Procedura : 2015/2353(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A8-0224/2016

Teksty złożone :

A8-0224/2016

Debaty :

PV 05/07/2016 - 9
CRE 05/07/2016 - 9

Głosowanie :

PV 06/07/2016 - 6.9
CRE 06/07/2016 - 6.9
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2016)0309

SPRAWOZDANIE     
PDF 1091kWORD 530k
30.6.2016
PE 580.444v02-00 A8-0224/2016

w sprawie przygotowania powyborczej rewizji WRF na lata 2014–2020:

wkład Parlamentu przed wnioskiem Komisji

(2015/2353(INI))

Komisja Budżetowa

Współsprawozdawcy: Jan Olbrycht, Isabelle Thomas

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 OPINIA Komisji Spraw Zagranicznych
 OPINIA Komisji Rozwoju
 OPINIA Komisji Handlu Międzynarodowego
 OPINIA Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych
 OPINIA Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności
 OPINIA Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii
 OPINIA Komisji Transportu i Turystyki
 OPINIA Komisji Rozwoju Regionalnego
 OPINIA Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi
 OPINIA Komisji Kultury i Edukacji
 OPINIA Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych
 OPINIA Komisji Spraw Konstytucyjnych
 OPINIA Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia
 WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGOW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie przygotowania powyborczej rewizji WRF na lata 2014–2020:

wkład Parlamentu przed wnioskiem Komisji

(2015/2353(INI))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 311, art. 312 i art. 323 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020(1), w szczególności jego art. 2,

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) 2015/623 z dnia 21 kwietnia 2015 r. zmieniające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 1311/2013 określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020(2),

–  uwzględniając decyzję Rady 2014/335/UE, Euratom z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie systemu zasobów własnych Unii Europejskiej(3),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami(4),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(5),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 kwietnia 2014 r. w sprawie negocjacji dotyczących WRF na lata 2014–2020: wnioski i dalsze działania(6),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie stosunków Parlamentu Europejskiego z instytucjami reprezentującymi rządy krajowe(7),

–  uwzględniając swoje rezolucje z dnia 19 listopada 2013 r. w sprawie WRF na lata 2014–2020(8) i w sprawie porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami(9),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 3 lipca 2013 r. w sprawie porozumienia politycznego w sprawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020(10),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie wieloletnich ram finansowych(11),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 23 października 2012 r. w celu pozytywnego zakończenia procedury zatwierdzania wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020(12)

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie inwestowania w przyszłość – nowych wieloletnich ram finansowych (WRF) na rzecz Europy konkurencyjnej, zrównoważonej i sprzyjającej integracji społecznej(13),

–  uwzględniając załączone do WRF wspólne oświadczenie międzyinstytucjonalne w sprawie uwzględniania aspektu płci,

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 15 czerwca 2016 r. w sprawie śródokresowego przeglądu wieloletnich ram finansowych,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej oraz opinie Komisji Spraw Zagranicznych, Komisji Rozwoju, Komisji Handlu Międzynarodowego, Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, Komisji Transportu i Turystyki, Komisji Rozwoju Regionalnego, Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Komisji Kultury i Edukacji, Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, Komisji Spraw Konstytucyjnych, a także Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A8-0224/2016),

A.  mając na uwadze, że obecne wieloletnie ramy finansowe (WRF) zostały po raz pierwszy przyjęte na podstawie nowych postanowień Traktatu z Lizbony, w myśl których Rada, stanowiąc zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą, jednomyślnie przyjmuje rozporządzenie w sprawie WRF po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego;

B.  mając na uwadze, że aktualne WRF, które uzgodniono w 2013 r., odzwierciedlają priorytety Unii w czasie ich przyjmowania; mając na uwadze, że w nadchodzących latach UE będzie nadal stawać w obliczu wyzwań, których nie przewidziano w czasie, gdy WRF były przyjmowane; mając na uwadze, że choć liczba priorytetów finansowych UE zwiększyła się, WRF pozostały niezmienione;

C.  mając na uwadze, że aby zapewnić nowym WRF legitymację demokratyczną oraz aby nowa Komisja i nowo wybrany Parlament mogły potwierdzić i ponownie ocenić polityczne i budżetowe priorytety UE poprzez odpowiednie dostosowanie WRF, Parlament zwrócił się o wprowadzenie powyborczej klauzuli rewizyjnej;

D.  mając na uwadze, że porozumienie w sprawie WRF na lata 2014–2020 było wynikiem długich i żmudnych negocjacji, które odbywały się w bardzo trudnej sytuacji społecznej, gospodarczej i finansowej; mając na uwadze, że w rezultacie ogólny poziom WRF został faktycznie obniżony w porównaniu z poprzednim okresem programowania;

E.  mając na uwadze, że w obliczu politycznej niemożności wprowadzenia zmian do ogólnych danych liczbowych WRF, które były przedmiotem decyzji Rady Europejskiej, Parlament skutecznie wynegocjował włączenie do rozporządzenia w sprawie WRF konkretnego artykułu odnoszącego się do obowiązkowego i kompleksowego przeglądu/ rewizji WRF, ustanowienie nowych i wzmocnionych przepisów dotyczących elastyczności oraz utworzenie Grupy Wysokiego Szczebla ds. Zasobów Własnych;

Ramy prawne i zakres śródokresowego przeglądu/ śródokresowej rewizji

1.  przypomina, że zgodnie z art. 2 rozporządzenia w sprawie WRF, do końca 2016 r. Komisja przedstawi obowiązkowy przegląd funkcjonowania WRF, z pełnym uwzględnieniem aktualnej sytuacji gospodarczej oraz najnowszych prognoz makroekonomicznych, jak również, że przeglądowi temu będzie, w stosownych przypadkach, towarzyszyć wniosek ustawodawczy dotyczący rewizji rozporządzenia WRF;

2.  uważa w tym względzie, że o ile celem przeglądu jest ocena funkcjonowania WRF w kontekście ich realizacji, nowych warunków gospodarczych i innych nowych okoliczności, i że jako taki przegląd mógłby utrzymać ustawodawcze status quo, to jednak rewizja wiąże się ze zmianą rozporządzenia w sprawie WRF, co obejmuje także (poza przepisami ustawodawczymi) pułapy WRF, z należytym poszanowaniem art. 312 TFUE i ograniczeń co do zakresu rewizji WRF przewidzianych w ostatnim zdaniu art. 2 rozporządzenia w sprawie WRF; przypomina, że artykuł ten stanowi, iż pule środków finansowych wcześniej przydzielone poszczególnym krajom nie zostaną w drodze takiej rewizji zmniejszone; podkreśla, że nie określono żadnych innych ograniczeń rewizji WRF, więc skorygowanie w górę pułapów środków WRF jest możliwe; w tym kontekście podkreśla, że art. 323 TFUE wymaga zapewnienia dostępności środków finansowych umożliwiających Unii wypełnianie jej zobowiązań prawnych wobec stron trzecich;

3.  przypomina, że art. 311 TFUE stanowi, iż Unia pozyskuje środki niezbędne do osiągnięcia swoich celów i należytego prowadzenia swoich polityk; w związku z tym uważa, że gdyby w wyniku przeglądu stwierdzono, że obecne pułapy są zbyt niskie, to postanowienia prawa pierwotnego wymagałyby podniesienia tych pułapów;

4.  podkreśla, że art. 17 rozporządzenia w sprawie WRF przewiduje możliwość rewizji WRF w przypadku nieprzewidzianych okoliczności; zauważa skalę kryzysów, które nawiedziły Unię od czasu przyjęcia aktualnych WRF w 2013 r.;

5.  podkreśla, że niniejsze sprawozdanie ma przedstawić analizę czysto budżetowych aspektów funkcjonowania WRF i że nie będzie ono poruszało kwestii podstaw prawnych ustawodawstwa sektorowego; zauważa jednak, że wiele polityk i programów UE zawiera swoje własne wymogi dotyczące przeglądu/ rewizji, zaplanowanych głównie na 2017 r.;

I. Przegląd WRF – ocena pierwszych lat funkcjonowania

6.  uważa, że przegląd WRF w 2016 r. powinien uwzględniać szereg poważnych kryzysów i nowych inicjatyw politycznych – wraz z ich odnośnymi konsekwencjami budżetowymi – których nie przewidziano w momencie przyjmowania WRF; odnotowuje m.in. kryzys migracyjny i uchodźczy, sytuacje wyjątkowe poza granicami Unii, kwestie związane z bezpieczeństwem wewnętrznym, kryzys w rolnictwie, finansowanie Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS), kryzys w zakresie płatności w budżecie UE, utrzymujący się wysoki poziom bezrobocia, zwłaszcza wśród młodzieży, a także ubóstwo i wykluczenie społeczne; ponadto wskazuje na niedawne międzynarodowe porozumienie w sprawie zmian klimatu i rosnącą presję na politykę rozwojową; zauważa, że w celu sfinansowania dodatkowych palących potrzeb uznano za konieczne bezprecedensowe skorzystanie z dostępnych w WRF mechanizmów elastyczności i instrumentów szczególnych, jako że pułapy WRF w niektórych działach okazały się zbyt ograniczone; jest zdania, że w ciągu ostatnich dwóch lat możliwości WRF zostały zasadniczo wyczerpane;

7.  podkreśla, że budżet UE musi odzwierciedlać priorytety polityczne i strategiczne polityki UE oraz zapewniać równowagę między długoterminowymi priorytetami a nowymi wyzwaniami; podkreśla w związku z tym kluczową rolę, jaką musi odegrać budżet UE w realizacji wspólnie uzgodnionej strategii „Europa 2020”, która stanowi główny cel i nadrzędny priorytet; uważa zatem, że przegląd WRF powinien objąć analizę jakościową tego, czy i w jakim zakresie cele ustanowione w tej strategii zostały osiągnięte; domaga się, by ocena ta została połączona z prognozą pokazującą, czy zasoby finansowe przeznaczone na wsparcie tej strategii przez pozostały okres aktualnych WRF będą wystarczające do jej pomyślnej realizacji;

A. Główne wydarzenia i wyzwania

Kryzys migracyjny i uchodźczy

8.  podkreśla, że konflikty w Syrii, na Bliskim Wschodzie i w kilku regionach Afryki mają konsekwencje humanitarne i migracyjne o bezprecedensowej skali; przypomina, że wydarzenia te bezpośrednio wpłynęły na UE, czego przejawem jest ponad milion uchodźców, którzy dotarli do Europy w samym tylko 2015 r., a w najbliższych latach spodziewany jest dalszy ich napływ; przypomina, że kryzys ten poskutkował znacznymi działaniami finansowymi ze strony UE, a co za tym idzie – wywarł istotny wpływ na unijny budżet, zwłaszcza w dziale 3 (Bezpieczeństwo i obywatelstwo) i dziale 4 (Globalny wymiar Europy);

9.  przypomina, że w 2015 r. dodatkowe środki zatwierdzone zgodnie z Europejskim programem w zakresie migracji miały bezpośredni wpływ na budżet, co znalazło odzwierciedlenie zwłaszcza w budżetach korygujących nr 5 i 7/2015; ponadto przypomina, że wykorzystanie dodatkowej kwoty 1 506 mln EUR w unijnym budżecie na 2016 r. poprzez uruchomienie instrumentu elastyczności zostało zatwierdzone w celu zapewnienia dodatkowych zasobów na działania związane z migracją/ uchodźcami w ramach działu 3 (Bezpieczeństwo i obywatelstwo) – chodzi m.in. o uzupełnienie zasobów Funduszu Azylu, Migracji i Integracji oraz Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a także zasobów dla trzech agencji, których kwestia migracji dotyczy, mianowicie Fronteksu, Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO) i Europolu;

10.  zauważa, że wyżej wymienione decyzje budżetowe całkowicie wyczerpały niewielki margines dostępny w ramach tego działu i doprowadziły de facto do rewizji pułapów w dziale 3; ponadto zwraca uwagę na nowe wnioski Komisji, które zapewne będą miały wpływ na budżet UE, a mianowicie: wniosek dotyczący przekształcenia rozporządzenia „Dublin III”, który będzie miał łączny wpływ na budżet w wysokości 1 829 mln EUR do końca okresu WRF, wniosek dotyczący ustanowienia Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej dysponującej ogólnym budżetem w kwocie 1 212 mln EUR na pozostały okres objęty WRF, a także nowy mechanizm wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych, którego minimalny wpływ na budżet szacuje się na 700 mln EUR w latach 2016–2018; podkreśla, że sytuacja jest na tyle krytyczna, że dodatkowe środki zatwierdzone w listopadzie 2015 r. na Fundusz Azylu, Migracji i Integracji trzeba było w marcu 2016 r. zmniejszyć, żeby sfinansować jeszcze bardziej palące potrzeby, takie jak konieczność zapewnienia pomocy humanitarnej w UE, do czego wykorzystano powyższy nowy mechanizm wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych;

11.  uważa, że rozwiązanie europejskiego kryzysu migracyjnego i uchodźczego wymaga podejścia europejskiego opartego na solidarności i sprawiedliwym podziale obciążeń; podkreśla w związku z tym, że z budżetu UE powinno się wspierać państwa członkowskie, aby złagodzić obciążenia kosztami związanymi z przyjmowaniem uchodźców, ponieważ zmniejszy to presję na budżety tych państw członkowskich, które borykają się ze szczególnie dużym napływem uchodźców; podkreśla, że podejście to utworzy synergię, a także jest skuteczne i opłacalne dla wszystkich państw członkowskich;

12.  podkreśla, że zaangażowano znaczne, lecz wciąż niewystarczające środki budżetowe na zwalczanie pierwotnych przyczyn kryzysu uchodźczego i migracyjnego poprzez wzmocnienie konkretnych programów UE w ramach działu 4; przypomina o podjętych krokach, takich jak realokacja środków w kwocie 170 mln EUR na rzecz działań związanych z migracją i uchodźcami w 2015 r., a w 2016 r. zatwierdzenie dodatkowych 130 mln EUR w dziale 4 na tego typu działania, wraz z przesunięciem 430 mln EUR w ramach Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej, Instrumentu Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju i Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa; ponadto przypomina, że w celu zajęcia się zewnętrznym wymiarem kryzysu migracyjnego i uchodźczego Komisja przedstawiła rozmaite dodatkowe wnioski mające wpływ na unijny budżet, takie jak wniosek dotyczący ustanowienia unijnych funduszy powierniczych (fundusz „Madad” i kryzysowy fundusz powierniczy UE dla Afryki, których szacowany wstępny wpływ na budżet wynosi, odpowiednio, 570 mln EUR i 405 mln EUR), a także wniosek dotyczący Instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji, na którego finansowanie przeznaczono z budżetu UE kwotę 1 mld EUR, nie licząc możliwego dodatkowego finansowania; podkreśla, że dalsza presja na unijny budżet wyniknie z innych planowanych działań zapowiadanych przez Komisję, takich jak zobowiązania londyńskie, lub z wydarzeń takich jak szczyt UE–Turcja, który odbył się w dniu 18 marca 2016 r.; podkreśla, że dodatkowe spodziewane środki budżetowe powinny umożliwiać też integrację migrantów znajdujących się w najbardziej niekorzystnej sytuacji – zwłaszcza kobiet, dzieci oraz osób LGBTI, jest jednak zaniepokojony tym, że z uwagi na ogromną wagę problemów stojących przed UE konieczne będą dalsze działania;

13.  stwierdza, że skali kryzysu migracyjnego i uchodźczego oraz skutków finansowych środków przyjętych przez Komisję w celu rozwiązania tego problemu nie można było przewidzieć w momencie finalizowania WRF na lata 2014–2020; kładzie nacisk na fakt, że z racji braku wystarczających zasobów UE musiała w trybie ad hoc utworzyć instrumenty pomocnicze, finansowane wspólnie przez państwa członkowskie, z budżetu UE oraz środków Europejskiego Funduszu Rozwoju, a mianowicie unijne fundusze powiernicze (fundusz „Madad” i kryzysowy fundusz powierniczy UE dla Afryki) i Instrument Pomocy dla Uchodźców w Turcji; przypomina, że brak ogólnej strategii budżetowej służącej zażegnaniu kryzysu migracyjnego i uchodźczego poskutkował tym, że Parlament został odsunięty na bok w odniesieniu do decyzji w sprawie wykorzystania środków budżetowych UE; podkreśla, że mnożenie takich instrumentów stwarza problem rozliczalności i kontroli demokratycznej w UE, który należy rozwiązać; ubolewa ponadto nad faktem, że państwom członkowskim nie udało się jak dotąd wnieść spodziewanych wkładów na rzecz funduszy powierniczych, podważając tym samym ich skuteczność; ponownie wzywa państwa członkowskie do natychmiastowego wywiązania się ze spoczywających na nich zobowiązań i odpowiedzialności;

Niski poziom inwestycji

14.  przypomina, że od czasu ogólnoświatowego kryzysu gospodarczego i finansowego UE odczuwa skutki niskiego i niewystarczającego poziomu inwestycji; zauważa w szczególności, że w 2014 r. całkowite inwestycje były o 15% poniżej poziomu z 2007 r., co odpowiada spadkowi inwestycji o 430 mld EUR; jest zdania, że niskie inwestycje spowalniają ożywienie gospodarcze i mają bezpośrednie konsekwencje dla wzrostu gospodarczego, zatrudnienia i konkurencyjności;

15.  podkreśla, że w odpowiedzi na ten palący problem, nowa Komisja zaproponowała w 2014 r. plan inwestycyjny dla Europy i ustanowienie EFIS z myślą o uruchomieniu 315 mld EUR w nowych inwestycjach w gospodarce realnej; przypomina o swoim silnym zobowiązaniu dotyczącym EFIS, który, jak się oczekuje, ma w sposób silny i ukierunkowany pobudzić sektory gospodarki o możliwościach tworzenia wzrostu gospodarczego i miejsc pracy; zauważa, że szereg projektów zostało już zatwierdzonych i jest w trakcie realizacji; odnotowuje, że gwarancja zapewniona przez Unię na rzecz EFIS ma pokrycie w funduszu gwarancyjnym na kwotę 8 mld EUR ustanowionym w unijnym budżecie;

16.  przypomina, że aby zapewnić to dodatkowe finansowanie, zredukowano przydziały finansowe na dwa istotne programy UE, „Horyzont 2020” i instrument „Łącząc Europę”, o odpowiednio 2,2 mld EUR i 2,8 mld EUR, zaś dodatkowe 3 mld EUR zostały pokryte z nieprzydzielonych marginesów w ramach WRF; kładzie nacisk na zaangażowanie Parlamentu w trakcie negocjacji EFIS na rzecz jak największego zredukowania negatywnego wpływu na te dwa programy, dla których pule środków finansowych, ustalone w drodze decyzji zaledwie w 2013 r., doznały poważnych cięć w porównaniu z wnioskiem Komisji już w trakcie negocjacji WRF 2014 – 2020;

17.  ubolewa, że część budżetu UE przeznaczona na badania naukowe i innowacje często w pierwszej kolejności pada ofiarą cięć budżetowych; zauważa, że programy w zakresie badań naukowych i innowacji tworzą wartość dodaną UE, i podkreśla kluczową rolę we wspieraniu konkurencyjności tych programów, a tym samym w zapewnieniu przyszłego wzrostu i trwałego dobrobytu w Unii;

18.  w tym kontekście podkreśla, że zgodnie z art. 15 rozporządzenia w sprawie WRF część zasobów została wykorzystana w początkowych latach (2014–2015) perspektywy finansowej w przypadku programu „Horyzont 2020” (200 mln EUR na Europejską Radę ds. Badań Naukowych i na działanie „Marie Curie”) i programu COSME (50 mln EUR), aby częściowo zrównoważyć zmniejszenie środków między 2013 a 2014 r.; odnotowuje, że to przesunięcie na początkowy okres nie zmienia ogólnej puli środków finansowych tych programów, co skutkuje odpowiednio mniejszymi środkami w drugiej połowie WRF; podkreśla jednak, że te początkowe zasoby na „Horyzont 2020” i COSME zostały już w pełni wykorzystane, co dowodzi dobrego funkcjonowania tych programów i wskazuje na to, że ich zdolności absorpcyjne są jeszcze większe;

19.  z ogromnym niepokojem zauważa również, że wskaźnik skuteczności dla programu „Horyzont 2020” spadł do poziomu 13 % z poziomu 20-22 % notowanego przez jego poprzednika (7PR) w poprzednim okresie programowania; wyraża ubolewanie, że w rezultacie mniej projektów wysokiej jakości w dziedzinie badań naukowych i innowacji otrzymuje finansowanie z UE; podobnie, odnotowuje, że wiele wysokiej jakości wniosków związanych z instrumentem „Łącząc Europęˮ jest odrzucanych ze względu na niewystarczające środki budżetowe;

Bezrobocie ludzi młodych

20.  podkreśla, że bezrobocie ludzi młodych nadal jest dramatycznie wysokie i stanowi jeden z najbardziej palących i najpoważniejszych problemów, które stoją przed UE; akcentuje fakt, że w lutym 2016 r. w całej Unii bez pracy pozostawało 4,4 mln młodych ludzi poniżej 25 r.ż. oraz że w kilku państwach członkowskich odsetek bezrobotnej młodzieży przekracza 40 %, a w niektórych regionach UE ponad 60 %; podkreśla, że stopa zatrudnienia w UE znajduje się obecnie znacznie poniżej celu strategii „Europa 2020”; podkreśla zatem, że zbyt wiele młodych osób jest zagrożonych wykluczeniem społecznym i należy podejmować więcej konkretnych działań skierowanych do młodzieży niekształcącej się, niepracującej ani nieszkolącej się (NEET); zwraca uwagę na fakt, że ilość dobrze wykształconych i wyszkolonych zasobów ludzkich ma silny wpływ na konkurencyjność Europy, jej zdolności innowacyjne i produktywność, i podkreśla w związku z tym potrzebę inwestowania w edukację, szkolenia, młodzież i kulturę; ponadto uznaje znaczenie UE strategii UE na rzecz młodzieży na lata 2010 – 2018;

21.  podkreśla, że budżet UE ma znaczący udział w zwalczaniu bezrobocia, zwłaszcza poprzez Europejski Fundusz Społeczny i Inicjatywę na rzecz zatrudnienia ludzi młodych; powołuje się na stwierdzenie Komisji, że wyznaczenie instytucji wdrażających jest głównym wyzwaniem, jeśli chodzi o przepływy finansowe w ramach tego programu; podkreśla również, że pomimo początkowych opóźnień w tym wyznaczaniu i realizacji Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych obecne dane wskazują na pełną zdolność absorpcyjną (którą osiągnięto częściowo dzięki znacznemu zwiększeniu odsetka płatności zaliczkowych dla tego programu); zauważa, że wkrótce zostanie zakończona ocena tej inicjatywy przez Komisję Europejską i oczekuje, że wprowadzone zostaną niezbędne korekty w celu zapewnienia jej pomyślnego wdrożenia; uważa, że wniosek ustawodawczy w sprawie Programu wspierania reform strukturalnych mógłby w znacznym stopniu przyczynić się do poprawy zdolności administracyjnych w państwach członkowskich w tym kontekście; podkreśla znaczenie ciągłej oceny skuteczności tej inicjatywy przez odpowiednie zainteresowane strony, w tym organizacje młodzieżowe;

22.  jest szczególnie zaniepokojony brakiem nowych środków na zobowiązania dla tej inicjatywy począwszy od 2016 r. z uwagi na to, że cała pierwotna pula środków została wykorzystana już na początku perspektywy finansowej, w latach 2014–2015 (art. 15 rozporządzenia w sprawie WRF); podkreśla, że popierając takie przesunięcie środków na początek, Parlament nigdy nie zakładał zakończenia inicjatywy już po dwóch latach finansowania, i że inne mechanizmy WRF, takie jak łączny margines na zobowiązania, zostały wprowadzone w celu zapewnienia jej kontynuacji; przypomina jednak, że łączny margines na zobowiązania został już uruchomiony wyłącznie na finansowanie EFIS; zauważa również przesunięcie środków na początkowy okres, na podstawie tego samego artykułu, w przypadku Erasmus+ (150 mln EUR) – kolejnego programu UE mającego duży udział w zwiększaniu szans młodzieży na rynku pracy, który został w pełni wdrożony w dwóch pierwszych latach przedmiotowego okresu; przypomina, że według Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP) wydajna gwarancja dla młodzieży na szczeblu Unii Europejskiej kosztowałaby 21 mld EUR rocznie w krajach strefy euro;

Bezpieczeństwo wewnętrzne

23.  przywołuje niedawne ataki terrorystyczne we Francji i w Belgii oraz podniesiony stopień zagrożenia w innych państwach członkowskich, co wymaga bardziej skoordynowanych i wzmocnionych działań i środków na szczeblu UE; podkreśla, że Unia dysponuje Funduszem Bezpieczeństwa Wewnętrznego jako stosownym instrumentem i że w dziedzinie tej działa już kilka agencji, które borykają się z coraz większą presją; jest zdania, że w obszarze tym potrzebne będą dalsze działania, a co za tym idzie większe finansowanie, na szczeblu europejskim, aby zapewnić odpowiednią reakcję na wspomniane zagrożenie; podkreśla, że zwiększona współpraca w tej dziedzinie wymaga wzmocnienia personelu agencji, co może zwiększyć presję na budżet UE, i przypomina o niewielkim zwiększeniu poziomu zatrudnienia w Europejskim Centrum ds. Zwalczania Terroryzmu w ramach Europolu dokonanym w drodze przesunięcia z Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

24.  podkreśla, że z uwagi na obecnie prowadzone działania i wnioski ustawodawcze zmierzające do zwiększenia współpracy sądowej stopniowo będą potrzebne dodatkowe zasoby finansowe i ludzkie także dla Eurojustu, co będzie miało wpływ na budżet UE;

Kryzysy w sektorze rolnym

25.  podkreśla, że restrykcyjne pułapy wspólnej polityki rolnej ustalone do roku 2020 mają o wiele mniejsze marginesy niż w poprzednich WRF, choć sektor ten stoi w obliczu większej liczby wyzwań; przypomina, że polityka ta ma to zasadnicze znaczenie dla dochodów wielu rolników, zwłaszcza w czasie kryzysu, i wskazuje, że roczna stopa absorpcji wynosi niemal 100%; przywołuje rozmaite kryzysy, przed którymi stanęli europejscy rolnicy od początku obecnych WRF, przede wszystkim kryzys w sektorze mleczarskim, wieprzowiny, wołowiny, owoców i warzyw, oraz długoterminowe negatywne skutki strat, jakie dla europejskich rolników spowodowało rosyjskie embargo na produkty rolne; zwraca uwagę na zniesienie kwot cukrowych w 2017 r. i jego ewentualny wpływ na sektor cukru, zwracając należytą uwagę na szczególne potrzeby regionów najbardziej oddalonych; podkreśla skutki budżetowe środków nadzwyczajnych podjętych w odpowiedzi na te kryzysy, mianowicie 500 mln EUR w budżecie na 2016 r. i 300 mln EUR w 2015 r., które zostały sfinansowane z marginesów w dziale 2; podkreśla, że wszelkie ograniczenia w tej dziedzinie mogłyby stanowić zagrożenie dla spójności terytorialnej UE, w szczególności w odniesieniu do obszarów wiejskich; jest ponadto przeciwny wszelkim działaniom zmierzającym do renacjonalizacji polityki rolnej, która spowodowałaby zakłócenia na rynku i nieuczciwą konkurencję dla rolników;

