Procedura : 2017/2053(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A8-0041/2018

Teksty złożone :

A8-0041/2018

Debaty :

PV 13/03/2018 - 13
CRE 13/03/2018 - 13

Głosowanie :

PV 14/03/2018 - 8.10
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2018)0076

SPRAWOZDANIE     
PDF 923kWORD 108k
26.2.2018
PE 616.543v02-00 A8-0041/2018

w sprawie reformy systemu zasobów własnych Unii Europejskiej

(2017/2053(INI))

Komisja Budżetowa

Współsprawozdawcy: Gérard Deprez, Janusz Lewandowski

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 OPINIA Komisji Handlu Międzynarodowego
 OPINIA Komisji Kontroli Budżetowej
 OPINIA Komisji Gospodarczej i Monetarnej
 OPINIA Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności
 OPINIA Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi
 OPINIA Komisji Spraw Konstytucyjnych
 INFORMACJE O PRZYJĘCIU SPRAWOZDANIAW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ
 GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie reformy systemu zasobów własnych Unii Europejskiej

(2017/2053(INI))

Parlament Europejski,

  uwzględniając art. 311 i art. 332 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

  uwzględniając art. 106a i 171 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

  uwzględniając decyzję Rady 2014/335/UE, Euratom z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie systemu zasobów własnych Unii Europejskiej(1),

  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 608/2014 z dnia 26 maja 2014 r. określające środki wykonawcze dotyczące systemu zasobów własnych Unii Europejskiej(2),

  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 609/2014 z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie metod i procedury udostępniania tradycyjnych zasobów własnych, zasobów własnych opartych na VAT i zasobów własnych opartych na DNB oraz w sprawie środków w celu zaspokojenia potrzeb gotówkowych(3),

  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 21 września 2017 r. pt. „Sprawiedliwy i skuteczny system opodatkowania w Unii Europejskiej dla jednolitego rynku cyfrowego” (COM(2017)0547), skierowany do Parlamentu Europejskiego i Rady,

  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 29 marca 2007 r. w sprawie przyszłości zasobów własnych Unii Europejskiej(4),

  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 czerwca 2011 r. pt. „Inwestowanie w przyszłość – nowe wieloletnie ramy finansowe na rzecz Europy konkurencyjnej, zrównoważonej i sprzyjającej integracji społecznej”(5),

  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 kwietnia 2014 r. pt. „Negocjacje dotyczące wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 – wnioski i dalsze działania”(6),

  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie systemu zasobów własnych(7),

  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 grudnia 2014 r. w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnot Europejskich(8),

  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie przygotowania powyborczej rewizji wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020(9),

  uwzględniając sprawozdanie z grudnia 2016 r. pt. „Przyszłe finansowanie UE – sprawozdanie końcowe i zalecenia Grupy Wysokiego Szczebla ds. Zasobów Własnych”,

  uwzględniając art. 1 decyzji Konferencji Przewodniczących z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie procedury udzielania zgody na sporządzenie sprawozdań z własnej inicjatywy,

  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej oraz opinie przedstawione przez Komisję Handlu Międzynarodowego, Komisję Kontroli Budżetowej, Komisję Gospodarczą i Monetarną, Komisję Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, Komisję Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz Komisję Spraw Konstytucyjnych (A8-0041/2018),

A.  mając na uwadze, że zgodnie z traktatem rzymskim z dnia 25 marca 1957 r. Europejska Wspólnota Gospodarcza miała być finansowana z wkładów krajowych wyłącznie w okresie przejściowym, po którym miało nastąpić przejście na system środków własnych;

B.  mając na uwadze, że w kwietniu 1970 r. Rada Europejska na posiedzeniu w Luksemburgu podjęła decyzję w sprawie systemu zasobów własnych, znosząc tym samym wkłady krajowe i wprowadzając dwa rzeczywiste źródła zasobów własnych, mianowicie opłaty rolne i należności celne, których uzupełnieniem stało się trzecie źródło zasobów własnych, oparte na podatku od wartości dodanej (VAT);

C.  mając na uwadze, że w czerwcu 1988 r. Rada Europejska wprowadziła źródło zasobów własnych oparte na DNB państw członkowskich, argumentując, iż przychody z istniejących źródeł zasobów własnych nie wystarczają do pokrycia całkowitych wydatków w ramach budżetu UE;

D.  mając na uwadze, że udział zasobów opartych na DNB znacznie wzrósł z ok. 11% w 1988 r. do 69% w 2014 r., w wyniku czego owe dodatkowe czy równoważące zasoby stały się de facto najważniejszym źródłem wpływów do dzisiejszego budżetu UE; mając na uwadze, że z zasobów opartych na VAT pochodzi obecnie ok. 12% środków w budżecie UE, ze źródeł tradycyjnych zasobów własnych (należności celne, opłaty rolne, opłaty wyrównawcze od cukru i opłaty wyrównawcze od izoglukozy) – ok. 13%, a na resztę środków w budżecie składają się inne przychody, w tym podatki płacone przez pracowników UE lub grzywny uiszczane przez przedsiębiorstwa nieprzestrzegające prawa konkurencji;

E.  mając na uwadze, że od wprowadzenia w 1984 r. na posiedzeniu Rady Europejskiej w Fontainebleau rabatu brytyjskiego, polegającego na zwrocie 66% wkładu netto Zjednoczonego Królestwa, wprowadzano stopniowo różne inne rabaty i mechanizmy korekcyjne, aby wyeliminować wady tzw. sald budżetu operacyjnego w niektórych państwach członkowskich; mając na uwadze, że tego rodzaju korekty co do zasady oznaczają niższy wkład w finansowanie rabatu brytyjskiego lub obniżkę brutto wkładu opartego na VAT lub DNB;

F.  mając na uwadze, że w szeregu rezolucji przyjętych w ciągu ostatnich dziesięciu lat Parlament podkreślał problemy związane z unijnym systemem zasobów własnych oraz jego złożoność, a także wielokrotnie apelował o przeprowadzenie dogłębnej reformy w celu uczynienia tego systemu prostszym oraz bardziej przejrzystym i demokratycznym, jak również o wprowadzenie nowych i rzeczywistych zasobów własnych, które stopniowo i w zakresie, w jakim byłoby to możliwe, zastępowałyby wkłady oparte na DNB;

G.  mając na uwadze, że w 2011 r. wraz z propozycjami dotyczącymi wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 Komisja przedłożyła ambitny pakiet legislacyjny dotyczący zasobów własnych (COM(2011)0510), aby uprościć strukturę wkładów państw członkowskich, wprowadzić nowe zasoby własne, mianowicie zreformowany podatek VAT i podatek od transakcji finansowych, oraz zreformować mechanizmy korekcyjne; mając na uwadze, że Rada zignorowała propozycje Komisji;

H.  mając na uwadze, że w wyniku negocjacji w sprawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 powołano Grupę Wysokiego Szczebla ds. Zasobów Własnych, w skład której weszli przedstawiciele wszystkich trzech najważniejszych instytucji UE i której przewodniczącym został Mario Monti; mając na uwadze, że w grudniu 2016 r. Grupa Wysokiego Szczebla ds. Zasobów Własnych przedłożyła swoje sprawozdanie końcowe i zalecenia, które stanowią podstawę prac nad stanowiskiem Parlamentu, przedstawionym w niniejszym sprawozdaniu; podkreśla, że sprawozdanie końcowe zostało przyjęte jednogłośnie przez wszystkich członków grupy, w tym członków mianowanych przez Radę;

1.  zwraca uwagę, że do maja 2018 r. Komisja przedstawi swoje propozycje dotyczące wieloletnich ram finansowych na okres po roku 2020; wymaga, aby proponowane przez Komisję przyszłe wieloletnie ramy finansowe obejmowały ambitne wnioski dotyczące przeglądu decyzji w sprawie zasobów własnych oraz wszystkich powiązanych aktów prawnych, a także propozycje dotyczące wprowadzenia nowych zasobów własnych; podkreśla, że w przyszłych negocjacjach między Radą a Parlamentem wydatki i dochody w kolejnych wieloletnich ramach finansowych będą traktowane jako jeden pakiet; podkreśla, że nie dojdzie do porozumienia w sprawie wieloletnich ram finansowych bez odpowiednich postępów w kwestii zasobów własnych;

