Procedura : 2015/2147(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A8-0371/2015

Teksty złożone :

A8-0371/2015

Debaty :

PV 19/01/2016 - 4
CRE 19/01/2016 - 4

Głosowanie :

PV 19/01/2016 - 5.9
CRE 19/01/2016 - 5.9
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2016)0009

SPRAWOZDANIE     
PDF 1194kWORD 597k
21.12.2015
PE 567.714v02-00 A8-0371/2015

w sprawie „W kierunku aktu o jednolitym rynku cyfrowym”

(2015/2147(INI))

Komisja Przemysłu, Badań Naukowych i Energii

Komisja Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów

Sprawozdawczynie: Kaja Kallas, Evelyne Gebhardt

(Wspólne posiedzenia komisji – art. 55 Regulaminu)

Sprawozdawcy komisji opiniodawczej (*):

Jutta Steinruck, Komisja Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

Petra Kammerevert, Komisja Kultury i Edukacji

Angel Dzhambazki, Komisja Prawna

Michał Boni, Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych

(*) Zaangażowane komisje – art. 54 Regulaminu

ERRATY/ADDENDA
PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie „W kierunku aktu o jednolitym rynku cyfrowym”

(2015/2147(INI))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając komunikat Komisji pt. „Strategia jednolitego rynku cyfrowego dla Europy” (COM(2015)0192) oraz towarzyszący mu dokument roboczy służb Komisji (SWD(2015)0100 final),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 2 lipca 2014 r. pt. „Ku gospodarce opartej na danych” (COM(2014)0442),

–  uwzględniając komunikat Komisji w sprawie ustanowienia programu na rzecz rozwiązań interoperacyjnych dla europejskich administracji publicznych, przedsiębiorstw i obywateli (ISA) – interoperacyjność jako środek modernizacji sektora publicznego (COM(2014)0367),

–  uwzględniając komunikat Komisji pt. „Uwolnienie potencjału finansowania społecznościowego w Unii Europejskiej” (COM(2014)0172),

–  uwzględniając załącznik do komunikatu Komisji pt. „Sprawność i wydajność regulacyjna (REFIT): wyniki oraz dalsze kroki” (COM(2013)0685),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 11 września 2011 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia ustanawiającego środki dotyczące europejskiego jednolitego rynku łączności elektronicznej i mającego na celu zapewnienie łączności na całym kontynencie, zmieniającego dyrektywy 2002/20/WE, 2002/21/WE i 2002/22/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 1211/2009 i (UE) nr 531/2012 (COM(2013)0627),

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 23 kwietnia 2013 r. w sprawie planu działania na rzecz handlu elektronicznego na lata 2012–2015 – sytuacja w 2013 r. (SWD(2013)0153),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 26 marca 2013 r. w sprawie środków mających na celu zmniejszenie kosztów wdrażania szybkich sieci łączności elektronicznej (COM(2013)0147),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 7 lutego 2013 r. w sprawie środków mających na celu zapewnienie wspólnego wysokiego poziomu bezpieczeństwa sieci i informacji w obrębie Unii (COM(2013)0048),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 18 grudnia 2012 r. w sprawie treści na jednolitym rynku cyfrowym (COM(2012)0789),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 3 grudnia 2012 r. w sprawie dostępności stron internetowych instytucji sektora publicznego (COM(2012)0721),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 10 października 2012 r. pt. „Silniejszy przemysł europejski na rzecz wzrostu i ożywienia gospodarczego” (COM(2012)0582),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 3 października 2012 r. pt. „Akt o jednolitym rynku II – razem na rzecz nowego wzrostu gospodarczego” (COM(2012)0573),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 13 kwietnia 2011 r. do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów pt. „Akt o jednolitym rynku: dwanaście dźwigni na rzecz pobudzenia wzrostu gospodarczego i wzmocnienia zaufania” (COM(2011)0206),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 27 października 2010 r. do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów pt. „W kierunku Aktu o jednolitym rynku: w stronę społecznej gospodarki rynkowej o wysokiej konkurencyjności – 50 propozycji na rzecz wspólnej poprawy rynku pracy, przedsiębiorczości i wymiany” (COM(2010)0608),

–  uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej w sprawie własności intelektualnej – czas ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych (COM(2008)0464),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2015/758 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie wymagań dotyczących homologacji typu na potrzeby wdrożenia systemu pokładowego eCall opartego na numerze alarmowym 112 oraz zmiany dyrektywy 2007/46/WE(1),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym oraz uchylające dyrektywę 1999/93/WE(2),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 283/2014 z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie wytycznych dotyczących sieci transeuropejskich w dziedzinie infrastruktury telekomunikacyjnej, uchylające decyzję nr 1336/97/WE(3),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/26/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i prawami pokrewnymi oraz udzielania licencji wieloterytorialnych dotyczących praw do utworów muzycznych do korzystania online na rynku wewnętrznym(4),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1316/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. ustanawiające instrument „Łącząc Europę”, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 913/2010 oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 680/2007 i (WE) nr 67/2010(5),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/37/UE z dnia 27 czerwca 2013 r. w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego (dyrektywa ISP)(6),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 524/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie internetowego systemu rozstrzygania sporów konsumenckich oraz zmiany rozporządzenia (WE) nr 2006/2004 i dyrektywy 2009/22/WE (rozporządzenie w sprawie ODR w sporach konsumenckich)(7),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych(8),

–  uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 243/2012/UE z dnia 14 marca 2012 r. w sprawie ustanowienia wieloletniego programu dotyczącego polityki w zakresie widma radiowego(9),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającą dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającą dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(10),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1211/2009 z dnia 25 listopada 2009 r. ustanawiające Organ Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej (BEREC) oraz Urząd(11),

–  uwzględniając dyrektywę 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącą usług na rynku wewnętrznym(12),

–  uwzględniając dyrektywę 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącą przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej(13),

–  uwzględniając dyrektywę 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie ochrony prawnej baz danych(14),

–  uwzględniając pierwszą ocenę dyrektywy 96/9/WE w sprawie ochrony prawnej baz danych,

–  uwzględniając dyrektywę 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003(15),

–  uwzględniając porozumienie zawarte w dniu 28 września 2015 r. między Chinami a Unią Europejską w sprawie partnerstwa w dziedzinie prac nad siecią 5G oraz powiązane umowy,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 lipca 2015 r. w sprawie wdrożenia dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym(16),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 czerwca 2015 r. w sprawie dążenia do odnowy konsensusu w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej: plan działania UE(17),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 marca 2015 r. w sprawie rocznego sprawozdania dotyczącego polityki konkurencji UE(18),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 27 listopada 2014 r. w sprawie wspierania praw konsumentów na jednolitym rynku cyfrowym(19),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 27 lutego 2014 r. w sprawie opłat licencyjnych za kopie na użytek prywatny(20),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie zintegrowanego rynku dostaw paczek w celu wspierania wzrostu handlu elektronicznego w UE(21),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 stycznia 2014 r. w sprawie reindustrializacji Europy z myślą o promowaniu konkurencyjności i trwałego rozwoju(22),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 grudnia 2013 r. w sprawie wykorzystania potencjału chmury obliczeniowej w Europie(23),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 grudnia 2013 r. zawierającą opinię na temat sprawozdania z oceny BEREC i Urzędu(24),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 24 października 2013 r. w sprawie sprawozdania z wdrażania ram regulacyjnych dotyczących łączności elektronicznej(25),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 22 października 2013 r. w sprawie wprowadzających w błąd praktyk reklamowych(26),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 września 2013 r. w sprawie agendy cyfrowej na rzecz wzrostu, mobilności i zatrudnienia: pora przyspieszyć(27),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 lipca 2013 r. w sprawie stworzenia jednolitego rynku cyfrowego(28),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 czerwca 2013 r. w sprawie nowego europejskiego programu na rzecz konsumentów(29),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 22 maja 2013 r. w sprawie stosowania dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych(30),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 grudnia 2012 r. w sprawie stworzenia jednolitego rynku cyfrowego(31),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 września 2012 r. w sprawie internetowej dystrybucji utworów audiowizualnych w UE(32),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 czerwca 2012 r. w sprawie ochrony krytycznej infrastruktury teleinformatycznej – „Osiągnięcia i dalsze działania na rzecz globalnego bezpieczeństwa cyberprzestrzeni”(33),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 20 kwietnia 2012 r. w sprawie konkurencyjnego jednolitego rynku cyfrowego – administracja elektroniczna jako projekt przewodni(34),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 21 września 2010 r. w sprawie pełnego ukształtowania rynku wewnętrznego w handlu elektronicznym(35),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie zarządzania Internetem: kolejne działania(36),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 5 maja 2010 r. w sprawie nowej agendy cyfrowej dla Europy: 2015.eu(37),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie Internetu przedmiotów(38),

–  uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej, włączoną do Traktatów na mocy art. 6 Traktatu UE,

–  uwzględniając art. 9 Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych, ratyfikowanej przez UE w dniu 23 grudnia 2010 r. (2010/48/WE),

–  uwzględniając Konwencję w sprawie ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego przyjętą przez Organizację Narodów Zjednoczonych do spraw Oświaty, Nauki i Kultury (UNESCO) w dniu 20 października 2005 r.,

–  uwzględniając art. 9, 12, 14, 16 i 26 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając wspólne posiedzenia Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów zgodnie z art. 55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, a także opinie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, Komisji Kultury i Edukacji, Komisji Prawnej, Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz Komisji Transportu i Turystyki (A8-0371/2015),

A.  mając na uwadze, że szybko zmieniające się zastosowanie internetu i łączności ruchomej zmieniło sposób komunikacji, zdobywania informacji i wiedzy, tworzenia i korzystania z treści oraz dzielenia się nimi, uczestnictwa i pracy wśród obywateli, przedsiębiorstw i ich pracowników; mając na uwadze, że sytuacja ta rozszerzyła i zmieniła gospodarkę, ułatwiając małym i średnim przedsiębiorstwom dostęp do bazy 500 mln potencjalnych klientów z UE, jak również do rynków ogólnoświatowych, oraz stwarzając obywatelom szansę na rozwijanie nowych pomysłów na przedsiębiorczość i modeli biznesowych;

B.  mając na uwadze, że cała unijna polityka i wszystkie przepisy prawa Unii w dziedzinie jednolitego rynku cyfrowego powinny pozwalać na tworzenie i rozwój nowych możliwości dla użytkowników i przedsiębiorstw oraz nowych innowacyjnych transgranicznych usług internetowych w konkurencyjnych cenach, eliminować bariery między państwami członkowskimi i ułatwiać europejskim przedsiębiorstwom, zwłaszcza MŚP i start-upom, dostęp do rynku transgranicznego, mającego zasadnicze znaczenie dla wzrostu gospodarczego i zatrudnienia w UE, przy jednoczesnym założeniu, że możliwości te będą nieuchronnie wiązać się ze zmianami strukturalnymi oraz z przyjęciem podejścia całościowego, obejmującego wymiar społeczny, i potrzebą szybkiego uzupełnienia niedoboru umiejętności cyfrowych;

C.  mając na uwadze, że choć 75% wartości dodanej gospodarki cyfrowej pochodzi z przemysłu tradycyjnego, cyfryzacja tradycyjnych gałęzi przemysłu jest w dalszym ciągu umiarkowana, ponieważ zaledwie 1,7% przedsiębiorstw w UE w pełni wykorzystuje zaawansowane technologie cyfrowe, a jedynie 14% MŚP korzysta z internetu jako jednego z kanałów sprzedaży; mając na uwadze, że Europa musi wykorzystać wielki potencjał sektora ICT, aby przeprowadzić cyfryzację przemysłu i utrzymać konkurencyjność w skali ogólnoświatowej;

D.  mając na uwadze, że stworzenie gospodarki opartej na danych wymaga w dużej mierze ram prawnych ułatwiających opracowywanie, utrzymywanie, modernizację i rozwój baz danych, a zatem praktycznych ram prawnych sprzyjających innowacyjności;

E.  mając na uwadze, że w 2013 r. wartość rynku gospodarki dzielenia się wyniosła około 3,5 mld na całym świecie, a obecnie Komisja prognozuje potencjał wzrostu na poziomie ponad 100 mld;

F.  mając na uwadze, że wysoki i spójny poziom ochrony, upodmiotowienia i zadowolenia konsumenta w sposób konieczny wiąże się z wyborem, jakością, elastycznością, przejrzystością, informacją, interoperacyjnością oraz dostępnością bezpiecznego środowiska internetowego o wysokim poziomie ochrony danych;

G.  mając na uwadze, że kreatywność i innowacyjność są czynnikami pobudzającymi gospodarkę cyfrową, a zatem niezbędne jest zapewnienie wysokiego poziomu ochrony praw własności intelektualnej;

H.  mając na uwadze, że 44,8% gospodarstw domowych w UE(39) nie ma dostępu do szybkiego internetu, a wprowadzone rozwiązania polityczne i zachęty nie zapewniły odpowiedniej infrastruktury cyfrowej, szczególnie na obszarach wiejskich;

I.  mając na uwadze, że jeżeli chodzi o łączność cyfrową, kapitał ludzki, korzystanie z internetu, stosowanie technologii cyfrowych przez przedsiębiorstwa oraz cyfrowe usługi publiczne, to poszczególne regiony UE znajdują się na bardzo różnych poziomach, co pokazuje tabela wyników agendy cyfrowej; mając na uwadze, że korzyści, jakie niesie ze sobą era cyfrowa, mogą ominąć regiony, których ocena według tych pięciu wskaźników jest niska;

1. WSTĘP: DLACZEGO POTRZEBUJEMY JEDNOLITEGO RYNKU CYFROWEGO

1.  z zadowoleniem przyjmuje komunikat pt. „Strategia jednolitego rynku cyfrowego dla Europy”; uważa, że stworzenie jednolitego rynku cyfrowego, opartego na wspólnym zbiorze przepisów, może wzmocnić konkurencyjność UE, korzystnie wpłynąć na wzrost gospodarczy i zatrudnienie, ożywić jednolity rynek oraz zwiększyć włączenie społeczne, stwarzając nowe możliwości obywatelom i przedsiębiorstwom, zwłaszcza dzięki wymianie innowacji i dzieleniu się nimi; uważa, że należy teraz wzmocnić wdrażanie przyjętego podejścia horyzontalnego, w tym wprowadzić w terminie 16 ogłoszonych inicjatyw, ponieważ bodźce cyfrowe wpływają na każdego obywatela oraz każdy aspekt społeczeństwa i gospodarki;

2.  zgadza się z Komisją, że odpowiedzialność za zarządzanie jednolitym rynkiem cyfrowym i jego terminowe stworzenie spoczywa wspólnie na Parlamencie Europejskim, Radzie i Komisji; zachęca Komisję do współpracy z zainteresowanymi podmiotami społecznościowymi i społecznymi oraz zaangażowania ich w proces decyzyjny w możliwie najszerszym zakresie;

3.  uważa, że lepsze stanowienie prawa wymaga przyjęcia określonego podejścia do prawodawstwa: domyślnie cyfrowego, opartego na zasadach i neutralnego technologicznie; aby umożliwić tworzenie innowacji, niezbędna jest ocena, czy obowiązujące przepisy prawa, uzupełniające działania pozaregulacyjne i ramy egzekwowania przepisów, poddane niezbędnym konsultacjom i ocenom skutków, są dostosowane do potrzeb epoki cyfrowej, z uwzględnieniem nowych technologii i nowych modeli biznesowych, w celu zaradzenia rozdrobnieniu prawnemu jednolitego rynku, zmniejszenia obciążenia administracyjnego oraz pobudzenia wzrostu gospodarczego i innowacyjności;

4.  uważa, że zaufanie obywateli i przedsiębiorstw do środowiska cyfrowego ma zasadnicze znaczenie dla pełnego odblokowania innowacyjności i wzrostu gospodarczego w gospodarce cyfrowej; jest przekonany, że wzmocnienie ich zaufania, dzięki standardom ochrony i bezpieczeństwa danych oraz wysokiemu poziomowi ochrony i upodmiotowienia konsumenta, a także aktualnym przepisom prawa dla przedsiębiorstw, powinno leżeć u podstaw polityki publicznej, przy czym należy zauważyć, że modele biznesowe przedsiębiorstw cyfrowych opierają się na zaufaniu użytkowników;

5.  zwraca uwagę, że handel elektroniczny w Unii Europejskiej ma wartość 500 mld EUR rocznie i jest istotnym uzupełnieniem handlu pozainternetowego, zapewniając przy tym konsumentom większy wybór, zwłaszcza na obszarach oddalonych, a MŚP – nowe możliwości rozwoju; wzywa Komisję do rozpoznania i usunięcia barier oddziałujących na handel elektroniczny w celu stworzenia prawdziwego rynku transgranicznego handlu elektronicznego; uważa, że do barier tych należą: brak interoperacyjności i wspólnych standardów, brak odpowiednich informacji umożliwiających konsumentom podejmowanie świadomych decyzji oraz nieodpowiedni dostęp do usprawnionego systemu płatności transgranicznych;

6.  popiera plan Komisji polegający na zapewnieniu pełnego zastosowania unijnej polityki konkurencji do jednolitego rynku cyfrowego, gdyż konkurencja zapewnia konsumentom większy wybór, ale zapewni również równe warunki działania, oraz ubolewa nad tym, że aktualny brak europejskich ram cyfrowych uwidocznił nieskuteczność w godzeniu interesów dużych i małych dostawców;

7.  podkreśla pilną potrzebę, aby Komisja i państwa członkowskie upowszechniały bardziej dynamiczną gospodarkę, która umożliwia intensywny rozwój innowacji i eliminuje bariery dla przedsiębiorstw, w szczególności tych innowacyjnych, MŚP, start-upów i scale-upów, tak aby mogły one wchodzić na rynki na równych warunkach, dzięki rozwojowi administracji elektronicznej, trwałym i zintegrowanym ramom regulacyjnym i pozaregulacyjnym, dostępowi do finansowania, w tym nowych modeli finansowania dla unijnych start-upów, MŚP i inicjatyw społeczeństwa obywatelskiego, oraz długofalowej strategii inwestycyjnej w dziedzinie infrastruktury cyfrowej, umiejętności, włączenia cyfrowego, badań naukowych i innowacji; przypomina, że u podstaw polityki sprzyjającej innowacjom, która wspiera konkurencję i innowacyjność, powinna leżeć możliwość korzystania z dostępnych funduszy na realizację projektów; wzywa zatem Komisję do dopilnowania, aby finansowanie społecznościowe mogło odbywać się płynnie ponad granicami, oraz zachęca państwa członkowskie do wprowadzenia zachęt na rzecz finansowania społecznościowego;

8.  uważa, że należy dokonać oceny wpływu cyfryzacji na bezpieczeństwo i higienę pracy oraz odpowiednio dostosować obowiązujące środki w tej dziedzinie; zwraca uwagę na ryzyko wypadków, jakie może grozić osobom pracującym z domu na zasadzie telepracy lub crowdworkingu; podkreśla, że związane z pracą problemy dotyczące zdrowia psychicznego takie jak wypalenie zawodowe, spowodowane ciągłą dostępnością i zanikiem tradycyjnych godzin pracy, stanowią poważne zagrożenie dla pracowników; wzywa Komisję do zamówienia badania na temat skutków ubocznych cyfryzacji, takich jak zwiększenie się nakładów pracy, dla zdrowia psychicznego i życia rodzinnego pracowników oraz rozwoju zdolności poznawczych u dzieci;

9.  wzywa Komisję, aby we współpracy z państwami członkowskimi dalej rozwijała inicjatywy pobudzające przedsiębiorczość, zwłaszcza innowacyjne modele biznesowe, które pomogą zmienić sposób postrzegania sukcesu oraz upowszechnić kulturę przedsiębiorczości i innowacyjności; uważa ponadto, że różnorodność i specyfikę poszczególnych krajowych ośrodków innowacyjności można przekształcić w rzeczywistą przewagę konkurencyjną UE na rynku ogólnoświatowym, dlatego ośrodki te powinny być ze sobą powiązane, a także należy wzmocnić ekosystemy innowacji, będące płaszczyzną współpracy różnych sektorów i przedsiębiorstw;

10.  jest zaniepokojony poszczególnymi podejściami przyjętymi dotychczas przez państwa członkowskie w zakresie regulacji internetu i gospodarki dzielenia się; apeluje do Komisji, aby w granicach kompetencji UE podjęła inicjatywy służące wsparciu innowacyjności i uczciwej konkurencji, eliminacji barier w handlu cyfrowym oraz ochronie spójności społeczno-gospodarczej i integralności jednolitego rynku; wzywa również Komisję do ochrony internetu jako otwartej, neutralnej, bezpiecznej, pluralistycznej i ogólnoświatowej płaszczyzny komunikacji, produkcji, uczestnictwa, twórczości, różnorodności kulturowej i innowacyjności, co leży w interesie obywateli, konsumentów i europejskich przedsiębiorstw, które dążą do odniesienia sukcesu w skali ogólnoświatowej;

11.  zauważa, że rewolucja cyfrowa oddziałuje na każdy aspekt życia społecznego, niosąc ze sobą wyzwania i szanse; uważa, że ma ona potencjał, aby jeszcze bardziej wzmocnić pozycję obywateli, konsumentów i przedsiębiorców w sposób do tej pory niemożliwy; wzywa Komisję do opracowania polityki wspierającej aktywne uczestnictwo obywateli i pozwalającej im czerpać korzyści z cyfryzacji; wzywa ponadto Komisję do dalszej oceny oddziaływania rewolucji cyfrowej na kształt europejskiego społeczeństwa;

12.  wzywa Komisję do zaradzenia rozdrobnieniu prawa przez znaczne zwiększenie koordynacji między poszczególnymi dyrekcjami generalnymi przy przygotowywaniu nowych przepisów oraz stanowcze zachęcenie państw członkowskich do zapewnienia spójności w ich wdrażaniu;

13.  podkreśla potrzebę zapewnienia zgodności wszystkich inicjatyw tworzonych w ramach strategii na rzecz jednolitego rynku cyfrowego z prawami podstawowymi, w szczególności z przepisami o ochronie danych, dostrzegając jednocześnie wartość dodaną tej strategii dla gospodarki UE; przypomina o znaczeniu szybkiego przyjęcia zarówno ogólnego rozporządzenia o ochronie danych, jak i dyrektywy o ochronie danych, co leży w interesie zarówno osób, których dane dotyczą, jak i przedsiębiorstw; wzywa do przeglądu dyrektywy o prywatności i łączności elektronicznej, aby zapewnić spójność przepisów tej dyrektywy z pakietem dotyczącym ochrony danych przed jego wejściem w życie;

2. LEPSZY DOSTĘP DO JEDNOLITEGO RYNKU CYFROWEGO DLA KONSUMENTÓW I PRZEDSIĘBIORSTW W EUROPIE

2.1. Przepisy dotyczące transgranicznego handlu elektronicznego, którym mogą ufać konsumenci i przedsiębiorcy

14.  z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie Komisji do przyjęcia zdecydowanego wniosku w sprawie umów zawieranych przez internet, których przedmiotem są treści cyfrowe nabywane drogą internetową, oraz do wzmocnienia ochrony prawnej konsumentów w tym zakresie; uważa, że wszelkie tego rodzaju ulepszenia muszą być odpowiednio ukierunkowane oraz że należy poddać uważnej analizie różnice między treściami a dobrami materialnymi; zwraca uwagę, że o ile konsumenci dokonujący zakupu treści na nośniku materialnym są chronieni przepisami prawa ochrony konsumentów, o tyle w przypadku zakupu treści cyfrowych przez internet prawa konsumenta pozostają w dużej mierze nieuregulowane i niejasne, w szczególności w odniesieniu do gwarancji prawnych, wadliwych treści i określonych nieuczciwych postanowień umownych dotyczących treści cyfrowych; podkreśla, że aktualna klasyfikacja wszystkich treści cyfrowych jako usług może budzić wątpliwości, gdyż może nie odpowiadać oczekiwaniom konsumentów, zważywszy że nie ma rozróżnienia między subskrypcjami usług transmisji strumieniowej a zakupami treści w wersji do pobrania; zgadza się, że konsumenci powinni mieć zapewniony równoważny i trwały poziom ochrony niezależnie od tego, czy dokonują zakupu treści cyfrowych w internecie, czy poza internetem;

15.  uważa, że praktycznym i proporcjonalnym podejściem jest dalsze ujednolicenie ram prawnych regulujących internetową sprzedaż treści cyfrowych i dóbr materialnych między przedsiębiorstwami a konsumentami bez względu na to, czy chodzi o transakcje transgraniczne, czy krajowe, przy jednoczesnym utrzymaniu spójności przepisów dotyczących sprzedaży internetowej i pozainternetowej, uniknięciu regulacyjnego wyścigu na dno, usunięciu luk prawnych oraz oparciu się na obowiązujących przepisach prawa ochrony konsumentów; zaznacza, że należy to przeprowadzić w poszanowaniu zasady neutralności technologicznej i bez obciążania przedsiębiorstw nieracjonalnymi kosztami;

16.  uważa, że wnioski Komisji dotyczące przepisów o umowach transgranicznych dla konsumentów i przedsiębiorstw powinny zapobiec ryzyku zwiększenia się rozbieżności między standardami prawnymi mającymi zastosowanie do sprzedaży internetowej i pozainternetowej oraz że sprzedaż internetowa i pozainternetowa wymaga spójnego podejścia i potraktowania na równych zasadach w oparciu o obowiązujący wysoki poziom ochrony konsumentów, gdyż różne standardy prawne mogą być postrzegane przez konsumentów jako zaprzeczenie ich praw; domaga się, aby każdy nowy wniosek był zgodny z art. 6 rozporządzenia Rzym I, oraz zwraca uwagę, że w 2016 r. Komisja planuje objąć cały dorobek prawny w dziedzinie ochrony konsumentów programem REFIT; w związku z tym wzywa Komisję do rozważenia, czy planowany wniosek Komisji w sprawie dóbr materialnych nie powinien zostać ogłoszony w tym samym czasie co program REFIT;

17.  uważa, że przepisy o umowach dotyczących treści cyfrowych muszą opierać się na zasadach, aby być technologicznie neutralne i trwałe; podkreśla ponadto – w odniesieniu do wniosku Komisji w tej dziedzinie – znaczenie uniknięcia niespójności i kolizji z obowiązującymi przepisami oraz ryzyka nieuzasadnionego prawnego rozróżnienia umów zawieranych przez internet i umów zawieranych poza internetem oraz różnych kanałów dystrybucji w perspektywie długofalowej, również z uwzględnieniem programu REFIT w zakresie dorobku prawnego dotyczącego ochrony konsumentów;

18.  domaga się, aby w ramach strategii na rzecz aktywności konsumentów dokonano oceny w szczególności tego, czy konsument może łatwo zmienić dostawcę w środowisku internetowym oraz czy należy podjąć działania, aby ułatwić konsumentom zmianę dostawcy w celu pobudzenia konkurencji na rynkach internetowych; zwraca ponadto uwagę na potrzebę zapewnienia dostępu do usług handlu elektronicznego w całym łańcuchu wartości, w tym dostępu do informacji, dostępu do mechanizmów płatności oraz obsługi klienta;

19.  wzywa Komisję, aby wspólnie z zainteresowanymi podmiotami oceniła wykonalność i użyteczność wprowadzenia sektorowych unijnych znaków zaufania w sprzedaży internetowej oraz związane z nimi potencjalne szanse i problemy, opierając się na najlepszych praktykach dotyczących znaków zaufania stosowanych w państwach członkowskich, aby wzbudzić zaufanie konsumentów i zapewnić jakość, zwłaszcza w transgranicznej sprzedaży internetowej, oraz rozwiązać problem wielości stosowanych znaków zaufania, która może być dezorientująca, przy czym równolegle należy ocenić inne warianty, takie jak samoregulacja lub utworzenie grup zainteresowanych podmiotów z zadaniem sformułowania wspólnych zasad obsługi klienta;

20.  z zadowoleniem przyjmuje całokształt starań Komisji o utworzenie ogólnounijnej platformy internetowego rozstrzygania sporów oraz wzywa Komisję, aby wspólnie z państwami członkowskimi podjęła działania służące terminowemu i należytemu wdrożeniu rozporządzenia w sprawie internetowego rozstrzygania sporów, zwłaszcza w odniesieniu do obsługi tłumaczeniowej, a także dyrektywy w sprawie pozasądowego rozstrzygania sporów; wzywa Komisję i zainteresowane podmioty do rozważenia, w jaki sposób można dalej poprawić dostęp do informacji na temat częstych skarg konsumentów;

21.  wzywa do wprowadzenia ambitnych ram egzekwowania dorobku prawnego dotyczącego ochrony konsumentów oraz przepisów dyrektywy usługowej; zachęca Komisję, aby korzystała ze wszystkich środków, jakimi dysponuje, w celu zapewnienia pełnego i należytego wdrożenia obowiązujących przepisów oraz wszczynała postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, ilekroć stwierdzone zostanie niewłaściwe lub niewystarczające wdrożenie przepisów;

22.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do przyjęcia koniecznych środków przeciwdziałających sprzedaży nielegalnych treści i towarów drogą internetową przez zacieśnienie współpracy oraz wymiany informacji i najlepszych praktyk w celu zwalczania nielegalnej działalności w internecie; w tym zakresie podkreśla, że treści cyfrowe dostarczane konsumentom nie powinny być obciążone żadnymi prawami osób trzecich, gdyż mogłoby to uniemożliwić konsumentowi korzystanie z treści cyfrowych zgodnie z umową;

23.  wzywa do przeprowadzenia gruntownej, odpowiednio ukierunkowanej i popartej dowodami analizy, czy wszyscy uczestnicy łańcucha wartości, w tym pośrednicy internetowi, platformy internetowe, dostawcy treści i usług oraz pośrednicy pozainternetowi tacy jak odsprzedawcy i sprzedawcy detaliczni, powinni przedsięwziąć racjonalne i odpowiednie środki przeciwdziałające nielegalnym treściom, podrobionym towarom i naruszeniom praw własności intelektualnej w wymiarze handlowym, przy jednoczesnym zabezpieczeniu możliwości dostępu do informacji i ich rozpowszechniania lub uruchamiania wybranych przez siebie aplikacji i usług przez użytkowników końcowych;

24.  podkreśla, że zasada zerowej tolerancji dotycząca transpozycji przepisów prawa UE musi być podstawową zasadą dla państw członkowskich i Unii Europejskiej; uważa jednak, że postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego powinny być zawsze ostatecznym środkiem i powinny być wszczynane dopiero po kilkakrotnych próbach koordynacji i poprawy sytuacji; zaznacza, że niezbędne jest skrócenie czasu trwania tych postępowań;

25.  z zadowoleniem przyjmuje przegląd rozporządzenia w sprawie współpracy w zakresie ochrony konsumenta ogłoszony przez Komisję; uważa, że rozszerzenie kompetencji organów nadzoru oraz zacieśnienie ich wzajemnej współpracy są warunkiem wstępnym skutecznego egzekwowania przepisów o ochronie konsumentów w zakresie zakupów internetowych;

2.2. Dobrej jakości transgraniczne usługi doręczania paczek w przystępnych cenach

26.  podkreśla, że choć usługi doręczania paczek działają sprawnie z punktu widzenia konsumentów w niektórych państwach członkowskich, nieefektywne usługi doręczycielskie, zwłaszcza na etapie tzw. ostatniej mili, są jedną z głównych barier w transgranicznym handlu elektronicznym w niektórych państwach członkowskich i jednym z najczęściej zgłaszanych powodów rezygnacji z transakcji internetowych w przypadku zarówno konsumentów, jak i przedsiębiorstw; uważa, że niedoskonałości w transgranicznym doręczaniu paczek można wyeliminować wyłącznie z perspektywy europejskiego jednolitego rynku, oraz podkreśla znaczenie konkurencji w tym sektorze, a także potrzebę dostosowania się przez branżę przesyłek do współczesnych modeli życia i oferowania elastycznych wariantów dostaw, takich jak sieci punktów odbioru, paczkomaty i porównywarki cen;

