Procedura : 2016/2249(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A8-0046/2017

Teksty złożone :

A8-0046/2017

Debaty :

PV 13/03/2017 - 13
CRE 13/03/2017 - 13

Głosowanie :

PV 14/03/2017 - 6.9
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2017)0073

SPRAWOZDANIE     
PDF 1483kWORD 926k
23.2.2017
PE 589.343v02-00 A8-0046/2017

w sprawie równości kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej w latach 2014–2015

(2016/2249(INI))

Komisja Praw Kobiet i Równouprawnienia

Sprawozdawca: Ernest Urtasun

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 UZASADNIENIE
 WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGOW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ
 GŁOSOWANIE KOŃCOWE W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie równości kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej w latach 2014–2015

(2016/2249(INI))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 2 oraz art. 3 ust. 3 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) i art. 8 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając art. 23 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając europejską Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności,

–  uwzględniając Konwencję ONZ z dnia 18 grudnia 1979 r. w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet (konwencja CEDAW),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/29/UE z dnia 25 października 2012 r. ustanawiającą normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw oraz zastępującą decyzję ramową Rady 2001/220/WSiSW(1),

–  uwzględniając deklarację pekińską i pekińską platformę działania, przyjęte podczas czwartej Światowej Konferencji w sprawie Kobiet w dniu 15 września 1995 r., oraz późniejsze dokumenty końcowe przyjęte na posiedzeniach specjalnych Organizacji Narodów Zjednoczonych Pekin +5 (2000 r.), Pekin +10 (2005 r.) i Pekin +15 (2010 r.),

–  uwzględniając Konwencję ONZ w sprawie zwalczania handlu ludźmi i eksploatacji prostytucji z 1949 r.,

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/36/UE z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie zapobiegania handlowi ludźmi i zwalczania tego procederu oraz ochrony ofiar, zastępującą decyzję ramową Rady 2002/629/WSiSW(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję ustawodawczą z dnia 20 października 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę Rady 92/85/EWG w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (dyrektywa w sprawie urlopu macierzyńskiego)(3),

–  uwzględniając dyrektywę 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana)(4),

–  uwzględniając dyrektywę Rady 2004/113/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. wprowadzającą w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług(5),

–  uwzględniając dyrektywę Rady 2013/62/UE z dnia 17 grudnia 2013 r. zmieniającą dyrektywę 2010/18/UE w sprawie wdrożenia zmienionego porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez BUSINESSEUROPE, UEAPME, CEEP i ETUC w związku ze zmianą statusu Majotty względem Unii Europejskiej(6),

–  uwzględniając przyjęte od 1975 r. dyrektywy UE dotyczące poszczególnych aspektów równego traktowania mężczyzn i kobiet (dyrektywę 2010/41/UE(7), dyrektywę 2010/18/UE(8), dyrektywę 2006/54/UE(9), dyrektywę 2004/113/WE(10), dyrektywę 92/85/EWG(11), dyrektywę 86/613/EWG(12) i dyrektywę 79/7/EWG(13)),

–  uwzględniając wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie poprawy równowagi płci wśród dyrektorów niewykonawczych spółek, których akcje są notowane na giełdzie, i odnośnych środków (dyrektywa w sprawie kobiet w zarządach) (COM(2012)0614),

–  uwzględniając Konwencję Rady Europy w sprawie zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej (konwencję stambulską) i jej art. 3, który określa płeć jako „społecznie skonstruowane role, zachowania, działania i atrybuty, które dane społeczeństwo uznaje za odpowiednie dla kobiet i mężczyzn”,

–  uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Rady z dnia 4 marca 2016 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej (COM(2016)0111),

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 16 czerwca 2016 r. w sprawie równości płci (00337/2016),

–  uwzględniając konkluzje Rady z dni 5–6 czerwca 2014 r. pt. „Zapobieganie wszelkim formom przemocy wobec kobiet i dziewcząt, w tym okaleczaniu żeńskich narządów płciowych, i zwalczanie takiej przemocy” (09543/2014),

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 7 grudnia 2015 r. pt. „Równość kobiet i mężczyzn w procesie decyzyjnym” (14327/2015),

–  uwzględniając deklarację trzech prezydencji z dnia 7 grudnia 2015 r. podpisaną przez Holandię, Słowację i Maltę,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 3 marca 2010 r. zatytułowany „Europa 2020: Strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu” (COM(2010)2020),

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji zatytułowany „Report on equality between women and men in 2014” [Sprawozdanie w sprawie równości kobiet i mężczyzn za rok 2014] (SWD(2015)0049),

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji zatytułowany „Report on equality between women and men in 2015” [Sprawozdanie w sprawie równości kobiet i mężczyzn za rok 2015] (SWD(2016)0054),

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 3 grudnia 2015 r. zatytułowany „Strategic engagement for gender equality 2016–2019” [Strategiczne zaangażowanie na rzecz równouprawnienia płci w latach 2016–2019] (SWD(2015)0278),

–  uwzględniając swoje rezolucje z dnia 10 lutego 2010 r. w sprawie równości kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej – rok 2009(14), z dnia 8 marca 2011 r. w sprawie równości kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej – rok 2010(15), z dnia 13 marca 2012 r. w sprawie równości kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej – rok 2011(16), a także z dnia 10 marca 2015 r. w sprawie postępów w dążeniu do równości kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej – 2013 r.(17),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 25 listopada 2013 r. zatytułowany „Położenie kresu okaleczaniu żeńskich narządów płciowych” (COM(2013)0833) oraz swoją rezolucję z dnia 6 lutego 2014 r. w sprawie położenia kresu okaleczaniu żeńskich narządów płciowych(18),

–  uwzględniając wyniki badania przeprowadzonego przez Agencję Praw Podstawowych (FRA) dotyczącego lesbijek, gejów, osób biseksualnych i transpłciowych w Unii Europejskiej, opublikowanego w maju 2013 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie FRA pt. „Przemoc wobec kobiet. Badanie na poziomie Unii Europejskiej. Wyniki badania w skrócie”, opublikowane w marcu 2014 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie FRA pt. „The fundamental rights situation of intersex people” [Sytuacja w zakresie praw podstawowych osób interseksualnych] opublikowane w maju 2015 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie europejskiej sieci krajowych organów ds. równości (EQUINET) pt. „The Persistence of Discrimination, Harassment and Inequality for Women. The Work of Equality Bodies informing a new European Commission Strategy for Gender Equality” [Utrzymywanie się dyskryminacji, molestowania i nierówności w stosunku do kobiet. Prace organów ds. równości wykorzystane w nowej strategii Komisji Europejskiej na rzecz równouprawnienia], opublikowane w 2015 r.

–  uwzględniając sprawozdania Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (Eurofound) pt. „The gender employment gap: challenges and solutions” [Różnice w poziomie zatrudnienia ze względu na płeć – wyzwania i rozwiązania] (2016 r.), „Social partners and gender equality in Europe” [Partnerzy społeczni i równouprawnienie płci w Europie] (2014 r.), „Developments in working life in Europe: EurWORK annual review” [Zmiany w życiu zawodowym w Europie: Roczny przegląd EurWORK] (2014 r. i 2015 r.) i „Szóste europejskie badanie warunków pracy” (2016 r.),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 3 lutego 2016 r. w sprawie nowej strategii na rzecz praw kobiet i równouprawnienia płci w Europie po roku 2015(19) oraz swoje sprawozdanie z dnia 9 czerwca 2015 r. w sprawie strategii UE na rzecz równości kobiet i mężczyzn w okresie po 2015 r.(20),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 lutego 2014 r. w sprawie zwalczania przemocy wobec kobiet(21),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 września 2015 r. w sprawie wzmacniania pozycji dziewcząt przez edukację w UE(22),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 marca 2016 r. w sprawie sytuacji uchodźczyń i kobiet ubiegających się o azyl w UE(23),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie kobiet wykonujących pracę domową i opiekuńczą w UE(24),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 26 maja 2016 r. w sprawie ubóstwa: perspektywa płci(25),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 września 2016 r. w sprawie tworzenia na rynku pracy warunków sprzyjających równowadze między życiem zawodowym a prywatnym(26),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 września 2016 w sprawie stosowania dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy („dyrektywy w sprawie równego traktowania w obszarze zatrudnienia i pracy”)(27),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 marca 2016 r. w sprawie uwzględniania aspektu płci w pracach Parlamentu Europejskiego(28),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 maja 2016 r. w sprawie wdrażania dyrektywy 2011/36/UE z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie zapobiegania handlowi ludźmi i zwalczania tego procederu oraz ochrony ofiar z perspektywy równości płci(29),

–  uwzględniając opublikowane przez Komisję w dniu 3 czerwca 2013 r. sprawozdanie z postępów w odniesieniu do celów barcelońskich zatytułowane „The development of childcare facilities for young children in Europe with a view to sustainable and inclusive growth” [Rozwój struktur opieki nad dziećmi w Europie na rzecz trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu](30),

–  uwzględniając zalecenie Komisji z dnia 20 lutego 2013 r. pt. „Inwestowanie w dzieci: przerwanie cyklu marginalizacji”(31),

–  uwzględniając wskaźnik równouprawnienia płci w 2015 r. opracowany przez Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (EIGE) oraz czwarty przegląd realizacji pekińskiej platformy działania w państwach członkowskich UE (Pekin +20) i inne sprawozdania tego instytutu,

–  uwzględniając badanie europejskiej sieci specjalistów prawników w dziedzinie równouprawnienia płci pt. „A comparative analysis of gender equality law in Europe 2015” [Analiza porównawcza przepisów w dziedzinie równouprawnienia w Europie w 2015 r.] ze stycznia 2016 r.,

–  uwzględniając wnioski z 48. sesji Komisji Narodów Zjednoczonych ds. Statusu Kobiet w marcu 2004 r., dotyczące roli mężczyzn i chłopców w osiągnięciu równouprawnienia płci(32),

–  uwzględniając dokument pt. „Transforming our World: The 2030 Agenda for Sustainable Development” [Przekształcamy nasz świat: program działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030] przyjęty na zorganizowanym przez ONZ Światowym Szczycie w sprawie Zrównoważonego Rozwoju w dniu 25 września 2015 r. oraz cele dotyczące równouprawnienia płci, praw kobiet i wzmocnienia pozycji kobiet ujęte w tym dokumencie,

–  uwzględniając przygotowane na zlecenie Komisji sprawozdanie statystyczne z kwietnia 2014 r. pt. „Single parents and employment in Europe” [Osoby samotnie wychowujące dzieci a zatrudnienie w Europie](33),

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A8-0046/2017),

A.  mając na uwadze, że wskaźnik równouprawnienia płci EIGE za 2015 r. wskazuje na marginalną poprawę: UE jest wciąż w połowie drogi do osiągnięcia równouprawnienia płci, a ogólny wynik wzrósł z 51,3 pkt do 52,9 pkt na 100; mając na uwadze, że konieczne są szybsze postępy, jeżeli UE ma osiągnąć cele strategii „Europa 2020”;

B.   mając na uwadze, że w ostatnich latach niektóre państwa członkowskie doświadczyły znacznego nasilenia się ruchów obywatelskich i politycznych, które szkodzą równouprawnieniu kobiet i mężczyzn, a nawet podważają ogólne zapotrzebowanie na strategie polityczne w dziedzinie równości płci; mając na uwadze, że te ruchy godzące w równouprawnienie płci mają na celu wzmocnienie tradycyjnych ról kobiet i mężczyzn oraz podważanie dotychczasowych i przyszłych osiągnięć w obszarze równouprawnienia płci, praw kobiet i praw osób LGBTI;

C.  mając na uwadze, że równość między kobietami i mężczyznami jest podstawowym prawem Unii Europejskiej zapisanym w Traktatach oraz w karcie praw podstawowych; mając na uwadze, że celem Unii Europejskiej w tej dziedzinie jest również zagwarantowanie równych szans i równego traktowania mężczyzn i kobiet, jak również zwalczanie wszelkich przejawów dyskryminacji ze względu na płeć;