2.  przedstawia niniejsze sprawozdanie w celu określenia własnego stanowiska w sprawie głównych elementów reformy unijnego systemu zasobów własnych, w tym również w sprawie składu koszyka nowych zasobów własnych, a także elementów obecnego systemu, które należy utrzymać; wzywa Komisję do należytego uwzględnienia stanowiska Parlamentu podczas przygotowywania wniosków legislacyjnych dotyczących zasobów własnych UE, które powinny być ambitne co do zakresu i przedstawione wraz z wnioskami w sprawie wieloletnich ram finansowych na okres po 2020 r.; wyraża przekonanie, że istnieje pilna potrzeba osiągnięcia istotnych postępów w kwestii wpływów do budżetu UE, aby ułatwić porozumienie w sprawie kolejnych wieloletnich ram finansowych;

I.  Ramy prawne a proces podejmowania decyzji

3.  przypomina, że art. 311 TFUE stanowi, co następuje: „Unia pozyskuje środki niezbędne do osiągnięcia swoich celów i należytego prowadzenia swojej polityki. Bez uszczerbku dla innych dochodów budżet jest finansowany całkowicie z zasobów własnych.”; podkreśla wobec tego, że podstawą wymogu prawnego dotyczącego pozyskania do budżetu UE rzeczywistych zasobów własnych są bezpośrednio postanowienia traktatowe;

4.  przypomina, że zgodnie z art. 310 TFUE dochody i wydatki wykazane w budżecie muszą się równoważyć; w związku z tym zauważa, iż dochody powinny w całości pokrywać wydatki zatwierdzane każdego roku przez władzę budżetową; podkreśla, że budżet UE nie może wykazywać rocznego deficytu ani nie można go finansować z pożyczek zaciąganych na rynkach finansowych;

5.  zwraca uwagę, że główny akt ustawodawczy zawierający postanowienia dotyczące systemu zasobów własnych, tzw. decyzja w sprawie zasobów własnych, jest przyjmowany przez Radę, która stanowi jednomyślnie po zasięgnięciu opinii Parlamentu, oraz że decyzja ta wymaga ratyfikacji przez wszystkie państwa członkowskie; podkreśla, że jest to jedna z najtrudniejszych procedur legislacyjnych przewidzianych w traktacie;

6.  zwraca uwagę, że w przedmiotowym akcie ustawodawczym Rada ustala m.in. pułap zasobów własnych oraz może wprowadzić nowe kategorie zasobów własnych lub znieść kategorię już istniejącą; podkreśla, że choć decyzja w sprawie zasobów własnych nie jest opatrzona datą wygaśnięcia, jest ona bezpośrednio powiązana z odnośnymi wieloletnimi ramami finansowymi, w których określa się maksymalny poziom wydatków w takim samym okresie jak okres obowiązywania decyzji;

7.  przypomina, że w traktacie lizbońskim pojawiły się nowe postanowienia w zakresie przepisów implementacyjnych dotyczących zasobów własnych, przewidujące możliwość przyjęcia przez Radę rozporządzenia kwalifikowaną większością głosów po uzyskaniu zgody Parlamentu; ubolewa jednak, że niektóre przepisy wykonawcze, zwłaszcza przepisy dotyczące obliczania zasobów, których podstawą jest DNB, wciąż znajdują się w decyzji w sprawie zasobów własnych; apeluje zatem o sprawniejszą procedurę przyjmowania decyzji w sprawie zasobów własnych, którą to decyzję należy przyjmować zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, co oznacza głosowanie większością kwalifikowaną w Radzie i stosowanie procedury współdecyzji z Parlamentem; przypomina, że zgodnie z art. 48 ust. 7 TUE Rada Europejska może przyjąć decyzję zezwalającą na stosowanie zwykłej procedury ustawodawczej do rozpatrywania aktów, wobec których nie przewidziano stosowania tej procedury, przy czym taki sposób procedowania jest znacznie bardziej demokratyczny i otwarty; wzywa Radę Europejską do bezzwłocznego uruchomienia takiego mechanizmu;

8.  przypomina, że państwa członkowskie odpowiadają za politykę fiskalną oraz podkreśla, iż prawo poboru podatków leży u podstaw suwerenności państw członkowskich; podkreśla, że reforma systemu zasobów własnych UE nie stanowi przeniesienia suwerenności państw w tej dziedzinie, lecz dostosowanie obecnego systemu do ducha i litery traktatów UE;

II.  Powody, dla których obecny system zasobów własnych wymaga zreformowania

i.  Potrzeba wyeliminowania niedociągnięć w obowiązującym systemie

9.  podkreśla, że obecny system zasobów własnych jest nader złożony, niesprawiedliwy, nieprzejrzysty i zupełnie niezrozumiały dla obywateli UE; w szczególności zwraca uwagę na niejasne obliczenia dotyczące rabatów krajowych i mechanizmów korekcyjnych, które mają zastosowanie do systemu zasobów własnych lub do obliczanych metodami statystycznymi zasobów, których podstawą jest podatek VAT; podkreśla ponadto, że system ten nie podlega skutecznej kontroli parlamentarnej na szczeblu UE oraz w gruncie rzeczy jest pozbawiony legitymacji demokratycznej i nie ma do niego zastosowania zasada rozliczalności;

10.  podkreśla, że sposób, w jaki system zasobów własnych rozwijał się, zastępując stopniowo rzeczywiste zasoby własne tzw. wkładami krajowymi, skutkuje niewspółmiernym uwypukleniem sald netto państw członkowskich, co w dużej mierze prowadzi do pomijania wkładu budżetu UE w realizację wspólnych celów europejskich z korzyścią dla wszystkich obywateli UE; wobec tego ubolewa, że całkowity udział wkładów krajowych do budżetu UE, obliczanych na podstawie DNB lub jako odsetek statystycznych zasobów, których podstawą jest podatek VAT, stanowi ok. 83% całkowitych dochodów UE;

11.  jest przekonany, że dominacja zasobów opartych na DNB umocniła budżetową logikę „godziwego zwrotu”, która zmonopolizowała debaty w Radzie, zarówno w odniesieniu do dochodów, jak i wydatków w budżecie UE; w tym kontekście zwraca uwagę z jednej strony na wprowadzenie rabatu brytyjskiego oraz szereg powiązanych rabatów i innych mechanizmów korekcyjnych po stronie dochodów, a z drugiej strony na niemożność porozumienia się co do wystarczającego poziomu środków w budżecie UE w ramach rocznej procedury budżetowej; jest zdania, że UE musi odejść od koncepcji bilansu operacyjnego netto, ponieważ w praktyce wszystkie państwa członkowskie są beneficjentami budżetu UE;

12.  uważa zwłaszcza, że na decyzję dotyczącą wielkości rocznego budżetu UE wpływ mają względy polityczne i finansowe na szczeblu krajowym, ograniczające pole manewru podczas negocjacji budżetowych, które często zamieniają się przez to w grę o sumie zerowej między płatnikami netto a beneficjentami netto w Radzie; ignoruje się zobowiązania Unii, w tym również zobowiązania podjęte przez Radę; uważa w związku z tym, że szereg unijnych strategii politycznych wykazujących najwyższą europejską wartość dodaną to często obszary, w których proponuje się oszczędności kosztów i tym samym osłabia projekt UE jako taki;

13.  odnotowuje, że krajowe wkłady do budżetu UE są wyraźnie zidentyfikowane w budżetach krajowych po stronie wydatków i są często postrzegane jako obciążenie finansowe przewyższające korzyści odnotowywane w obszarach wydatków UE, które często są mniej widoczne; w związku z tym podkreśla, że należy zmierzyć się z problemem braku publicznej świadomości na temat korzyści płynących z budżetu UE;

14.  wyraża w związku z tym przekonanie, że obecny system zasobów własnych zasadniczo narusza literę i ducha traktatu; ponownie podkreśla swoje utrwalone od dawna stanowisko, że dogłębna reforma zasobów UE jest konieczna w celu dostosowania finansowania budżetu UE do wymogów traktatu i potrzeb całej Unii;

ii.  Należy umożliwić UE finansowanie jej strategii politycznych i sprostanie nowym wyzwaniom

15.  podkreśla, że wieloletnie ramy finansowe na okres po roku 2020 będą musiały umożliwić odpowiednie finansowanie unijnych strategii politycznych i programów o wyraźnej europejskiej wartości dodanej, ale i zapewnić dodatkowe środki na reagowanie na nowe wyzwania, które zostały już wskazane w takich dziedzinach jak wzrost gospodarczy, zatrudnienie, zmiana klimatu, ochrona środowiska, konkurencyjność, spójność, innowacje, migracja, kontrola zewnętrznych granic UE, bezpieczeństwo i obrona;