27.  podkreśla, że dostęp do dobrej jakości efektywnych usług doręczycielskich w przystępnych cenach jest zasadniczym warunkiem wstępnym intensywnego rozwoju transgranicznego handlu elektronicznego, w związku z czym popiera zaproponowane środki mające poprawić przejrzystość cen w celu poszerzenia wiedzy konsumentów na temat zasad kształtowania cen, informacje o odpowiedzialności w razie straty lub szkody, interoperacyjność oraz nadzór regulacyjny, który powinien być ukierunkowany na sprawne działanie transgranicznych rynków doręczania paczek, w tym upowszechnianie transgranicznych systemów identyfikacji i śledzenia, co zapewniłoby rynkowi przesyłek wystarczającą elastyczność, umożliwiającą przekształcanie się i dostosowywanie do innowacji technicznych;

28.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby aktywnie dzieliły się najlepszymi praktykami w sektorze doręczania paczek, oraz Komisję, aby złożyła Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie z konsultacji społecznych na temat transgranicznego doręczania paczek, a także przedstawiła wyniki próbnej samoregulacji; z zadowoleniem przyjmuje utworzenie grupy roboczej ad hoc ds. transgranicznego doręczania paczek;

29.  wzywa ponadto Komisję, aby we współpracy z operatorami zaproponowała kompleksowy plan działania, w tym wytyczne dotyczące najlepszych praktyk, w celu wypracowania innowacyjnych rozwiązań mających poprawić usługi oraz zmniejszyć koszty i oddziaływanie na środowisko, dalszej integracji jednolitego rynku usług doręczania paczek i usług pocztowych, eliminacji przeszkód napotykanych przez operatorów pocztowych w zakresie przesyłek transgranicznych, zacieśnienia współpracy między BEREC a Europejską Grupą Regulatorów ds. Usług Pocztowych (ERGP) oraz w razie konieczności zaproponowania przeglądu odnośnych przepisów;

30.  podkreśla, że dalsze ujednolicenie przez Komisję zasad doręczania paczek nie powinno doprowadzić do pogorszenia się ochrony socjalnej i warunków pracy dostawców paczek, niezależnie od ich formy zatrudnienia; wzywa Komisję i państwa członkowskie do dopilnowania, aby przestrzegane były prawa pracowników w tym sektorze w zakresie dostępu do systemów zabezpieczenia społecznego oraz prawa do działań zbiorowych; podkreśla, że zapewnienie zabezpieczenia społecznego leży w kompetencjach państw członkowskich;

2.3. Zapobieganie nieuzasadnionemu blokowaniu geograficznemu

31.  uważa, że potrzebne są ambitne i odpowiednio ukierunkowane działania, aby poprawić dostęp do towarów i usług, zwłaszcza przez eliminację nieuzasadnionych praktyk blokowania geograficznego oraz nieuczciwej dyskryminacji cenowej ze względu na położenie geograficzne lub narodowość, które często skutkują tworzeniem się monopoli oraz korzystaniem przez konsumentów z nielegalnych treści;

32.  popiera zobowiązanie Komisji do rozwiązania problemu nieuzasadnionego blokowania geograficznego w skuteczny sposób przez uzupełnienie istniejących ram handlu elektronicznego i wyegzekwowanie obowiązujących w tym zakresie przepisów; uważa, że należy zająć się przede wszystkim relacjami B2B prowadzącymi do stosowania praktyk blokowania geograficznego takich jak dystrybucja selektywna, która jest niezgodna z prawem konkurencji, oraz segmentacja rynku, jak również środkami i praktykami technicznymi (takimi jak identyfikacja adresu IP czy celowy brak interoperacyjności systemów) powodującymi nieuzasadnione ograniczenia w dostępie do usług społeczeństwa informacyjnego świadczonych ponad granicami, zawieraniem transgranicznych umów w celu kupna towarów i usług, a także towarzyszącymi działaniami takimi jak płatność za towary i ich dostawa, z uwzględnieniem zasady proporcjonalności, zwłaszcza w przypadku mikro- i małych przedsiębiorstw;

33.  podkreśla potrzebę równego traktowania wszystkich konsumentów w Unii przez sprzedawców internetowych prowadzących sprzedaż w co najmniej jednym państwie członkowskim, w tym w zakresie dostępu konsumentów do rabatów lub innych promocji;

34.  popiera w szczególności zaplanowaną przez Komisję kontrolę praktycznego wykonania art. 20 ust. 2 dyrektywy 2006/123/WE dotyczącej usług na rynku wewnętrznym w celu przeanalizowania ewentualnych modeli nieuzasadnionej dyskryminacji konsumentów i innych usługobiorców ze względu na ich przynależność państwową lub kraj zamieszkania; wzywa Komisję do zidentyfikowania i zdefiniowania zwięzłych grup przypadków uzasadnionej dyskryminacji na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy usługowej w celu wyjaśnienia, czym są nieuzasadnione zachowania dyskryminacyjne podmiotów prywatnych oraz w celu zapewnienia pomocy w zakresie wykładni organom odpowiedzialnym za stosowanie art. 20 ust. 2 w praktyce, o czym mowa w art. 16 dyrektywy usługowej; wzywa Komisję do podjęcia skoordynowanych wysiłków zmierzających do włączenia przepisu zawartego w art. 20 ust. 2 do załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2006/2004 w celu umożliwienia korzystania z uprawnień dochodzeniowych i egzekucyjnych sieci współpracy w zakresie ochrony konsumenta;

35.  podkreśla, że zakaz blokowania geograficznego nigdy nie powinien zobowiązywać sprzedawców detalicznych do dostarczania towarów z ich sklepów internetowych do określonego państwa członkowskiego, jeśli nie mają oni interesu w sprzedaży swoich produktów we wszystkich państwach członkowskich i wolą pozostać małym przedsiębiorcą lub sprzedawać wyłącznie konsumentom w pobliżu ich sklepów;

36.  zwraca ponadto uwagę na znaczenie badania sektorowego konkurencji przeprowadzanego obecnie w sektorze e-handlu między innymi w celu sprawdzenia, czy nieuzasadnione ograniczenia związane z blokowaniem geograficznym, takie jak dyskryminacja ze względu na adres IP, adres pocztowy lub kraj wydania karty kredytowej, naruszają przepisy unijnego prawa konkurencji; podkreśla, że ważne jest zwiększenie zaufania konsumentów i przedsiębiorstw przez uwzględnienie wyników badania sektorowego i dokonanie oceny, czy ukierunkowane zmiany w rozporządzeniu w sprawie wyłączeń grupowych, w tym w art. 4a i 4b, są niezbędne do ograniczenia niepożądanych przekierowań i ograniczeń terytorialnych;

37.  z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji, aby zwiększyć możliwość przenoszenia oraz interoperacyjność w celu pobudzenia swobodnego przepływu legalnie nabytych i legalnie udostępnianych treści lub usług, co będzie stanowić pierwszy krok w kierunku wyeliminowania nieuzasadnionego blokowania geograficznego, a także w celu poprawy dostępności i transgranicznego funkcjonowania abonamentów; podkreśla, że zasada terytorialności nie stoi w sprzeczności ze środkami służącymi usuwaniu barier utrudniających możliwość przenoszenia treści;

38.  ostrzega przed bezkrytycznym promowaniem wydawania obowiązkowych licencji o zasięgu ogólnoeuropejskim, gdyż mogłyby to doprowadzić do ograniczenia treści dostępnych dla użytkowników; podkreśla, że zasada terytorialności jest zasadniczym elementem systemu prawa autorskiego z uwagi na znaczenie licencji terytorialnych w UE;

2.4. Lepszy dostęp do treści cyfrowych – nowoczesne, bardziej europejskie ramy prawa autorskiego

39.  z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie Komisji do zmodernizowania obecnych ram prawa autorskiego w celu dostosowania ich do ery cyfrowej; podkreśla, że wszelkie zmiany powinny mieć na celu zapewnienie sprawiedliwego i odpowiedniego wynagradzania twórców i innych podmiotów prawa autorskiego, wzrostu gospodarczego, konkurencyjności i wzbogacenia doświadczeń konsumentów oraz koncentrować się na tych kwestiach, ale także na konieczności zadbania o ochronę praw podstawowych;

40.  podkreśla, że działalność zawodowa lub modele biznesowe oparte na łamaniu praw autorskich są poważnym zagrożeniem dla funkcjonowania jednolitego rynku cyfrowego;

41.  uważa, że reforma powinna zapewnić równowagę interesów wszystkich stron; wskazuje, że branża twórcza ma specyficzny charakter i stoją przed nią różne wyzwania, wynikające zwłaszcza z odmiennych rodzajów treści i utworów oraz ze stosowanych modeli biznesowych; mając na uwadze, że w badaniu „Territoriality and its impact on the financing of audiovisual works” [Terytorialność i jej wpływ na finansowanie utworów audiowizualnych] podkreśla się istotną rolę licencji terytorialnych, jeśli chodzi o refinansowanie europejskich filmów, wzywa Komisję, by dokładniej określiła tę specyfikę i wzięła ją pod uwagę;

42.  apeluje do Komisji, by upewniła się, że każda reforma dyrektywy w sprawie praw autorskich będzie uwzględniać wyniki oceny ex post skutków i rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 9 lipca 2015 r. w sprawie dyrektywy 2001/29/WE oraz będzie opierać się na solidnych dowodach, w tym ocenie możliwego wpływu wszelkich modyfikacji na wzrost i zatrudnienie, różnorodność kulturową i w szczególności na produkcję, finansowanie i dystrybucję utworów audiowizualnych;

43.  podkreśla ważną rolę, jaką odgrywają ukierunkowane wyjątki i ograniczenia w prawie autorskim, przyczyniając się do wzrostu gospodarczego, innowacji, tworzenia miejsc pracy, pobudzania przyszłej kreatywności, a także zwiększania innowacyjności oraz twórczej i kulturowej różnorodności w Europie; przypomina, że Parlament opowiedział się za przeprowadzeniem analizy stosowania standardów minimalnych w odniesieniu do wyjątków i ograniczeń w prawie autorskim oraz właściwego stosowania tych wyjątków i ograniczeń określonych w dyrektywie 2001/29/WE;

44.  podkreśla, że podejście do wyjątków i ograniczeń w prawie autorskim powinno być wyważone, ukierunkowane i neutralne w odniesieniu do formatu oraz powinno opierać się wyłącznie na wykazanych potrzebach, a także nie powinno naruszać europejskiej różnorodności kulturowej, jej zasad finansowania oraz sprawiedliwego wynagradzania autorów;

45.  podkreśla, że o ile stosowanie eksploracji tekstów i danych wymaga większej pewności prawa, aby umożliwić badaczom i instytucjom edukacyjnym szersze wykorzystanie materiałów chronionych prawami autorskimi, w tym transgranicznie, wszelkie ogólnoeuropejskie wyjątki w zakresie eksploracji tekstów i danych powinny mieć zastosowanie wyłącznie wtedy, jeśli użytkownik posiada legalny dostęp i powinny zostać opracowane w konsultacji ze wszystkimi zainteresowanymi stronami zgodnie z opartą na dowodach oceną skutków;

46.  podkreśla, jak ważne jest zwiększenie klarowności i przejrzystości systemu prawa autorskiego, zwłaszcza w odniesieniu do treści tworzonych przez użytkowników i opłat licencyjnych za kopie na użytek prywatny w tych państwach członkowskich, które zdecydują się je stosować; zauważa w związku z tym, że obywateli należy informować o faktycznej wysokości opłaty z tytułu praw autorskich, o jej celu i przeznaczeniu;

2.5. Zmniejszenie obciążeń i przeszkód związanych z VAT przy sprzedaży transgranicznej

47.  uważa, że potrzebna jest – z należytym poszanowaniem kompetencji krajowych – ściślejsza koordynacja polityki podatkowej, aby zapobiegać zakłóceniom rynku, uchylaniu się od opodatkowania i unikaniu opodatkowania oraz stworzyć prawdziwy europejski jednolity rynek cyfrowy, co wymaga między innymi ustanowienia ogólnounijnej wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych;

48.  za sprawę priorytetową uznaje stworzenie uproszczonego, jednolitego i spójnego systemu VAT online, aby zmniejszyć koszty przestrzegania przepisów ponoszone przez małe i innowacyjne przedsiębiorstwa działające w całej Europie; z zadowoleniem przyjmuje wprowadzenie minipunktu kompleksowej obsługi w zakresie VAT, który stanowi krok ku zakończeniu tymczasowego unijnego systemu VAT; wyraża jednak zaniepokojenie tym, że brak progu utrudnia niektórym MŚP spełnienie warunków obecnego systemu; wzywa w związku z tym Komisję do przeglądu tego systemu, aby uczynić go bardziej przyjaznym dla biznesu;

49.  postuluje ponadto, aby w odniesieniu do podobnych towarów i usług, niezależnie od tego, czy są one cyfrowe, czy fizyczne była w pełni przestrzegana zasada neutralności podatkowej; zwraca się do Komisji o przedłożenie – zgodnie z podjętym zobowiązaniem i jak najszybciej – wniosku umożliwiającego państwom członkowskim obniżenie stawek podatku VAT na prasę, wydawnictwa cyfrowe, e-książki i publikacje internetowe, aby uniknąć dyskryminacji na jednolitym rynku;

50.  zachęca Komisję do ułatwiania wymiany najlepszych praktyk między organami podatkowymi i zainteresowanymi stronami, aby stworzyć odpowiednie rozwiązania dotyczące uiszczania podatków w gospodarce dzielenia się;

51.  wyraża zadowolenie z przyjęcia wyników przeglądu dyrektywy o usługach płatniczych; podkreśla, że jeżeli Unia chce wzmocnić ogólnounijny sektor handlu elektronicznego, trzeba niezwłocznie wprowadzić ogólnounijny system natychmiastowych e-płatności i m-płatności oparty na wspólnym standardzie oraz odpowiednio wdrożyć zmienioną dyrektywę o usługach płatniczych;

3. TWORZENIE ODPOWIEDNICH I RÓWNYCH WARUNKÓW FUNKCJONOWANIA ZAAWANSOWANYCH SIECI CYFROWYCH I INNOWACYJNYCH USŁUG

3.1. Dostosowanie przepisów telekomunikacyjnych do potrzeb

52.  podkreśla, że inwestycje sektora prywatnego w szybkie i ultraszybkie sieci łączności są warunkiem postępu cyfrowego, który należy pobudzać za pomocą stabilnych ram prawnych UE, umożliwiających wszystkim podmiotom dokonywanie inwestycji, w tym na obszarach wiejskich i oddalonych; uważa, że większa konkurencja wiąże się z wyższym poziomem inwestycji infrastrukturalnych, innowacjami, możliwościami wyboru i niższymi cenami dla konsumentów i przedsiębiorstw; uważa, że istnieje mało dowodów, które potwierdzałyby związek między konsolidacją operatorów a wzrostem inwestycji i wydajności w sieci; uważa, że należy to dokładnie ocenić oraz egzekwować reguły konkurencji, aby uniknąć nadmiernej koncentracji na rynku, tworzenia oligopoli na szczeblu europejskim oraz negatywnego wpływu na konsumentów;

53.  podkreśla, że ważne jest pomyślne wdrożenie EFIS, żeby zmaksymalizować inwestycje przez ukierunkowanie na projekty o profilu podwyższonego ryzyka, pobudzanie ożywienia gospodarczego, stymulowanie wzrostu i stwarzanie zachęt do inwestycji sektora prywatnego, między innymi za pomocą mikrofinansowania i kapitału wysokiego ryzyka, aby wspomóc innowacyjne przedsiębiorstwa na różnych etapach finasowania ich rozwoju; podkreśla, że w przypadku niedoskonałości rynku ważne jest pełne wykorzystanie funduszy publicznych, które zostały już udostępnione na potrzeby inwestycji cyfrowych, umożliwienie synergii między programami UE, takimi jak „Horyzont 2020”, instrumentem „Łącząc Europę”, innymi odpowiednimi funduszami strukturalnymi i pozostałymi instrumentami, w tym projektami lokalnymi i pomocą państwa, w zgodności z wytycznymi dotyczącymi pomocy państwa, aby wspierać publiczne sieci Wi-Fi w większych i mniejszych gminach, gdyż okazuje się to niezbędne do integracji regionalnej, społecznej i kulturowej oraz edukacji;

54.  przypomina państwom członkowskim o ich zobowiązaniu do osiągnięcia do 2020 r. pełnej przepustowości na poziomie co najmniej 30Mb/s; wzywa Komisję, by oceniła, czy obecna strategia na rzecz mobilnych i stacjonarnych łączy szerokopasmowych, łącznie z docelowymi poziomami, jest przyszłościowa, oraz – aby uniknąć przepaści cyfrowej – spełniła warunki pozwalające zapewnić powszechną łączność na potrzeby gospodarki opartej na danych i szybkiego wprowadzania technologii 5G i ultraszybkich łączy szerokopasmowych;

55.  podkreśla, że rozwój usług cyfrowych, w tym usług OTT, zwiększył – z korzyścią dla konsumentów – popyt i konkurencję oraz potrzebę inwestycji w infrastrukturę cyfrową; uważa, że unowocześnienie ram telekomunikacyjnych nie powinno prowadzić do tworzenia zbędnych obciążeń regulacyjnych, lecz powinno gwarantować niedyskryminujący dostęp do sieci i wprowadzać przyszłościowe rozwiązania, oparte w miarę możliwości na podobnych zasadach w odniesieniu do podobnych usług, i które sprzyjają innowacjom i uczciwej konkurencji oraz zapewniają ochronę konsumentów;

56.  podkreśla konieczność zadbania o to, by prawa użytkowników końcowych określone w ramach telekomunikacyjnych były spójne, proporcjonalne i przyszłościowe oraz – po przyjęciu pakietu dotyczącego łączności na całym kontynencie – przewidywały łatwiejszą zmianę dostawcy przez użytkownika końcowego i przejrzystość umów; z zadowoleniem przyjmuje zbliżający się przegląd dyrektywy o usłudze powszechnej – obok przeglądu ram telekomunikacyjnych – który ma zapewnić dostosowanie wymogów w zakresie dostępu do szybkich szerokopasmowych łączy internetowych do celu, jakim jest zmniejszenie przepaści cyfrowej, oraz posłuży do analizy dostępności numeru alarmowego 112;

57.  podkreśla, że europejski jednolity rynek cyfrowy powinien ułatwiać życie codzienne konsumentom końcowym; apeluje zatem do Komisji o rozwiązanie problemu transgranicznego przekazywania połączeń telefonicznych, tak aby konsumenci mogli bez zakłóceń wykonywać połączenia telefoniczne podczas przekraczania granic w Unii;

58.  z zadowoleniem przyjmuje różne, zainicjowane ostatnio przez DG ds. Sieci Komunikacyjnych, Treści i Technologii konsultacje społeczne dotyczące agendy cyfrowej dla Europy, a zwłaszcza przeglądu unijnych przepisów telekomunikacyjnych, koniecznej prędkości internetu i jego jakości po roku 2020 oraz platform internetowych, przetwarzania w chmurze i danych, odpowiedzialności pośredników oraz współkonsumpcji, wzywa jednak Komisję do zapewnienia spójności między wszystkimi tymi równoległymi inicjatywami;

59.  podkreśla, że widmo radiowe stanowi zasób o krytycznym znaczeniu dla wewnętrznego rynku ruchomej, bezprzewodowej łączności szerokopasmowej i nadawania oraz ma kluczowe znaczenie dla przyszłej konkurencyjności Unii Europejskiej; apeluje o opracowanie w pierwszej kolejności zharmonizowanych i wspierających konkurencję ram w dziedzinie przydzielania częstotliwości i skutecznego zarządzania, aby uniknąć opóźnień w przydzielaniu częstotliwości, o zapewnienie równych warunków działania wszystkim uczestnikom rynku, a –w świetle sprawozdania Lamy’ego(40) – o długofalową strategię dotyczącą przyszłych zastosowań różnych pasm częstotliwości, koniecznych w szczególności do wprowadzenia technologii 5G;

60.  podkreśla, że terminowe wdrożenie oraz jednolite, przejrzyste egzekwowanie w państwach członkowskich unijnych przepisów w zakresie telekomunikacji, takich jak pakiet dotyczący łączności na całym kontynencie, to podstawowy filar niezbędny do ustanowienia jednolitego rynku cyfrowego, zapewnienia rygorystycznego stosowania zasady neutralności sieci i – zwłaszcza wraz z terminowym wszechstronnym przeglądem – zniesienia do 15 czerwca 2017 r. opłat roamingowych ponoszonych przez wszystkich konsumentów europejskich;

61.  wzywa Komisję, aby z myślą o dalszej integracji jednolitego rynku cyfrowego zadbała o wprowadzenie sprawniejszych ram instytucjonalnych przez wzmocnienie roli, zdolności i decyzji BEREC, aby doprowadzić do spójnego stosowania ram regulacyjnych, zapewnić nadzór nad rozwojem jednolitego rynku i rozwiązywać spory transgraniczne; podkreśla w związku z tym potrzebę lepszego wyposażenia finansowego i osobowego BEREC oraz odpowiedniego wzmocnienia jego struktury zarządzania;

3.2. Ramy prawne mediów w XXI wieku

62.  podkreśla dwojaki charakter mediów audiowizualnych, które stanowią dobro społeczno-kulturalne i dobro gospodarcze; zauważa, że potrzeba przyszłej regulacji mediów europejskich wynika z potrzeby zapewnienia i propagowania różnorodności mediów audiowizualnych oraz ustalenia wysokich standardów ochrony małoletnich, konsumentów i danych osobowych, uczciwych warunków konkurencji oraz większej elastyczności w odniesieniu do uregulowań ilościowych i dotyczących komunikacji handlowej;

63.  podkreśla, że zasada kraju pochodzenia zapisana w dyrektywie o audiowizualnych usługach medialnych jest niezbędnym warunkiem wstępnym transgranicznego oferowania treści audiowizualnych na drodze ku wspólnemu rynkowi usług; podkreśla jednocześnie, że zasada ta nie uniemożliwia osiągnięcia celów społecznych i kulturalnych ani nie wyklucza potrzeby dostosowania prawa UE poza dyrektywą o audiowizualnych usługach medialnych; podkreśla, że aby zwalczać praktykę „turystyki sądowej” (wybór sądu pod kątem własnego interesu), kraj pochodzenia zysku z reklamy, język usługi oraz docelowych odbiorców reklamy i treści powinny być włączone do kryteriów służących określeniu „kraju pochodzenia” audiowizualnych usług medialnych lub jego zakwestionowaniu;

64.  uważa, że wszyscy, w tym dostawcy audiowizualnych platform internetowych i interfejsów użytkownika, powinni być objęci zakresem stosowania dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych w stopniu, w jakim dotyczy ona audiowizualnych usług medialnych; podkreśla znaczenie, jakie mają przepisy służące poprawie możliwości znajdowania legalnych treści i informacji dla wzmocnienia wolności mediów, pluralizmu i niezależnych badań, a także dla zagwarantowania zasady niedyskryminacji, chroniącej różnorodność językową i kulturową; podkreśla, że aby zagwarantować ideę znajdowalności audiowizualnych treści o interesie publicznym, państwa członkowskie mogą wprowadzić szczegółowe uregulowania mające na celu ochronę kulturalnej i językowej różnorodności informacji, opinii i mediów, ochronę dzieci, młodych ludzi i mniejszości oraz ogólnie ochronę konsumentów; apeluje o środki, które zapewnią dostępność audiowizualnych usług medialnych osobom w trudnej sytuacji; nalega na Komisję, aby stwarzała zachęty dla legalnej oferty audiowizualnych treści medialnych, faworyzując niezależne utwory europejskie;

65.  wzywa Komisję, by uwzględniła zmieniające się modele oglądania treści i nowe sposoby dostępu do treści audiowizualnych przez ujednolicenie traktowania usług linearnych i nielinearnych oraz wprowadzenie na szczeblu europejskim wymogów minimalnych dla wszystkich audiowizualnych usług medialnych, aby zagwarantować ich spójne stosowanie, chyba że takie treści stanowią niezbędne uzupełnienie treści lub usług innych niż audiowizualne; apeluje do Komisji i państw członkowskich o rozwinięcie pojęcia „usługi medialnej”, zdefiniowanego w art. 1 dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych w taki sposób, by przy zachowaniu przez państwa członkowskie odpowiedniego stopnia elastyczności w większym stopniu uwzględnić potencjalne społeczno-polityczne oddziaływanie usług i specyfikę tego oddziaływania, zwłaszcza ich znaczenie dla kształtowania i różnorodności opinii, a także kwestię odpowiedzialności redakcyjnej;

66.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do jednakowego wdrożenia i skutecznego stosowania zakazu wszelkich audiowizualnych usług medialnych w UE w przypadku naruszenia godności ludzkiej, nawoływania do nienawiści lub rasizmu;

67.  podkreśla, że dostosowanie dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych powinno ograniczyć regulację i wzmocnić współregulację i samoregulację przez zrównoważenie praw i obowiązków nadawców z prawami i obowiązkami innych uczestników rynku dzięki horyzontalnemu i przekrojowemu podejściu do mediów; uważa, że należy dać pierwszeństwo zasadzie wyraźnej rozpoznawalności i odróżnienia reklamy od treści programu przed zasadą oddzielenia reklamy od treści programu we wszystkich rodzajach mediów; wzywa Komisję, by sprawdziła, czy nadal jest użyteczne i celowe stosowanie pkt 6.7 komunikatu Komisji w sprawie stosowania zasad pomocy państwa w odniesieniu do nadawców publicznych;

68.  uważa, że koncepcja prawna przedstawiona w dyrektywie 93/83/EWG, po przeprowadzeniu dalszej oceny, może zwiększyć transgraniczny dostęp do legalnych treści i usług w internecie na jednolitym rynku cyfrowym bez kwestionowania zasad swobody zawierania umów, odpowiednich wynagrodzeń dla autorów i artystów oraz terytorialnego charakteru wyłącznych praw;

3.3. Adekwatne do celu otoczenie regulacyjne dla platform i pośredników

3.3.1.  Rola platform internetowych

69.  wzywa Komisję, aby zbadała, czy ewentualne problemy związane z platformami internetowymi nie mogłyby zostać rozwiązane dzięki prawidłowemu i pełnemu wdrożeniu istniejących przepisów i skutecznemu egzekwowaniu unijnego prawa konkurencji w celu zapewnienia równych warunków działania oraz uczciwej i faktycznej konkurencji między platformami internetowymi oraz w celu uniknięcia tworzenia monopoli; wzywa Komisję do utrzymania przyjaznej dla innowacji polityki wobec platform internetowych, która ułatwia wchodzenie nowych podmiotów na rynek i sprzyja wprowadzaniu innowacji; uważa, że priorytetami powinny być przejrzystość, niedyskryminacja, ułatwienie zmiany platformy lub dostawcy usług online umożliwiające konsumentom dokonywanie wyboru, dostęp do platform, a także identyfikowanie barier utrudniających pojawianie się i rozwój platform oraz usuwanie tych przeszkód;

70.  zauważa ponadto, że postanowienia dyrektywy o handlu elektronicznym zostały następnie wzmocnione dyrektywą o nieuczciwych praktykach handlowych, dyrektywą o prawach konsumentów i innymi aktami dorobku prawnego dotyczącego konsumentów oraz że dyrektywy te muszą być właściwe egzekwowane, a także, że odnoszą się one zarówno do przedsiębiorstw handlowych korzystających z platform internetowych, jak i do przedsiębiorstw handlowych na rynkach tradycyjnych; apeluje do Komisji, aby współpracowała ze wszystkimi zainteresowanymi stronami i Parlamentem w celu wprowadzenia jasnych wytycznych dotyczących stosowania dorobku prawnego dotyczącego konsumentów w stosunku do przedsiębiorstw handlowych korzystających z platform internetowych oraz aby w razie potrzeby zapewniła organom ochrony konsumentów w państwach członkowskich pomoc we właściwym egzekwowaniu prawa ochrony konsumentów;

71.  docenia inicjatywę Komisji dotyczącą przeanalizowania roli platform internetowych w gospodarce cyfrowej jako części składowej strategii jednolitego rynku cyfrowego, gdyż będzie to miało wpływ na przyszłe wnioski ustawodawcze; uważa, że analiza ta powinna posłużyć do określenia potwierdzonych i dobrze zdefiniowanych problemów w konkretnych obszarach działalności gospodarczej oraz ewentualnych luk pod względem ochrony konsumentów, a także do dokonania rozróżnienia między usługami online a dostawcami usług online; podkreśla, że platformy zajmujące się dobrami kultury, zwłaszcza media audiowizualne, muszą być traktowane w specjalny sposób, z poszanowaniem Konwencji UNESCO w sprawie ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego;

72.  zwraca się do Komisji, by w pierwszym kwartale 2016 r. złożyła Parlamentowi sprawozdanie na temat wyników odpowiednich konsultacji i by zadbała o spójne podejście w trakcie zbliżających się rewizji aktów ustawodawczych; ostrzega przed wywoływaniem zakłóceń rynku lub tworzeniem barier utrudniających wprowadzanie na rynek usług online przez nakładanie nowych obowiązków subsydiowania w sposób krzyżowy szczególnych modeli biznesowych związanych z dziedzictwem;

73.  podkreśla, że ograniczona odpowiedzialność pośredników ma istotne znaczenie dla ochrony otwartości internetu, praw podstawowych, pewności prawa i innowacyjności; stwierdza w związku z tym, że postanowienia dotyczące odpowiedzialności pośredników zawarte w dyrektywie w sprawie handlu elektronicznego są przyszłościowe i neutralne pod względem technologicznym;

74.  zwraca uwagę na to, że aby skorzystać z ograniczenia odpowiedzialności podmiot świadczący usługi społeczeństwa informacyjnego po otrzymaniu faktycznych informacji o bezprawnej działalności lub uzyskawszy wiedzę o takiej działalności musi niezwłocznie podjąć działania w celu usunięcia przedmiotowych informacji lub uniemożliwienia dostępu do nich; zwraca się do Komisji, by zadbała o jednolite stosowanie tego przepisu zgodnie z kartą praw podstawowych w celu uniknięcia jakiejkolwiek prywatyzacji egzekwowania prawa i zapewnienia odpowiednich i racjonalnych środków przeciwdziałających sprzedaży nielegalnych treści i towarów;

75.  uważa, że z uwagi na szybko zmieniające się rynki i różnorodność platform – od platform niekomercyjnych po platformy B2B – obejmujących różne usługi, sektory i szeroki zakres podmiotów, nie ma jasnej definicji platform, a zastosowanie jednego podejścia we wszystkich przypadkach może poważnie zagrozić innowacyjności i sprawić, że przedsiębiorstwa europejskie znajdą się w gospodarce światowej w niekorzystnej sytuacji pod względem konkurencji;

76.  jest zdania, że niektórzy pośrednicy internetowi i platformy internetowe uzyskują dochody dzięki utworom i treściom kulturowym, lecz nie zawsze dzielą się tym dochodem z twórcami; wzywa Komisję do rozważenia opartych na dowodach opcji umożliwiających zajęcie się kwestią przenoszenia wartości z dziedziny treści do dziedziny usług, co pozwoliłoby autorom, wykonawcom i podmiotom prawa autorskiego uzyskać godziwe wynagrodzenie za wykorzystywanie ich utworów w internecie, nie szkodząc innowacji;

3.3.2 Nowe możliwości, jakie oferuje gospodarka dzielenia się

77.  z zadowoleniem przyjmuje nasilenie się konkurencji i większy wybór, jaki mają konsumenci, wynikające z gospodarki dzielenia się, a także możliwości tworzenia miejsc pracy, wzrostu gospodarczego, konkurencji, bardziej otwartego rynku pracy i unijnej gospodarki o bardziej zamkniętym obiegu dzięki efektywniejszemu wykorzystaniu zasobów, umiejętności i innych atutów; nalega na Komisję i państwa członkowskie, by popierały dalszy rozwój gospodarki dzielenia się przez określenie sztucznych barier i odnośnych przepisów utrudniających jej wzrost;

78.  zachęca Komisję, aby przeanalizowała, jak w ramach gospodarki dzielenia się uzyskać równowagę między wzmocnieniem pozycji konsumentów i ich ochroną, a w przypadku gdy potrzebne jest doprecyzowanie, zapewniła adekwatność ram prawnych dotyczących konsumentów w sferze cyfrowej, z uwzględnieniem ewentualnych nadużyć, a także stwierdziła, w jakich przypadkach wystarczające lub bardziej skuteczne są środki zaradcze ex post;

79.  zauważa, że we własnym interesie przedsiębiorstw wykorzystujących te nowe modele biznesowe oparte na reputacji i zaufaniu leży przyjęcie środków zniechęcających do nielegalnej działalności i zapewnienie nowym konsumentom zabezpieczeń;