Wyzwania w zakresie środowiska naturalnego

26.  jest zaniepokojony, że cel, jakim jest przeznaczenie co najmniej 20 % budżetu UE (w ramach bieżących WRF) na działania związane ze zmianami klimatycznymi nie został osiągnięty, i że według metodologii Komisji uwzględniającej wszystkie dziedziny polityki jedynie około 12,7 % rocznego budżetu UE przeznaczane jest na ten cel; zauważa znaczne potrzeby w zakresie finansowania działań w dziedzinie klimatu, ochrony różnorodności biologicznej i zrównoważonego wykorzystywania zasobów naturalnych, którą jeszcze bardziej zwiększą skutki trwającego globalnego ocieplenia; zwraca w szczególności uwagę na umowę klimatyczną COP 21 zawartą na ostatniej konferencji stron Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w Paryżu w 2015 r.;

Spójność gospodarcza, społeczna i terytorialna

27.  przypomina, że polityka spójności stanowi główną strategię inwestycyjną Unii mającą na celu zmniejszanie rozbieżności gospodarczych, społecznych i terytorialnych pomiędzy wszystkimi regionami UE, a co za tym idzie, poprawę jakości życia Europejczyków; podkreśla, że odgrywa ona ważną rolę w realizacji strategii „Europa 2020” na rzecz inteligentnego, trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu, w szczególności poprzez jednoznaczne przeznaczenie zasobów na działania związane z klimatem i cele społeczne, zwłaszcza w celu zwalczania ubóstwa, w tym ubóstwa dzieci, nierówności i wykluczenia społecznego, oraz stymulowania zatrudnienia; wzywa Komisję do nadzorowania pełnego wdrożenia wyżej wymienionych celów; uważa ponadto, że przy poszanowaniu wstępnie przydzielonych poszczególnym państwom pul środków, fundusze strukturalne mogą może również przyczynić się do nowych wyzwań, takich jak konsekwencje kryzysu uchodźczego;

Rosnąca presja na politykę rozwoju i sąsiedztwa

28.  zwraca uwagę na presję na wzrost światowego zapotrzebowania na pomoc humanitarną i ograniczanie ryzyka wystąpienia katastrof związanych ze skutkami konfliktów i wojen; zwraca uwagę na porozumienie z Addis Abeby, w której szefowie państw i rządów potwierdzili swoje zdecydowane polityczne zaangażowanie w osiąganie celów zrównoważonego rozwoju, i jest świadomy potrzeby ponoszenia wydatków w tym zakresie; przypomina o niedawnym odnowieniu zbiorowego zobowiązania UE do zwiększenia oficjalnej pomocy rozwojowej do 0,7% jej DNB, do przekazania co najmniej 20% jej oficjalnej pomocy rozwojowej na podstawowe usługi społeczne, ze szczególnym naciskiem na kształcenie i zdrowie; zdecydowanie sprzeciwia się wszelkiemu wykorzystywaniu pomocy na rzecz rozwoju na cele niezwiązane z rozwojem;

29.  przypomina, że sytuacja geopolityczna we wschodnim sąsiedztwie jest niepewna; podkreśla ważną rolę, jaką budżet UE odgrywa w przyczynianiu się do stabilizacji sytuacji w południowym i wschodnim sąsiedztwie UE oraz w sprostaniu tym wyzwaniom poprzez zapewnianie wsparcia dla krajów, które obecnie realizują układy o stowarzyszeniu, tak aby sprzyjać postępom w reformach i zapewnić pogłębienie stosunków między UE a odnośnymi krajami;

Włączanie kwestii płci do głównego nurtu polityki

30.  przyjmuje z zadowoleniem śródokresowy przegląd WRF jako okazję do dokonania znacznych postępów w zakresie skuteczniejszego włączania problematyki płci do WRF oraz wdrożenia i monitorowania wspólnego oświadczenia w tej sprawie, załączonego do WRF;

Zaległości w płatnościach

31.  przypomina, że w trakcie poprzednich WRF (2007–2013) nagromadzone zaległości w niezapłaconych rachunkach wzrosły z poziomu 5 mld EUR na koniec 2010 r. do bezprecedensowego poziomu 11 mld EUR na koniec 2011 r., 16 mld EUR na koniec 2012 r. i 23,4 mld EUR na koniec 2013 r.; ostrzega, że zaległości te rozlały się na obecne WRF (2014–2020), osiągając niespotykanie wysoki poziom 24,7 mld EUR na koniec 2014 r.; podkreśla, że na konsekwentną prośbę Parlamentu uzgodniony został plan płatności z myślą o zmniejszeniu zaległości w nieuregulowanych wnioskach o płatność dotyczących polityki spójności w okresie 2007–2013 do „normalnego” poziomu 2 mld EUR przed końcem 2016 r.; zaznacza, że na koniec 2015 r. w odniesieniu do okresu 2007–2013 w dziedzinie polityki spójności zidentyfikowano co najmniej 8,2 mld EUR w niezapłaconych rachunkach – oczekuje się, że wartość ta spadnie poniżej 2 mld EUR przed końcem 2016 r.; odnotowuje, że zmniejszenie to przyniesie jedynie tymczasową ulgę, gdyż jest ono po prostu wynikiem przedkładania mniejszej niż zapowiadana liczby wniosków o płatność dotyczących zarówno programów w okresie 2007–2013, jak i 2014–2020; wyraża ubolewanie, że nie podjęto żadnych działań w celu zaradzenia „ukrytym zaległościom” wykrytym w innych działach; zwraca uwagę na fakt, że spodziewane jest powtórzenie sytuacji z okresu 2012–2014 pod koniec aktualnych WRF, jeśli nie zostaną podjęte konkretne działania;

32.  wyraża ubolewanie w związku z faktem, że konsekwencje tego kryzysu w zakresie płatności są poważne, dotykają beneficjentów unijnego budżetu, np. studentów, uniwersytety, MŚP, badaczy i organizacje pozarządowe, a także władze lokalne i regionalne oraz inne odpowiednie jednostki; przypomina w szczególności dramatyczny niedobór płatności w dziedzinie operacji humanitarnych w 2014 r., co miało negatywny wpływ na unijne operacje ratunkowe; przypomina, że Komisja musiała się uciekać do „środków łagodzących”, takich jak zmniejszenie odsetka płatności zaliczkowych i odroczenie zaproszeń do składania wniosków/ofert i związanego z nimi udzielania zamówień; przypomina, że pojawiło się sztuczne spowalnianie realizacji nowych programów na lata 2014–2020 z powodu ogólnego braku płatności, czego przykładem może być sztuczne opóźnienie związane z wartymi 1 mld EUR zaproszeniami do składania wniosków w ramach programu „Horyzont 2020” w 2014 r., co miało zapewnić, by terminy płatności przypadły na 2015 r., a nie na 2014 r.; zaznacza ponadto, że za opóźnione płatności budżet UE został obciążony karami, które sięgnęły ok. 3 mln EUR zarówno w 2014, jak i 2015 r.;

B. Znaczące wykorzystanie przepisów dotyczących elastyczności dostępnych na mocy WRF

33.  podkreśla, że aby zapewnić dodatkowe środki, które były niezbędne do podjęcia działań w odpowiedzi na kryzysy lub do finansowania nowych priorytetów politycznych od 2014 r., władza budżetowa zatwierdziła wykorzystanie w znaczącym stopniu przepisów dotyczących elastyczności i instrumentów szczególnych zawartych w rozporządzeniu w sprawie WRF, po wyczerpaniu wszystkich dostępnych marginesów; przypomina, że kilka z tych przepisów wynikało bezpośrednio z propozycji przedstawionych przez Parlament Europejski, który uczynił apel o jak największą elastyczność jednym ze swoich najważniejszych postulatów w negocjacjach w sprawie WRF;

34.  odnotowuje przede wszystkim, że instrumenty szczególne zostały uruchomione w celu zaradzenia kryzysowi uchodźczemu i migracyjnemu (pełna kwota instrumentu elastyczności wyczerpana w 2016 r. – 1 530 mln EUR; rezerwa na pomoc nadzwyczajną w 2016 r. – 150 mln EUR), problemowi niedoboru płatności (margines na nieprzewidziane wydatki uruchomiony w 2015 r. – 3,16 mld EUR) oraz na potrzeby finansowania funduszu gwarancyjnego EFIS (pełne wykorzystanie łącznego marginesu na zobowiązania w 2014 r. – 543 mln EUR); przypomina, że decyzja o uruchomieniu marginesu na nieprzewidziane wydatki w płatnościach jest powiązana z obniżeniem pułapów płatności na lata 2018–2020;

35.  przewiduje, że wszelkie dalsze potrzeby wynikające z kryzysu migracyjnego i uchodźczego w 2016 r., łącznie z transzą w wysokości 200 mln EUR na nowy instrument służący zapewnieniu wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych w obrębie Unii, powinny skutkować uruchomieniem marginesu na nieprzewidziane wydatki tak szybko, jak będzie to konieczne; przypomina, że w dziale 3 żadne marginesy nie są już dostępne, a instrument elastyczności został już całkowicie wykorzystany na ten rok; sugeruje zbadanie dalszych możliwości elastyczności w obliczu pojawiających się wyzwań;

36.  przypomina, że ustawodawcza elastyczność, zgodnie z zapisami pkt 17 porozumienia międzyinstytucjonalnego, pozwala na zwiększenie ogólnej puli środków finansowych na programy przyjęte w drodze zwykłej procedury ustawodawczej maksymalnie o ok. 10% w siedmioletnim okresie; zauważa, że „nowe, obiektywne, długoterminowe okoliczności” pozwalają władzy budżetowej na jeszcze większe odstępstwo od pierwotnej puli środków; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że przepis ten został już wykorzystany, aby umożliwić Unii reakcję na nieprzewidziane wydarzenia poprzez znaczne zwiększenie pierwotnych rocznych alokacji dla programów, takich jak Fundusz Azylu, Migracji i Integracji;

II. Śródokresowa rewizja WRF – nadrzędny wymóg

37.  jest przekonany – na podstawie powyższej analizy – że przegląd funkcjonowania obecnych WRF opiera się na założeniu, że prawdziwa śródokresowa rewizja WRF, jaką przewidziano w rozporządzeniu w sprawie WRF, jest absolutnie niezbędna, jeżeli Unia ma skutecznie sprostać licznym wyzwaniom, a jednocześnie osiągnąć swoje cele polityczne; przypomina, że realizacja strategii Europa 2020 pozostaje najważniejszym priorytetem wspieranym z budżetu UE; podkreśla, że budżet UE powinien dysponować wystarczającymi środkami, aby skutecznie zapewnić inwestycje sprzyjające wzrostowi gospodarczemu i tworzeniu miejsc pracy, osiągnąć spójność gospodarczą, społeczną i terytorialną oraz promować solidarność;

38.  wzywa Komisję, by przy opracowywaniu wniosku ustawodawczego uwzględniła następujące postulaty Parlamentu dotyczące zmian w rozporządzeniu w sprawie WRF, zarówno w odniesieniu do danych liczbowych, jak i do pewnych przepisów dotyczących funkcjonowania WRF, które muszą mieć zastosowanie już do obecnych WRF;

39.  podkreśla, że dwa wnioski ustawodawcze mające istotne skutki budżetowe, tj. przedłużenie EFIS i ustanowienie planu inwestycji zewnętrznych, są spodziewane jesienią 2016 r.; oczekuje, że informacje o finansowaniu tych dwóch wniosków zostaną udostępnione jak najszybciej, tak aby można je było należycie uwzględnić w trakcie negocjacji w sprawie rewizji śródokresowej WRF; przypomina o swoim zasadniczym stanowisku, zgodnie z którym nowe inicjatywy polityczne nie powinny być finansowane kosztem istniejących unijnych programów i strategii politycznych;

40.  podkreśla, że zmiany uzgodnione przy okazji śródokresowej rewizji WRF należy bezzwłocznie wdrożyć i uwzględnić już w budżecie na 2017 r.; wzywa zatem Komisję do jak najszybszego przedstawienia wniosku ustawodawczego w sprawie rewizji rozporządzenia w sprawie WRF, aby umożliwić prowadzenie równoległych negocjacji na temat rewizji WRF i budżetu UE na 2017 r. oraz osiągnięcie terminowego porozumienia w tym zakresie;

41.  odnotowuje wynik referendum w Zjednoczonym Królestwie z dnia 23 czerwca 2016 r.; wzywa w związku z tym Komisję do przedstawienia władzy budżetowej wszystkich istotnych informacji o ewentualnych skutkach tego referendum dla budżetu, bez uszczerbku dla wyniku zbliżających się negocjacji między Zjednoczonym Królestwem a UE;

A. Postulaty Parlamentu dotyczące drugiej połowy okresu obowiązywania WRF

Dane liczbowe w WRF (zobowiązania)

42.  w pełni potwierdzając ideę szeroko zakrojonego wsparcia politycznego i finansowego dla EFIS, wyraża jednocześnie przekonanie, że z budżetu UE nie należy finansować nowych inicjatyw kosztem istniejących programów i polityk unijnych; zamierza dotrzymać swojego zobowiązania do pełnego skompensowania cięć związanych z EFIS, które dotknęły program „Horyzont 2020” i instrument „Łącząc Europę”, aby umożliwić im osiągnięcie ich celów zgodnie z ustaleniami zawartymi zaledwie dwa lata temu oraz aby umożliwić Unii realizację celów w zakresie badań naukowych i innowacji; podkreśla w związku z tym, że rekompensata ta nie powinna wpłynąć na poziom finansowania pozostałych programów w poddziale 1a („Konkurencyjność na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia”), ponieważ bezsprzecznie przyczyniają się one do wzrostu gospodarczego, tworzenia miejsc pracy i konkurencyjności; uważa, że marginesy w poddziale 1a nie są wystarczające do zaspokojenia tych potrzeb, w związku z czym wzywa do podwyższenia pułapu w tym poddziale;

43.  zdecydowanie wspiera kontynuację – po dokonaniu niezbędnych korekt wynikających z trwającej oceny – Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych jako narzędzia prowadzenia pilnych działań służących zwalczaniu bezrobocia młodzieży; uważa, że cel ten można osiągnąć wyłącznie przez zapewnienie tej inicjatywie na pozostały okres obowiązywania obecnych WRF przynajmniej takiego samego poziomu środków na zobowiązania, jak ten przydzielany corocznie na ten program przez pierwsze dwa lata tego okresu (6 mld EUR skoncentrowanych na początkowych latach 2014–2015), z zastrzeżeniem zaplanowanej oceny Komisji; zauważa, że w związku z tym należałoby skorygować w górę pułapy w poddziale 1b („Spójność gospodarcza, społeczna i terytorialna”), gdyż nie ma tam żadnych dostępnych marginesów;

44.  jest zdania, że ogólne środki budżetowe i pule środków finansowych przydzielonych wcześniej poszczególnym krajom na WPR, w tym środki na płatności bezpośrednie, pozostają nienaruszone w czasie rewizji WRF; zwraca ponadto uwagę, jak ważne jest dopilnowanie, by środki przydzielone na Europejski Fundusz Morski i Rybacki nie zostały zmniejszone, tak aby można było umożliwić realizację celów niedawnej reformy wspólnej polityki rybołówstwa;

45.  uważa, że skala kryzysu migracyjnego i uchodźczego, spowodowanego przez konflikty i zmianę klimatu, wskazuje na to, że w nadchodzących latach można oczekiwać pojawienia się dodatkowych potrzeb w tym zakresie w dziale 3 („Bezpieczeństwo i obywatelstwo ”), mających znaczne konsekwencje dla budżetu; podkreśla ponadto, że w tym samym dziale będą również potrzebne dodatkowe środki na wsparcie wzmocnionych działań na szczeblu UE w zakresie bezpieczeństwa wewnętrznego w UE i walki z terroryzmem; zwraca się do Komisji o jak najszybsze opracowanie zaktualizowanej prognozy środków budżetowych, które są potrzebne do końca okresu obowiązywania obecnych WRF, aby podjąć wszystkie wyzwania w tych dziedzinach;

46.  wyraża zatem stanowczą opinię, że – nawet po uruchomieniu niewielkich marginesów dostępnych w ramach działu 3 oraz zastosowaniu istniejących przepisów o elastyczności – dostępne zasoby nie wystarczą do zaspokojenia zwiększonych potrzeb w ramach tego działu; apeluje zatem o zasilenie w znaczący sposób Funduszu Azylu, Migracji i Integracji oraz Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a także agencji Unii (Frontex, Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO), Europol, Eurojust i Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA)), które wzięły na siebie nowe obowiązki w tej dziedzinie, jak również innych inicjatyw, jakie można podjąć; jest zdania, że w ramach rewizji trzeba podnieść pułapy w dziale 3;

47.  oczekuje, że wspólne działania zmierzające do skutecznej odpowiedzi na wyzwania związane z zewnętrznym wymiarem kryzysu migracyjnego i uchodźczego – w szczególności stabilizacja polityczna europejskiego sąsiedztwa i Afryki Subsaharyjskiej oraz zajęcie się humanitarnymi i gospodarczymi przyczynami migracji – będą się nasilały w nadchodzących latach i będzie im towarzyszyć zwiększona liczba wniosków o finansowanie w ramach działu 4 („Globalny wymiar Europy”); podkreśla, że takie wnioski o dodatkowe finansowanie nie powinny być stosowane ze szkodą dla istniejących działań zewnętrznych UE, w tym jej polityki rozwoju; w związku z tym apeluje o korektę w górę pułapów w dziale 4;

Dane liczbowe w WRF (płatności)

48.  uważa, że kwestią wymagającą priorytetowych działań jest przeciwdziałanie wystąpieniu nowego kryzysu w zakresie płatności pod koniec okresu obowiązywania obecnych WRF; jest przekonany, że należy podjąć wszelkie starania, aby uniknąć nagromadzenia zaległości w nieuregulowanych rachunkach, co zaobserwowano podczas poprzedniego okresu; podkreśla jednak, że już teraz można spodziewać się, że w drugiej połowie okresu obowiązywania WRF, w tym samym czasie, gdy zapotrzebowanie na płatności powinno osiągnąć swój największy zwyczajny poziom, płatności znajdą się pod silną presją; uważa, że dodatkowa presja wynika m.in. z kompensowania marginesu na nieprzewidziane wydatki w ramach już skąpych pułapów płatności na lata 2018–2020, znacznego opóźnienia w rozpoczęciu nowych programów w ramach zarządzania dzielonego, w tym Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych, profilu płatności EFIS oraz dodatkowych płatności wynikających z niedawnego zwiększenia zobowiązań w związku z kryzysem migracyjnym i uchodźczym;

49.  przypomina, że środki na płatności są prawidłowym następstwem wcześniejszych zobowiązań; oczekuje zatem, że nowemu podwyższeniu poziomu środków na zobowiązania będzie towarzyszyć odpowiadające temu zwiększenie środków na płatności, w tym skorygowanie w górę pułapu płatności; uważa ponadto, że śródokresowy przegląd / śródokresowa rewizja WRF stanowi znakomitą okazję do dokonania przeglądu realizacji płatności oraz zaktualizowanych prognoz dotyczących spodziewanej ewolucji płatności do końca obowiązywania obecnych WRF; sądzi, że trzy instytucje powinny opracować i uzgodnić wspólny wiążący plan płatności na lata 2016–2020; podkreśla, że taki nowy plan powinien opierać się na należytym zarządzaniu finansami oraz zapewniać jasną strategię, tak aby spełnić wszystkie potrzeby w zakresie płatności we wszystkich działach do końca obowiązywania aktualnych WRF oraz uniknąć „ukrytych zaległości” spowodowanych sztucznym spowolnieniem wdrażania niektórych programów wieloletnich i innych środków łagodzących, takich jak zmniejszenie płatności zaliczkowych;

50.  jest zdecydowany, by rozstrzygnąć w sposób jednoznaczny kwestię budżetowania płatności w ramach instrumentów szczególnych WRF; przypomina o nierozwiązanym konflikcie dotyczącym interpretacji przepisów, który powstał między Komisją i Parlamentem, z jednej strony, a Radą, z drugiej strony, i który zdominował w ostatnich latach negocjacje budżetowe; potwierdza zajmowane od dawna stanowisko, zgodnie z którym środki na płatności wynikające z uruchomienia środków na zobowiązania w ramach instrumentów szczególnych powinny także być liczone poza rocznymi pułapami płatności w WRF;

Warunki gwarantujące przestrzeganie podstawowego prawa UE

51.  podkreśla, że wszystkie kraje powinny w pełni wypełniać swoją część zobowiązań w kontekście kryzysu uchodźczego i decyzji w sprawie specjalnego mechanizmu realokacji; zwraca się do Komisji o wprowadzenia mechanizmu finansowych premii i kar w odniesieniu do wywiązywania się – lub nie – przez państwa członkowskie ze swoich zobowiązań z tytułu środków przyjętych przez UE; twierdzi, że wszelkie wkłady finansowe pochodzące z karania państw członkowskich, które nie przestrzegają tych środków, powinny wracać do budżetu UE jako dodatkowy dochód;

Dochody nadzwyczajne

52.  zdecydowanie uważa, że wszelkie nadwyżki wynikające z niepełnego wykonania budżetu UE lub z grzywien nałożonych na przedsiębiorstwa za naruszenie prawa konkurencji UE powinny być budżetowane jako nadzwyczajny dochód w budżecie UE i nie powinny skutkować dostosowaniem wkładów opartych na DNB; uważa, że środek ten przyczyniłby się znacząco do zmniejszenia problemu budżetu UE dotyczącego płatności; apeluje do Komisji o przygotowanie stosownych wniosków ustawodawczych w tym zakresie;

53.  jest przekonany, że umorzenia środków we wszystkich działach, wynikające z całkowitego lub częściowego niewykonania działań, na które zostały przeznaczone, powinny zostać ponownie udostępnione w budżecie UE i uruchomione przez władzę budżetową w ramach rocznej procedury budżetowej; zdecydowanie uważa, że zważywszy na obecne ograniczenia mające wpływ na budżet UE i dodatkowe potrzeby w zakresie finansowania, z którymi zmaga się Unia, taki przepis powinien mieć też zastosowanie do umorzeń wynikających z wdrażania programów na lata 2007–2013, włącznie z zamknięciem programów polityki spójności; apeluje do Komisji o przygotowanie stosownych wniosków ustawodawczych w tym zakresie;

Przepisy dotyczące elastyczności i instrumenty szczególne

54.  podkreśla, że sama częstotliwość i poziom korzystania z instrumentów szczególnych WRF w ciągu ostatnich dwóch lat dowodzą ponad wszelką wątpliwość, jak wartościowe są przepisy i mechanizmy dotyczące elastyczności przewidziane w rozporządzeniu w sprawie WRF; zaznacza, że Parlament od dawna stoi na stanowisku, że elastyczność powinna pozwalać na maksymalne wykorzystanie ogólnych pułapów zobowiązań i płatności WRF;

55.  uważa zatem, że w ramach śródokresowej rewizji rozporządzeniu w sprawie WRF należy przewidzieć zniesienie licznych utrudnień i ograniczeń nałożonych przez Radę na przepisy dotyczące elastyczności w momencie przyjmowania WRF; w szczególności jest zdania, że należy uchylić wszelkie restrykcje dotyczące przenoszenia niewykorzystanych środków i marginesów, czy to w postaci ustalonych rocznych pułapów (łączny margines na płatności), czy w postaci narzuconych terminów (łączny margines na zobowiązania); jest zdania, że w świetle obecnych ograniczeń budżetowych w kilku działach nie należy określać żadnego konkretnego zakresu w odniesieniu do wykorzystywania zasobów w ramach łącznego marginesu na zobowiązania;

56.  podkreśla, w szczególności, że w 2016 r. uruchomiono pełną kwotę z instrumentu elastyczności; zauważa, że instrument ten umożliwia finansowanie precyzyjnie określonych wydatków, których nie można było pokryć w ramach pułapów dostępnych w ramach co najmniej jednego innego działu, i nie jest powiązany z żadną konkretną polityką UE; uważa zatem, że zapewnia on prawdziwą elastyczność w budżecie UE, szczególnie w przypadku poważnego kryzysu; apeluje w związku z tym o znaczne zwiększenie puli jego środków finansowych do rocznej kwoty przydziału w wysokości 2 mld EUR, zaznaczając, że ta kwota budżetowana jest jedynie w przypadku podjęcia przez władzę budżetową decyzji o uruchomieniu tego instrumentu; przypomina, że instrument elastyczności nie jest powiązany z żadną szczególną dziedziną polityki i że może zostać uruchomiony w dowolnym celu, jaki zostanie uznany za niezbędny;

57.  wskazuje na rolę, jaką rezerwa na pomoc nadzwyczajną odgrywa w zapewnianiu szybkiej reakcji na konkretne zapotrzebowanie państw trzecich na pomoc w przypadku nieprzewidzianych zdarzeń, oraz podkreśla jej szczególne znaczenie w obecnym kontekście; apeluje o znaczne zwiększenie puli jej środków finansowych do rocznej kwoty przydziału w wysokości 1 mld EUR;

58.  odnotowuje fakt obowiązywania różnych zasad, jeżeli chodzi o ramy czasowe w przypadku przenoszenia niewykorzystanych środków na instrumenty szczególne WRF, czyli instrument elastyczności, rezerwę na pomoc nadzwyczajną, Fundusz Solidarności UE oraz Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji; wzywa do zharmonizowania tych zasad, tak by umożliwić stosowanie do tych instrumentów ogólnej zasady N+3;