16.  podkreśla ponadto, że należy uniknąć niedociągnięć obecnych wieloletnich ram finansowych, a także zapewnić od samego początku taki poziom zasobów, który umożliwi Unii realizowanie programu politycznego w oparciu o odpowiednie środki finansowe, a także skuteczne reagowanie na nieprzewidziane wydarzenia lub kryzysy mogące wystąpić w okresie obowiązywania następnych wieloletnich ram finansowych; podkreśla potrzebę rozwiązania powracającego problemu braku wystarczających środków na płatności w ramach rocznej procedury budżetowej; przypomina wykorzystanie w znaczącym stopniu przepisów dotyczących elastyczności wieloletnich ram finansowych, co było niezbędne w celu stawienia czoła kryzysowi migracyjnemu i uchodźczemu;

17.  spodziewa się, że niezależnie od osiągniętego porozumienia finansowego konsekwencje wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z UE będą stanowić poważne wyzwanie także z perspektywy następnych wieloletnich ram finansowych oraz wszystkich powiązanych decyzji budżetowych; wyraża przekonanie, że przed podjęciem decyzji w sprawie wieloletnich ram finansowych na okres po roku 2020 należy zlikwidować lukę spowodowaną brexitem, a jednocześnie zagwarantować, że zasoby UE nie zostaną zmniejszone, a programy UE nie odczują negatywnych skutków;

18.  z zadowoleniem przyjmuje propozycję złożoną przez przewodniczącego Komisji Jeana‑Claude’a Junckera, dotyczącą utworzenia w budżecie UE specjalnej linii przeznaczonej dla strefy euro, którą to propozycję przewodniczący Komisji zawarł w swoim oświadczeniu o stanie Unii, wygłoszonym na forum Parlamentu Europejskiego, i którą następnie rozwinięto w komunikacie Komisji z dnia 6 grudnia 2017 r. w sprawie nowych instrumentów budżetowych na rzecz stabilnej strefy euro, osadzonych w ramach prawnych Unii (COM(2017)0822); apeluje w tym celu o wprowadzenie do budżetu UE mechanizmu budżetowego gwarantującego zdolność działania na poziomie powyżej obowiązujących pułapów;

III.  Możliwy do zaakceptowania i zrównoważony system zasobów własnych

Zasady i założenia dotyczące ustanowienia nowego systemu zasobów własnych

19.  w trosce o stabilność finansów na szczeblu UE popiera ustanowienie przejrzystego, prostszego i sprawiedliwszego nowego systemu zasobów własnych w oparciu o elementy obecnego systemu, które okazały się skuteczne; jest zdania, że reforma systemu zasobów własnych powinna opierać się na szeregu zasad przewodnich;

20.  podkreśla potrzebę powiązania dochodów z celami polityki, w szczególności z jednolitym rynkiem i unią energetyczną oraz ze strategiami politycznymi dotyczącymi środowiska, klimatu i transportu; jest w związku z tym przekonany, że budżet UE powinien skupiać się na strategiach politycznych mających europejską wartość dodaną, zgodnie z rezolucją Parlamentu w sprawie dokumentu otwierającego debatę na temat przyszłości finansów UE(10);

21.  podkreśla, że z operacyjnego punktu widzenia nie należy wprowadzać jednocześnie wszystkich nowych zasobów własnych i wskazuje na potrzebę ich stopniowego wdrażania; uważa zatem, że reformę systemu zasobów własnych można przeprowadzić, stosując podejście dwuetapowe: po pierwsze, należy wprowadzić zasoby własne mniej skomplikowane pod względem technicznym, których gromadzenie jest łatwe i odbywa się po rozsądnych kosztach, a po drugie – stopniowo wprowadzać wszystkie dodatkowe nowe zasoby własne w oparciu o ustalony harmonogram, dopóki zasoby te nie osiągną pełnej operacyjności;

22.  uważa, że wprowadzenie nowych zasobów własnych powinno mieć podwójny cel: po pierwsze, powinno doprowadzić do znacznego zmniejszenia (o ok. 40%) udziału wkładów opartych na DNB, co pozwoli zaoszczędzić środki w budżetach państw członkowskich, a po drugie – umożliwić finansowanie wyższego poziomu wydatków UE w ramach wieloletnich ram finansowych na okres po roku 2020, a także wypełnienie luki wynikającej z wystąpienia Zjednoczonego Królestwa; przypomina w tym kontekście, że nowe zasoby własne nie mają na celu zwiększenia ogólnego obciążenia podatkowego spoczywającego na podatnikach w UE, którzy nie powinni odczuć wprowadzenia nowych zasobów własnych;

23.  apeluje o zniesienie wszystkich rabatów i korekt przy jednoczesnym zagwarantowaniu sprawiedliwego traktowania wszystkich państw członkowskich; podkreśla w tym kontekście, że brexit będzie oznaczać, iż rabat Zjednoczonego Królestwa i powiązane „rabaty od rabatu” staną się nieaktualne i przestaną istnieć, a reforma statystycznych zasobów własnych opartych na VAT stanie się nieunikniona;

24.  uważa, że tradycyjne zasoby własne, a mianowicie cła, opłaty rolne oraz opłaty wyrównawcze od cukru i izoglukozy, stanowią wiarygodne i prawdziwe źródło dochodów UE, gdyż wynikają one bezpośrednio z unii celnej, jaką jest UE, oraz ze związanych z nią kompetencji prawnych i wspólnej polityki handlowej; uważa w związku z tym, że należy zachować tradycyjne zasoby własne jako źródło dochodów w budżecie UE; uważa, że jeżeli ograniczy się wysokość kosztów poboru zatrzymywanych przez państwa członkowskie, do budżetu UE można będzie przekazać większą część tych dochodów;

25.  uznaje, że wkłady oparte na DNB stanowią wiarygodne, stabilne i sprawiedliwe źródło dochodów dla budżetu UE i cieszą się silnym poparciem znacznej większości państw członkowskich; uważa w związku z tym, że należy je utrzymać, ale jedynie jako równoważące i dodatkowe zasoby w budżecie UE, co położyłoby kres budżetowej logice tzw. godziwego zwrotu; podkreśla w tym kontekście potrzebę dopilnowania, by wkład oparty na DNB był klasyfikowany w ten sam sposób we wszystkich budżetach krajowych, a mianowicie jako dochód przypisany UE, a nie jako wydatki rządów krajowych;

Kryteria stosowane do określania nowych zasobów własnych

26.  podziela opinię zawartą w sprawozdaniu Grupy Wysokiego Szczebla ds. Zasobów Własnych, zgodnie z którą podczas poszukiwania potencjalnych nowych zasobów własnych należy uwzględnić następujące kryteria: równość i sprawiedliwość, wydajność, wystarczalność i stabilność, przejrzystość i prostota, demokratyczna rozliczalność i dyscyplina budżetowa, skoncentrowanie się na europejskiej wartości dodanej, zasada pomocniczości i suwerenność fiskalna państw członkowskich oraz ograniczanie politycznych kosztów transakcyjnych;

27.  wzywa Komisję, by na podstawie powyższych elementów zbadała możliwość wprowadzenia następującego koszyka nowych zasobów własnych;

Koszyk ewentualnych nowych zasobów własnych

a.  Cel: konsolidacja jednolitego rynku, poprawa jego przejrzystości i zapewnienie równiejszych warunków działania

•  Podatek od wartości dodanej

28.  przypomina, że od czasu jego powstania blisko 50 lat temu podatek VAT był wykorzystywany jako podstawa obliczania jednego z zasobów własnych budżetu UE i że ten zasób stanowi obecnie około 12% dochodów UE;

29.  zwraca jednak uwagę, że obecny system charakteryzuje się poważnymi niedociągnięciami: zasoby te są obliczane w oparciu o dane statystyczne; są niepotrzebnie złożone i nie mają bezpośredniego związku z obywatelami; przekładają się one na zwykłe przeniesienie części dochodów uzyskanych przez państwa członkowskie i w związku z tym nie wnoszą wartości dodanej w porównaniu z zasobami własnymi opartymi na DNB; podstawa wkładu nie jest przejrzysta i nie ma równości wśród podatników;