80.  zachęca Komisję do powołania grupy zainteresowanych stron odpowiedzialnej za promowanie najlepszych praktyk w sektorze gospodarki dzielenia się;

81.  wzywa państwa członkowskie, aby zadbały o to, żeby polityka zatrudnienia i polityka społeczna były dostosowane do celów innowacji cyfrowych i przedsiębiorczości, a wzrost gospodarki dzielenia się i jej potencjał – do bardziej elastycznych form zatrudnienia, w drodze określenia nowych form zatrudnienia i dokonania oceny, czy potrzebna jest modernizacja prawa z zakresu opieki społecznej i zatrudnienia, tak aby obowiązujące prawa pracownicze i systemy opieki społecznej zostały zachowane również w cyfrowym środowisku pracy; podkreśla, że zapewnienie zabezpieczenia społecznego należy do kompetencji państw członkowskich; zwraca się do Komisji o określenie i ułatwienie wymiany najlepszych praktyk w tych obszarach w UE i na szczeblu międzynarodowym;

3.3.3. Zwalczanie nielegalnych treści w internecie

82.  wzywa Komisję, by dokonała postępów w polityce i ramach prawnych dotyczących zwalczania cyberprzestępczości oraz nielegalnych treści i materiałów w internecie, w tym mowy nienawiści, które będą w pełni zgodne z prawami podstawowymi określonymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, a zwłaszcza z prawem do wolności słowa i swobodnego dostępu do informacji, z obowiązującym prawem UE i ustawodawstwem państw członkowskich, a także z zasadami konieczności, proporcjonalności, sprawiedliwości proceduralnej i praworządności; jest zdania, że aby osiągnąć ten cel, należy:

–  zapewnić europejskim i krajowym służbom policyjnym i organom ścigania spójne i skuteczne narzędzia egzekwowania prawa;

–  zapewnić jasne wytyczne określające, jak postępować z nielegalnymi treściami internetowymi, w tym z mową nienawiści;

–  wspierać partnerstwa publiczno-prywatne i dialog między podmiotami publicznymi i prywatnymi, zgodnie z obowiązującymi przepisami UE;

–  doprecyzować rolę pośredników oraz platform internetowych w świetle Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

–  dopilnować, by ustanowienie w ramach Europolu unijnej jednostki ds. zgłaszania podejrzanych treści w internecie (EU IRU) opierało się na odpowiedniej z punktu widzenia działalności tej jednostki podstawie prawnej;

–  zapewnić specjalne środki służące zwalczaniu wykorzystywania seksualnego dzieci w internecie oraz skuteczną współpracę między wszystkimi zainteresowanymi stronami w celu zagwarantowania praw i ochrony dzieciom korzystającym z internetu oraz sprzyjania inicjatywom, które dążą do tego, by internet stał się bezpieczny dla dzieci;

–  oraz współpracować z odnośnymi zainteresowanymi stronami na rzecz promowania kampanii edukacyjnych i podnoszących świadomość;

83.  z zadowoleniem przyjmuje plan działania Komisji przewidujący unowocześnienie egzekwowania praw własności intelektualnej online w odniesieniu do naruszeń na skalę komercyjną; uważa, że egzekwowanie praw autorskich, tak jak to przewidziano w dyrektywie 2004/48/WE, jest niezwykle ważne oraz, że prawa autorskie i prawa pokrewne są skuteczne tylko w takim stopniu, w jakim skuteczne są środki egzekwowania służące ich ochronie;

84.  zwraca uwagę, że EU stoi w obliczu znacznej liczby naruszeń praw własności intelektualnej; podkreśla, że rolą europejskiego obserwatorium do spraw naruszeń praw własności intelektualnej jest przedstawianie wiarygodnych danych i obiektywnych analiz wpływu naruszeń na podmioty gospodarcze; apeluje o skuteczne, zrównoważone, proporcjonalne i unowocześnione podejście do egzekwowania, stosowania i ochrony praw własności intelektualnej online, szczególnie w odniesieniu do naruszeń na skalę komercyjną;

85.  zauważa, że w niektórych przypadkach naruszenia prawa autorskiego mogą wynikać z trudności ze znalezieniem legalnie udostępnionych potrzebnych treści; wzywa zatem do opracowania szerszej i prostej w użytkowaniu legalnej oferty oraz do promowania jej wśród użytkowników;

86.  z zadowoleniem przyjmuje podejście polegające na podążaniu śladem pieniędzy oraz zachęca uczestników łańcucha dostaw do podjęcia w oparciu o dobrowolne porozumienia skoordynowanych, proporcjonalnych działań w celu zwalczania naruszeń praw własności intelektualnej na skalę komercyjną; podkreśla, że Komisja wraz z państwami członkowskimi powinna propagować wiedzę i zasadę należytej staranności w całym łańcuchu dostaw oraz zachęcać do wymiany informacji i najlepszych praktyk, a także ściślejszej współpracy sektora publicznego i prywatnego; utrzymuje, że wszelkie środki powinny być uzasadnione, skoordynowane i proporcjonalne oraz powinny obejmować możliwość skorzystania przez strony, na które środki te wywarły negatywny wpływ, ze skutecznych i przyjaznych dla użytkowników środków zaradczych; uważa, że należy podnosić wiedzę konsumentów o skutkach naruszenia praw autorskich i praw pokrewnych;

3.4. Wzmocnienie zaufania do sieci, sektorów i usług cyfrowych i infrastruktury cyfrowej oraz przetwarzania danych osobowych, a także zwiększenie bezpieczeństwa takich usług i danych

87.  uważa, że aby zapewnić zaufanie do usług cyfrowych, technologii opartych na danych, IT i systemów płatności, infrastruktury krytycznej i sieci internetowych oraz ich bezpieczeństwo, konieczne są większe zasoby, a także współpraca między sektorem cyberbezpieczeństwa w Europie, sektorem publicznym i sektorem prywatnym, w szczególności w drodze współpracy naukowej, w tym w ramach programu „Horyzont 2020”, oraz parterstwami publiczno-prywatnymi; popiera wymianę przez państwa członkowskie najlepszych praktyk dotyczących partnerstw publiczno-prywatnych w tej dziedzinie;

88.  postuluje działania, które – w szczególności przy większej roli ENISA – pozwolą zwiększyć odporność na cyberataki, podnieść wśród użytkowników, zwłaszcza MŚP, świadomość ryzyka i wiedzę o podstawowych procedurach bezpieczeństwa i dzięki temu zadbać o podstawowy poziom bezpieczeństwa przedsiębiorstw, np. szyfrowanie typu „end-to-end” danych i łączności oraz aktualizację oprogramowania, a także zachęcić do stosowania koncepcji uwzględniania bezpieczeństwa na etapie projektowania;

89.  uważa, że dostawcy oprogramowania powinni lepiej promować wśród użytkowników zalety, jakie pod względem bezpieczeństwa ma otwarte oprogramowanie, oraz aktualizacje oprogramowania związane z bezpieczeństwem; wzywa Komisję, aby przeanalizowała skoordynowany na szczeblu UE program ujawniania luk w zabezpieczeniach, obejmujący naprawę znanych luk w zabezpieczeniach oprogramowania, jako środek walki z nadużywaniem luk w zabezpieczeniach oprogramowania oraz naruszeniami bezpieczeństwa i ochrony danych osobowych;

90.  uważa, że konieczne jest szybkie przyjęcie dostosowanej do celów dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji, aby zapewnić skoordynowane unijne podejście do cyberbezpieczeństwa; uważa, że ambitniejszy poziom współpracy między państwami członkowskimi i odpowiednimi instytucjami i organami w UE oraz wymiana najlepszych praktyk mają zasadnicze znaczenie dla dalszej digitalizacji przemysłu, przy zapewnieniu ochrony unijnych praw podstawowych, w szczególności ochrony danych;

91.  zwraca uwagę na fakt, że szybko rosnąca liczba ataków na sieci oraz aktów cyberprzestępczości wymaga zharmonizowanej reakcji UE i jej państw członkowskich w celu zapewnienia wysokiego poziomu bezpieczeństwa sieci i informacji; uważa, że zapewnienie bezpieczeństwa w internecie wymaga ochrony sieci i infrastruktury krytycznej, zagwarantowania zdolności organów ścigania do zwalczania przestępczości, w tym terroryzmu, radykalizacji postaw prowadzącej do przemocy, niegodziwego traktowania w celach seksualnych i wykorzystywania seksualnego dzieci w internecie, a także wykorzystywania danych, które są absolutnie niezbędne do zwalczania przestępczości online i offline; podkreśla, że zdefiniowane w ten sposób bezpieczeństwo oraz ochrona praw podstawowych w cyberprzestrzeni są niezbędne, aby wzmocnić zaufanie do usług cyfrowych, a zatem stanowią one konieczną podstawę do utworzenia konkurencyjnego jednolitego rynku cyfrowego;

92.  przypomina, że metody takie jak szyfrowanie są użyteczne dla obywateli i przedsiębiorstw, ponieważ umożliwiają zapewnienie prywatności oraz co najmniej podstawowego poziomu bezpieczeństwa łączności; potępia to, że metody te mogą być również stosowane do celów przestępczych;

93.  z zadowoleniem przyjmuje powstanie w Europolu Europejskiego Centrum ds. Walki z Cyberprzestępczością (EC3), które pozwala szybciej reagować na cyberataki; apeluje o wniosek ustawodawczy w celu wzmocnienia mandatu EC3 oraz postuluje szybką transpozycję dyrektywy 2013/40/UE z dnia 12 sierpnia 2013 r. dotyczącej ataków na systemy informatyczne;

94.  zauważa, że doniesienia o masowej inwigilacji elektronicznej świadczą o potrzebie odzyskania zaufania obywateli do prywatności, bezpieczeństwa i ochrony usług cyfrowych i podkreśla w związku z tym, że przy przetwarzaniu danych osobowych do celów komercyjnych lub do celów egzekwowania prawa należy ściśle przestrzegać obowiązujących przepisów o ochronie danych i praw podstawowych; przypomina w związku z tym o znaczeniu istniejących narzędzi takich jak umowy o wzajemnej pomocy prawnej, w których przestrzega się praworządności i ogranicza ryzyko niedozwolonego dostępu do danych przechowywanych na obcym terytorium;

95.  podkreśla, że zgodnie z art. 15 ust. 1 dyrektywy 2000/31/WE w sprawie handlu elektronicznego państwa członkowskie nie nakładają na usługodawców świadczących usługi transmisji, przechowywania i hostingu „ogólnego obowiązku nadzorowania informacji, które przekazują lub przechowują, ani ogólnego obowiązku aktywnego poszukiwania faktów i okoliczności wskazujących na bezprawną działalność”; przypomina w szczególności, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyrokach C-360/10 i C-70/10 odrzucił środki „aktywnego nadzoru” nad prawie wszystkimi odnośnymi usługobiorcami (w jednym wyroku chodziło o dostawców usług internetowych, a w drugim o sieć społecznościową) i sprecyzował, że wszelkie narzucanie podmiotom świadczącym usługi hostingu obowiązku prowadzenia ogólnego nadzoru powinno być zakazane;

4. MAKSYMALIZACJA POTENCJAŁU WZROSTU GOSPODARKI CYFROWEJ

96.  jest zdania, że ze względu na kluczowe znaczenie przemysłu europejskiego i wobec faktu, że gospodarka cyfrowa rozwija się znacznie szybciej niż pozostałe sektory gospodarki, transformacja cyfrowa w przemyśle ma zasadnicze znaczenie dla konkurencyjności gospodarki europejskiej i transformacji energetyki, jednak można ją przeprowadzić z powodzeniem tylko pod warunkiem, że przedsiębiorstwa europejskie zrozumieją jej znaczenie z punktu widzenia większej wydajności i sięgnięcia po niewykorzystany potencjał, dzięki czemu lepiej zintegrowane i wzajemnie połączone łańcuchy wartości będą w stanie szybko i elastycznie reagować na oczekiwania konsumentów;

97.  wzywa Komisję do bezzwłocznego opracowania planu transformacji cyfrowej, obejmującego unowocześnienie prawodawstwa i stosowanie odpowiednich instrumentów do inwestowania w działalność badawczo-rozwojową i w infrastrukturę, wspieranie cyfryzacji we wszystkich sektorach przemysłu, np. w przemyśle produkcyjnym, energetyce, transporcie i handlu detalicznym, przez zachęcanie do wprowadzania technologii cyfrowych i połączeń między użytkownikami końcowymi w łańcuchach wartości, a także innowacyjnych usług i modeli biznesowych;

98.  uważa, że ramy regulacyjne powinny umożliwiać przemysłowi korzystanie ze zmian i antycypowanie ich, by przyczyniać się do tworzenia miejsc pracy, wzrostu i konwergencji regionalnej;

99.  wzywa ponadto do zwrócenia szczególnej uwagi na MŚP, co powinno obejmować w szczególności ewentualny przegląd karty małych przedsiębiorstw, ponieważ transformacja cyfrowa jest w ich przypadku absolutnie konieczna z punktu widzenia konkurencyjności i tworzenia miejsc pracy w gospodarce oraz ściślejszej współpracy między przedsiębiorstwami działającymi już od dłuższego czasu a przedsiębiorstwami typu start-up, mogącej prowadzić do bardziej zrównoważonego i konkurencyjnego modelu przemysłu oraz do powstania światowych liderów;

100.  ponownie podkreśla znaczenie europejskich systemów nawigacji satelitarnej, zwłaszcza systemów Galileo i EGNOS, dla rozwoju jednolitego rynku cyfrowego, jeśli chodzi o pozycję danych i oznaczanie czasu w aplikacjach wykorzystujących duże zbiory danych i w internecie przedmiotów;

4.1. Tworzenie gospodarki opartej na danych

101.  uważa, że gospodarka oparta na danych ma kluczowe znaczenie dla wzrostu gospodarczego; podkreśla możliwości, jakie mogą zaoferować gospodarce i społeczeństwu nowe technologie ICT, takie jak duże zbiory danych, przetwarzanie w chmurze, internet przedmiotów, drukowanie trójwymiarowe i inne, zwłaszcza w powiązaniu z innymi sektorami, takimi jak energetyka, transport i logistyka, usługi finansowe, edukacja, handel detaliczny, produkcja, badania naukowe czy opieka zdrowotna i służby ratunkowe, i zwłaszcza jeśli organy publiczne wykorzystają je do tworzenia inteligentnych miast, lepszego zarządzania zasobami i poprawy ochrony środowiska; podkreśla w szczególności możliwości, jakie oferuje cyfryzacja energetyki w postaci inteligentnych liczników i sieci oraz ośrodków danych, służąca wydajniejszemu i elastyczniejszemu wytwarzaniu energii; podkreśla znaczenie partnerstwa publiczno-prywatnego i z zadowoleniem przyjmuje inicjatywy Komisji w tej dziedzinie;

102.  zwraca się do Komisji o przeanalizowanie możliwości nieodpłatnego udostępnienia w formacie cyfrowym wszelkich badań naukowych finansowanych przynajmniej w połowie z funduszy publicznych, co powinno odbywać się w rozsądnym horyzoncie czasowym, niewpływającym niekorzystnie na zyski ekonomiczne i społeczne, w tym o przeanalizowanie możliwości wykorzystania w tym celu usług wydawnictw;

103.  wzywa Komisję, by do marca 2016 r. przeprowadziła – z udziałem odpowiednich ekspertów, w tym badaczy, przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego oraz sektora publicznego i prywatnego – szeroko zakrojony i przejrzysty przegląd dużych zbiorów danych, służący wcześniejszej ocenie zapotrzebowania na technologie dużych zbiorów danych i infrastrukturę obliczeniową, zwłaszcza na superkomputery europejskie, obejmujący lepsze warunki w ramach nieregulacyjnych i w obowiązujących ramach regulacyjnych, służące wzrostowi i innowacyjności w tym sektorze, a także mający zmaksymalizować szanse i usunąć potencjalne zagrożenia i wyzwania utrudniające budowanie zaufania, dotyczące np. dostępu do danych, bezpieczeństwa i ochrony danych;

104.  apeluje o opracowanie przyszłościowego i technologicznie neutralnego europejskiego podejścia oraz o dalszą integrację jednolitego rynku dotyczącego internetu przedmiotów i internetu przemysłowego w oparciu o strategię tworzenia norm i interoperacyjności, zwiększanie zaufania do tych technologii dzięki bezpieczeństwu, przejrzystości i ochronie prywatności – domyślnej i przewidzianej na etapie projektowania; z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę dotyczącą swobodnego przepływu danych, która – po przeprowadzeniu całościowej oceny – powinna wyjaśnić zasady wykorzystywania danych, dostępu do nich i ich własności, z uwzględnieniem obaw dotyczących wpływu wymogów lokalizacji danych na funkcjonowanie jednolitego rynku, i ułatwiać zmianę dostawców usług z zakresu danych, by zapobiegać uzależnieniu od jednego dostawcy i zakłóceniom w funkcjonowaniu rynku;

Internet

105.  jest zdania, że administracja publiczna powinna domyślnie stosować otwarte dane rządowe; apeluje o udostępnianie informacji w postaci otwartych danych w większym zakresie i szybszym tempie, o postępy we wskazywaniu kluczowych zestawów danych, które powinny zostać udostępnione, oraz we wspieraniu ponownego wykorzystywania otwartych danych w otwartej formie ze względu na ich wartość dla rozwoju innowacyjnych usług, w tym rozwiązań transgranicznych, a także dla przejrzystości oraz korzyści dla gospodarki i społeczeństwa;

106.  rozumie rosnące obawy konsumentów z UE dotyczące wykorzystywania i ochrony danych osobowych przez dostawców usług online, o kluczowym znaczeniu dla budowania zaufania konsumentów do gospodarki cyfrowej; podkreśla ważną rolę aktywnych konsumentów w pobudzaniu konkurencji; podkreśla w związku z tym, że konsumenci powinni być lepiej informowani o wykorzystywaniu ich danych, zwłaszcza w przypadku usług świadczonych w zamian za dane, a także o przysługującym im prawie przenoszenia danych; wzywa Komisję do wyjaśnienia przepisów dotyczących kontroli danych i możliwości ich przenoszenia zgodnie z kluczową zasadą, w myśl której obywatele powinni móc kontrolować swoje dane;

107.  uważa, że przestrzeganie przepisów o ochronie danych i skuteczne gwarancje prywatności i bezpieczeństwa ustanowione w ogólnym rozporządzeniu o ochronie danych, w tym szczegółowe przepisy dotyczące dzieci jako konsumentów podatnych na zagrożenia, mają zasadnicze znaczenie dla budowania zaufania obywateli i konsumentów do sektora gospodarki opartej na danych; zwraca uwagę na konieczność podnoszenia świadomości na temat roli danych i znaczenia wymiany danych dla konsumentów, jeśli chodzi o ich prawa podstawowe w gospodarce, a także ustanowienia przepisów w dziedzinie własności danych i sprawowania przez obywateli kontroli nad ich danymi osobowymi; zwraca uwagę na rolę personalizacji usług i produktów, którą należy rozwijać zgodnie z wymogami ochrony danych; apeluje o propagowanie uwzględniania ochrony prywatności już w fazie projektowania i domyślnej ochrony prywatności, co może również pozytywnie wpłynąć na innowacje i wzrost gospodarczy; podkreśla potrzebę zapewnienia niedyskryminacyjnego podejścia do wszelkich operacji przetwarzania danych; podkreśla znaczenie podejścia opartego na analizie ryzyka, które pomaga uniknąć zbędnych obciążeń administracyjnych i zapewnia pewność prawa, zwłaszcza MŚP i przedsiębiorstwom typu start-up, a także nadzór demokratyczny i stałe monitorowanie przez władze publiczne; podkreśla, że dane osobowe wymagają specjalnej ochrony, i przyznaje, że wprowadzenie dodatkowych gwarancji, takich jak pseudonimizacja lub anonimizacja, może zwiększyć ochronę w przypadku, gdy dane osobowe są wykorzystywane w aplikacjach dużych zbiorów danych i przez dostawców usług internetowych;

108.  zwraca uwagę, że w przeprowadzonej przez Komisję ocenie dyrektywy w sprawie baz danych uznano tę dyrektywę za przeszkodę dla rozwoju europejskiej gospodarki opartej na danych; wzywa Komisję do podjęcia działań następczych dotyczących politycznych możliwości uchylenia dyrektywy 96/9/WE;

4.2. Zwiększenie konkurencyjności dzięki interoperacyjności i normalizacji

109.  uważa, że europejski plan normalizacji ICT oraz przegląd ram interoperacyjności, w tym mandaty Komisji dotyczące prac europejskich organów normalizacji, powinny znaleźć się w europejskiej strategii cyfrowej, by uzyskać oszczędności skali, oszczędności budżetowe i większą konkurencyjność europejskich przedsiębiorstw, a także by zwiększyć międzysektorową i transgraniczną interoperacyjność towarów i usług dzięki szybszemu, otwartemu i konkurencyjnemu określaniu dobrowolnych, inspirowanych przez rynek, globalnych norm, łatwych do wdrożenia przez MŚP; zachęca Komisję do zapewnienia w procesach normalizacji udziału wszystkich odpowiednich zainteresowanych stron, przyciągnięcia najlepszych technologii i uniknięcia ryzyka tworzenia monopoli lub zamkniętych łańcuchów wartości, zwłaszcza w odniesieniu do MŚP oraz przedsiębiorstw typu start-up, a także do aktywnego propagowania norm europejskich na arenie międzynarodowej w świetle globalnego charakteru inicjatyw dotyczących normalizacji ICT;

110.  wzywa Komisję i Radę do zwiększenia udziału wolnego i otwartego oprogramowania oraz jego ponownego wykorzystania w organach administracji publicznej i w kontaktach między nimi jako rozwiązania służącego zwiększeniu interoperacyjności;

111.  zauważa, że Komisja prowadzi obecnie konsultacje ze stosownymi zainteresowanymi stronami na temat utworzenia instalowanej w pojazdach interoperacyjnej, znormalizowanej, bezpiecznej platformy opartej na otwartym dostępie, przeznaczonej dla potencjalnych przyszłych aplikacji lub usług, zgodnie z apelem Parlamentu ujętym w rozporządzeniu dotyczącym ogólnoeuropejskiego systemu szybkiego powiadamiania o wypadkach drogowych (eCall); wzywa Komisję do zapewnienia, że ta platforma nie będzie ograniczać innowacyjności, wolnej konkurencji i możliwości wyboru oferowanych konsumentom;

112.  wzywa Komisję, by z uwzględnieniem szybkiego rozwoju innowacji w sektorze transportu opracowała skoordynowaną strategię połączalności w tym sektorze, a w szczególności by ustanowiła ramy regulacyjne dla pojazdów zintegrowanych z siecią, w celu zapewnienia interoperacyjności z różnymi usługami, w tym z zakresu zdalnej diagnostyki i konserwacji pojazdów, a także z aplikacjami, aby utrzymać uczciwą konkurencję i zaspokoić wysokie zapotrzebowanie na produkty spełniające wymogi cyberbezpieczeństwa i ochrony danych, a także by zapewniać fizyczne bezpieczeństwo pasażerów; jest zdania, że potrzebne jest partnerstwo między branżą motoryzacyjną i telekomunikacyjną, by zapewnić rozwój pojazdów zintegrowanych z siecią i odpowiedniej infrastruktury w oparciu o wspólne normy obowiązujące w całej Europie;

4.3. Cyfrowe społeczeństwo sprzyjające włączeniu społecznemu

113.  zauważa, że internet i ICT mają ogromny wpływ na emancypację kobiet i dziewcząt; odnotowuje fakt, że udział kobiet w sektorze cyfrowym w UE ma pozytywny wpływ na europejski PKB; zaznacza znaczny potencjał kobiet w innowacyjności i przedsiębiorczości oraz rolę, jaką mogą one odegrać w transformacji cyfrowej; podkreśla konieczność przezwyciężenia stereotypów dotyczących płci oraz w pełni popiera kulturę przedsiębiorczości cyfrowej wśród kobiet i zachęca do niej, a także do integracji kobiet i ich udziału w społeczeństwie informacyjnym;

114.  odnotowuje potencjał jednolitego rynku cyfrowego w zapewnianiu dostępności i udziału wszystkich obywateli, w tym osób o specjalnych potrzebach, osób starszych, mniejszości i innych obywateli należących do grup podatnych na zagrożenia, w odniesieniu do wszystkich aspektów gospodarki cyfrowej, w tym do produktów i usług chronionych prawem autorskim i prawami pokrewnymi, przy czym potencjał ten wyraża się w tworzeniu społeczeństwa cyfrowego sprzyjającego włączeniu społecznemu oraz w zapewnieniu pełnej dostępności wszystkich programów administracji elektronicznej; jest głęboko zaniepokojony brakiem postępów w ratyfikacji traktatu z Marrakeszu i apeluje o jego jak najszybszą ratyfikację; podkreśla w związku z tym pilną potrzebę szybkiego przyjęcia wniosku w sprawie dyrektywy dotyczącej dostępności stron internetowych organów sektora publicznego;

4.3.1. Umiejętności i wiedza cyfrowa

115.  zwraca uwagę na fakt, że rozbieżność podaży umiejętności i zapotrzebowaniem na nie jest problemem dla rozwoju gospodarki cyfrowej, tworzenia miejsc pracy i konkurencyjności Unii, i wzywa Komisję, aby w trybie pilnym opracowała strategię dotyczącą umiejętności, która pomoże rozwiązać problem ich niedoboru; wzywa Komisję, by wykorzystywała środki z Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych do wspierania stowarzyszeń (ruchów oddolnych), które kształcą młodzież znajdującą się w niekorzystnej sytuacji w zakresie kompetencji cyfrowych; wzywa państwa członkowskie do zapewnienia im wsparcia przez udostępnienie odpowiednich pomieszczeń;

116.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do propagowania umiejętności korzystania z mediów i internetu wśród wszystkich obywateli UE, zwłaszcza osób znajdujących się w trudnej sytuacji, czemu powinny służyć inicjatywy i skoordynowane działania oraz inwestycje w tworzenie europejskich sieci nauczania umiejętności korzystania z mediów; podkreśla, że umiejętność samodzielnego i krytycznego korzystania z mediów oraz radzenie sobie z nadmiarem informacji to zadanie należące do ponadpokoleniowego uczenia się przez całe życie, które podlega stałym zmianom i ma umożliwiać wszystkim pokoleniom należyte i niezależne radzenie sobie z nadmiarem informacji; podkreśla, że wraz ze wzrostem złożoności profili zadań i umiejętności, zwłaszcza jeśli chodzi o umiejętność posługiwania się technologiami informacyjno-komunikacyjnymi, powstają nowe wymagania dotyczące szkolenia oraz dalszego kształcenia i uczenia się przez całe życie;

117.  zachęca państwa członkowskie, by włączały nabywanie umiejętności cyfrowych do programów szkolnych, doskonaliły niezbędne wyposażenie techniczne oraz do propagowały współpracę między uniwersytetami i szkołami technicznymi służącą tworzeniu wspólnych programów e-uczenia się, uznawanych w programie ECTS; podkreśla, że programy nauczania i szkoleń muszą mieć na celu rozwój krytycznego myślenia do korzystania i dogłębnego rozumienia nowych mediów, urządzeń i interfejsów cyfrowych i informacyjnych, by ludzie byli aktywnymi użytkownikami tych nowych technologii, a nie tylko użytkownikami końcowymi; podkreśla znaczenie odpowiedniego szkolenia nauczycieli w zakresie umiejętności cyfrowych, skutecznego sposobu przekazywania tych umiejętności, przy uwzględnieniu sukcesu cyfrowego uczenia się opartego na zabawie, oraz sposobu wykorzystywania tych umiejętności do ogólnego wspomagania procesu nauczania, zwiększającego atrakcyjność matematyki, informatyki, nauk przyrodniczych i technicznych; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zintensyfikowania badań nad wpływem mediów cyfrowych na zdolności poznawcze;

118.  zauważa, że publiczne i prywatne inwestycje oraz nowe możliwości finansowania kształcenia zawodowego oraz uczenia się przez całe życie są niezbędne, aby zapewnić pracownikom, zwłaszcza mniej wykwalifikowanym, odpowiednich umiejętności potrzebnych w gospodarce cyfrowej; wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby wraz z sektorem prywatnym opracowały łatwo dostępne, znormalizowane i certyfikowane kursy internetowe oraz innowacyjne i dostępne programy szkolenia w zakresie umiejętności cyfrowych, mające wyposażać uczestników przynajmniej w minimum kompetencji cyfrowych; zachęca państwa członkowskie, aby te kursy internetowe stały się nieodłącznym elementem gwarancji dla młodzieży; w związku z tym wzywa Komisję i państwa członkowskie, by stworzyły podstawę wzajemnego uznawania umiejętności i kwalifikacji cyfrowych, wprowadzając europejski certyfikat lub system stopni na wzór wspólnego europejskiego systemu opisu kształcenia językowego; podkreśla, że transgraniczny dostęp do treści sprzyja różnorodności kulturowej w Europie i wielojęzyczności;

119.  z zadowoleniem przyjmuje powstanie ogólnoeuropejskiej „wielkiej koalicji na rzecz cyfrowych miejsc pracy”, zachęca przedsiębiorstwa, by do niej dołączały, oraz wzywa Komisję i państwa członkowskie do ułatwienia czynnego udziału MŚP w koalicji; z zadowoleniem przyjmuje rozważania Komisji dotyczące stworzenia nowych systemów magazynów wiedzy dla sektora publicznego przy użyciu certyfikowanych i bezpiecznych pod względem ochrony danych technologii chmury oraz eksploracji tekstów i danych; uważa, że stosowanie takich technologii wymaga szczególnych szkoleń w dziedzinie bibliotekoznawstwa, archiwizacji i dokumentacji; apeluje, aby w ramach kształcenia i szkolenia oraz w publicznych instytucjach naukowych nauczać o cyfrowych formach współpracy i wspólnej komunikacji oraz stosować je i wspierać w zamówieniach publicznych – stosując i dalej rozwijając licencje CC – ponad granicami państwowymi i językowymi; wskazuje na kluczowe znaczenie szkolenia dualnego;

120.  wskazuje ponadto, że publiczne i prywatne inwestycje w kształcenie zawodowe oraz uczenie się przez całe życie są niezbędne, aby zapewnić, że siła robocza UE, w tym „cyfrowa siła robocza” pracująca w ramach niestandardowych form zatrudnienia, jest wyposażona w odpowiednie umiejętności potrzebne w gospodarce cyfrowej; zauważa, że niektóre państwa członkowskie wprowadziły prawa gwarantujące pracownikom minimalne uprawnienia do płatnego urlopu szkoleniowego jako środek służący poprawie dostępu pracowników do kształcenia i szkoleń;

4.3.2. Administracja elektroniczna

121.  jest zdania, że rozwój administracji elektronicznej ma priorytetowe znaczenie dla innowacyjności ze względu na efekt dźwigni, jaki wywiera we wszystkich sektorach gospodarki, oraz na fakt, że zwiększa ona wydajność, interoperacyjność i przejrzystość, zmniejsza koszty i obciążenia administracyjne, pozwala na lepszą współpracę między organami administracji publicznej i zapewnia wszystkim obywatelom i przedsiębiorstwom lepsze, bardziej przyjazne użytkownikom i dostosowane do indywidualnych potrzeb usługi, dzięki możliwościom, jakie oferują cyfrowe innowacje społeczne; wzywa Komisję, by dawała dobry przykład w dziedzinie administracji elektronicznej i by wraz z państwami członkowskimi opracowała ambitny i całościowy plan działań w tej dziedzinie; jest zdania, że ten plan działań powinien bazować na potrzebach użytkowników i najlepszych praktykach, obejmować poziomy odniesienia służące mierzeniu postępu oraz etapowe podejście sektorowe do stosowania zasady jednokrotnego wypełniania wszelkich formalności w organach administracji publicznej, zgodnie z którą obywatele i przedsiębiorstwa nie powinni być proszeni o podanie informacji, które już raz dostarczyli organom publicznym, a zarazem zapewniać obywatelom wysoki poziom ochrony prywatności i danych, zgodnie z wymogami i zasadami unijnego pakietu reform w dziedzinie ochrony danych, przy pełnym poszanowaniu Karty praw podstawowych, a także wysoki poziom bezpieczeństwa tych inicjatyw; uważa, że powinien on również zapewniać pełną transgraniczną interoperacyjność identyfikacji elektronicznej i podpisów elektronicznych, zwłaszcza dzięki szybkiemu wdrożeniu rozporządzenia eIDAS i zwiększonej dostępności usług publicznych online; podkreśla znaczenie, jakie ma dla obywateli i przedsiębiorstw dostęp do wzajemnie połączonych rejestrów handlowych;