59.  przywiązuje szczególną wagę do marginesu na nieprzewidziane wydatki, jako ostatecznego instrumentu umożliwiającego działanie w nieprzewidzianych okolicznościach; podkreśla, że według Komisji jest to jedyny instrument szczególny, który może być uruchomiony wyłącznie w odniesieniu do środków na płatności i w ten sposób zapobiec takiemu kryzysowi w zakresie płatności w budżecie UE, jaki miał miejsce w 2014 r.; wyraża ubolewanie, że – w przeciwieństwie do poprzedniego okresu – w rozporządzeniu w sprawie WRF przewidziano obowiązkowe kompensowanie środków; zdecydowanie uważa, że wymóg ten powoduje niestabilną sytuację, która w rzeczywistości obniży roczne kwoty w odniesieniu do pułapów WRF w ostatnich latach okresu, wywierając w ten sposób dodatkową presję na budżet UE; zaznacza, że margines na nieprzewidziane wydatki jest w każdym razie instrumentem ostatecznym, który uruchamiany jest za wspólną zgodą obu organów władzy budżetowej; wzywa zatem do natychmiastowego zniesienia z mocą wsteczną zasady obowiązkowego kompensowania oraz do podniesienia jego maksymalnej rocznej kwoty do 0,05 % DNB UE;

Działania w następstwie międzynarodowych porozumień w sprawie zmian środowiskowych

60.  odnotowuje, że porozumienie COP 21 osiągnięte w Paryżu jest uniwersalnym, dynamicznym i zróżnicowanym porozumieniem, którego celem jest sprostanie wyzwaniu, jakim jest zmiana klimatu; podkreśla, że zgodnie z tym porozumieniem należy przeznaczyć środki finansowe UE na wspieranie działań w dziedzinie klimatu w krajach rozwijających się; podkreśla, że wszelkie finansowanie ewentualnych działań w następstwie COP 21 powinno mieć charakter dodatkowy w stosunku do obecnego wydatkowania środków na działania w dziedzinie klimatu i wzywa Komisję do przedstawienia strategii wdrażania i pierwszej oceny możliwych skutków porozumienia COP 21 dla budżetu UE w odpowiednim czasie przed rewizją; podkreśla ponadto, że rewizja WRF stwarza doskonałą okazję do dopilnowania, by osiągnięto cel zakładający 20 % wydatków na działania związane z klimatem, oraz do umożliwienia ewentualnego podwyższenia tego progu zgodnie z zobowiązaniami międzynarodowymi UE podjętymi na szczycie COP 21; wzywa Komisję do dopilnowania, by mechanizm uwzględniania działań w dziedzinie klimatu był w pełni stosowany w praktyce oraz by obecna metoda śledzenia takich wydatków została udoskonalona; przypomina ponadto, że UE zobowiązana jest do wdrożenia strategicznego planu Konwencji Narodów Zjednoczonych na rzecz różnorodności biologicznej, oraz podkreśla, że powinna ona przeznaczyć wystarczające środki na wypełnienie swoich zobowiązań i realizację celów w tym obszarze;

Uproszczenie

61.  sądzi, że śródokresowy przegląd / śródokresowa rewizja WRF stanowi znakomitą sposobność do tego, by po raz pierwszy ocenić i oszacować funkcjonowanie odnośnych polityk i programów UE, jak również działanie postanowień WRF dotyczących elastyczności oraz instrumentów szczególnych, i oczekuje, że Komisja przedstawi analizę wskazującą uchybienia w obecnym systemie wdrażania; zwraca szczególną uwagę na ocenę skutków dla procesu wdrażania, jakie mają nowe elementy wprowadzone w obecnym okresie programowania, takie jak warunki ex ante w ramach polityki spójności; uważa, że przegląd śródokresowy / śródokresowa rewizja WRF powinien również podsumować wyniki przydzielonych funduszy z myślą o realizacji ich celów; zwraca się do Komisji o przedstawienie konkretnych wniosków służących naprawieniu ewentualnych braków i poprawie oraz racjonalizacji warunków wdrażania na pozostały okres obowiązywania obecnych WRF, tak by zapewnić najbardziej skuteczne wykorzystanie ograniczonych zasobów finansowych i ograniczyć obciążenia administracyjne napotykane przez beneficjentów,

62.  podkreśla, że ważne jest wykazanie wartości dodanej osiągnięć finansowanych z budżetu UE, i wspiera umieszczenie kultury zorientowanej na wyniki w sercu procesu wydatkowania środków UE; podkreśla, że ocena działań i wyników powinna stać się – w stosownych przypadkach – zasadą główną, i podkreśla szczególne zastosowanie takiej zasady do programów skupionych na innowacjach; uznaje pracę Komisji w kontekście „Budżetu UE zorientowanego na wyniki”, który należy dalej rozwijać, i oczekuje na wyniki prac międzyinstytucjonalnej grupy roboczej ekspertów ds. budżetowania zadaniowego; uważa, że podejście to może stać się narzędziem poprawy wyników programów, które nie spełniają oczekiwań; podkreśla jednak, że uchybienia techniczne bądź w zakresie planowania nie mogą prowadzić do cięć w budżecie UE lub rezygnowania z priorytetów politycznych, oraz że samo lepsze wydatkowanie nie rozwiąże problemu braku środków finansowych na sprostanie palącym i rosnącym potrzebom; przypomina Komisji, że Parlament – jako jeden z organów władzy budżetowej – musi być włączony w opracowywanie strategii Komisji w tym zakresie;

Instrumenty finansowe

63.  uznaje zwiększoną rolę instrumentów finansowych w budżecie Unii jako uzupełniającej formy finansowania obok subwencji i dotacji; uznaje potencjał tych instrumentów pod względem wzmacniania finansowego, a co za tym idzie również politycznego wpływu unijnego budżetu; podkreśla jednak, że przejście od tradycyjnych metod finansowania do bardziej innowacyjnych instrumentów nie jest wskazane we wszystkich obszarach polityki, gdyż nie wszystkie polityki są w całości podporządkowane siłom rynku; podkreśla, że instrumenty finansowe stanowią alternatywny i uzupełniający sposób finansowania i nie należy ich stosować do projektów, które mogą korzystać wyłącznie z dotacji, co ma szczególne znaczenie dla regionów słabiej rozwiniętych;

64.  wzywa Komisję, aby przeprowadziła – podczas śródokresowego przeglądu / śródokresowej rewizji – dogłębną analizę wykorzystywania instrumentów finansowych od początku bieżącego okresu programowania; podkreśla, że przy ocenie danego instrumentu finansowego aspekt efektu dźwigni nie może być jedynym kryterium oceny; przypomina w tym kontekście o znaczeniu kryterium „dodatkowości” oraz o ocenie przyczyniania się do realizacji celów politycznych UE;

65.  zachęca Komisję do zidentyfikowania wszystkich obszarów polityki UE, w których dotacje mogłyby być łączone z instrumentami finansowymi, oraz do odzwierciedlenia właściwej równowagi między tymi dwoma elementami; jest głęboko przekonany, że możliwość łączenia różnych zasobów UE w oparciu o zharmonizowane zasady zarządzania pomogłaby zoptymalizować synergię między dostępnymi źródłami finansowania na szczeblu UE; zaznacza, że coraz częstsze korzystanie z instrumentów finansowych nie powinno prowadzić do redukcji w budżecie Unii; przypomina o swoich wielokrotnych apelach o większą przejrzystość i kontrolę demokratyczną w odniesieniu do wdrażania instrumentów finansowych wspieranych z budżetu Unii;

B. Uwagi Parlamentu dotyczące WRF po 2020 r.

66.  przypomina, że zgodnie z art. 25 rozporządzenia w sprawie WRF Komisja przedstawi wniosek w sprawie nowych wieloletnich ram finansowych przed dniem 1 stycznia 2018 r.; podkreśla w związku z tym, że pewne kluczowe elementy kolejnych WRF należy omówić już w ramach najbliższego przeglądu/rewizji;

67.  uważa, że priorytetowo należy zająć się m.in. takimi kluczowymi kwestiami, jak: okres obowiązywania WRF, gruntowna reforma systemu zasobów własnych, silniejszy nacisk na jedność budżetu oraz większa elastyczność budżetowa; jest ponadto przekonany, że należy dokonać przeglądu trybu procesu decyzyjnego, aby zapewnić legitymację demokratyczną i zgodność z postanowieniami Traktatu;

68.  przypomina o budżetowych zasadach jedności, rzetelności, jednoroczności, równowagi, uniwersalności, specyfikacji, należytego zarządzania finansami oraz przejrzystości, których należy przestrzegać przy uchwalaniu i wykonywaniu budżetu Unii;

69.  podkreśla, że zasadniczym elementem utrudniającym uzgodnienie wieloletnich ram finansowych między państwami członkowskimi jest przywiązywanie przez nie największej wagi do sald netto; potwierdza swoje stanowisko, zgodnie z którym budżet Unii nie jest zwykłą grą, w której wygrywa tylko jedna strona, ale jest bodźcem do konwergencji i wyrazem wspólnych polityk, które wytwarzają zbiorową wartość dodaną; wzywa zatem państwa członkowskie, by zmieniły sposób postrzegania i podejścia do budżetu Unii, tj. ustanowiły wysokość budżetu w oparciu o dogłębną analizę potrzeb finansowych wynikających ze zobowiązań prawnych Unii, jej celów politycznych określonych w jej programach i strategiach politycznych oraz międzynarodowych zobowiązań, w celu zapewnienia, by nie doszło do kolejnego impasu, który jedynie oddali Unię jeszcze bardziej od jej obywateli; w związku z tym zwraca się do Komisji o przygotowanie badania dotyczącego oszczędności poczynionych na szczeblu krajowym przez państwa członkowskie dzięki finansowaniu polityki na poziomie UE;

70.  zwraca uwagę na polityczną konieczność ustanowienia procedury podejmowania decyzji gwarantującej dostępność niezbędnych zasobów finansowych zarówno na szczeblu UE, jak i krajowym, w celu zapewnienia pełnej realizacji decyzji politycznych podjętych przez Radę Europejską;

Okres obowiązywania

71.  przypomina, że zgodnie z motywem 3 rozporządzenia w sprawie WRF, trzy instytucje uzgodniły, że wspólnie przeanalizują, jaki byłby najlepszy czas trwania kolejnych WRF w kontekście przeglądu/rewizji; potwierdza swoje stanowisko, zgodnie z którym okres obowiązywania WRF powinien zostać dostosowany do kadencji zarówno Parlamentu, jak i Komisji, tak by wybory europejskie stały się forum dla debaty nad przyszłymi priorytetami w zakresie wydatków;

72.  podkreśla jednak, że, zwłaszcza w przypadku programów opartych na zarządzaniu dzielonym w dziedzinie polityki spójności i rozwoju obszarów wiejskich, zasadnicze znaczenie ma przewidywalność w dłuższej perspektywie, ze względu na czas wymagany do uzgodnienia przepisów sektorowych oraz programów operacyjnych na szczeblu krajowym i regionalnym;

73.  jest zdania, że w związku z szybko zmieniającą się sytuacją polityczną oraz z myślą o zapewnieniu większej elastyczności, niektóre elementy WRF powinny być uzgadniane na okres pięciu lat, natomiast inne – szczególnie elementy związane z programami wymagającymi programowania w dłuższej perspektywie lub z politykami przewidującymi złożone procedury w celu ustanowienia systemów wdrażania, takimi jak polityka spójności lub rozwój obszarów wiejskich – powinny być uzgadniane na okres 5+5 lat i obejmować obowiązkową rewizję śródokresową;

Reforma systemu zasobów własnych

74.  podkreśla, że system zasobów własnych wymaga gruntownej reformy, której zasadami przewodnimi powinny być uproszczenie, sprawiedliwość i przejrzystość; oczekuje w związku z tym, że do końca 2016 r. Grupa Wysokiego Szczebla ds. Zasobów Własnych przedstawi ambitne sprawozdanie końcowe, a do końca 2017 r. Komisja przedstawi równie ambitny pakiet legislacyjny dotyczący zasobów własnych od 2021 r.;

75.  kładzie nacisk na konieczność zredukowania udziału wkładów opartych na DNB w budżecie Unii, aby wyeliminować podejście państw członkowskich zakładające „należyty zwrot“; podkreśla, że zmniejszyłoby to obciążenia dla krajowych administracji finansowych, a tym samym udostępniło odnośne zasoby krajowym budżetom państw członkowskich; przypomina, że aktualnie zasoby własne oparte na VAT są zbyt złożone i w istocie stanowią drugi wkład oparty na DNB, w związku z czym wzywa do gruntownego zreformowania albo też zupełnego zlikwidowania tego źródła zasobów własnych; uważa jednak, że konieczne jest utrzymanie wkładów opartych na DNB jako elementu budżetu, gdyż spełniają one niezbędną funkcję równoważenia budżetu;

76.  apeluje o wprowadzenie co najmniej jednego nowego rodzaju zasobów własnych, najlepiej takiego, który byłby wyraźnie powiązany z europejskimi politykami tworzącymi wartość dodaną; odnotowuje, że Grupa Wysokiego Szczebla omówiła już liczne możliwości w zakresie nowych zasobów własnych, takie jak zreformowany system VAT, podatek od transakcji finansowych, podział dochodu z tytułu emisji pieniądza przez EBC, zreformowany unijny system handlu emisjami oraz opodatkowanie emisji dwutlenku węgla, opodatkowanie transportu, podatek od osób prawnych, podatek od energii elektrycznej lub podatek cyfrowy; z niecierpliwością oczekuje na zalecenia Grupy Wysokiego Szczebla, aby określić i przygotować stanowisko Parlamentu w tym względzie; apeluje w tym kontekście o stopniowe zniesienie wszelkich form rabatów;

Jedność budżetu

77.  podkreśla znaczenie zasady jedności budżetu i przypomina, że zgodnie z art. 310 ust. 1 TFUE wszystkie dochody i wydatki Unii powinny być wpisane do budżetu; jest zaniepokojony obserwowanym od niedawna odchodzeniem od metody wspólnotowej na rzecz międzyrządowych procesów decyzyjnych, czego przykładem jest, od 2014 r., ustanowienie funduszu powierniczego Bêkou dla Republiki Środkowoafrykańskiej, regionalnego funduszu powierniczego Unii Europejskiej w odpowiedzi na kryzys w Syrii (fundusz „Madad”), kryzysowego funduszu powierniczego UE dla Afryki oraz Instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji; podkreśla, że ta forma finansowania obejmuje realokację środków z istniejących wieloletnich programów finansowych wynegocjowaną i uzgodnioną przez trzy instytucje; podkreśla, że zagraża to demokratycznej rozliczalności, ponieważ Parlament został wykluczony z ustanawiania tych środków;

78.  zaznacza, że zgodnie z Traktatem Parlament i Rada uczestniczą w uchwalaniu budżetu na równych zasadach jako dwa organy władzy budżetowej; uważa ponadto, że pełna kontrola parlamentarna nad wszystkimi wydatkami jest istotnym elementem całego procesu wydatkowania środków UE; wzywa Komisję do zachowania jedności budżetu i uznania jej za zasadę przewodnią przy proponowaniu nowych inicjatyw dotyczących polityki;

79.  potwierdza zajmowane od dawna stanowisko, zgodnie z którym Europejski Fundusz Rozwoju (EFR) powinien zostać włączony do budżetu Unii od 2021 r., przy jednoczesnym zapewnieniu finansowania Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce i operacji związanych z bezpieczeństwem;

80.  podkreśla, że możliwe przyszłe włączenie EFR lub takich instrumentów ad hoc do budżetu UE wiąże się z tym, że ich odnośne środki finansowe zostaną dodane powyżej pułapów WRF, które będą musiały zostać odpowiednio skorygowane, aby nie narażać finansowania innych unijnych strategii politycznych i programów;

Zwiększona elastyczność

81.  zaznacza, że sztywna struktura budżetu Unii uniemożliwia władzy budżetowej odpowiednie reagowanie na zmieniające się okoliczności; apeluje zatem o większą elastyczność w kolejnych WRF, szczególnie zwiększenie elastyczności między poszczególnymi działami w formie bardziej elastycznego korzystania z niewykorzystanych marginesów oraz między latami, z myślą o pełnym wykorzystaniu pułapów WRF;

82.  podkreśla, że poza zdolnością do elastycznego reagowania na zmieniające się okoliczności bez uszczerbku dla uzgodnionego programowania, należy również zapewnić Unii zdolność do szybkiego reagowania na rodzące się kryzysy, takie jak obecny kryzys migracyjny; wzywa zatem do ustanowienia – obok już istniejących instrumentów szczególnych WRF – stałej rezerwy kryzysowej UE w ramach budżetu Unii, aby uniknąć rozwiązań ad hoc, takich jak ustanawianie funduszy powierniczych; podkreśla, że taki mechanizm, przeznaczony na reagowanie na kryzysy i nieprzewidziane sytuacje, powinien – ze względu na jego charakter – funkcjonować jako nowy specjalny instrument WRF i być rozliczany ponad pułapami WRF;

Proces podejmowania decyzji

83.  przywołuje krytyczne stanowisko Parlamentu względem sposobu, w jaki przeprowadzono procedurę zmierzającą do przyjęcia rozporządzenia w sprawie WRF na lata 2014–2020; przypomina, że przyjęcie rozporządzenia wymaga zgody Parlamentu; podkreśla w związku z tym, że Parlament musi być od samego początku w pełni zaangażowany w stosowne negocjacje; uważa, że instytucje UE powinny sformalizować zasady dotyczące procedury przyjmowania kolejnych WRF i zawrzeć je w porozumieniu osiągniętym podczas śródokresowego przeglądu / śródokresowej rewizji WRF, uwzględniającym uchybienia z poprzednich negocjacji oraz zapewniającym pełną ochronę roli i prerogatyw Parlamentu zgodnie z postanowieniami Traktatów; uważa, że zasady te powinny ostatecznie zostać zapisane w porozumieniu międzyinstytucjonalnym, tak jak ma to miejsce w przypadku rocznej procedury budżetowej;

84.  uważa, że wymóg jednomyślności przy przyjmowaniu rozporządzenia w sprawie WRF stanowi prawdziwe utrudnienie w tym procesie; wzywa w związku z tym Radę Europejską do zastosowania klauzuli pomostowej w art. 312 ust. 2 TFUE w celu umożliwienia przyjęcia rozporządzenia w sprawie WRF większością kwalifikowaną; przypomina ponadto, że można zastosować również ogólną klauzulę pomostową, o której mowa w art. 48 ust. 7 TUE, w celu stosowania zwykłej procedury ustawodawczej; podkreśla, że przejście na głosowanie większością kwalifikowaną nad przyjęciem rozporządzenia w sprawie WRF byłoby zgodne z procesem podejmowania decyzji stosowanym dla celów przyjmowania praktycznie wszystkich wieloletnich programów UE, a także z roczną procedurą przyjmowania budżetu UE;

85.  przypomina, że Traktat nie przyznaje Radzie Europejskiej prawa do sprawowania funkcji ustawodawczej; w tym kontekście ponawia swój stanowczy sprzeciw wobec ingerencji Rady Europejskiej w ustawodawstwo podczas ostatnich negocjacji w sprawie WRF; domaga się od Rady Europejskiej, by ograniczyła się do swych zadań określonych w Traktacie i by powstrzymywała się od uprzedzania zmian politycznych, które mają być ustanawiane w ramach zwykłej procedury ustawodawczej, a tym samym o respektowanie prerogatyw ustawodawczych Parlamentu wynikających z procedury współdecyzji;

86.  nalega, by procedura ustawodawcza, której celem jest przyjęcie następnych WRF, została zakończona do końca 2018 r. w następstwie szeroko zakrojonych negocjacji między Parlamentem a Radą; podkreśla, że terminowe zawarcie porozumienia w sprawie WRF pozwoli na szybkie przyjęcie wszystkich rozporządzeń sektorowych oraz sprawi, że wszystkie programy będą mogły rozpocząć się bez opóźnień w dniu 1 stycznia 2021 r.; podkreśla znaczenie lepszego informowania parlamentów narodowych i obywateli europejskich o wyzwaniach związanych z kolejnymi WRF dzięki zorganizowaniu, w stosownych przypadkach, konferencję międzyinstytucjonalnej i międzyparlamentarnej;

°

°  °

87.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, pozostałym zainteresowanym instytucjom i organom oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1)

  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.

(2)

  Dz.U. L 103 z 22.4.2015, s. 1.

(3)

  Dz.U. L 168 z 7.6.2014, s. 105.

(4)

  Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

(5)

  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

(6)

  Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0378.

(7)

  Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0599.

(8)

  Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0455.

(9)

  Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0456.

(10)

  Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0304.

(11)

  Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0078.

(12)

  Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0360.

(13)

  Teksty przyjęte, P7_TA(2011)0266.


OPINIA Komisji Spraw Zagranicznych (25.5.2016)

dla Komisji Budżetowej

w sprawie przygotowania rewizji powyborczej WRF na lata 2014–2020: uwagi Parlamentu poprzedzające wniosek Komisji

(2015/2353(INI))

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Neena Gill

WSKAZÓWKI

Komisja Spraw Zagranicznych zwraca się do Komisji Budżetowej, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  podkreśla, że UE musi sprostać bezprecedensowej liczbie kryzysów w swym sąsiedztwie i w bardziej odległych regionach, a w szczególności kryzysowi uchodźczemu, zagrożeniom bezpieczeństwa i konfliktom zbrojnym, które zagrażają podstawowym wartościom i wymagają solidarności i wzmocnionych wspólnych działań zewnętrznych; przypomina o potrzebie solidarności w związku z coraz większą liczbą klęsk żywiołowych; podkreśla, że kryzysów tych nie przewidziano przy zatwierdzaniu wieloletnich ram finansowych (WRF) na lata 2014–2020; przypomina, że łączna kwota środków w dziale 4 została ograniczona o ok. 16 % w porównaniu do pierwotnego wniosku Komisji, przez co znacznie spadła zdolność UE do reagowania na te wszystkie nowe wyzwania i do wypełniania zobowiązań politycznych; wzywa Komisję do przedstawienia wniosku w sprawie rewizji, w którym zostaną podniesione pułapy środków na zobowiązania w tym dziale, aby zapewnić dodatkowe finansowanie; wzywa Komisję, by – pamiętając o specyfice działań zewnętrznych – włączyła podejście oparte na budżetowaniu zadaniowym;

2.  podkreśla, że opanowanie kryzysu migracyjnego i uchodźczego jest kluczowym priorytetem, lecz nie powinno się to dziać kosztem polityki w innych dziedzinach, w tym dziedzinach kluczowych dla podjęcia długoterminowych wyzwań i zajęcia się podstawowymi przyczynami obecnego kryzysu; jest przekonany, że reakcje na kryzys humanitarny muszą się wpisywać w procesy rozwojowe, działania służące osiągnięciu celów zrównoważonego rozwoju, we wspieranie stabilnych i bezpiecznych warunków umożliwiających rozwój oraz wspieranie praw człowieka i we wszelkie inne priorytety unijnej polityki zagranicznej;

3.  uważa, że obecne mechanizmy elastyczności są niewystarczające, jeśli chodzi o wysokość środków i poziom elastyczności, aby odpowiednio zareagować na nową sytuację; przypomina, że – głównie z powodu braku środków – Komisja ustanowiła szereg instrumentów doraźnych, w tym fundusze powiernicze na rzecz Syrii, Afryki i Republiki Środkowoafrykańskiej oraz Instrument Pomocy dla Uchodźców w Turcji; uznaje, że dają one możliwość zwiększenia reakcji finansowej UE, ale podkreśla konieczność zapewnienia przejrzystości, odpowiedzialności i kontroli demokratycznej w zarządzaniu tymi instrumentami finansowymi, a także wyraża rozczarowanie tym, że państwa członkowskie nie wywiązały się z zobowiązań dotyczących finansowania; zdecydowanie domaga się, by Parlament Europejski mógł nadzorować zarządzanie funduszami powierniczymi;

4.  wzywa Komisję do zaproponowania reformy mechanizmów elastyczności na mocy WRF, w tym ustanowienia stałej rezerwy kryzysowej UE, która będzie w razie potrzeby umożliwiała uruchomienie dodatkowych zasobów za pomocą elastycznych procedur umożliwiających szybkie reagowanie na nagłe i nieprzewidziane sytuacje; zauważa, że wszelkie nadzwyczajne środki finansowe przeznaczone na reagowanie na kryzysy i nieprzewidziane sytuacje należy objąć – ze względu na ich charakter – specjalnymi instrumentami i rozliczać poza pułapami WRF; uważa, że możliwość przesunięcia nieprzydzielonych środków między działami zwiększyłaby zdolność reagowania na pojawiające się wyzwania, a także pozwoliłaby na maksymalne wykorzystanie pułapów WRF; zauważa, że obecne środki powinny być wykorzystywane w jak najbardziej efektywny sposób; podkreśla znaczenie rezerw na pomoc nadzwyczajną i utrzymania wystarczających środków na ten cel;

5.  podkreśla, że poddane rewizji WRF powinny być w stanie reagować na potrzeby instrumentów finansowania zewnętrznego po ich przeglądzie śródokresowym w 2017 r., oraz apeluje o zapewnienie większej spójności i koordynacji obu procesów przeglądu w przyszłości;

6.  wzywa Komisję do dostosowania przyszłych WRF do kadencji Komisji i Parlamentu w celu zwiększenia demokratycznej odpowiedzialności i przejrzystości budżetu wieloletniego.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

23.5.2016

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

36

7

2

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Lars Adaktusson, Michèle Alliot-Marie, Petras Auštrevičius, Amjad Bashir, Bas Belder, Goffredo Maria Bettini, Elmar Brok, Klaus Buchner, James Carver, Lorenzo Cesa, Javier Couso Permuy, Mark Demesmaeker, Georgios Epitideios, Knut Fleckenstein, Eugen Freund, Michael Gahler, Iveta Grigule, Afzal Khan, Janusz Korwin-Mikke, Eduard Kukan, Ilhan Kyuchyuk, Ryszard Antoni Legutko, Barbara Lochbihler, Sabine Lösing, Ramona Nicole Mănescu, David McAllister, Tamás Meszerics, Francisco José Millán Mon, Javier Nart, Pier Antonio Panzeri, Demetris Papadakis, Ioan Mircea Paşcu, Vincent Peillon, Alojz Peterle, Tonino Picula, Cristian Dan Preda, Jozo Radoš, Jaromír Štětina, Charles Tannock, Boris Zala

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Luis de Grandes Pascual, Marek Jurek, Bodil Valero

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Ricardo Serrão Santos, Renate Weber


OPINIA Komisji Rozwoju (30.5.2016)

dla Komisji Budżetowej

w sprawie przygotowania rewizji powyborczej WRF na lata 2014–2020: uwagi Parlamentu poprzedzające wniosek Komisji