30. ubolewa, że OLAF wielokrotnie odnotowywał poważne przypadki nadużyć celnych w państwach członkowskich, które powodowały znaczną utratę wpływów do budżetu Unii; zwraca uwagę na specjalne sprawozdanie Europejskiego Trybunału Obrachunkowego nr 19/2017 pt. „Procedury przywozu – luki w ramach prawnych i nieskuteczne wdrażanie wpływają negatywnie na interesy finansowe UE”, a także wyraża zaniepokojenie, że oszuści nadal będą odnajdować wśród państw członkowskich najsłabsze ogniwo stanowiące punkt dostępu do unii celnej oraz że straty dla budżetu Unii będą odczuwalne nawet w kolejnych wieloletnich ramach finansowych; wzywa Komisję i państwa członkowskie do podjęcia niezbędnych środków w celu powstrzymania tych działań, które szkodzą budżetowi Unii;

31.  przypomina o wniosku ustawodawczym z 2011 r. w sprawie nowego rodzaju zasobów opartych na VAT; wniosek ten doprowadziłby do stosowania w całej UE stałej stawki opartej na wartości netto dostarczanych towarów i usług lub przywożonych towarów, w przypadku których zastosowanie miałby standardowy, wspólny podatek VAT; zauważa, że chociaż wniosku tego nie przyjęto, w lutym 2013 r. Rada Europejska zachęciła Radę do kontynuowania prac nad tym dossier; uważa, że obecna sytuacja pozwala spodziewać się przełomu w tej sprawie;

32. z zadowoleniem przyjmuje wniosek grupy wysokiego szczebla dotyczący jej wizji zasobów własnych opartych na płatnościach VAT w celu uproszczenia systemu, obniżenia kosztów administracyjnych i umocnienia powiązań między polityką UE w sprawie VAT a faktycznymi wpływami z VAT;

33.  odnotowuje plan działania Komisji w dziedzinie VAT („W kierunku jednolitego unijnego obszaru VAT – czas na decyzje”, COM(2016)0148), opublikowany w dniu 7 kwietnia 2016 r., oraz wynikający zeń wniosek z dnia 4 października 2017 r. w sprawie szeregu podstawowych zasad i kluczowych reform dotyczących unijnego obszaru VAT; popiera dogłębną reformę systemu VAT w UE, która to reforma powinna mieć na celu rozszerzenie podstawy opodatkowania, ograniczenie możliwości oszustw i kosztów przestrzegania przepisów oraz wygenerowanie nowych dochodów; uważa, że część takich nowych dochodów należy przekazać do budżetu UE;

34.  uważa, że uproszczone zasoby oparte na VAT powinny opierać się na wspólnym mianowniku systemów podatku VAT w całej UE, a także zwraca uwagę, że w związku z tym nie wyeliminują one wszystkich krajowych uwarunkowań, które są uzasadnione z wielu powodów;

35.  popiera wprowadzenie jednolitej stawki podatku (od 1 do 2%) od dochodów ze zreformowanego podatku VAT, pobieranego w całości przez organy administracji państw członkowskich jako zasoby własne Unii; jest zdania, że system taki mógłby zapewnić UE znaczne i stabilne wpływy po niewygórowanych kosztach administracyjnych;

36.  podkreśla, że Komisja przedstawiła już wnioski ustawodawcze w sprawie poważnej reformy unijnych przepisów dotyczących podatku VAT oraz że w 2018 r. oczekuje się dodatkowych inicjatyw; zaznacza, że reformę podatku VAT należy zakończyć jak najszybciej, a najpóźniej przed początkiem obowiązywania następnych wieloletnich ram finansowych;

37.  wzywa Komisję, aby w oczekiwaniu na przyjęcie odpowiednich przepisów dotyczących podatku VAT przedstawiła wniosek w sprawie reformy zasobów własnych opartych na VAT w ramach swojego przyszłego pakietu legislacyjnego dotyczącego zasobów własnych UE; uważa, że wniosek taki powinien uwzględniać główne wyniki reformy podatku VAT, będącej obecnie przedmiotem dyskusji;

•  Podatek od osób prawnych

38.  przypomina, że w swojej rezolucji z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie interpretacji prawa podatkowego i innych środków o podobnym charakterze lub skutkach(11) Parlament wezwał Komisję do przedstawienia wniosku dotyczącego wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych (CCCTB), któremu powinien towarzyszyć stosowny i sprawiedliwy klucz podziału zapewniający kompleksowe rozwiązanie w kwestii radzenia sobie ze szkodliwymi praktykami podatkowymi w Unii oraz jasne i proste procedury dla przedsiębiorstw, a także ułatwiający transgraniczną działalność gospodarczą w Unii;

39.  odnotowuje wnioski Komisji dotyczące CCCTB, a jednocześnie przypomina o swoim apelu dotyczącym rozszerzenia skonsolidowanej podstawy i objęcia nią wszystkich przedsiębiorstw po upływie okresu przejściowego; podkreśla, że obecne wnioski dotyczące CCCTB powinny również obejmować gospodarkę cyfrową; w oparciu o te wnioski proponuje, aby prowadzenie działalności cyfrowej przez przedsiębiorstwo było traktowane tak samo jak prowadzenie przez nie działalności w miejscu fizycznym, a to dzięki zdefiniowaniu i określeniu stałego miejsca prowadzenia działalności cyfrowej;

40.  zgadza się z dokonaną przez Grupę Wysokiego Szczebla ds. Zasobów Własnych oceną CCCTB jako podstawy nowych zasobów własnych, spełniającej wszystkie kryteria określone przez grupę; podkreśla, że CCCTB jest również kluczowym elementem rozwoju jednolitego rynku, który jest europejskim dobrem publicznym, ponieważ zapobiega ona zarówno niewłaściwej konkurencji podatkowej między państwami członkowskimi, jak i optymalizacji podatkowej wywierającej szkodliwy wpływ na równe warunki działania;

41.  przypomina, że uchylanie się od opodatkowania bez względu na jego formę sprawia, że UE traci rocznie środki, których wysokość Komisja szacuje na 1 bilion EUR; podkreśla potrzebę odzyskania niepobranych dochodów podatkowych w ramach skoordynowanej polityki przeciwdziałania nadużyciom i unikaniu opodatkowania oraz za pomocą ram opartych na przejrzystości, współpracy i koordynacji;

42.  zwraca się do Komisji, aby w oparciu o wnioski wypływające z przeglądu dyrektywy w sprawie wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych zaproponowała utworzenie nowego źródła zasobów własnych dla budżetu Unii, które obliczano by na podstawie dochodów państw członkowskich wynikających z CCCTB; opowiada się za ustaleniem jednolitej stawki podatku od dochodów z CCCTB, które byłyby pobierane jako zasoby własne; jest zdania, że taki system mógłby zapewnić UE znaczne i stabilne wpływy przy ograniczonych kosztach administracyjnych;

•  Renta emisyjna

43.  jest zdania, że dochody pochodzące z zysków Europejskiego Banku Centralnego (dochody EBC z emisji waluty), a tym samym mające bezpośredni związek z unią walutową UE, powinny stanowić nowe zasoby własne, zamiast trafiać do krajowych organów podatkowych;

b.  Cel: ograniczenie spekulacji finansowych i wzmocnienie sprawiedliwości podatkowej w sektorach, w których wykorzystuje się instrumenty agresywnego planowania podatkowego lub agresywną optymalizację podatkową.