122.  apeluje o stworzenie pojedynczej, całościowej i w pełni dostępnej cyfrowej bramy sieciowej z wykorzystaniem dotychczasowych inicjatyw i sieci, funkcjonującej jako pojedynczy system cyfrowy dla przedsiębiorstw łączący użytkowników końcowych, umożliwiający zakładanie przedsiębiorstw i ich działalność w całej UE, w tym zarejestrowanie przedsiębiorstwa online i uzyskanie nazw domen internetowych, wymianę informacji na temat zgodności z przepisami, uznawanie e-faktur, składanie zeznań podatkowych, uproszczone procedury online w zakresie podatku VAT, informacje online na temat zgodności produktu, rekrutacji i delegowania pracowników, praw konsumentów, dostępu do sieci konsumenckich i firmowych, procedur zgłaszania i mechanizmów rozstrzygania sporów;

123.  ponadto wzywa Komisję i państwa członkowskie do zapewnienia pełnego wdrożenia punktów kompleksowej obsługi zgodnie z dyrektywą usługową oraz do podjęcia wszystkich działań niezbędnych do zagwarantowania ich wydajnego funkcjonowania w celu odblokowania ich pełnego potencjału;

124.  jest zaniepokojony fragmentaryzacją infrastruktury chmur obliczeniowych dla badaczy i uczelni; wzywa Komisję, by we współpracy ze wszystkimi zainteresowanymi stronami opracowała plan działań mający doprowadzić do powstania europejskiej otwartej chmury do celów naukowych, która powinna sprawnie łączyć istniejące sieci, dane i wysoce wydajne systemy obliczeniowe oraz elektroniczne usługi infrastrukturalne w poszczególnych dziedzinach nauki, w ramach wspólnej polityki i wspólnych norm oraz dzięki wspólnym inwestycjom; uważa, że powinna ona służyć za bodziec do rozwoju chmur obliczeniowych nie tylko do celów naukowych, lepszych połączeń wzajemnych między ośrodkami innowacji, ekosystemów dla przedsiębiorstw typu start-up oraz ściślejszej współpracy między uczelniami i przemysłem w zakresie wprowadzania technologii na rynek zgodnie z odpowiednimi zasadami poufności, a także do ułatwiania międzynarodowej koordynacji i współpracy w tej dziedzinie;

125.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, by ponownie zobowiązały się, że będą dążyć do celów strategii „Europa 2020” dotyczących badań naukowych i innowacyjności jako elementów tworzących konkurencyjny jednolity rynek cyfrowy, sprzyjających wzrostowi gospodarczemu i tworzeniu miejsc pracy, obejmujących całościowe podejście do otwartej nauki, innowacyjności i danych oraz do przekazywania wiedzy; uważa, że powinno to obejmować zmienione ramy prawne dotyczące eksplorowania tekstów i danych do celów badań naukowych, zwiększone wykorzystanie wolnego i otwartego oprogramowania, zwłaszcza w placówkach edukacyjnych i administracji publicznej, a także łatwiejszy dostęp MŚP i przedsiębiorstw typu start-up do środków z programu Horyzont 2020, dostosowany do krótszych cykli innowacyjności w sektorze ICT; podkreśla w związku z tym znaczenie wszelkich stosownych inicjatyw, począwszy od partnerstw publiczno-prywatnych i klastrów innowacyjności, a na europejskich parkach technologicznych i naukowych skończywszy, zwłaszcza w mniej uprzemysłowionych regionach Europy, oraz programów przyspieszania rozwoju przedsiębiorstw typu start-up i wspólnych platform technologicznych, a także zdolności uzyskania – na sprawiedliwych, rozsądnych i niedyskryminujących warunkach – licencji na patenty niezbędne do spełnienia norm, z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z prawa konkurencji UE, w celu utrzymania zachęt do działalności badawczo-rozwojowej i normalizacyjnej oraz w celu pobudzania innowacyjności;

126.  wzywa Komisję, by skupiła się na wdrożeniu przepisów dotyczących elektronicznych zamówień publicznych oraz jednolitego europejskiego dokumentu zamówienia (paszportu zamówień publicznych) z myślą o ogólnych korzyściach gospodarczych i w celu ułatwienia wszystkim podmiotom gospodarczym dostępu do unijnego rynku zgodnie ze wszystkimi kryteriami wyboru, wykluczania i udzielania zamówień; podkreśla, że obowiązkiem organów udzielających zamówienia jest podanie głównych przyczyn, dla których nie podzieliły zamówienia na części zgodnie z obowiązującymi przepisami, by ułatwić innowacyjnym przedsiębiorstwom i MŚP dostęp do rynku zamówień;

4.4. Wymiar międzynarodowy

127.  podkreśla znaczenie w pełni niezależnej struktury zarządzania internetem dla utrzymania internetu jako przejrzystego i pluralistycznego modelu zarządzania przez wiele zainteresowanych stron, w oparciu o zasadę, zgodnie z którą internet jest jedyną w swoim rodzaju, otwartą, bezpłatną i stabilną platformą; uważa za sprawę zasadniczą, by do tego celu wykorzystano opóźnienie w przekazywaniu zarządzania ICANN; jest głęboko przekonany, że globalny wymiar internetu musi zostać uwzględniony we wszystkich stosownych dziedzinach polityki UE, i zwraca się do ESDZ, by przy opracowywaniu spójnej polityki zewnętrznej w pełni wykorzystywała możliwości, jakie oferuje cyfryzacja, zapewniła reprezentację UE na platformach zarządzania internetem i bardziej zdecydowanie wypowiadała się na forach globalnych, zwłaszcza w odniesieniu do ustalania norm, przepływów danych, przygotowań do wprowadzenia technologii 5G i cyberbezpieczeństwa;

128.  uznaje globalny charakter gospodarki opartej na danych; przypomina, że utworzenie jednolitego rynku cyfrowego zależy od swobodnego przepływu danych w Unii Europejskiej i poza nią; apeluje zatem do UE i państw członkowskich, by we współpracy z państwami trzecimi podjęły działania mające zapewnić stosowanie – podczas współpracy z państwami trzecimi w ramach strategii jednolitego rynku cyfrowego – wysokich standardów ochrony danych i bezpiecznego międzynarodowego transferu danych, zgodnie z ogólnym rozporządzeniem o ochronie danych i orzecznictwem UE;

129.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.

UZASADNIENIE

W dniu 6 maja 2015 r. Komisja przyjęła komunikat pt. „Strategia jednolitego rynku cyfrowego dla Europy”, obejmujący 16 inicjatyw, które mają zostać zrealizowane do końca 2016 r. Zestawienie terminów „jednolity rynek” i „jednolity rynek cyfrowy” uświadomiło prawodawcom Unii ogromne szanse dobrego prosperowania unijnych przedsiębiorców i firm oraz pełnego ożywienia gospodarczego na unijnym rynku zatrudnienia po negatywnych skutkach kryzysu gospodarczego i środków przyjętych w jego wyniku. Innowacje w sektorze cyfrowym nieustannie zmieniają sposoby, w jaki obywatele komunikują się ze sobą, dzielą się treściami i konsumują, a nawet sposoby ich zachowania, dlatego też innowacje te oferują nowe możliwości zarówno przedsiębiorstwom, jak i użytkownikom. Większe wykorzystanie technologii cyfrowych może ponadto poprawić dostęp obywateli do informacji i kultury, zwiększyć ich szanse na znalezienie pracy oraz dać im szerszy wybór produktów. Niesie również ze sobą potencjał unowocześnienia i usprawnienia zarządzania i administracji w UE i państwach członkowskich. Wspieranie dynamicznej gospodarki jest niezbędne dla rozkwitu innowacji oraz zwiększenia skali działań innowacyjnych przedsiębiorstw; na tym zatem powinna koncentrować się Komisja wraz z państwami członkowskimi. Wiele pozostaje także do zrobienia w kwestii propagowania kultury przedsiębiorczości, w tym innowacyjnych modeli biznesowych, oraz w kwestii lepszych powiązań między wieloma pomyślnie funkcjonującymi ośrodkami innowacji w Europie.

Strategia jednolitego rynku cyfrowego obejmuje trzy elementy: (1) dostęp: zapewnienie konsumentom i przedsiębiorstwom łatwiejszego dostępu do towarów i usług cyfrowych w całej Europie; (2) środowisko: tworzenie odpowiednich i równych warunków funkcjonowania umożliwiających rozkwit sieci cyfrowych i innowacyjnych usług; (3) gospodarka i społeczeństwo: maksymalizacja potencjału wzrostu gospodarki cyfrowej. Niniejsze sprawozdanie to odpowiedź na 16 propozycji Komisji; szeroko omówiono w nim także działania, które należy podjąć w celu ukończenia tworzenia jednolitego rynku cyfrowego, oraz wpływ, jaki jego wdrożenie wywrze na społeczeństwo i gospodarkę jako całość.

Prawo dotyczące sprzedaży online

Komisja uważa brak wspólnego zestawu przepisów dotyczących transgranicznej sprzedaży online za jedną z głównych przeszkód utrudniających MŚP i konsumentom sprzedaż lub zakup online w całej UE. Komisja stwierdza ponadto, że istotne aspekty przepisów dotyczących sprzedaży online i offline zostały już w pełni lub częściowo zharmonizowane dzięki dyrektywie w sprawie sprzedaży konsumenckiej i opóźnień w płatnościach, jednak sprzedaż online treści cyfrowych jest nadal w dużej mierze nieuregulowana zarówno na poziomie przepisów unijnych, jak i w ustawodawstwie krajowym. W odniesieniu do tego obszaru regulacji należy wziąć pod uwagę, że rynek treści cyfrowych online nieustannie się rozrasta. Jak dotąd konsument nabywający treści cyfrowe na trwałym nośniku ma szereg praw, natomiast konsumentowi nabywającemu te same treści cyfrowe dostarczone drogą elektroniczną prawa te nie przysługują.

W odniesieniu do dóbr namacalnych Komisja sugeruje, że najbardziej praktycznym sposób zmniejszenia niechęci europejskich przedsiębiorstw handlowych i konsumentów do udziału w handlu transgranicznym jest przyznanie nadrzędnego charakteru przepisom państwa miejsca siedziby sprzedawcy przy jednoczesnym ustanowieniu „wspólnego zestawu przepisów”.

Podejście to niesie ryzyko przedstawienia wspólnego europejskiego prawa sprzedaży w wersji „odchudzonej”, a tym samym utworzenia systemu fakultatywnego. Europejska umowa standardowa zawierająca „główne prawa i obowiązki stron umowy sprzedaży” w przypadku transgranicznej lub krajowej sprzedaży online nie jest zgodna z metodami tworzenia prawa wtórnego UE, które co do zasady stanowią rozporządzenia, dyrektywy, decyzje, zalecenia i opinie (art. 228 TFUE). Oznacza to, przynajmniej na początku, wprowadzenie uzupełniającego, a zatem fakultatywnego systemu prawnego. Ze względu na daleko już posunięty stopień harmonizacji unijnego prawa sprzedaży pełna harmonizacja przepisów UE w tej dziedzinie wydaje się lepszym rozwiązaniem, zwłaszcza w świetle zadeklarowanego w komunikacie celu, jakim jest usprawnienie transgranicznej sprzedaży online.

Lepsze egzekwowanie powiązanego prawa wtórnego

Zapobieganie nieuzasadnionemu blokowaniu geograficznemu i innym formom dyskryminacji konsumentów w transakcjach transgranicznych zostało przez Komisję potraktowane jako jeden z głównych celów. Dyskryminacja konsumentów ze względu na kraj zamieszkania polega przede wszystkim na odmowie zawarcia umowy i przekierowaniu konsumenta na krajowe strony internetowe. Mimo częstego występowania takich środków dyskryminacyjnych, które dzielą jednolity rynek i utrudniają handel ponad granicami krajowymi, orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości w tej kwestii jest stosunkowo mało obszerne.

Komisja zapowiada podjęcie działań dotyczących przede wszystkim ram prawnych określonych w art. 20 ust. 2 dyrektywy usługowej. Środki egzekucyjne podjęte przez Komisję nie powinny jednak prowadzić do nakładania nadmiernych obciążeń na mikroprzedsiębiorstwa i małe przedsiębiorstwa w tym konkretnym obszarze. W związku z tym Komisja postąpiłaby właściwie, wskazując i określając grupy przypadków uzasadnionej dyskryminacji zgodnie z art. 20 ust. 2 dyrektywy usługowej. Kolejnym obiecującym środkiem byłoby zaangażowanie sieci współpracy w zakresie ochrony konsumenta w celu nadania jeszcze bardziej restrykcyjnego charakteru nadal bardzo zróżnicowanemu egzekwowaniu. Ponadto wskazane byłoby wyjaśnienie obowiązujących przepisów unijnego prawa o konkurencji.

Prawo konkurencji w odniesieniu do handlu elektronicznego

Obowiązujące rozporządzenie w sprawie wyłączeń grupowych wymaga przeglądu w odniesieniu do sprzedaży internetowej (art. 4a) i ograniczeń terytorialnych (art. 4b), by było bardziej precyzyjne, a tym samym łatwiejsze w stosowaniu przez sprzedawców detalicznych i organizacje ochrony konsumentów. Chociaż dozwolona na mocy tego rozporządzenia ochrona terytorialna ograniczona jest do sprzedaży czynnej, a na ograniczenia sprzedaży biernej nie pozwala się w żadnym przypadku, to odnośne wytyczne dotyczące możliwości definiowania sprzedaży biernej pozostawiają zbyt wiele swobody interpretacyjnej, zachęcając do stosowania ochrony terytorialnej, a przez to do naruszania art. 101 i 102 TFUE.

Administracja elektroniczna

Administracja publiczna odgrywa zasadniczą rolę we wprowadzaniu innowacji do usług cyfrowych oraz w ich rzeczywistym wykorzystywaniu przez obywateli i przedsiębiorstwa. Cyfryzacja stanowi okazję, którą organy administracji publicznej wszystkich szczebli w Europie muszą wykorzystać, by unowocześnić swoją organizację, zwiększając wydajność z korzyścią dla obywateli i podmiotów gospodarczych, a osiągnięcie tego celu wymaga nowego planu działania w dziedzinie administracji elektronicznej. Inwestowanie w cyfryzację administracji publicznej z wykorzystaniem interoperacyjnych rozwiązań pozwala dążyć do lepszego wydatkowania środków publicznych oraz dalszej integracji i łączenia terytoriów, ludzi i przedsiębiorstw w UE.

Jednocześnie wszystkie systemy technologiczne administracji elektronicznej muszą zmierzać do przekazywania kontroli nad decyzjami bliżej obywateli, zwiększając w ten sposób dostęp do usług i ich przejrzystość. Należy jeszcze bardziej zwiększyć dostępność otwartych danych i wskazać kluczowe zestawy danych, które należy upublicznić. Komisja wraz z państwami członkowskimi powinna zająć się stosowaniem zasady jednorazowego wypełniania wszelkich formalności w organach administracji publicznej, ponieważ oszczędza to czas i obniża koszty. Zakładanie firmy oraz stosowanie się do wymogów prawnych obowiązujących w całej UE powinno być możliwe dzięki jednej kompleksowej cyfrowej bramie sieciowej umożliwiającej np. korzystanie z podpisów elektronicznych, tożsamości elektronicznej i e-fakturowania, a także dostęp do zamówień publicznych i dopełnienie formalności dotyczących podatku VAT. Powinno to uprościć procedury, zwłaszcza dla mikroprzedsiębiorstw i małych przedsiębiorstw, które chcą prowadzić i poszerzać działalność ponad granicami.

Tworzenie odpowiednich i równych warunków funkcjonowania dla zaawansowanych sieci cyfrowych i usług innowacyjnych

Infrastruktura cyfrowa to szkielet jednolitego rynku cyfrowego. Komisja powinna dopilnować, aby ramy regulacyjne napędzały konkurencję, a tym samym pobudzały inwestycje sektora prywatnego w sieci. Nie wymaga to osłabienia reguł konkurencji, ponieważ mało jest dowodów potwierdzających związek między konsolidacją spółek a wzrostem inwestycji. Przegląd ram prawnych w dziedzinie telekomunikacji powinien mieć na celu dopilnowanie, aby przepisy były dopasowane do ery cyfrowej oraz aby pobudzały konkurencję i innowacje w obszarze usług OTT i operatorów telekomunikacyjnych z korzyścią dla konsumentów. Pobudzanie inwestycji sektora prywatnego w sieci wymaga również od Unii Europejskiej zharmonizowanych ram przydzielania częstotliwości, by zagwarantować inwestorom pewność prawa. Komisja wraz z państwami członkowskimi powinna w trybie pilnym podjąć dynamiczne działania zmierzające do przedstawienia stosownego wniosku w tym względzie. Nie mniej ważne jest, aby Komisja przedstawiła wniosek w sprawie jednego organu regulacji telekomunikacji, co powinno zapewnić jednolite stosowanie przepisów.

W odniesieniu do platform internetowych Komisja powinna przyjrzeć się głównym czynnikom pobudzającym konkurencję między platformami oraz wprowadzanie do nich innowacji, a także opracować perspektywiczną i przyjazną dla innowacji politykę dotyczącą platform internetowych. Mnożenie się platform online przyczynia się do wzrostu gospodarczego w Europie i tworzy nowe możliwości dla obywateli, konsumentów, małych przedsiębiorstw, a nawet dla mikroprzedsiębiorstw, zważywszy na mnogość i zróżnicowanie platform. Komisja powinna również rozważyć sposoby wzmocnienia pozycji użytkowników takich platform za sprawą większej przejrzystości, możliwości przenoszenia danych oraz przejścia z jednej platformy na drugą, ale powinna także wskazać bariery utrudniające wzrost i zwiększanie skali działalności tych firm oraz powinna te bariery usuwać. Komisja powinna ponadto rozważyć konieczność ochrony konsumentów w gospodarce dzielenia się, a w stosownych i niezbędnych przypadkach przedstawić wnioski, które zapewnią adekwatność ram prawnych dotyczących konsumentów w sferze cyfrowej.

Maksymalizacja potencjału wzrostu gospodarki cyfrowej

Strategia jednolitego rynku cyfrowego jest krytykowana głównie z powodu braku wizji transformacji cyfrowej w przemyśle, ponieważ 75% wartości dodanej gospodarki cyfrowej pochodzi z tradycyjnego przemysłu, który jednak nadal w nikłym stopniu wykorzystuje technologie cyfrowe. W związku z tym Komisja powinna opracować plan transformacji cyfrowej dla przemysłu w celu zwiększenia konkurencyjności gospodarki europejskiej, podniesienia wydajności i uwolnienia niewykorzystanego potencjału. Wymaga to europejskiego podejścia, w tym strategii ustanawiania norm, oraz zastosowania na jednolitym rynku technologii opartych na danych, takich jak chmury obliczeniowe, internet przedmiotów i duże zbiory danych, a także zlikwidowania ograniczeń w swobodnym przepływie danych w Europie oraz zwiększenia dostępności otwartych danych.

Zwiększanie zaufania do technologii cyfrowych ma również zasadnicze znaczenie dla rozwoju gospodarki opartej na danych. W tym względzie Komisja powinna wyjaśnić zasady własności danych i możliwości ich przenoszenia, by zapewnić obywatelom kontrolę nad ich danymi. Ponadto potrzebne są większe zasoby publiczne i prywatne, by podnieść poziom bezpieczeństwa sieci informatycznych i internetowych, poprawić szyfrowanie komunikacji, lepiej zapobiegać cyberatakom oraz podnieść wiedzę użytkowników usług cyfrowych na temat podstawowych zasad bezpieczeństwa informatycznego.

16.11.2015

OPINIA Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (*)

dla Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów

W kierunku aktu o jednolitym rynku cyfrowym

(2015/2147(INI))

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej (*): Jutta Steinruck

(*) Zaangażowana komisja – art. 54 Regulaminu

WSKAZÓWKI

Komisja Zatrudnienia i Spraw Socjalnych zwraca się do Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, jako komisji przedmiotowo właściwych, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 6 maja 2015 r. dla Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów, zatytułowany „Strategia jednolitego rynku cyfrowego dla Europy”(COM(2015)0192),

–  uwzględniając sprawozdanie z własnej inicjatywy w sprawie ochrony socjalnej dla wszystkich, również dla osób pracujących na własny rachunek (2013/2111(INI)),

–  uwzględniając opinię Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych dla Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów w sprawie zintegrowanego rynku usług dostawy paczek jako impulsu rozwoju handlu elektronicznego w UE (2013/2043(INI)),

A.  mając na uwadze, że 35% populacji UE jest zagrożone wykluczeniem z jednolitego rynku cyfrowego, w szczególności osoby w wieku powyżej 50 lat oraz osoby niepełnosprawne;

B.  mając na uwadze, że zapotrzebowanie na wykwalifikowanych cyfrowo pracowników rośnie o około 4% rocznie, że 47% siły roboczej UE nie posiada wystarczających umiejętności cyfrowych oraz że niedobór specjalistów z branży ICT w UE może przekroczyć 800 tys. do 2020 roku, oraz że ten niedobór umiejętności ICT może doprowadzić do powstania do 900 tys. wakatów do 2020 r. jeśli nie zostaną podjęte zdecydowane działania;

C.  mając na uwadze, że jedynie 1,7% przedsiębiorstw w UE w pełni wykorzystuje zaawansowane technologie cyfrowe, podczas gdy 41% wcale z nich nie korzysta; mając na uwadze, że jeśli UE ma utrzymać i poprawić swoją konkurencyjność, kluczowe znaczenie ma cyfryzacja wszystkich sektorów;

D.  mając na uwadze, że promowanie sprawiedliwości społecznej i ochrony, zgodnie z art. 3 TUE i art. 9 TFUE, to także cele rynku wewnętrznego UE;

E.  mając na uwadze, że integracja osób niepełnosprawnych jest prawem podstawowym Unii Europejskiej zgodnie z art. 26 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

1.  z zadowoleniem przyjmuje strategię Komisji dotyczącą jednolitego rynku cyfrowego, która oferuje możliwości w zakresie innowacji, wzrostu i zatrudnienia; podkreśla, że cyfrowa rewolucja w znacznym stopniu zmieni europejski rynek pracy oraz że będą pojawiać się nowe miejsca pracy wymagające umiejętności cyfrowych; podkreśla w związku z tym, że konieczne jest kierowanie przebiegiem tych zmian w sprawiedliwy społecznie i zrównoważony sposób;

2.  ubolewa jednak, że strategia Komisji dotycząca jednolitego rynku cyfrowego jest przede wszystkim ograniczona do kwestii technicznych; apeluje o uwzględnienie rewolucji cyfrowej jako kluczowego czynnika napędzającego kształtowanie nowych i różnych form pracy i życia; podkreśla konieczność do uwzględnienia w strategii dotyczącej jednolitego rynku cyfrowego kwestii społecznych, aby w pełni wykorzystać powiązany potencjał zatrudnienia i wzrostu;

3.  podkreśla, że cyfrowa rewolucja już zmieniła niektóre segmenty rynku pracy w ogromnym stopniu i ta tendencja będzie się dalej nasilać w ciągu kolejnych kilku lat; zwraca uwagę, że z jednej strony cyfryzacja powoduje tworzenie nowych modeli biznesowych i nowych miejsc pracy, w szczególności dla pracowników wysoko wykwalifikowanych, ale również nisko wykwalifikowanych, jednak z drugiej strony cyfryzacja nakłania do outsourcingu miejsc pracy lub niektórych zadań do krajów o niskich kosztach pracy; zauważa, że ze względu na automatyzację niektóre miejsca pracy całkowicie znikają, zwłaszcza w przypadku prac wymagających średnich kwalifikacji;

4.  uznaje, że jednolity rynek cyfrowy może urzeczywistnić się wyłącznie, jeśli zapewniony będzie dostęp do wysoce efektywnej infrastruktury szerokopasmowej we wszystkich regionach UE zarówno na obszarach miejskich, jak i wiejskich;

5.  uważa, że bariery utrudniające prowadzenie działalności cyfrowej i transgranicznej są barierami dla wzrostu i tworzenia miejsc pracy;

6.  w świadomej, ukierunkowanej cyfryzacji pracy dostrzega dużą szansę stworzenia nowej kultury pracy w Europie;

7.  zauważa, że przedsiębiorstwa rozpoczynające działalność są ważnymi siłami napędowymi tworzenia miejsc pracy w ujęciu netto w całej UE oraz że w czasach wysokiego bezrobocia występującego w wielu państwach członkowskich jednolity rynek cyfrowy oferuje wyjątkową możliwość dla MŚP, mikroprzedsiębiorstw i przedsiębiorstw rozpoczynających działalność do napędzenia wzrostu i tworzenia miejsc pracy;

8.  podkreśla potrzebę stworzenia stabilnego i sprawnego jednolitego rynku cyfrowego, z którego usunięte zostaną zbędne bariery, aby zapewnić konsumentom i przedsiębiorstwom możliwości i pewność działania w UE, co z kolei doprowadzi do stworzenia nowych długoterminowych możliwości trwałego zatrudnienia;

9.  podkreśla zauważalną ostatnio tendencję przedsiębiorstw do powracania z produkcją i usługami do Europy oraz możliwości, jakie stwarza ta tendencja w kontekście tworzenia miejsc pracy; uważa, że dokończenie procesu tworzenia jednolitego rynku cyfrowego może przyspieszyć tę tendencję do repatriacji miejsc pracy;

10.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do dopilnowania, aby polityka zatrudnienia i polityka społeczna w pełni nadążały za możliwościami w zakresie cyfrowych innowacji i przedsiębiorczości z myślą o korzystaniu z oferowanych przez nie możliwości i reagowania na potencjalne zagrożenia, które mogą im towarzyszyć; przyznaje, że konieczne mogą być dostosowania w polityce pracy i polityce społecznej; podkreśla, że środki mające na celu sprostanie szczególnym wyzwaniom rynku pracy, np. integracja osób niepełnosprawnych, bezrobocie młodzieży i bezrobocie długotrwałe, dumping socjalny i zmiany demograficzne – także powinny zostać uwzględnione w strategii dotyczącej jednolitego rynku cyfrowego; uważa, że infrastruktura cyfrowa, taka jak wysoko efektywne sieci szerokopasmowe, jest niezbędna, aby prowadzić działalność cyfrową i transgraniczną;

11.  domaga się regularnej wymiany najlepszych praktyk przez wszystkie odpowiednie zainteresowane strony, w tym partnerów społecznych, w celu omawiania sposobu opracowania europejskiej wizji cyfrowej oraz sposobu kształtowania przyszłej cyfrowej Europy, sposobu zaprojektowania przemysłu 4.0, miejsc pracy 4.0 i inteligentnych usług cyfrowych na podstawie jasnego planu działania;

12.  podkreśla znaczenie dopilnowania, aby wszystkie nowe inicjatywy polityczne były przyjazne dla innowacji i podlegały cyfrowemu testowi warunków skrajnych w ramach oceny skutków, oraz że należy dokonać przeglądu istniejącego ustawodawstwa z uwzględnieniem obszaru polityki zatrudnienia i polityki społecznej, aby zapewnić jego dostosowanie do celów w kontekście ery cyfrowej;

13.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby we współpracy, w razie potrzeby, z partnerami społecznymi i z władzami lokalnymi i regionalnymi regularnie oceniały wpływ cyfryzacji pod względem jakościowym i ilościowym na możliwości zatrudnienia oraz do wyszukiwania informacji o nowych formach zatrudnienia, takich jak „crowdsourcing/crowdworking”, a także ich wpływ na życie zawodowe i prywatne, w tym rodzinne, a także zestawy umiejętności konieczne do wykorzystania tych możliwości;

14.  podkreśla, że w wyniku większej złożoności profili zadań i kompetencji powstaje nowe zapotrzebowanie – zwłaszcza w zakresie znajomości technologii informacyjno-komunikacyjnych – na dostosowanie dalszego kształcenia i szkoleń oraz kształcenia ustawicznego, aby promować umiejętności cyfrowe i rozwiązać problem zróżnicowanej sytuacji kobiet i mężczyzn i luki pokoleniowej, zwłaszcza jeśli chodzi o osoby w niekorzystnej sytuacji; podkreśla znaczenie wzmocnienia synergii angażując partnerów społecznych i różne instytucje edukacyjne i szkoleniowe w aktualizację programów nauczania i rozwój strategii w zakresie kwalifikacji, które połączą świat akademicki ze światem pracy;

15.  zwraca uwagę na fakt, że według Komisji powstały znaczące niedobory w zakresie nabywania umiejętności; podkreśla, że rozdźwięk pomiędzy podażą umiejętności i zapotrzebowaniem na nie jest problemem, który hamuje rozwój gospodarki cyfrowej, tworzenie miejsc pracy i konkurencyjność Unii; wzywa Komisję, aby w trybie pilnym opracowała strategię dotyczącą umiejętności, która pomoże rozwiązać problem tego niedoboru umiejętności;

16.  uznaje, że cyfryzacja doprowadzi do zmiany strukturalnej; wskazuje, że zmiana strukturalna jest ciągłym procesem oraz że umiejętności cyfrowe są bardziej elastyczne w odniesieniu do zróżnicowanych potrzeb przemysłu i są mniej podatne na strukturalną zmianę;

17.  wzywa państwa członkowskie do takiego dostosowania, w stosownych przypadkach, systemów kształcenia, aby promować kształcenie i szkolenie oraz zainteresowanie takimi przedmiotami, jak matematyka, informatyka, nauki przyrodnicze i technologia, we wszystkich instytucjach edukacyjnych, a także tworzyć zachęty dla kobiet, aby podejmowały pracę w dziedzinie ICT; zachęca państwa członkowskie do rozwijania kompetencji informatycznych nauczycieli podczas procesu ich kształcenia;

18.  przypomina, że kobiety są niewystarczająco reprezentowane w obszarze technologii informacyjno-komunikacyjnych; wskazuje, że kobiety w Europie studiujące rzadkie kierunki oparte na ICT rzadko znajdują zatrudnienie w tym sektorze i rzadko zajmują stanowiska kierownicze w przedsiębiorstwach technologicznych; wzywa państwa członkowskie do zajęcia się problemem różnic w traktowaniu kobiet i mężczyzn w sektorze ICT przez tworzenie większej liczby zachęt dla kobiet do pracy w tej dziedzinie;

19.  wskazuje, że publiczne i prywatne inwestycje w kształcenie zawodowe oraz szkolenia w ramach uczenia się przez całe życie są niezbędne, aby zapewnić, że siła robocza UE, w tym „cyfrowa siła robocza” pracująca w ramach niestandardowych form zatrudnienia, jest wyposażona w odpowiednie umiejętności potrzebne w gospodarce cyfrowej; podkreśla, że do edukacji i szkoleń muszą mieć dostęp wszyscy pracownicy; uważa, że potrzebne są nowe możliwości finansowania szkolenia przez całe życie i szkoleń, w szczególności dla mikroprzedsiębiorstw i małych przedsiębiorstw;

20.  podkreśla, że programy nauczania i szkoleń muszą być ukierunkowane na rozwój krytycznego myślenia do wykorzystywania i dogłębnego zrozumienia nowych mediów, urządzeń cyfrowych i urządzeń oraz interfejsów informacyjnych, dzięki czemu ludzie mogą być aktywnymi użytkownikami tych nowych technologii, a nie jedynie użytkownikami końcowymi;

21.  stwierdza, że dla udanego przejścia ze szkoły lub instytucji szkoleniowej na rynek pracy wielkie znaczenie ma wyposażenie ludzi w kluczowe umiejętności przekrojowe, które umożliwią im podejmowanie świadomych decyzji oraz rozwijanie umiejętności podejmowania inicjatywy i samoświadomości, co jest istotne, aby czerpać korzyści z jednolitego rynku cyfrowego; apeluje zatem do państw członkowskich, aby rozważyły korzyści płynące z ogólnej reformy systemów kształcenia, programów szkoleń i metod pracy w sposób całościowy i ambitny w celu poradzenia sobie z wyzwaniami i możliwościami cyfrowej rewolucji;