(2015/2353(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Paul Rübig

WSKAZÓWKI

Komisja Rozwoju zwraca się do Komisji Budżetowej, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  przypomina, że pierwsze lata nowych WRF charakteryzowały się poważnymi niedoborami płatniczymi w budżecie z negatywnymi skutkami dla wdrażania programów działań zewnętrznych; apeluje o zapewnienie odpowiedniego poziomu płatności w dziale 4, aby nie dopuścić do ponownego wystąpienia tego problemu;

2.  zwraca uwagę na ogromną skalę światowych potrzeb w zakresie pomocy humanitarnej i zmniejszania ryzyka związanego z klęskami żywiołowymi, gotowości na wypadek klęsk żywiołowych i epidemii oraz budowania odporności w krajach rozwijających się; zwraca ponadto uwagę na rosnącą presję na te potrzeby wynikającą z skutków konfliktów i wojen, łamania praw człowieka, złych rządów i korupcji, świadczenia podstawowych usług społecznych na niedostatecznym poziomie, w tym niewydolności systemów opieki zdrowotnej, braku powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego i inwestycji w innowacje w dziedzinie zdrowia, rosnących nierówności gospodarczych i społecznych, a także zmian klimatu i rywalizacji o rzadkie zasoby; uważa, że należy zwiększyć przejrzystość, rozliczalność i sprawozdawczość w odniesieniu do środków na rozwój i pomoc humanitarną, a także środki finansowe na tę pomoc, wraz ze szybkim zatwierdzaniem przez władzę budżetową w razie potrzeby, biorąc pod uwagę przede wszystkim nowo utworzony program działań do roku 2030, a także w celu realizacji zasad spójności polityki na rzecz rozwoju; wyraża przekonanie, że służy to również interesom UE, ponieważ zapobiegnie przyszłej presji migracyjnej;

3.  zauważa, że wydatki w zakresie kosztów związanych z uchodźcami ponoszone wewnętrznie przez darczyńców, choć objęte częściowo definicją oficjalnej pomocy rozwojowej (ODA) Komitetu Pomocy Rozwojowej (DAC) nie przyczyniają się do zrównoważonego rozwoju w krajach rozwijających się ani do eliminacji podstawowych przyczyn migracji; odnotowuje wzrost w niektórych państwach członkowskich zgłaszania kosztów związanych z uchodźcami ponoszonych wewnętrznie przez darczyńców jako oficjalnej pomocy rozwojowej; powtarza, że skuteczne działania w zakresie pomocy humanitarnej oraz programy na rzecz rozwoju powinny mieć na celu zwalczanie podstawowych przyczyn migracji w krajach rozwijających się i nie powinny być realizowane kosztem unijnego finansowania przeznaczonego na rozwój i inne obszary polityki;

4.  przypomina, że kryzys związany z migrantami i uchodźcami miał wyraźny wpływ na budżet UE i nadal będzie wymagał dynamicznych reakcji w nadchodzących latach; popiera wyczerpanie środków dostępnych w ramach działu 3 i 4 budżetu UE na lata 2014–2016; apeluje w tym względzie o odpowiednie zwiększenie pułapów, aby odpowiednio zareagować na kryzys związany z migracją i uchodźcami;

5.  dostrzega potrzebę wydatków w celu osiągnięcia wszystkich aspektów 16. celu programu działań na rzecz zrównoważonego rozwoju; uważa, że promowanie pokoju, państwa prawa, praw człowieka, dobrych rządów i edukacji w krajach rozwijających się ma kluczowe znaczenie dla osiągnięcia pokoju i bezpieczeństwa, ograniczania ubóstwa i nierówności, a w dłuższej perspektywie – likwidacji ubóstwa; odrzuca wszelkie wykorzystywanie pomocy na rzecz rozwoju na cele niezwiązane z rozwojem, które są wyraźnie określone w art. 208 Traktatu o finansowaniu Unii Europejskiej (TFUE); podkreśla, że dane środki, które nie stanowią oficjalnej pomocy rozwojowej, muszą pochodzić z innych instrumentów niż Instrument Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju lub Europejski Fundusz Rozwoju lub z wszelkich innych mechanizmów korzystających wyłącznie z tych instrumentów, takich jak kryzysowy fundusz powierniczy UE dla Afryki;

6.  podkreśla potrzebę zagwarantowania dostatecznych wydatków na zdrowie w związku z wybuchami epidemii; przypomina o potrzebie skutecznych i szeroko zakrojonych systemów opieki zdrowotnej z przystępnymi cenami leków w celu realizacji 3. celu programu działań na rzecz zrównoważonego rozwoju; zachęca do lepszego wykorzystania wszystkich programów WRF, takich jak „Horyzont 2020”, Instrument Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju, Europejski Fundusz Rozwoju czy program „Zdrowie na rzecz wzrostu”, w celu podejmowania globalnych wyzwań w obszarze zdrowia, które łatwo mogą mieć negatywny wpływ na samą Europę;

7.  przypomina, że fundusze powiernicze zostały ustanowione, ponieważ w budżecie UE brakuje zasobów i elastyczności, których wymaga natychmiastowa i kompleksowa reakcja na poważne sytuacje kryzysowe; apeluje o znalezienie praktycznego rozwiązania, które umożliwi władzy budżetowej pełną kontrolę w celu poprawy jedności budżetu i przestrzegania zasady demokratycznej odpowiedzialności;

8.  przypomina, że UE podjęła zdecydowane zobowiązania w kwestii skuteczności pomocy, zwłaszcza zasady demokratycznej odpowiedzialności za programy rozwoju przez odbiorców pomocy i dostosowanie pomocy UE do priorytetów krajów rozwijających się; zwraca uwagę, że zasada ta musi być przestrzegana w odpowiedzi UE na migrację, np. podczas powoływania funduszu powierniczego UE dla Afryki, który został celowo utworzony w celu pominięcia bardziej długotrwałych procedur EFR opartych na poszanowaniu zasad skuteczności pomocy; apeluje do Komisji o przedstawienie wniosku dotyczącego finansowania Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce z innych źródeł;

9.  zauważa ponadto, że pozytywne wydarzenia, takie jak te w Mjanmie/Birmie i Kolumbii, wymagają odpowiedniej reakcji i środków ze strony UE;

10.  podkreśla konieczność zapewnienia odpowiednich środków na realizację celów zrównoważonego rozwoju, zarazem przyjmując do wiadomości, że zbiorowa oficjalna pomoc rozwojowa UE stanowiła 0,47% DNB UE w 2015 r.; żałuje, że UE nie udało się spełnić zobowiązania do zwiększenia oficjalnej pomocy rozwojowej do 0,7% DNB w 2015 r.; przypomina o niedawnym przedłużeniu zbiorowego zobowiązania UE do zwiększenia oficjalnej pomocy rozwojowej do 0,7 % jej DNB; zwraca uwagę, że wymaga to znacznego zwiększenia środków i podkreśla, że należy uwzględnić ten aspekt przy rewizji WRF; apeluje do państw członkowskich o przyjęcie jasnego planu wypełnienia ich zobowiązania do przekazywania 0,7% swojego DNB na oficjalną pomoc rozwojową;

11.  powtarza, że terminowe i przewidywalne finansowanie pomocy humanitarnej zapewnione jest w najlepszy sposób wtedy, gdy nie występują dysproporcje między zobowiązaniami a płatnościami, i zwraca się do Komisji o przedstawienie wniosku w sprawie systematycznego zapewniania takiego samego poziomu płatności i zobowiązań w odniesieniu do działań w zakresie pomocy humanitarnej;

12.  apeluje do UE i jej państw członkowskich o wstrzymanie zwiększania pomocy i wyłączenie pozycji zawyżonej pomocy ze sprawozdawczości dotyczącej oficjalnej pomocy rozwojowej (np. kosztów związanych z uchodźcami, kosztów naliczonych związanych ze studentami, pomocy wiązanej, odsetek od pożyczek i redukcji zadłużenia);

13.  wspiera finansowanie przez UE działań w zakresie klimatu w krajach rozwijających się oraz nalega na respektowanie zobowiązania krajów rozwijających się do niedopuszczenia do tego, by taka pomoc prowadziła do ograniczenia niezwiązanej z klimatem oficjalnej pomocy rozwojowej; domaga się uruchomienia dodatkowych środków finansowych na dodatkowe potrzeby.

14.  zwraca się o śródokresową ocenę programów na rzecz rozwoju w WRF na podstawie ich wyników w stosunku do założonych celów i dążeń, zdolności absorpcyjnej i wartości dodanej dla UE, z uwzględnieniem opóźnień we wdrażaniu obecnych ram oraz podjętych w międzyczasie zobowiązań, takich jak cele zrównoważonego rozwoju; zaleca, aby w razie potrzeby przewidzieć odpowiednie środki budżetowe na niedostatecznie wdrożone zobowiązania;

15.  przypomina o zobowiązaniu UE do przekazania co najmniej 20% jej oficjalnej pomocy rozwojowej na podstawowe usługi społeczne, ze szczególnym naciskiem na kształcenie i zdrowie; uważa, że osiągnięcie najwyższych możliwych standardów zdrowotnych stanowi podstawowe prawo człowieka, a powszechny dostęp do opieki zdrowotnej i ubezpieczeń zdrowotnych, obejmujących zdrowie seksualne i reprodukcyjne oraz związane z tym prawa, stanowi potężny czynnik umożliwiający rozwój i ma podstawowe znaczenie w promowaniu równouprawnienia płci, poprawie wyników w obszarze żywienia i kształcenia; w konsekwencji podkreśla potrzebę przewidzenia wydatków związanych ze zdrowiem w kontekście szybko wybuchających epidemii i w świetle potrzeby szeroko zakrojonych inwestycji w celu utworzenia odpornych systemów opieki zdrowotnej oraz zapewniania dostępu do podstawowych leków w przystępnych cenach w wielu krajach o niskim i średnim dochodzie, aby osiągnąć cele programu działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

24.5.2016

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

19

1

1

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Beatriz Becerra Basterrechea, Nirj Deva, Doru-Claudian Frunzulică, Maria Heubuch, György Hölvényi, Linda McAvan, Norbert Neuser, Maurice Ponga, Lola Sánchez Caldentey, Elly Schlein, Davor Ivo Stier, Bogdan Brunon Wenta, Rainer Wieland

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Marina Albiol Guzmán, Agustín Díaz de Mera García Consuegra, Carolina Punset, Paul Rübig, Adam Szejnfeld, Patrizia Toia, Jan Zahradil

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

John Stuart Agnew


OPINIA Komisji Handlu Międzynarodowego (25.5.2016)

dla Komisji Budżetowej

w sprawie przygotowania przeglądu powyborczego WRF na lata 2014–2020: uwagi Parlamentu poprzedzające wniosek Komisji

(2015/2353(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Reimer Böge

WSKAZÓWKI

Komisja Handlu Międzynarodowego zwraca się do Komisji Budżetowej, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  podkreśla, że unijna polityka handlowa promująca otwieranie rynków na zasadzie wzajemności w celu pobudzania wzrostu gospodarczego, zatrudnienia i rozwoju wpływa na stabilność i dobrobyt zarówno UE, jak i państw trzecich; apeluje o zapewnienie odpowiedniego finansowania umożliwiającego Komisji realizację ambitnego programu wytyczonego w jej strategii zatytułowanej „Handel dla wszystkich”;

2.  stwierdza, że zawarcie każdej nowej umowy o wolnym handlu powoduje znaczne zmniejszenie dochodów zasilających własne zasoby budżetowe Unii; apeluje do Komisji o dokładne określenie spodziewanego zmniejszenia dochodów w wyniku każdej obecnie negocjowanej umowy o wolnym handlu i jednoznaczne podanie, przez jakie realokacje w budżecie suma ta ma zostać zrekompensowana; apeluje do Komisji, aby przedstawiła konkretne propozycje dotyczące wkładu handlu międzynarodowego w związku z nową strukturą budżetu i zasobów własnych Unii;

3.  wyraża przekonanie, że kryzys migracyjny i uchodźczy ujawnił istotne niedociągnięcia w zakresie spójności działań UE w państwach wschodniego i południowego sąsiedztwa oraz w Afryce Subsaharyjskiej; wzywa Komisję do skorzystania z przeglądu WRF w celu przeprowadzenia zasadniczej reformy strategii politycznej wobec partnerów UE pod kątem zwiększenia spójności polityki na rzecz rozwoju i skutecznego radzenia sobie z przyczynami migracji; podkreśla, że środki finansowe na programy służące opanowaniu kryzysu uchodźczego nie powinny być potrącane z puli wydatków na oficjalną pomoc rozwojową;

4.  podkreśla, że ważna rola, którą odgrywają MŚP w gospodarce UE, powinna znaleźć odzwierciedlenie w kompleksowej i spójnej strategii zapewniającej europejskim MŚP środowisko sprzyjające działalności gospodarczej oraz wspierającej możliwości tych przedsiębiorstw w zakresie handlu zagranicznego i inwestycji zagranicznych; zwraca się w tym kontekście do Komisji o opracowanie rzeczowych i przejrzystych przewodników dla MŚP dotyczących możliwości i korzyści związanych z każdą umową handlową zawartą przez UE; ponownie wzywa Komisję do oceny i ulepszenia – pod kątem efektywności i skuteczności – różnych inicjatyw w ramach instrumentu partnerstwa na rzecz umiędzynarodowienia MŚP w odniesieniu do inicjatyw prywatnych i inicjatyw państw członkowskich, a także innych unijnych instrumentów finansowania wspierających MŚP, takich jak COSME, z myślą o zapewnieniu komplementarności oraz europejskiej wartości dodanej;

5.  zwraca uwagę na wzmożone korzystanie z gwarancji i instrumentów finansowych spoza budżetu UE w celu reagowania na liczne kryzysy wbrew ograniczeniom budżetowym; wyraża ubolewanie z powodu różnych cięć, o których mowa w dziale 4, służących zapewnieniu finansowania dla nowo utworzonych funduszy powierniczych na rzecz Syrii i Afryki oraz Instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji; kładzie nacisk na fakt, że takie instrumenty finansowe muszą odpowiadać ustalonym kryteriom skuteczności pomocy, m.in. dotyczącym odpowiedzialności i dostosowań, muszą nadal stanowić wyjątek i ostatecznie powinny być uwzględniane w budżecie, dzięki czemu zapewniona zostanie demokratyczna rozliczalność;

6.  przypomina, że poziom zobowiązań pozostających do spłaty w dziale 4 w następstwie stałego wzrostu od 2010 r. osiągnął w 2015 r. niespotykaną dotąd wysokość; podkreśla, że utrzymanie dostatecznego poziomu płatności względem zobowiązań musi być dostępne w dziale 4, aby zapobiec w przyszłości ponownemu pojawieniu się niezrównoważonego poziomu zobowiązań pozostających do spłaty; apeluje do Rady o dostosowanie w górę pułapów płatności w celu zapobieżenia nowemu kryzysowi płatności do końca obowiązujących wieloletnich ram finansowych; podkreśla, że należy skutecznie zapobiegać każdej utracie dostępnych środków na zobowiązania, zważywszy na bardzo restrykcyjne pułapy WRF; w związku z tym postuluje, by środki na zobowiązania, które zostały anulowane z uwagi na niewykorzystanie lub niepełne wykorzystanie, zostały ponownie udostępnione w budżecie UE na potrzeby uzgodnione przez Parlament i Radę w procedurze budżetowej;

7.  wyraża przekonanie, że europejski Fundusz Gwarancyjny dla działań zewnętrznych jest wydajnym i skutecznym mechanizmem zabezpieczającym przed ryzykiem powiązanym z operacjami udzielania pożyczek prowadzonymi przez UE w państwach trzecich; zdecydowanie zachęca do częstszego udzielania pożyczek przeznaczonych na wspieranie MŚP i rozwoju infrastruktury społeczno-gospodarczej w regionach najbardziej dotkniętych kryzysem migracyjnym i uchodźczym, aby pomóc opanować migrację; apeluje, aby wykorzystywać w szczególności doświadczenia z dziedziny sprawiedliwego handlu i aby trwale wzmacniać odpowiednie struktury i stosowanie zasad;

8.  podkreśla, że w budżecie UE należy uwzględnić wartościowe wsparcie w ramach mechanizmu unijnej pomocy makrofinansowej skierowanej do krajów partnerskich, które borykają się z ogromnymi trudnościami gospodarczymi;

9.  apeluje o zapewnienie wystarczających zasobów w ramach działu 5 w celu przeprowadzenia oceny ex ante, śródokresowej i ex post umów handlowych oraz poprawę ich jakości i skuteczności poprzez zmianę używanej metodologii, a także zapewnienia pełnego wdrażania i egzekwowania zobowiązań UE i jej partnerów handlowych.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

24.5.2016

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

30

1

8

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Maria Arena, Tiziana Beghin, Daniel Caspary, Salvatore Cicu, Marielle de Sarnez, Santiago Fisas Ayxelà, Karoline Graswander-Hainz, Ska Keller, Jude Kirton-Darling, Alexander Graf Lambsdorff, Bernd Lange, David Martin, Emmanuel Maurel, Emma McClarkin, Anne-Marie Mineur, Sorin Moisă, Alessia Maria Mosca, Artis Pabriks, Franck Proust, Godelieve Quisthoudt-Rowohl, Viviane Reding, Inmaculada Rodríguez-Piñero Fernández, Tokia Saïfi, Marietje Schaake, Helmut Scholz, Joachim Schuster, Joachim Starbatty, Adam Szejnfeld, Hannu Takkula, Iuliu Winkler, Jan Zahradil

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Reimer Böge, Edouard Ferrand, Sander Loones, Georg Mayer, Lola Sánchez Caldentey, Judith Sargentini, Jarosław Wałęsa

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Dominique Bilde


OPINIA Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (31.5.2016)

dla Komisji Budżetowej

w sprawie przygotowania rewizji powyborczej WRF na lata 2014–2020: uwagi Parlamentu poprzedzające wniosek Komisji

(2015/2353(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Georgi Pirinski

WSKAZÓWKI

Komisja Zatrudnienia i Spraw Socjalnych zwraca się do Komisji Budżetowej, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  podkreśla, że powyborczy przegląd wieloletnich ram finansowych (WRF) jest konieczny, a w jego ramach należy zająć się nowymi wyzwaniami politycznymi, przed którymi stoi UE i państwa członkowskie, takimi jak wysoki poziom ubóstwa, wykluczenie społeczne, bezrobocie, nierówność i problem uchodźców, tak aby zapewnić, że UE osiągnie cele strategii „Europa 2020”; podkreśla, że realokacja funduszy na sytuacje nadzwyczajne nie stanowi trwałego rozwiązania; domaga się utrzymania obecnego przeznaczenia zasobów na realizację celów strategicznych Unii i większą spójność gospodarczą, społeczną i terytorialną; domaga się skorygowania w górę konkretnych pułapów WRF związanych z polityką zatrudnienia i polityką społeczną oraz zwiększenia elastyczności WRF, aby umożliwić reagowanie na nieprzewidziane okoliczności społeczne;

2.  zauważa, że pułapy obecnych WRF zostały przekroczone, co zagraża wykonalności WRF w drugiej połowie cyklu; w związku z tym zwraca się do Komisji o dokonanie rzeczywistej rewizji śródokresowej pułapów WRF i przepisów rozporządzenia dotyczącego WRF, z należytym uwzględnieniem wniosków z przeprowadzonej analizy, aby zapewnić Unii stabilne ramy budżetowe, które umożliwią jej osiągnięcie zasadniczych celów i realizację jej ważnych projektów;

3.  podkreśla, że stopa zatrudnienia w UE wynosi obecnie 69,2%, czyli znacznie poniżej celu strategii „Europa 2020”, że poziom bezrobocia pozostaje szczególnie wysoki wśród kobiet, osób młodych, starszych pracowników i grup w niekorzystnej sytuacji i że w Europie długotrwale bezrobotnych jest ponad 12 milionów osób, co stanowi 5% ludności aktywnej zawodowo w UE; w tym kontekście przypomina o niedawno przyjętym zaleceniu Rady z dnia 15 lutego 2016 r. w sprawie integracji osób długotrwale bezrobotnych na rynku pracy(1), w którym ponownie wykazano potrzebę zdecydowanej polityki Unii i w pełni odpowiednich środków; apeluje o zwiększenie europejskich inwestycji publicznych i prywatnych w tworzenie trwałego i wysokiej jakości zatrudnienia, w tym zielonych miejsc pracy i miejsc pracy w sektorze gospodarki społecznej oraz sektorze usług socjalnych, zdrowia i opieki, przez wyodrębnienie Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS) i zwiększenie jego zasobów;

4.  zauważa, że całą kopertę przeznaczoną na Inicjatywę na rzecz zatrudnienia ludzi młodych wykorzystano w latach 2014–2015 oraz że dostępne dane wykazują już pełną absorpcję tych środków; nalega na kontynuację tej inicjatywy, której wyniki powinny zostać przeanalizowane i poddane ocenie, o co wnioskowano we wspólnym oświadczeniu stanowiącym część porozumienia w sprawie budżetu na 2016 r., z uwzględnieniem sprawozdania Trybunału Obrachunkowego, które ma zostać ukończone na początku 2017 r.; nalega na wprowadzenie koniecznych korekt w celu lepszego wdrażania Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych, aby zapewnić skuteczność i efektywność tych inwestycji, która będzie wystarczająca do osiągnięcia celów programu; apeluje o zapewnienie środków dla tej inicjatywy przynajmniej do 2020 r.;

5.  przypomina, że walka z bezrobociem osób młodych ma priorytetowe znaczenie, i wzywa państwa członkowskie do promowania przedsiębiorczości wśród młodych ludzi jako mechanizmu działającego na rzecz tworzenia nowych miejsc pracy i natychmiastowego dostępu do zatrudnienia, przy jednoczesnym zagwarantowaniu w szczególności ochrony zatrudnienia i odpowiedniego zabezpieczenia społecznego; podkreśla w związku z tym konieczność przeznaczenia wystarczających środków na promowanie mobilności praktykantów przez umożliwienie korzystania z dotacji w programie Erasmus na takich samych warunkach, jakie oferuje się studentom;

6.  zauważa, że nowe przepisy w sprawie EURES i europejska platforma współpracy na rzecz zwalczania pracy nierejestrowanej będą czerpać z zasobów programu na rzecz zatrudnienia i innowacji społecznych (EaSI), i nalega, aby zapewnić wystarczające środki na ten program w budżecie UE, bez uszczerbku dla zadań przypisanych osiom PROGRESS oraz „mikrofinansowanie i przedsiębiorczość społeczna” EaSI; wzywa do utrzymania obecnych 61% przydziału na oś PROGRESS, a mianowicie na projekty i wsparcie dla sieci ogólnoeuropejskich, które promują włączenie społeczne i walkę z ubóstwem;

7.  podkreśla, że środki z EFS i Europejskiego Funduszu Pomocy Najbardziej Potrzebującym są niewystarczające, aby sprostać wzrastającej nierówności i biedzie, które są najgorszymi skutkami kryzysu gospodarczego na rynku pracy, wiążącymi się z wykluczeniem z tego rynku ludzi młodych i długotrwale bezrobotnych, oraz bezprecedensowemu napływowi uchodźców; wzywa Komisję do zwiększenia środków przeznaczonych na politykę społeczną i wzmocnienia w ten sposób polityki spójności, tak aby pomóc uchodźcom w integracji społecznej i wejściu na rynek pracy, przy jednoczesnym realizowaniu unijnych celów promowania zatrudnienia i włączenia społecznego; w związku z tym wzywa Komisję, by stosownie do potrzeb zaproponowała zwiększenie środków budżetowych na EFS w budżecie polityki spójności w ramach rewizji WRF; nalega, aby nie dokonywano żadnych cięć w krajowych kopertach na działania EFS oraz aby corocznie zapewniano wystarczające przepływy pieniężne, aby zagwarantować płatności z budżetu UE;

8.  wskazuje, że UE jest nadal daleka od określonego w strategii „Europa 2020” celu dotyczącego ubóstwa, co zwraca uwagę na fakt, iż zawiodła polityka w tej dziedzinie, przede wszystkim w odniesieniu do osób w szczególnie trudnej sytuacji; wzywa do dokonania ocen skutków oraz analiz stosunku wartości do ceny w celu znalezienia przyczyn tego niepowodzenia; zwraca uwagę na fakt, że 24,4% osób w UE jest zagrożonych ubóstwem i wykluczeniem społecznym, a liczba ta wzrosła o pięć milionów od 2008 r.; w związku z tym wzywa do zwiększenia pomocy finansowej na rzecz środków polityki społecznej w celu promowania inwestycji społecznych, w tym wysokiej jakości usług społecznych i gospodarki społecznej; wzywa Komisję, by rozważyła wprowadzenie przydziału co najmniej 25% środków z EFS na walkę z ubóstwem i wykluczeniem społecznym oraz ściśle kontrolowała, że przeznaczone środki są rzeczywiście wykorzystywane do tego celu;

9.  zwraca uwagę na ogromny problem ubóstwa dzieci w Europie, które dotyka ponad 20 mln dzieci (średnio 27,8% we wszystkich 28 państwach członkowskich łącznie oraz prawie 50% w niektórych z nich) żyjących w rodzinach, które cierpią codziennie z powodu braku dochodów oraz podstawowych usług, takich jak zaopatrzenie w żywność, zakwaterowanie, kształcenie i opieka zdrowotna; ponawia apel do Komisji i państw członkowskich o ustanowienie gwarancji dla dzieci, która uznaje dzieci za centralny element obecnej polityki ograniczania ubóstwa i zapewnia niezbędne środki na pełne wdrożenie tej polityki, a także wspomaga rodziców w pokonywaniu wykluczenia społecznego i bezrobocia poprzez ukierunkowane działania, takie jak szkolenia i rozwój umiejętności;

10.  jest zdania, że maksymalna roczna kwota udostępniona w Europejskim Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG) powinna pozostać przynajmniej na poziomie 150 mln EUR (po cenach z 2011 r.), ponieważ ten instrument, chociaż do tej pory niedostatecznie wykorzystywany, ma ogromny potencjał wspierania pracowników dotkniętych istotnymi gospodarczymi zmianami strukturalnymi;

11.  podkreśla, że synergia i koordynacja między wszystkimi pięcioma europejskimi funduszami strukturalnymi i inwestycyjnymi, w szczególności między EFS i Europejskim Funduszem Rozwoju Regionalnego (EFRR), oraz innymi instrumentami unijnymi potencjalnie zwiększają skuteczność tych instrumentów i w związku z tym powinny być dalej rozwijane;

12.  przypomina, że budżet UE jest budżetem inwestycyjnym o silnym efekcie dźwigni i może stanowić potężne narzędzie zwiększania strategicznych inwestycji o europejskiej wartości dodanej, zgodnych z podejściem ukierunkowanym na tworzenie trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu i wysokiej jakości miejsc pracy oraz generowanie większej spójności społecznej; sugeruje, że w ramach rewizji WRF należy rozważyć wpływ Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS), mając na względzie znaczenie tych programów zwłaszcza dla rozwoju gospodarczego i tworzenia miejsc pracy, przy jednoczesnym uwzględnieniu faktu, że EFIS ma zasadnicze znaczenie dla ożywienia inwestycji w Europie;

13.  podkreśla, że inwestycje w dziedzinie badań i rozwoju mają zasadnicze znaczenie dla konkurencyjności gospodarki europejskiej i tworzenia miejsc pracy; zauważa jednakże, że według ostatnich danych udostępnionych przez Eurostat inwestycje w badania i rozwój stanowią zaledwie 2,03% PKB UE, czyli znacznie poniżej celu wyznaczonego w strategii „Europa 2020”; wzywa zatem Komisję do znalezienia sposobu na pełne zrekompensowanie cięć dokonanych na rzecz EFIS w programie „Horyzont 2020”;

14.  podkreśla, że wspólna polityka rolna (WPR) przyczynia się znacząco do rozwoju i wzrostu zatrudnienia, w szczególności na obszarach wiejskich, i przypomina, że jedno miejsce pracy w sektorze rolnictwa prowadzi do utworzenia siedmiu w innych sektorach; opowiada się za utrzymaniem kwot ujętych w dziale 2 WRF ze względu na zasadnicze znaczenie WPR dla zatrudnienia; przypomina, że WPR pozwala złagodzić skutki wahań dochodów rolników, w szczególności w czasie kryzysu, ale pozwala również rolnikom, w tym ludziom młodym, rozpocząć działalność i rozwijać gospodarstwo, tak aby stało się ono opłacalne, kwitło oraz pośrednio i bezpośrednio przyczyniało się do tworzenia miejsc pracy;

15.  zważywszy, że 13,1% PKB UE-27 wydano na ratowanie banków, podczas gdy budżet UE wynosi mniej niż 1%, wzywa państwa członkowskie do zapewnienia wszystkich zasobów niezbędnych do pomyślnego pokonania ekstremalnych wyzwań, przed którymi stoi obecnie UE.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

30.5.2016

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

37

10

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Laura Agea, Guillaume Balas, Brando Benifei, Mara Bizzotto, David Casa, Ole Christensen, Lampros Fountoulis, Arne Gericke, Czesław Hoc, Danuta Jazłowiecka, Rina Ronja Kari, Jan Keller, Ádám Kósa, Kostadinka Kuneva, Jean Lambert, Javi López, Thomas Mann, Dominique Martin, Elisabeth Morin-Chartier, João Pimenta Lopes, Georgi Pirinski, Terry Reintke, Sofia Ribeiro, Maria João Rodrigues, Claude Rolin, Anne Sander, Sven Schulze, Ulrike Trebesius, Marita Ulvskog

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Daniela Aiuto, Rosa D’Amato, Rosa Estaràs Ferragut, Tania González Peñas, Richard Howitt, Dieter-Lebrecht Koch, Edouard Martin, Tamás Meszerics, Evelyn Regner, Joachim Schuster, Michaela Šojdrová, Helga Stevens, Flavio Zanonato

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Xabier Benito Ziluaga, Jens Geier, Sylvie Goddyn, Andrej Plenković, Jasenko Selimovic

(1)

Dz.U. C 67 z 20.2.2016, s. 1.


