Procedura : 2015/2092(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A8-0328/2015

Teksty złożone :

A8-0328/2015

Debaty :

PV 14/12/2015 - 18
CRE 14/12/2015 - 18

Głosowanie :

PV 15/12/2015 - 4.24
CRE 15/12/2015 - 4.24
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2015)0447

SPRAWOZDANIE     
PDF 205kWORD 154k
16.11.2015
PE 560.736v02-00 A8-0328/2015

w sprawie nowej wspólnej polityki rybołówstwa: struktura środków technicznych i planów wieloletnich

(2015/2092(INI))

Komisja Rybołówstwa

Sprawozdawca: Gabriel Mato

POPRAWKI
PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie nowej wspólnej polityki rybołówstwa: struktura środków technicznych i planów wieloletnich

(2015/2092(INI))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), w szczególności jego art. 43,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, w szczególności jego art. 7 ust. 2, art. 9 i 10,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rybołówstwa (A8-0328/2015),

A.  mając na uwadze fakt, że zrównoważony charakter zasobów rybnych to warunek niezbędny dla przyszłości przemysłu rybnego;

B.  mając na uwadze, że od 2009 r. nie odnotowano istotnych postępów w odniesieniu do wniosków ustawodawczych dotyczących środków technicznych i planów wieloletnich, po części z powodu napięć między instytucjami europejskimi dotyczących przyznanych im w art. 43 TFUE uprawnień decyzyjnych w odniesieniu do wniosków Komisji w sprawie planów wieloletnich, a po części ze względu na trudności wynikające z dostosowania ustawodawstwa dotyczącego środków technicznych do Traktatu z Lizbony;

C.  mając na uwadze, że do celów wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb) (rozporządzenie (UE) nr 1380/2013) należy odtworzenie i utrzymanie populacji poławianych gatunków powyżej poziomów pozwalających zapewnić maksymalny podtrzymywalny połów (MSY) przy zastosowaniu podejścia opartego na ekosystemie i selektywności; mając na uwadze, że środki techniczne i plany wieloletnie należą do głównych narzędzi służących osiągnięciu tych celów;

D.  mając na uwadze, że do głównych zmian wprowadzonych dzięki reformie WPRyb z 2013 r. należy również obowiązek wyładunku i regionalizacja;

E.  mając na uwadze złożoność i różnorodność środków technicznych oraz fakt, że wprowadzane są one w wielu różnych rozporządzeniach, co utrudnia rybakom ich wdrażanie i może budzić ich nieufność;

F.  mając na uwadze, że zasada regionalizacji obejmuje konsultację z komitetami doradczymi w celu przybliżenia zainteresowanym podmiotom procesu decyzyjnego i lepszej oceny potencjalnego społeczno-ekonomicznego wpływu podejmowanych decyzji;

G.  mając na uwadze, że złożoność środków technicznych i trudności w ich wdrażaniu oraz brak namacalnych wyników WPRyb i odpowiednich zachęt przyczyniły się do braku zaufania wśród rybaków;

H.  mając na uwadze, że przegląd środków technicznych zgodnie z najlepszymi dostępnymi opiniami naukowymi i podejściem opartym na ekosystemie powinien służyć lepszemu zrównoważeniu środowiskowemu zasobów rybnych i morskich z zachowaniem spójności z opłacalnością społeczno-ekonomiczną tego sektora;

I.  mając na uwadze, że osiągniecie celów nowej WPRyb wymaga m.in. większej selektywności narzędzi i praktyk połowowych;

J.  mając na uwadze, że prawodawstwo często utrudnia wdrażanie bieżących innowacji zwiększających selektywność narzędzi połowowych;

K.  mając na uwadze, że obowiązek wyładunku pociąga za sobą istotną zmianę podejścia do zarządzania rybołówstwem, zwłaszcza w przypadku połowów dennych, a przez to do środków technicznych w kluczowych obszarach, takich jak skład połowów i rozmiar oczek;

L.  mając na uwadze, że należy szczególnie podkreślić znaczenie tradycyjnego łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego dla zrównoważonego rozwoju społeczności nadmorskich, zwłaszcza jeśli chodzi o rolę kobiet i dzieci; mając na uwadze, że w WPRyb przywołano kwestię zróżnicowanego traktowania tradycyjnego łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego w Europie;

M.  mając na uwadze konieczność ogólnego zdefiniowania tradycyjnego łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego z uwzględnieniem jego roli w procesie przywracania właściwego stanu naszych mórz oraz zachowania tradycyjnych i środowiskowo zrównoważonych praktyk i zawodów;

N.  mając na uwadze, że zapewnienia osiągnięcia celów WPRyb w UE wymaga określenia podstawowych wspólnych zasad dla wszystkich basenów morskich w rozporządzeniu ramowym przyjętym w ramach zwykłej procedury ustawodawczej zgodnie z Traktatem z Lizbony, by zapewnić operatorom równe warunki działania oraz ułatwić realizację i kontrolę środków technicznych;

O.  mając na uwadze, że zwykła procedura ustawodawcza nie jest zawsze konieczna w przypadku środków o zasięgu regionalnym, podlegających częstym zmianom lub bazujących na normach i celach przyjętych przez współprawodawców, należy jednak utrzymać ją w przypadku wspólnych norm dla wszystkich basenów morskich oraz w przypadku środków zapisanych w rozporządzeniach szczególnych lub niemających podlegać zmianom w przewidywalnej przyszłości;

P.  mając na uwadze, że regionalizacja musi zapewniać dostosowanie norm środków technicznych szczególnych wymogów każdego łowiska i basenu dzięki elastyczności i ułatwieniu szybkiego reagowania na wszelkie nagłe sytuacje; mając na uwadze, że regionalizacja musi oznaczać uproszczenie środków technicznych oraz ułatwiać ich zrozumienie, wdrażanie i egzekwowanie; mając na uwadze, że przyjmowanie regionalnych środków technicznych powinno być zgodne z modelem uzgodnionym przez współprawodawców w ramach zreformowanej WPRyb;

Q.  mając na uwadze, że regionalizacja może przyczynić się do uproszczenia i lepszego zrozumienia norm, co zostałoby bardzo dobrze przyjęte przez sektor rybołówstwa i inne zainteresowane strony, zwłaszcza te, które są zaangażowane w proces przyjmowania norm;