22.  wzywa państwa członkowskie do udostępniania pracodawcom środków ze wszystkich dostępnych pracodawcom funduszy, aby mogli więcej inwestować w kształcenie i szkolenie cyfrowe swojego słabiej wykwalifikowanego personelu lub zatrudniać słabo wykwalifikowany personel z obietnicą doskonalenia zawodowego finansowanego z tych środków; stwierdza, że niektóre państwa członkowskie wprowadziły prawa gwarantujące pracownikom minimalne uprawnienia do płatnego urlopu szkoleniowego jako środek służący poprawie dostępu pracowników do kształcenia i szkoleń; w związku z tym wzywa państwa członkowskie do rozważenia, w bliskiej współpracy z partnerami społecznymi, czy takie prawa powinny zostać również wprowadzone u nich;

23.  wzywa Komisję do wydatkowania między innymi środków z Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych na wspieranie organizacji (ruchów oddolnych), które przekazują kompetencje cyfrowe młodzieży znajdującej się w szczególnie niekorzystnej sytuacji; wzywa państwa członkowskie do zapewnienia wsparcia dzięki udostępnianiu pomieszczeń;

24.  podkreśla, że uczenie się przez całe życie dla pracowników w każdym wieku musi być normą w erze cyfryzacji,

25.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby wraz z sektorem prywatnym opracowały powszechne, swobodnie dostępne, znormalizowane i certyfikowane internetowe kursy szkoleniowe, aby przekazywać uczestnikom minimum kompetencji cyfrowych; wzywa państwa członkowskie do rozwijania innowacyjnych i przystępnych programów szkolenia w zakresie e-umiejętności w pełni uwzględniających potrzeby osób najbardziej wykluczonych z rynku pracy;

26.  zachęca państwa członkowskie, aby te kursy internetowe stały się integralnym elementem składowym gwarancji dla młodzieży;

27.  zachęca państwa członkowskie do promowania współpracy między uniwersytetami a szkołami technicznymi, aby opracowywać wspólne programy nauczania w trybie e-uczenia się w celu przyznawania punktów ECTS za pomyślnie ukończony program studiów, kursów lub częściowe zaliczenie modułu;

28.  z zadowoleniem przyjmuje istniejącą na szczeblu europejskim „wielką koalicję na rzecz cyfrowych miejsc pracy” i zachęca przedsiębiorstwa do przyłączania się do tej koalicji; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zapewnienia aktywnego uczestnictwa MŚP w tej koalicji; podkreśla ważną rolę sektora prywatnego w uzupełnianiu braków wykształcenia w zakresie kompetencji cyfrowych i przypomina w tym kontekście ważną rolę kształcenia i szkolenia dualnego; z zadowoleniem przyjmuje kampanię Komisji na rzecz e-umiejętności i wzywa wszystkich uczestników do dalszego jej rozwijania wspólnie z instytucjami i przedsięwzięciami edukacyjnymi; zachęca „wielką koalicję na rzecz cyfrowych miejsc pracy” do opracowania zaleceń dotyczących nowych form uczenia się, takich jak e-uczenie się, opracowywane przez pracodawców krótkie kursy itp., aby nadążać za rozwijającą się technologią cyfrową i zmianami;

29.  przypomina Komisji Europejskiej, że dawno obiecywany i oczekiwany European Accessibility Act można sobie wyobrazić jedynie w takim integracyjnym społeczeństwie cyfrowym, które uwzględnia równy dostęp do platform użytkownikom niepełnosprawnym; ponadto podkreśla, że różnorodność cyfrowa nie może prowadzić do wykluczenia osób niepełnosprawnych;

30.  wyraża przekonanie, że dostępność można zapewnić w najlepszy i najbardziej opłacalny sposób, jeśli działania w tym zakresie będą od samego początku prowadzone z wykorzystaniem podejścia opartego na projektowaniu uniwersalnym oraz że stanowi to również potencjalną możliwość biznesową;

31.  wzywa Komisję do przyjęcia aktu w sprawie dostępności gwarantującego dostęp do towarów i usług internetowych osobom niepełnosprawnym;

32.  ubolewa nad faktem, że strategia jednolitego rynku cyfrowego dla Europy opublikowana przez Komisję nie uwzględnia potrzeby zapewnienia wszystkim pełnego, równego i nieograniczonego dostępu do nowych technologii cyfrowych, rynków cyfrowych i telekomunikacji cyfrowej, w szczególności osobom niepełnosprawnym;

33.  podkreśla znaczenie „pracy 4.0” i jej cyfrowej przyszłości dla kształtowania pracy przyjaznej rodzinie i lepszej możliwości godzenia życia rodzinnego i zawodowego;

34.  podkreśla potencjał cyfryzacji w zastosowaniu elastycznych form zatrudnienia, zwłaszcza w ułatwieniu ponownego wejścia na rynek pracy kobietom po zakończeniu urlopu macierzyńskiego;

35.  wskazuje, że cyfrowa rewolucja powoduje zmianę metod pracy, co prowadzi do zwiększenia liczby nietypowych i elastycznych stosunków pracy; wzywa Komisję i państwa członkowskie do oceny konieczności modernizacji prawodawstwa z zakresu opieki społecznej i zatrudnienia, aby iść z duchem zmian i do zachęcania partnerów społecznych do aktualizowania układów zbiorowych, tak aby obowiązujące standardy ochrony w miejscu pracy zostały także zachowane w cyfrowym otoczeniu;

36.  docenia pozytywne skutki elastyczniejszej organizacji pracy odczuwane przez niektóre osoby, co pozwala im na osiągnięcie lepszej równowagi pomiędzy pracą a życiem; podkreśla zalety odczuwane przez osoby z obszarów wiejskich i mniej rozwiniętych gospodarczo, które mogą w ten sposób wejść na cyfrowy rynek pracy; zwraca uwagę na fakt, że uelastycznienie metod pracy dzięki cyfryzacji może również prowadzić do niepewnych form zatrudnienia; podkreśla konieczność zagwarantowania, aby dotychczasowe standardy zabezpieczenia społecznego, minimalnego wynagrodzenia, tam gdzie istnieją, współzarządzania oraz bezpieczeństwa i higieny pracy zostały zachowane;

37.  wzywa Komisję, państwa członkowskie i partnerów społecznych do opracowania strategii w celu zagwarantowania, że osoby wykonujące pracę tak jakby były zatrudnione – niezależnie od tego czy mają oficjalny status samozatrudnionych czy też inny – mają odpowiednie prawa wynikające z prawa pracy, z uwzględnieniem prawa do rokowań zbiorowych;

38.  podkreśla konieczność zdefiniowania samozatrudnienia, aby zapobiegać fikcyjnemu samozatrudnieniu; wzywa Komisję do promowania wymiany pomiędzy państwami członkowskimi w zakresie różnych form samozatrudnienia przy uwzględnieniu mobilności i delokalizacji pracy cyfrowej; uważa, że ta kwestia powinna zostać podjęta przez platformę w sprawie pracy niezarejestrowanej jako jej zadanie;

39.  podkreśla potencjał gospodarki platform w zakresie tworzenia miejsc pracy i elastycznych dodatkowych dochodów;

40.  podkreśla konieczność ochrony trwałości miejsc pracy w sektorze kultury i sektorze kreatywnym w erze cyfrowej, zapewniając artystom i twórcom otrzymywanie sprawiedliwej zapłaty za dzieła i twórczość rozpowszechniane za pośrednictwem platform internetowych;

41.  podkreśla, że gospodarka dzielenia się wymaga zdefiniowania na nowo stosunków społecznych w świecie pracy; podkreśla, że państwa członkowskie muszą koniecznie dostosować swoje przepisy do gospodarki cyfrowej, zwłaszcza do gospodarki dzielenia się; wzywa Komisję, państwa członkowskie i partnerów społecznych do opracowania strategii w celu zapewnienia organom krajowym dostępu do wszystkich właściwych informacji oraz zagwarantowania, że podatki są płacone z tytułu wszystkich form pracy;

42.  podkreśla, że zamierzona przez Komisję harmonizacja dostaw paczek nie powinna prowadzić do pogorszenia ochrony socjalnej i warunków pracy dostawców paczek niezależnie od ich statusu zatrudnienia; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zagwarantowania, aby prawa pracowników w tym sektorze dotyczące dostępu do systemów zabezpieczenia społecznego oraz prawa do zbiorowych rokowań były respektowane;

43.  podkreśla, że w przypadku nowych form zatrudnienia musi obowiązywać swoboda zrzeszania się, która jest prawem podstawowym; podkreśla, że ma to zastosowanie również do prawa do zawierania układów zbiorowych oraz prawa pracowników do tworzenia organizacji;

44.  wzywa partnerów społecznych do zapewniania pracownikom odpowiednich informacji dotyczących warunków pracy i praw pracowników w ramach platform crowdworkingu;

45.  podkreśla, że cyfryzacja pracy stawia nowe wyzwania wobec pracodawców i pracowników, i musi znajdować odzwierciedlenie w jasnych uregulowaniach w sprawie ochrony danych pracowników; wzywa Komisję do ustanowienia wysokich minimalnych standardów w ramach podstawowego rozporządzenia o ochronie danych UE; podkreśla, że państwa członkowskie muszą mieć możliwość wprowadzania bardziej wymagających działań, wykraczających poza wysokie unijne minimalne standardy;

46.  podkreśla, że konieczna jest ochrona danych pracowników uwzględniająca nowe formy gromadzenia danych; podkreśla, że nowe stosunki człowiek-maszyna tworzą również możliwość odciążenia i wsparcia w integracji osób starszych oraz pracowników słabszych fizycznie lub umysłowo; zwraca uwagę na kwestię bezpieczeństwa i higieny pracy w odniesieniu do stosunków człowiek-maszyna;

47.  uważa, że należy koniecznie dokonać oceny wpływu cyfryzacji na bezpieczeństwo i higienę pracy oraz dostosować istniejące środki w tym obszarze; stwierdza, że pracownikowi wykonującemu powierzone mu zadania z domu w ramach telepracy lub crowdworkingu mogą zdarzać się wypadki; podkreśla, że związane z pracą problemy dotyczące zdrowia psychicznego, takie jak „wypalenie” spowodowane ciągłą dostępnością i zanikiem tradycyjnych godzin pracy stwarzają poważne ryzyko dla pracowników; wzywa Komisję do zlecenia przeprowadzenia badania na temat skutków ubocznych cyfryzacji, takich jak wpływ zwiększenia intensywności pracy na dobrostan psychiczny i życie rodzinne pracowników oraz rozwijanie zdolności poznawczych u dzieci;

48.  wzywa państwa członkowskie do zapewnienia odpowiedniego zabezpieczenia społecznego osobom samozatrudnionym i pracownikom zewnętrznym, których najbardziej dotyczą nowe formy zatrudnienia;

49.  podkreśla, że zapewnienie zabezpieczenia społecznego stanowi kompetencję państw członkowskich;

50.  uznaje istnienie bardzo różnych form ochrony socjalnej dla osób samozatrudnionych w państwach członkowskich; wzywa państwa członkowskie do opracowania systemów zabezpieczenia społecznego, wraz z partnerami społecznymi i zgodnie z krajowymi przepisami i praktykami, aby zapewnić lepszą ochronę socjalną w szczególności w odniesieniu do emerytur, niepełnosprawności, macierzyństwa/ojcostwa, choroby i bezrobocia.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

10.11.2015

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

48

4

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Laura Agea, Guillaume Balas, Tiziana Beghin, Mara Bizzotto, Vilija Blinkevičiūtė, Enrique Calvet Chambon, David Casa, Ole Christensen, Lampros Fountoulis, Elena Gentile, Arne Gericke, Thomas Händel, Danuta Jazłowiecka, Agnes Jongerius, Jan Keller, Ádám Kósa, Agnieszka Kozłowska-Rajewicz, Zdzisław Krasnodębski, Kostadinka Kuneva, Jérôme Lavrilleux, Jeroen Lenaers, Verónica Lope Fontagné, Javi López, Dominique Martin, Elisabeth Morin-Chartier, Marek Plura, Anne Sander, Sven Schulze, Siôn Simon, Jutta Steinruck, Romana Tomc, Yana Toom, Ulrike Trebesius, Ulla Tørnæs, Marita Ulvskog, Renate Weber, Tatjana Ždanoka, Jana Žitňanská, Inês Cristina Zuber

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Tim Aker, Georges Bach, Amjad Bashir, Lynn Boylan, Tania González Peñas, Dieter-Lebrecht Koch, António Marinho e Pinto, Edouard Martin, Joachim Schuster, Michaela Šojdrová, Ivo Vajgl, Flavio Zanonato

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Sorin Moisă

16.11.2015

OPINIA Komisji Kultury i Edukacji (*)

dla Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów

w sprawie aktu o jednolitym rynku cyfrowym

(2015/2147(INI))

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej (*): Petra Kammerevert

(*) Zaangażowana komisja – art. 54 Regulaminu

WSKAZÓWKI

Komisja Kultury i Edukacji zwraca się do Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, jako komisji przedmiotowo właściwych, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

–  uwzględniając art. 167 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając Protokół w sprawie systemu publicznego nadawania w państwach członkowskich dołączony do traktatu z Amsterdamu zmieniającego Traktat o Unii Europejskiej, traktaty ustanawiające Wspólnotę Europejską i niektóre związane z nimi akty,

–  uwzględniając Konwencję w sprawie ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego przyjętą przez Organizację Narodów Zjednoczonych do spraw Oświaty, Nauki i Kultury (UNESCO) w dniu 20 października 2005 r.,

–   uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych))(41),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 lipca 2013 r. w sprawie telewizji hybrydowej(42),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 marca 2014 r. w sprawie przygotowania do nadejścia w pełni zintegrowanych mediów audiowizualnych(43),

A.  mając na uwadze, że digitalizacja wpływa na wszystkie aspekty życia obywateli europejskich; mając na uwadze, że sektor kultury i sektor kreatywny, a w szczególności przemysł audiowizualny z rosnącą ofertą oraz atrakcyjnymi i dodatkowymi usługami w internecie tworzą istotne wartości kulturalne i ekonomiczne, sprzyjają zatrudnieniu, wzrostowi i innowacjom w UE; mając na uwadze, że należy szerzej wspierać tę branżę, tak aby korzystać z możliwości, jakie daje technologia cyfrowa, rozszerzać grono odbiorców i sprzyjać wzrostowi tego sektora; mając na uwadze, że działalność, w ramach której w dużym zakresie korzysta się z prawa autorskiego, stanowi znaczną część sektora kultury i sektora kreatywnego;

B.  mając na uwadze, że przystępując do Konwencji UNESCO w sprawie ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego, UE – tak jak jej wszystkie państwa członkowskie – zobowiązała się do dopilnowania, by różnorodność mediów nie zależała wyłącznie od ekonomicznych możliwości rynkowych;

C.  mając na uwadze, że techniczna konwergencja mediów stała się w międzyczasie rzeczywistością, szczególnie w przypadku systemu radiofonii i telewizji, prasy oraz internetu, a europejska polityka w zakresie mediów, kultury i sieci musi niezwłocznie dostosować ramy regulacyjne do nowych okoliczności, zapewniając przy tym możliwość ustanowienia i egzekwowania jednolitego poziomu regulacji również w odniesieniu do nowych uczestników rynku z UE oraz z państw trzecich;

D.  mając na uwadze, że dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych (AVMSD) jest istotna ze względu na regulację mediów w UE i promocję utworów europejskich; mając na uwadze, że powinna się ona bazować na zasadzie neutralności technologicznej i gwarantować sprawiedliwe warunki działania oraz lepszy dostęp do treści i usług cyfrowych oraz lepszą ich znajdowalność;

E.  mając na uwadze, że w większości państw członkowskich transpozycja art. 13 dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych w sprawie promowania utworów europejskich przez dostawców usług na żądanie nie ma wystarczająco nakazowego charakteru, aby spełnić określony w dyrektywie cel dotyczący różnorodności kulturowej;

F.  mając na uwadze, że sektor kultury i sektor kreatywny zależą od praw autorskich, które wymagają skonsolidowanych ram regulacyjnych, aby zagwarantować witalność, dystrybucję i różnorodność europejskiej kultury; mając na uwadze, że rosnący wpływ oraz czasami dominująca pozycja i ograniczona odpowiedzialność pośredników internetowych może zagrażać zrównoważonemu tworzeniu wartości przez autorów i artystów oraz ma negatywny wpływ na ich potencjał twórczy; mając na uwadze, że badanie „Territoriality and its impact on the financing of audiovisual works” [Terytorialność i jej wpływ na finansowanie utworów audiowizualnych] podkreśla istotną rolę licencji terytorialnych jeśli chodzi o refinansowanie europejskich filmów;

1.  z zadowoleniem przyjmuje propozycje Komisji dotyczące przyspieszenia dygitalizacji w UE i jej inicjatywy zmierzające do uproszczenia transgranicznego dostępu do treści cyfrowych; zwraca uwagę na istotną rolę, jaką w społeczeństwie odgrywają nadawcy publiczni i usługi cyfrowe, w szczególności w odniesieniu dla ludzi mieszkających na obszarach oddalonych i(44) osób w trudnej sytuacji; wzywa Komisję, by w skuteczniejszy sposób zidentyfikowała konkretne potrzeby sektora kreatywnego w odniesieniu do różnych rodzajów treści, twórczości i stosowanych modeli biznesowych oraz by uwzględniła je proponując zmiany i rozwiązania;

2.  podkreśla podwójną rolę mediów audiowizualnych, które stanowią dobro kultury i dobro gospodarcze; zauważa, że konieczność uregulowania w przyszłości kwestii mediów na szczeblu europejskim wynika nie z ograniczonych sposobów transmisji, lecz przede wszystkim z konieczności ochrony różnorodności oraz nalega, by dostęp do różnorodności i jakości publicystycznej, kulturalnej i językowej nie był zależny od sytuacji ekonomicznej danej osoby;

3.  wzywa Komisję, by w nadchodzącym przeglądzie dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych uwzględniła rozwój technologii i nowe modele biznesowe w świecie cyfrowym oraz zmieniające się modele korzystania z tych treści i sposoby dostępu do treści audiowizualnych przez ujednolicenie traktowania usług linearnych i nielinearnych i wprowadzenie wymogów na szczeblu europejskim minimalnych dla wszystkich audiowizualnych usług medialnych, aby zagwarantować ich spójne stosowanie w UE przez wszystkie podmioty związane z audiowizualnymi usługami medialnymi, chyba że takie treści stanowią niezbędne uzupełnienie treści lub usług innych niż audiowizualne; uważa, że ten przegląd powinien koncentrować się na celach społecznych, kulturalnych i ekonomicznych oraz na surowych normach ochrony małoletnich, konsumentów i danych osobowych oraz promowania różnorodności kulturalnej; uważa, że powinien również dążyć do tworzenia zachęt dla inwestycji w treści i platformy audiowizualne w UE oraz rozpowszechniania tych treści, promując w ten sposób dostępność europejskich dzieł zgodnie z obowiązującym prawem autorskim lub potencjalnymi przyszłymi reformami tego prawa;

4.  podkreśla, że zasada kraju pochodzenia zapisana w dyrektywie o audiowizualnych usługach medialnych jest nadal niezbędnym warunkiem wstępnym transgranicznego oferowania treści audiowizualnych oraz że stanowi ona ważny krok na drodze ku wspólnemu rynkowi usług; podkreśla jednak, że nie zapobiega ona osiągnięciu celów społecznych i kulturalnych ani nie wyklucza potrzeby dostosowania prawa UE poza dyrektywą w o audiowizualnych usługach medialnych do rzeczywistości internetowej i cyfrowej, ani potrzeby zwrócenia szczególnej uwagi na przedsiębiorstwa, które oferują treści audiowizualne w internecie lub na żądanie i które próbują uchylać się od opodatkowania i przestrzegania uregulowań audiowizualnych w niektórych państwach członkowskich, przenosząc się do krajów o bardzo niskim poziomie opodatkowania lub posiadających słabe uregulowania audiowizualne;

5.  ponownie apeluje do Komisji i państw członkowskich o rozwinięcie pojęcia „usługi medialnej”, zdefiniowanego w art. 1 dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych, przy zachowaniu odpowiedniej swobody decyzyjnej państw członkowskich w taki sposób, by pojęcie to było w większym stopniu powiązane ze specyfiką i z potencjałem oddziaływania ofert, zwłaszcza z ich znaczeniem dla kształtowania i różnorodności opinii oraz odpowiedzialności redakcyjnej;

6.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do równomiernego wdrożenia i skutecznego stosowania zakazu wszelkich audiowizualnych usług medialnych w UE w przypadku naruszenia godności ludzkiej, nawoływania do nienawiści lub rasizmu; wzywa do przedsięwzięcia środków w celu zagwarantowania, że audiowizualne usługi medialne są dostępne dla osób w trudnej sytuacji, że unika się wszelkich form dyskryminacji, zgodnie z art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, we wszystkich rodzajach audiowizualnych usług medialnych oraz że wszystkie audiowizualne usługi medialne gwarantują w ramach odpowiedzialności redakcyjnej prawo do odpowiedzi;

7.  zauważa, że pośrednicy, platformy internetowe i interfejsy użytkownika, chociaż ułatwiają dostęp do treści, mają coraz więcej środków, by oddziaływać na różnorodność; stwierdza zatem, że obok polityki konkurencji i aspektów regulacyjnych należy poświęcić szczególną uwagę demokratycznemu politycznemu celowi ochrony różnorodności; wzywa Komisję, by zdefiniowała pojęcia „platformy internetowej” i „interfejsu użytkownika” oraz dostosowała rolę innych pośredników, nie zagrażając ich potencjałowi innowacyjnemu oraz biorąc pod uwagę ich pasywną bądź aktywną rolę; uważa, że wszyscy, w tym dostawcy platform internetowych i interfejsów użytkownika, powinni być objęci zakresem stosowania dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych w stopniu, w jakim dotyczy ona audiowizualnych usług medialnych; w związku z tym podkreśla znaczenie stosowania przepisów mających na celu lepszą znajdowalność legalnych treści i informacji, aby wzmocnić wolność mediów, pluralizm i niezależne badania, a także zagwarantować przestrzeganie zasady niedyskryminacji, która ma podstawowe znaczenie dla ochrony różnorodności językowej i kulturowej;

8.  wzywa do przedsięwzięcia środków na rzecz zapewnienia dostępu do audiowizualnych usług medialnych osobom niepełnosprawnym oraz do unikania wszelkich form dyskryminacji zgodnie z art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

9.  podkreśla w tym kontekście, że Komisja powinna kierować się przy tym nadrzędnymi celami niedyskryminacji, swobody zawierania umów, otwartego dostępu, znajdowalności, neutralności technologicznej i tworzenia sprawiedliwych warunków konkurencji;

10.  domaga się, by audiowizualne usługi medialne użyteczności publicznej lub oddziałujące na proces kształtowania opinii publicznej były łatwo dostępne i łatwe do znalezienia przez wszystkich użytkowników, szczególnie w sytuacji gdy producenci sprzętu, operatorzy sieci, dostawcy treści lub programy agregujące z góry definiują oferowane treści w sposób nieuwzględniający prawa użytkownika do określenie /zainstalowania swojej własnej kolejności i priorytetów; podkreśla, że aby zagwarantować ideę znajdowalności audiowizualnych treści o interesie publicznym, państwa członkowskie mogą wprowadzić szczegółowe uregulowania mające na celu ochronę kulturalnej i językowej różnorodności informacji, opinii i mediów, ochronę dzieci, młodych ludzi i mniejszości oraz ogólnie ochronę konsumenta;

11.  podkreśla, że przyjęcie dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych powinno spowodować rozluźnienie uregulowań, sprawiedliwe warunki dla konkurencji, większą elastyczność, jeśli chodzi o uregulowania ilościowe i dotyczące komunikacji handlowej oraz wzmocnienie współregulacji i samoregulacji przez równoważenie praw i obowiązków nadawców dzięki horyzontalnemu i przekrojowemu podejściu do mediów, z prawami i obowiązkami innych uczestników rynku; uważa, że powinno się dać pierwszeństwo zasadzie wyraźnej rozpoznawalności i odróżnienia reklamy od treści programu przed zasadą oddzielenia reklamy od programu we wszystkich rodzajach mediów;

12.  podkreśla , że aby zwalczać praktykę tzw. „forum shopping” (wybór jurysdykcji pod kątem własnego interesu), kraj pochodzenia zysku z reklamy, język usługi oraz docelowych odbiorców reklamy i treści powinny być włączone do kryteriów służących określaniu uregulowań audiowizualnych, które mają być stosowane do audiowizualnych usług medialnych lub kwestionowania pierwotnego określenia właściwego państwa członkowskiego;

13.  z żalem zauważa, że wymogi art. 13 dotyczącego promowania utworów europejskich przez dostawców usług na żądanie zostały odmiennie wdrożone w wielu państwach członkowskich, z czego wynika brak wyraźnie określonych obowiązków i monitorowania, co zachęca do wybierania jurysdykcji pod kątem własnego interesu w przypadku usług na żądanie; wzywa zatem Komisję, aby wzmocniła art. 13 przez wprowadzenie połączenia jasno określonych wymogów – w tym dotyczących udziału finansowego – z narzędziami monitorowania w celu promowania utworów europejskich w ramach usług na żądanie; apeluje do Komisji, aby pobudzała legalną ofertę audiowizualnych treści medialnych, faworyzując niezależne utwory europejskie;

14.  uważa, że państwa członkowskie powinny mieć obowiązek sporządzania wykazów najważniejszych wydarzeń, w tym imprez sportowych i rozrywkowych będących przedmiotem powszechnego zainteresowania, oraz przypomina, że obowiązkowe powinno być przekazanie tych wykazów do wiadomości Komisji; wydarzenia wymienione w wykazie powinny być dostępne i zgodne z obowiązującymi standardami jakości;

15.  wzywa Komisję, by w trakcie przeglądu dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych sprawdziła, na ile uzasadnione i aktualne jest jeszcze stosowanie pkt 6.7 komunikatu Komisji w sprawie stosowania reguł dotyczących pomocy państwa w odniesieniu do nadawców publicznych;

16.  podkreśla, że należy dalej rozwijać legalną internetową ofertę audiowizualną, aby poprawić dostęp konsumentów do obszernych i zróżnicowanych treści, z różnymi opcjami językowymi i opcjami korzystania z napisów;

17.  wzywa Organ Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej (BEREC) do dokładniejszego zbadania kwestii kanałów dystrybucji i form sprzedaży w sieciach dostarczania treści i sieciach dystrybucji treści w UE oraz ich wpływu na różnorodność mediów;

18.  z perspektywy polityki kulturalnej popiera określony przez Komisję cel przyspieszenia rozbudowy sieci szerokopasmowych, zwłaszcza na obszarach wiejskich, i opowiada się za wspieraniem publicznych sieci Wi-Fi w dużych i małych gminach, ponieważ zapewni to infrastrukturę niezbędną do ich przyszłego funkcjonowania zarówno pod względem integracji społecznej i kulturowej, jak i nowoczesnych procesów edukacyjnych i informacyjnych, czy też turystyki i regionalnego sektora kultury;

19.  odnotowuje zawarcie traktatu z Marrakeszu, który ułatwi osobom słabowidzącym dostęp do książek, oraz zachęca do jego szybkiej ratyfikacji;

20.  zwraca się do Komisji, by w celu poprawy dostępu do informacji i dóbr kultury niezwłocznie sporządziła wniosek dotyczący obniżenia stawek podatku VAT na prasę, wydawnictwa cyfrowe, książki i publikacje internetowe zgodnie z podjętymi zobowiązaniami;

21.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do ustawowego zagwarantowania integralności treści cyfrowych, a w szczególności do zakazania stosowania techniki płynnego przechodzenia lub skalowania tej oferty przez podmioty trzecie przy użyciu treści lub innych usług, o ile nie zostanie to jednoznacznie zainicjowane przez użytkownika, a w przypadku treści, których nie można zaliczyć do komunikacji indywidualnej, zatwierdzone przez dostawcę treści; zwraca uwagę, że konieczne jest również wyeliminowanie nieupoważnionego dostępu do treści lub nadawanego sygnału dostawcy przez podmioty trzecie, a także nieupoważnionego dekodowania tych treści lub sygnału, korzystania z nich lub ich rozpowszechniania;

22.  podkreśla, że prawo autorskie jest istotną bazą ekonomiczną dla kreatywności, zatrudnienia i innowacji oraz gwarantem różnorodności kulturalnej oraz że podstawowe znaczenie ma umożliwianie europejskiemu sektorowi kreatywnemu i sektorowi kultury konkurowania w skali globalnej; podkreśla, że konieczne są dalsze wysiłki w dziedzinie praw autorskich mające na celu zapewnienie równowagi między wszystkimi kluczowymi podmiotami oraz że każdy przegląd prawa autorskiego powinien zagwarantować odpowiednią ochronę sprzyjającą inwestycjom oraz wzrostowi sektora kreatywnego i sektora kultury, a jednocześnie usuwać brak pewności prawa i niespójności negatywnie wpływające na funkcjonowanie jednolitego rynku cyfrowego; apeluje do Komisji o dokonanie w razie konieczności przeglądu ram regulacyjnych w dziedzinie prawa autorskiego, aby uzyskać lepszy dostęp obywateli europejskich do treści twórczych oraz zachęcać europejskich naukowców, placówki edukacyjne i instytucje zajmujące się dziedzictwem kulturowym oraz sektor kreatywny do dostosowania działalności do wymogów epoki cyfrowej; podkreśla, że należy zaproponować właściwe wynagrodzenie za wykorzystanie utworów objętych prawem autorskim, a żadne z rozwiązań w tej kwestii nie powinno zniechęcać do korzystania z usług świadczonych przez legalnych dostawców; przypomina, że technologie cyfrowe przedefiniowały łańcuch wartości w sektorze kultury, przede wszystkim z korzyścią dla pośredników i często ze szkodą dla twórców; wzywa Komisję do zbadania zakresu i wpływu takich zmian oraz zaproponowania środków na rzecz lepszego wynagrodzenia dla autorów i artystów na poziomie europejskim; podkreśla, że wszelkie poddane przeglądowi uregulowania powinny sprostać przyszłym wyzwaniom i powinny być neutralne technologicznie, oparte na dowodach i wnikliwie ocenione zgodnie z celem Komisji w zakresie lepszego stanowienia prawa, biorąc również pod uwagę różnice między środowiskiem analogowym a cyfrowym;

23.  z zadowoleniem przyjmuje wyrażony przez Komisję Europejską ambitny zamiar poprawy transgranicznego dostępu do treści cyfrowych dzięki łatwiejszemu udostępnianiu praw, biorąc pod uwagę nowe możliwości w zakresie wynagrodzeń w związku z dygitalizacją, oraz większej pewności prawa; podkreśla, że minimalne normy w zakresie wyjątków i ograniczeń prawa autorskiego oraz w stosownych przypadkach dalsza harmonizacja to kluczowe aspekty zwiększania pewności prawa, które powinny w miarę możliwości uwzględniać specyfikę kulturową; podkreśla, że transgraniczna dostępność nie powinna utrudniać procesu finansowania treści ani usług oraz powinna przestrzegać różnorodności kulturowej i językowej i postrzegać je jako wartość samą w sobie; podkreśla, że sektor audiowizualny należy zachęcać do rozwoju innowacyjnych rozwiązań licencyjnych, aby dopasować modele ich finansowania do ery cyfrowej;

24.  podkreśla, że działalność zawodowa oraz modele biznesowe oparte na łamaniu praw autorskich są poważnym zagrożeniem dla funkcjonowania jednolitego rynku cyfrowego oraz wzywa do przyjęcia ogólnounijnego podejścia w celu zagwarantowania, że nikt nie będzie odnosił korzyści z zamierzonego łamania praw autorskich;