D.  mając na uwadze, że w 2015 r. wskaźnik zatrudnienia kobiet osiągnął najwyższą w historii wartość 64,5 %, ale nadal był niższy niż wskaźnik odnoszący się do zatrudnienia mężczyzn, który wynosił 75,6 %; mając na uwadze godny ubolewania fakt, że w przypadku kobiet prawdopodobieństwo zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy jest czterokrotnie wyższe niż w przypadku mężczyzn i w wielu przypadkach zatrudnienie w takiej formie nie wynika z woli kobiet; mając na uwadze, że młodzi ludzie pomimo posiadania pracy żyją w ubóstwie, zwłaszcza w Grecji, Hiszpanii, Chorwacji, we Włoszech, na Cyprze, w Portugalii i na Słowacji;

E.  mając na uwadze, że wskaźnik bezrobocia kobiet jest zaniżony, ponieważ wiele kobiet nie jest zarejestrowanych jako bezrobotne, co dotyczy w szczególności kobiet na obszarach wiejskich lub odizolowanych, pomagających w przedsiębiorstwach rodzinnych, oraz wielu kobiet zajmujących się wyłącznie prowadzeniem domu i opieką nad dziećmi; mając też na uwadze, że sytuacja ta przyczynia się do powstawania nierówności w dostępie do usług publicznych (zasiłków, świadczeń emerytalno-rentowych, urlopów macierzyńskich, zwolnień lekarskich, zabezpieczenia społecznego itd.);

F.   mając na uwadze, że w sprawozdaniu Eurofoundu dotyczącym różnic w poziomie zatrudnienia ze względu na płeć oszacowano, iż różnice w poziomie zatrudnienia ze względu na płeć kosztują UE około 370 mld EUR rocznie, co stanowi 2,8 % unijnego PKB(34);

G.  mając na uwadze, że w krajach dotkniętych kryzysem gospodarczym i cięciami budżetowymi kobiety były obciążone w nieproporcjonalnie dużym stopniu, szczególnie kobiety młode, starsze, samotne matki i kobiety cierpiące z powodu różnych form dyskryminacji; mając również na uwadze, że sytuacja ta doprowadziła do ich ubóstwa i marginalizacji społecznej oraz jeszcze większego wykluczenia z rynku pracy; mając na uwadze, że cięcia w wydatkach publicznych na opiekę i usługi medyczne prowadzą do przeniesienia odpowiedzialności za opiekę – ponoszoną w większości przez kobiety – ze społeczeństwa na gospodarstwa domowe;

H.  mając na uwadze, że w UE utrzymuje się feminizacja ubóstwa, a rosnący wysoki poziom bezrobocia, ubóstwa i marginalizacji społecznej wśród kobiet jest ściśle powiązany z cięciami budżetowymi na usługi publiczne, takie jak opieka zdrowotna, kształcenie, usługi i świadczenia socjalne; mając na uwadze, że taka polityka prowadzi do coraz większej niepewności zatrudnienia, zwłaszcza z powodu coraz częściej występującego zjawiska przymusowego zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy oraz stosowania umów na czas określony;

I.  mając na uwadze, że w 2015 r. trzy czwarte obowiązków domowych i dwie trzecie obowiązków związanych ze sprawowaniem opieki rodzicielskiej wykonywały pracujące kobiety, które przez to były obarczone podwójnym ciężarem odpowiedzialności; mając na uwadze, że kobiety zasadniczo biorą zdecydowanie większą odpowiedzialność za zadania opieki rodzicielskiej i obowiązki domowe; mając na uwadze, że tradycyjne role i stereotypy dotyczące kobiet mają nadal duży wpływ na podział zadań między kobiety a mężczyzn w gospodarstwie domowym, w miejscu pracy i w całym społeczeństwie; mając na uwadze, że tradycyjny podział obowiązków utrwala obecny stan rzeczy, ogranicza możliwości zatrudnienia i rozwoju osobistego kobiet oraz pozostawia im niewiele czasu na zaangażowanie społeczne lub w życie wspólnoty bądź aktywny udział w gospodarce; mając na uwadze, że równy podział pracy niezarobkowej, takiej jak opieka i obowiązki domowe, między kobiety a mężczyzn to warunek niezależności ekonomicznej kobiet w perspektywie długoterminowej;

J.  mając na uwadze, że mimo obowiązujących ram politycznych i prawodawstwa na szczeblu unijnym i krajowym urlopy rodzicielskie są nadal przyczyną dyskryminacji i stygmatyzacji zarówno kobiet, jak i mężczyzn; mając również na uwadze, że sytuacja ta dotyka szczególnie kobiety, bo to one są głównymi opiekunkami korzystającymi z urlopów rodzicielskich;

K.  mając na uwadze, że prawie jedna czwarta państw członkowskich UE nie posiada żadnych przepisów ustawowych dotyczących urlopu ojcowskiego, a wśród tych, które je mają, taki urlop wynosi tylko jeden dzień, dwa lub kilka dni; mając na uwadze, że w ośmiu państwach członkowskich urlopowi ojcowskiemu nie towarzyszy żadne świadczenie pieniężne, a średnie wykorzystanie takiego urlopu jest małe – tylko 10 % ojców bierze przynajmniej jeden dzień, tymczasem 97 % kobiet wykorzystuje urlop rodzicielski przysługujący obojgu rodzicom; mając na uwadze, że propagowanie szerszego wykorzystania urlopów rodzicielskich i ojcowskich ma zasadnicze znaczenie dla osiągnięcia równouprawnienia płci; mając na uwadze, że badania przeprowadzone przez Eurofound(35) unaoczniły aspekty, które wpływają na poziom wykorzystania urlopów rodzicielskich przez ojców, a mianowicie: poziom wynagrodzenia, elastyczność systemu urlopów, dostępność informacji, dostępność i elastyczność usług związanych z opieką nad dziećmi oraz strach przed wykluczeniem z rynku pracy w wyniku wykorzystania takiego urlopu;

L.  mając na uwadze, że jednym z warunków aktywnego włączenia kobiet w rynek pracy jest dostępność wysokiej jakości, ogólnodostępnych i przystępnych cenowo placówek i usług opieki nad dziećmi, osobami starszymi i innymi zależnymi członkami rodziny; mając na uwadze, że cele barcelońskie są doskonałym narzędziem w dążeniu do rzeczywistej równości mężczyzn i kobiet, a wszystkie państwa członkowskie powinny postawić sobie za zadanie jak najszybsze ich osiągnięcie; mając na uwadze, że coraz częściej z powodu braku wysokiej jakości i przystępnych cenowo placówek i usług opieki nad dziećmi matki są zmuszone wybierać między pracą w niepełnym wymiarze godzin a rezygnacją z pracy, aby zapewnić opiekę swoim dzieciom, co niekorzystnie wpływa na dochody gospodarstw domowych i na wysokość przyszłych emerytur kobiet;

M.  mając na uwadze, że kształcenie i szkolenie dziewcząt i kobiet stanowi istotną wartość europejską, podstawowe prawo człowieka i nieodzowny element wzmocnienia pozycji dziewcząt i kobiet na szczeblu społecznym, kulturowym i zawodowym oraz nieskrępowanego korzystania przez nie z pozostałych praw społecznych, ekonomicznych, kulturalnych i politycznych, a w konsekwencji zapobiegania przemocy wobec kobiet i dziewcząt; mając na uwadze, że bezpłatna, obowiązkowa edukacja powszechna jest podstawowym warunkiem gwarantowania równych szans dla wszystkich, ponieważ powinna ona być dostępna dla wszystkich dzieci, bez jakiejkolwiek dyskryminacji i niezależnie od ich statusu pobytowego; mając na uwadze, że zwalczanie różnic w traktowaniu kobiet i mężczyzn zaczyna się w wieku przedszkolnym i wymaga stałego nadzoru pedagogicznego nad programami nauczania, celami rozwoju i efektami uczenia się;

N.  mając na uwadze, że równouprawnienie płci należy do odpowiedzialności wszystkich członków społeczeństwa i wymaga zaangażowania ze strony zarówno kobiet, jak i mężczyzn; mając na uwadze, że władze powinny zobowiązać się do opracowania kampanii edukacyjnych dla mężczyzn i młodszych pokoleń w celu zaangażowania mężczyzn i chłopców jako partnerów, aby zapobiegać wszystkim rodzajom przemocy uwarunkowanej płcią i stopniowo je eliminować, a także działać na rzecz wzmocnienia pozycji kobiet;

O.  mając na uwadze, że pomimo iż kobiety osiągają średnio wyższy poziom edukacji niż mężczyźni, różnice w wynagrodzeniu mężczyzn i kobiet w UE nadal utrzymują się na poziomie 16,1 %, choć sytuacja w poszczególnych państwach członkowskich nie jest jednakowa;

P.   mając na uwadze, że pozioma i pionowa segregacja płci w miejscu pracy jest nadal powszechnym zjawiskiem, którego przyczyną jest m.in. przypisywanie mniejszej wartości zawodom uznawanym za kobiece niż tym uznawanym za męskie, utrzymujące się zjawisko szklanego sufitu, które uniemożliwia kobietom osiąganie najwyższych i najlepiej płatnych stanowisk, a także zatrudnianie zbyt dużej liczby kobiet w niepełnym wymiarze godzin, za co otrzymują one niższe wynagrodzenie niż w pracy w pełnym wymiarze godzin; mając na uwadze, że choć liczba kobiet posiadających wyższe wykształcenie jest równa liczbie mężczyzn z dyplomem studiów wyższych, a nawet ją przewyższa, wpływ stereotypów płciowych na kształcenie, szkolenie oraz decyzje podejmowane przez uczniów w szkole może rzutować na wybory dokonywane przez nich w dalszym życiu, a ponadto ma istotne konsekwencje dla rynku pracy; mając na uwadze, że rozpowszechnione w społeczeństwie stereotypy odnoszące się do niemożności pogodzenia rodzicielstwa z zatrudnieniem w pełnym wymiarze godzin stawiają kobiety na niekorzystnej pozycji i mogą zniechęcić młode kobiety od inwestowania w wyższe wykształcenie oraz rozwój kariery zawodowej;

Q.  mając na uwadze, że złożony wskaźnik czasu pracy zarobkowej i niezarobkowej zastosowany w badaniu Eurofoundu wskazuje, że – po podliczeniu godzin pracy zarobkowej i niezarobkowej wykonywanej przez kobiety – ogólnie pracują one dłużej(36);

R.  mając na uwadze, że w sektorach powiązanych między innymi z towarami, usługami lub rolnictwem kobiety i mężczyźni mają nierówny dostęp do zasobów gospodarczych i finansowych, takich jak aktywa, kapitał, zasoby produkcyjne i kredyty;

S.  mając na uwadze, że nadal utrzymują się różnice w wysokości emerytur mężczyzn i kobiet, a w 2014 r. różnice te wynosiły aż 40,2 %; mając na uwadze, że są one wynikiem kumulujących się w czasie niekorzystnych dla kobiet okoliczności, takich jak brak dostępu do zasobów finansowych (zasiłki i systemy emerytalne) dostępnych w przypadku zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, do otrzymywania których wiele kobiet nie kwalifikuje się, jako że pracują one często na niepełny etat lub mają przerwy w zatrudnieniu wynikające z wypełniania obowiązków opiekuńczych;

T.  mając na uwadze, że niektóre państwa członkowskie w UE nadal stosują praktykę braku indywidualizacji systemów podatkowych i systemów zabezpieczenia społecznego; mając na uwadze, że może to prowadzić do uzależnienia kobiet od ich małżonków, jako że mogą one otrzymywać prawa tylko za pośrednictwem swych związków z mężczyznami;