R.  mając na uwadze, że regionalizacja nie powinna prowadzić do renacjonalizacji polityki, ponieważ byłoby to sprzeczne z WPRyb, należącą do wyłącznych kompetencji UE ze względu na współdzielony charakter zasobów;

S.  mając na uwadze, że przyjmowanie regionalnych środków technicznych powinno być zgodne z modelem uzgodnionym przez współprawodawców w nowej WPRyb, co oznacza przyjmowanie przez Komisję aktów delegowanych na podstawie wspólnych zaleceń zainteresowanych państw członkowskich, zgodnie z normami i celami określonymi przez współprawodawców, lub – jeżeli zainteresowane państwa członkowskie nie przedłożą wspólnych zaleceń w wyznaczonym czasie – z własnej inicjatywy Komisji; mając jednak na uwadze, że zgodnie z Traktatem Parlament zachowuje prawo do sprzeciwu wobec każdego aktu delegowanego;

T.  mając na uwadze, że przegląd ram środków technicznych powinien być okazją do dalszej refleksji nad regionalizacją i do rozważenia alternatyw wobec aktów delegowanych;

U.  mając na uwadze kontrowersyjny charakter niektórych wniosków w sprawie rozporządzeń szczegółowych zawierających środki techniczne (w sprawie zakazu połowów z użyciem pławnic, przypadkowych odłowów waleni na łowiskach, połowów stad głębinowych); mając na uwadze, że niektóre wnioski, np. w sprawie połowów stad głębinowych na północno-wschodnim Atlantyku, są zablokowane od ponad trzech lat; mając na uwadze, że rozmowy dotyczące połowów z użyciem pławnic także utknęły w martwym punkcie; mając na uwadze, że niektóre rozporządzenia szczegółowe w sprawie środków technicznych zostały odrzucone przez regionalne organizacje ds. rybołówstwa;

V.  mając na uwadze, że środki techniczne powinny uwzględniać zjawisko nielegalnych połowów, którym często towarzyszy nielegalne wykorzystanie narzędzi połowowych, takich jak sieci dryfujące, oraz że należy w tych środkach zaproponować skuteczne rozwiązanie problemu połowów NNN;

W.  mając na uwadze, że środki techniczne obowiązujące w każdym basenie połowowym UE nie zawsze są dostosowane do potrzeb innowacyjnych metod połowowych i do poszczególnych łowisk lokalnych; mając w związku z tym na uwadze, że rybacy potrzebują zestawu regionalnych środków technicznych odpowiadających zróżnicowanym warunkom poszczególnych basenów morskich; mając na uwadze kluczowe znaczenie zrównoważonego zarządzania zasobami rybnymi oraz konieczność uproszczenia i możliwości dostosowywania prawodawstwa do realiów panujących w terenie; mając na uwadze, że należy również uwzględnić fakt, że baseny połowowe dzielimy z państwami trzecimi, w których obowiązują inne zasady ochrony zasobów niż w Europie;

X.  mając na uwadze, że na wodach europejskich, a zwłaszcza w basenie Morza Śródziemnego, państwa członkowskie powinny koniecznie zapewnić niezbędne środki i współpracować w celu wskazywania osób odpowiedzialnych za połowy NNN, zapewniając tym samym nakładanie przewidzianych kar i zaostrzenie kontroli na morzu i na lądzie;

Y.  mając na uwadze, że nie wszystkie plany wieloletnie przyjmowane w latach 2002–2009 okazały się równie skuteczne; mając na uwadze, że nowe plany wieloletnie będą przyjmowane zgodnie z nowymi zasadami WPRyb;

Z.  mając na uwadze, że starania o osiągnięcie zrównoważoności muszą obejmować negocjacje z tymi państwami;

AA.  mając na uwadze, że w reformie WPRyb wprowadzono wymogi dotyczące wyładunku oraz przewidziano elastyczność, wyjątki i wsparcie finansowe z Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego (EFMR);

AB. mając na uwadze, że mogą wystąpić trudności w stosowaniu zakazu odrzutów w łowiskach mieszanych, w których występują gatunki dławiące;

AC.  mając na uwadze, że po wejściu w życie Traktatu z Lizbony Parlament został współprawodawcą w dziedzinie rybołówstwa, z wyłączeniem całkowitego dopuszczalnego połowu i kwot;

AD.  mając na uwadze, że od 2009 r. nie przyjęto żadnego planu wieloletniego, ponieważ dotyczące ich wnioski zostały zablokowane w Radzie;

AE.  mając na uwadze, że w międzyinstytucjonalnej grupie roboczej ds. planów wieloletnich współprawodawcy uznali znaczenie współpracy na rzecz znalezienia pragmatycznych rozwiązań służących przyjęciu planów wieloletnich pomimo różnic w interpretacji ram prawnych;

AF.  mając na uwadze, że plany wieloletnie powinny dostarczać solidnych i trwałych ram zarządzania łowiskami w oparciu o najlepsze i najnowsze dostępne ustalenia naukowe i socjoekonomiczne oraz powinny być na tyle elastyczne, by dostosowywać się do zmian stanu zasobów i corocznych decyzji o uprawnieniach do połowów;

AG.  mając na uwadze, że za wspólne elementy przyszłych planów wieloletnich uznano limit maksymalnego podtrzymywalnego połowu i termin jego osiągnięcia, ostrożnościowy mechanizm uruchamiania środków zabezpieczających, minimalny cel dotyczący biomasy, mechanizm dostosowywania się do nieoczekiwanych zmian w najlepszych dostępnych opiniach naukowych oraz klauzulę przeglądową;

AH.  mając na uwadze, że plany wieloletnie powinny określać ogólny cel, możliwy do osiągnięcia z administracyjnego i naukowego punktu widzenia; mając na uwadze, że powinny one obejmować długotrwałe i stabilne połowy zgodnie z najlepszymi dostępnymi opiniami naukowymi, co należy odzwierciedlić w corocznych decyzjach Rady w sprawie uprawnień do połowów; mając na uwadze, że te coroczne decyzje nie powinny wykraczać poza ściśle pojmowane pojęcie przyznawania uprawnień do połowów;