25.  wzywa Komisję, by wspierała możliwość przenoszenia oraz interoperacyjność, aby pobudzać swobodny przepływ nabytych zgodnie z prawem i zgodnie z prawem udostępnionych treści lub usług w całej UE oraz dostępność i transgraniczne funkcjonowanie abonamentów, pamiętając że niektóre modele ekonomiczne są oparte na terytorialności praw w Europie, zwłaszcza w odniesieniu do finansowania produkcji audiowizualnej oraz w szczególności z góry finansowanych produkcji filmowych, co pozwala na dużą różnorodność kulturalną; podkreśla, że zasada terytorialności nie stoi w sprzeczności ze środkami służącymi wspieraniu możliwości przenoszenia treści; uważa, że nadal powinno być możliwe korzystanie z licencji ogólnoeuropejskich, ze powinno się je wprowadzać na zasadzie dobrowolności, przeprowadzając wcześniej ocenę oddziaływania; podkreśla, że takie licencje nie mogą zastąpić terytorialności, a modele finasowania utworów audiowizualnych opierają się na krajowych modelach licencyjnych dostosowanych do specyfiki rynków krajowych; wzywa w związku z art. 118 TFUE do dalszego rozwoju ogólnounijnego zarządzania prawami oraz nadania mu atrakcyjniejszego charakteru;

26.  uważa, że potrzebne jest wyjaśnienie terminu „nieusprawiedliwione blokowanie geograficzne”, z uwzględnieniem konsultacji; przypomina, że istnieją okoliczności, które wymagają blokowania geograficznego, w szczególności biorąc pod uwagę aspekt różnorodności kulturowej, w odniesieniu do której takie blokowanie jest często narzędziem zapobiegającym monopolizacji rynku; zauważa, że ograniczenia terytorialne wydają się konieczne w przypadkach, w których koszty związane z transgranicznym oferowaniem treści lub usług nie są pokryte i gdzie nie jest możliwe refinansowanie;

27.  wzywa Komisję, by po konsultacji z zainteresowanymi stronami zoptymalizowała okna dystrybucji medialnej, aby przyspieszyć udostępnianie treści audiowizualnych, jednocześnie korzystając z systemów finansowania treści audiowizualnych zachowała stabilne pierwsze i drugie okno dystrybucji;

28.  wzywa państwa członkowskie, aby poszerzyły zakres stosowania wyjątku dotyczącego cytowania, nie naruszając autorskich praw osobistych, tak by wyjątek ten obejmował krótkie cytaty audiowizualne wykorzystywane do celów innych niż reklamowe i polityczne, pod warunkiem że autorstwo wykorzystywanego utworu jest jasno wskazane oraz że wykorzystywanie cytatu nie stoi w sprzeczności ze zwykłym wykorzystywaniem utworu i nie narusza uzasadnionych interesów autorów;

29.  wzywa do dalszego dialogu między twórcami, podmiotami prawa autorskiego i pośrednikami, aby nawiązać wzajemnie korzystną współpracę w ramach której prawa autorskie są chronione, a która jednocześnie umożliwia innowacyjne metody twórcze i zachęca do ich stosowania; wzywa Komisję do podjęcia dalszych kroków w celu unowocześnienia prawa autorskiego w celu dostarczania i rozwoju nowych innowacyjnych form licencji, bardziej skutecznych jeśli chodzi o wykorzystanie treści twórczych w internecie, a zatem uwzględniających również możliwość zbiorowego udzielania licencji;

30.  uważa, że koncepcja prawna przedstawiona w dyrektywie 93/83/EWG, po przeprowadzeniu dalszej oceny , może zwiększyć transgraniczny dostęp do zgodnych z prawem treści i usług w internecie na jednolitym rynku cyfrowym bez kwestionowania zasad swobody zawierania umów, odpowiednich wynagrodzeń dla autorów i artystów oraz terytorialnego charakteru wyłącznych praw oraz z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji dotyczącą przeprowadzenia konsultacji publicznych w sprawie dyrektywy 93/83/EWG;

31.  podkreśla, że należy zająć się problematycznymi granicami między prawem do zwielokrotniania utworów a prawem do publicznego udostępniania utworów; podkreśla, że należy doprecyzować koncepcję „publicznego udostępniania” w świetle niedawnego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej; podkreśla, że potrzebna jest wspólna definicja „domeny publicznej” w celu zapewnienia szerokiego upowszechniania treści kulturowych w całej UE;

32.  apeluje o wprowadzenie obowiązkowych ograniczeń i wyjątków przewidzianych w obowiązującym prawie autorskim, na przykład w dziedzinie edukacji, badań naukowych, bibliotek i muzeów, w celu umożliwienia szerszego upowszechniania treści kulturowych w całej UE, przy jednoczesnym uwzględnieniu wolności wypowiedzi i informacji, wolności sztuki i nauki oraz różnorodności kulturowej, religijnej i językowej;

33.  podkreśla, że aby osiągnąć rzeczywisty jednolity rynek cyfrowy w Europie oraz umożliwić obywatelom, w tym osobom w trudnej sytuacji, pełne wykorzystanie nowych technologii cyfrowych, potrzebne są dalsze starania na rzecz poprawy umiejętności korzystania z mediów; zwraca się zatem do państw członkowskich o uznanie znaczenia edukacji medialnej, o włączenie nabywania umiejętności cyfrowych do szkolnych programów nauczania oraz o poprawę koniecznego wyposażenia technicznego; w tym kontekście podkreśla znaczenie odpowiedniego szkolenia nauczycieli w zakresie umiejętności cyfrowych, skutecznego sposobu przekazywania tych umiejętności oraz sposobu wykorzystywania tych umiejętności do ogólnego wspomagania procesu nauczania;

34.  podkreśla, że umiejętność samodzielnego i krytycznego korzystania z mediów wchodzi w zakres ponadpokoleniowego uczenia się przez całe życie, które tak jak rozwój mediów podlega stałym zmianom i należy do kluczowych kwalifikacji; podkreśla, że dostosowanie systemów kształcenia i szkolenia ma zasadnicze znaczenie dla podwyższenia profesjonalizmu w dziedzinie technologii informacyjno-komunikacyjnych w Europie oraz zaspokojenia rosnącego w UE zapotrzebowania na specjalistów o wysokich umiejętnościach cyfrowych, w związku z tym wzywa Komisję i państwa członkowskie do określenia podstawy dotyczącej wzajemnego uznawania umiejętności i kwalifikacji cyfrowych dzięki ustanowieniu europejskiego certyfikatu lub systemu stopni na wzór europejskiego system opisu kształcenia językowego; podkreśla, że potrzebne są dalsze wysiłki na rzecz doskonalenia umiejętności obywateli w zakresie korzystania z mediów, oraz wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby wspierały rozwijanie przez obywateli UE – w szczególności osoby w trudnej sytuacji – umiejętności w zakresie korzystania z mediów, poprzez inicjatywy i skoordynowane działania; proponuje, by umiejętność korzystania z internetu na stałe włączyć do starań na rzecz zwiększenia umiejętności w zakresie korzystania z mediów;

35.  uważa za niezbędne przyjęcie przez Komisję i państwa członkowskie dwukierunkowego podejścia do kwestii kompetencji i zdolności cyfrowych dzięki inwestycjom w programy kształcenia w obszarze cyfrowym i infrastrukturą cyfrową oraz w integrację treści i metod cyfrowych w obowiązujących programach szkolnych; zaleca stały nacisk na lepszą ochronę dzieci w internecie dzięki przejrzystym środkom samoregulacji zgodnie – w stosownych przypadkach – z obowiązującym prawem krajowym i unijnym, apeluje do Komisji i państw członkowskich o stworzenie oferty dla wszystkich pokoleń, aby wspierać adekwatne i autonomiczne radzenie sobie z nadmiarem informacji oraz o większe inwestycje w tworzenie europejskich sieci edukacji w zakresie korzystania z mediów, promowanie wymiany najlepszych praktyk oraz zagwarantowanie widoczności w Europie inicjatyw krajowych, regionalnych, a nawet lokalnych;

36.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do zintensyfikowania badań nad wpływem mediów cyfrowych na zdolności poznawcze, nad skutecznymi metodami samokontroli i nad sukcesem cyfrowego uczenia się opartego na zabawie;

37.  podkreśla, że decydującą kulturową podstawą europejskiego jednolitego rynku cyfrowego jest żywa różnorodność językowa i rosnąca wielojęzyczność; uważa, że cyfrowe wspieranie różnorodności językowej połączone ze zwiększeniem jej dostępności oraz promowaniem i zapewnieniem kompetencji będzie stanowić podstawowy warunek wstępny umożliwiający społecznie zrównoważony rozwój jednolitego rynku cyfrowego; oczekuje, że w odniesieniu do skutecznego postępowania w przypadku wielojęzyczności Komisja poczyni większe wysiłki na rzecz szybszego wdrożenia technologicznej podstawy aktywnego wsparcia wykorzystywania europejskiej wielojęzyczności w dziedzinie oświaty, filmu, dziedzictwa kulturowego i badań naukowych, w instytucjach publicznych oraz w codziennym życiu zawodowym i codziennym życiu przedsiębiorstw;

38.  podkreśla znaczenie zasady terytorialności dla np. europejskiej kultury filmowej i domaga się, aby modele finasowania utworów audiowizualnych, bazujące na krajowych modelach licencyjnych, nie zostały zniszczone przez obowiązkowe licencje paneuropejskie; podkreśla, że należy natomiast promować możliwość transgranicznego przenoszenia treści nabytych zgodnie z prawem;

39.  wzywa Komisję do zapewnienia poszanowania zasad neutralności internetu, co jest niezbędne w kontekście konwergencji mediów;

40.  podkreśla, że zapewnienie wysokiego stopnia neutralności sieci stanowi jeden z głównych elementów sprawiedliwej pod względem społecznym strategii jednolitego rynku cyfrowego i nie należy z niego częściowo rezygnować na rzecz krótkoterminowego celu zniesienia opłat roamingowych;

41.  przypomina, że należy zapewnić odpowiednią równowagę praw i interesów poszczególnych kategorii podmiotów prawa autorskiego i użytkowników treści objętych ochroną z tytułu prawa autorskiego;

42.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji przeprowadzenia publicznych konsultacji na temat dyrektywy 93/83/EWG w sprawie przekazu satelitarnego i retransmisji drogą kablową, by zbadać możliwość rozszerzenia zakresu dyrektywy na komunikację online związaną z dziełami audiowizualnymi za pośrednictwem przesyłania strumieniowego i platform wideo na żądanie, które w znacznym stopniu wykorzystywałyby możliwości usług publicznego przekazu w zakresie wypełniania publicznej misji w erze cyfrowej i przyczyniania się do stworzenia jednolitego rynku cyfrowego;

43.  oczekuje, że w odniesieniu do skutecznego postępowania w przypadku wielojęzyczności Komisja poczyni – również w ramach strategii jednolitego rynku cyfrowego – większe wysiłki na rzecz szybszego wdrożenia technologicznej podstawy aktywnej ochrony i wydajnego wykorzystywania europejskiej wielojęzyczności w dziedzinie oświaty, filmu, dziedzictwa kulturowego i badań naukowych, w instytucjach publicznych oraz w codziennym życiu zawodowym i codziennym życiu przedsiębiorstw;

44.  z zadowoleniem przyjmuje rozważania Komisji dotyczące stworzenia nowych systemów magazynów wiedzy przy użyciu certyfikowanych i bezpiecznych pod względem ochrony danych technologii chmury oraz eksploracji tekstów i danych dla sektora publicznego; uważa, że stosowanie takich technologii w instytucjach oświatowych, bibliotekach publicznych i archiwach wymaga szczególnych wysiłków w zakresie szkolenia w sektorach zawodowych bibliotekoznawstwa, archiwizacji i dokumentacji, a także odpowiedniej dostępności dla użytkowników w wielu językach;

45.  wzywa do przeglądu – w ramach strategii jednolitego rynku cyfrowego – wykorzystywania wolnego i otwartego oprogramowania w instytucjach oświatowych i w administracji publicznej, ponieważ dostępność i widoczność kodów źródłowych zwiększa współdecydowanie sektora publicznego o stosowaniu innowacji opartych na współpracy, co pozwala oszczędzać zasoby; jest zdania, że bardziej powszechne stosowanie otwartego oprogramowania może przyczynić się do rozwoju kompetencji cyfrowych u użytkowników, zwłaszcza w instytucjach oświatowych;

46.  apeluje, aby w ramach kształcenia i szkolenia oraz w publicznych instytucjach naukowych nauczać o cyfrowych formach współpracy i wspólnej komunikacji oraz stosować je i wspierać w przetargach – przy zastosowaniu i dalszym rozwoju licencji CC – ponad granicami państwowymi i językowymi.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

12.11.2015

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

19

6

3

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Isabella Adinolfi, Dominique Bilde, Andrea Bocskor, Nikolaos Chountis, Silvia Costa, Mircea Diaconu, Damian Drăghici, Angel Dzhambazki, Jill Evans, Giorgos Grammatikakis, Petra Kammerevert, Andrew Lewer, Svetoslav Hristov Malinov, Stefano Maullu, Fernando Maura Barandiarán, Luigi Morgano, Momchil Nekov, Michaela Šojdrová, Bogdan Brunon Wenta, Bogdan Andrzej Zdrojewski, Milan Zver, Krystyna Łybacka

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Santiago Fisas Ayxelà, Sylvie Guillaume, György Hölvényi, Ilhan Kyuchyuk, Ernest Maragall, Emma McClarkin, Martina Michels, Elisabeth Morin-Chartier, Michel Reimon, Hannu Takkula

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Julia Reid

7.12.2015

OPINIA Komisji Prawnej (*)

dla Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów

w sprawie „W kierunku aktu o jednolitym rynku cyfrowym”

(2015/2147(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej (*): Angel Dzhambazki

(*) Zaangażowana komisja – art. 54 Regulaminu

WSKAZÓWKI

Komisja Prawna zwraca się do Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, jako komisji przedmiotowo właściwych, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  podkreśla, że stymulowanie wzrostu, innowacji, wyboru dla obywateli i konsumentów, tworzenia miejsc pracy, w tym miejsc pracy o wysokiej jakości, i konkurencyjności jest sprawą najwyższej wagi, oraz uważa, że jednolity rynek cyfrowy jest kluczowy dla osiągnięcia tych celów przez usuwanie barier w handlu, zwiększanie produktywności, usprawnianie procesów dla firm internetowych, wspieranie twórców, inwestorów i konsumentów oraz osób pracujących w sektorze gospodarki cyfrowej, ze szczególnym uwzględnieniem MŚP, a także przyczynianie się do atrakcyjności komercyjnej prywatnych inwestycji w infrastrukturę kreatywną, ograniczając do minimum obciążenia biurokratyczne i ułatwiając zakładanie nowych przedsiębiorstw typu start-up; zauważa ponadto, jak ważne jest ułatwianie legalnego dostępu do utworów akademickich i kreatywnych oraz zapewnianie wysokiego poziomu ochrony konsumentów i danych na jednolitym rynku cyfrowym; apeluje o przyszłościowe przepisy oraz ocenę skutków wszystkich nowych wniosków w odniesieniu do konkurencyjności, wzrostu, MŚP, potencjału innowacyjnego i tworzenia miejsc pracy oraz ich potencjalnych kosztów i korzyści, wraz z oceną ich oddziaływania na środowisko i skutków społecznych;

2.  z zadowoleniem przyjmuje komunikat Komisji pt. „Strategia jednolitego rynku cyfrowego dla Europy” (COM(2015)0192) oraz zawarte w nim zobowiązanie do zmodernizowania aktualnych ram praw autorskich w celu dostosowania ich do wymagań ery cyfrowej; podkreśla, że wszelkie zmiany wspomnianych ram prawnych należy rozpatrywać w ukierunkowany sposób, z naciskiem na sprawiedliwe i odpowiednie wynagradzanie twórców i innych podmiotów prawa autorskiego za eksploatację ich utworów, na wzrost gospodarczy, konkurencyjność i poprawę doświadczeń konsumentów, lecz również na konieczność zapewnienia ochrony praw podstawowych;

3.  zwraca uwagę na rolę praw własności intelektualnej oraz przypomina, że wyjątki i ograniczenia w dziedzinie prawa autorskiego są jednym z aspektów systemu prawa autorskiego; zwraca uwagę, że wyjątki i ograniczenia w dziedzinie praw autorskich odgrywają istotną rolę w przyczynianiu się do wzrostu gospodarczego, innowacji i tworzenia miejsc pracy, w zachęcaniu do przyszłej kreatywności oraz w zwiększaniu innowacji w UE i różnorodności twórczej i kulturowej;

4.  podkreśla w związku z tym, że europejski sektor kultury i sektor kreatywny są motorem wzrostu gospodarczego, innowacji i konkurencyjności, ponieważ – według danych branżowych – zatrudnionych jest w nich ponad 7 mln osób i odpowiadają one za ponad 4,2% PKB Unii Europejskiej(45);

5.  uważa, że reforma powinna zaprowadzić właściwą równowagę między wszystkimi odnośnymi interesami; wskazuje, że sektor kreatywny ma specyficzny charakter i stoją przed nim różne wyzwania, wynikające zwłaszcza z poszczególnych typów treści i twórczości oraz z zastosowanych modeli biznesowych; wzywa zatem Komisję do dokładniejszego zidentyfikowania tych szczególnych cech oraz uwzględnienia ich w proponowanych modyfikacjach i rozwiązaniach;

6.  podkreśla, że założeniem wszelkich reform ram regulujących prawa autorskie powinien być wysoki poziom ochrony, jako że prawa te mają kluczowe znaczenie dla twórczości intelektualnej i stanowią stabilną, czytelną i elastyczną podstawę prawną, która sprzyja inwestycjom i wzrostowi w sektorze kultury i sektorze kreatywnym, a jednocześnie likwidują brak pewności prawa i niespójności prawne, które szkodzą prawidłowemu działaniu rynku wewnętrznego;

7.  wzywa Komisję do zadbania o to, aby każda reforma dyrektywy w sprawie prawa autorskiego uwzględniała wyniki oceny ex post dyrektywy w sprawie prawa autorskiego z 2001 r. oraz opierała się na solidnie udokumentowanych faktach, w tym na ocenie potencjalnych skutków elementów zmieniających, zwłaszcza w odniesieniu do produkcji, finansowania i dystrybucji utworów audiowizualnych, a także różnorodności kulturowej; jest zdania, że trzeba przeprowadzić odpowiednią analizę ekonomiczną, w tym ocenę wpływu na miejsca pracy i wzrost gospodarczy;

8.  wzywa ponadto Komisję do uwzględnienia rezolucji Parlamentu z dnia 9 lipca 2015 r. w sprawie wdrożenia dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym(46);

9.  zauważa, że 56% Europejczyków używa internetu do celów kulturalnych; podkreśla zatem znaczenie szeregu wyjątków w prawie autorskim; przypomina Komisji, że większość posłów do PE opowiada się za rozpatrzeniem wprowadzenia minimalnych norm mających zastosowanie do wyjątków i ograniczeń w prawie autorskim oraz za właściwym stosowaniem tych wyjątków i ograniczeń, które są określone w dyrektywie 2001/29/WE; podkreśla, że podejście do wyjątków i ograniczeń w prawie autorskim powinno być wyważone, ukierunkowane i neutralne w odniesieniu do formatu oraz powinno opierać się wyłącznie na wykazanych potrzebach, a także nie powinno naruszać europejskiej różnorodności kulturowej, jej zasad finansowania oraz sprawiedliwego wynagradzania autorów; podkreśla, że choć stosowanie eksploracji tekstów i danych wymaga większej pewności prawnej, aby umożliwić badaczom i instytucjom edukacyjnym szersze wykorzystanie materiałów chronionych prawami autorskimi, w tym transgranicznie, wszelkie ogólnounijne wyjątki dla eksploracji tekstów i danych powinny mieć zastosowanie wyłącznie, jeśli użytkownik ma legalny dostęp i powinny zostać opracowane w konsultacji ze wszystkimi zainteresowanymi stronami w następstwie opartej na dowodach oceny skutków;

10.  podkreśla, jak ważne jest zwiększenie klarowności i przejrzystości systemu praw autorskich, zwłaszcza w odniesieniu do treści tworzonych przez użytkowników i opłat licencyjnych za kopie na użytek prywatny w tych państwach członkowskich, które zdecydują się je stosować; zauważa w związku z tym, że należy informować obywateli o faktycznej wysokości opłaty z tytułu praw autorskich, o jej celu i przeznaczeniu;

11.  podkreśla, że jednolity rynek cyfrowy powinien zapewniać możliwość dostępu dla wszystkich, szczególnie osób niepełnosprawnych, do produktów i usług chronionych prawem autorskim i prawami pokrewnymi; jest w związku z tym głęboko zaniepokojony brakiem postępów odnośnie do ratyfikacji Traktatu z Marrakeszu w sprawie ułatwienia dostępu do opublikowanych utworów drukowanych osobom niewidomym i słabowidzącym oraz osobom z niepełnosprawnościami uniemożliwiającymi zapoznawanie się z drukiem oraz apeluje o jego jak najszybszą ratyfikację; oczekuje z niecierpliwością na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w tej kwestii;

12.  wzywa do ukierunkowanych i opartych na dowodach reform w celu zwiększenia transgranicznego dostępu do treści internetowych, które są legalnie dostępne lub zostały legalnie nabyte, ale podkreśla, że nie należy w sposób nieróżnicujący wspierać wydawania obowiązkowych licencji o zasięgu ogólnoeuropejskim, ponieważ mogłoby to skutkować ograniczeniem treści udostępnianych użytkownikom; podkreśla, że zasada terytorialności jest istotnym elementem systemu praw autorskich z uwagi na znaczenie licencji terytorialnych w UE; apeluje o położenie kresu nieuzasadnionemu blokowaniu geograficznemu dzięki nadaniu większej wagi możliwości transgranicznego przenoszenia treści legalnie nabytych lub legalnie dostępnych, ponieważ jest to pierwszy krok do większej pewności prawa, a także apeluje o wprowadzenie nowych komercyjnych modeli elastycznych i innowacyjnych systemów licencyjnych; zauważa, że modele takie powinny przynosić korzyści konsumentom, aby zapewnić różnorodność językową i kulturową, bez uszczerbku dla zasady terytorialności i swobody zawierania umów;

13.  z zadowoleniem przyjmuje ambitny cel Komisji, jakim jest wzmocnienie unijnych badań i innowacji dzięki usprawnieniu transgranicznego wykorzystywania materiałów chronionych prawem autorskim; uważa, że ma to zasadnicze znaczenie w rozszerzaniu dostępu do wiedzy oraz kształcenia internetowego, a także w poprawie globalnej konkurencyjności instytucji edukacyjnych UE;

14.  podkreśla znaczenie dostępu do informacji i treści w domenie publicznej; podkreśla, że treści należące do domeny publicznej w jednym państwie członkowskim powinny być dostępne we wszystkich państwach członkowskich; uważa, że treści publiczne instytucji UE powinny być w miarę możliwości umieszczane w domenie publicznej;

15.  uważa, że wszelkie zmiany dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych powinny uwzględniać nowe sposoby uzyskiwania dostępu do treści audiowizualnych i zapewniać spójność z obecną reformą przepisów prawa autorskiego;

16.  jest zdania, że niektórzy pośrednicy internetowi i niektóre platformy internetowe uzyskują dochód dzięki utworom i treściom kulturowym, lecz dochodem tym niekoniecznie dzielą się z twórcami; wzywa Komisję do rozważenia opartych na dowodach opcji umożliwiających zajęcie się kwestią przenoszenia wartości z dziedziny treści do dziedziny usług, co pozwoliłoby autorom, wykonawcom i podmiotom prawa autorskiego na uzyskanie godziwego wynagrodzenia za eksploatację ich utworów w internecie, nie szkodząc innowacji;

17.  zauważa, że szybki postęp technologiczny na rynku cyfrowym wymaga technologicznie neutralnych ram prawa autorskiego;

18.  wzywa Komisję do dopilnowania, by strategię UE na rzecz jednolitego rynku cyfrowego opracowano we współpracy z państwami przodującymi pod względem dobrych praktyk w dziedzinie digitalizacji, tak by można było łatwo uwzględnić innowacje technologiczne z krajów spoza UE, zwłaszcza w odniesieniu do własności intelektualnej, ulepszając interoperacyjność i rozszerzając możliwości wzrostu i ekspansji przedsiębiorstw europejskich na rynku międzynarodowym;

19.  zwraca się do nadawców o publikowanie wszystkich dostępnych informacji dotyczących środków technologicznych niezbędnych do zapewnienia interoperacyjności ich treści;

20.  zachęca Komisję do dalszego działania w celu zapewnienia interoperacyjności komponentów cyfrowych i zwraca uwagę na znaczenie normalizacji, którą można osiągnąć za pomocą zarówno patentów koniecznych dla spełnienia normy, jak i otwartych modeli licencjonowania; z zadowoleniem przyjmuje wysiłki Komisji zmierzające do wprowadzenia zrównoważonych ram negocjacji między podmiotami prawa autorskiego a podmiotami wdrażającymi patenty konieczne dla spełnienia normy, aby zapewnić uczciwe warunki udzielania licencji; zwraca się do Komisji o uwzględnienie wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-170/13 (Huawei przeciwko ZTE), który zapewnia właściwą równowagę między posiadaczami patentów koniecznych dla spełnienia normy a podmiotami wdrażającymi normy, i postępowanie zgodnie z duchem tego wyroku, o rozwiązanie problemu naruszeń patentów i o zapewnienie efektywnego zawierania umów licencyjnych na sprawiedliwych, rozsądnych i niedyskryminujących warunkach;

21.  z zadowoleniem przyjmuje plan działania Komisji służący unowocześnieniu egzekwowania praw własności intelektualnej online w odniesieniu do naruszeń na skalę komercyjną; podkreśla znaczenie przestrzegania praw autorskich i praw powiązanych w epoce cyfrowej; uważa, że egzekwowanie praw autorskich w państwach członkowskich, tak jak to przewidziano w dyrektywie 2004/48/WE, jest niezwykle ważne oraz że prawa autorskie i prawa powiązane są jedynie na tyle skuteczne, na ile skuteczne są obowiązujące środki egzekucyjne mające je chronić; podkreśla, że w UE dochodzi do znacznej liczby naruszeń praw własności intelektualnej oraz że według danych Komisji organy celne odnotowały w 2014 r. ponad 95 000 przypadków zatrzymania towarów, a wartość 35,5 mln przejętych artykułów szacuje się na ponad 600 mln EUR(47); zwraca uwagę, że zadaniem europejskiego obserwatorium do spraw naruszeń praw własności intelektualnej jest przedstawianie wiarygodnych danych i obiektywnych analiz dotyczących wpływu naruszeń na podmioty gospodarcze; apeluje o przyjęcie skutecznego, trwałego, proporcjonalnego i unowocześnionego podejścia do egzekwowania, wdrażania i ochrony praw własności intelektualnej online, szczególnie w odniesieniu do naruszeń na skalę komercyjną; zauważa, że w niektórych przypadkach naruszenia praw autorskich mogą wynikać z trudności ze znalezieniem potrzebnych legalnie dostępnych treści; wzywa zatem do rozwinięcia szerszej i prostej w użytkowaniu legalnej oferty oraz do promowania jej wśród użytkowników;

22.  z zadowoleniem przyjmuje stosowanie zasady „podążania śladem pieniędzy” i zachęca uczestników łańcucha dostaw do podjęcia skoordynowanych i proporcjonalnych działań w celu zwalczania naruszeń praw własności intelektualnej na skalę komercyjną na podstawie praktyki obejmującej umowy branżowe; podkreśla, że Komisja, wraz z państwami członkowskimi, powinna promować wiedzę i zasadę należytej staranności w całym łańcuchu dostaw, jak również zachęcać do wymiany informacji i najlepszych praktyk oraz do lepszej współpracy sektora publicznego i prywatnego; nalega, aby wszelkie środki przyjmowane przez uczestników łańcucha dostaw w celu zwalczania naruszeń na skalę komercyjną były uzasadnione, skoordynowane, proporcjonalne i obejmowały możliwość skorzystania przez strony, na które środki te wywarły negatywny wpływ, ze skutecznych i przyjaznych dla użytkowników środków zaradczych; podkreśla, że niezbędne jest podnoszenie świadomości konsumentów w kwestii skutków naruszenia prawa autorskiego i praw pokrewnych;

23.  uważa, że Komisja powinna rozpocząć dyskusje oraz że należy przeprowadzić oparte na dowodach analizy dotyczące tego, czy wszystkie podmioty łańcucha dostaw, w tym pośrednicy internetowi, platformy internetowe, dostawcy treści i usług, a także pośrednicy offline tacy jak odsprzedawcy i sprzedawcy detaliczni, powinny podejmować odpowiedzialne i właściwe działania wymierzone przeciwko nielegalnym treściom, podrabianym towarom i naruszaniu praw własności intelektualnej na skalę komercyjną, zapewniając jednocześnie możliwość dostępu przez użytkowników końcowych do informacji i ich dystrybucji oraz korzystania z wybranych przez siebie aplikacji i usług; podkreśla, że należy rozważyć doprecyzowanie roli pośredników, zwłaszcza w odniesieniu do zwalczania naruszeń praw własności intelektualnej, w następstwie wszechstronnej, ukierunkowanej analizy opartej na dowodach, z uwzględnieniem wszelkich stosownych publicznych konsultacji przeprowadzonych przez Komisję; podkreśla, że dostawcy usług internetowych i pośrednicy internetowi powinni w każdym przypadku mieć ściśle określone obowiązki i nie powinni wypełniać zadań przypisanych sądom, tak aby uniknąć wszelkiej prywatyzacji egzekwowania prawa; wzywa Komisję do przeprowadzenia oceny skuteczności sądowego blokowania stron internetowych oraz systemów zgłaszania i usuwania nielegalnych treści;

24.  uznaję rolę dostawców treści w opracowywaniu i rozpowszechnianiu utworów, w tym w internecie, oraz fakt, że wzrost platform internetowych jest warunkowany popytem konsumenckim; uznaje, że obowiązujące zasady odpowiedzialności pośredników umożliwiły wzrost platform internetowych oraz ostrzega, że stwarzanie nowej sytuacji braku pewności prawa w tej dziedzinie może mieć negatywny wpływ na wzrost gospodarczy; odnotowuje coraz ważniejszą rolę i potencjalny negatywny wpływ dominującej pozycji niektórych pośredników internetowych na potencjał twórczy autorów i ich godziwe wynagrodzenie oraz na rozwój usług oferowanych przez innych dystrybutorów utworów;

25.  proponuje, by spodziewany wkrótce wniosek ustawodawczy dotyczący platform internetowych miał za podstawę interes konsumentów, twórców i pracowników sektora cyfrowego, a zwłaszcza ochronę osób znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji;

26.  podkreśla, że aby osiągnąć sensowne egzekwowanie praw autorskich, należy zapewnić obywatelom łatwy dostęp do pełnych informacji o tożsamości podmiotów praw i, w stosownych przypadkach, o okresie obowiązywania ochrony prawnej;

27.  przypomina, że zgodnie z art. 5 dyrektywy 2000/31/WE dostawcy usług internetowych są zobowiązani do jasnego przedstawiania swojej tożsamości, oraz że wywiązywanie się z tego obowiązku przyczynia się w decydującym stopniu do zapewnienia zaufania konsumentów do handlu elektronicznego;

28.  odnotowuje zamiar wycofania przez Komisję wniosku w sprawie wspólnego europejskiego prawa sprzedaży i przypomina w związku z tym o stanowisku Parlamentu w pierwszym czytaniu z dnia 26 lutego 2014 r.; kładzie nacisk na potrzebę zgromadzenia i przeanalizowania jak największej ilości dowodów i przeprowadzenia konsultacji z zainteresowanymi stronami przed przyjęciem jakiegokolwiek podejścia, w szczególności w odniesieniu do wpływu, jaki miałoby ono na dotychczasową ochronę zapewnianą konsumentom na mocy prawa krajowego, zwłaszcza w zakresie środków zaradczych na wypadek niezgodności z umową w przypadku sprzedaży przez internet dóbr materialnych lub treści cyfrowych oraz pewności prawa w dziedzinie stosowania rozporządzenia Rzym I;

29.  uważa, że postanowienia umowne dotyczące treści cyfrowych muszą opierać się na zasadach zapewniających ich technologiczną neutralność i ukierunkowanie na przyszłość; podkreśla ponadto – w odniesieniu do przyszłych wniosków Komisji w tej dziedzinie – znaczenie unikania niespójności i dublowania obowiązujących przepisów oraz zapobiegania w długiej perspektywie ryzyku prawnego rozdziału umów online i offline oraz różnych kanałów dystrybucji, również w kontekście programu sprawności i wydajności regulacyjnej w zakresie dorobku prawnego dotyczącego konsumentów;