U.  mając na uwadze, że w ostatniej dekadzie ogólny udział kobiet w parlamentach krajowych/federalnych wzrósł tylko o około 6 %, osiągając 29 % w 2015 r.;

V.  mając na uwadze, że w 2015 r. tylko 6,5 % prezesów i 4,3 % dyrektorów generalnych w największych spółkach giełdowych było kobietami;

W.  mając na uwadze, że pomimo zaangażowania UE na rzecz równości płci w procesie podejmowania decyzji w zarządach agencji UE obserwuje się poważne braki w dziedzinie równowagi płci oraz utrzymujące się wzorce segregacji płciowej, przy czym średnio 71 % członków zarządów to mężczyźni i tylko co trzeci członek zarządów jest kobietą, a spośród 42 dyrektorów wykonawczych w agencjach UE tylko 6 to kobiety;

X.  mając na uwadze, że ponad połowa kobiet będących ofiarami zabójstw ginie z rąk partnera, krewnego lub członka rodziny(37); mając na uwadze, że 33 % kobiet w UE doświadczyło przemocy fizycznej lub seksualnej, a 55 % było molestowanych seksualnie, z czego 32 % w miejscu pracy; mając na uwadze, że kobiety są szczególnie narażone na wykorzystywanie seksualne i fizyczne oraz przemoc w internecie, a także uporczywe nękanie i zastraszanie w cyberprzestrzeni;

Y.  mając na uwadze, że przemoc wobec kobiet jest najpowszechniejszą formą łamania praw człowieka na świecie, która dotyka wszystkich warstw społecznych, niezależnie od wieku, poziomu wykształcenia, dochodów, pozycji społecznej czy kraju pochodzenia lub zamieszkania, i stanowi ona główną przeszkodę w osiągnięciu równości między kobietami a mężczyznami; mając na uwadze, że liczba zabójstw kobiet w państwach członkowskich nie spada;

Z.  mając na uwadze, że sondaże opinii publicznej dotyczące postaw wobec przemocy w stosunku do kobiet wskazują na niepokojącą tendencję do obwiniania ofiary, co może być skutkiem patriarchatu; mając na uwadze, że niejednokrotnie brak jest stanowczego potępienia takich zachowań przez organy publiczne i inne instytucje;

AA.  mając na uwadze, że cyfrowe sposoby komunikacji przyczyniły się do rozpowszechnienia się mowy nienawiści i gróźb pod adresem kobiet – w Europie 18 % kobiet było narażonych na różne formy prześladowania przez internet od wieku dojrzewania, a 9 milionów Europejek jest ofiarami przemocy w internecie; mając na uwadze, że brak jest reakcji ze strony wymiaru sprawiedliwości na przemoc wobec kobiet w internecie; mając na uwadze, że osoby dopuszczające się niegodziwego traktowania lub propagowania nienawiści rzadko są wskazywane organom ścigania, objęte dochodzeniami, ścigane i skazywane;

AB.  mając na uwadze, że wobec 23 % kobiet homoseksualnych i 35 % osób transpłciowych dopuszczono się napaści fizycznej / na tle seksualnym lub gróźb przemocy w domu lub w innym miejscu (na ulicy, w środkach transportu zbiorowego, w miejscu pracy itp.) przynajmniej raz w ciągu ostatnich pięciu lat;

AC.   mając na uwadze, że z sondażu EU dotyczącego grup LGBT wynika, że kobiety homoseksualne, biseksualne i transpłciowe są narażone na ogromne ryzyko dyskryminacji ze względu na orientację seksualną lub tożsamość płciową; mając na uwadze, że dyskryminacja ze względu na płeć łączy się z innymi formami dyskryminacji ze względu na rasę i pochodzenie etniczne, religię, niepełnosprawność, zdrowie, tożsamość płciową, orientację seksualną lub warunki społeczno-ekonomiczne;

AD.  mając na uwadze, że kobiety z określonych grup żyją w pogarszających się warunkach i często muszą stawiać czoła różnorodnym trudnościom i zagrożeniom, a także dyskryminacji, co widoczne jest szczególnie w przypadku kobiet niepełnosprawnych, kobiet mających na utrzymaniu inne osoby, kobiet starszych, należących do mniejszości, imigrantek, uchodźczyń lub kobiet ubiegających się o azyl, kobiet bez kwalifikacji bądź o niskich kwalifikacjach, kobiet, które padły ofiarą przemocy uwarunkowanej płcią, kobiet należących do społeczności LTGBI i innych;

AE.  mając na uwadze, że w 2015 r. w UE nastąpił bezprecedensowy wzrost liczby uchodźców i osób ubiegających się o azyl; mając na uwadze, że według Wysokiego Komisarza ONZ ds. Uchodźców (UNHCR) ponad połowę tych uchodźców i osób ubiegających się o azyl stanowiły kobiety i dzieci; mając również na uwadze doniesienia o przypadkach wykorzystywania i przemocy, w tym przemocy seksualnej, wobec kobiet i dzieci podczas podróży, w tym w przeludnionych ośrodkach recepcyjnych w UE;

AF.  mając na uwadze, że kobiety i dziewczęta stanowią 80 % zarejestrowanych ofiar handlu ludźmi(38); mając na uwadze, że identyfikacja ofiar jest nadal wyzwaniem, a także mając na uwadze, że należy udzielać ofiarom większego wsparcia i zapewniać im skuteczniejszą ochronę, zaś wszystkie działania mające na celu walkę z handlem ludźmi muszą uwzględniać aspekt płci;

AG.  mając na uwadze, że jednym z głównych celów handlu ludźmi jest wykorzystywanie seksualne, a kobiety, które stały się jego ofiarami, są skazane na życie w niewoli i tyranii, jaką jest codzienna przemoc, zarówno fizyczna, jak i psychiczna;

AH.  mając na uwadze, że zdrowie i prawa seksualne i reprodukcyjne są podstawowymi prawami człowieka, a także stanowią podstawowy element równouprawnienia płci i samostanowienia, a także mając na uwadze, że należy je uwzględnić w strategii UE na rzecz zdrowia;

AI.  mając na uwadze, że odmowa podjęcia działania sprzecznego z własnym sumieniem bądź ze względu na własne przekonania nigdy nie powinna być zagrożeniem dla zdrowia kobiety;

AJ.  mając na uwadze, że z wdrażaniem w państwach członkowskich UE praw dotyczących równouprawnienia płci wiązały się konkretne trudności z transpozycją i stosowaniem odnośnych dyrektyw, takie jak znaczne braki w prawodawstwie i jego niekonsekwentne stosowanie przez sądy krajowe, a także, co ważniejsze, ogólny brak świadomości na temat zasad i przepisów dotyczących równouprawnienia(39);

AK.  mając na uwadze, że zwłaszcza unijne dyrektywy dotyczące równouprawnienia płci nie zostały prawidłowo wdrożone w wielu państwach członkowskich UE, które nie chronią osób transpłciowych przed dyskryminacją w dostępie do zatrudnienia oraz do towarów i usług;

AL.  mając na uwadze, że mechanizmy instytucjonalne mające zapewniać równouprawnienie płci są często marginalizowane w krajowych strukturach rządowych, podzielone na różne obszary polityki, ich funkcjonowanie utrudniają złożone i poszerzające się mandaty, brak odpowiedniego personelu, szkoleń, danych i wystarczających zasobów oraz brak odpowiedniego wsparcia ze strony przywódców politycznych(40);

AM.  mając na uwadze, że utrzymujący się problem braku całościowych, wiarygodnych danych z podziałem na płeć jest przyczyną wieloznaczności i zniekształca obraz sytuacji dotyczącej równouprawnienia płci, w szczególności pod względem przemocy wobec kobiet i przemocy ze względu na płeć; mając na uwadze, że gromadzenie takich danych pozwoliłoby nie tylko na stworzenie wyraźnego obrazu sytuacji, ale również zwrócenie uwagi na najpilniejsze kwestie;

AN.  mając na uwadze, że partnerzy społeczni mają do odegrania kluczową rolę w osiągnięciu celów równouprawnienia ze względu na ich istotny udział w kształtowaniu rynku pracy i warunków społecznych przez zaangażowanie w podejmowanie decyzji i rokowania zbiorowe na różnych szczeblach, chociaż jasne jest, że ich rola w poszczególnych państwach i systemach stosunków pracy uwarunkowana jest w dużym stopniu tradycją i potencjałem organizacyjnym tych państw(41);

AO.  mając na uwadze, że według sondażu Eurobarometru z 2016 r. 55 % Europejczyków chciałoby, by UE aktywniej działała w obszarze równego traktowania mężczyzn i kobiet; mając na uwadze, że zobowiązanie Komisji do osiągnięcia równouprawnienia płci zgodnie z Traktatami jest niezależne od wyników sondaży;

1.  jest głęboko zaniepokojony, że UE nadal jest dopiero w połowie drogi do osiągnięcia równouprawnienia płci, zgodnie ze wskaźnikiem równouprawnienia płci opublikowanym przez EIGE w 2015 r.; głęboko ubolewa nad faktem, że równouprawnienie płci i zwalczanie dyskryminacji ze względu na płeć tracą na znaczeniu, są marginalizowane jako cele polityczne i podważane jako dziedzina polityki, w szczególności w kontekście gwałtownego sprzeciwu w całej Europie w odniesieniu do praw kobiet, osób LGBTI i praw w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego; uważa więc, że należy zastanowić się nad przyczynami tej tendencji oraz przeanalizować obecne strategie, narzędzia i podejścia w dziedzinie równouprawnienia płci;

2.  podkreśla, że Traktat o Unii Europejskiej zobowiązuje Unię do walki z marginalizacją społeczną i dyskryminacją, natomiast Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej ustanawia jako cel Unii eliminację nierówności między mężczyznami i kobietami oraz propagowanie równouprawnienia; zaznacza, że zasada równouprawnienia płci nie stanowi przeszkody dla dalszego stosowania lub przyjmowania środków oferujących konkretne korzyści mniej reprezentowanej płci, zgodnie z art. 23 Karty praw podstawowych;

3.  wzywa Komisję do uwzględnienia kwestii płci we wszystkich budżetach i działaniach politycznych oraz w realizacji programów i działań wspólnotowych, a także do przeprowadzania oceny skutków w perspektywie płci przy określaniu nowych strategii politycznych, by zapewniać bardziej spójną i świadomą reakcję UE na wyzwania związane z równouprawnieniem płci; wzywa państwa członkowskie do podjęcia odpowiednich środków na szczeblu krajowym;

4.   zwraca się do Komisji o dokonanie dokładniejszej oceny negatywnego wpływu cięć wydatków publicznych na prawa kobiet i równouprawnienie płci w państwach członkowskich, a także do podjęcia działań na rzecz zapobieżenia temu wpływowi i zatrzymania go; głęboko ubolewa nad faktem, że polityka oszczędnościowa skutkuje drastycznym spowolnieniem postępów w osiąganiu równouprawnienia płci, a co za tym idzie, przyczynia się do marginalizowania kobiet w społeczeństwie i w miejscu pracy;

5.  wyraża ubolewanie z powodu nieuwzględnienia aspektu płci w strategii „Europa 2020” i apeluje o ogólne i bardziej zdecydowane włączanie go do tej strategii, zajęcie się strukturalnymi przyczynami ubóstwa kobiet, w szczególności w ramach formułowania zaleceń dla poszczególnych krajów w kontekście europejskiego semestru, a także o włączenie konkretnych wytycznych politycznych w dziedzinie redukowania nierówności ze względu na płeć do rocznej analizy wzrostu gospodarczego;