AI.  mając na uwadze, że wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawach C-103/12 Parlament przeciwko Radzie i C-165/12 Komisja przeciwko Radzie, dotyczący przyznania uprawnień do połowów na wodach UE w wyłącznej strefie ekonomicznej u wybrzeży Gujany Francuskiej statkom rybackim pływającym pod banderą Boliwariańskiej Republiki Wenezueli stanowi precedens, gdyż objaśnia treść i granice zastosowania dwóch różnych podstaw prawnych zawartych w art. 43 TFUE; mając na uwadze, że art. 43 ust. 3 może być podstawą prawną wyłącznie w odniesieniu do przyznawania uprawnień do połowów w rozporządzeniach dotyczących całkowitego dopuszczalnego połowu i kwot;

AJ.  mając na uwadze, że Trybunał Sprawiedliwości nie wydał jeszcze wyroku w sprawie C-124/13 Parlament przeciwko Radzie, dotyczącego rozporządzenia Rady (UE) nr 1243/2012 ustanawiającego długoterminowy plan w zakresie zasobów dorsza, w której to sprawie Parlament Europejski twierdzi, że ze względu na cel i treść tego rozporządzenia należało je przyjąć na podstawie art. 43 ust. 2 TFUE, z wykorzystaniem zwykłej procedury ustawodawczej, w której Parlament odgrywałby rolę współprawodawcy; mając na uwadze, że Parlament sprzeciwia się także podziałowi wniosku Komisji, podczas gdy Rada podzieliła ten wniosek na dwa akty ustawodawcze;

AK.  mając na uwadze, że wobec braku planów wieloletnich minimalne rozmiary odniesienia do celów ochrony będzie można zmieniać w planach odrzutów przyjętych na mocy aktów delegowanych przez Komisję na podstawie zaleceń zainteresowanych państw członkowskich lub – jeżeli zainteresowane państwa członkowskie nie przedstawią wspólnych zaleceń w wyznaczonym czasie – z własnej inicjatywy Komisji; podkreśla znaczenie ochrony osobników niedojrzałych oraz stosowania się do opinii naukowych przy podejmowaniu decyzji o minimalnych rozmiarach odniesienia do celów ochrony;

AL.  mając na uwadze, że plany odrzutów odegrają kluczową rolę, ponieważ zmiana minimalnych rozmiarów do celów ochrony może przynieść zmiany w technikach połowowych, a przez to w śmiertelności połowowej i biomasie tarłowej, które są wymiernymi celami zapisanymi w planach wieloletnich; mając na uwadze, że zmiana minimalnych rozmiarów w drodze aktów delegowanych oznaczałaby zmianę głównych parametrów planów wieloletnich w sposób niezależny od nich samych;

AM.  mając na uwadze, że zamiarem współprawodawców było, aby te akty delegowane miały charakter przejściowy i w żadnym wypadku nie obowiązywały dłużej niż trzy lata;

AN.  mając na uwadze, że minimalne rozmiary odniesienia do celów ochrony dla tego samego gatunku mogą być różne w poszczególnych strefach w celu uwzględnienia specyfiki gatunków i łowisk, mając również na uwadze, że jeśli tylko jest to możliwe, należy podejmować decyzje horyzontalne dla wszystkich stref w celu ułatwienia czynności kontrolnych;

1.  uważa, że aby zapewnić osiągnięcie celów WPRyb, przyszłe środki techniczne należy uprościć w celu usunięcia wszelkich sprzeczności i dublowania działań, wpisać w ramy prawne o jasnej strukturze i oprzeć na solidnych podstawach naukowych potwierdzonych w procesie wzajemnej weryfikacji;

2.  uważa, że należy sporządzić kompletny wykaz wszystkich obowiązujących obecnie środków technicznych, aby uzyskać lepszy obraz możliwych uproszczeń i skreśleń w przyszłych środkach technicznych;

3.  jest zdania, że należy przeprowadzić przegląd środków technicznych z myślą o osiągnięciu celów WPRyb, poprawie selektywności, zminimalizowaniu odrzutów i wpływu rybołówstwa na środowisko, uproszczeniu obecnych przepisów oraz poprawie ich podstaw naukowych;

4.  uważa, że środki techniczne należy dostosować do specyfiki każdego łowiska i regionu, co przyczyni się do lepszego spełniania wymogów przez dany sektor;

5.  jest zdania, że uproszczenie i regionalizacja środków technicznych powinny zawsze być zgodne z rzeczywistym celem rozporządzenia dotyczącego środków technicznych, czyli z minimalizacją przypadkowych połowów i wpływu na środowisko morskie;

6.  uważa, że ułatwienie wdrażania przepisów WPRyb oraz poprawa poziomu ich akceptacji i przestrzegania przez sektor rybołówstwa i inne zainteresowane strony wymaga większego udziału rybaków w procesie podejmowania decyzji, zwłaszcza w komitetach doradczych, a także zapewnienia zachęt, np. wsparcia z EFMR i innych instrumentów na rzecz innowacyjności, szkoleń, wyposażenia i stosowania bardziej selektywnych narzędzi połowowych;

7.  jest zdania, że nowe ramy prawne ułatwią powszechniejsze stosowanie innowacyjnych narzędzi połowowych, co do których wykazano naukowo, że zwiększają selektywność i mają mniejszy wpływ na środowisko;

8.  uważa, że trzeba będzie wspierać innowacyjność i badania w celu zapewnienia skutecznego wdrożenia WPRyb, zwłaszcza jeśli chodzi o wyładunek odrzutów, aby rozwijać selektywność i zmodernizować techniki połowu i kontroli;

9.  uważa, że należy zezwolić – bez ograniczeń i zbędnych limitów ilościowych – na zrównoważone stosowanie innowacyjnych narzędzi połowowych, których większą selektywność wykazano w niezależnych badaniach naukowych, uregulować w prawodawstwie stosowanie takich narzędzi i wspierać finansowo dalsze badania w tej dziedzinie;