30.  uważa, że zmieniony wniosek Komisji powinien też precyzować, w jaki sposób obowiązujące przepisy należy stosować w środowisku cyfrowym w przypadku internetowej sprzedaży transgranicznej, z uwzględnieniem stosowania dyrektywy usługowej w odniesieniu do nieuczciwej dyskryminacji cenowej w internecie ze względu na obywatelstwo lub miejsce pobytu;

31.  zachęca Komisję Europejską do przeanalizowania poziomu ochrony przewidzianego w konkretnych przepisach UE dotyczących ochrony konsumentów w ramach tzw. „ekonomii dzielenia się” oraz do przeanalizowania problemu braku równowagi stron w stosunkach umownych między konsumentami, którym to stosunkom sprzyja coraz powszechniejsze korzystanie z usług świadczonych za pośrednictwem platform ekonomii dzielenia się;

32.  podkreśla, że we wszystkich państwach członkowskich należy udoskonalić procedury dotyczące zakładania i funkcjonowania firm w internecie przez ich usprawnienie i digitalizację, oraz wzywa Komisję do dalszego uwzględnienia tej kwestii w strategii rynku wewnętrznego;

33.  wzywa Komisję do dopilnowania, by ze szczególną uwagą potraktowano kwestie, które uniemożliwiają konsumentom i przedsiębiorstwom korzystanie z pełnej gamy produktów i usług, czy to cyfrowych, czy oferowanych za pośrednictwem kanałów cyfrowych w UE, a także które nie pozwalają przedsiębiorstwom rozpoczynać i rozwijać działalności, prowadzić działalności transgranicznej oraz wprowadzać innowacji;

34.  wzywa państwa członkowskie do stosowania wspólnych standardów i dobrych praktyk w odniesieniu do administracji cyfrowej, skupiając się w szczególności na organach sądowniczych i władzach lokalnych;

35.  podkreśla, że postęp cyfrowy umożliwia też istotną zmianę w administracji publicznej, przez wprowadzenie o wiele skuteczniejszej, bardziej uproszczonej i przyjaznej dla użytkowników e-administracji; uważa w związku z tym, że dla obywateli i przedsiębiorstw bardzo ważne jest istnienie wzajemnie połączonych rejestrów handlowych;

36.  opowiada się za utworzeniem w 2016 r. ogólnounijnej platformy internetowego rozstrzygania sporów dotyczących ochrony konsumentów; podkreśla, że bez skutecznych przepisów i dostępu do instrumentów prawnych nie można zagwarantować praw konsumentów; jest zdania, że rozwój handlu elektronicznego mógłby nastąpić również wówczas, gdy konsumenci w całej UE mogliby kupować w internecie na podobnych warunkach;

37.  podkreśla, że bezpieczeństwo w internecie stanowi jeden z warunków wstępnych jednolitego rynku cyfrowego i z tego właśnie powodu uważa, że konieczne jest zapewnienie bezpieczeństwa sieci i informacji na tym szybko rozwijającym się rynku; w tym względzie z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji dotyczącą utworzenia partnerstwa publiczno-prywatnego w dziedzinie bezpieczeństwa cybernetycznego, które zajmie się technologiami i rozwiązaniami w zakresie bezpieczeństwa sieci;

38.  wzywa do wprowadzenia bardziej efektywnych ram prawnych dotyczących unijnego finansowania szkoleń w zakresie technologii informacyjno-komunikacyjnych, aby umożliwić zwiększenie konkurencyjności UE;

39.  zauważa, że problem przepaści technologicznej istniejącej w UE należy rozwiązać za pomocą ram prawnych dotyczących polityki jednolitego rynku cyfrowego; podkreśla, że potrzebne jest proaktywne podejście w celu zmniejszenia różnic między regionami, między obszarami wiejskimi i miejskimi i między pokoleniami;

40.  zauważa, że do wsparcia solidnych ram prawnych dotyczących polityki jednolitego rynku cyfrowego potrzebne jest bezpośrednie wsparcie na rzecz rozwoju i innowacji w przedsiębiorstwach unijnych; podkreśla w związku z tym, że należy zachęcać MŚP do wykorzystywania technologii cyfrowych oraz do rozwijania umiejętności i usług w zakresie technologii informacyjno-komunikacyjnych;

41.  zauważa, że innowacje cyfrowe generują wzrost, a solidne ramy prawne dotyczące polityki rynku cyfrowego muszą pobudzać przedsiębiorczość; podkreśla, że należy rozwijać programy motywacyjne kierowane do młodych innowatorów w celu wykorzystania potencjału młodych Europejczyków.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

3.12.2015

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

21

3

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Max Andersson, Joëlle Bergeron, Marie-Christine Boutonnet, Jean-Marie Cavada, Kostas Chrysogonos, Therese Comodini Cachia, Mady Delvaux, Laura Ferrara, Enrico Gasbarra, Lidia Joanna Geringer de Oedenberg, Mary Honeyball, Gilles Lebreton, António Marinho e Pinto, Jiří Maštálka, Emil Radev, Evelyn Regner, Pavel Svoboda, József Szájer, Tadeusz Zwiefka

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Angel Dzhambazki, Jytte Guteland, Heidi Hautala, Stefano Maullu, Rainer Wieland, Kosma Złotowski

01.12.2015

OPINIA Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (*)

dla Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów

w sprawie „W kierunku aktu o jednolitym rynku cyfrowym”

(2015/2147(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej (*): Michał Boni

(*)  Zaangażowana komisja – art. 54 Regulaminu

WSKAZÓWKI

Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych zwraca się do Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, jako komisji przedmiotowo właściwych, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  podkreśla konieczność zachowania zgodności wszystkich inicjatyw realizowanych w ramach Strategii jednolitego rynku cyfrowego dla Europy z prawami podstawowymi, w szczególności z przepisami w dziedzinie ochrony danych, uznając jednocześnie dodatkowe korzyści tej strategii dla gospodarki UE; podkreśla fakt, że poszanowanie praw podstawowych, w szczególności prywatności i ochrony danych osobowych to kluczowe elementy procesu budowania zaufania i bezpieczeństwa obywateli, które są niezbędne w rozwoju gospodarki opartej na danych w celu wykorzystania potencjału sektora cyfrowego; należy zatem uznać, że stwarzają one możliwości i przewagę konkurencyjną; podkreśla potrzebę współdziałania technologii, przedsiębiorstw i organów publicznych, aby zapewnić zgodność z obowiązującymi w UE przepisami; przypomina o znaczeniu szybkiego przyjęcia zarówno ogólnego rozporządzenia o ochronie danych, jak i dyrektywy o ochronie danych, co będzie w interesie zarówno podmiotów danych, jak i przedsiębiorstw; apeluje o przegląd dyrektywy o prywatności i łączności elektronicznej, aby zapewnić spójność przepisów z pakietem dotyczącym ochrony danych przed wejściem w życie tego pakietu;

  3.3.2. Zwalczanie nielegalnych treści w internecie

2.  wzywa Komisję dokonania postępów w polityce i ramach prawnych dotyczących zwalczania cyberprzestępczości oraz nielegalnych treści i materiałów w internecie, w tym mowy nienawiści, które będą w pełni zgodne z prawami podstawowymi określonymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, a zwłaszcza z prawem do wolności słowa i swobodnego dostępu do informacji, z obowiązującym prawem UE i ustawodawstwem państw członkowskich, a także z zasadami konieczności, proporcjonalności, sprawiedliwości proceduralnej i państwa prawa; jest zdania, że aby osiągnąć ten cel, należy:

  –  zapewnić europejskim i krajowym służbom policyjnym i organom ścigania spójne i skuteczne narzędzia egzekwowania prawa;

  –  zapewnić jasne wytyczne określające, jak postępować z nielegalnymi treściami internetowymi, w tym z mową nienawiści;

  –  wspierać partnerstwa publiczno-prywatne i dialog między podmiotami publicznymi i prywatnymi, zgodnie z obowiązującymi przepisami UE;

  –  doprecyzować rolę pośredników oraz platform internetowych w świetle Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

  –  dopilnować, by ustanowienie w ramach Europolu unijnej jednostki ds. zgłaszania podejrzanych treści w internecie (EU IRU) opierało się na odpowiedniej z punktu widzenia działalności tej jednostki podstawie prawnej;

  –  zapewnić specjalne środki służące zwalczaniu wykorzystywania seksualnego dzieci w internecie oraz skuteczną współpracę między wszystkimi zainteresowanymi stronami w celu zagwarantowania praw i ochrony dzieciom korzystającym z internetu oraz sprzyjania inicjatywom, które dążą do tego, by internet stał się bezpieczny dla dzieci

  –  oraz współpracować z odnośnymi zainteresowanymi stronami na rzecz promowania kampanii edukacyjnych i podnoszących świadomość;

3.  przypomina, że zgodnie z art. 12 dyrektywy o handlu elektronicznym (2000/31/WE) „państwa członkowskie zapewniają, żeby w przypadku świadczenia usługi społeczeństwa informacyjnego polegającej na transmisji w sieci telekomunikacyjnej informacji przekazanych przez usługobiorcę lub na zapewnianiu dostępu do sieci telekomunikacyjnej usługodawca nie był odpowiedzialny za przekazywane informacje, jeżeli: a) nie jest inicjatorem przekazu; b) nie wybiera odbiorcy przekazu; oraz c) nie wybiera oraz nie modyfikuje informacji zawartych w przekazie”;

3.4. Wzmocnienie zaufania do usług cyfrowych i przetwarzania danych osobowych oraz zwiększenie bezpieczeństwa takich usług i danych

4.  zwraca uwagę na fakt, że szybko rosnąca liczba ataków na sieci oraz aktów cyberprzestępczości wymaga zharmonizowanej reakcji UE i jej państw członkowskich w celu zapewnienia wysokiego poziomu bezpieczeństwa sieci i informacji; uważa, że zapewnienie bezpieczeństwa w internecie wymaga ochrony sieci i infrastruktury krytycznej, zagwarantowania zdolności organów ścigania do zwalczania przestępczości, w tym terroryzmu, brutalnej radykalizacji, niegodziwego traktowania w celach seksualnych i wykorzystywania seksualnego dzieci w internecie, a także wykorzystywania danych, które są absolutnie niezbędne do zwalczania przestępczości online i offline; podkreśla, że zdefiniowane w ten sposób bezpieczeństwo oraz ochrona praw podstawowych w cyberprzestrzeni są niezbędne, aby wzmocnić zaufanie do usług cyfrowych, a także że stanowią one zatem konieczną podstawę do utworzenia konkurencyjnego jednolitego rynku cyfrowego;

5.  apeluje o ostateczne przyjęcie dyrektywy o bezpieczeństwie sieci i informacji w celu uchwalenia spójnych ram regulacyjnych dla zapewnienia strategicznego i operacyjnego cyberbezpieczeństwa na szczeblu unijnym i krajowym, które wymaga ściślejszej współpracy z władzami krajowymi i agencjami UE, przy jednoczesnym zapewnieniu ochrony praw podstawowych UE, zwłaszcza prywatności i ochrony danych przedsiębiorstw, administracji publicznej i podmiotów danych;

6.  przypomina, że metody takie jak szyfrowanie są użyteczne dla obywateli i przedsiębiorstw, ponieważ umożliwiają zapewnienie prywatności oraz co najmniej podstawowego poziomu bezpieczeństwa łączności; potępia fakt, że metody te mogą być również stosowane do celów przestępczych;

7.  z zadowoleniem przyjmuje ustanowienie w ramach Europolu Europejskiego Centrum ds. Walki z Cyberprzestępczością (EC3), które przyczynia się do szybszej odpowiedzi na cyberataki; domaga się wniosku ustawodawczego przewidującego wzmocnienie mandatu EC3 oraz apeluje o szybką transpozycję dyrektywy 2013/40/UE z dnia 12 sierpnia 2013 r. dotyczącej ataków na systemy informatyczne, której celem jest także poprawa współpracy operacyjnej między organami ścigania państw członkowskich i właściwymi agencjami UE (Eurojust, Europol, EC3 i Agencja Unii Europejskiej ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA));

8.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji na rzecz ustanowienia partnerstwa publiczno-prywatnego w sprawie cyberbezpieczeństwa; zwraca uwagę na potrzebę współpracy i zaangażowania przedsiębiorstw oraz wprowadzenia koncepcji uwzględniania bezpieczeństwa na etapie projektowania; popiera wymianę przez państwa członkowskie dobrych praktyk dotyczących partnerstw publiczno-prywatnych w tej dziedzinie; ubolewa w związku z tym nad zamknięciem europejskiego partnerstwa publiczno-prywatnego na rzecz odporności (EP3R);

9.  zauważa, że doniesienia o masowej elektronicznej inwigilacji świadczą o potrzebie odzyskania zaufania obywateli do prywatności, bezpieczeństwa i ochrony usług cyfrowych; podkreśla w związku z tym, że przy przetwarzaniu danych osobowych do celów komercyjnych lub do celów egzekwowania prawa należy ściśle przestrzegać obowiązujących przepisów o ochronie danych i praw podstawowych; przypomina w związku z tym o znaczeniu istniejących narzędzi takich jak umowy o wzajemnej pomocy prawnej, w ramach których przestrzega się praworządności i ogranicza ryzyko niedozwolonego dostępu do danych, które są przechowywane na obcym terytorium;

10.  podkreśla, że zgodnie z art. 15 ust. 1 dyrektywy 2000/31/WE w sprawie handlu elektronicznego państwa członkowskie nie nakładają na usługodawców świadczących usługi transmisji, przechowywania i hostingu ogólnego obowiązku nadzorowania informacji, które przekazują lub przechowują, ani ogólnego obowiązku aktywnego poszukiwania faktów i okoliczności wskazujących na bezprawną działalność; przypomina w szczególności, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyrokach C-360/10 i C-70/10 odrzucił środki „aktywnego nadzoru” nad prawie wszystkimi odnośnymi usługobiorcami (w jednym wyroku chodziło o dostawców usług internetowych, a w drugim o sieć społecznościową) i sprecyzował, że wszelkie narzucanie podmiotom świadczącym usługi hostingu obowiązku prowadzenia ogólnego nadzoru powinno być zakazane;

4.1. Budowanie gospodarki opartej na danych

11.  jest zdania, że duże zbiory danych, chmury obliczeniowe, internet przedmiotów, badania naukowe i innowacje są kluczowymi czynnikami rozwoju gospodarczego i wymagają spójnego podejścia w całym prawodawstwie UE; uważa, że przestrzeganie przepisów o ochronie danych i skuteczne gwarancje prywatności i bezpieczeństwa ustanowione w ogólnym rozporządzeniu o ochronie danych, w tym szczegółowe przepisy dotyczące dzieci jako konsumentów podatnych na zagrożenia, mają zasadnicze znaczenie dla budowania zaufania obywateli i konsumentów do sektora gospodarki opartej na danych; zwraca uwagę na konieczność podnoszenia świadomości na temat roli danych i znaczenia wymiany danych dla konsumentów, w odniesieniu do ich praw podstawowych oraz w gospodarce, a także ustanowienia przepisów w dziedzinie własności danych i sprawowania przez obywateli kontroli nad swoimi danymi osobowymi; zwraca uwagę na rolę personalizacji usług i produktów, którą należy rozwijać zgodnie z wymogami ochrony danych; apeluje o propagowanie uwzględniania ochrony prywatności już w fazie projektowania i domyślnej ochrony prywatności, co może również pozytywnie wpłynąć na innowacje i wzrost gospodarczy; podkreśla potrzebę zapewnienia niedyskryminacyjnego podejścia do wszelkich operacji przetwarzania danych; zwraca uwagę na znaczenie podejścia opartego na analizie ryzyka, które pomaga uniknąć zbędnych obciążeń administracyjnych i zapewnia pewność prawa, tak jak w ogólnym rozporządzeniu o ochronie danych, zwłaszcza MŚP i przedsiębiorstwom typu start-up, a także na znaczenie nadzoru demokratycznego i stałego monitorowania przez władze publiczne; podkreśla, że dane osobowe wymagają specjalnej ochrony i uznaje, że ustanowienie dodatkowych gwarancji, takich jak pseudonimizacja lub anonimizacja, może zwiększyć ochronę, w przypadku gdy dane osobowe są wykorzystywane w aplikacjach dużych zbiorów danych i przez dostawców usług internetowych;

4.2. Zwiększenie konkurencyjności dzięki interoperacyjności i normalizacji

12.  podkreśla, że przetwarzanie danych osobowych za pomocą rozwiązań opartych na interoperacyjności, tj. realizowanych dzięki programowi ISA², musi być zgodne z wymogami unijnych przepisów w dziedzinie ochrony danych; apeluje o lepszą współpracę, aby ustanowić wspólne globalne standardy gospodarki opartej na danych, które to standardy powinny wysuwać na pierwszy plan bezpieczeństwo, poszanowanie prywatności i ochronę danych; podkreśla znaczenie prawa obywateli do do przenoszenia danych;

  4.3.2. E-administracja

13.  popiera cyfryzację usług publicznych w Europie, rozwój e-administracji, e-demokracji i polityki otwartego dostępu do danych, dostęp do dokumentów sektora publicznego i ich ponowne wykorzystywanie w oparciu o zasadę przejrzystości i istniejące ramy prawne UE oraz wysokie standardy ochrony danych, zaproponowane w pakiecie reform w dziedzinie ochrony danych, przy pełnym poszanowaniu Karty praw podstawowych; przypomina, że e-administracja przyczynia się do rzeczywistego udziału, konsultacji oraz przejrzystszej, bardziej odpowiedzialnej i skutecznej administracji publicznej; podkreśla w związku z tym znaczenie wymiany najlepszych praktyk między wszystkimi zainteresowanymi podmiotami;

14.  popiera rozwój e-administracji, w tym propagowanie zasady jednorazowości, podkreślając jednocześnie, że wszystkie inicjatywy dotyczące e-administracji muszą spełniać wymogi i być zgodne z zasadami pakietu reform w dziedzinie ochrony danych oraz że należy zapewnić wysoki poziom bezpieczeństwa tych inicjatyw, aby chronić dane obywateli udostępniane instytucjom publicznym;

5.2. Wymiar międzynarodowy

15.  uznaje globalny charakter gospodarki opartej na danych; przypomina, że utworzenie jednolitego rynku cyfrowego zależy od swobodnego przepływu danych w Unii Europejskiej i poza nią; apeluje zatem, by UE i jej państwa członkowskie we współpracy z państwami trzecimi podjęły działania w celu dopilnowania, by współpraca z państwami trzecimi w ramach Strategii jednolitego rynku cyfrowego dla Europy charakteryzowała się wysokimi standardami ochrony danych i bezpieczeństwem międzynarodowego przesyłania danych, zgodnie z ogólnym rozporządzeniem o ochronie danych i orzecznictwem UE.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

30.11.2015

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

49

1

2

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Jan Philipp Albrecht, Michał Boni, Ignazio Corrao, Agustín Díaz de Mera García Consuegra, Frank Engel, Kinga Gál, Ana Gomes, Nathalie Griesbeck, Sylvie Guillaume, Jussi Halla-aho, Monika Hohlmeier, Brice Hortefeux, Sophia in ‘t Veld, Sylvia-Yvonne Kaufmann, Barbara Kudrycka, Marju Lauristin, Juan Fernando López Aguilar, Roberta Metsola, Louis Michel, Claude Moraes, Alessandra Mussolini, József Nagy, Soraya Post, Judith Sargentini, Birgit Sippel, Branislav Škripek, Csaba Sógor, Helga Stevens, Bodil Valero, Marie-Christine Vergiat, Harald Vilimsky, Udo Voigt, Beatrix von Storch, Josef Weidenholzer, Cecilia Wikström, Kristina Winberg, Tomáš Zdechovský

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Carlos Coelho, Anna Hedh, Teresa Jiménez-Becerril Barrio, Marek Jurek, Ska Keller, Miltiadis Kyrkos, Jeroen Lenaers, Nuno Melo, Emilian Pavel, Morten Helveg Petersen, Barbara Spinelli, Axel Voss

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Jens Geier, Gabriele Preuß, Marco Zanni

4.12.2015

OPINIA Komisji Gospodarczej i Monetarnej

dla Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów

W kierunku aktu o jednolitym rynku cyfrowym

(2015/2147(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Renato Soru

WSKAZÓWKI

Komisja Gospodarcza i Monetarna zwraca się do Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz do Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, jako komisji przedmiotowo właściwych, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  podkreśla, że trwały wzrost gospodarczy w Europie można osiągnąć tylko dzięki rozwojowi sektorów charakteryzujących się wysoką gospodarczą wartością dodaną; sprzyja zatem wszystkim czynionym przez Komisję staraniom na rzecz wspierania przejścia na gospodarkę cyfrową; podkreśla konieczność ustanowienia globalnych powiązań oraz przezwyciężenia obecnego rozdrobnienia przepisów krajowych w zakresie usług cyfrowych; wzywa Komisję do przestrzegania zaplanowanego harmonogramu mającego na celu stworzenie rzeczywistego jednolitego rynku cyfrowego, opartego na uczciwej konkurencji oraz zapewniającego wysoki poziom ochrony konsumentów;

2.  podkreśla, że pozytywny wpływ cyfryzacji usług finansowych w postaci większej efektywności kosztowej i lepszych zindywidualizowanych usług dla klientów może doprowadzić do powstania przyjaznych usług i produktów finansowych, które uproszczą życie konsumentom;

3.  podkreśla znaczenie jednolitego rynku cyfrowego dla gospodarki europejskiej; przypomina, że według szacunków Komisji rozwój jednolitego rynku cyfrowego może przynieść gospodarce europejskiej 415 mld EUR rocznie i doprowadzić do stworzenia 3,8 mln miejsc pracy; podkreśla, że utrzymuje się stałe tempo wzrostu sektora cyfrowego, a jednocześnie technologie cyfrowe oferują nowe możliwości również w tradycyjnych sektorach gospodarki europejskiej;

4.  uważa, że cyfryzacja gospodarki jest procesem nieuniknionym i korzystnym, będącym nośnikiem postępu, wzrostu i innowacyjności dla europejskich przedsiębiorstw, w tym MŚP, który należy wspomagać;

5.  zwraca się do Komisji, by propagowała podejście „digital first” („przede wszystkim rozwiązania cyfrowe”) w funkcjonowaniu instytucji publicznych i przy opracowywaniu aktów ustawodawczych; uważa, że podejście to mogłoby przynieść korzyści w postaci oszczędności kosztów, zrównoważenia środowiskowego i lepszych usług, a tym samym zmniejszyć przepaść między obywatelami a instytucjami europejskimi;

6.  zauważa, że w celu osiągnięcia konwergencji gospodarczej wszystkich regionów europejskich należy znacząco zmniejszyć przepaść cyfrową i zagwarantować wszystkim obywatelom Unii i przedsiębiorstwom unijnym, a w szczególności MŚP, sprawiedliwy, otwarty i niedyskryminujący dostęp do internetu; podkreśla, że dostęp do internetu należy postrzegać jako dobro publiczne pełniące coraz ważniejszą rolę w życiu codziennym; zachęca do dalszych publicznych i prywatnych inwestycji w infrastrukturę, aby umożliwić rozwój internetu tak, by dotarł również do regionów peryferyjnych UE; wzywa w związku z tym Komisję, by ponownie przemyślała dotychczasowe stosowanie zasad pomocy państwa; przyjmuje z zadowoleniem zaplanowane w ramach Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych starania w tej dziedzinie;

7.  uważa, że aby stworzyć prawdziwy jednolity rynek cyfrowy, użytkownicy końcowi muszą ufać, że stosowane są spójne standardy ochrony, a przedsiębiorstwa mieć pewność, że mogą polegać na wspólnych i sprawiedliwych ramach regulacyjnych przewidujących podobne przepisy dla podobnych usług;

8.  z zadowoleniem przyjmuje przyjęcie zmienionej dyrektywy w sprawie usług płatniczych; podkreśla, że jeżeli Unia pragnie wzmocnić ogólnounijny sektor handlu elektronicznego, należy niezwłocznie wprowadzić ogólnounijny system natychmiastowych e-płatności i m-płatności oparty na wspólnym standardzie oraz odpowiednio wdrożyć zmienioną dyrektywę w sprawie usług płatniczych;

9.  zwraca uwagę, że pomimo wysokiego wskaźnika bezrobocia w UE wiele miejsc pracy pozostaje nieobsadzonych z powodu braku odpowiednich umiejętności; zauważa, że dla wykorzystania możliwości gospodarczych oferowanych przez jednolity rynek cyfrowy zasadnicze znaczenie ma prowadzenie polityki zatrudnienia i polityki edukacji nastawionych na doskonalenie europejskich umiejętności cyfrowych; wzywa Komisję do opracowania programów pomagających osiągnąć te cele;

10.  uważa, że ogólnoeuropejski system e-płatności i m-płatności („e-SEPA”) pobudza transgraniczny handel elektroniczny dzięki bardziej wydajnemu i szybszemu dokonywaniu płatności detalicznych; zwraca uwagę, że można wyciągnąć wartościowe wnioski z doświadczeń z takimi systemami jak Faster Payments czy PayM;

11.  zwraca uwagę, że z myślą o prężnym rozwoju gospodarki cyfrowej należy ułatwić zarówno nowo powstającym, jak i istniejącym przedsiębiorstwom, w szczególności MŚP oraz mikroprzedsiębiorstwom, dostęp do kapitału; z zadowoleniem przyjmuje prace Komisji nad unią rynków kapitałowych, która zapewni przedsiębiorstwom europejskim i długoterminowym projektom alternatywne źródła finansowania, a tym samym będzie uzupełnieniem strategii jednolitego rynku cyfrowego; zachęca do dalszych konsultacji, do dokonania oceny obowiązującego prawodawstwa, do upowszechniania najlepszych praktyk w takich dziedzinach jak finansowanie i pożyczki społecznościowe, a także do dalszego pobudzania systemów kapitału wysokiego ryzyka w UE;

12.  podkreśla, jak ważne jest, by jednolity rynek cyfrowy opierał się na wydajnym i przyjaznym dla użytkownika systemie płatności; z zadowoleniem przyjmuje dokonane w ostatnich latach postępy w umożliwianiu dostępu, zwiększaniu konkurencji, poprawie bezpieczeństwa i ułatwianiu działalności transgranicznej na rynku usług płatniczych (na przykład dzięki SEPA, nowej dyrektywie w sprawie rachunków płatniczych, nowemu rozporządzeniu w sprawie opłat interchange oraz zmienionej dyrektywie w sprawie usług płatniczych); podkreśla, że w nadchodzących latach będzie należało rozważyć wprowadzenie dodatkowych środków, aby dotrzymać kroku zmieniającej się sytuacji w zakresie innowacji oraz utorować drogę dalszej integracji transgranicznej;

13.  apeluje o wsparcie ze strony Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych dla innowacji w sektorach regulowanych, takich jak infrastruktura posttransakcyjna i przekazywanie danych, w celu zadbania o to, by podmioty obecne na rynku nie wykorzystywały regulacji jako barier utrudniających wejście na rynek w celu powstrzymania rozwoju nowych technologii, które mogłyby zwiększyć wydajność i obniżyć koszty, takich jak technologia łańcucha bloków (blockchain) i publicznej księgi rachunkowej;

14.  zwraca uwagę, że bezpieczeństwo cybernetyczne ma kluczowe znaczenie dla stworzenia jednolitego rynku cyfrowego, zwłaszcza w sektorze bankowym i finansowym oraz w obrębie systemów płatności i handlu elektronicznego, a zatem wzywa Komisję do monitorowania zagrożeń, przede wszystkim tych związanych z oszustwami komputerowymi i cyberatakami, do wzmocnienia środków zapobiegawczych, do ustanowienia ram ogólnoeuropejskiej walki z cyberprzestępczością oraz do przygotowania ogólnoeuropejskich kampanii podnoszących świadomość, aby informować obywateli Unii o zagrożeniach bezpieczeństwa cybernetycznego;

15.  wzywa Komisję do pełnego uwzględnienia specyfiki danych finansowych i potrzeb światowych organów regulacyjnych i nadzorczych przy negocjowaniu porozumień dotyczących ochrony danych i wymiany danych;

16.  podkreśla, że zasadnicze znaczenie ma stworzenie prostych, skutecznych i bezpiecznych systemów płatności, aby jednolity rynek cyfrowy mógł się rozwijać i wzrastać; z zadowoleniem przyjmuje postępy w zakresie przepisów UE dotyczących systemów płatniczych; wzywa Komisję do uwzględnienia tych postępów przy wdrażaniu strategii jednolitego rynku cyfrowego;

17.  uważa, że wiele osób, które dotychczas były wykluczone z usług sektora bankowego i systemów finansowych, uzyska dostęp do pożyczek dzięki technologiom cyfrowym, co przyczyni się do rozwoju społecznego i gospodarczego; wzywa Komisję do przygotowania strategii włączenia społecznego umożliwiającej grupom ludności w trudnej sytuacji uzyskanie dostępu do jednolitego rynku cyfrowego, a tym samym do nowych usług finansowych i bankowych;

18.  uważa, że ze względu na szczególny charakter gospodarki cyfrowej nie jest już możliwe stosowanie dotychczasowych ram podatkowych; uważa, że potrzebna jest ściślejsza koordynacja polityki podatkowej z należytym poszanowaniem kompetencji krajowych, aby zapobiegać uchylaniu się od opodatkowania i unikaniu opodatkowania oraz praktykom agresywnego planowania podatkowego, aby uniknąć zakłóceń rynku i nieuczciwej konkurencji oraz aby stworzyć prawdziwy europejski jednolity rynek cyfrowy; wzywa Komisję, by poparła rozszerzenie na wszystkie sektory systemu sprawozdawczości w rozbiciu na poszczególne kraje w zakresie opodatkowania korporacji wielonarodowych, z wyłączeniem MŚP i spółek o średniej kapitalizacji, by zatwierdziła wniosek dotyczący wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych oraz by poparła wprowadzanie technologii cyfrowych i najlepszych praktyk w celu bardziej efektywnego i terminowego gromadzenia informacji i danych dotyczących podatków; zwraca się do Komisji o uwzględnienie najnowszych zaleceń wydanych w ramach planu przeciwdziałania BEPS (erozji bazy podatkowej i przenoszenia zysków) Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju;

19.  za sprawę priorytetową uznaje stworzenie uproszczonego, jednolitego i spójnego elektronicznego systemu rozliczeń VAT, aby zmniejszyć koszty przestrzegania przepisów z myślą o małych i innowacyjnych firmach działających w całej Europie; apeluje ponadto o pełne przestrzeganie zasady neutralności podatkowej niezależnie od tego, czy chodzi o postać fizyczną czy cyfrową; zwraca się do Komisji o przedstawienie – zgodnie z podjętym zobowiązaniem i jak najszybciej – wniosku mającego na celu umożliwienie państwom członkowskim obniżenia stawek podatku VAT na prasę, wydawnictwa cyfrowe, książki i publikacje internetowe; zauważa, że na mocy obowiązującej dyrektywy w sprawie podatku VAT państwa członkowskie są uprawnione do stosowania niższej stawki VAT w odniesieniu do treści kulturowych; zachęca Komisję do ułatwiania wymiany najlepszych praktyk między organami podatkowymi i zainteresowanymi stronami, aby stworzyć odpowiednie rozwiązania dotyczące uiszczania podatków w ramach gospodarki dzielenia się; przyjmuje z zadowoleniem wprowadzenie minipunktu kompleksowej obsługi w zakresie VAT, który jest krokiem ku końcowi tymczasowego unijnego systemu podatku VAT; jest jednak zaniepokojony tym, że brak progu stawia niektóre MŚP w trudnej sytuacji pod względem zgodności z systemem; wzywa Komisję do przeglądu tego systemu, by uczynić go bardziej przyjaznym dla biznesu;

20.  podkreśla potrzebę wsparcia innowacji i promowania równych warunków działania opartych na takich samych wymogach operacyjnych, wymogach dotyczących bezpieczeństwa i wymogach kapitałowych dla wszystkich podmiotów finansowych w ramach gospodarki cyfrowej;

21.  zwraca uwagę na problemy związane z opodatkowaniem, z jakimi zmagają się MŚP prowadzące działalność transgraniczną; wzywa w związku z tym Komisję do zbadania możliwości usunięcia tych przeszkód trapiących MŚP;