OPINIA Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (27.4.2016)

dla Komisji Budżetowej

w sprawie przygotowania rewizji powyborczej WRF na lata 2014–2020: uwagi Parlamentu poprzedzające wniosek Komisji

(2015/2353(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Francesc Gambús

WSKAZÓWKI

Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności zwraca się do Komisji Budżetowej, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  apeluje o rewizję wieloletnich ram finansowych (WRF), aby zapewnić, że Unia Europejska zrealizuje cele polityki klimatycznej i energetycznej na okres do 2020 r. i że jest na dobrej drodze ku realizacji w jak najlepszy sposób celów wyznaczonych na konferencji COP21 w Paryżu oraz unijnych celów klimatycznych na okres do 2030 i 2050 r.; podkreśla, że przekształcenie gospodarki europejskiej w gospodarkę niskoemisyjną będzie jednym z głównych wyzwań, jakim Unia Europejska będzie musiała stawić czoła w nadchodzących latach; ponadto zauważa, że zgodnie z porozumieniem paryskim należy przeznaczyć środki finansowe UE na wspieranie działań w dziedzinie klimatu w krajach rozwijających się; apeluje do Komisji, aby uwzględniła to przy przeglądzie/rewizji WRF;

2.  zauważa, że co najmniej 20% środków w ramach WRF na lata 2014–2020 należy wydać na działania związane z klimatem oraz że według metodologii Komisji uwzględniającej wszystkie dziedziny polityki na walkę ze zmianą klimatu wydano 12,7% środków z budżetu na 2014 r., a w projekcie budżetu na 2015 r. przeznaczono na ten cel 12,5% środków; wzywa Komisję do podania ostatecznych liczb dotyczących wykonanego budżetu na 2015 r., a także planowanych wydatków na działania w dziedzinie klimatu, które są konieczne w pozostałych latach obecnych WRF, aby zrealizować cel w wysokości 20% potrzebny do zapewnienia realizacji celów określonych w porozumieniu paryskim; wzywa Komisję do zagwarantowania, że mechanizm uwzględniania kwestii związanych ze zmianą klimatu jest stosowany w praktyce; podkreśla, że zwiększenie obecnego poziomu wynoszącego 20% byłoby narzędziem neutralnym budżetowo, umożliwiającym przekształcenie Europy w zrównoważoną gospodarkę niskoemisyjną;

3.  wzywa Komisję do zadbania o to, by nie finansować z budżetu Unii dotacji, które są szkodliwe dla klimatu lub blokują infrastrukturę dla paliw kopalnych, nie wspierać działalności szkodzącej ekosystemom i różnorodności biologicznej, ani też dotacji do paliw kopalnych; wzywa również Komisję do wprowadzenia skutecznej metody monitorowania wydatków na różnorodność biologiczną w budżecie Unii

4.  podkreśla, że państwa członkowskie nie powinny wykorzystywać przeglądu WRF do przerzucania na budżet UE swoich zobowiązań podjętych w Paryżu, zgodnie z którymi należy przeznaczyć rocznie kwotę 100 mld USD na wspólny cel wspierania krajów rozwijających się;

5.  zauważa, że w rozporządzeniu wykonawczym do programu „Horyzont 2020” ustanowiono wyższy cel w zakresie działań w dziedzinie klimatu niż w całkowitym budżecie UE; jest zdania, że aby wydatki związane z klimatem przekroczyły 35% całkowitego budżetu programu „Horyzont 2020”, konieczne jest bardziej dokładne i kompletne monitorowanie działań w dziedzinie klimatu podejmowanych w ramach tego programu, a także zwrócenie większej uwagi na te aspekty programu „Horyzont 2020”, które mają potencjalne znaczenie dla klimatu, a w których jednak do tej pory nie podjęto istotnych działań w dziedzinie klimatu;

6.  uważa, biorąc pod uwagę, że należy zapewnić wartość dodaną ekosystemów i różnorodności biologicznej europejskiego środowiska naturalnego, iż WRF powinny uznawać tę wartość poprzez przeznaczenie wystarczających środków w przyszłych budżetach na zachowanie tej różnorodności biologicznej, zwłaszcza – lecz nie tylko – na obszarach wiejskich;

7.  podkreśla, że – w świetle obecnych zobowiązań UE do powstrzymania utraty różnorodności biologicznej i degradacji usług ekosystemowych w Europie do 2020 r. – należy zadbać o to, by ogólne wydatki UE nie miały niekorzystnych skutków dla różnorodności biologicznej oraz wspierały realizację unijnych celów w tym zakresie;

8.  uważa, że WRF powinny zapewnić odpowiedni budżet i finansowanie dla sieci Natura 2000, w szczególności w ramach programu LIFE, który ma na celu realizację celów związanych ze środowiskiem, energią i klimatem oraz włączenie ich do innych strategii politycznych i praktyk państw członkowskich; z zaniepokojeniem odnotowuje zmniejszenie środków na płatności w budżecie na 2015 r. na program LIFE, wynikające głównie z przełożenia niektórych projektów w związku z sytuacją ekonomiczną oraz z opóźnienia w wypłacie środków przeznaczonych na mechanizm finansowy na rzecz kapitału naturalnego;

9.  wzywa Komisję do jak najszybszego rozpoczęcia kontroli adekwatności WPR w oparciu o pięć kryteriów: europejską wartość dodaną, przydatność, skuteczność, wydajność i spójność polityki;

10.  uważa, że finansowanie WPR musi być dostosowane tak, aby przyczynić się do realizacji celów unijnej polityki ochrony środowiska, m.in. w zakresie jakości powietrza, wody, różnorodności biologicznej oraz celów polityki klimatycznej;

11.  uważa, że program „Zdrowie na rzecz wzrostu gospodarczego” na lata 2014–2020 jest kluczowym instrumentem i w tej sytuacji podkreśla konieczność dopilnowania, by poziom przeznaczonych na niego środków pozostał niezmieniony;

12.  wzywa Komisję do zbadania, czy cele programu „Horyzont 2020” zostały zrealizowane po przesunięciu środków do Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych, a także przynajmniej do przywrócenia puli środków budżetowych dla tego programu;

13.  zauważa, że przejście do gospodarki o obiegu zamkniętym pobudzi efektywność energetyczną i oszczędne gospodarowanie zasobami oraz przyczyni się do ograniczenia emisji gazów cieplarnianych, dlatego wzywa do zapewnienia odpowiedniego wsparcia finansowego w celu wdrożenia pakietu dotyczącego gospodarki o obiegu zamkniętym;

14.  uważa, że przy rewizji WRF należy uwzględnić fakt, iż w nadchodzących latach bezpieczeństwo żywności i zaopatrzenia w żywność będzie stanowiło wyzwanie z powodu rosnącej presji na zasoby oraz wzrostu epidemii chorób roślin w UE; zasada ta mogłaby być wykorzystana do przeciwdziałania zjawisku niedożywienia w państwach członkowskich, a także do podniesienia jakości i bezpieczeństwa żywności dzięki poprawie skuteczności, efektywności i wiarygodności kontroli urzędowych jako niezbędnego narzędzia dla utrzymania wysokiego poziomu bezpieczeństwa ludzi, zwierząt i roślin w łańcuchu żywnościowym przy zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony środowiska;

15.  uważa, że w ramach rewizji WRF należy wziąć pod uwagę większą liczbę i skalę klęsk żywiołowych i katastrof spowodowanych przez człowieka, przeznaczając większe zasoby na instrument ochrony ludności i dopuszczając ich bardziej elastyczne wykorzystanie.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

26.4.2016

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

56

10

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Marco Affronte, Margrete Auken, Pilar Ayuso, Zoltán Balczó, Ivo Belet, Simona Bonafè, Biljana Borzan, Lynn Boylan, Soledad Cabezón Ruiz, Alberto Cirio, Birgit Collin-Langen, Mireille D’Ornano, Seb Dance, Angélique Delahaye, Jørn Dohrmann, Ian Duncan, Stefan Eck, Bas Eickhout, Eleonora Evi, José Inácio Faria, Karl-Heinz Florenz, Francesc Gambús, Elisabetta Gardini, Gerben-Jan Gerbrandy, Jens Gieseke, Julie Girling, Sylvie Goddyn, Matthias Groote, Françoise Grossetête, Andrzej Grzyb, György Hölvényi, Anneli Jäätteenmäki, Jean-François Jalkh, Benedek Jávor, Karin Kadenbach, Kateřina Konečná, Giovanni La Via, Peter Liese, Norbert Lins, Susanne Melior, Miroslav Mikolášik, Massimo Paolucci, Gilles Pargneaux, Piernicola Pedicini, Bolesław G. Piecha, Pavel Poc, Frédérique Ries, Daciana Octavia Sârbu, Annie Schreijer-Pierik, Davor Škrlec, Dubravka Šuica, Estefanía Torres Martínez, Nils Torvalds, Jadwiga Wiśniewska, Damiano Zoffoli

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Clara Eugenia Aguilera García, Nikos Androulakis, Nikolay Barekov, Nicola Caputo, Mark Demesmaeker, Herbert Dorfmann, Fredrick Federley, Jacqueline Foster, Lampros Fountoulis, Giorgos Grammatikakis, Jan Huitema, Merja Kyllönen, Gesine Meissner, Younous Omarjee, Alojz Peterle, Marijana Petir, Gabriele Preuß, Christel Schaldemose, Jasenko Selimovic, Bart Staes, Kay Swinburne, Keith Taylor, Mihai Ţurcanu, Tom Vandenkendelaere, Carlos Zorrinho

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Marie-Christine Boutonnet, Linda McAvan


OPINIA Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (24.5.2016)

dla Komisji Budżetowej

w sprawie przygotowania rewizji powyborczej WRF na lata 2014–2020: uwagi Parlamentu poprzedzające wniosek Komisji

(2015/2353(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Janusz Lewandowski

WSKAZÓWKI

Komisja Przemysłu, Badań Naukowych i Energii zwraca się do Komisji Budżetowej, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  uważa, że Komisja powinna przeprowadzić kompleksowy przegląd funkcjonowania obecnych WRF, po którym powinna nastąpić rewizja ustawodawcza;

2.  zaznacza, że zgodnie z Traktatem Parlament i Rada stanowią dwa organy władzy budżetowej; w związku z tym wzywa do pełnego zaangażowania Parlamentu w przegląd śródokresowy oraz rewizję rozporządzenia w sprawie WRF;

3.  podkreśla, że o ile rozporządzenie w sprawie WRF pozostało w dużej mierze niezmienione od czasu jego przyjęcia, warunki ramowe jego wdrażania uległy zmianie; podkreśla fakt, że w następstwie gruntownego przeglądu wyzwania te należy uwzględnić we wniosku ustawodawczym; w związku z tym zauważa, że nowe instrumenty, takie jak EFIS, które utworzono od czasu przyjęcia rozporządzenia w sprawie WRF, powinny być należycie uwzględnione w budżecie UE bez żadnych negatywnych skutków finansowych dla uzgodnionych programów;

4.  odnotowuje znaczny długoterminowy wpływ EFIS na budżet UE; uważa, że EFIS inwestuje w projekty odmienne od tych, na które jest ukierunkowany program „Horyzont 2020” i instrument „Łącząc Europę”, a zatem nie w pełni rekompensuje linie budżetowe dotyczące programu „Horyzont 2020” i instrumentu „Łącząc Europę”; podkreśla zatem, że jeśli UE zamierza osiągnąć swoje cele w zakresie badań i innowacji, podczas rewizji WRF należy w pełni przywrócić jednomyślnie uzgodniony poziom finansowania tych programów oraz musi zostać utrzymana właściwa równowaga pomiędzy dotacjami a instrumentami finansowymi; w tym kontekście przypomina, że instrument „Łącząc Europę” w dziedzinie energii i telekomunikacji jest niezbędny do urzeczywistnienia unii energetycznej i cyfrowej; w związku z tym podkreśla znaczenie zapewnienia funduszy instrumentu „Łącząc Europę” na osiągnięcie lub przekroczenie 10-procentowego docelowego poziomu połączeń międzysieciowych;

5.  zwraca uwagę, że realizacja programów „Horyzont 2020” oraz COSME doprowadziła do bardzo wysokich wskaźników absorpcji, co przełożyło się na bardzo niski wskaźnik sukcesu programu „Horyzont 2020”, zniechęcając potencjalnych wnioskodawców do zgłaszania swoich projektów;

6.  przypomina o znaczeniu zapewnienia środków finansowych na projekt ITER, aby zaprezentować fuzję jako niezawodne i zrównoważone źródło energii oraz przyszły składnik koszyka energetycznego, a także dalej przyciągać przemysł, MŚP i ośrodki badawcze;

7.  uważa, że nie można proponować nowych priorytetów politycznych kosztem uzgodnionych programów obecnych WRF, w szczególności programu „Horyzont 2020”, instrumentu „Łącząc Europę”, COSME, Galileo i Copernicus, lub przydzielonych wcześniej środków krajowych; podkreśla, że w pozostałym okresie WRF wszelkie nowe priorytety powinny być wspierane poprzez nowe środki;

8.  apeluje do Komisji o zabezpieczenie już przydzielonych środków finansowych w WRF 2014–2020 na szybkie i pełne ukończenie oraz działanie infrastruktury Galileo, EGNOS i Copernicus, a także o wsparcie dla aplikacji GNSS w segmentach wyższego i niższego szczebla oraz działań w zakresie obserwacji Ziemi; przypomina o ważnej roli, jaką „Horyzont 2020” może odgrywać we wspieraniu UE w ograniczaniu jej zależności w zakresie technologii kosmicznych o decydującym znaczeniu; w związku z tym przypomina, że cześć programu „Horyzont 2020” poświęcona przestrzeni kosmicznej odnosi się do priorytetu „Wiodąca pozycja w przemyśle”, a zwłaszcza do konkretnego celu, jakim jest „Wiodąca pozycja w zakresie technologii prorozwojowych i przemysłowych”;

9.  wzywa do dalszego wzmocnienia koordynacji EFIS, europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, programu „Horyzont 2020”, COSME i instrumentu „Łącząc Europę” oraz do maksymalizacji synergii pomiędzy nimi;

10.  wzywa organy budżetowe do ustanowienia maksymalnej możliwej elastyczności pod względem skierowania niewykorzystanych rocznych środków na programy objęte działem 1a, m.in. „Horyzont 2020”, COSME oraz instrument „Łącząc Europę”;

11.  zwraca uwagę, że programy unijne przyczyniły się do zapewnienia dostępu do finansowania MŚP w UE, a zwłaszcza MŚP działającym w państwach członkowskich dotkniętych poważnym i długotrwałym kryzysem finansowym; domaga się przydzielenia dalszych zasobów na programy na rzecz jeszcze większej liczby MŚP i zaspokojenia różnych potrzeb MŚP w bardziej adekwatny sposób; wzywa w szczególności do znacznego rozszerzenia instrumentów na rzecz MŚP w ramach programu „Horyzont 2020”, tak aby osiągnąć co najmniej kwotę prawnie zatwierdzoną na mocy rozporządzenia w sprawie programu „Horyzont 2020”; podkreśla, że dostęp do finansowania wciąż stanowi problem dla wielu MŚP, zwłaszcza w odniesieniu do finansowania ryzyka; wzywa Komisję do zapewnienia większej przejrzystości w zakresie finansowania MŚP, w tym jaśniejszego nadzoru budżetowego i kontroli, a także do zapewnienia prawdziwie oddolnego podejścia do jego wdrażania;

12.  przypomina o wyjątkowej zdolności Unii do inicjowania międzynarodowej współpracy oraz mobilizowania środków publicznych w kwestiach transgranicznych; podkreśla, że finansowanie unijne może faktycznie uruchamiać i przyspieszać działania, których państwa członkowskie nie będą w stanie realizować samodzielnie, oraz może tworzyć synergię z działaniami państw członkowskich i uzupełniać je;

13.  jest zdania, że ambitne cele polityki na rzecz zrównoważonej energii, efektywności energetycznej i efektywnego gospodarowania zasobami mogą przynieść europejskiemu przemysłowi oraz całej europejskiej gospodarce opłacalne korzyści; apeluje o przeznaczenie publicznych i prywatnych zasobów UE i państw członkowskich na inwestycje w tych priorytetowych sektorach; uważa, że należy dążyć do dalszej synergii między programem „Horyzont 2020” a inicjatywami w zakresie inteligentnej specjalizacji (RIS3) w celu zapewnienia lepszego wykorzystania działań badawczo-rozwojowych oraz wspierania regionalnej konwergencji gospodarczej;

14.  zwraca się o śródokresową ocenę programów WRF na podstawie ich wyników w stosunku do założonych celów i dążeń, zdolności absorpcyjnej i wartości dodanej dla UE, a także nowo pojawiających się priorytetów politycznych jako kluczowego aspektu zarządzania wydatkami UE, z uwzględnieniem wciąż istniejących zaległości w płatnościach oraz opóźnień we wdrażaniu obecnych ram; podkreśla przy tym, że powyborcza rewizja stanowi sposobność do udoskonalenia WRF, w tym reformy stosowania, zarządzania, sprawozdawczości i kontroli środków; apeluje, aby na podstawie oceny działania skupiającej się m.in. na zasadzie należytego zarządzania finansami środki programów, które nie zostały wdrożone w wystarczającym stopniu, były ponownie przydzielane na rzecz dobrze działających programów;

15.  uważa, że należy zachować, a nawet rozwijać wszystkie instrumenty budżetowe Unii wspierające inwestowanie i innowacje, oraz że nie można popierać jednego lub kilku z tych instrumentów ze szkodą dla pozostałych; przypomina o zasadniczej roli budżetu unijnego jako czynnika zachęcającego do inwestowania w przyszłość oraz czynnika wspierającego spójność i skuteczną realizację polityki wewnątrz Unii.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

24.5.2016

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

45

5

10

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Zigmantas Balčytis, Nicolas Bay, Bendt Bendtsen, Xabier Benito Ziluaga, José Blanco López, David Borrelli, Jerzy Buzek, Pilar del Castillo Vera, Christian Ehler, Fredrick Federley, Ashley Fox, Adam Gierek, Theresa Griffin, Hans-Olaf Henkel, Eva Kaili, Barbara Kappel, Krišjānis Kariņš, Seán Kelly, Jeppe Kofod, Jaromír Kohlíček, Janusz Lewandowski, Paloma López Bermejo, Ernest Maragall, Edouard Martin, Angelika Mlinar, Csaba Molnár, Dan Nica, Morten Helveg Petersen, Miroslav Poche, Carolina Punset, Michel Reimon, Herbert Reul, Paul Rübig, Algirdas Saudargas, Neoklis Sylikiotis, Dario Tamburrano, Patrizia Toia, Evžen Tošenovský, Claude Turmes, Vladimir Urutchev, Adina-Ioana Vălean, Henna Virkkunen, Martina Werner, Lieve Wierinck, Hermann Winkler, Anna Záborská, Flavio Zanonato

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Amjad Bashir, Jens Geier, Constanze Krehl, Olle Ludvigsson, Vladimír Maňka, Marian-Jean Marinescu, Markus Pieper, Massimiliano Salini, Anne Sander, Maria Spyraki, Indrek Tarand, Pavel Telička, Anneleen Van Bossuyt


OPINIA Komisji Transportu i Turystyki (27.5.2016)

dla Komisji Budżetowej

w sprawie przygotowania rewizji powyborczej WRF na lata 2014–2020: uwagi Parlamentu poprzedzające wniosek Komisji

(2015/2353(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Marian-Jean Marinescu

WSKAZÓWKI

Komisja Transportu i Turystyki zwraca się do Komisji Budżetowej, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  podkreśla, że całkowite odzyskanie środków przesuniętych z instrumentu „Łącząc Europę” do Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS) powinno być jednym z głównych priorytetów rewizji śródokresowej wieloletnich ram finansowych (WRF) na lata 2014–2020; domaga się, aby w przyszłości trzymać się ustalonych priorytetów i wyznaczonego finansowania oraz by do 2020 r. nie wprowadzać już cięć w przeznaczonym na projekty transportowe budżecie instrumentu „Łącząc Europę” i innych instrumentów;

2.  wzywa Komisję, aby jak najszybciej przedstawiła Parlamentowi ocenę finansowanych przez EFIS projektów dotyczących transportu i turystyki;

3.  uważa, że aby podjąć jak najlepszą decyzję dotyczącą przeglądu WRF, Komisja powinna jak najszybciej przedstawić sprawozdanie na temat wdrażania i poziomu absorpcji funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności w projektach dotyczących turystyki oraz transportu i infrastruktury, z wyszczególnieniem tych, które przyczyniają się do rozwoju sieci bazowej, korytarzy oraz sieci kompleksowej;

4.  podkreśla w związku z tym istotne znaczenie odpowiedniego finansowania przez UE projektów wskazanych w planach prac dotyczących korytarzy sieci bazowej TEN-T; podkreśla, że wymaga to również szerszego uwzględnienia dziedzin związanych z polityką transportową, takich jak multimodalność i wydajna logistyka, modernizacja i konserwacja istniejącej infrastruktury transportowej, interoperacyjność, bezpieczeństwo na drodze i dostępność, inteligentne systemy transportowe, synergia z innymi sektorami, redukcja emisji, mobilność w miastach i infrastruktura dla czystych paliw na rzecz zrównoważonego rozwoju i lepszej integracji węzłów miejskich;

5.  podkreśla, że we wcześniejszych, opublikowanych w 2014 i 2015 r., zaproszeniach do składania wniosków w ramach instrumentu „Łącząc Europę” chętnych do udziału było trzykrotnie więcej niż ofert i wyraźnie świadczy to o bardzo długiej kolejce projektów mających dużą wartość dodaną UE, które mogłyby wchłonąć dodatkowe środki (nie licząc odzyskanych środków z przesunięcia); wyraża zaniepokojenie w związku z tym, że nie ma już prawie środków dostępnych na nowe projekty w pozostałych czterech latach WRF; przypomina o pierwotnym przydziale środków na instrument „Łącząc Europę”, zanim jeszcze zapadła decyzja w sprawie WRF; wzywa Komisję do zbadania możliwości zwiększenia łącznej puli środków na instrument „Łącząc Europę”, co obejmuje zwiększenie środków w puli przeznaczonej na spójność w ramach tego instrumentu;

6.  podkreśla, że EFIS wnosi cenny wkład w finansowanie projektów TEN-T, lecz nie może zastąpić dotacji, które pozostają podstawowym i niezbędnym źródłem finansowania; podkreśla w szczególności, że dotacje można by łączyć z innowacyjnymi instrumentami finansowymi i EFIS, aby ułatwić realizację dodatkowych projektów, zwłaszcza dużych projektów infrastrukturalnych, które mogą przyczynić się do zmniejszenia nierówności gospodarczych między regionami i katalizować finansowanie prywatne (instrumenty łączone); wzywa Komisję do opracowania katalogu, w którym ujęte zostaną udane projekty, co ułatwi władzom krajowym, regionalnym i lokalnym wyciągnięcie wniosków;

7.  zwraca uwagę, że infrastruktura transportowa jest filarem jednolitego rynku i podstawą swobodnego przepływu osób, towarów i usług; podkreśla znaczenie ściślejszego wzajemnego dostosowania Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, aby zapewnić skuteczniejsze wdrażanie zasad jednolitego rynku cyfrowego w sektorze transportu; podkreśla, że przydział środków budżetowych dla transeuropejskich sieci transportowych powinien odbywać się również na odpowiednim szczeblu w WRF po 2020 r., aby osiągnąć cel polegający na ukończeniu sieci bazowej TEN-T do 2030 r. i sieci kompleksowej TEN-T do 2050 r.;