10.  jest zdania, że należy utrzymać zwykłą procedurę ustawodawczą w przypadku przyjmowania wspólnych norm dla wszystkich basenów morskich, w tym opracowywania norm i celów odnoszących się do środków technicznych, także tych, które zawarto w rozporządzeniach szczególnych, lub środków technicznych, które prawdopodobnie nie będą zmieniane w przewidywalnej przyszłości, uważa natomiast, że stosowanie zwykłej procedury ustawodawczej nie jest zawsze konieczne do przyjmowania środków o zasięgu regionalnym lub takich, które mogą podlegać częstym zmianom; jest zdania, że środki te należy oceniać w regularnych odstępach czasu, by zapewnić, że nadal są odpowiednie; uważa, że rozsądne stosowanie aktów delegowanych może zaspokajać tę potrzebę elastyczności i szybkiego reagowania; przypomina jednak, że zgodnie z Traktatem Parlament zachowuje prawo do sprzeciwu wobec każdego aktu delegowanego;

11.  zaleca określenie jasnych ogólnych ram europejskich dla środków technicznych przez ustalenie ograniczonej liczby podstawowych zasad horyzontalnych; uważa, że wszystkie przepisy, które nie mają zastosowania do dużej części wód europejskich, nie powinny znaleźć się tych ramach ogólnych, tylko być objęte regionalizacją;

12.  uważa, że wszelkie środki przyjmowane na szczeblu regionalnym powinny być zgodne z rozporządzeniem ramowym dotyczącym środków technicznych oraz spójne z celami WPRyb i dyrektywą ramową 2008/56/WE w sprawie strategii morskiej;

13.  uważa, że przepisy dotyczące środków technicznych powinny być określane w odpowiednio zastosowanym procesie regionalizacji i w oparciu o wspólne scentralizowane zasady i definicje, w tym wspólne cele i normy, które mają być stosowane w całej UE, obejmujące m.in. wykaz zakazanych gatunków i narzędzi połowowych, a także o zbiór przepisów szczegółowych dotyczących największych basenów morskich oraz pewną liczbę szczegółowych regulacji technicznych, przy czym wszystkie te środki powinny być przyjmowane w procedurze współdecyzji; zauważa, że stosowanie regionalizacji powinno dotyczyć przepisów o zasięgu regionalnym lub podlegających częstym zmianom i być oceniane w regularnych odstępach czasu;

14.  podkreśla potrzebę jasnego sformułowania nowego rozporządzenia ramowego w sprawie środków technicznych, co będzie wymagało znacznej pracy nad wyjaśnieniem niejasności; w związku z tym wzywa do wcześniejszego uchylenia obowiązujących rozporządzeń dotyczących środków technicznych, zwłaszcza rozporządzeń Rady (WE) nr 850/98 i (WE) nr 1967/2006, aby zlikwidować ich nadmiar;

15.  przypomina, że zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego państwa członkowskie mogą – w terminie, który należy ustalić w rozporządzeniu o środkach technicznych – przedstawić Komisji zalecenia dotyczące aktów delegowanych, a Komisja nie może przyjąć żadnego aktu przez upływem tego terminu;

16.  uważa, że należy ocenić rozporządzenia szczegółowe oparte na środkach technicznych pod kątem stosowności, wydajności i skutków społeczno-gospodarczych dla flot UE oraz dla społeczności lokalnych, przy poszanowaniu dla celów WPRyb i dyrektywy ramowej w sprawie strategii morskiej;

17.  uważa, że środki techniczne powinny zawierać szczegółowe przepisy dotyczące stosowania niektórych narzędzi połowowych, by chronić siedliska i gatunki morskie podatne na zagrożenia;

18.  uważa, że środki techniczne powinny zapewniać niestosowanie destrukcyjnych i nieselektywnych narzędzi połowowych oraz ogólny zakaz stosowania substancji wybuchowych i toksycznych;

19.  jest zdania, że należy pilnie opracować spójny zbiór środków technicznych dla każdego z trzech głównych basenów, z uwzględnieniem specyfiki każdego z nich, ponieważ decyzje Unii mogą mieć istotny wpływ na odnowę stad ryb i ochronę ekosystemów oraz na zrównoważone gospodarowanie wspólnymi stadami ryb;

20.  uważa, że zgodnie z naukową definicją i klasyfikacją kategorii narzędzi połowowych w przypadku basenu Morza Śródziemnego należy oddzielić narzędzia włóczone od niewodów dobrzeżnych, ponieważ przepisy regulujące narzędzia włóczone nie powinny być takie same jak przepisy dotyczące tradycyjne niewody dobrzeżne, które są stosowane głównie do połowu gatunków niezagrożonych;

21.  wyraża opinię, że niezależnie od obowiązku wyładunku, który jest w mocy od 1 stycznia 2015 r. i do 2019 r. ma być stopniowo stosowany do wszystkich stad ryb, przepisy w sprawie środków technicznych muszą być wystarczająco elastyczne, by dostosowywać się w czasie rzeczywistym do postępu w rybołówstwie i dawać sektorowi większe możliwości wdrażania w praktyce innowacji dotyczących selektywnych metod połowowych;

22.  uważa, że obowiązek wyładunku stanowi podstawową zmianę dla rybołówstwa, dlatego należy dostosować środki techniczne, aby umożliwić wdrożenie i ułatwienie bardziej selektywnych połowów; w tym celu zaleca trzy następujące środki:

– znaczne dostosowanie, a nawet uchylenie przepisów dotyczących składu połowów,

– zezwolenie na większą elastyczność w odniesieniu do rozmiarów oczek,

– umożliwienie trzymania na pokładzie różnych narzędzi połowowych;

23.  odnotowuje trudności wynikające ze współistnienia norm handlowych wprowadzonych w rozporządzeniu Rady (WE) 2406/96 i minimalnych rozmiarów odławianych osobników; wzywa do ich ujednolicenia w nowym rozporządzeniu ramowym w sprawie środków technicznych;

24.  uważa, że w przeglądzie środków technicznych należy uwzględnić ich wpływ na ochronę zasobów biologicznych, środowisko morskie, koszty operacyjne w rybołówstwie i opłacalność pod względem społeczno-zawodowym;

25.  jest zdania, że cel ochrony, jakiemu służy rozporządzenie ramowe w sprawie środków technicznych, można wydajniej osiągnąć przez działania zmierzające do poprawy zarządzania podażą i popytem przy wsparciu organizacji producentów;