•  Podatek od transakcji finansowych (PTF) na szczeblu europejskim

44.  z zadowoleniem przyjmuje wysiłki podejmowane w ramach wzmocnionej współpracy przez grupę 11 państw członkowskich w celu ustanowienia podatku od transakcji finansowych, w następstwie wniosku przedstawionego w 2011 r. przez Komisję; apeluje do wszystkich pozostałych państw członkowskich o przyłączenie się do tej grupy, aby uniknąć zakłóceń na rynkach finansowych oraz zagwarantować sprawne funkcjonowanie jednolitego rynku;

45.  podziela ocenę dokonaną przez Grupę Wysokiego Szczebla ds. Zasobów Własnych, zgodnie z którą PTF może stanowić podstawę nowej kategorii zasobów własnych budżetu Unii, lecz należy również zbadać inne sposoby opodatkowania działalności finansowej;

46.  w związku z tym wzywa do utworzenia nowej kategorii zasobów własnych budżetu Unii, obliczanej na podstawie wybranej metody opodatkowania działalności finansowej;

•  Opodatkowanie przedsiębiorstw w sektorze cyfrowym

47.  przyjmuje z zadowoleniem wnioski z nieformalnego posiedzenia Rady ministrów finansów z dnia 16 września 2017 r., zawierające wezwanie do opracowania nowych przepisów podatkowych dla gospodarki cyfrowej, w odpowiedzi na pismo czterech ministrów finansów, w którym wzywają oni Komisję do przeanalizowania „skutecznych rozwiązań opartych na koncepcji ustanowienia tzw. »podatku wyrównawczego« od obrotów generowanych w Europie przez przedsiębiorstwa cyfrowe”; podkreśla, że w komunikacie z dnia 21 września 2017 r. pt. „Sprawiedliwy i skuteczny system podatkowy w Unii Europejskiej dla jednolitego rynku cyfrowego” Komisja potwierdziła, że CCCTB zapewnia odpowiednie ramy dla przeglądu zasad w celu stworzenia nowoczesnego i stabilnego systemu opodatkowania przedsiębiorstw cyfrowych oraz stawienia czoła wyzwaniom podatkowym, jakich źródłem jest gospodarka cyfrowa; apeluje również o podejście skoordynowane na szczeblu UE, nawet w odniesieniu do rozwiązań krótkoterminowych, aby uniknąć zakłóceń na jednolitym rynku wynikających z jednostronnych działań, a także zapobiec tworzeniu rajów podatkowych dla przedsiębiorstw cyfrowych;

48.  zgadza się, że gospodarka cyfrowa powinna mieć nowoczesne i stabilne ramy podatkowe, aby pobudzać innowacje, przeciwdziałać rozdrobnieniu rynku i nieuczciwej konkurencji oraz umożliwić wszystkim podmiotom czerpanie korzyści z nowych, sprawiedliwych i wyważonych warunków przy jednoczesnym zagwarantowaniu, że platformy i przedsiębiorstwa cyfrowe będą płacić należną część podatków w miejscu generowania zysków; zauważa ponadto, że konieczne jest zagwarantowanie pewności podatkowej w przypadku inwestycji biznesowych, aby wyeliminować istniejące luki oraz zapobiec powstawaniu nowych luk w prawie podatkowym w ramach jednolitego rynku;

49.  uważa, że należy koniecznie powziąć środki podatkowe w zakresie rynku cyfrowego w celu ograniczenia zakłóceń podatkowych i uchylania się od płacenia podatków, agresywnego planowania podatkowego lub systemów optymalizacji podatkowej, a także niewłaściwego użycia europejskich mechanizmów w celu unikania opodatkowania; uważa, że takie praktyki zakłócają konkurencję na jednolitym rynku i pozbawiają państwa członkowskie należnych im dochodów podatkowych;

50.  wzywa, co do zasady, do utworzenia nowej kategorii zasobów własnych w budżecie Unii, pobieranych od transakcji w gospodarce cyfrowej; uważa jednak, że ze względu na trwające obecnie ważne negocjacje zarówno na szczeblu UE, jak i na szczeblu OECD, jest zbyt wcześnie na podjęcie konkretnych decyzji dotyczących ustanowienia takich zasobów;

51.  niemniej jednak uważa, że wszelkie środki powzięte przez organy UE, takie jak systemy rejestrowania lub monitorowania bądź mechanizmy regulacyjne, powinny niezwłocznie umożliwić pobieranie podatków lub opłat na rzecz budżetu Unii na podstawie ich europejskiej wartości dodanej; uważa, że są to dobra publiczne UE, które, jak stwierdza Grupa Wysokiego Szczebla ds. Zasobów Własnych, są podstawą do ustanowienia opłaty stanowiącej „inne dochody” pochodzące z unijnych strategii politycznych;

c.  Cel: propagowanie transformacji sektora energetycznego i walka z globalnym ociepleniem

•  Podatki i opłaty środowiskowe

52.  potwierdza, że walka ze zmianą klimatu i przejście na zrównoważoną niskoemisyjną gospodarkę o obiegu zamkniętym oraz wspólnie uzgodnione cele unii energetycznej to główne zamierzenia polityki UE;

53.  ponownie wyraża przekonanie, że wyłącznie wspólne opodatkowanie w zakresie energii i środowiska na szczeblu UE może zapewnić uczciwą konkurencję między przedsiębiorstwami i właściwe funkcjonowanie jednolitego rynku, a tym samym pobudzać działania zmierzające do ustanowienia bardziej postępowego i zrównoważonego modelu rozwoju;

54. podkreśla znaczenie podatków ekologicznych jako szczególnie przydatnego mechanizmu przyczyniającego się do ustanowienia europejskich zasobów własnych; wzywa Komisję do dalszego włączania propozycji dotyczących dodatkowych ekologicznych zasobów własnych, przedstawionych w sprawozdaniu Grupy Wysokiego Szczebla ds. Zasobów Własnych oraz przez komisarza ds. budżetu UE, które są zgodne z określonymi strategiami politycznymi Unii, takimi jak polityka energetyczna (podatek energetyczny), polityka w zakresie środowiska i klimatu (mechanizm dostosowawczy na granicach, dotyczący emisji dwutlenku węgla, podatek od tworzyw sztucznych i system handlu emisjami) oraz polityka w zakresie transportu (podatek od paliw stosowanych w transporcie drogowym i podatek od biletów lotniczych), aby wspierać dodatkowe przyszłe zasoby własne Unii;

55.  apeluje, by znaczna część dochodów z aukcji w ramach systemu handlu emisjami, począwszy od etapu 4 (2021 r.), była uznawana za nowe zasoby własne UE; przypomina, że opcja ta była przedmiotem dyskusji w Grupie Wysokiego Szczebla ds. Zasobów Własnych i jest wyraźnie sugerowana przez Komisję w jej komunikacie z dnia 14 lutego 2018 r. pt. „Nowe, nowoczesne wieloletnie ramy finansowe dla Unii Europejskiej, która skutecznie realizuje swoje priorytety po 2020 r.” (COM(2018)0098); jednocześnie apeluje o wprowadzenie podatku korygującego od emisji dwutlenku węgla, pobieranego na granicach, który byłby nowym rodzajem zasobów własnych w budżecie UE i powinien również gwarantować równe warunki działania w handlu międzynarodowym oraz zmniejszenie delokalizacji produkcji przy jednoczesnym wliczeniu kosztów związanych ze zmianą klimatu w ceny importowanych towarów;

56.  zwraca się do Komisji o rozważenie możliwości wprowadzenia na szczeblu UE podatku od tworzyw sztucznych i produktów jednorazowego użytku, aby zachęcać do korzystania z bardziej zrównoważonych rozwiązań alternatywnych;

57.  uważa, że zasoby własne oparte na podatku od energii elektrycznej pokrywałyby się z systemem handlu emisjami UE i budziłyby obawy co do stabilności warunków inwestycyjnych i obciążenia finansowego gospodarstw domowych;

58.  uważa, że jeżeli dane państwo członkowskie jest nadmiernie obciążone, a przyczyną takiego obciążenia jest jedno ze źródeł zasobów własnych, obciążenie takie można ograniczyć poprzez dodatkowe wsparcie w ramach programów UE, ograniczone co do czasu trwania i kwoty oraz zgodne z zamierzeniami i celami Unii; podkreśla, że wsparcia takiego nie można udzielać poprzez wprowadzenie nowych rabatów czy mechanizmów korekcyjnych po stronie dochodów w budżecie UE;

59.  podkreśla, że wprowadzenie podatków lub opłat związanych z ochroną środowiska nie powinno mieć wpływu na prawo państw członkowskich do określania warunków eksploatacji własnych zasobów energetycznych oraz wyboru między różnymi źródłami energii i ogólnej struktury dostaw energii;

Inne źródła dochodu

60.  przypomina, że chociaż zasoby własne powinny być głównym elementem dochodów w budżecie UE, to jednak są one uzupełniane zgodnie z art. 311 TFUE „innymi dochodami”, które obejmują: podatki od wynagrodzeń pracowników instytucji UE, dochody z działalności administracyjnej instytucji, takie jak przychody ze sprzedaży towarów, najmu i dzierżawy, świadczenia usług i odsetek bankowych, wkłady państw trzecich na rzecz niektórych programów UE, odsetki od opóźnionych płatności, grzywny uiszczane przez przedsiębiorstwa, głównie w związku z nieprzestrzeganiem przez nie unijnego prawa konkurencji oraz dochody z prowadzonych przez Unię operacji zaciągania i udzielania pożyczek;