8.  przypomina, że w Europie odnotowujemy znaczny i stały deficyt inwestycyjny, zwłaszcza jeśli chodzi o dużą infrastrukturę transportową, i że może to negatywnie wpłynąć na konkurencyjność całej Unii; zauważa, że potrzeby inwestycyjne dotyczą nie tylko tworzenia infrastruktury, lecz także jej utrzymania i modernizacji;

9.   podkreśla również, że przeznaczanie odpowiednich unijnych środków finansowych na infrastrukturę transportową to kluczowy warunek zapewnienia spójności terytorialnej, ekonomicznej i społecznej; uznaje znaczenie Funduszu Spójności dla ulepszenia infrastruktury i połączalności w Europie, aby wyeliminować lukę infrastrukturalną między regionami; domaga się zatem zapewnienia odpowiedniego finansowania tego funduszu w obecnym okresie programowania oraz po 2020 r.;

10.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do poprawy koordynacji krajowych strategii transportowych, aby ułatwić Komisji zatwierdzanie dużych projektów infrastrukturalnych; wzywa do lepszej koordynacji wszystkich unijnych instrumentów związanych z transportem w celu dopilnowania, by jak najwięcej projektów TEN-T zostało ukończonych na czas, a potencjalne oszczędności zostały odpowiednio wykorzystane na wspieranie dojrzałych projektów oczekujących w kolejce; zwraca się zatem do Komisji, aby stanowczo zobowiązała się do zwiększenia przejrzystości systemów finansowania pod względem dokładności szacunków kosztów, zgodności z zasadą zrównoważenia środowiskowego, zaangażowania społeczeństwa obywatelskiego w podejmowanie decyzji oraz odpowiedniego i stałego monitorowania unijnych programów finansowania;

11.  zachęca Komisję i państwa członkowskie do zwiększenia inwestycji w projekty o mniejszych potrzebach budżetowych i znacznych krótkoterminowych korzyściach, jak ustanowienie brakujących połączeń na nieużywanych lub rozmontowanych regionalnych transgranicznych odcinkach kolejowych oraz modernizacja i utrzymanie istniejącej infrastruktury transportowej;

12.  uważa, że konieczne jest umożliwienie przenoszenia nadwyżki środków na zobowiązania oraz niewydanych środków na zobowiązania z jednego roku na następny i wzywa Komisję do przedstawienia odpowiednich wniosków w tej kwestii oraz do przydzielenia środków na najbardziej odpowiednie, dojrzałe i zrównoważone pod względem gospodarczym i środowiskowym projekty; podkreśla, że należy zapewnić maksymalną elastyczność, aby zapewnić maksymalne wykorzystanie środków ujętych w WRF;

13.  apeluje do Komisji, aby przy przyznawaniu unijnych środków finansowych na infrastrukturę transportową uwzględniła niedawno przyjęty czwarty pakiet kolejowy oraz aby zrobiła wszystko, co w jej mocy, aby ułatwić jego szybką realizację w obszarach takich jak interoperacyjność, bezpieczeństwo, poprawa warunków socjalnych oraz swoboda przemieszczania się; wzywa Komisję do uwzględnienia również toczących się rozmów na temat pakietu lotniczego oraz portowego, a także planowanego pakietu dotyczącego transportu drogowego;

14.  stwierdza, że budżet UE, dzięki różnym formom wsparcia finansowego (dotacje, instrumenty finansowe), odegrał decydującą rolę w rozpoczęciu lub wznowieniu licznych projektów w sektorze transportu; jest zdania, że przy wszelkiej rewizji WRF trzeba teraz potraktować sektor transportu priorytetowo;

15.  podkreśla strategiczne znaczenie jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej jako głównego instrumentu zapewniającego bezpieczeństwo, efekty działalności środowiskowej, konkurencyjność i ochronę praw obywateli; wzywa Komisję do zadbania o przydział niezbędnych i już przewidzianych kwot na rozwój europejskiego systemu zarządzania ruchem lotniczym nowej generacji (SESAR);

16.  popiera również całkowite odzyskanie środków przesuniętych z programu „Horyzont 2020” na rzecz EFIS; wzywa Komisję do zbadania możliwości zwiększenia środków przyznanych na wspólne przedsięwzięcia SESAR i „Czyste niebo”, biorąc pod uwagę dobre wyniki wspólnych przedsięwzięć i ich wkład w unijne strategie dotyczące transportu i zmiany klimatu;

17.  podkreśla kluczowe znaczenie bardzo dokładnych i wiarygodnych informacji o położeniu i czasie dostarczanych dzięki europejskim programom przewodnim dotyczącym nawigacji satelitarnej Galileo i EGNOS dla większego bezpieczeństwa i skutecznego korzystania z transportu lotniczego, drogowego, kolejowego i morskiego, zwłaszcza jeśli chodzi o inteligentne systemy transportowe i systemy zarządzania ruchem, jak ATM, ERTMS, eCall, pojazdy zintegrowane z siecią/autonomiczne oraz inteligentne zarządzanie flotą i ładunkami; wzywa Komisję do zapewnienia już przyznanego w WRF 2014–2020 finansowania dla szybkiego i pełnego ukończenia oraz funkcjonowania infrastruktury Galileo i EGNOS, a także dla wsparcia zastosowań wyższego i niższego szczebla w budżetach programów europejskiego GNSS i „Horyzont 2020”; przypomina w związku z tym o zobowiązaniu Komisji do zapewniania nieprzerwanych usług GNSS, zwiększenia odporności gospodarki europejskiej i zmaksymalizowania korzyści społeczno-gospodarczych przez wspieranie rozwijania zastosowań;

18.  przypomina Komisji i państwom członkowskim o ogromnym potencjale projektów przekrojowych oraz synergii między sieciami transeuropejskimi w sektorze transportu, energii i telekomunikacji;

19.  wskazuje, że istnieje potrzeba rozwijania i promowania bardziej przyjaznych dla środowiska środków transportu, jak transport kolejowy; apeluje zatem o większe wsparcie dla inicjatyw takich jak Shift2Rail;

20.  wzywa Komisję do zapewnienia odpowiedniej (transgranicznej) koordynacji oraz do poprawy zarządzania strategiami makroregionalnymi UE (Dunaj, Morze Bałtyckie, Morze Czarne, Morze Adriatyckie i Morze Jońskie) w celu zwiększenia spójności terytorialnej, gospodarczej i społecznej oraz udzielania pomocy i wsparcia państwom członkowskim w określaniu priorytetowych projektów infrastrukturalnych o regionalnej i europejskiej wartości dodanej;

21.  przypomina, że począwszy od stycznia 2017 r. niewykorzystane kwoty pochodzące z funduszy przekazanych z polityki spójności na instrument „Łącząc Europę” mogłyby być wykorzystywane przez wszystkie państwa członkowskie objęte polityką spójności, wzywa Komisję do przedstawienia odpowiednich wniosków dotyczących przedłużenia okresu na wykorzystanie tych środków finansowych przez państwa członkowskie objęte polityką spójności do dnia 31 grudnia 2017 r.; wzywa Komisję do przeznaczenia środków niewykorzystanych do końca 2017 r. na projekty na rzecz połączeń transgranicznych między regionami rozwijającymi się lub połączeń z tymi regionami; wzywa państwa członkowskie do lepszego wykorzystywania pomocy technicznej udzielanej przez Komisję;

22.  podkreśla potrzebę przyjęcia szerszego i bardziej kompleksowego podejścia do kryteriów, jakie spełniać muszą projekty kwalifikujące się do finansowania z UE, aby zapewnić lepszy dostęp do finansowania dla projektów wprowadzających nowe usługi transportowe i lepsze udostępnianie danych; podkreśla zwłaszcza potrzebę przeznaczenia unijnego finansowania na wprowadzenie cyfrowych usług transportowych i inteligentnych systemów transportowych, które przyczyniają się do przechodzenia na bardziej zrównoważony system transportu i optymalizują wykorzystanie istniejących zdolności;

23.  przypomina o znaczeniu zapewnienia w obrębie Unii najwyższego poziomu bezpieczeństwa, ochrony i interoperacyjności w dziedzinie transportu; podkreśla, że przydziały budżetowe agencji UE są przeznaczane nie tylko na wydatki administracyjne, lecz także na realizację celów UE, a jednocześnie przyczyniają się do oszczędności na szczeblu krajowym, oraz że budżety agencji powinny być wystarczająco i odpowiednio zasilane, aby mogły one wykonywać swoje zadania;

24.  zauważa, że zrównoważona turystyka jest dla europejskiego rozwoju gospodarczego jednym z kluczowych obszarów o potencjale wzrostu i jednym z czynników sprzyjających tworzeniu znacznej liczby miejsc pracy, zwłaszcza dla młodych ludzi; uważa, że należy przydzielić odpowiednie i większe środki budżetowe na rozwój europejskiej polityki turystycznej z prawdziwego zdarzenia, skupiając się na promowaniu MŚP i poszanowaniu dziedzictwa naturalnego, kulturowego, historycznego i przemysłowego; podkreśla potrzebę zapewnienia lepszej koordynacji projektów z zakresu turystyki i infrastruktury; zwraca się do Komisji o rozważenie możliwości wprowadzenia odrębnej pozycji w przyszłym programie ramowym;

25.  uznaje znaczenie kapitału ludzkiego dla rozwoju usług turystycznych i podkreśla rolę, jaką może odgrywać w tej dziedzinie Europejski Fundusz Społeczny; podkreśla, że inwestycje w turystykę cechują się doskonałym zwrotem z inwestycji i przyczyniają się do spójności społecznej, zwłaszcza na obszarach wiejskich;

26.  podkreśla znaczenie wystarczającego finansowania zintegrowanej polityki morskiej jako przewodniej inicjatywy UE w zakresie zarządzania ponadsektorowego i ponadnarodowego;

27.  uważa, że należy utrzymać i dalej rozwijać wszystkie instrumenty budżetowe UE wspierające inwestycje i innowacje oraz że nie powinno się przychylniej traktować jednego z tych instrumentów kosztem pozostałych; odnotowuje kluczową rolę budżetu UE jako czynnika zachęcającego do dalszych wydatków oraz wspierającego spójność i skuteczną realizację strategii politycznych w UE.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

24.5.2016

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

41

4

2

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Marie-Christine Arnautu, Georges Bach, Izaskun Bilbao Barandica, Deirdre Clune, Michael Cramer, Luis de Grandes Pascual, Andor Deli, Isabella De Monte, Ismail Ertug, Jacqueline Foster, Tania González Peñas, Dieter-Lebrecht Koch, Merja Kyllönen, Miltiadis Kyrkos, Peter Lundgren, Marian-Jean Marinescu, Georg Mayer, Cláudia Monteiro de Aguiar, Renaud Muselier, Jens Nilsson, Markus Pieper, Salvatore Domenico Pogliese, Gabriele Preuß, Dominique Riquet, Massimiliano Salini, David-Maria Sassoli, Claudia Schmidt, Jill Seymour, Claudia Țapardel, Keith Taylor, Pavel Telička, István Ujhelyi, Wim van de Camp, Janusz Zemke, Roberts Zīle, Kosma Złotowski, Elżbieta Katarzyna Łukacijewska

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Knut Fleckenstein, Maria Grapini, Karoline Graswander-Hainz, Werner Kuhn, Curzio Maltese, Jozo Radoš, Ulrike Rodust, Davor Škrlec, Evžen Tošenovský

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Beatrix von Storch


OPINIA Komisji Rozwoju Regionalnego (25.5.2016)

dla Komisji Budżetowej

w sprawie przygotowania przeglądu powyborczego WRF na lata 2014–2020: uwagi Parlamentu poprzedzające wniosek Komisji

(2015/2353(INI))

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Constanze Krehl

WSKAZÓWKI

Komisja Rozwoju Regionalnego zwraca się do Komisji Budżetowej, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  przypomina, że jednym z głównych celów Unii Europejskiej jest wspieranie spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej oraz solidarności między państwami członkowskimi; podkreśla, że polityka spójności określona w perspektywie długoterminowej jest główną strategią inwestycyjną UE oraz narzędziem zmniejszania nierówności między wszystkimi regionami UE i poprawy jakości życia europejskich obywateli, i że odgrywa ona ważną rolę w realizacji strategii „Europa 2020” na rzecz inteligentnego, trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu; uważa, że należy wykazać wkład każdego instrumentu unijnego w realizowanie celów i priorytetów UE; wzywa do skoncentrowania się na ocenie wyników, rezultatów, efektywności, synergii i i wartości dodanej;

2.  zauważa, że w przeglądzie/rewizji wieloletnich ram finansowych (WRF) konieczne jest uwzględnienie nowych wyzwań politycznych, przed którymi stoi UE; podkreśla potrzebę zapewnienia efektywności polityki spójności i ukierunkowania jej na wyniki oraz zauważa, że mechanizmy zachęt w tym względzie, takie jak budżetowanie zadaniowe, zostały już wprowadzone w obecnych WRF; przypomina, że – z powodu późnego porozumienia w sprawie WRF, a tym samym późnego przyjęcia pakietu ustawodawczego dotyczącego polityki spójności (2014–2020), a także programów operacyjnych – europejskie fundusze strukturalne i inwestycyjne są w 2016 r. na wczesnym etapie realizacji i że podczas przeglądu/rewizji WRF dostępne są tylko ograniczone dowody w zakresie wyników; w tym kontekście przypomina o możliwościach, jakie dają wspólne strategiczne ramy w załączniku I do rozporządzenia w sprawie wspólnych przepisów (UE) nr 1303/2013; wzywa Komisję, aby dokonała oceny stanu wdrażania europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych i poinformowała Parlament o wynikach, a także by skuteczniej promowała dostępne środki finansowe w ramach polityki spójności; uważa, że konieczne jest wczesne podjęcie działań przygotowawczych w obszarach polityki UE finansowanych w ramach WRF, tak aby rozpocząć wdrażanie na samym początku kolejnych WRF;

3.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do dalszego maksymalizowania synergii i komplementarności, zapewnienia lepszej koordynacji, spójności i usprawnienia pięciu europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych oraz pozostałych unijnych instrumentów i strategii politycznych (w tym Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych, programu „Horyzont 2020” oraz Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS)), co jest ważnym elementem gwarantującym skuteczność budżetu UE; wzywa zatem Komisję oraz władze krajowe, regionalne i lokalne do właściwego uwzględnienia możliwości synergii finansowania z europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych oraz z Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych, i w ten sposób zwiększenia efektu mnożnikowego inwestycji oraz pozytywnego wpływu na wzrost gospodarczy, zatrudnienie i zrównoważony rozwój; podkreśla potrzebę zintensyfikowania polityki spójności i ukierunkowanej oceny efektów terytorialnych powiązanych instrumentów, takich jak Europejski Fundusz na rzecz Inwestycji Strategicznych i program „Horyzont 2020”;

4.  przypomina, że przydzielonych wcześniej środków krajowych zgodnie z art. 2 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 określającego wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 nie można zmniejszać poprzez przegląd/rewizję WRF; wzywa do terminowego – nie później niż w 2018 r. – zakończenia procesu przeglądu/rewizji WRF, skorygowania w górę pułapów WRF oraz rewizji ustawodawczej ww. rozporządzenia w sprawie WRF, bez uszczerbku dla dostosowania budżetu polityki spójności zgodnie z art. 7 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013;

5.  przypomina, że w kontekście przeglądu/zmiany WRF podkreśla się kluczowe znaczenie kwestii uproszczenia, ponieważ obciążenie administracyjne jest problemem o charakterze przekrojowym; przypomina zatem swoje zdecydowane stanowisko w sprawie znaczenia uproszczenia dostępu do europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych; wspiera w tym kontekście prace Grupy wysokiego szczebla Komisji w zakresie monitorowania uproszczenia dla beneficjentów oraz zachęca państwa członkowskie i Komisję do wprowadzenia odpowiednich propozycji uproszczenia przedstawionych przez Grupę wysokiego szczebla już w obecnym okresie programowania; w tym kontekście wzywa Komisję do pełnego włączenia Parlamentu Europejskiego w prace Grupy wysokiego szczebla i przypomina swoją rezolucję w sprawie dążenia do uproszczenia polityki spójności na lata 2014–2020 i ukierunkowania jej na wyniki; podkreśla ponadto potrzebę utrzymania równowagi między uproszczeniem a kontrolą;

6.  podkreśla, że dotacje stanowią skuteczną i priorytetową formę wsparcia w wielu obszarach interwencji publicznej i dla mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw; przypomina, że instrumenty finansowe powinny być wykorzystywane w sposób uzupełniający, po przeprowadzeniu odpowiedniej oceny ex-ante wykazującej ich większą skuteczność w osiąganiu celów polityki Unii; uznaje potencjał instrumentów finansowych jako elastycznych mechanizmów, które należy stosować równolegle z dotacjami, w celu uniknięcia rozdrobnienia polityki spójności i budżetu UE, biorąc pod uwagę, że efekt mnożnikowy pod względem oddziaływania i dźwigni może być znacznie większy, ponieważ istnieje ryzyko utraty możliwości z powodu złego zaprojektowania instrumentów finansowych, które w efekcie są wykorzystywane w niewielkim stopniu i mają niewielkie oddziaływanie; podkreśla, że konieczne jest uzyskanie dalszych dowodów, które pozwolą zrozumieć, w jaki sposób takie instrumenty finansowe można skutecznie wykorzystać w ramach polityki spójności; uważa, że niezbędne jest dalsze zwiększenie rozliczalności i przejrzystości instrumentów finansowych oraz apeluje o bardziej uproszczone stosowanie dotacji i instrumentów finansowych w przyszłości, podkreślając, że kluczowe znaczenie dla zwiększenia ich wykorzystania mają jasne zasady dotyczące instrumentów finansowych, które służą uproszczeniu procesu przygotowania i wdrażania dla zarządzających funduszami;

7.  zwraca się do Komisji o uwzględnienie nadzwyczajnych wysiłków czynionych przez państwa członkowskie i regiony w dziedzinie zapewniania odpowiednich warunków przyjmowania i integracji osób ubiegających się o azyl i innych migrantów, a także o zbadanie przy przeglądzie funkcjonowania WRF, zgodnie z pułapami wydatków określonymi w WRF, możliwości zapewnienia dodatkowej pomocy i elastyczności w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych takim państwom członkowskim i regionom, w szczególności tym położonym przy granicach zewnętrznych UE, bez zmniejszenia środków na zobowiązania ani na płatności w dziale 1b i bez uszczerbku dla dostosowania budżetu polityki spójności na mocy art. 7 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013;

8.  zauważa, że WRF na lata 2014–2020 musiały przyjąć odbiegające od normy zaległości w zakresie płatności, które narosły od 2011 r., i że wdrażanie polityki spójności jest wstrzymywane; zauważa, że unikanie w przyszłości zaległości w zakresie płatności ma kluczowe znaczenie dla zagwarantowania pomyślnego wdrażania polityki spójności UE oraz zapobiegania niekorzystnym skutkom dla beneficjentów, ponieważ istniejące zaległości w zakresie płatności szkodzą dobremu imieniu UE; podkreśla, że wprowadzenie nowych zasobów własnych do budżetu UE będzie miało pozytywny wpływ na kwestię zaległości w zakresie płatności; wzywa do kompleksowej dyskusji w sprawie wprowadzenia nowych zasobów własnych, równoległej z procesem przeglądu/rewizji WRF;

9.  zwraca uwagę na fakt, że siedmioletni okres wieloletnich ram finansowych sprawdził się już w przeszłości i może być korzystny, zapewniając stabilne źródło finansowania szczególnie dla władz lokalnych i regionalnych; podkreśla, że w trakcie procesu przeglądu/zmiany trzy instytucje powinny wspólnie przeanalizować, jaki byłby najodpowiedniejszy okres kolejnych ram finansowych, szczególnie w przypadku programów objętych zarządzaniem dzielonym; podkreśla jednak znaczenie pogłębionej oceny okresu programowania, w której zostałoby również uwzględnione jego dostosowanie do cyklu politycznego Parlamentu Europejskiego i Komisji; w związku z tym apeluje, aby w przypadku polityki spójności zagwarantowano albo co najmniej siedmioletni okres programowania, albo okres programowania 5 + 5 z przejrzystym przeglądem śródokresowym polityki;

10.  podkreśla, w świetle przygotowywania powyborczej rewizji WRF na lata 2014–2020, że wdrażanie obecnych WRF już teraz okazało się trudne i że władza budżetowa musiała uciec się do wykorzystania maksymalnego poziomu elastyczności; wzywa zatem Komisję do wyciągnięcia konkretnych wniosków dotyczących sposobu wydatkowania środków budżetowych UE; podkreśla, że prawidłowo finansowana polityka spójności służąca wsparciu rozwoju regionalnego i spójności w UE będzie nadal potrzebna; podkreśla w tym kontekście znaczenie utrzymania roli polityki spójności po 2020 r. jako głównej strategii inwestycyjnej UE z odpowiednim poziomem finansowania;

11.  zwraca się do Komisji o wyciągnięcie wniosków na temat ograniczeń aktualnego klucza przydziałów do określania wsparcia ze strony funduszy polityki spójności wyłącznie w oparciu o PKB na mieszkańca;

12.  uważa, że przegląd/zmiana WRF stanowi dobrą okazję do zajęcia się kwestią podstawowego związku między polityką spójności a następnym etapem wdrażania rezultatów i porozumień osiągniętych podczas konferencji COP 21; podkreśla konieczność przyspieszenia i zwiększenia skuteczności wydatków przeznaczonych na klimat, jednocześnie zwracając uwagę na ogromny potencjał polityki spójności w zakresie pobudzania wysiłków UE służących ochronie klimatu;

13.  podkreśla potrzebę promowania poprawy zarządzania finansami i dobrego zarządzania; w tym kontekście podkreśla, że zdolności administracyjne na szczeblu krajowym i regionalnym/lokalnym są kluczowym warunkiem wstępnym terminowej i skutecznej realizacji polityki spójności; przypomina również, że rezerwa wykonania jest nierozerwalnie powiązana z polityką spójności zorientowaną na wyniki; wzywa Komisję do przyspieszenia alokacji rezerwy wykonania w trakcie obecnego okresu do programów, które osiągnęły ustanowione cele pośrednie na 2018 r.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

24.5.2016

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

37

4

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Pascal Arimont, Franc Bogovič, Victor Boştinaru, Mercedes Bresso, Steeve Briois, Rosa D’Amato, Iratxe García Pérez, Michela Giuffrida, Krzysztof Hetman, Ivan Jakovčić, Constanze Krehl, Sławomir Kłosowski, Andrew Lewer, Louis-Joseph Manscour, Martina Michels, Iskra Mihaylova, Jens Nilsson, Andrey Novakov, Younous Omarjee, Stanislav Polčák, Julia Reid, Liliana Rodrigues, Fernando Ruas, Monika Smolková, Ruža Tomašić, Monika Vana, Matthijs van Miltenburg, Lambert van Nistelrooij, Derek Vaughan, Joachim Zeller

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Ivana Maletić, Miroslav Mikolášik, Sophie Montel, Dimitrios Papadimoulis, Tonino Picula, Maurice Ponga, Branislav Škripek, Davor Škrlec, Hannu Takkula, Damiano Zoffoli, Milan Zver


OPINIA Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi (8.6.2016)

dla Komisji Budżetowej

w sprawie przygotowania rewizji powyborczej WRF na lata 2014–2020: uwagi Parlamentu poprzedzające wniosek Komisji

(2015/2353(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Peter Jahr

WSKAZÓWKI

Komisja Rolnictwa i Rozwoju Wsi zwraca się do Komisji Budżetowej, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  zauważa, że wspólna polityka rolna (WPR) jest od kilkudziesięciu lat uwspólnotowioną polityką UE, co oznacza, że wydatki na rolnictwo stanowią znaczny odsetek budżetu ogólnego Unii; podkreśla, że w ciągu ostatnich trzydziestu lat wydatki na rolnictwo znacznie spadły w wielkościach względnych z 75 % do 38 % obecnie, w następstwie szeregu zorientowanych na rynek reform WPR; podkreśla zatem, że każdy obywatel UE wnosi do WPR tylko 32 centy dziennie, a w polityce tej występuje niski poziom błędu w odniesieniu do nieprawidłowości w wydatkowaniu; podkreśla, że w przyszłości żywność będzie takim samym towarem strategicznym jak woda, dlatego Europa będzie wtedy bardziej niż kiedykolwiek potrzebować wspólnej polityki rolnej i solidnego budżetu rolnego;

2.  podkreśla, że WPR zapewnia stałe wsparcie dochodu rolników za pomocą filaru I i filaru II oraz wsparcie produkcji rolnej, programów w dziedzinie środowiska i działalności gospodarczej na obszarach wiejskich, a także zapobiega wyludnianiu tych obszarów; zauważa w związku z tym, że w celu utrzymania obecnej struktury dwufilarowej WPR niezbędny jest budżet co najmniej w obecnej wysokości, tak aby oferować rekompensaty rolnikom we wszystkich sektorach rolnych i wspierać ich oraz realizować ważny cel, jakim jest innowacja, a także ochrona i tworzenie miejsc pracy i zwiększanie dochodów rolników; podkreśla, że dla osiągnięcia spójnej i skutecznej polityki rozwoju obszarów wiejskich kluczowe znaczenie ma utrzymanie rozwoju obszarów wiejskich jako komponentu WPR oraz odpowiednie finansowanie tej polityki, tak aby zagwarantować długoterminową stabilność obszarów wiejskich;

3.  zauważa, że gdyby wszystkie strategie polityczne w UE, zarówno krajowe, jak i unijne, były w całości finansowane z budżetu UE, udział WPR wyniósłby tylko 1 %, co wydaje się bardzo rozsądne jak na politykę, która przyczynia się do zaopatrywania w żywność ponad 500 mln obywateli, pomaga w zachowaniu równowagi środowiskowej i tworzy miejsca pracy; uważa, że WPR jest najlepszą i najtańszą polityką bezpieczeństwa Unii, ponieważ zapewnia wystarczające dostawy żywności, sprzyja spójności terytorialnej i zapobiega wyludnianiu się obszarów wiejskich;

4.  podkreśla, że WPR, na którą przeznacza się mniej niż 1 % ogólnych wydatków publicznych UE, powinna zostać utrzymana co najmniej na aktualnym poziomie do roku 2020, co pozwoli zapewnić stabilność gospodarczą sektora rolnego, dopilnować, by zaspokajał on rosnące zapotrzebowanie na żywność oraz przyczyniał się do wzrostu gospodarczego i wzrostu zatrudnienia na obszarach wiejskich UE;