26.  uważa, że okazjonalne tradycyjne łodziowe rybołówstwo przybrzeżne na wodach śródlądowych państw członkowskich i regionów nie powinno być uwzględniane w wielkości całkowitego dopuszczalnego połowu;

27.  uważa, że plany wieloletnie odgrywają kluczową rolę w ochronie zasobów rybnych zgodnie z WPRyb, ponieważ stanowią najodpowiedniejszy środek przyjmowania i wdrażania szczegółowych środków technicznych na różnych łowiskach;

28.  uważa, że współprawodawcy muszą dalej dążyć do zawarcia porozumienia w sprawie planów wieloletnich z uwzględnieniem kompetencji instytucji zgodnie z Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz w oparciu o odpowiednie orzecznictwo;

29.  uważa, że plany wieloletnie powinny dostarczać solidnych i trwałych ram zarządzania łowiskami, opierać się na najlepszych i najnowszych badaniach naukowych i socjoekonomicznych potwierdzonych w procesie wzajemnej oceny oraz być dostosowane do rozwoju zasobów i oferować elastyczność przy podejmowaniu rocznych decyzji Rady dotyczących uprawnień do połowów; zauważa, że te coroczne decyzje nie powinny wykraczać poza ścisłe ramy przydziału uprawnień do połowów oraz że należy w miarę możliwości unikać poważnych wahań wielkości przyznawanych w tych decyzjach;

30.  wyraża opinię, że potrzebne są postępy w pracach nad przyszłymi planami wieloletnimi, aby odtworzyć i utrzymać wielkość stad przekraczającą poziom pozwalający na osiągnięcie maksymalnego podtrzymywalnego połowu, wprowadzić ustalony z góry harmonogram, mechanizm uruchamiania środków zabezpieczających, mechanizm dostosowywania się do zmian w opiniach naukowych i klauzulę przeglądową;

31.  uważa, że aby uniknąć problemów wynikających z obowiązkowego wyładunku połowów wielogatunkowych, należy poprawić selektywność i zminimalizować przypadkowe połowy; za wskazane uważa znalezienie metod stosowania możliwości przyjmowania środków dotyczących elastyczności oraz stosowania naukowo wyznaczonych przedziałów śmiertelności połowowej przy określaniu całkowitego dopuszczalnego połowu;

32.  potwierdza potrzebę zwiększenia udziału zainteresowanych stron – za pośrednictwem komitetów doradczych – w opracowywaniu i wdrażaniu planów wieloletnich oraz we wszystkich decyzjach związanych z regionalizacją;

33.  uważa, że Parlament powinien szczególnie uważnie analizować akty delegowane dotyczące planów odrzutów i zastrzec sobie prawo do ich odrzucenia, jeśli uzna to za konieczne;

34.  uważa, że przejściowe obowiązywanie aktów delegowanych dotyczących planów odrzutów, w tym zmiany minimalnych rozmiarów odniesienia do celów ochrony, nie powinno w żadnym wypadku trwać dłużej niż trzy lata, po czym w stosownych przypadkach akty te należy zastąpić planem wieloletnim, w związku z czym należy przyjąć plany wieloletnie jak najszybciej;

35.  jest zdania, że w kontekście regionalizacji decyzje dotyczące minimalnych rozmiarów odniesienia do celów ochrony dla poszczególnych gatunków powinny opierać się na opiniach naukowych; podkreśla potrzebę uniknięcia nieprawidłowości lub oszustw przy sprzedaży, które mogłyby zagrozić funkcjonowaniu rynku wewnętrznego;

36.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji.

UZASADNIENIE

1. Wprowadzenie

Reforma wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb) wprowadzona w 2013 r. miała na celu m.in. zapewnienie maksymalnego podtrzymywalnego połowu (MSY) przy zastosowaniu podejścia opartego na ekosystemie. Środki techniczne i plany wieloletnie to główne instrumenty ochronne służące osiągnięciu tego celu.

Jednak od 2009 r. nie odnotowano istotnych postępów, jeśli chodzi o wnioski ustawodawcze dotyczące środków technicznych i planów wieloletnich. W przypadku planów obejmujących więcej państw doszło do blokady międzyinstytucjonalnej wynikającej z faktu, że we wnioskach ustawodawczych Komisji dotyczących planów wieloletnich ujęto podział wielkości dopuszczalnych połowów wśród środków kontroli, co doprowadziło do niezgody w kwestii art. 43 TFUE. W przypadku środków technicznych trudności wynikały z dostosowania prawodawstwa do Traktatu z Lizbony.

2. Środki techniczne

Środki techniczne wprowadzono, by zapobiegać odławianiu osobników młodocianych i innym przyłowom. Zasadniczo podstawę systemu stanowią trzy geograficznie odrębne grupy ustaleń (dla Morza Bałtyckiego, Morza Śródziemnego, Atlantyku i pozostałych wód), na które składa się szczegółowy zbiór przepisów lub które należą do szerszego zbioru instrumentów zarządzania, takich jak plany wieloletnie. Obejmują one także przepisy dotyczące takich kwestii, jak zakaz połowów z użyciem pławnic, zapobieganie przypadkowym odłowom waleni czy zakaz odcinania płetw rekinom na pokładzie statku. Środki techniczne są rozproszone w ponad 30 różnych rozporządzeniach i są tak złożone, niejednorodne i nieuporządkowane, że prowadzi to do niespójności czy wręcz wewnętrznej sprzeczności.

Złożoność środków technicznych wynika po części z faktu, że były one przyjmowane w różnych procedurach ustawodawczych, a ich autorami kierowały różne motywy. Do przyjęcia niektórych środków technicznych dążyły regionalne organizacje ds. rybołówstwa (RFMO), a inne przyjmowano je w ramach rozporządzeń rocznych dotyczących całkowitych dopuszczalnych połowów i kwot. Większość środków technicznych została jednak przyjęta przez Radę lub Komisję w procedurze komitetowej przed wejściem w życie Traktatu z Lizbony i bez udziału Parlamentu Europejskiego.