61.  odnotowuje, że w przypadku nadwyżki saldo z każdego roku budżetowego ujmuje się w budżecie na następny rok jako dochody oraz że pozostałe dochody, salda i dostosowania o charakterze technicznym, w tym nadwyżka z poprzedniego roku, stanowią ok. 6% całkowitych dochodów; podkreśla, że w ostatnich latach „inne dochody” pochodziły głównie z grzywien, które same stanowią 2,5% całkowitych dochodów (z wyłączeniem dochodów przeznaczonych na określony cel);

62.  ubolewa, że potencjał tych innych dochodów był dotychczas lekceważony w debacie na temat finansowania UE; uważa, że dochody te, nawet jeżeli nie stanowią alternatywy dla innych zasobów własnych ze względu na ich poziom, niestabilność i nieprzewidywalność, mogą jednak stanowić źródło finansowania zwiększonych potrzeb finansowych w kolejnych wieloletnich ramach finansowych;

63.  przypomina, że procedury prawne dotyczące takich dochodów i ewentualnych zmian są bardziej elastyczne niż w przypadku zasobów własnych, ponieważ nie są one ustanowione w decyzji w sprawie zasobów własnych, lecz w prawie wtórnym, a zatem nie podlegają wymogowi jednomyślności;

64.  przypomina, że od dawna stoi na stanowisku, iż wszelkie dochody wynikające z grzywien nakładanych na przedsiębiorstwa za naruszanie prawa konkurencji UE lub związane z opóźnieniami w płatnościach wkładów krajowych do budżetu UE powinny stanowić dodatkowe dochody dla budżetu UE, ale nie powinny pociągać za sobą odpowiedniego zmniejszenia wkładów opartych na DNB;

65.  w związku z tym wzywa do utworzenia specjalnej rezerwy po stronie dochodów w budżecie UE, która będzie stopniowo uzupełniana przez wszelkiego rodzaju nieprzewidziane inne dochody; uważa, że rezerwę tę należy wykorzystać na zaspokojenie dodatkowych potrzeb w zakresie płatności, zwłaszcza potrzeb związanych z uruchomieniem łącznego marginesu na zobowiązania lub specjalnych instrumentów wieloletnich ram finansowych;

66.  podkreśla możliwości, jakie dla budżetu UE stanowią opłaty wymagane do wdrożenia strategii politycznych UE, a zwłaszcza programów europejskich, takich jak przyszły unijny system informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż (ETIAS) dla obywateli państw trzecich; uważa, że w niektórych przypadkach takie dochody można by przeznaczyć na tę samą politykę lub ten sam cel; uważa, że przy opracowywaniu programów i strategii politycznych UE na okres po roku 2020 tego rodzaju potencjalne dochody należy rozważać w sposób bardziej systematyczny, aby zapewnić dodatkowe źródło dochodów dla budżetu UE;

67. podkreśla, że w 2016 r. dochody przyznane zdecentralizowanym agencjom UE, takie jak opłaty i należności z poszczególnych sektorów oraz wkłady z budżetów krajowych, wyniosły ok. 1 mld EUR; zwraca się do Komisji o zaproponowanie w kolejnych wieloletnich ramach finansowych spójnego podejścia do kwestii finansowania agencji z opłat;

***

68.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji.

(1)

Dz.U. L 168 z 7.6.2014, s. 105.

(2)

Dz.U. L 168 z 7.6.2014, s. 29.

(3)

Dz.U. L 168 z 7.6.2014, s. 39.

(4)

Dz.U. C 27E z 31.1. 2008, s. 214.

(5)

Dz.U. C 380E z 11.12.2012, s. 89.

(6)

Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0378.

(7)

Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0432.

(8)

Teksty przyjęte, P8_TA(2014)0097.

(9)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0309.

(10)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0401.

(11)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0310.


OPINIA Komisji Handlu Międzynarodowego (22.1.2018)

dla Komisji Budżetowej

w sprawie reformy systemu zasobów własnych Unii Europejskiej

(2017/2053(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Wim van de Camp

WSKAZÓWKI

Komisja Handlu Międzynarodowego zwraca się do Komisji Budżetowej, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  wzywa do reformy systemu zasobów własnych, która skupi się na nowoczesnych priorytetach, będzie najkorzystniejsza ekonomicznie i ułatwi zarządzanie finansowe oraz stworzy przewidywalną i stabilną podstawę dla niezależnego, przejrzystego i zrównoważonego budżetu UE, a także rozwiąże problem trwającej i wciąż rosnącej presji na budżet UE i doprowadzi do uproszczenia obowiązującego systemu skomplikowanych i niejasnych rabatów z myślą o ich zniesieniu, aby zagwarantować środki finansowe konieczne do zaspokojenia potrzeb obywateli;

2.  apeluje o zmniejszenie uzależnienia UE od wkładów krajowych opartych na VAT i DNB i o rozważenie wprowadzenia systemu, w którym zasoby własne oparte na VAT zastąpiono by transferem części poborów z VAT ściągniętych na szczeblu krajowym;

3.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywy na rzecz wszechstronnej reformy systemu zasobów własnych UE, aby zwiększyć poparcie państw członkowskich i obywateli dla rzeczywiście wiarygodnego i niezależnego budżetu UE, wspierać zrównoważoną gospodarkę w UE oraz generować unijną wartość dodaną;

4.  zwraca uwagę, że unia celna jest podstawowym filarem UE oraz ma zasadnicze znaczenie w kontekście negocjowania umów handlowych przez UE, która stanowi jeden z największych bloków handlowych na świecie; podkreśla, że handel międzynarodowy UE jest bezpośrednio związany z tradycyjnymi zasobami własnymi, na które składają się także cła przywozowe z tytułu produktów pochodzących spoza UE oraz opłaty wyrównawcze od cukru i które w 2015 r. stanowiły 12,8 % całości przychodów UE;

5.  podkreśla potrzebę dokonania analizy wpływu umów o (wolnym) handlu zawieranych przez UE na tradycyjne zasoby własne oraz potrzebę przydzielenia źródeł dochodów, aby zrekompensować ewentualne zmniejszenie tych zasobów i będącą jego konsekwencją potencjalną niestabilność;

6.  wzywa do gruntownego zbadania pod kątem prawnym i z punktu widzenia wykonalności możliwości ustanowienia należności celnych i opłat wyrównawczych od handlu towarami i usługami obliczanych w oparciu o stopień zrównoważoności i wielkość emisji oraz do ewentualnego włączenia takich działań do międzynarodowej polityki handlowej i umów handlowych UE w celu zachęcenia partnerów handlowych do stosowania metod produkcji przyjaznych dla klimatu, a także w charakterze środków stanowiących źródło zasobów własnych; podkreśla w związku z tym, że takie środki powinny być wprowadzane tylko wówczas, gdy bez żadnej wątpliwości spełniają zasady WTO oraz gwarantują równe szanse na szczeblu międzynarodowym i konkurencyjność przedsiębiorstw UE, wśród których istotną rolę pełnią MŚP;

7.  przypomina swoje wcześniejsze apele o nowocześniejsze, skuteczniejsze, wydajniejsze, jaśniejsze i w mniejszym stopniu rozbieżne podejście do kwestii przepisów i procedur celnych UE, z myślą o optymalizacji i egzekwowaniu obecnego systemu celnego UE oraz o zachęcaniu do współpracy, której wyraźnym celem byłoby rozwiązanie problemu uchylania się od opodatkowania i wyeliminowanie wszelkich form nieuczciwej konkurencji, aby skutecznie pobierać i włączać należności celne i opłaty do zasobów własnych UE;

8.  stwierdza, że instrumenty ochrony handlu (TDI) są źródłem zasobów własnych UE, ale z uwagi na swój charakter nie mogą i nie powinny stanowić przewidywalnej i stabilnej podstawy trwałego wkładu na rzecz zasobów własnych UE; podkreśla, że instrumenty ochrony handlu nie powinny być stosowane głównie jako źródło zasobów własnych UE, ponieważ należy je ustanawiać wyłącznie odpowiednio i proporcjonalnie, zgodnie z obowiązującymi zasadami.