6.  zwraca uwagę, że dyskryminacja ze względu na płeć częściowo pokrywa się z dyskryminacją z innych przyczyn, a także że dyskryminacja z wielu przyczyn jednocześnie ma nieproporcjonalnie duży wpływ na kobiety; jest zdania, że w trybie pilnym należy podjąć walkę z ubóstwem kobiet, zwłaszcza kobiet starszych i samotnych matek, ofiar przemocy uwarunkowanej płcią, kobiet niepełnosprawnych, migrantek, kobiet ubiegających się o azyl lub uchodźczyń oraz przedstawicielek mniejszości; zachęca państwa członkowskie do współpracy z władzami regionalnymi i lokalnymi, organami ścigania, krajowymi organami ds. równości i organizacjami społeczeństwa obywatelskiego na rzecz aktywniejszego monitorowania powiązań pomiędzy płcią a dyskryminacją z różnych przyczyn oraz do realizacji skuteczniejszych strategii na rzecz integracji przez zapewnienie wydajnego wykorzystywania zasobów przeznaczonych na politykę społeczną, w szczególności środków z Europejskiego Funduszu Społecznego i funduszy strukturalnych;

7.  popiera wezwanie Rady, by Komisja wyszła z nową inicjatywą określającą strategię na rzecz równouprawnienia płci na lata 2016–2020, która obejmowałaby osoby transpłciowe i interseksualne, a także by wzmocniła status jej strategicznego zaangażowania w kwestie równouprawnienia płci, które to zaangażowanie powinno być ściśle połączone ze strategią „Europa 2020” i powinno uwzględniać oenzetowski program działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030;

8.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do wzmocnienia strategii politycznych na rzecz wspierania zatrudniania kobiet na wysokiej jakości stanowiskach pracy we wszystkich sektorach oraz do podjęcia działań na rzecz zwalczania prekariatu, a także do zwiększenia inwestycji w tym względzie;

9.  zachęca państwa członkowskie do propagowania inicjatyw, środków i działań mających na celu pomaganie i doradzanie kobietom, które podejmują decyzję o zostaniu przedsiębiorcą;

10.  wzywa Komisję do włączenia perspektywy płci do polityki makroekonomicznej oraz do wprowadzenia innowacyjnych środków służących osiągnięciu większego równouprawnienia płci pod względem możliwości zatrudnienia i opieki;

11.   zauważa, że równy udział kobiet i mężczyzn w rynku pracy oraz lepsze i bardziej sprawiedliwe wynagrodzenie dla kobiet nie tylko zwiększy niezależność ekonomiczną kobiet, ale także znacząco rozszerzy potencjał gospodarczy UE, a zarazem zagwarantuje jej sprawiedliwy i sprzyjający włączeniu społecznemu charakter; podkreśla, że według prognoz OECD pełna konwergencja wskaźników uczestnictwa sprawiłaby, że do 2030 r. PKB na mieszkańca wzrósłby o 12,4 %;

12.   wzywa Komisję i państwa członkowskie do monitorowania i podejmowania działań przeciwko naruszeniom praw pracowniczych, w szczególności kobiet, które coraz częściej stanowią tanią siłę roboczą i są ofiarami dyskryminacji, a także do przyjęcia polityki i podejmowania środków mających na celu identyfikację i zwalczanie mobbingu w miejscu pracy, jak również zapobieganie temu zjawisku i informowanie o nim; dotyczy to również molestowania pracownic w ciąży lub ewentualnego niesprawiedliwego traktowania po powrocie z urlopu macierzyńskiego lub podczas ubiegania się o pracę; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zapewnienia danych segregowanych ze względu na płeć oraz ze względu na rodzicielstwo dotyczących uwarunkowanych płcią różnic w wynagrodzeniach i emeryturach;

13.  podkreśla, że edukacja jest ważnym narzędziem umożliwiającym kobietom pełne uczestnictwo w rozwoju społeczno-gospodarczym; podkreśla, że środki na rzecz uczenia się przez całe życie mają zasadnicze znaczenie dla wyposażania kobiet w umiejętności, które umożliwiają im powrót do zatrudnienia lub polepszenie jego jakości, podwyższenie dochodów i poprawę warunków pracy; wzywa Komisję do promowania inicjatyw oferujących wsparcie w zakresie wdrażania kształcenia zawodowego kobiet, podejmowania studiów wyższych w dziedzinie nauk ścisłych, techniki i IT, opracowywania programów szkoleniowych dla kadry nauczycielskiej podejmujących tematykę równości płci i zapobiegania przekazywaniu stereotypów za pośrednictwem materiałów programowych i dydaktycznych; wzywa uniwersytety i instytuty badawcze do przyjmowania strategii politycznych w zakresie równouprawnienia płci w oparciu o wytyczne opracowane przez EIGE, we współpracy z Komisją (instrument GEAR – Gender Equality in Academia and Research) [Równouprawnienie płci w środowisku akademickim i badawczym];

14.  wzywa państwa członkowskie do zajęcia się kwestią równości płci, seksizmu i stereotypów płci w swoich systemach edukacji na wszystkich poziomach oraz do zadbania o to, aby cele systemów kształcenia obejmowały edukację w poszanowaniu praw podstawowych, podstawowych wolności oraz równych praw i równych szans dla kobiet i mężczyzn oraz aby ich zasady jakości obejmowały również likwidację przeszkód utrudniających osiągnięcie rzeczywistej równości kobiet i mężczyzn oraz wspieranie pełnej równości płci;

15.   wzywa Komisję, by w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi przedstawiła ambitny, kompleksowy pakiet środków ustawodawczych i nieustawodawczych dotyczących równowagi między życiem zawodowym a prywatnym w ramach programu prac na 2017 r. oraz w kontekście ogłoszonego europejskiego filaru praw socjalnych, a także z uwzględnieniem obowiązujących dyrektyw w sprawie macierzyństwa i ojcostwa(42) i wniosków w sprawie dyrektyw dotyczących urlopu ojcowskiego i opiekuńczego, zachęcających do równego wykorzystywania tych urlopów przez mężczyzn i kobiety we wszystkich kategoriach pracowników;

16.   stwierdza z uznaniem, że w latach 2014–2015 niektóre państwa członkowskie zmieniły swoje polityki lub przepisy w sprawie urlopu rodzicielskiego, wprowadzając niezbywalność prawa do urlopu, obowiązkowy charakter urlopu ojcowskiego, dłuższy urlop ojcowski lub premie, jeżeli urlop jest dzielony między rodzicami lub w równym stopniu wykorzystywany przez obydwoje rodziców, co wzmacnia prawa rodziców, zapewnia wyższy stopień równości między kobietami a mężczyznami i bardziej odpowiedni podział obowiązków opiekuńczych i domowych, a także daje kobietom większe możliwości w zakresie pełnego uczestnictwa w rynku pracy; wzywa Komisję i państwa członkowskie do podjęcia środków mających na celu zachęcanie mężczyzn do równego dzielenia się obowiązkami domowymi i angażowania się w opiekę nad dziećmi i innymi osobami pozostającymi na utrzymaniu;

17.  wzywa Eurofound do dalszych działań na rzecz monitorowania jakości zatrudnienia i życia zawodowego w postaci europejskiego badania warunków pracy, opartego o koncepcję jakości pracy obejmującą zarobki, perspektywy, jakość czasu pracy, wykorzystanie umiejętności i zakres swobody, środowisko społeczne, zagrożenia fizyczne oraz intensywność pracy; wzywa Eurofound do objęcia badaniami tych dziedzin polityki, porozumień między partnerami społecznymi i praktyk stosowanych w przedsiębiorstwach, które wspierają równowagę między życiem zawodowym a prywatnym, a także do rozwijania badań na temat sposobu zarządzania organizacją czasu pracy w gospodarstwach domowych prowadzonych przez dwie osoby pracujące oraz najlepszych sposobów wsparcia dla takich osób;

18.  wzywa państwa członkowskie, które jeszcze tego nie zrobiły, by przystąpiły do indywidualizacji praw w zakresie polityki sprawiedliwości społecznej, w szczególności w systemach podatkowych, aby wyeliminować względy finansowe sprawiające, że mniej zarabiający małżonek wycofuje się z rynku pracy lub pracuje niepełnym wymiarze czasu;

19.  wyraża uznanie państwom członkowskim, które osiągnęły oba cele barcelońskie; zachęca Portugalię, Holandię, Luksemburg, Finlandię, Włochy, Maltę i Estonię do realizacji drugiego celu i wzywa Polskę, Chorwację i Rumunię, czyli kraje, w których daleko jest do realizacji obu tych celów, by zintensyfikowały wysiłki na rzecz zapewnienia formalnej opieki nad dziećmi, aby przyczynić się do poprawy równowagi między życiem prywatnym a zawodowym pracowników; zwraca uwagę, że obecne ustalenia wyraźnie wskazują, że inwestycje w opiekę nad dziećmi i osobami starszymi przyczynią się do zwiększenia liczby kobiet zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu i do umożliwienia im większej integracji lokalnej i społecznej;

20.  ponawia apel do Komisji i państw członkowskich o prowadzenie działań mających na celu ustanowienie europejskiej gwarancji dla dzieci, która zapewniłaby, że każde dziecko europejskie zagrożone ubóstwem uzyska dostęp do bezpłatnej opieki zdrowotnej, bezpłatnego kształcenia, bezpłatnej opieki, godziwych warunków mieszkaniowych i odpowiedniego żywienia; podkreśla, że taka polityka musi uwzględniać sytuację kobiet i dziewcząt, w szczególności ze społeczności o szczególnych potrzebach i marginalizowanych; zwraca uwagę, że inicjatywa dotycząca gwarancji dla młodzieży musi obejmować perspektywę płci;

21.  wyraża ubolewanie z powodu utrzymywania się zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć i zróżnicowania emerytur ze względu na płeć oraz wzywa Komisję, państwa członkowskie i partnerów społecznych do podjęcia pilnych działań mających na celu jego wyeliminowanie;

22.  zauważa, że pierwszym krokiem w zwalczaniu zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć jest ustanowienie przejrzystości w zakresie poziomów wynagrodzenia i z entuzjazmem odnotowuje, że wiele przedsiębiorstw wprowadziło praktykę analizowania i publikowania różnic w wynagrodzeniach zatrudnianych mężczyzn i kobiet; zwraca się do wszystkich pracodawców i związków zawodowych o opracowanie i wdrożenie sprawnych, konkretnych narzędzi oceny stanowisk, które mogłyby posłużyć do ustalenia równej płacy za tę samą pracę i pracę o równej wartości; zachęca ponadto państwa członkowskie do przeprowadzania regularnie analiz wynagrodzeń, publikowania danych i zwrócenia się do przedsiębiorstw o wprowadzanie mechanizmów wewnętrznych służących wykrywaniu różnic w wynagrodzeniu;

23.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja uznaje kwestię równego wynagrodzenia za taką samą pracę lub za pracę o równej wartości za jeden z kluczowych obszarów działania; uważa, że pilną kwestią jest opracowanie na szczeblu UE definicji zasady równej płacy za tę samą pracę i pracę o równej wartości i w związku z tym wzywa do przekształcenia dyrektywy z 2006 r. w sprawie równego traktowania;

24.  potępia fakt, że w ponad połowie państw członkowskich zróżnicowanie emerytur ze względu na płeć rośnie; zachęca Cypr, Niemcy i Holandię do zmniejszenia różnicy pomiędzy emeryturami kobiet i mężczyzn, która wynosi prawie 50 %; wzywa Maltę, Hiszpanię, Belgię, Irlandię, Grecję, Włochy i Austrię do zlikwidowania różnicy pomiędzy odsetkiem kobiet i mężczyzn objętych świadczeniami emerytalnymi, ponieważ od 11 % do 36 % kobiet w tych krajach nie ma prawa do emerytury;