Niejednorodność i niespójność środków technicznych wynika po części z faktu, że wiele z nich przyjmowała stopniowo Rada w ramach rocznych rozporządzeń dotyczących całkowitych dopuszczalnych połowów (TAC) i kwot. W związku z tym niektóre środki techniczne są wynikiem negocjacji politycznych między państwami członkowskimi i nie mają solidnych podstaw naukowych, co doprowadziło do nieuzasadnionego zróżnicowania przepisów obowiązujących na różnych morzach. Po wejściu w życie Traktatu z Lizbony Parlament Europejski i Rada przyjmują wspólnie poszczególne wielkości całkowitego dopuszczalnego połowu i kwoty.

Podejście geograficzne do środków technicznych wyraźnie widać w specjalnym traktowaniu Morza Śródziemnego, gdzie mniej lub bardziej spójny zestaw środków przyjęto dopiero w 2006 r. Regionalny Komitet Doradczy ds. Morza Śródziemnego przy różnych okazjach wnosił tymczasem o przegląd niektórych środków technicznych. Warto zauważyć, że w niedawnym badaniu dotyczącym środków technicznych(1) Komisja pominęła Morze Śródziemne, uznając ten obszar za zbyt złożony.

Część środków technicznych przyjęła postać rozporządzeń szczegółowych. W większości przypadków procedura ustawodawcza okazała się kontrowersyjna. Zablokowany od ponad trzech lat jest przede wszystkim wniosek w sprawie połowów stad głębinowych na północno-wschodnim Atlantyku(2). Rozmowy dotyczące połowów z użyciem pławnic(3) także utknęły w martwym punkcie. Te trudności i kontrowersje można przypisać treści wniosków. W niektórych wypadkach, np. w sprawie zakazu obcinania płetw rekinom na pokładach statków(4), przepisy zostały odrzucone przez RFMO, co stawia flotę Unii Europejskiej w niekorzystnej sytuacji w stosunku do flot państw trzecich. W innych przypadkach, np. w przypadku rozporządzenia o przypadkowych odłowach waleni(5), potrzebna jest jeszcze ocena skuteczności przepisów.

Ponadto rozporządzenia dotyczące środków technicznych zawierają szereg wyłączeń i odstępstw, a wszystkie przepisy były zmieniane. Na przykład rozporządzenie (WE) nr 850/1998 było zmieniane 14 razy. Te kolejne modyfikacje zwiększyły złożoność środków technicznych. Występuje w nich wiele niespójności i brakuje jasnego oddzielenia zakresu aktów delegowanych i aktów wykonawczych, co utrudnia postępy w przygotowywaniu wniosków ustawodawczych. W związku z tym wszystkie środki już od pewnego czasu wymagają racjonalizacji, uproszczenia i dostosowania do Traktatu z Lizbony.

W latach 2002 i 2008 kilkakrotnie podejmowano próby przeprowadzenia przeglądu wszystkich środków technicznych(6). Jedna z tych prób zakończyła się niepowodzeniem, druga ostatecznie doprowadziła tylko do kolejnej spośród wielu modyfikacji. Nie osiągnięto też postępów w kwestii wniosków ustawodawczych mających dostosować trzy główne rozporządzenia geograficzne do Traktatu z Lizbony.

W maju 2014 r. Komisja zakończyła konsultacje społeczne w sprawie nowych ram dla środków technicznych w zreformowanej WPRyb. Większość państw członkowskich, która wypowiedziała się w tych konsultacjach, uznała, że należy uprościć środki techniczne, aby zagwarantować jednakowe warunki działania dla wszystkich, co wymaga utrzymania procedury współdecyzji do przyjmowania niektórych przepisów. Panowało odczucie, że poziom regionalizacji środków technicznych powinny wyznaczać takie czynniki, jak praktyczne wdrażanie i konieczność kontroli i nadzoru. Zainteresowane strony z sektora rybołówstwa opowiedziały się za minimalistycznym podejściem do nowego zestawu środków technicznych, wykluczając stosowanie procedury współdecyzji do mikrozarządzania. Z kolei organizacje pozarządowe uznały, że potrzebne są ogólne ramy środków technicznych, obejmujące cele ogólne i wspólne normy minimalne obowiązujące w całej UE, mające zapewniać wyeliminowanie niedostatków w zarządzaniu. Niepożądane było zatem uproszczenie kosztem ochrony środowiska.

W przyszłym rozporządzeniu w sprawie środków technicznych procedura współdecyzji będzie konieczna, aby zapewnić jednakowe warunki działania oraz ułatwić egzekwowanie i kontrolę. Regionalizacja może uprościć zarządzanie, gwarantując dostosowanie przepisów do szczególnych potrzeb każdego łowiska i basenu, przy zapewnieniu elastyczności i szybkiego reagowania na nagłe sytuacje. Ponadto regionalizacja przyczyni się do uproszczenia i wyjaśnienia przepisów, co zostałoby pozytywnie przyjęte przez zainteresowane strony, zwłaszcza te, które są zaangażowane w przyjmowanie tych przepisów. Jednak pełna regionalizacja jest sprzeczna z WPRyb, należącą do wyłącznych kompetencji UE ze względu na współdzielony charakter zasobów.

W związku z tym wydaje się, że korzystanie z procedury współdecyzji nie jest konieczne w przypadku środków o zasięgu regionalnym lub które mogą podlegać częstym zmianom, procedura ta powinna jednak być nadal stosowana w przypadku wspólnych norm dla wszystkich basenów morskich lub norm, które mają pozostać niezmienione w przewidywalnej przyszłości.

Struktura środków technicznych powinna mieć trzy osie współdecyzji i czwartą oś – oś regionalizacji. Trzy pierwsze obejmowałyby zbiór wspólnych, scentralizowanych przepisów, zbiór przepisów szczegółowych dotyczących najważniejszych basenów morskich oraz pewną liczbę szczegółowych regulacji technicznych przyjętych w procedurze współdecyzji. Regionalizacja miałaby zastosowanie do przepisów o zasięgu regionalnym lub podlegających częstym zmianom.