INFORMACJE O PRZYJĘCIU OPINII W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

23.1.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

25

6

4

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

William (The Earl of) Dartmouth, Laima Liucija Andrikienė, Maria Arena, Tiziana Beghin, David Borrelli, David Campbell Bannerman, Daniel Caspary, Salvatore Cicu, Eleonora Forenza, Karoline Graswander-Hainz, Nadja Hirsch, Yannick Jadot, France Jamet, Bernd Lange, David Martin, Emma McClarkin, Anne-Marie Mineur, Sorin Moisă, Alessia Maria Mosca, Franz Obermayr, Artis Pabriks, Inmaculada Rodríguez-Piñero Fernández, Tokia Saïfi, Joachim Schuster, Joachim Starbatty, Adam Szejnfeld, Hannu Takkula, Iuliu Winkler

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Reimer Böge, Seán Kelly, Sander Loones, Fernando Ruas, Lola Sánchez Caldentey, Jarosław Wałęsa

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Virginie Rozière

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W KOMISJI OPINIODAWCZEJW FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO

25

+

ALDE

Nadja Hirsch, Hannu Takkula

EFDD

Tiziana Beghin, David Borrelli

PPE

Laima Liucija Andrikienė, Reimer Böge, Daniel Caspary, Salvatore Cicu, Seán Kelly, Sorin Moisă, Artis Pabriks, Fernando Ruas, Tokia Saïfi, Adam Szejnfeld, Jarosław Wałęsa, Iuliu Winkler

S&D

Maria Arena, Karoline Graswander-Hainz, Bernd Lange, David Martin, Alessia Maria Mosca, Inmaculada Rodríguez-Piñero Fernández, Virginie Rozière, Joachim Schuster

VERTS/ALE

Yannick Jadot

6

-

ECR

David Campbell Bannerman, Sander Loones, Emma McClarkin, Joachim Starbatty

ENF

France Jamet, Franz Obermayr

4

0

EFDD

William (The Earl of) Dartmouth

GUE/NGL

Eleonora Forenza, Anne-Marie Mineur, Lola Sánchez Caldentey

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się


OPINIA Komisji Kontroli Budżetowej (27.11.2017)

dla Komisji Budżetowej

w sprawie reformy systemu zasobów własnych Unii Europejskiej

(2017/2053(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Nedzhmi Ali

WSKAZÓWKI

Komisja Kontroli Budżetowej zwraca się do Komisji Budżetowej, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

A.  mając na uwadze, że w sytuacji ograniczonych zasobów należy przywiązywać większe znaczenie do ochrony interesów finansowych UE przy zwiększaniu dochodów w budżecie UE przez podnoszenie wartości kalkulacyjnej z zasobów własnych; mając na uwadze, że większe znaczenie należy również przywiązywać do wzmocnionej współpracy i wspólnych działań Komisji i państw członkowskich;

B.  mając na uwadze, że budżet UE jest przede wszystkim budżetem inwestycyjnym, posiadającym również pewne funkcje redystrybucji między państwami członkowskimi, i że służy on głównie do wspierania wspólnych strategii politycznych i celów UE oraz oferuje kapitał zalążkowy dla inwestycji średnio- i długoterminowych;

C.  mając na uwadze, że jednym z głównych celów budżetu UE powinno być wspieranie szybszego wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy w regionach słabiej rozwiniętych, tak aby osiągnąć taki sam poziom rozwoju społecznego i gospodarczego we wszystkich państwach członkowskich, a do osiągnięcia tego celu w istotny sposób powinno się przyczynić zwiększone korzystanie z zasobów własnych;

1.  uważa, że zasoby własne należy wykorzystywać głównie w projektach, które mogą przynieść najwyższą europejską wartość dodaną; podkreśla, że wydatki należy kierować na obszary, w których finansowanie na poziomie europejskim jest niezbędne lub w których finansowanie na poziomie krajowym nie byłoby wystarczające do osiągnięcia europejskiego celu;

2.  podkreśla, że obecny system zasobów własnych charakteryzuje się nadmierną złożonością i kładzie nierówny nacisk na salda netto państw członkowskich; popiera wprowadzenie nowych zasobów własnych, ponieważ ograniczy to uzależnienie budżetu UE od opartych na DNB wkładów państw członkowskich i umożliwi kierowanie finansowania UE w większym stopniu na strategie polityczne i priorytety Unii; jest zdania, że udział nowych faktycznych zasobów własnych należy zwiększyć do co najmniej 50 % dochodów w budżecie UE;

3.  uważa, że zbliżające się negocjacje w sprawie następnych wieloletnich ram finansowych (WRF) oraz w sprawie brexitu stwarzają UE okazję do przeprowadzenia reformy systemu zasobów własnych; uważa, że Komisja i państwa członkowskie powinny przygotować reformę w oparciu o jasne i wspólnie uzgodnione zasady; wzywa w związku z tym państwa członkowskie do przeprowadzenia dogłębnej reformy systemu oraz do dopilnowania, by przyszłe finansowanie UE było bardziej stabilne, zrównoważone, przewidywalne i bardziej przejrzyste oraz by lepiej rozliczano się z niego przed obywatelami UE; wzywa Komisję do rozważenia zaleceń przedstawionych przez Grupę Wysokiego Szczebla ds. Środków Własnych w sprawozdaniu w sprawie przyszłego finansowania UE;

4.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, by wykorzystały reformę do wprowadzenia środków zachęty i by zachęcały państwa członkowskie do inwestowania w projekt europejski, a także do zniesienia wszystkich mechanizmów rabatów i korekt, co zapewni prostszą, bardziej stabilną, sprawiedliwą i przejrzystą strukturę; w związku z tym uważa, że wkłady krajowe do budżetu UE nie powinny być uwzględniane przy obliczaniu deficytu w ramach paktu stabilności i wzrostu;

5.  zwraca się do państw członkowskich o uwzględnienie zagrożeń, jakie zwiększenie zasobów własnych może stworzyć dla systemu poboru dochodów, który będzie w związku z tym wymagał wprowadzenia koniecznych zabezpieczeń;

6.  zwraca uwagę na potrzebę umocnienia istniejących systemów kontroli i wprowadzenia nowych mechanizmów zapobiegania nadużyciom i nieprawidłowościom, które mogą zagrozić interesom finansowym UE podczas pobierania nowych zasobów własnych; w związku z tym wzywa Komisję, aby przygotowała się do zaproponowania odpowiednich środków ochrony interesów finansowych UE, w momencie gdy (i jeśli) państwa członkowskie wprowadzą nowe zasoby własne do budżetu Unii;

7.  ubolewa nad różnicami występującymi w kontrolach celnych przeprowadzanych w Unii i nad wysokimi kwotami oszustw występujących w systemie poboru zasobów własnych; podkreśla znaczenie kontroli celnych i związanego z nimi pobierania należności celnych; zwraca uwagę na uszczuplenie dochodów wynikające z luk w podatku VAT i z transgranicznych oszustw związanych z VAT; podkreśla fakt, że przemyt wysoko opodatkowanych towarów jest przyczyną poważnego uszczuplenia dochodów dla budżetu UE i państw członkowskich; apeluje do Komisji o wzmocnienie wspólnej polityki kontroli celnych z myślą o ich prawdziwej harmonizacji w celu poprawy poboru tradycyjnych zasobów własnych;

8.  przypomina, jak ważne jest ułatwienie i przyspieszenie wymiany informacji z organami takimi jak OLAF i Europol w celu zwalczania oszustw celnych i transgranicznych przestępstw skarbowych; zwraca uwagę na wzrost liczby międzynarodowych oszustw związanych z podatkiem VAT, tzw. karuzel podatkowych, i wzywa Komisję do dalszego zaostrzenia środków służących przeciwdziałaniu i zapobieganiu tego rodzaju oszustwom; uważa, że niezbędna jest praktyczna optymalizacja zasobów opartych na VAT bez nakładania dodatkowego obciążenia na obywateli UE i państwa członkowskie;

9.  uważa, że wszelkie nowo przyjęte zasoby powinny spełniać trzy podstawowe kryteria: prostoty, sprawiedliwości i kontroli demokratycznej; przypomina, że przy rozważaniu nowych źródeł finansowania należy wziąć pod uwagę zasady wspomniane przez Grupę Wysokiego Szczebla ds. Środków Własnych; podkreśla, że nowy system powinien być zrozumiały i przejrzysty dla europejskich podatników, i potępia obecnie stosowaną przez niektóre kraje UE politykę gry o sumie zerowej; jest zdania, że negocjacjom budżetowym nie przyświeca zasada europejskiej wartości dodanej, ale raczej logika krajowego „godziwego zwrotu” i sald budżetowych;