5.  uznaje, że zauważalnie wysoki odsetek budżetu UE przyznawanego na rolnictwo może prowadzić do błędnych wyobrażeń opinii publicznej o tej polityce, a w rzeczywistości dotacje na gospodarstwa rolne stanowią znikomą kwotę w stosunku do ogólnego PKB państw członkowskich, mają jednak istotny wpływ na zapewnienie ciągłości w rolnictwie i bezpieczeństwa dochodów rolników oraz przynoszą korzyści szerzej pojmowanej gospodarce wiejskiej; podkreśla, że należy uprościć zasady wdrażania WPR, aby umożliwić lepszą absorpcję wsparcia finansowego na rzecz rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich;

6.  wyraźnie stwierdza, że za pomocą licznych reform polityki wydatki na WPR ograniczono, lepiej ukierunkowano, zorientowano na rynek i na poprawę konkurencyjności unijnego rolnictwa, a jednocześnie podejmuje się coraz więcej wyzwań, w tym dotyczących środowiska naturalnego i zmiany klimatu, wprowadzenia „środków zazieleniania” i zapewnienia rentowności obszarów wiejskich; zauważa jednak, że należy przeprowadzić pogłębioną analizę stabilności gospodarczej sektora rolnego przez zabezpieczenie dochodów i walczyć ze zmiennością cen dzięki proponowaniu nowych narzędzi;

7.  utrzymuje, że kwota środków w dziale 2 ujęta w aktualnych WRF musi co najmniej pozostać na tym samym poziomie; powołuje się w związku z tym na art. 2 rozporządzenia w sprawie WRF, który wyraźnie stanowi, że pule środków finansowych wcześniej przydzielone poszczególnym krajom nie mogą zostać zmniejszone w drodze rewizji śródokresowej; jest ponadto zdania, że inne strategie polityczne Unii muszą być wyposażone w niezbędne środki finansowe, aby umożliwić Unii wypełnienie jej zobowiązań prawnych zgodnie z odnośnymi przepisami sektorowymi; uważa za niedopuszczalne, aby środki przeznaczone na politykę rolną były przegrupowywane w celu uzupełnienia braków środków w innych strategiach politycznych lub programach; w kontekście kryzysu migracyjnego apeluje do Komisji o zbadanie możliwości wzmocnienia synergii między wycofywaniem produktów rolnych z rynku a dystrybucją pomocy żywnościowej wśród najuboższych obywateli i uchodźców za pośrednictwem Europejskiego Funduszu Pomocy Najbardziej Potrzebującym (FEAD);

8.  domaga się również pozostawienia na niezmienionym poziomie środków w dziale 2 przeznaczonych na płatności bezpośrednie; zauważa, że ma to zasadnicze znaczenie dla dochodów wielu rolników, zwłaszcza w czasie kryzysu dotykającego wielu gałęzi rolnictwa, oraz że roczna stopa absorpcji wynosi niemal 100 %;

9.  zauważa, że liberalizacja sektora mleczarskiego zagraża produkcji mleka na obszarach górskich, gdzie produkcja ta generuje wysokie koszty; wzywa w związku z tym Komisję do opracowania programów wspierających w szczególności zakłady przetwórcze na obszarach górskich, aby zakłady te mogły przetwarzać mleko na pełnowartościowe produkty końcowe i generować w ten sposób wartość dodaną bezwzględnie potrzebną producentom mleka;

10.  zauważa, że zmienność cenowa związana z pogarszającymi się warunkami rynkowymi w wielu sektorach rolnictwa znacznie wzrosła w ostatnich latach, co doprowadziło do dużej zmienności dochodów, którym to zjawiskiem należy się zająć w sposób zorganizowany i skuteczny, zwłaszcza w sytuacji, gdy koszty produkcji rosną; zauważa, że w aktualnej WPR nie zaplanowano wystarczających rzeczywistych środków, które pozwolą stawić czoło niestabilności rynków rolnych i dochodów rolników; podkreśla zatem, że obecna sytuacja skutkuje potrzebą szybkiego ustanowienia środków rynkowych i nadzwyczajnych środków pomocy w sytuacjach kryzysowych, które to środki przewidziano w rozporządzeniu o jednolitej wspólnej organizacji rynków, oraz zadbania o dostępność wystarczających środków budżetowych, aby poradzić sobie z kryzysami rynkowymi, zwłaszcza kryzysami w sektorze mleka, wieprzowiny, owoców i warzyw oraz drobiu; podkreśla, że jedna z podstawowych przyczyn kryzysu, tj. embargo rosyjskie, była spowodowana decyzjami podjętymi poza tą branżą; dodaje w związku z tym, że z powodu cięć budżetowych w WPR dokonanych podczas ostatnich negocjacji w sprawie WRF płatności bezpośrednie w ramach pierwszego filaru WPR są obecnie niewystarczające, aby zminimalizować zmienność dochodów rolników; uważa, że należy koniecznie zapewnić marginesy w budżecie na 2016 r., oraz że organy publiczne i specjaliści w dziedzinie rolnictwa powinni szybko i skutecznie rozważyć możliwość wprowadzenia nielicznych środków rynkowych przyjętych na posiedzeniu Rady ds. Rolnictwa w dniu 14 marca 2016 r.; zauważa, iż obecny kryzys powinien skłonić Komisję do takiej zmiany niektórych instrumentów zarządzania rynkiem i zarządzania kryzysowego, która pozwoliłaby na zapewnienie dostępności wystarczających zasobów budżetowych; domaga się również, by w ramach śródokresowego przeglądu WRF przydzielono środki w taki sposób, aby w czasach kryzysu odpowiednio zadbać o bezpieczeństwo żywności i zdrowie zwierząt;

11.  zauważa, że rolnicy wytwarzają żywność, której potrzebuje reszta ludności, oraz że w większości państw członkowskich ich dochody są poniżej średniej, co negatywnie wpływa na poziom życia rolników i ich rodzin oraz zmniejsza atrakcyjność tego zawodu dla osób młodych; zwraca uwagę, że rolnicy znajdują się pod dużą presją ze względu na rosnące koszty nakładów(1) z jednej strony oraz nieopłacalne ceny swoich towarów z drugiej strony(2); uważa zatem, że WPR musi uwzględniać nakłady i koszty produkcji i zachęcać do większej niezależności;

12.  podkreśla, że pułapy WPR ustalone do roku 2020 mają o wiele mniejsze marginesy niż w poprzednich WRF, choć sektor ten boryka się z większą liczbą wyzwań; podkreśla w związku z tym, że marginesy powinno się wykorzystywać wyłącznie, aby zaspokoić potrzeby sektora rolnego, ponieważ planowanie długoterminowe i bezpieczeństwo inwestycyjne są dla unijnych rolników kwestiami zasadniczymi; zaznacza, że rolnictwo to sektor, który najbardziej ucierpiał z powodu rosyjskiego embarga, co miało poważne pośrednie skutki dla rynków, oraz że rolnictwo nie powinno być sektorem, który najbardziej odczuwa decyzje polityczne, co ma obecnie miejsce; domaga się oceny skutków rosyjskiego embarga dla unijnego sektora rolnego, która to ocena doprowadzi do negocjacji z Rosją w celu zniesienia tego embarga;

13.  ostrzega, że aktualny margines w budżecie na rolnictwo może okazać się niewystarczający, z uwagi na to, że czynniki takie jak zmienność rynku, zagrożenia weterynaryjne i fitosanitarne i inne nieprzewidziane wydarzenia skutkują coraz większym zapotrzebowaniem na środki z budżetu, do takiego stopnia, że oczekuje się, iż margines zostanie wyczerpany na koniec obecnego okresu planowania; za godne ubolewania uznaje to, że zasoby budżetowe na środki fitosanitarne znajdują się w dziale 3 aktualnych WRF; podkreśla, że cięcia i przegrupowania w tej linii budżetowej mogą zagrażać bezpieczeństwu żywności i zdrowiu w UE;

14.  podkreśla, że obecna niestabilność rynków rolnych i znaczna zmienność cenowa świadczą o potrzebie utrzymania dotacji na gospodarstwa rolne, ponieważ dzięki tym dotacjom można lepiej radzić sobie z niedoskonałościami rynku i lepiej je kontrolować; uznaje w związku z tym, że rolnicy nie odczuli wzrostu cen żywności i wzrostu sprzedaży produktów rolnych, jaki miał miejsce w ostatnich latach; nalega, że konieczne jest konkretne wsparcie, aby zaradzić brakowi dostępu rolników do kredytów i spadkowi dochodów z działalności rolniczej; przypomina też, że europejscy konsumenci nie są gotowi do ponoszenia zwiększonych kosztów żywności, a ceny żywności byłyby niewątpliwie wyższe, gdyby wstrzymano publiczne wsparcie dla sektora rolnego; stwierdza jednak, że wykazano ograniczenia płatności bezpośrednich niepowiązanych z rzeczywistą produkcją rolną i stopniowego znoszenia środków zarządzania dostawami;

15.  zauważa, że wszelkie nowe priorytety dla sektora rolnego, które pojawiają się w trakcie aktualnych ram finansowych, mogą być finansowane wyłącznie z nowych środków; zwraca zatem uwagę na coraz pilniejszą potrzebę zagwarantowania wystarczających marginesów w dziale 2, aby zapewnić możliwość realizacji priorytetów Parlamentu;

16.  zauważa, że cele WPR nie zmieniły się w traktacie lizbońskim, a są to: zwiększenie wydajności rolnictwa, zapewnienie odpowiedniego poziomu życia ludności wiejskiej, stabilizacja rynków, zagwarantowanie bezpieczeństwa dostaw oraz zapewnienie rozsądnych cen w dostawach dla konsumentów; zauważa jednak, że w wyniku reform WPR przydzielono rolnictwu nowe zadania w dziedzinie jakości produktów, ochrony środowiska, zmiany klimatu, zdrowia konsumentów, użytkowania gruntów oraz metod produkcji i wydajności, które doprowadziły do znaczącego wzrostu kosztów dla rolników i plantatorów; jest w związku z tym zdania, że należy przeanalizować skutki WPR dla zakrojonych na szeroką skalę strategii UE (strategia „Europa 2020” oraz cele klimatyczne i energetyczne UE), aby można było wyciągnąć wnioski na okres po 2020 r.; podkreśla, że w nowej polityce rolnej UE należy również uwzględnić cele określone w unijnej strategii na rzecz zrównoważonego rozwoju;

17.  jest przekonany, że silna WPR, zarówno pod względem merytorycznym, jak i finansowym, jest dla UE kwestią pierwszorzędną, jeśli chodzi o realizację tych celów, przy jednoczesnym zagwarantowaniu równych warunków działania oraz przejrzystych łańcuchów żywnościowych na rynku wewnętrznym, a także rentownych obszarów wiejskich; uważa ponadto, że należy priorytetowo potraktować zwiększenie odporności i zatrudnienia oraz podniesienie jakości życia na obszarach wiejskich, aby zwalczać wyludnianie się obszarów wiejskich i sprzyjać rentowności; uważa, że w II filarze po 2020 r. nadal będziemy potrzebować instrumentów wspierających modernizację, inwestycje i innowacje, aby podnosić konkurencyjność sektora rolno-spożywczego i zmniejszać różnice w rozwoju rolnictwa i obszarów wiejskich między państwami członkowskimi oraz między regionami.

18.  podkreśla, że produkcja rolna ma wysoką wartość dodaną, jeśli chodzi o produkcję żywności o wysokiej jakości oraz dostarczanie dóbr i usług niezwiązanych z żywnością, ponieważ zaopatruje ona również sektor przetwórczy, co jest ważne dla utrzymania konkurencyjności sektora rolnego UE, a tym samym przyczyniania się do spójności gospodarczej i społecznej w regionach oraz do zrównoważonego rozwoju regionalnego UE; zauważa, że konieczne jest zatem utrzymanie, a w stosownych przypadkach zwiększenie wsparcia przyznawanego rolnictwu i obszarom wiejskim, aby zachęcić do rozwoju produkcji rolnej i zaspokoić zapotrzebowanie społeczeństwa na żywność, z myślą o zwalczaniu zmienności cenowej i pobudzaniu zatrudnienia w tym sektorze oraz realizacji celów UE niezwiązanych z rolnictwem; podkreśla, że WPR istotnie przyczynia się do wzrostu gospodarczego i zatrudnienia na obszarach wiejskich – bardziej niż inne strategie polityczne – oraz że tworzenie miejsc pracy i poprawa jakości życia zwiększają atrakcyjność obszarów wiejskich w stosunku do obszarów miejskich; przypomina, że statystycznie rolnik tworzy siedem dodatkowych miejsc pracy w sektorach powiązanych i na obszarach wiejskich; wskazuje, jak ważne jest, by WPR była nadal ukierunkowana na wspieranie niewielkich i rodzinnych gospodarstw rolnych, ponieważ są one podstawą produkcji rolnej w UE oraz podstawą bytu na obszarach wiejskich, a także by osiągano rzeczywiste postępy w dążeniu do tego celu polityki; podkreśla, że niezwykle ważne jest utrzymanie w ramach WPR szczególnych środków przeznaczonych dla obszarów, na których występują dotkliwe i trwałe utrudnienia naturalne, zwłaszcza obszarów górskich i regionów najbardziej oddalonych, a także obszarów charakteryzujących się utrudnieniami innego rodzaju;

19.  podkreśla, że sukces WPR i akceptacja tej polityki zależą również od dalszego ograniczenia zbędnej biurokracji i kosztów przepisów administracyjnych do akceptowalnego i rozsądnego poziomu; apeluje o praktyczne wdrożenie WPR oraz o przyspieszenie procesu upraszczania WPR, który powinien być priorytetem i obejmować m.in. terminowość wypłacania środków przez właściwe organy krajowe, przy czym należy wciąż realizować zamierzone cele polityki, których domaga się społeczeństwo;

20.  jest zdania, że także polityka spójności po 2020 roku powinna odgrywać istotną rolę we wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich w zakresie infrastruktury technicznej, rynku pracy, rozwoju przedsiębiorczości i podstawowych usług, rewitalizacji miejscowości na obszarach wiejskich oraz inwestycji związanych z infrastrukturą wodno-kanalizacyjną;

21.  zdecydowanie sprzeciwia się renacjonalizacji polityki rolnej; zauważa, że nierówny poziom wdrożenia WPR oraz różnice w poziomie płatności w państwach członkowskich doprowadziły do zakłóceń konkurencji w obrębie rynku wewnętrznego; apeluje do Komisji i państw członkowskich o zapewnienie równego poziomu wdrożenia WPR w całej Unii w celu osiągnięcia celów tej polityki, ponieważ generuje ona oszczędności dla europejskich podatników; jest zaniepokojony tendencją do renacjonalizacji w ramach reakcji organów publicznych na kryzysy w rolnictwie, a zwłaszcza mobilizacją płatności ukierunkowanych zamiast podejmowania działań na skalę prawdziwie europejską; zapewnia, że dobrze funkcjonujący i odpowiednio finansowany drugi filar jest niezbędnym warunkiem powodzenia WPR oraz dobrobytu gospodarczego obszarów wiejskich w Unii; zwraca uwagę na dysproporcje między państwami członkowskimi pod względem zarówno potrzeb związanych z rozwojem obszarów wiejskich, jak i finansowania tego rozwoju;

22.  zauważa, że z uwagi na coraz większe wyzwania, przed jakimi stoi WPR – takie jak bezpieczeństwo żywności i walka ze zmiennością cenową – wymagane są bardziej elastyczne zasoby finansowe; apeluje zatem o zapewnienie rolnikom elastycznych narzędzi niezbędnych do tego, aby sprostać tym wyzwaniom, jeśli się pojawią; apeluje również o odpowiednie środki wyrównawcze na wypadek nieprzewidzianych zdarzeń i wystąpienia niedoskonałości rynku wynikających z decyzji politycznych; zwraca uwagę na trudną sytuację na rynkach rolnych oraz nowe i coraz większe wyzwania, w obliczu których staje rolnictwo europejskie; ostrzega przed konsekwencjami obecnego kryzysu na rynkach rolnych i słabnącej pozycji rolników w łańcuchu żywnościowym, a także w prowadzonych i zapowiedzianych negocjacjach handlowych; uważa ponadto, że przyjęcie zbyt ambitnych celów redukcji związanych z pakietem energetyczno-klimatycznym oraz z dyrektywą w sprawie krajowych poziomów emisji będzie skutkowało wzrostem kosztów produkcji rolnej;

23.  w odniesieniu do okresu po 2020 r. podkreśla, że jeśli chodzi o dalszy rozwój WPR, należy najpierw określić środki w dziedzinie polityki i jej konkretne cele, a dopiero potem przydzielić niezbędne zasoby budżetowe; podkreśla, że należy rozważyć ustanowienie europejskiego funduszu ubezpieczeń rolniczych, który byłby uruchamiany w sytuacjach kryzysowych, na przykład w celu ograniczenia wielkości produkcji, aby zapewnić stabilność cen płaconych rolnikom za surowce produkowane w Europie.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO

W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

6.6.2016

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

31

6

5

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Clara Eugenia Aguilera García, Paul Brannen, Daniel Buda, Nicola Caputo, Matt Carthy, Viorica Dăncilă, Albert Deß, Diane Dodds, Herbert Dorfmann, Norbert Erdős, Edouard Ferrand, Luke Ming Flanagan, Beata Gosiewska, Martin Häusling, Anja Hazekamp, Esther Herranz García, Jan Huitema, Peter Jahr, Jarosław Kalinowski, Zbigniew Kuźmiuk, Philippe Loiseau, Giulia Moi, Ulrike Müller, James Nicholson, Maria Noichl, Marijana Petir, Laurenţiu Rebega, Jordi Sebastià, Jasenko Selimovic, Maria Lidia Senra Rodríguez, Czesław Adam Siekierski, Marc Tarabella, Marco Zullo

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Jean Arthuis, Bas Belder, Franc Bogovič, Angélique Delahaye, Jean-Paul Denanot, Michela Giuffrida, Manolis Kefalogiannis, Norbert Lins, Annie Schreijer-Pierik, Tibor Szanyi, Hannu Takkula

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Stanisław Ożóg

(1)

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 19 stycznia 2012 r. w sprawie łańcucha dostaw środków produkcji rolnej: struktura i konsekwencje, Dz.U. C 227 E z 6.8.2013, s. 3.

(2)

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 7 września 2010 r. w sprawie sprawiedliwego wynagrodzenia dla rolników: poprawa funkcjonowania łańcucha dostaw żywności w Europie, Dz.U. C 308 E z 20.10.2011, s. 22.


OPINIA Komisji Kultury i Edukacji (2.5.2016)

dla Komisji Budżetowej

w sprawie przygotowania rewizji powyborczej WRF na lata 2014–2020: uwagi Parlamentu poprzedzające wniosek Komisji

(2015/2353(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Bogdan Andrzej Zdrojewski

WSKAZÓWKI

Komisja Kultury i Edukacji zwraca się do Komisji Budżetowej, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  przyznaje, że zobowiązania pozostające do realizacji (reste à liquider) stanowią nieunikniony efekt uboczny programowania wieloletniego i środków zróżnicowanych oraz nadmiernej sztywności wieloletnich ram finansowych (WRF), która nie pozwala na przesuwanie środków między działami i pozostawia niewielki margines swobody; zauważa, że na koniec okresu obowiązywania ram finansowych na lata 2007–2013 kwota zobowiązań pozostających do realizacji była znacznie wyższa niż oczekiwano, i podkreśla, że obecne dysproporcje między zobowiązaniami a płatnościami nieuchronnie spowodują nowe trudności dla trwających programów i że sytuację tę należy rozwiązać w sposób strukturalny, a nie corocznie uciekać się do projektów budżetu korygującego;

2.  zauważa, że rewizja WRF jest kluczowym elementem zarządzania wydatkami Unii, który zapewnia skuteczność programów inwestycyjnych Unii; nalega na gruntowne uproszczenie formularzy i kryteriów zgłaszania, sprawozdawczości i zwrotu kosztów, zwłaszcza w przypadku projektów na małą skalę, zarówno w programie Erasmus+, jak i w programach „Kreatywna Europa” i „Europa dla Obywateli”;

3.  zauważa, że śródokresowy przegląd WRF oraz sprawozdania z realizacji programów unijnych należy traktować jako dwa powiązane elementy tego samego procesu; w związku z tym zwraca się do instytucji, aby dokonały przeglądu funkcjonowania tego procesu w przypadkach, w których istnieją wymogi stanowiące przeszkodę w osiągnięciu celów strategicznych i politycznych Unii, w szczególności w odniesieniu do decentralizacji wypłaty środków w sekcji „Młodzież” programu Erasmus+;

4.  apeluje o dalszą realizację Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych, zaproponowanej przez Radę Europejską w dniach 7–8 lutego 2013 r. w reakcji na utrzymujący się problem wysokiego poziomu bezrobocia młodzieży, po dokonaniu pełnej oceny wyników tej inicjatywy, jaką Komisja zobowiązała się przedstawić w pierwszej połowie roku 2016, oraz apeluje o zaproponowanie dostosowań w celu wyeliminowania przeszkód utrudniających obecnie jej wdrażanie do końca okresu obowiązywania obecnych ram finansowych;

5.  ponownie wyraża poparcie dla utworzenia Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS); podkreśla konieczność większego ukierunkowania EFIS na inwestycje w kształcenie, szkolenie oraz w sektor kultury i sektor kreatywny; podkreśla ponadto konieczność zminimalizowania wpływu cięć na program „Horyzont 2020” i instrument „Łącząc Europę”, aby umożliwić realizację przewidzianych dla nich celów oraz w pełni wykorzystać ewentualną dodatkowość i synergię tych trzech instrumentów w celu przywrócenia w Europie zrównoważonego wzrostu, opartego na innowacyjności i wysokiej jakości zatrudnieniu;

6.  wyraża zaniepokojenie w związku z wolniejszym niż planowano uruchamianiem nowych programów w ramach WRF 2014–2020 spowodowanym późnym zatwierdzeniem podstaw prawnych i programów operacyjnych, a także niedoborem środków na płatności w 2014 r.; zauważa, że mimo przyspieszenia tego procesu w trakcie 2014 r. nie zażegnano problemu niezakończonych umów i niezapłaconych faktur, który przeradza się w problem strukturalny; w związku z tym podkreśla obowiązki państw członkowskich, które – jako organy władzy budżetowej wraz z Parlamentem Europejskim – obowiązane są do stosowania się do podjętych przez nie decyzji, w szczególności w odniesieniu do środków na płatności; obawia się, czy ważnym programom, których celem jest inwestowanie w edukację i umiejętności oraz w sektor kultury i sektor kreatywny UE i które inwestują w kapitał ludzki – Erasmus+, „Kreatywna Europa” i „Europa dla Obywateli”, uda się nabrać tempa; z zadowoleniem przyjmuje uruchomienie – choć opóźnione –mechanizmu obronnego w odniesieniu do programu „Kreatywna Europa”, który jest ważnym instrumentem finansowym dla MŚP i organizacji prowadzących działalność w sektorze kultury i sektorze kreatywnym; podkreśla, że doświadczenia te powinny zostać poddane przeglądowi jako część przyszłych WRF;

7.  uważa, że Erasmus+ może osiągnąć pełny potencjał, jedynie jeśli będzie uwzględniał coraz większą liczbę mniejszych projektów, które umożliwiają szersze rozpowszechnienie tego programu w szkołach lub wśród młodzieży, zwiększenie mobilności w zakresie kształcenia i szkolenia zawodowego, a tym samym większą skuteczność w realizowaniu edukacyjnych, społecznych i humanitarnych celów tego programu; z zadowoleniem przyjmuje zatem wszystkie wysiłki czynione przez Agencję Wykonawczą ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA) i agencje krajowe w celu nie tylko zwiększenia swojej przejrzystości finansowej, lecz również uproszczenia procedur dla liderów projektu;

8.  wyraża zaniepokojenie w związku z praktycznie nieistniejącymi dostępnymi zasobami w dziale 3 obecnych WRF („Bezpieczeństwo i obywatelstwo”) i wzywa, by na następnym posiedzeniu zasilić ten dział niezbędnymi zasobami i nadać mu wystarczająco elastyczny charakter, by umożliwić reagowanie na najważniejsze wyzwania stojące przed UE w tej dziedzinie;

9.  zaleca Komisji zwrócenie szczególnej uwagi na wdrożenie instrumentu gwarancji finansowych programu „Kreatywna Europa”, które jest opóźnione o więcej niż klika miesięcy; jest zaniepokojony, że organizacje pozarządowe i niewielkie stowarzyszenia działające w dziedzinie kultury nie będą się kwalifikowały do skorzystania z tego instrumentu, a uczestniczyć w nim będą mogły tylko MŚP z branży kultury i branży kreatywnej; zaleca dogłębną analizę doświadczeń zdobytych w całym procesie, aby ustalić zasadność i zrównoważony charakter instrumentu jako uzupełnienia dla Programu na rzecz konkurencyjności przedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (COSME);

10.  wzywa Komisję i Radę do dokonania przeglądu swojego stanowiska w sprawie programu „Europa dla Obywateli” – jedynego programu, który bezpośrednio angażuje wszystkich obywateli – a także do przydzielenia mu znacznych dodatkowych środków budżetowych, tak aby mógł lepiej realizować swoje cele oraz aby uniknąć dalszej frustracji uczestników przetargów; ubolewa nad tym, że w związku z przekraczającymi wszelkie granice rozsądku cięciami, jakich dokonano w tym programie, może w nim uczestniczyć tylko bardzo niewielki niski odsetek projektów, a sytuacja ta powoduje brak równowagi i trudno ją uzasadnić obywatelom UE, tym bardziej w obecnej społecznej i humanitarnej sytuacji panującej w UE;

11.  w kontekście kryzysu migracyjnego, z jakim boryka się UE, podkreśla, że w oświadczeniu paryskim podpisanym dnia 17 marca 2015 r. przez 28 ministrów edukacji(1) wskazano na rolę dialogu międzykulturowego i na wspólne wysiłki państw członkowskich na rzecz zapobiegania marginalizacji, nietolerancji, rasizmowi i radykalizacji oraz stawiania im czoła, a także zachowania ram zapewniających równość szans dla wszystkich; zauważa, że obecne programy europejskie w sektorze kultury, edukacji, młodzieży i sportu charakteryzują się potencjalną dodatkowością i synergią w odniesieniu do polityki integracyjnej na rzecz migrantów i uchodźców, w związku z czym zwraca uwagę instytucji na konieczności odpowiedzi na kryzys migracyjny przez zapewnienie dodatkowych zasobów, zarówno w programach zarządzanych bezpośrednio, jak i w funduszach strukturalnych oraz w specjalnie do tego przewidzianych liniach budżetowych;

12.  podkreśla trwały charakter kryzysu uchodźczego w Unii Europejskiej, który będzie zatem wymagał szczególnych środków finansowych, dostosowanych i trwałych, aby można było pomóc państwom członkowskim w zaspokajaniu potrzeb uchodźców, zwłaszcza w dziedzinie edukacji i integracji kulturowej;

13.  zauważa, że rozbieżność między programowaniem WRF na okres siedmiu lat i programowaniem priorytetów politycznych i strategicznych UE na okres dziesięciu lat może niekorzystnie wpłynąć na spójną ocenę wyników osiągniętych dzięki programom unijnym; w związku z tym zwraca się do instytucji, aby rozważyły zmianę okresu programowania WRF, tak aby dostosować go do kadencji parlamentarnej przy jednoczesnym dopuszczeniu programowania długoterminowego;

14.  podkreśla różnicę między procesem przeglądu a procesem rewizji WRF, przyjmując, że w tym drugim przypadku musi istnieć możliwość istotnego zmodyfikowania działów, aby zagwarantować legitymację demokratyczną wieloletniego planowania finansowego UE; zdecydowanie popiera zatem prace międzyinstytucjonalnej Grupy Wysokiego Szczebla ds. Zasobów Własnych, które stanowią strukturalne rozwiązanie niektórych problemów dotyczących wieloletniego planowania budżetu UE.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

26.4.2016

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

22

2

3

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Isabella Adinolfi, Dominique Bilde, Andrea Bocskor, Nikolaos Chountis, Silvia Costa, Jill Evans, María Teresa Giménez Barbat, Giorgos Grammatikakis, Petra Kammerevert, Andrew Lewer, Svetoslav Hristov Malinov, Stefano Maullu, Luigi Morgano, Momchil Nekov, Michaela Šojdrová, Yana Toom, Helga Trüpel, Sabine Verheyen, Julie Ward, Bogdan Brunon Wenta, Bogdan Andrzej Zdrojewski, Milan Zver, Krystyna Łybacka

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Therese Comodini Cachia, Mary Honeyball, Ilhan Kyuchyuk, Martina Michels

(1)

„Oświadczenie w sprawie promowania, poprzez kształcenie, obywatelstwa i wspólnych wartości, jakimi są wolność, tolerancja i niedyskryminacja” (oświadczenie paryskie) przyjęte na nieformalnym posiedzeniu ministrów edukacji państw członkowskich Unii Europejskiej w dniu 17 marca 2015 r.