3. Plany wieloletnie

Plany wieloletnie dotyczą gospodarowania głównymi gatunkami połowowymi. Ich wspólnym elementem jest ustanowienie celów gospodarowania zasobami, jeśli chodzi o wielkość biomasy tarłowej i śmiertelność połowową. Większość spośród obecnych 11 planów wieloletnich dotyczy całkowitych dopuszczalnych połowów. Część planów odnosi się jednak również do innych instrumentów, takich jak środki techniczne, ograniczenia nakładów połowowych czy szczegółowe normy kontroli.

Plany wieloletnie wprowadzono po reformie WPRyb w 2002 r. Dwa spośród nich regulują zasoby zarządzane przez RFMO: tuńczyka błękitnopłetwego i halibuta niebieskiego, natomiast pozostałe dotyczą regulacji zasobów w wodach UE zgodnie z wytycznymi Międzynarodowej Rady Badań Morza (ICES). W latach 2002–2009 osiągnięto w tej dziedzinie niewielkie postępy, a od 2009 nie przyjęto żadnych planów z powodu blokady w Radzie.

Plany wieloletnie są tylko w części skuteczne, a najmniej zadowalające wyniki przypisuje się słabości mechanizmów ograniczania i kontroli działalności połowowej. Nie należy zapominać, że zarządzanie flotą, a przez to rzeczywista zdolność połowowa, straciły na znaczeniu w ramach WPRyb. Choć różne kryzysy doprowadziły do znacznej redukcji floty, redukcja zdolności połowowej była znacznie mniejsza.

Mimo znaczenia tej kwestii w ostatnich latach nie odnotowano istotnych postępów z powodu blokady międzyinstytucjonalnej wynikającej z różnych podstaw prawnych przedstawianych przez Parlament Europejski i Radę, zwłaszcza jeśli chodzi o wybór między art. 43 ust. 2 i art. 43 ust. 3 TFUE. Artykuł 43 ust. 3 zastrzega pełnię kompetencji decyzyjnych Radzie, z wyłączeniem Parlamentu. W dniu 26 listopada 2014 r. Trybunał Sprawiedliwości wydał wyrok w dwóch sprawach(7) wniesionych przez Parlament Europejski i Komisję przeciwko decyzji Rady w sprawie przyznania uprawnień do połowów na wodach UE w wyłącznej strefie ekonomicznej u wybrzeży Gujany Francuskiej statkom rybackim pływającym pod banderą Boliwariańskiej Republiki Wenezueli. Wyrok ten stanowi precedens, gdyż wyjaśnia, że art. 43 ust. 3 TFUE można stosować jako podstawę prawną wyłącznie w odniesieniu do przyznawania uprawnień do połowów zgodnie z rozporządzeniami dotyczącymi całkowitych dopuszczalnych połowów i kwot.

Nadal oczekuje się wydania przez Trybunał Sprawiedliwości wyroku w sprawie C-124/13 PE przeciwko Radzie, dotyczącej rozporządzenia Rady (UE) nr 1243/2012 ustanawiającego długoterminowy plan w zakresie zasobów dorsza, w której Parlament Europejski twierdzi, że ze względu na cel i treść tego rozporządzenia należało je przyjąć na podstawie art. 43 ust. 2 TFUE, z wykorzystaniem zwykłej procedury ustawodawczej, w której Parlament odgrywałby rolę współprawodawcy. Parlament sprzeciwia się także podziałowi wniosku Komisji, który Rada podzieliła na dwa akty ustawodawcze.

Z drugiej strony w kwietniu 2014 r. zakończyły się prace międzyinstytucjonalnej grupy roboczej („task force”) ds. planów wieloletnich. W czasie tych prac współprawodawcy uznali znaczenie współpracy na rzecz znalezienia pragmatycznych rozwiązań mimo różnic w interpretacji ram prawnych. Uznano, że plany wieloletnie powinny dostarczać solidnych i trwałych ram zarządzania połowami oraz opierać się na najlepszych i najnowszych dostępnych badaniach naukowych, dopuszczając przy tym niezbędną elastyczność w dostosowywaniu do zasobów oraz podejmowaniu corocznych decyzji w sprawie uprawnień do połowów.

Uznano, że przyszłe plany wieloletnie powinny obejmować cel dotyczący maksymalnego podtrzymywalnego połowu i harmonogram dążenia do tego celu, mechanizm uruchamiania środków zabezpieczających, mechanizm dostosowywania się do zmian w opiniach naukowych i klauzulę przeglądową.

Po reformie WPRyb z 2013 r. wszystkie plany wieloletnie muszą obejmować cel dotyczący maksymalnego podtrzymywalnego połowu i harmonogram dążenia do tego celu, a także przepisy dotyczące zakazu odrzutów i obowiązku wyładunku(8), jak również gwarancje stosowania środków naprawczych i klauzule przeglądowe. Ustanawia się też dwa wymierne cele dla planów wieloletnich: śmiertelność połowową i biomasę stada tarłowego.

Reforma WPRyb wprowadziła zakaz odrzutów, nie usuwając przy tym problemu sztywnych zasad systemu całkowitego dopuszczalnego połowu i kwot. Ponieważ przewiduje się problemy w łowiskach mieszanych, w których występują gatunki dławiące, uzasadnione wydaje się faworyzowanie niektórych instrumentów, np. regulacji nakładów połowowych, które nie są tak sztywne jak ustalenia dotyczące systemu całkowitego dopuszczalnego połowu i kwot. Ponadto regulacja nakładów połowowych ułatwiłaby osiągnięcie celu dotyczącego maksymalnego podtrzymywalnego połowu, co poprawiłoby wyniki ekonomiczne floty dla danej śmiertelności połowowej.

4. Reforma WPRyb z 2013 r.

Zasadniczy element reformy WPRyb, który wpływa zarówno na plany wieloletnie, jak i na środki techniczne, to regionalizacja(9), czyli współpraca regionalna w sprawie środków ochronnych. Plany wieloletnie wydają się najodpowiedniejszym środkiem przyjmowania i wdrażania szczegółowych środków technicznych w systemie regionalizacji.