25.  wyraża uznanie dla rządu Szwecji za osiągnięcie parytetu płci, a Słowenii i Francji – za wynik bliski parytetu oraz zachęca Węgry, Słowację i Grecję, w których rządach nie zasiadają kobiety(43), do zadbania, by kobiety były wystarczająco reprezentowane na wszystkich szczeblach politycznego i gospodarczego procesu decyzyjnego; apeluje do państw członkowskich o zagwarantowanie parytetu płci na wysokich stanowiskach rządowych, w instytucjach i organach sektora publicznego oraz na listach wyborczych, aby zapewnić równą reprezentację kobiet i mężczyzn w organach samorządowych, a także w parlamentach regionalnych i krajowym oraz w Parlamencie Europejskim; podkreśla, że liczne badania wykazały, iż odpowiednie działania ustawodawcze mogą doprowadzić do szybkich zmian w zakresie równowagi płci w polityce; podziela opinię Komisji, w której zaznaczono, że aby system parytetów był skuteczny, powinny mu towarzyszyć przepisy dotyczące porządku na listach kandydatów i odpowiednie sankcje w wypadku nieprzestrzegania;

26.  podkreśla, że wyraźnie widoczna niedostateczna reprezentacja kobiet na stanowiskach politycznych, zarówno wybieranych, jak i mianowanych, w skali Unii Europejskiej i jej państw członkowskich stanowi deficyt demokracji, który osłabia legitymację procesów decyzyjnych zarówno na szczeblu krajowym, jak i na szczeblu Unii Europejskiej;

27.  apeluje w związku z tym do instytucji unijnych o dołożenie wszelkich starań, aby zagwarantować równość płci w kolegium komisarzy i na wysokich stanowiskach we wszystkich instytucjach, agencjach, instytutach i organach UE;

28.  wyraża zaniepokojenie, że w 2015 r. większość krajów była poniżej średniej unijnej pod względem poziomu reprezentacji kobiet w zarządach dużych spółek giełdowych w porównaniu z 2010 r.; docenia niemniej ogólną tendencję wzrostową, w szczególności we Francji, Włoszech, Zjednoczonym Królestwie, Belgii i Danii;

29.  ponawia wezwanie, by Rada szybko przyjęła dyrektywę w sprawie równowagi płci wśród dyrektorów niewykonawczych spółek giełdowych (dyrektywa w sprawie kobiet w zarządach), co będzie stanowiło ważny pierwszy krok do osiągnięcia równej reprezentacji w sektorze publicznym i prywatnym; zauważa, że najbardziej widoczne są postępy (z 11,9 % w 2010 r. do 22,7 % w 2015 r.) w państwach członkowskich, w których przyjęto prawodawstwo w sprawie kwot w zarządach(44);

30.  ubolewa nad tym, że tylko jedno państwo członkowskie osiągnęło parytet płci na najwyższych stanowiskach w szkolnictwie wyższym, z zadowoleniem przyjmuje jednak ogólne zwiększenie reprezentacji kobiet w na tych stanowiskach;

31.  wzywa państwa członkowskie do zapobiegania wszelkim rodzajom przemocy wobec kobiet oraz przemocy ze względu na płeć i reagowania na nie oraz do wdrożenia kolejnych strategii prewencyjnych, do powszechnego udostępniania wyspecjalizowanych usług wsparcia i ochrony, by wszystkie ofiary miały do nich dostęp, oraz do zwrócenia szczególnej uwagi na aspekty praw ofiar związane z płcią, w tym z tożsamością płciową i ekspresją płciową ofiary, przy składaniu sprawozdań w sprawie wdrażania dyrektywy o prawach ofiar w 2017 r.; wzywa Radę do zastosowania klauzuli pomostowej przez jednogłośne przyjęcie decyzji, na mocy której przemoc ze względu na płeć zostałaby dodana do dziedzin przestępczości wymienionych w art. 83 ust. 1 TFUE; zwraca się do Komisji, aby w ramach środków uzupełniających ustawodawstwo unijne w sprawie ochrony ofiar wprowadziła unijny rejestr europejskich nakazów ochrony;

32.  zdecydowanie podkreśla, że formy przemocy i dyskryminacji ze względu na płeć, w tym – lecz nie tylko – gwałt i przemoc seksualna, molestowanie seksualne, okaleczanie żeńskich narządów płciowych, przymusowe małżeństwa i przemoc domowa głęboko naruszają godność człowieka; wzywa Komisję i państwa członkowskie do wprowadzenia polityki „zero tolerancji” w odniesieniu do wszystkich form przemocy wobec kobiet, w tym przemocy domowej, w przypadkach gdy ofiary niechętnie je zgłaszają, ponieważ sprawcami przemocy są ich partnerzy lub członkowie rodzin; ponadto apeluje do państw członkowskich o uwypuklenie sytuacji kobiet niepełnosprawnych będących ofiarami przemocy domowej i często niemogących uwolnić się ze związku, w którym są nękane;

33.  z zadowoleniem przyjmuje postępy w podpisywaniu przez państwa członkowskie konwencji stambulskiej, która jest pierwszym prawnie wiążącym instrumentem międzynarodowym dotyczącym zapobiegania przemocy wobec kobiet i zwalczania jej; wzywa te 14 państw członkowskich, które jeszcze nie ratyfikowały konwencji, do niezwłocznego uczynienia tego kroku; z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji z marca 2016 r. dotyczący przystąpienia UE do konwencji stambulskiej; wzywa Radę i Komisję do przyspieszenia negocjacji w sprawie podpisania i zawarcia konwencji stambulskiej oraz popiera przystąpienie do niej bez zastrzeżeń i na szeroką skalę; ponadto wzywa Komisję do uwzględnienia definicji przemocy ze względu na płeć zgodnie z dyrektywą 2012/29/UE oraz do jak najszybszego przedstawienia kompleksowej europejskiej strategii na rzecz zapobiegania przemocy uwarunkowanej płcią i zwalczania jej, która powinna zawierać wiążący akt ustawodawczy;

34.  z uznaniem wypowiada się o praktyce współpracy Eurostatu, krajowych władz sądowych i policji przy wymianie danych, by rzucić światło na godne potępienia zjawisko przemocy ze względu na płeć w UE, i zwraca się do nich, by uczyniły z niej stałą praktykę przez coroczne monitorowanie, we współpracy z EIGE, występowania przestępstw popełnianych przeciwko kobietom;

35.  podkreśla bliski związek między stereotypami a wyraźnie rosnącą liczbą przypadków prześladowania kobiet i seksizmu w internecie oraz w mediach społecznościowych, co prowadzi również do nowych form przemocy wobec kobiet i dziewcząt, takich jak cyberprzemoc, nękanie w internecie, wykorzystywanie poniżających obrazów online, rozpowszechnianie w mediach społecznościowych prywatnych zdjęć i filmów bez zgody zainteresowanych osób; zwraca uwagę na potrzebę zwalczania tych zjawisk już od najmłodszych la; podkreśla, że takie sytuacje mogą zaistnieć z powodu braku ochrony ze strony organów publicznych i innych instytucji, których obowiązkiem jest tworzenie neutralnego płciowo środowiska i stygmatyzowanie seksizmu;

36.   apeluje do Komisji i państw członkowskich o wdrożenie środków prawnych i sądowych do zwalczania zjawiska przemocy wobec kobiet w internecie; w szczególności wzywa UE i państwa członkowskie do połączenia sił w ramach kompleksowej europejskiej strategii na rzecz zapobiegania przemocy uwarunkowanej płcią i zwalczania jej, która to strategia miałaby na celu stworzenie ram, ram, w oparciu o które uznaje się nowe formy przemocy w internecie za przestępstwo i za pomocą których oferuje się wsparcie psychologiczne dla kobiet i dziewcząt, które padły ofiarą przemocy w internecie; wzywa do przeprowadzenia oceny wpływu w aspekcie płci strategii Unii Europejskiej w zakresie bezpieczeństwa cybernetycznego i działalności Europejskiego Centrum ds. Walki z Cyberprzestępczością (Europol), aby uwzględnić te kwestie i przyjąć perspektywę płci w pracach realizowanych w ich ramach;

37.  po raz kolejny zwraca się do Komisji o utworzenie europejskiego obserwatorium przemocy ze względu na płeć w ramach istniejącego już EIGE, którym kierowałby europejski koordynator ds. zapobiegania przemocy wobec kobiet i dziewcząt;

38.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, by uwzględniły środki służące ochronie kobiet i osób LGBTI przed molestowaniem w miejscu pracy; wzywa Komisję do zmiany obecnej decyzji ramowej UE w sprawie zwalczania pewnych form i przejawów rasizmu i ksenofobii za pomocą środków prawnokarnych(45), by uwzględniała ona seksizm, przestępstwa z nienawiści oraz podżeganie do nienawiści ze względu na orientację seksualną, tożsamość płciową i cechy płciowe;

39.  potępia fakt, że w większości państw UE nadal praktykuje się „normalizujące” operacje narządów płciowych u niemowląt interseksualnych, chociaż nie są one niezbędne z medycznego punktu widzenia; apeluje do państw członkowskich o unikanie takich form leczenia bez uzyskania dobrowolnej i świadomej zgody osoby zainteresowanej;

40.  zauważa, że na Malcie i w Grecji osoby interseksualne są chronione przed dyskryminacją ze względu na cechy płciowe; wzywa państwa członkowskie, by podczas wdrażania dyrektyw unijnych dotyczących równouprawnienia płci uwzględniły aspekt tożsamości płciowej i cech płciowych w ustawodawstwie krajowym dotyczącym równouprawnienia płci;

41.  podkreśla, że uwarunkowane płcią formy przemocy i dyskryminacji, w tym m.in. gwałt i przemoc seksualna, okaleczanie żeńskich narządów płciowych, wymuszone małżeństwa, przemoc domowa, tzw. zbrodnie honorowe oraz dyskryminacja ze względu na płeć sankcjonowana przez państwo, stanowią przejawy prześladowania i że powinny być uznane za uzasadnione powody do starania się o azyl w UE; popiera tworzenie bezpiecznych i legalnych dróg wjazdu do UE; przypomina, że kobiety i dziewczęta są szczególnie narażone na wykorzystywanie przez przemytników;

42.  ponawia apel do wszystkich państw członkowskich o natychmiastowe zaprzestanie umieszczania w ośrodkach detencyjnych dzieci, kobiet ciężarnych i karmiących piersią oraz osób będących ofiarami gwałtu, przemocy seksualnej i handlu ludźmi, a także wzywa do zapewnienia odpowiedniej pomocy psychologicznej i medycznej ze strony psycholożek, pracownic socjalnych, pielęgniarek i lekarek, odpowiednio przeszkolonych do działania w takich sytuacjach kryzysowych; przypomina, że na wszystkich etapach procesu migracyjnego powinna być zapewniona terminowa pomoc dla uchodźców będących ofiarami przemocy ze względu na płeć lub (domniemaną) orientację seksualną bądź tożsamość płciową, co obejmuje niezwłoczną relokację, w przypadku gdy takiej osobie nie można zapewnić bezpieczeństwa, a także wysokiej jakości pomoc w zakresie zdrowia psychicznego i niezwłoczne uznanie tożsamości płciowej na czas trwania procedury azylowej, co stanowi środek służący zapobieganiu przemocy;

43.  potwierdza, że przy wdrażaniu prawodawstwa unijnego dotyczącego zwalczania handlu ludźmi, który stanowi obecnie jedną z najbardziej dochodowych form przestępczości zorganizowanej, konsekwentnie należy monitorować wymiar dotyczący płci w zapobieganiu i zwalczaniu handlu ludźmi oraz ponawia wezwanie, by Komisja nadal monitorowała te kwestie w swojej ocenie przestrzegania odnośnej dyrektywy przez państwa członkowskie i jej wdrażania, zapewniając, że wypełniane są obowiązki dotyczące sprawozdawczości, zgodnie z harmonogramem, jak określono w dyrektywie;

44.  wzywa Komisję do wspierania – zarówno finansowo, jak i logistycznie – państw członkowskich zwalczających handel ludźmi, w szczególności Włoch i Grecji, które w związku z trwającym kryzysem migracyjnym znalazły się w pierwszej linii pod względem reagowania na zaistniałą sytuację;