22.  podkreśla znaczenie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania dla zwiększenia wolumenu i jakości handlu elektronicznego w perspektywie wzrostu; wzywa w związku z tym państwa członkowskie, by podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wdrożenia do dnia 1 lipca 2016 r. rozporządzenia (UE) nr 910/2014 w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym (rozporządzenia eIDAS);

23.  popiera decyzję Komisji o zainicjowaniu debaty publicznej obejmującej konsultacje społeczne na dwa tematy: blokowania geograficznego oraz platform, pośredników online, danych, chmury obliczeniowej i gospodarki dzielenia się; podkreśla, że potrzebna jest definicja pojęcia „platformy”, aby zapewnić wyraźny punkt wyjścia dla przeglądu prawa konkurencji; zachęca Komisję do stworzenia otoczenia biznesowego gwarantującego rodzenie się innowacyjnych koncepcji, ochronę standardów pracy, uczciwą konkurencję i równe szanse dla usług cyfrowych; przyznaje, że szybki rozwój technologiczny na rynku cyfrowym wymaga technologicznie neutralnych ram dla przyszłych inicjatyw;

24.  ubolewa nad długim czasem trwania dochodzeń w sprawie praktyk Google oraz nad faktem, że dochodzenia te ciągną się od kilku lat bez żadnych końcowych efektów; dlatego z zadowoleniem przyjmuje skierowane do Google przez Komisję pisemne zgłoszenie zastrzeżeń dotyczące usługi porównywania cen; wzywa Komisję, by wciąż z determinacją analizowała wszelkie budzące niepokój elementy zidentyfikowane w trakcie dochodzeń, w tym wszystkie inne obszary wyszukiwania tematycznego, gdyż ostatecznie chodzi tu o zapewnienie równych warunków działania wszystkim podmiotom na rynku cyfrowym;

25.  z zadowoleniem przyjmuje zamiar Komisji, aby położyć kres nieuzasadnionemu blokowaniu geograficznemu ograniczającemu wybór konsumentom; uważa, że konieczne jest zagwarantowanie odpowiedniego wdrożenia art. 20 ust. 2 dyrektywy usługowej, który zakazuje dyskryminacji ze względu na przynależność państwową lub miejsce zamieszkania przy świadczeniu usług, oraz art. 8 ust. 3 dyrektywy o prawach konsumentów, który wymaga, by na stronach internetowych służących do prowadzenia handlu elektronicznego wskazywano najpóźniej na początku procesu składania zamówienia, czy mają zastosowanie jakiekolwiek ograniczenia w dostarczeniu i jakie sposoby płatności są akceptowane;

26.  uważa, że usługi płatności elektronicznych są kluczowe dla gospodarki; wzywa Komisję do usunięcia wszelkich barier dla dokonywania płatności online w Unii oraz do zadbania o to, by wszystkie komercyjne strony internetowe w UE, które akceptują płatności za pośrednictwem bankowości elektronicznej i kart kredytowych, nie dyskryminowały nikogo ze względu na państwo członkowskie rejestracji tych usług płatniczych;

27.  uważa, że rozwój europejskiej gospodarki cyfrowej wymaga dostatecznego poziomu konkurencji i wielości dostawców usług, oraz podkreśla, że występowanie efektów sieciowych umożliwia powstawanie monopoli i oligopoli; popiera wysiłki Komisji na rzecz zapobiegania nadużyciom na rynku i na rzecz ochrony interesów konsumentów; zachęca Komisję do usunięcia przeszkód utrudniających włączanie się w gospodarkę cyfrową w sektorach zdominowanych przez niewielką grupę podmiotów, z wyjątkiem przypadków gdy są one niezbędne ze względów ostrożnościowych lub w celu ochrony praw konsumentów; wzywa Komisję do zwalczania dyskryminacyjnych praktyk we wszystkich sektorach gospodarki cyfrowej, włącznie z handlem elektronicznym i płatnościami online, wyszukiwaniem i sieciami społecznościami oraz neutralnością sieci, co jest dodatkowym sposobem otwierania rynku na konkurencję;

28.  zwraca uwagę na znaczenie gospodarki opartej na danych dla rozwoju jednolitego rynku cyfrowego; zauważa, że zagrożenie prywatności stanowi poważne wyzwanie, gdyż wpływa na zaufanie do środowiska cyfrowego; wzywa Komisję, by dokonała oceny poziomów przejrzystości, wykorzystywania informacji i nieuprawnionego wykorzystywania danych osobowych na platformach online, a w razie potrzeby aby zaproponowała odpowiednie regulacje;

29.  z zadowoleniem przyjmuje rozpoczęcie przez Komisję we wrześniu 2015 r. konsultacji publicznych na temat unowocześnienia podatku VAT w odniesieniu do transgranicznego handlu elektronicznego i uznaje to za istotny pierwszy krok w kierunku uproszczenia sposobu rozliczania VAT w przypadku transgranicznych transakcji online; wzywa Komisję do oceny tych konsultacji społecznych po ich zakończeniu oraz do zdania z nich sprawy Parlamentowi i opinii publicznej;

30.  podkreśla, że należy zapewnić konsumentom ten sam poziom ochrony niezależnie od tego, jakie produkty kupują i gdzie, tj. czy korzystają z platform handlu elektronicznego czy też z usług handlu tradycyjnego;

31.  podkreśla, że należy przeprowadzić gruntowną analizę różnego rodzaju platform w ramach gospodarki dzielenia się w celu zadbania o to, by odnośne prawodawstwo pozwalało na rozwój tych usług, z myślą o umożliwieniu nowych form konsumpcji i produkcji przy jednoczesnym zagwarantowaniu wysokiego poziomu ochrony konsumentów;

32.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji dotyczącą nowego planu działania w zakresie e-administracji; zwraca uwagę, że interoperacyjne podpisy elektroniczne oraz powiązane rozporządzenie eIDAS są niezwykle istotne dla jednolitego rynku cyfrowego usług finansowych, gdyż dostarczają bankom i towarzystwom ubezpieczeniowym nowych narzędzi, takich jak identyfikacja elektroniczna na potrzeby cyfrowego procesu wprowadzania danych nowych klientów lub podpis elektroniczny na potrzeby umów i płatności;

33.  uważa, że choć należy uczynić więcej, aby usunąć bariery utrudniające wejście na rynek nowym i wschodzącym przedsiębiorstwom cyfrowym, należy jednocześnie wymagać od tych firm, by przestrzegały ugruntowanych uregulowań krajowych, takich jak przepisy dotyczące podatków, zdrowia i bezpieczeństwa, oraz praw pracowników, a także by działały w oparciu o te same wysokie standardy, jakich wymaga się w tych obszarach od firm już istniejących;

34.  podkreśla, że bardzo istotne jest, by rozwojowi jednolitego rynku cyfrowego towarzyszyły aktualne i skuteczne uregulowania ramowe gwarantujące ciągłość e-biznesu oraz ochronę przed cyberprzestępczością, szczególnie w kluczowych obszarach, takich jak usługi bankowe;

35.  zwraca uwagę, że zasadom ekonomicznym, które zdefiniowały rozwój i upowszechnianie się internetu, w szczególności neutralności sieci, otwartości i niedyskryminacji, zagraża mnożenie się w sieci zamkniętych ekosystemów; potwierdza, że pojawienie się i rozwój takich ekosystemów oraz struktury opartej na oligopolu, którą te systemy stworzyły na rynku dóbr i usług cyfrowych, mają negatywny wpływ na zainteresowanie konsumentów i innowacje, a w perspektywie długoterminowej mogą nawet zagrozić rozwojowi jednolitego rynku cyfrowego;

36.  wzywa Komisję do szybkiego podjęcia inicjatywy w celu zmiany przepisów, aby uwzględnić postęp technologiczny i zlikwidować poważną przeszkodę w rozwoju rynku książki i prasy elektronicznej;

37.  podkreśla, że Komisja musi nadal egzekwować przepisy o ochronie konkurencji, w szczególności rozporządzenie dotyczące ograniczeń wertykalnych i towarzyszące mu wytyczne, w celu zadbania o to, by specjalne przepisy dotyczące dystrybucji selektywnej nie były wykorzystywane do ograniczania dostępności produktów w handlu elektronicznym ani do zapobiegania konkurencji ze szkodą dla konsumentów;

38.  uważa, że cechy wyróżniające gospodarkę cyfrową wynikające w szczególności z faktu, że maleją koszty krańcowe, dążąc do zera, oraz z silnych efektów sieciowych, prowadzą do korzyści skali, a tym samym do koncentracji; wzywa Komisję, by opracowała politykę konkurencji uwzględniającą specyfikę gospodarki cyfrowej i związane z nią wyzwania;

39.  wzywa Komisję do przygotowania odważnego wniosku dotyczącego przeglądu dyrektywy w sprawie podatku VAT (2006/112/WE), aby transgraniczny system VAT stał się jaśniejszy i mniej uciążliwy dla przedsiębiorstw, a w szczególności MŚP;

40.  zwraca uwagę, że nakładające się modele gospodarki dzielenia się i gospodarki rynkowej mogą zakłócić wolną konkurencję na niektórych rynkach; wzywa Komisję do stworzenia ram regulacyjnych, które, promując rozwój gospodarki dzielenia się, pozwolą utrzymać równość szans i zagwarantują zgodność z prawodawstwem UE, w szczególności w kwestiach podatkowych i związanych z prawem pracy;

41.  zauważa, że rozwój jednolitego rynku cyfrowego można by wesprzeć dzięki stworzeniu klastrów innowacyjnych w UE, to jest obszarów geograficznych, na których występuje duża koncentracja przedsięwzięć cyfrowych i odpowiednich umiejętności; wzywa komisję, by zachęcała do dalszego rozwoju takich obszarów oraz rozpowszechniania najlepszych praktyk i wiedzy;

42.  zwraca uwagę na znaczenie inkubatorów przedsiębiorczości, aniołów biznesu oraz różnorodnych zainteresowanych stron i agencji, zarówno publicznych, jak i prywatnych, pracujących na rzecz rozwoju przedsiębiorczości w sektorze cyfrowym; wzywa Komisję do stworzenia strategii umożliwiającej tym zainteresowanym stronom udział w rozwoju jednolitego rynku cyfrowego oraz kładzeniu fundamentów pod europejską sieć inkubatorów przedsiębiorczości;

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO

W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

1.12.2015

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

49

8

2

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Gerolf Annemans, Burkhard Balz, Hugues Bayet, Pervenche Berès, Udo Bullmann, Esther de Lange, Fabio De Masi, Anneliese Dodds, Markus Ferber, Jonás Fernández, Sven Giegold, Sylvie Goulard, Roberto Gualtieri, Brian Hayes, Gunnar Hökmark, Danuta Maria Hübner, Petr Ježek, Othmar Karas, Georgios Kyrtsos, Werner Langen, Sander Loones, Bernd Lucke, Olle Ludvigsson, Ivana Maletić, Costas Mavrides, Bernard Monot, Luděk Niedermayer, Stanisław Ożóg, Dimitrios Papadimoulis, Sirpa Pietikäinen, Dariusz Rosati, Pirkko Ruohonen-Lerner, Alfred Sant, Molly Scott Cato, Peter Simon, Renato Soru, Theodor Dumitru Stolojan, Marco Valli, Tom Vandenkendelaere, Cora van Nieuwenhuizen, Jakob von Weizsäcker, Steven Woolfe, Sotirios Zarianopoulos

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Matt Carthy, Philippe De Backer, Ashley Fox, Doru-Claudian Frunzulică, Ildikó Gáll-Pelcz, Marian Harkin, Barbara Kappel, Verónica Lope Fontagné, Paloma López Bermejo, Thomas Mann, Alessia Maria Mosca, Michel Reimon, Maria João Rodrigues

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Agnes Jongerius, Anneleen Van Bossuyt, Igor Šoltes

11.11.2015

OPINIA Komisji Transportu i Turystyki

dla Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów

„W kierunku aktu o jednolitym rynku cyfrowym”

(2015/2147(INI))

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Merja Kyllönen

WSKAZÓWKI

Komisja Transportu i Turystyki zwraca się do Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, jako komisji przedmiotowo właściwych, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  z zadowoleniem przyjmuje komunikat pt. „Strategia jednolitego rynku cyfrowego dla Europy”; podkreśla, że wdrożenie digitalizacji i większe rozpowszechnienie interoperacyjnych inteligentnych systemów transportowych (ITS) to kluczowe narzędzia, dzięki którym europejski system transportowy będzie mógł stać się bardziej wydajny i efektywny i będzie mógł lepiej wykorzystać dostępny potencjał, w rezultacie czego codzienny transport, mobilność i logistyka będą płynniejsze, bezpieczniejsze, bardziej zasobooszczędne i zrównoważone;

2.  uznaje, że zbyt skomplikowane procedury administracyjne w niektórych krajach mogą stanowić przeszkodę dla nowych projektów transportowych o dużym potencjale (przedsiębiorstwa typu start-up, projekty cyfrowe); domaga się, by jednolity rynek cyfrowy uwzględniał specjalny aspekt mający na celu zmniejszenie formalności administracyjnych (opodatkowanie, zgłoszenie utworzenia przedsiębiorstwa, rekrutacja itp.), zwłaszcza przy rozpoczynaniu projektów;

3.  zwraca uwagę, że digitalizacja sektorów transportu i turystyki zapewnia w Europie nowe możliwości dla przedsiębiorstw oraz miejsca pracy, a także odgrywa główną rolę w przekształcaniu europejskich miast w inteligentne miasta; podkreśla znaczący wzrost w sektorze ITS, którego globalna roczna stopa wzrostu w okresie 2014–2019 wedle szacunków może wynieść 16,4%; przyznaje, że mimo iż jednym z pionierów w korzystaniu z nowych technologii informacyjnych oraz w ich wdrażaniu był sektor transportu, wciąż należy czynić dalsze postępy; w związku z tym kładzie nacisk na dostęp do finansowania dla innowacyjnych MŚP i przedsiębiorstw typu start-up w sektorze transportu i turystyki i uważa, że EFIS powinien odgrywać główną rolę w digitalizacji sektora;

4.  wskazuje, że digitalizacja sektora transportu i turystyki umożliwi tworzenie mniej zmechanizowanych miejsc pracy i będzie stanowić potencjał dla bardziej kreatywnych zadań; zauważa, że programy szkolenia pracowników w miejscu pracy mają zasadnicze znaczenie dla dostosowania się do rozwoju technologicznego; podkreśla potrzebę planów socjalnych i kształcenia mających na celu rozwój bardziej atrakcyjnych i trwałych miejsc pracy, aby zrekompensować zmniejszenie liczby stanowisk w pewnych zawodach spowodowane digitalizacją;

5.  przyznaje, że digitalizacja może prowadzić do zmian strukturalnych w sektorach transportu i turystyki; podkreśla potrzebę uwzględnienia nowych modeli biznesowych, a także platform i usług cyfrowych opartych na digitalizacji i współkonsumpcji; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że digitalizacja umożliwia rozwój pojęcia mobilności jako usługi i zachęca Komisję do zainicjowania szczegółowej analizy wspierającej działania w kierunku mobilności jako usługi obejmującej na przykład konsumentów, infrastrukturę transportową i miejskie planowanie przestrzenne;

6.  wzywa Komisję do oceny konieczności aktualizacji unijnych strategii politycznych w zakresie transportu i turystyki i dostosowania ich do wymogów ery cyfrowej; zwraca się do Komisji o ujednolicenie ram prawnych dotyczących różnych środków transportu, aby promować zrównoważony system multimodalny oraz konkurencję między środkami transportu bądź między różnymi podmiotami w łańcuchu wartości, a także zachęcać do wprowadzania nowych innowacyjnych rozwiązań i usług w dziedzinie mobilności i logistyki, w tym opartych na współkonsumpcji, tworząc jednocześnie równe warunki działania dla istniejących podmiotów rynkowych oraz podmiotów wchodzących na rynek w zakresie wysokich europejskich standardów bezpieczeństwa, dostępności, warunków pracy, sprawiedliwego opodatkowania, ochrony konsumentów i danych oraz przeciwdziałania szkodliwemu wpływowi na środowisko; uważa również, że należy przestrzegać zasady neutralności technologicznej i nie hamować innowacji;

7.  podkreśla znaczenie właściwie określonych i przejrzystych praw pasażera w podróży; w związku z tym wzywa Komisję do przedłożenia wniosku w sprawie karty praw pasażera obejmującej wszelkie formy transportu, w tym jasną i przejrzystą ochronę praw pasażerów w kontekście multimodalnym;

8.  zwraca uwagę Komisji, że bardziej skuteczne wsparcie europejskiego sektora turystyki można osiągnąć dzięki lepszemu wykorzystaniu technologii cyfrowych i innowacyjnych;

9.  wspiera rozwój nowych technologii cyfrowych mający na celu samoocenę usług transportowych i ich ulepszanie z korzyścią dla użytkowników;

10.  wzywa Komisję, aby zapewniła opracowanie unijnej strategii na rzecz jednolitego rynku europejskiego we współpracy z państwami przodującymi pod względem dobrych praktyk w dziedzinie digitalizacji transportu, tak by można było łatwo uwzględnić innowacje technologiczne krajów spoza UE, ulepszając w ten sposób interoperacyjność i rozszerzając możliwości wzrostu i ekspansji przedsiębiorstw europejskich na rynku międzynarodowym;

11.  wzywa Komisję, by przy dostosowywaniu sektora transportu do ery cyfrowej nie eliminowała czynnika ludzkiego, tak by w każdej chwili w razie pilnej potrzeby istniała możliwość kontroli inteligentnych i zautomatyzowanych systemów przez wykwalifikowane osoby; zdecydowanie podkreśla, że w ramach szkoleń pracowników sektora nie należy ignorować możliwości przejęcia kontroli nad zautomatyzowanymi systemami kontroli i prowadzenia pojazdów;

12.  wzywa państwa członkowskie do promowania digitalizacji usług transportowych dla użytkowników niepełnosprawnych, tak by te usługi rzeczywiście stanowiły pomoc, a nie dalsze utrudnienia;

13.  wyraża opinię, że coraz większa digitalizacja niesie ze sobą potrójne wyzwanie związane z zaufaniem, łącznością i potencjałem; podkreśla, że zaufanie i rzetelna ochrona danych są warunkiem wstępnym ukończenia tworzenia jednolitego rynku cyfrowego; podkreśla w związku z tym potrzebę zagwarantowania wysokich standardów w zakresie pojemności danych, dostępności i bezpieczeństwa poprzez zapewnienie kompleksowej, niezawodnej i interoperacyjnej infrastruktury danych oraz bezpieczeństwa i wiarygodności gromadzenia, przetwarzania, wykorzystywania i przechowywania danych; przypomina o znaczeniu dysponowania niezbędną infrastrukturą umożliwiającą zarządzanie ilością nowych wygenerowanych przepływów danych, co wymaga inwestycji w internet szerokopasmowy, pełnego wykorzystania możliwości oferowanych przez Galileo i bardziej optymalnego korzystania z częstotliwości;

14.  wzywa państwa członkowskie i lokalne samorządy do przewidywania i każdorazowego uwzględniania cyfrowego wymiaru transportu przy opracowywaniu miejskich planów mobilności, dopilnowując, by był on w pełni dostępny dla użytkowników;

15.  wyraża opinię, że sektor transportu i turystyki stanie się jednym z największych obszarów wdrażania internetu przedmiotów i w związku z tym apeluje do Komisji o opracowanie skoordynowanej strategii w zakresie połączalności w sektorze transportu; podkreśla znaczenie przewidywania oraz oceny skutków ex ante w procesie decyzyjnym w odniesieniu do zarówno przepisów, jak i inwestycji w infrastrukturę, aby stworzyć odpowiednią podstawę dla zdigitalizowanego i zautomatyzowanego transportu, zwracając szczególną uwagę na bezpieczeństwo, wydajne wykorzystanie infrastruktury, prywatność, a także bezpieczeństwo danych i dostęp do nich; podkreśla także potrzebę zdecydowanych działań w zakresie cyberbezpieczeństwa oraz wymogów dotyczących pojazdów zintegrowanych z siecią, podkreślając, że nie jest to jedynie kwestia ochrony danych, lecz fizycznego bezpieczeństwa pojazdu i jego pasażerów;

16.  oczekuje, że Komisja przedłoży kompleksowe sprawozdanie obejmujące ocenę aktualnej sytuacji digitalizacji na unijnym rynku turystycznym w celu określenia i rozwiązania problemów, a także zidentyfikowania i wykorzystania szans różnych podmiotów publicznych i prywatnych na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym; uważa, że takie sprawozdanie powinno zawierać odpowiednie zalecenia służące zagwarantowaniu uczciwej konkurencji i równych warunków działania dla wszystkich podmiotów, a także ochronie konsumentów dzięki zapewnieniu przejrzystości, neutralności i dostępności;

17.  podkreśla znaczenie digitalizacji w sektorze turystyki oraz potrzebę zapewnienia łatwego dostępu do całej infrastruktury cyfrowej, zwłaszcza w odniesieniu do MŚP, przy jednoczesnym uwzględnieniu rozwoju platform współkonsumpcji;

18.  jest przekonany, że digitalizacja oferuje istotny potencjał pozwalający na zintensyfikowanie podejść integracyjnych; wzywa Komisję do zidentyfikowania istniejących braków w zakresie integracji, interoperacyjności i standaryzacji; wspiera całościowe podejście w sprawie sieci telekomunikacyjnych i transportowych, a także inteligentnych sieci energetycznych w odniesieniu do rozwijania nowych rodzajów usług cyfrowych dla klientów i dostawców; podkreśla potrzebę partnerstwa między branżą motoryzacyjną a telekomunikacyjną w celu dopilnowania, by pojazdy zintegrowane z siecią oraz infrastruktura w tym zakresie były rozwijane na podstawie wspólnych standardów w całej Europie, a także na całym świecie;

19.  przypomina potrzebę ambitnego wspierania multimodalnych i transgranicznych informacji o podróży, planowania podróży i usług sprzedaży biletów za pośrednictwem cyfrowych i internetowych platform, a aby poczynić postępy w tym zakresie, apeluje do Komisji o przedłożenie wniosku wymagającego od wszystkich usługodawców udostępniania wszelkich niezbędnych informacji;

20.  podkreśla, że narzędzia ICT (zarówno sieci, jak i aplikacje) powinny być zrozumiałe, dostępne i łatwe w użyciu dla wszystkich użytkowników, w tym osób niepełnosprawnych i starszych; apeluje do Komisji, by przy wdrażaniu jednolitego rynku cyfrowego uwzględniła ryzyko wykluczenia tych użytkowników;

21.  podkreśla znaczenie dostępności szybkiego, bezprzewodowego internetu dla wszystkich obywateli w Europie oraz odwiedzających ją gości, zwłaszcza w centrach transportowych i turystycznych oraz na obszarach wiejskich i peryferyjnych; apeluje do państw członkowskich, by przestrzegały swoich zobowiązań w dziedzinie zniesienia opłat roamingowych w Europie; zauważa, że zniesienie barier w transgranicznym rozwoju usług elektronicznych w sektorze transportu i turystyki ma kluczowe znaczenie; podkreśla w związku z tym, że należy przeciwdziałać blokowaniu geograficznemu powiązanych usług w transporcie;

22.  podkreśla potrzebę aktywnego udziału UE w światowym forum ONZ dotyczącym aktów prawnych w sektorze motoryzacyjnym, a przede wszystkim w pracach nieformalnej grupy roboczej zajmującej się inteligentnymi systemami transportowymi i pojazdami automatycznymi (WP 29); uważa, że takie zaangażowanie jest kluczowe, aby dopilnować, by unijne standardy w zakresie pojazdów zintegrowanych z siecią stanowiły podstawę standardów światowych; uważa również, że UE powinna wzmocnić współpracę ze Stanami Zjednoczonymi w zakresie standardów i przepisów dotyczących pojazdów zintegrowanych z siecią.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

10.11.2015

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

41

4

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Daniela Aiuto, Marie-Christine Arnautu, Georges Bach, Izaskun Bilbao Barandica, Deirdre Clune, Michael Cramer, Andor Deli, Karima Delli, Isabella De Monte, Ismail Ertug, Jacqueline Foster, Bruno Gollnisch, Tania González Peñas, Dieter-Lebrecht Koch, Merja Kyllönen, Bogusław Liberadzki, Peter Lundgren, Marian-Jean Marinescu, Gesine Meissner, Cláudia Monteiro de Aguiar, Renaud Muselier, Jens Nilsson, Markus Pieper, Salvatore Domenico Pogliese, Tomasz Piotr Poręba, Gabriele Preuß, Christine Revault D’Allonnes Bonnefoy, Dominique Riquet, Massimiliano Salini, Claudia Schmidt, Jill Seymour, Claudia Tapardel, Keith Taylor, Pavel Telička, Wim van de Camp, Elissavet Vozemberg-Vrionidi, Janusz Zemke, Roberts Zīle, Kosma Złotowski, Elżbieta Katarzyna Łukacijewska

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Rosa Estaràs Ferragut

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Clara Eugenia Aguilera García, Paul Brannen, Jiří Maštálka, Flavio Zanonato

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGOW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

Data przyjęcia

14.12.2015

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

80

6

3

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Bendt Bendtsen, Xabier Benito Ziluaga, José Blanco López, David Borrelli, Jerzy Buzek, Carlos Coelho, Sergio Gaetano Cofferati, Lara Comi, Anna Maria Corazza Bildt, Daniel Dalton, Nicola Danti, Philippe De Backer, Pilar del Castillo Vera, Pascal Durand, Vicky Ford, Ildikó Gáll-Pelcz, Evelyne Gebhardt, Maria Grapini, Theresa Griffin, Antanas Guoga, Sergio Gutiérrez Prieto, András Gyürk, Hans-Olaf Henkel, Robert Jarosław Iwaszkiewicz, Liisa Jaakonsaari, Philippe Juvin, Eva Kaili, Kaja Kallas, Barbara Kappel, Krišjānis Kariņš, Seán Kelly, Jeppe Kofod, Miapetra Kumpula-Natri, Paloma López Bermejo, Antonio López-Istúriz White, Ernest Maragall, Angelika Mlinar, Csaba Molnár, Dan Nica, Angelika Niebler, Margot Parker, Eva Paunova, Morten Helveg Petersen, Miroslav Poche, Marcus Pretzell, Michel Reimon, Robert Rochefort, Virginie Rozière, Paul Rübig, Jean-Luc Schaffhauser, Christel Schaldemose, Andreas Schwab, Olga Sehnalová, Igor Šoltes, Sergei Stanishev, Ivan Štefanec, Catherine Stihler, Richard Sulík, Neoklis Sylikiotis, Dario Tamburrano, Patrizia Toia, Evžen Tošenovský, Mylène Troszczynski, Claude Turmes, Vladimir Urutchev, Anneleen Van Bossuyt, Henna Virkkunen, Martina Werner, Anna Záborská, Flavio Zanonato, Carlos Zorrinho, Marco Zullo

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Lucy Anderson, Pervenche Berès, Michał Boni, Lefteris Christoforou, Gunnar Hökmark, Werner Langen, Vladimír Maňka, Marian-Jean Marinescu, Roberta Metsola, Clare Moody, Julia Reda, Massimiliano Salini, Adam Szejnfeld

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Amjad Bashir, Andrea Bocskor, Petra Kammerevert, Ulrike Müller

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO

80

+

ALDE, ECR, EFDD, ENF, PPE, S&D, Verts/ALE

Philippe De Backer, Antanas Guoga, Kaja Kallas, Angelika Mlinar, Ulrike Müller, Morten Helveg Petersen, Robert Rochefort, Daniel Dalton, Vicky Ford, Hans-Olaf Henkel, Marcus Pretzell, Richard Sulík, Evžen Tošenovský, Anneleen Van Bossuyt, David Borrelli, Robert Jarosław Iwaszkiewicz, Dario Tamburrano, Marco Zullo, Barbara Kappel, Bendt Bendtsen, Andrea Bocskor, Michał Boni, Jerzy Buzek, Lefteris Christoforou, Carlos Coelho, Lara Comi, Anna Maria Corazza Bildt, András Gyürk, Ildikó Gáll-Pelcz, Gunnar Hökmark, Philippe Juvin, Krišjānis Kariņš, Seán Kelly, Werner Langen, Antonio López-Istúriz White, Marian-Jean Marinescu, Roberta Metsola, Angelika Niebler, Eva Paunova, Paul Rübig, Massimiliano Salini, Andreas Schwab, Ivan Štefanec, Adam Szejnfeld, Vladimir Urutchev, Henna Virkkunen, Anna Záborská, Pilar del Castillo Vera, Lucy Anderson, José Blanco López, Sergio Gaetano Cofferati, Nicola Danti, Evelyne Gebhardt, Maria Grapini, Theresa Griffin, Sergio Gutiérrez Prieto, Liisa Jaakonsaari, Eva Kaili, Petra Kammerevert, Jeppe Kofod, Miapetra Kumpula-Natri, Vladimír Maňka, Csaba Molnár, Clare Moody, Dan Nica, Miroslav Poche, Christel Schaldemose, Olga Sehnalová, Sergei Stanishev, Catherine Stihler, Patrizia Toia, Martina Werner, Flavio Zanonato, Carlos Zorrinho, Pascal Durand, Ernest Maragall, Julia Reda, Michel Reimon, Igor Šoltes, Claude Turmes

6

-

ECR, EFDD, ENF, S&D

Amjad Bashir, Margot Parker, Jean-Luc Schaffhauser, Mylène Troszczynski, Pervenche Berès, Virginie Rozière

3

0

GUE

Xabier Benito Ziluaga, Paloma López Bermejo, Neoklis Sylikiotis

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymali się

(1)

Dz.U. L 123 z 19.5.2015, s. 77.

(2)

Dz.U. L 257 z 28.8.2014, s. 73.

(3)

Dz.U. L 86 z 21.3.2014, s. 14.

(4)

Dz.U. L 84 z 20.3.2014, s. 72.

(5)

Dz.U. L 348 z 20.12.2013, s. 129.

(6)

Dz.U. L 175 z 27.6.2013, s. 1.

(7)

Dz.U. L 165 z 18.6.2013, s. 1.

(8)

Dz.U. L 95 z 15.4.2010, s. 1.

(9)

Dz.U. L 81 z 21.3.2012, s. 7.

(10)

Dz.U. L 304 z 22.11.2011, s. 64.

(11)

Dz.U. L 337 z 18.12.2009, s. 1.

(12)

Dz.U. L 376 z 27.12.2006, s. 36.

(13)

Dz.U. L 201 z 31.7.2002, s. 37.

(14)

Dz.U. L 77 z 27.3.1996, s. 20.

(15)

Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31.

(16)

Dz.U. L 167 z 22.6.2001, s. 10.

(17)

Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0220.

(18)

Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0051.

(19)

Teksty przyjęte, P8_TA(2014)0071.

(20)

Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0179.

(21)

Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0067.

(22)

Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0032.

(23)

Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0535.

(24)

Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0536.

(25)

Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0454.

(26)

Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0436.

(27)

Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0377.

(28)

Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0327.

(29)

Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0239.

(30)

Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0215.

(31)

Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0468.

(32)

Dz.U. C 353E z 3.12.2013, s. 64.

(33)

Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0237.

(34)

Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0140.

(35)

Dz.U. C 50E z 21.2.2012, s. 1.

(36)

Dz.U. C 236E z 12.8.2011, s. 33.

(37)

Dz.U. C 81E z 15.3.2011, s. 45.

(38)

Dz.U. C 236E z 12.8.2011, s. 24.

(39)

Eurostat 2014: http://ec.europa.eu/eurostat/statistics-explained/index.php/Information_society_statistics_at_regional_level#People_who_never_used_the_internet.

(40)

Sprawozdanie o wynikach pracy grupy wysokiego szczebla nad przyszłymi zastosowaniami pasma UHF.

(41)

Dz.U. L 95 z 15.4.2010, s. 1.

(42)

Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0329.

(43)

Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0232.

(44)

Jak określono w programie z Tunisu oraz deklaracji zasad z Genewy Światowego Szczytu Społeczeństwa Informacyjnego.

(45)

Analiza EY pt. „Creating growth – Measuring cultural and creative markets in the EU” (Tworzenie wzrostu – pomiar rynku kultury i rynku kreatywnego w UE).

(46)

Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0273.

(47)

Zob. sprawozdanie za 2014 r. w sprawie egzekwowania przez UE praw własności intelektualnej – wyniki na granicy UE, DG TAXUD, 2015.

Informacja prawna