W sprawach, w których Komisji przekazano uprawnienia dotyczące planów wieloletnich, niezbędnych środków ochronnych w przepisach UE dotyczących ochrony środowiska czy z obowiązku wyładunku, państwa członkowskie, których te środki dotyczą, mogą przedstawić wspólne zalecenia w określonym terminie. W sprawie wdrażania tych zaleceń państwa członkowskie muszą konsultować się z odpowiednimi komitetami doradczymi. Komisja może przyjąć zalecane środki w drodze aktów delegowanych lub przedstawić wnioski, jeżeli w wyznaczonym terminie państwa członkowskie nie dojdą do porozumienia w sprawie wspólnych zaleceń. Komisja może też przedstawić wnioski, jeżeli wspólne zalecenia zostaną uznane za niezgodne z założeniami i wymiernymi celami środków ochronnych. Jedyna rola, którą może odegrać w tej kwestii Parlament Europejski, polega na wyrażeniu sprzeciwu wobec danego aktu delegowanego w terminie dwóch miesięcy.

Te nowe przepisy mają wpływ na środki techniczne, w dużej mierze wiążą się z planami wieloletnimi lub wynikają z ich braku i wymagają przyjęcia przez Komisję aktów delegowanych. Na przykład w razie nieprzyjęcia planu wieloletniego lub planu zarządzania dla danego rodzaju łowiska Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych określających tymczasowo (na okres nie dłuższy niż trzy lata) specjalny plan odrzutów, który może również obejmować zmiany minimalnych rozmiarów odniesienia do celów ochrony(10).

Ponadto w rozporządzeniu w sprawie obowiązku wyładunku(11) wprowadzono zmiany do trzech rozporządzeń w sprawie regionalnych środków technicznych (dla Atlantyku, Morza Śródziemnego i Bałtyku). Plany odrzutów stały się głównym środkiem wprowadzania zmian przez przekazanie uprawnień Komisji. Uprawniono Komisję do ustanawiania w drodze aktów delegowanych minimalnych rozmiarów odniesienia do celów ochrony dla gatunków podlegających obowiązkowi wyładunku oraz, w razie potrzeby, do ustanawiania odstępstw od takich minimalnych rozmiarów odniesienia. W planie odrzutów dla Bałtyku(12) zmniejszono już minimalne rozmiary dorsza z 38 cm do 35 cm.

W większości przypadków minimalne rozmiary do celów ochrony będą ustalane przez Komisję w drodze aktów delegowanych. Ułatwi to przyjmowanie niektórych środków o zasięgu regionalnym, jednak minimalne rozmiary do celów ochrony będą stosowane na większą skalę, co może znacznie wpłynąć na rozwój planów wieloletnich. Modyfikacja rozmiarów minimalnych oznacza zmianę technik połowu rybaków oraz wpływa na śmiertelność połowową i piramidę wieku stada tarłowego. Podstawowe rozporządzenie WPRyb stanowi, że te dwa parametry będą wymiernymi celami planów wieloletnich(13). Wraz ze zmianą minimalnych rozmiarów w drodze aktów delegowanych zmieniłyby się główne parametry planów wieloletnich w sposób niezależny od samych planów. Należy też pamiętać, że rozmiary minimalne odgrywają kluczową rolę w handlu i kontroli działalności rybackiej.

5. Stanowisko sprawozdawcy

5.1.  Plany wieloletnie

Współprawodawcy muszą znaleźć pragmatyczne rozwiązania, by umożliwić szybki postęp w opracowywaniu planów wieloletnich w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Ponadto należy zwiększyć udział zainteresowanych stron w redagowaniu i opracowywaniu planów wieloletnich.

Należy też przyjąć plany wieloletnie jak najszybciej, by uniknąć regulowania długoterminowych środków w drodze planów odrzutów, które powinny być tylko środkami tymczasowymi.

5.2.  Środki techniczne

Przyszłe środki techniczne muszą być proste i jasne, aby ułatwić ich zrozumienie przez rybaków.

W miarę możliwości powinny one być dostosowane do potrzeb każdego łowiska i regionu (regionalizacja).

Jednak wspólne normy dla wszystkich basenów morskich lub normy, które nie mają ulec zmianie w przewidywalnej przyszłości, powinny być przyjmowane przez unijnych prawodawców w zwykłej procedurze ustawodawczej, tj. procedurze współdecyzji.

Pełna regionalizacja byłaby sprzeczna z WPRyb, należącą do wyłącznych kompetencji Unii ze względu na współdzielony charakter zasobów.

Ponadto potrzebny jest większy udział rybaków w procesie podejmowania decyzji w odniesieniu do wszystkich szczegółów środków technicznych, należy też stworzyć zachęty zapewniające zgodność z tymi planami.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGOW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

Data przyjęcia

10.11.2015

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

14

2

6

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Marco Affronte, Clara Eugenia Aguilera García, Renata Briano, Alain Cadec, David Coburn, Diane Dodds, Linnéa Engström, João Ferreira, Ian Hudghton, Carlos Iturgaiz, António Marinho e Pinto, Gabriel Mato, Liadh Ní Riada, Remo Sernagiotto, Ricardo Serrão Santos, Isabelle Thomas, Ruža Tomašić, Peter van Dalen, Jarosław Wałęsa

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Izaskun Bilbao Barandica, Ole Christensen, Verónica Lope Fontagné, Lidia Senra Rodríguez

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Tim Aker

(1)

Badanie zawierające argumenty za opracowywaniem nowych ram ochronnych środków technicznych w zreformowanej WPRyb. Projekt nr: ZF1455_S02. 7 lipca 2014 r.

(2)

COM(2012)0371 final – 2012/0179(COD).

(3)

COM(2014)0265 final – 2014/0138(COD).

(4)

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 605/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r.

(5)

Rozporządzenie Rady (WE) nr 812/2004 z dnia 26 kwietnia 2004 r.

(6)

COM(2002)0672 i COM(2008)0324.

(7)

Sprawy C-103/12 PE przeciwko Radzie i C-165/12 Komisja przeciwko Radzie.

(8)

Obowiązek wyładunku. Art. 15 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r.

(9)

Współpraca regionalna w sprawie środków ochronnych. Art. 18 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r.

(10)

Art. 15 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013.

(11)

Art. 1 ust. 10, art. 2 ust. 5 i art. 3 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/812 z dnia 20 maja 2015 r.

(12)

Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1396/2014 z dnia 20 października 2014 r.

(13)

Art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r.

Informacja prawna