OPINIA Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (3.6.2016)

dla Komisji Budżetowej

w sprawie przygotowania powyborczego przeglądu WRF na lata 2014–2020: uwagi Parlamentu poprzedzające wniosek Komisji

(2015/2353(INI))

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Laura Agea

WSKAZÓWKI

Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych zwraca się do Komisji Budżetowej, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  podkreśla, że w obliczu bezprecedensowo pilnej sytuacji związanej z migracją obecne pułapy WRF na lata 2014–2020, a w szczególności dział 3, okazały się niewystarczające i nie odzwierciedlają w odpowiedni sposób wzmocnienia przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości na mocy Traktatu z Lizbony, ani jej coraz większych zadań i wyzwań, w tym zwalczania strukturalnego zjawiska migracji i wymogów bezpieczeństwa; przypomina, że Fundusz Azylu, Migracji i Integracji (AMIF) jest już niemalże wyczerpany; przypomina, że dostępne mechanizmy elastyczności WRF zostały już w szerokim stopniu wykorzystane, co drastycznie ograniczy elastyczność finansową dostępną w nadchodzących latach;

2.  mimo iż dostępne mechanizmy elastyczności WRF zostały już w szerokim stopniu wykorzystane, domaga się, aby najbardziej dotknięte państwa członkowskie mogły z nich w pełni korzystać, zwłaszcza z „klauzuli wyjątkowych okoliczności” zawartej w pakcie stabilności i wzrostu;

3.  uważa, że konieczne są znaczne dodatkowe środki finansowe na poziomie UE, aby sprostać wszystkim wyzwaniom związanym z migracją (ratownictwo, przejmowanie, przyjmowanie, rejestrowanie, kontrola, zakwaterowanie, transport, przenoszenie, powroty i integracja), odpowiedzieć na wyzwania humanitarne, zarówno wewnątrz, jak i poza UE, opracować i wdrożyć nowy prawdziwie wspólny europejski system azylowy, pomóc w zakresie przesiedlania i relokacji, zarządzać wspólnymi granicami zewnętrznymi oraz zagwarantować bezpieczeństwo wewnętrzne w strefie Schengen, a także sprzyjać integracji i zapobiegać dyskryminacji – zwłaszcza wobec kobiet – rasizmowi oraz ksenofobii;

4.  jest zdania, że z budżetu UE należy wspierać raczej strategie polityczne koncentrujące się na integracji, a nie na bezpieczeństwie; domaga się, by przed podjęciem decyzji o przydziale nowych środków w pełni wykorzystać istniejące instrumenty i możliwości w dziedzinie bezpieczeństwa, zwłaszcza w przypadku wymiany informacji między agencjami bezpieczeństwa a organami ścigania w państwach członkowskich;

5.  z zadowoleniem przyjmuje utworzenie instrumentu mającego na celu dostarczanie pomocy humanitarnej wewnątrz Unii, zwłaszcza w celu sprostania masowemu napływowi migrantów i uchodźców; niemniej jednak kwestionuje stosowanie art. 122 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do celów utworzenia tego nowego instrumentu w związku z brakiem należytego uczestnictwa Parlamentu; wyraża zaniepokojenie w związku z planowanym przez Komisję finansowaniem tego instrumentu z działu 3 budżetu WRF, zwłaszcza z Funduszu Azylu, Migracji i Integracji, który jest już w dużym stopniu eksploatowany i wyposażony w zbyt małe środki; wzywa Komisję do znalezienia innych źródeł finansowania tego instrumentu w ramach budżetu UE, tak aby nie zaszkodzić działaniom i programom finansowanym przez Fundusz Azylu, Migracji i Integracji;

6.  z zadowoleniem przyjmuje utworzenie w dziale 3 nowego rozdziału dotyczącego wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych na terenie Unii; jest zdania, że podczas przeglądu WRF trzeba zadbać o to, by przyszłe finansowanie tego „wsparcia” było zapewniane powyżej pułapów, przy jednoczesnym zagwarantowaniu elastyczności niezbędnej do dostosowania przydziału środków w zależności od rozwoju sytuacji w terenie i od zmian priorytetów politycznych;

7.  domaga się dokonania przeglądu AMIF i przeznaczenia na ten fundusz większych zasobów; podkreśla, że budżet i personel europejskich agencji zajmujących się presją migracyjną, w szczególności Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO) i Fronteksu, muszą zostać dodatkowo zwiększone, aby umożliwić im zapewnianie państwom członkowskim realnego wsparcia i zagwarantować realizację ich celów; uważa, że należy przewidzieć odpowiednie środki na operacje poszukiwawcze i ratunkowe, oraz przypomina, że fundusze przeznaczone na działania poszukiwawczo–ratunkowe są obecnie błędnie ujęte w Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego (ISF);

8.  zauważa, że Komisja zawarła niedawno umowę z Turcją w sprawie sześciu miliardów euro dla uchodźców w Turcji; wyraża zaniepokojenie z powodu tworzenia instrumentów finansowych poza budżetem UE, co zagraża jego jedności i omija procedurę budżetową, która wymaga zaangażowania Parlamentu i przewiduje pełnienie przez Parlament kontroli; podkreśla, że z Parlamentem nie skonsultowano się na żadnym etapie procesu przyjmowania tej umowy; wyraża zaniepokojenie z powodu wpływu tej umowy na budżet na rok 2017; podkreśla, że fundusz ten, a także inne podobne fundusze, nie powinny wspierać środków represji ani żadnych działań, które mogłyby stanowić naruszenie praw podstawowych; wzywa Komisję do ścisłego monitorowania wykorzystania tych funduszy oraz do regularnego zdawania Parlamentowi Europejskiemu sprawozdań; podkreśla, że wsparcie UE i państw członkowskich dla uchodźców powinno stanowić uzupełnienie regularnej pomocy rozwojowej, a nie ją zastępować;

9.  uważa, że nie ma bezpośredniego związku między migracją a terroryzmem w Europie; domaga się nowych środków finansowych na rzecz walki z radykalizacją młodych ludzi w UE; jest zdania, że można tego dokonać, propagując integrację i zwalczając dyskryminację, rasizm i ksenofobię; apeluje, by nie ograniczać środków finansujących projekty mające na celu utworzenie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości;

10.  jest zdania, że Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego powinien dysponować odpowiednimi zasobami finansowymi, aby móc realizować swoje cele, zwłaszcza w zakresie skutecznej współpracy i wymiany informacji między organami ścigania państw członkowskich, a także podkreśla, że wszelkie jego działania muszą być w pełni zgodne z Kartą praw podstawowych UE;

11.  wzywa do zwiększenia budżetu programu „Prawa, równość i obywatelstwo”, którego celem jest propagowanie i ochrona praw podstawowych oraz zwalczanie rasizmu, ksenofobii i wszelkich przejawów dyskryminacji, szczególnie w kontekście rosnącego braku tolerancji w Europie;

12.  spodziewa się, że napływ migrantów będzie się utrzymywał wskutek niestabilności politycznej i konfliktów w wielu regionach, a także braku legalnych sposobów dotarcia do UE zarówno dla osób ubiegających się o azyl, jak i migrantów; apeluje o przedstawienie zaktualizowanego oszacowania potrzeb budżetowych niezbędnych do sprostania wyzwaniom spodziewanym przed końcem wieloletnich ram finansowych; wzywa do przeglądu wieloletnich ram finansowych w 2017 r. w celu zapewnienia jak największej ich elastyczności, aby dostosować zdolność WRF do reagowania na sytuacje niemożliwe do przewidzenia w chwili przyjmowania tych ram; apeluje o odpowiednie skorygowanie w górę działów 3 i 4 oraz o zaangażowanie Parlamentu we wszystkie etapy procesu decyzyjnego – zarówno w odniesieniu do środków budżetowych, jak i legislacyjnych.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO

W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

30.5.2016

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

41

4

6

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Jan Philipp Albrecht, Martina Anderson, Malin Björk, Michał Boni, Caterina Chinnici, Rachida Dati, Agustín Díaz de Mera García Consuegra, Frank Engel, Tanja Fajon, Laura Ferrara, Monika Flašíková Beňová, Ana Gomes, Nathalie Griesbeck, Jussi Halla-aho, Monika Hohlmeier, Sophia in ‘t Veld, Sylvia-Yvonne Kaufmann, Timothy Kirkhope, Cécile Kashetu Kyenge, Marju Lauristin, Juan Fernando López Aguilar, Claude Moraes, Péter Niedermüller, Soraya Post, Birgit Sippel, Branislav Škripek, Csaba Sógor, Bodil Valero, Marie-Christine Vergiat, Beatrix von Storch, Josef Weidenholzer, Kristina Winberg

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Laura Agea, Marina Albiol Guzmán, Hugues Bayet, Carlos Coelho, Pál Csáky, Ska Keller, Miltiadis Kyrkos, Artis Pabriks, Maite Pagazaurtundúa Ruiz, Salvatore Domenico Pogliese, Jaromír Štětina, Róża Gräfin von Thun und Hohenstein, Axel Voss

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Edouard Ferrand, Peter Jahr, Othmar Karas, Ilhan Kyuchyuk, Keith Taylor, Lieve Wierinck


OPINIA Komisji Spraw Konstytucyjnych (31.5.2016)

dla Komisji Budżetowej

w sprawie przygotowania powyborczej rewizji WRF na lata 2014–2020: uwagi Parlamentu poprzedzające wniosek Komisji

(2015/2353(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Pedro Silva Pereira

WSKAZÓWKI

Komisja Spraw Konstytucyjnych zwraca się do Komisji Budżetowej, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  apeluje o pełne i istotne zaangażowanie Parlamentu Europejskiego w debatę międzyinstytucjonalną na temat roli, struktury, celów, priorytetów i wyników wieloletnich ram finansowych (WRF), zgodnie z mandatem przyjętym przez zgromadzenie plenarne;

2.  domaga się, by dokonano kompleksowego, wieloaspektowego i gruntownego przeglądu funkcjonowania WRF, który następnie doprowadzi do obowiązkowej rewizji ustawodawczej rozporządzenia w sprawie WRF zgodnie z art. 2 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 oraz towarzyszącego mu porozumienia międzyinstytucjonalnego, obejmującego środki finansowe udostępnione na mocy obecnych ram;

3.  odnotowuje wykorzystanie narzędzi specjalnych i elastyczności w celu uwzględnienia wyjątkowych i nieprzewidzianych okoliczności, z którymi boryka się Unia; zwraca w szczególności uwagę na kryzys uchodźczy i na trudności, z jakimi borykają się obywatele europejscy w związku z kryzysem gospodarczym; w związku z tym podkreśla potrzebę przydzielenia przy okazji rewizji WRF większych środków do stosownych działów w celu umożliwienia UE reagowania w bardziej uporządkowany sposób na obecny kryzys humanitarny i gospodarczy; apeluje o jeszcze większą elastyczność w celu odpowiedniego reagowania na takie okoliczności; podkreśla jednak, że stawiając czoła nowym wyzwaniom UE nie może zmniejszać środków przydzielanych na cele spójności; podkreśla, że wszelkie zwiększenie elastyczności powinno iść w parze z większą kontrolą parlamentarną;

4.  przypomina, że zgodnie z art. 311 ust. 1 TFUE „Unia pozyskuje środki niezbędne do osiągnięcia swoich celów i należytego prowadzenia swoich polityk”; w tym kontekście uważa, że nagromadzenie zaległych rachunków do zapłacenia z poprzednich lat budżetowych, a także brak środków, by stawić czoła kryzysowi i obecnym lub przyszłym wyzwaniom – w tym przesiedlenie uchodźców, przepływ migracyjny, koordynacja walki z terroryzmem, zwiększenie bezpieczeństwa obywateli UE, wsparcie i koordynacja sektora energii i transportu, wspieranie działań mających na celu zwalczanie zmiany klimatu – wskazują na pilną potrzebę zintensyfikowania działań na poziomie europejskim i przeznaczenia na te cele większej ilości funduszy;

5.  uważa, że konieczna jest reforma systemu finansowania WRF, zwłaszcza poprzez utworzenie nowych i rzeczywistych zasobów własnych dla budżetu UE, takich jak podatek od transakcji finansowych i inne dochody systemu podatkowego na szczeblu europejskim w celu przejścia na budżet całkowicie finansowany z własnych zasobów, zgodnie z art. 311 TFUE, i w związku z tym wzywa Radę, aby zobowiązała się, że rozważy tę kwestię, bez uszczerbku dla sprawozdania końcowego Grupy Wysokiego Szczebla ds. Zasobów Własnych; wzywa również Radę do zastanowienia się nad stworzeniem zdolności fiskalnej i budżetowej w strefie euro; podkreśla, że każdy nowy instrument powinien być umocowany w ramach budżetu UE, ale poza pułapami określonymi w WRF, i powinien być finansowany z rzeczywistych zasobów własnych;

6.   podkreśla konieczność jedności budżetu UE w oparciu o demokratyczną odpowiedzialność i przejrzystość;

7.  domaga się przeprowadzenia, wspólnie z Radą i Komisją, przejrzystej, rzeczowej i rozstrzygającej dyskusji na temat najbardziej odpowiedniego okresu obowiązywania ram finansowych po roku 2020, celem dostosowania okresu obowiązywania WRF do cyklu politycznego Parlamentu Europejskiego i Komisji, zgodnie z przepisami art. 312 ust. 1 TFUE, przede wszystkim aby uwzględnić z jednej strony skutki ram dla cykli programowania i realizowania każdej strategii politycznej, a z drugiej strony konieczny stopień elastyczności i mechanizmy przeglądu, tak by zapewnić jak najlepszą równowagę między stabilnością, przewidywalnością i elastycznością;

8.  wzywa do uruchomienia dostępnych klauzul pomostowych dotyczących zarówno rozporządzenia w sprawie WRF, zgodnie z art. 312 ust. 2 TFUE, jak i procedur podejmowania decyzji w odniesieniu do zasobów własnych, zgodnie z art. 48 ust. 7 TUE, w tym możliwości przejścia z głosowania na zasadzie jednomyślności na głosowanie kwalifikowaną większością głosów;

9.  uważa, że rozporządzenia służące wykonaniu WRF i odpowiednich funduszy mogłyby zostać usprawnione i uproszczone, zgodnie z celami określonymi w porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

30.5.2016

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

14

4

2

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Mercedes Bresso, Richard Corbett, Pascal Durand, Danuta Maria Hübner, Ramón Jáuregui Atondo, Constance Le Grip, Maite Pagazaurtundúa Ruiz, György Schöpflin, Pedro Silva Pereira, Barbara Spinelli, Kazimierz Michał Ujazdowski, Rainer Wieland

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Max Andersson, Gerolf Annemans, Helmut Scholz

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Rosa D’Amato, Rosa Estaràs Ferragut, Arne Lietz, Claudiu Ciprian Tănăsescu, Jarosław Wałęsa


OPINIA Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (25.5.2016)

dla Komisji Budżetowej

w sprawie przygotowania rewizji powyborczej WRF na lata 2014–2020: uwagi Parlamentu poprzedzające wniosek Komisji

(2015/2353(INI))

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Clare Moody

WSKAZÓWKI

Komisja Praw Kobiet i Równouprawnienia zwraca się do Komisji Budżetowej, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

A.  mając na uwadze, że w badaniu z 2008 r. przeprowadzonym na zlecenie Dyrekcji Generalnej ds. Budżetu Komisji Europejskiej, służącym ocenie wykonalności i możliwości wprowadzenia elementów uwzględniających aspekty równości płci do procesu tworzenia budżetu UE potwierdzono, że mimo swojego wyjątkowego charakteru budżet UE może uwzględniać aspekt płci oraz że aspekt płci może być stosowany na wszystkich etapach procesu sporządzania budżetu, od planowania i przygotowań po audyt i ocenę;

1.  stwierdza, że równouprawnienie płci jest podstawową wartością UE zapisaną w traktatach i że powinno zostać włączone do wszystkich dziedzin polityki UE, aby zapewnić równouprawnienie w praktyce; podkreśla, że równouprawnienie płci musi stać się jednym z celów polityki ujętych w tytułach budżetowych, podobnie jak uwzględnianie aspektu płci musi zostać uznane w tytułach budżetowych jako jedna z metod wykonania budżetu, a zatem sporządzanie budżetu z uwzględnieniem aspektu płci musi stać się integralną częścią procedury budżetowej na wszystkich jej etapach, jednak zauważa, że postępy czynione w tej kwestii są niewielkie w porównaniu z innymi dziedzinami polityki; oczekuje, że Komisja opracuje w związku z powyższym metodę sporządzania budżetu z uwzględnieniem aspektu płci i że będzie ją stosować w odniesieniu do budżetu UE; podkreśla, że w celu skutecznego włączenia aspektu płci do polityki oraz w celu dokonania postępów w zakresie równości płci niezbędne są dobrze rozplanowane i odpowiednie zasoby budżetowe; przyjmuje z zadowoleniem rewizję WRF jako szansę na dokonanie znacznych postępów, w świetle programu „budżetowania zadaniowego”, oraz na przedstawienie dodatkowych wymiernych i realistycznych celów, w tym na ocenę dotychczasowych osiągnięć, z zamiarem faktycznego włączenia perspektywy płci do budżetu UE na pozostałą część okresu programowania;

2.  przyjmuje z zadowoleniem, że skupiono się na programie „budżetowania zadaniowego”, widząc w nim szansę na to, aby wydatki budżetowe w każdym przypadku przynosiły korzyści związane z równouprawnieniem płci; uznaje również, że środków upraszczających w programie „budżetowania zadaniowego” nie można stosować kosztem inwestycji, które mogą przynieść pozytywne zmiany w dążeniu do osiągnięcia równouprawnienia płci;

3.  zwraca uwagę na istniejące cele strategii „Europa 2020” związane z aspektem płci, czyli wzrost poziomu zatrudnienia kobiet do 75%, zrównanie wynagrodzeń kobiet i mężczyzn, uzyskanie równości płci wśród członków parlamentów narodowych oraz równej liczby kobiet w zarządach dużych przedsiębiorstw – do osiągnięcia każdego z tych celów wciąż jest nam daleko; zwraca również uwagę na powiązane priorytety Parlamentu Europejskiego w ramach programu „Horyzont 2020”, w tym na promowanie równouprawnienia płci, zwłaszcza w dziedzinie badań i innowacji; podkreśla, że ramach rewizji WRF należy ocenić postępy w realizacji tych celów oraz, w razie konieczności, dokonać przeglądu środków podejmowanych w dążeniu do ich osiągnięcia;

4.  podkreśla, że pomimo załączonego do WRF wspólnego oświadczenia w sprawie uwzględnienia aspektu płci dotychczas nie podjęto żadnych konkretnych środków; wzywa do skutecznego monitorowania wdrażania tego oświadczenia w ramach rocznych procedur budżetowych oraz do jego skuteczniejszego włączenia przy okazji rewizji WRF;

5.  przypomina, że według danych UNHCR 55% uchodźców i osób ubiegających się o azyl, które wkroczyły na terytorium UE od stycznia 2016 r., to kobiety i dzieci; ponieważ kobiety i dziewczęta są w niewspółmiernie trudniejszej sytuacji oraz są zagrożone w sytuacjach kryzysu i konfliktu, apeluje, by przy okazji rewizji WRF przeanalizować instrumenty finansowe stworzone w odpowiedzi na konkretne potrzeby kobiet i dziewcząt, w tym w zakresie usług związanych ze zdrowiem reprodukcyjnym i seksualnym oraz walki z przemocą ze względu na płeć, w ramach działu 3 (Bezpieczeństwo i obywatelstwo) i działu 4 (Globalny wymiar Europy), z przeznaczeniem na środki stworzone specjalnie w celu integracji uchodźczyń i kobiet ubiegających się o azyl w państwie przyjmującym, w tym poprzez odpowiednio dostosowane szkolenia językowe, kształcenie i opiekę nad dziećmi, a także z przeznaczeniem na środki zaradzenia głównym przyczynom ich przymusowego wysiedlenia z pierwotnego miejsca zamieszkania;

6.  podkreśla, że inwestowanie funduszy publicznych w sektor opieki, w tym w wysokiej jakości, przystępne cenowo usługi opieki nad dziećmi, opieki społecznej, opieki długoterminowej i opieki nad osobami starszymi, tworzy miejsca pracy, jest motorem wzrostu gospodarczego oraz sprzyja równouprawnieniu płci, umożliwiając większej liczbie kobiet podjęcie ponownie lub po raz pierwszy pracy w pełnym wymiarze godzin, biorąc pod uwagę, że kobiety poświęcają na bezpłatną opiekę od dwóch do dziesięciu razy więcej czasu niż mężczyźni; domaga się, by wykorzystać rewizję WRF w celu inwestowania w infrastrukturę socjalną w Europie w ramach programu na rzecz zatrudnienia i wzrostu i strategii „Europa 2020”, uwzględniając szczegółowe postanowienia dotyczące inwestycji w szkolenia z przedsiębiorczości dla kobiet; zwraca uwagę, że ta forma wydatków jest rzadko uznawana za odpowiednią formę inwestycji wówczas, gdy podmioty kształtujące politykę szukają skutecznych sposobów na tworzenie miejsc pracy w czasach recesji, podczas gdy w rzeczywistości często jesteśmy świadkami podejmowania odwrotnych działań – wydatki publiczne na kształcenie, zdrowie, opiekę nad dziećmi i opiekę społeczną w wielu państwach są ograniczane w ramach strategii redukcji deficytu; wyraża ubolewanie, że takie zaniedbywanie infrastruktury socjalnej odzwierciedla sposób myślenia o gospodarce, który jest dyskryminujący ze względu na płeć, i może wynikać z podziału obowiązków w społeczeństwie według płci oraz segregacji zawodowej według płci, co z kolei przyczynia się do wzrostu zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć w Europie; uznaje rewizję WRF za szansę na podjęcie działań w celu rozwiązania tej kwestii;

7.  przypomina, że programy Dafne odegrały kluczową rolę w zwalczaniu przemocy wobec dzieci, młodzieży i kobiet w UE, lecz stwierdza z ubolewaniem, że programy te nie stanowią już osobnego obszaru wydatków; zwraca uwagę na potrzebę zapewnienia wystarczającego wsparcia finansowego oraz większej przejrzystości co do tego, w jaki sposób cel ten ma być realizowany w ramach programu „Prawa, równość i obywatelstwo”; podkreśla, iż ważne jest, by fundusze docierały do organizacji lokalnych działających w terenie, aby zapewnić skuteczne wdrożenie.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

24.5.2016

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

18

4

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Daniela Aiuto, Beatriz Becerra Basterrechea, Malin Björk, Vilija Blinkevičiūtė, Viorica Dăncilă, Iratxe García Pérez, Teresa Jiménez-Becerril Barrio, Elisabeth Köstinger, Agnieszka Kozłowska-Rajewicz, Barbara Matera, Marijana Petir, Pina Picierno, Terry Reintke, Liliana Rodrigues, Michaela Šojdrová, Ernest Urtasun, Beatrix von Storch

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Arne Gericke, Clare Moody

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

David Coburn, Ulrike Rodust, Siôn Simon


WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGOW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

Data przyjęcia

29.6.2016

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

29

5

1

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Nedzhmi Ali, Jean Arthuis, Reimer Böge, Jean-Paul Denanot, Gérard Deprez, José Manuel Fernandes, Eider Gardiazabal Rubial, Jens Geier, Ingeborg Gräßle, Bernd Kölmel, Zbigniew Kuźmiuk, Vladimír Maňka, Ernest Maragall, Clare Moody, Siegfried Mureşan, Jan Olbrycht, Younous Omarjee, Urmas Paet, Paul Rübig, Patricija Šulin, Eleftherios Synadinos, Paul Tang, Indrek Tarand, Isabelle Thomas, Monika Vana, Daniele Viotti, Marco Zanni, Auke Zijlstra

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Xabier Benito Ziluaga, Mercedes Bresso, Ivan Štefanec, Tomáš Zdechovský

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Sylvia-Yvonne Kaufmann, Fernando Ruas, Bogdan Brunon Wenta

Informacja prawna