45.  wzywa do działań na szczeblu krajowym i UE w celu zwalczania ciągle utrwalanych stereotypów i dyskryminacji ze względu na płeć, które to działania miałyby postać kampanii informacyjnych dotyczących niestereotypowego przedstawiania kobiet i dziewcząt oraz mężczyzn i chłopców i skierowanych do wszystkich grup społeczeństwa; wzywa państwa członkowskie do podjęcia pozytywnych inicjatyw, takich jak strategie motywowania kobiet do wyboru kariery i zawodów, w których liczba kobiet jest niewystarczająca, a mężczyzn do podejmowania obowiązków rodzinnych i sprawiedliwego udziału w wykonywaniu obowiązków domowych, lub kampanie podnoszenia poziomu świadomości wśród mężczyzn na temat tego, jaką krzywdę przemoc, w tym handel ludźmi do celów wykorzystywania seksualnego, przymusowe małżeństwa i przymusowa praca wyrządzają kobietom, mężczyznom i dzieciom oraz negatywnie wpływają na równość płci, a także do podjęcia działań – w formie kampanii informacyjnych – ograniczających popyt na kobiety i dzieci będące ofiarami handlu ludźmi;

46.  ponownie stwierdza, że kobiety muszą mieć kontrolę nad swoim zdrowiem seksualnym i reprodukcyjnym oraz prawami przysługującymi im w tym zakresie; wzywa wszystkie państwa członkowskie do zagwarantowania łatwego dostępu kobiet do dobrowolnego planowania rodziny i do usług w zakresie zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego, łącznie z zapobieganiem ciąży i aborcją; wzywa państwa członkowskie i Komisję do podjęcia działań kształtujących świadomość publiczną w celu uzmysłowienia mężczyznom i kobietom praw i obowiązków w kwestiach seksualnych i reprodukcyjnych;

47.   zwraca uwagę na rosnącą tendencję zbyt częstego powoływania się na klauzulę sumienia, co skutkuje utrudnionym dostępem do usług w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego; wzywa państwa członkowskie UE do dopilnowania, by klauzule sumienia nie uniemożliwiały pacjentom uzyskiwania dostępu do zgodnej z prawem opieki zdrowotnej;

48.  uważa, że odmowa świadczenia ratujących życie usług w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego, w tym dokonywania bezpiecznej aborcji, stanowi rażące naruszenie podstawowych praw człowieka;

49.  podkreśla znaczenie aktywnych polityk prewencyjnych, edukacji i informacji skierowanych do nastolatków, osób młodych i dorosłych, aby zapewnić obywatelom zdrowie seksualne i reprodukcyjne oraz zapobiegać chorobom przenoszonym drogą płciową i niechcianym ciążom;

50.  zachęca właściwe organy państw członkowskich do promowania równości kobiet i mężczyzn w ramach kompleksowych programów edukacji seksualnej i przygotowującej do życia w związku, w tym również uczenia dziewcząt i chłopców relacji opartych na zgodzie, szacunku i wzajemności, a także w sporcie i rekreacji, gdzie stereotypy i oczekiwania związane z płcią mogą wpływać na samoocenę, zdrowie, nabywanie umiejętności, rozwój intelektualny, integrację społeczną oraz kształtowanie tożsamości dziewcząt i chłopców;

51.  podkreśla, jak ważne jest zachęcanie mężczyzn do pełnego uczestnictwa we wszystkich działaniach mających na celu równouprawnienie płci oraz wskazanie wszystkich kontekstów, w których można dotrzeć do dużej liczby mężczyzn, zwłaszcza w zdominowanych przez mężczyzn instytucjach, branżach i stowarzyszeniach, uwrażliwianie mężczyzn na ich role i obowiązki w promowaniu równouprawnienia płci oraz wspieranie zasady podziału kompetencji i obowiązków między kobiety i mężczyzn w miejscu pracy, w społecznościach, w sferze prywatnej oraz w większych społecznościach krajowych i międzynarodowych;

52.  wzywa państwa członkowskie do monitorowania tych przypadków, w których media i sektor reklamy promują seksualizację i uprzedmiotowienie kobiet, a także często propagują stereotypowe obrazy kobiecej młodości, piękna i seksualności jako wzorzec powodzenia społecznego; wzywa Komisję do podejmowania kroków prawnych w przypadkach naruszania dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych przez państwo członkowskie i do promowania dobrych praktyk w prywatnych i publicznych przedsiębiorstwach medialnych za pośrednictwem zachęt; wzywa media i sektor reklamy do poszanowania godności kobiet i do zadbania o to, by ich wizerunek był wolny od stereotypów i dyskryminacji oraz zgodny z istniejącą różnorodnością typów kobiecych; wzywa ponadto media i sektor reklamy do poświęcenia uwagi zdrowym stylom życia, różnym modelom rodziny i stylów życia;

53.  przypomina o zobowiązaniach podjętych przez UE w planach działania UE-CELAC (Wspólnota Państw Ameryki Łacińskiej i Karaibów) na 2013 r. i 2015 r. dotyczących eliminacji przemocy wobec kobiet oraz wyraża zaniepokojenie brakiem wdrożenia rozdziału 7 tych planów dotyczącego promocji równouprawnienia płci; wzywa państwa członkowskie i Europejską Służbę Działań Zewnętrznych do współpracy oraz do przyznania zasobów ekonomicznych i instytucjonalnych na zapewnienie realizacji zaleceń dotyczących promowania równouprawnienia płci uzgodnionych w planach działania, zwłaszcza w odniesieniu do eliminacji wszelkich form przemocy zgodnie z Konwencją z Belém do Pará, konwencją stambulską i konwencją CEDAW;

54.  podkreśla, że wyniki badań sugerują, iż skutki zmiany klimatu okazują się poważniejsze w przypadku kobiet niż mężczyzn, jako że kobiety najprawdopodobniej będą bardziej odczuwać ciężar ubóstwa; uważa, że kobiety muszą aktywnie uczestniczyć w polityce klimatycznej i działaniach związanych z klimatem;

55.  wzywa Komisję do wystąpienia z wnioskiem dotyczącym nadrzędnej strategii zrównoważonego rozwoju obejmującej wszystkie istotne obszary polityki wewnętrznej i zewnętrznej oraz do opracowania skutecznych mechanizmów monitorowania, weryfikacji i odpowiedzialności w zakresie wdrożenia programu działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030, w tym w zakresie jego celów i wskaźników równouprawnienia płci, praw kobiet oraz wzmocnienia pozycji kobiet;

56.  wzywa Komisję, by skuteczniej monitorowała wdrażanie istniejącego prawodawstwa UE w dziedzinie równości płci w państwach członkowskich, a jednocześnie podkreśla konieczność wszczęcia postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w przypadkach braku wdrożenia odpowiednich przepisów;

57.  ubolewa, że pomimo ogłoszenia deklaracji międzyinstytucjonalnej w sprawie uwzględniania aspektu płci, która została załączona do wieloletnich ram finansowych, nie wprowadzono jak dotąd środków służących sporządzaniu budżetu z uwzględnieniem aspektu płci; podkreśla w związku z tym potrzebę dokładnego monitorowania wdrażania ujętych we wspólnym oświadczeniu zasad odnoszących się do rocznych procedur budżetowych, oraz apeluje o przyznanie komisji przedmiotowo właściwej formalnej roli w rewizji wieloletnich ram finansowych;

58.  wzywa rządy krajowe do zagwarantowania istnienia i trwałości organów, którym powierzono zaprojektowanie, koordynację i wdrożenie polityk dotyczących równouprawnienia płci, a także zapewnienia im odpowiednich zasobów finansowych, będzie głównym wskaźnikiem zobowiązania rządów do promowania równouprawnienia płci;

59.  wzywa instytucje UE do wprowadzenia konkretnych wskaźników dotyczących równouprawnienia płci, w tym wskaźnika równouprawnienia płci EIGE, do systemu monitorowania przyszłych unijnych mechanizmów dotyczących demokracji, rządów prawa i praw podstawowych;

60.  zwraca się do Komisji o opracowanie obszerniejszej strategii równości, mającej na celu położenie kresu wszelkim formom dyskryminacji kobiet i mężczyzn obejmującej horyzontalną dyrektywę w sprawie walki z dyskryminacją; wzywa zatem Radę do możliwie najszybszego uzgodnienia wspólnego stanowiska w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Rady w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania osób bez względu na religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek, płeć lub orientację seksualną (COM(2008)0426), która jest zablokowana w Radzie od czasu przyjęcia jej przez Parlament w kwietniu 2009 r.; wzywa ponownie Radę, by uwzględniła aspekt płci jako czynnik dyskryminacji;

61.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji i rządom państw członkowskich.

(1)

Dz.U. L 315 z 14.11.2012, s. 57.

(2)

Dz.U. L 101 z 15.4.2011, s. 1.

(3)

Dz.U. C 70 E z 8.3.2012, s. 162.

(4)

Dz.U. L 204 z 26.7.2006, s. 23.

(5)

Dz.U. L 373 z 21.12.2004, s. 37.

(6)

Dz.U. L 353 z 28.12.2013, s. 7.

(7)

Dz.U. L 180 z 15.7.2010, s. 1.

(8)

Dz.U. L 68 z 18.3.2010, s. 13.

(9)

Dz.U. L 204 z 26.7.2006, s. 23.

(10)

Dz.U. L 373 z 21.12.2004, s. 37.

(11)

Dz.U. L 348 z 28.11.1992, s. 1.

(12)

Dz.U. L 359 z 19.12.1986, s. 56.

(13)

Dz.U. L 6 z 10.1.1979, s. 24.

(14)

Dz.U. C 341 E z 16.12.2010, s. 35.

(15)

Dz.U. C 199 E z 7.7.2012, s. 65.

(16)

Dz.U. C 251 E z 31.8.2013, s. 1.

(17)

Dz.U. C 316 z 30.8.2016, s. 2.

(18)

Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0105.

(19)

Teksty przyjęte, P7_TA(2016)0042.

(20)

Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0218.

(21)

Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0126.

(22)

Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0312.

(23)

Teksty przyjęte, P7_TA(2016)0073.

(24)

Teksty przyjęte, P7_TA(2016)0203.

(25)

Teksty przyjęte, P7_TA(2016)0235.

(26)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0338.

(27)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0360.

(28)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0072.

(29)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0227.

(30)

ISBN 978-92-79-29898-1

(31)

Dz.U. L 59 z 2.3.2013, s. 5.

(32)

http://www.un.org/womenwatch/daw/csw/csw48/ac-men-auv.pdf

(33)

ISBN 978-92-79-36171-5.

(34)

Sprawozdanie Eurofound (2016 r.): „The gender pension gap: challenges and solutions” [Różnice w poziomie zatrudnienia ze względu na płeć – wyzwania i rozwiązania].

(35)

Sprawozdanie Eurofound (2015 r.): Sprawozdanie Eurofoundu (2015) pt. „Promoting uptake of parental and paternity leave among fathers in the European Union” [Promowanie wykorzystania urlopów rodzicielskich i ojcowskich wśród ojców w Unii Europejskiej].

(36)

Eurofound (2015): „First findings: Sixth European Working Conditions Survey” [Ustalenia wstępne: szósty europejski sondaż na temat warunków pracy].

(37)

http://ec.europa.eu/eurostat/web/crime/database

(38)

Sprawozdanie Eurostatu, „Trafficking in human beings” [Handel ludźmi], wydanie z 2015 r.

(39)

Europejska sieć specjalistów prawników w dziedzinie równouprawnienia płci i niedyskryminowania: „A comparative analysis of gender equality law in Europe” [Analiza porównawcza przepisów dotyczących równouprawnienia w Europie w 2015 r.].

(40)

EIGE, „Effectiveness of institutional mechanisms for the advancement of gender equality. Review of the implementation of the Beijing Platform for Action in the EU Member States”. [Skuteczność mechanizmów instytucjonalnych pod względem poprawy równouprawnienia płci. Przegląd realizacji pekińskiej platformy działania w państwach członkowskich UE.], 2014 r.

(41)

Sprawozdanie Eurofoundu pt. „Social partners and gender equality in Europe” [Partnerzy społeczni i równouprawnienie płci w Europie], 2014 r.

(42)

Dyrektywa Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły i pracownic karmiących piersią; dyrektywa Rady 2010/18/UE z dnia 8 marca 2010 r. w sprawie wdrożenia zmienionego porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego, zawartego przez BUSINESSEUROPE, UEAPME, CEEP i ETUC, oraz uchylającą dyrektywę 96/34/WE.

(43)

Sytuacja ta miała miejsce w latach 2014 i 2015.

(44)

Broszura Komisji Europejskiej „Gender balance on corporate boards – Europe is cracking the glass ceiling” [Równowaga płci w zarządach spółek – Europa kruszy szklany sufit], październik 2015 r.; Komisja Europejska, DG JUST, „Women in economic decision-making in the EU: Progress report: A Europe 2020 initiative” [Kobiety w procesie podejmowania decyzji gospodarczych w UE: sprawozdanie z postępów: inicjatywa strategii Europa 2020], 2012 r.; Aagoth Storvik i Mari Teigen, „Women on Board: The Norwegian Experience” [Kobiety w zarządach: doświadczenia Norwegii], czerwiec 2010 r.

(45)

Dz.U. 328 z 6.12.2008, s. 55.


UZASADNIENIE

Europa jest bezsprzecznie jednym ze światowych liderów, jeśli chodzi o prawa kobiet i równouprawnienie płci, jednak w rzeczywistości jesteśmy dopiero w połowie drogi do osiągnięcia tego ostatniego, a obecnie postęp dokonuje się bardzo powoli.

Jak wskazują najnowsze statystyki, UE jest dopiero w połowie drogi do osiągnięcia równouprawnienia płci. Zgodnie ze wskaźnikiem równouprawnienia płci EIGE z 2015 r. ogólny wynik UE pod względem równouprawnienia płci wynosi 52,9 pkt na 100 i wzrósł od 2005 r. o 1,6 pkt, co oznacza, że prawie nie dokonuje się postęp w tym względzie. Według Eurostatu zróżnicowanie wynagrodzenia ze względu na płeć wynosi nadal 16,5 %; w niektórych państwach członkowskich to zróżnicowanie de facto wzrosło w ostatnich 5 latach. Zróżnicowanie emerytur ze względu na płeć wynosi aż 40 %. Jeszcze bardziej niepokojący jest fakt, że w połowie państw UE zróżnicowanie to wzrosło i od 11 % do 36 % kobiet nie ma dostępu do emerytury. Odsetek młodych kobiet, które nie pracują, nie kształcą się ani nie szukają zatrudnienia, jest ponad dwukrotnie wyższy niż młodych mężczyzn (odpowiednio 11 % i 5 %). Według EIGE większa różnica pomiędzy mężczyznami i kobietami w Europie odnosi się do małej obecności kobiet na stanowiskach związanych ze sprawowaniem władzy i na stanowiskach decyzyjnych w gospodarce, co ujawnia mały udział perspektywy płci w politykach gospodarczych UE.

Pomimo że równouprawnienie kobiet i mężczyzn jest jednym z celów UE i musi stanowić nieodłączną część wszystkich działań politycznych, to regresywna tendencja dotycząca równouprawnienia jest ściśle związana z kryzysem gospodarczym i politykami, które nie zdołały uznać, zrozumieć, przeanalizować i poprawić skutków kryzysu gospodarczego pod względem płci.

Wiele analiz wskazało wyraźnie, że polityka oszczędnościowa ma ogromny wpływ na kobiety i równouprawnienie płci. Kobiety w największym stopniu ucierpiały w wyniku cięć w sektorze publicznym (w szczególności w takich obszarach, jak edukacja, zdrowie lub praca społeczna), ponieważ stanowią 70 % siły roboczej w tym sektorze. Eksperci ostrzegają, że wskutek polityk oszczędnościowych wzrasta feminizacja ubóstwa, a cięcia w sektorze publicznych usług opieki i służby zdrowia (coraz wyższe opłaty za opiekę nad dziećmi, ograniczone usługi dla osób starszych i niepełnosprawnych, prywatyzacja i zamykanie szpitali) prowadzą do reprywatyzacji opieki i powrotu tradycyjnych ról płciowych, gdzie odpowiedzialność za sprawowanie opieki jest przenoszona ze społeczeństwa z powrotem na gospodarstwa domowe, przede wszystkim kobiety. Ponadto ograniczenia budżetowe odczuwane są również w tych działaniach, inicjatywach lub organizacjach, które mają na celu promowanie równouprawnienia płci, przy czym niedofinansowane są tak podstawowe programy jak zwalczanie przemocy ze względu na płeć.

Jak wskazano w sprawozdaniu EIGE za 2014 r., występują oznaki obniżenia statusu i znaczenia równouprawnienia płci, marginalizowania równouprawnienia jako celu politycznego i podważania go jako istotnego obszaru polityki samego w sobie. Postępy w poszczególnych państwach członkowskich i dziedzinach są nierówne – w niektórych państwach członkowskich sytuacja się poprawiła, a w innych – pogorszyła.

W niektórych państwach członkowskich UE nastąpił znaczny wzrost ruchów obywatelskich i politycznych, co dzieje się kosztem równych praw dla kobiet i mężczyzn, a nawet podważa ogólną potrzebę prowadzenia polityk na rzecz równouprawnienia. Jednocześnie z jednej strony 55 % Europejczyków chciałoby, by UE prowadziła działania w obszarze równego traktowania kobiet i mężczyzn w większym stopniu niż obecnie, a z drugiej strony Komisja Europejska de facto obniżyła status strategii UE na rzecz równouprawnienia, utrzymując jednocześnie obniżony status rocznego sprawozdania Komisji na temat równouprawnienia płci.

Gdyby strategii UE na rzecz równouprawnienia i rocznemu sprawozdaniu miano przywrócić status komunikatów, to dokumenty te musiałyby zostać przetłumaczone na wszystkie języki UE, zatwierdzone przez kolegium komisarzy i automatycznie przekazane Radzie Europejskiej; obniżając status swojej strategii na rzecz równouprawnienia płci i sprawozdania rocznego, UE zmniejsza całą polityczną zasadność swoich wysiłków na rzecz praw kobiet i równości płci.

Do 2020 r. zostały tylko cztery lata i jeśli UE nadal będzie utrzymywała tempo postępu, to nie osiągniemy celów określonych w strategii „Europa 2020”. Komisja Europejska oceniła, że przy obecnym tempie postępu na osiągnięcie równej płacy potrzeba by 70 lat, równego podziału obowiązków domowych – 40 lat, 70%-owego udziału kobiet w zatrudnieniu – 30 lat, a kolejnych 20 – na osiągnięcie równowagi pod względem płci w polityce. Nie powinniśmy pozwalać, osiągnięcie faktycznego równouprawnienia płci w Europie trwało dekady.

Moim celem jako sprawozdawcy jest analiza postępów – lub ich braku – pod względem praw kobiet i równouprawnienia płci w UE i jej państwach członkowskich w latach 2014–2015 i poparcie zaleceń politycznych, które pomogą decydentom i obywatelom UE wzmocnić prace na rzecz przyspieszenia praw kobiet i równouprawnienia płci. Ze względów praktycznych stosuję format podziału zagadnień użyty w rocznym sprawozdaniu Komisji na temat równouprawnienia płci za 2015 r. i umieściłem kilka komentarzy dotyczących wyników państw członkowskich opisanych w sprawozdaniu Komisji Europejskiej i zamieszczonych we wskaźniku równouprawnienia płci EIGE.

Stanowczo popieram podejście Komisji Europejskiej co do włączania komentarzy dotyczących wyników państw członkowskich i jestem przekonany, że omawianie tych kwestii ma zasadnicze znaczenie dla prowadzenia merytorycznej i konstruktywnej debaty demokratycznej. Miałem zatem nadzieję, że będę w stanie przedstawić obiektywne, łatwo przyswajalne dane, na podstawie których można sformułować poprawki, konkluzje i zalecenia i które można wykorzystać w debacie politycznej w PE.

Należy jednak zaznaczyć, że nadal brak jest całościowych, wiarygodnych i regularnie aktualizowanych danych na temat równości płci, z podziałem na płeć, i które można by wykorzystać do celów porównawczych. To dlatego systematyczne gromadzenie danych na szczeblu krajowym jest kluczowe. Aby osiągnąć ten cel, przewiduję włączenie do sprawozdania Parlamentu Europejskiego załącznika, który byłby przygotowany przez EIGE i oparty na wskaźniku równouprawnienia płci EIGE, ale miałby bardziej kompaktowy format i zawierałby najnowsze statystyki i tendencje za lata 2014 i 2015.

Z myślą o tym, jako sprawozdawca, ustanowiłem regularne kontakty robocze pomiędzy zespołem sprawozdawcy PE i zespołem badawczym EIGE w celu przygotowywania dorocznego sprawozdania na temat praw kobiet i równouprawnienia płci w UE. W lepszym wdrażaniu polityk dotyczących równouprawnienia pomocna mogłaby być wzmocniona koordynacja różnych narzędzi i mechanizmów już dostępnych na szczeblu UE, takich jak roczne sprawozdanie Komisji na temat równouprawnienia; publikowany co dwa lata wskaźnik równouprawnienia płci EIGE; publikowane co dwa lata sprawozdanie Parlamentu Europejskiego na temat sytuacji pod względem równouprawnienia płci; i coroczne konkluzje Rady w sprawie przeglądu wybranego obszaru wdrażania pekińskiej platformy działania w UE. Dostosowanie harmonogramów tych narzędzi i mechanizmów pomogłoby w zapewnieniu bardziej spójnej i opartej na dowodach polityki reagowania na wyzwania związane z równouprawnieniem płci.

W obecnej atmosferze politycznej w Europie przywództwo UE musi zająć stanowcze stanowisko co do priorytetowego traktowania równouprawnienia płci, tak by zademonstrować swoje oddanie na rzecz wartości, na których opiera się UE oraz by zapewnić, że ludzka godność, demokracja, równość, brak dyskryminacji oraz równość kobiet i mężczyzn to wartości dominujące w UE.

 

The EU is only half way towards gender equality, as shown by the Gender Equality Index 2015 of the European Institute for Gender Equality (EIGE). The Gender Equality Index covers data from 2005, 2010 and 2012, for the first time allowing for an assessment of the progress made in the pursuit of gender equality in the European Union (EU) and individual Member States over time. During this period the total score for the EU rose marginally from 51.3 out of 100 to 52.9 points. The progress varies between Member States and domains, showing not only improvements, but also regression.

In order to present a comprehensive and updated picture of gender equality in Europe in this Annex, the 2015 Gender Equality Index scores are complemented with separate information boxes on the latest trends and indicators based on EIGE’s most recent studies and the statistics from the European Commission, Eurostat, Eurofound and other sources. The latest Index includes statistics up to 2012.

EIGE’s next Gender Equality Index will be published in October 2017, covering statistics up to 2015 (latest data available at that point in time).

 

 

The Gender Equality Index is a unique measurement tool that synthesises the complexity of gender equality into a user-friendly and easy to understand measure. Based on the EU policy framework, it assists the monitoring of progress in gender equality across the EU over time. The Index consists of six core domains: work, money, knowledge, time, power and health, and assigns scores for Member States between 1 for total inequality and 100 for full equality.

It measures not only gender gaps between women and men, but also takes into account the country context and the different levels of achievement of Member States in various areas. A high overall score reflects both small (or absent) gender gaps and a good situation for all (e.g. high involvement of both women and men in employment).

Work

 

Domain of work

 

Scores in the domain of work and its subdomains have increased only marginally since 2005. The gender gap in employment, measured by the full-time equivalent (FTE) employment rates, has narrowed slightly at EU level, largely driven by decreased levels of men’s participation in the labour market.

However, women’s propensity to work on a part-time basis makes the Europe 2020 employment target of 75% rather difficult to reach. The employment rate counts the number of hours worked, rather than the number of people with a job.

The subdomain of segregation and quality of work shows slight progress brought mainly by the improvement of working conditions. The ability of workers to take an hour or two off during working hours has almost doubled (from 18 % in 2005 to 33 % in 2012) and the gender gap has shrunk. However, the gender-segregated labour market remains a reality for both women and men in Europe today. Almost four times more women than men (30 % compared to 8 %) worked in education, human health and social work activities in the EU on average in 2012.

Subdomains

 

 

 

Latest trends and indicators:

Employment rate of women is moving closer to the Europe 2020 target. In 2015, it had reached 64 % for women and 76 % for men. However, nearly every third woman in the EU (32 %) works part-time and there have been no signs of this number decreasing over the last ten years, compared to 30 % in 2005. From them, 44% chose part time work due to family and care related reasons. The challenges of work-life balance remain the main reason for women to stay outside of the labour market altogether. In 2015, 29 % of women in EU-28 aged between 20-64 years were inactive, and from them 31% were not searching for a job because they were looking after children or had other family or personal responsibilities.

From the age of 50 the inactivity of women starts again disproportionately increasing compared to that of men. In 2015, 29% of women and 16% of men aged 50-59 were inactive, whereas in the age group 60-64 inactivity reached 66 % and 51 % respectively.

Money

 

Domain of money

 

 

Progress in this domain is largely driven by the overall improvement in access to financial resources for both women and men (by 5.8 points), although the gender gap remains significant and largely unchanged.

Although scores are slightly higher than those in other domains, women throughout the EU face bigger challenges in accessing financial resources. Women earn less than men and have a lower income, including pensions. Progress in closing the gender gaps in earnings and income has been remarkably slow.

This domain aims to grasp the power relations between women and men in the management of financial and economic resources in a household. This is a big challenge since the income indicators rely on household-level data and assume that income is shared equally among all members. Individual indicators would thus provide more accurate information and depict a more realistic situation of income sharing between family members.

Subdomains

 

 

Latest trends and indicators:

 

With EU average at 16.1% in 2014, gender pay gap does not show significant improvement. It has only slightly decreased compared to 16.6 % in 2012, and remains at the same level as in 2010. Moreover, life-long inequalities in the labour market and the gender pay gap lead to significantly high gender pension gap: in 2014, women’s pensions remained 40,2 % below those of men.

Europe remains far from the target of lifting at least 20 million people out of poverty and social exclusion by 2020. The number of people in poverty has increased by an additional four million over the last five years. Women are systematically at a higher risk of poverty across the EU, primarily due to gender inequalities in the labour market and their limited economic independence. Many of the families depend on the income of the man. For instance, in the EU-28, while the at-risk-of-poverty rate of couples with children was 16 % in 2014, without the income of the father 70 % of couples with children would fall into poverty (EIGE, forthcoming).

Knowledge

 

Domain of knowledge

 

The decline in the score in the domain of knowledge (by 3 points) is the result of decreased adult participation (aged 15-74) in lifelong learning - both formal and non-formal education and training. The educational attainment of women and men is steadily increasing and women are now outnumbering men at graduate level. However, women are still concentrated in the fields of study traditionally seen as ‘feminine’.

In 2012, women in the EU-28 were overrepresented among tertiary students in the fields of education (77 %), health and welfare (73 %) and humanities and arts (65 %). Gender segregation at all levels in education leads to occupational segregation and subsequently impacts future career options of both women and men.

In the context of rapid technological change and transformation of the labour market, lifelong learning is an area of crucial importance for both women and men. However, the majority of Member States are far from achieving the 15 % target for adults aged 25-64 to be involved in lifelong learning, as set out in the strategic framework for European cooperation in education and training (ET2020).

Subdomains

 

 

 

Latest trends and indicators:

 

In 2015, 43 % of women and 34 % of men between 30 and 34 years had completed tertiary education. Measuring against the Europe 2020 target of 40 %, women have reached it since 2012, whereas men continue to be underrepresented among university, college and other graduates.

Despite higher levels of educational attainment among women, gender segregation continues to persist across higher education institutions. Women are heavily underrepresented among graduates of maths, science, engineering and technology (STEM). Since 2003, the share of female graduates in these fields has been between 12 % and 13 % and does not show signs of progress.

Time

 

The domain of time has the lowest score of all the Index domains (37.6) and shows the greatest challenge, which is in the division of time between women and men. The 3.9 decrease from 2005 to 2010 was mainly caused by a decrease in time that both women and men were able to devote to social activities.

On average in the EU, 77 % of women, compared to only 24 % of men, do cooking and housework every day for at least 1 hour or more. Women continue to take a far greater responsibility in taking care of a family. Inequality in time-sharing at home also extends to other social activities. In the majority of Member States, men are more likely than women to participate in sporting, cultural or leisure activities outside the home.

Personal time spent on caring responsibilities has a major impact on women’s employment opportunities and economic independence. The findings reaffirm the importance of better work-life balance measures for women and men, such as an adequate supply of affordable and high-quality care services for children and other dependants and flexible working arrangements.

Domain of time

 

Subdomains

 

 

 

Latest trends and indicators:

 

The 2015 European Working Conditions Survey by Eurofound illustrates the disproportionately higher time pressure that women face across the EU-28. The survey findings confirm that care responsibilities and unpaid domestic work are unevenly shared by women and men. Women are undertaking a bigger share of unpaid work, such as care for children and other dependants, as well as housework. When counting together paid job, unpaid working time and commuting, the number of hours women work is significantly higher. This is particularly visible among part-time workers, where total weekly number of hours that men spend on paid and unpaid work, and commuting is over 30 hours, and for women it reaches almost 50 hours.

Power

 

The domain of power shows the second lowest score, despite the most pronounced increase in the score by 8.3 points since 2005.

Results show notable progress in the representation of women on corporate boards of publicly listed companies. However, in the finance sector, women are nearly absent in decision-making. Only one of the 28 central bank governors in 2014 was a woman - from Cyprus; and in the same year, there were only two women finance ministers in the EU - from Romania and Sweden.

In the last few years, measures applied by Member States and tailored EU-level initiatives - such as the proposed directive on improving the gender balance among non-executive board directors - contributed to a marked improvement in women’s access to leadership positions in the corporate sector. However, broader public debate and awareness-raising are needed to change the corporate culture. Long working hours and physical presence at work, combined with traditional masculine leadership styles and a lack of transparency in recruitment and promotion practices, advantage men and reinforce gender inequalities.

Domain of power

 

Subdomains

 

 

Latest trends and indicators:

 

Political power score has been slowly but steadily increasing. The share of women in the European Parliament has increased from 30 % to 37 % between 2005 and 2016. In national parliaments the share of women has increased from 21 % to 28 %; in regional assemblies from 29 % to 33 %. The share of ministers in national governments remains at 26 % in 2016 (19 % in 2005, 22 % in 2012).

Economic power remains the domain with biggest gender gaps. While the share of women among board members has increased from 10 % in 2005 to 23 % in 2016, in 2015, of the biggest companies publicly listed in the EU only 4,3 % of CEOs were women.

Health

 

The domain of health is an important area of gender equality. Health is directly linked not only to personal, social and economic well-being, but also to human dignity and physical integrity. The score in the domain of health has risen slightly by 2.2 points since 2005 as a result of a small advance in health status and, to a greater extent, an improved access to health structures. This is reflected in an increased number of people whose medical or dental needs are being met.

Due to an unavailability of suitable indicators, the Index does not include differences in health-related behaviours of women and men. Data from European health interview survey (EHIS) will be available during 2016 and will be considered for the Index.

 

 

Domain of health

 

Subdomains

 

 

 

 

Latest trends and indicators:

 

Recently published data of the European health interview survey (EHIS), conducted in 2014, shows significant gender differences in lifestyles and health behaviour. In 2014, 46 % of adult women (18 years and over) and 60 % of adult men in EU-28 were overweight (BMI 25 and more); 17 % of men and 16 % of women were obese (MBI 30 and more); and 42 % of adult men and 30 % of adult women did not eat any vegetables or fruits daily. Furthermore, 24 % of men and 16 % of women smoked on a daily basis, 10 % of men and 3 % of women succumbed to a heavy episode of drinking at least once a week (22 % of men and 11 % of women every month).

Ageing of the population is also reflected in health indicators. For instance, the share of men and women with long-standing limitations in usual activities due to health problems is increasing. In 2014 it reached 17 % of men and 20 % of women, compared to 16 % and 19 % respectively in 2012.

Gender Equality Index 2015: satellite domains

 

Violence

The domain of violence was identified as the biggest gap of all in 2013 because of a lack of comparable and harmonised data at EU level. Building on FRA’s violence against women survey and Eurobarometer data, the Gender Equality Index 2015 proposes a possible composite measure of violence against women. It also analyses attitudes towards violence against women and awareness levels, as well as trust in police and justice institutions in a given society. The analysis shows that countries with a high score in the Gender Equality Index, violence against women is seen as less acceptable and women are more likely to report violence. The lower levels of reported violence do not necessarily reflect lower levels of violence, but rather mean that attitudes, awareness and trust in police and justice institutions prevent the disclosure.

 

The commitment of the EU and its Member States to eradicate violence against women needs to be supported by evidence in the form of systematic, comparable and harmonised data. EIGE will continue to develop a comprehensive measurement framework of violence against women, combining data from surveys and administrative sources.

 

 

 

 

 

The domain of intersecting inequalities considers how gender intersects with other aspects that may influence women’s and men’s life experiences. People have multiple identities and the group of women as well as the group of men are not homogeneous, but consist of people with very different characteristics which all create and influence the life experience of a person. They have different nationalities, race, age, sexual and gender identities, they live in different kinds of households, with children or without; they belong to different social classes etc.

 

 

 

 

Intersecting

inequalities

 

Used sources:

EIGE (2015), Gender Equality Index 2015

EIGE (forthcoming), Poverty, gender and intersecting inequalities: Review of the implementation of an area A: Women and Poverty of the Beijing Platform for Action in the EU Member States

Eurofound (2016), First findings: Sixth European Working Conditions Survey

Eurostat database

Eurostat, Health Status Determinants Database

European Commission, Database on women and men in decision-making


WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGOW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

Data przyjęcia

6.2.2017

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

17

3

4

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Daniela Aiuto, Beatriz Becerra Basterrechea, Malin Björk, Vilija Blinkevičiūtė, Viorica Dăncilă, Iratxe García Pérez, Arne Gericke, Anna Hedh, Mary Honeyball, Agnieszka Kozłowska-Rajewicz, Florent Marcellesi, Maria Noichl, Pina Picierno, João Pimenta Lopes, Terry Reintke, Michaela Šojdrová, Ernest Urtasun, Ángela Vallina, Elissavet Vozemberg-Vrionidi, Anna Záborská

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Evelyn Regner, Mylène Troszczynski

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Francisco Assis, Claudia Schmidt


GŁOSOWANIE KOŃCOWE W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO

17

+

grupa ALDE

Beatriz Becerra Basterrechea

grupa EFDD

Daniela Aiuto

grupa GUE/NGL

Malin Björk, João Pimenta Lopes, Ángela Vallina

S&D

Francisco Assis, Vilija Blinkevičiūtė, Viorica Dăncilă, Iratxe García Pérez, Anna Hedh, Mary Honeyball, Maria Noichl, Pina Picierno, Evelyn Regner

grupa Verts/ALE

Florent Marcellesi, Terry Reintke, Ernest Urtasun

3

-

grupa ECR

Arne Gericke

grupa ENF

Mylène Troszczynski

PPE

Anna Záborská

4

0

grupa PPE

Agnieszka Kozłowska-Rajewicz, Claudia Schmidt, Michaela Šojdrová, Elissavet Vozemberg-Vrionidi

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się

Informacja prawna