10.  zachęca Komisję i państwa członkowskie do rozważenia również innych zasobów podatkowych dostępnych w UE, które mogłyby stworzyć większą europejską wartość dodaną w niektórych obszarach polityki związanych z ryzykiem, wzmacniając jednocześnie budżet UE i ograniczając wpływy do budżetu UE oparte na DNB i VAT; uważa, że obecny system zasobów własnych opartych na podatku VAT należy zastąpić właściwym transferem części podatku VAT pobieranego na poziomie krajowym; jest zdania, że nowe zasoby mogłyby pochodzić również z europejskich strategii politycznych, takich jak strategie w zakresie środowiska, energii, klimatu czy transportu;

11.  zauważa, że wykorzystanie zasobów własnych powinno być ukierunkowane na europejskie dobra publiczne, z których wszystkie państwa członkowskie mogą korzystać w takim samym stopniu i w odniesieniu do których działanie na szczeblu UE jest nie tylko właściwe, ale również niezbędne, lub na przypadki, gdy krajowe możliwości finansowania nie wystarczają, by zrealizować priorytety i osiągnąć cele UE; podkreśla w tym względzie, jak ważny jest budżet UE dla wspierania dalszej integracji UE i spójności między państwami członkowskimi; zauważa dwa obszary o większej europejskiej wartości dodanej, cieszące się również dużym stopniem akceptacji wśród obywateli, a mianowicie badania naukowe i rozwój oraz bezpieczeństwo wewnętrzne i zewnętrzne;

12.  zaznacza, że UE powinna rozważyć ograniczenie działań w dziedzinach, w których postrzega się, że Unia ma ograniczoną wartość dodaną lub nie może zrealizować dawanych obietnic; podkreśla jednak, że gdy wyznaczane są ambitne cele europejskie, należy również odpowiednio przydzielać wystarczające środki finansowe, oraz że gdy wyznaczane są nowe cele, zapewniane powinny być nowe zasoby;

13.  wyraża przekonanie, że wydatki z zasobów własnych na projekty związane z bezpieczeństwem wewnętrznym i zewnętrznym zostaną przychylnie przyjęte przez obywateli, co zwiększy europejską wartość dodaną tych projektów; jest zaniepokojony niskim poziomem wydatków w niektórych kluczowych obszarach związanych z bezpieczeństwem, takich jak działania przygotowawcze dotyczące współpracy i badań na rzecz obrony i bezpieczeństwa;

14.  z zadowoleniem przyjmuje powszechniejsze korzystanie z zasobów własnych w finansowaniu projektów związanych z badaniami i rozwojem, pomimo iż utrzymują się wątpliwości co do rodzajów finansowanych projektów; podkreśla, że wydatki powinny koncentrować się na projektach, które przynoszą zyski w perspektywie długoterminowej i przynoszą korzyści UE, a nie na finansowaniu programów, które przynoszą wyłącznie korzyści krótkoterminowe;

15.  wyraża zaniepokojenie z powodu niskiego udziału budżetu unijnego w wydatkach związanych z klimatem; utrzymuje, że przychody uzyskane z zasobów własnych powinny być przeznaczone na projekty, które tworzą większą europejską wartość dodaną, w tym w zakresie walki ze zmianą klimatu;

16.  wzywa do przeprowadzenia otwartej debaty na temat utrzymania poziomu płatności na politykę spójności i wspólną politykę rolną (WPR) w następnym okresie programowania, przy uwzględnieniu dodatkowości i wysokiej wartości dodanej, jaką zapewniają te polityki dla stabilności, konkurencyjności i wzrostu gospodarczego w Europie;

17.  apeluje o ukierunkowane budowanie potencjału w tych państwach członkowskich, które doświadczają trudności z centralnie zarządzanymi programami, takimi jak instrument „Łącząc Europę”, „Horyzont 2020” i Europejski Fundusz na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS);

18.  wzywa Komisję, aby w ciągu następnego roku przedłożyła Parlamentowi komunikat wyjaśniający, jak zamierza ona pogodzić długoterminowe cele polityczne, takie jak strategia „Europa 2020”, z sytuacją, która nastąpi po zamknięciu WRF na okres do 2020 r.; jest głęboko przekonany, że plan działania UE na następne dziesięciolecie powinien odgrywać decydującą rolę w procesie opracowywania kolejnych wieloletnich ram finansowych;

19.  przypomina, że projekty długoterminowe, takie jak „Horyzont 2020” i dziesięć priorytetów Komisji Jeana-Claude’a Junckera, powinny być brane pod uwagę przy przydzielaniu zasobów własnych; zwraca się do Komisji, aby ukierunkowała swoje priorytety na pomyślną realizację tych projektów długoterminowych;

20.  uważa, że jaśniejsze i prostsze zasady przyczynią się do sprawnego przydziału zasobów oraz do zwiększenia skuteczności i przejrzystości, a w wyniku tego do zmniejszenia liczby występujących błędów; wzywa Komisję do sporządzenia planu działania w oparciu o te wytyczne;

21.  wyraża zaniepokojenie sposobem, w jaki dokonuje się pomiaru przydzielania wydatków; jest zdania, że system salda budżetu nie jest odpowiedni w przypadku projektów o europejskiej wartości dodanej, ponieważ projekty te mogą być realizowane wyłącznie w jednym państwie członkowskim, co prowadzi do zachwiania równowagi pomiędzy rachunkami danego kraju i innych krajów;

22.  podkreśla, że strategie polityczne, które byłyby korzystne dla wszystkich obywateli UE i które zapewniłyby większą europejską wartość dodaną, nie są atrakcyjne pod względem sald netto; jest zatem zdania, że należy opracować nową metodę pomiaru wartości projektów i wprowadzić usprawniony system sprawozdawczości;

23.  ponownie podkreśla, że zamiast kierować się jedynie rachunkami każdego państwa członkowskiego, należy przeznaczać zasoby własne na projekty mające potencjał tworzenia najwyższej europejskiej wartości dodanej; zachęca Komisję do przedstawienia ambitnych wniosków w sprawie nowych zasobów własnych; uważa, że mogłoby to zmniejszyć względny udział opartych na DNB wkładów państw członkowskich do budżetu UE, a tym samym pomóc wyeliminować antyeuropejskie skupianie się tylko na „godziwym zwrocie” z sald netto;

24.  uważa, że aby wzmocnić budżet UE, Komisja powinna zbadać możliwość pobierania opłaty za emisję CO2 w drodze ustalania cen uprawnień do emisji dwutlenku węgla, z wykorzystaniem instrumentów podatkowych lub rynkowych; uważa, że taki instrument mógłby przynieść wysoką europejską wartość dodaną, ponieważ opłata może stanowić zachętę do zmiany zachowań konsumentów i producentów i skutkować mniejszą emisyjnością w przyszłości; uważa jednak, że każde unijne rozwiązanie oparte na podatkach powinno być jak najbardziej neutralne dla całkowitego obciążenia podatkowego danego państwa członkowskiego; wskazuje, że taka opłata musiałaby również uwzględniać obecny system handlu emisjami, aby unikać powielania środków i celów oraz sprzeczności między nimi.

INFORMACJE O PRZYJĘCIU OPINIIW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

20.11.2017

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

17

1

1

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Nedzhmi Ali, Inés Ayala Sender, Martina Dlabajová, Luke Ming Flanagan, Ingeborg Gräßle, Arndt Kohn, Monica Macovei, José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra, Petri Sarvamaa, Bart Staes, Hannu Takkula, Tomáš Zdechovský, Joachim Zeller

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Brian Hayes, Karin Kadenbach, Younous Omarjee, Julia Pitera

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Tiziana Beghin, Tiemo Wölken

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

17

+

ALDE

ECR

GUE/NGL

PPE

S&D

Verts/ALE

Nedzhmi Ali, Martina Dlabajová, Hannu Takkula

Monica Macovei

Younous Omarjee

Ingeborg Gräßle, Brian Hayes, Julia Pitera, José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra, Petri Sarvamaa, Tomáš Zdechovský, Joachim Zeller

Arndt Kohn, Karin Kadenbach, Inés Ayala Sender, Tiemo Wölken

Bart Staes

1

-

EFDD

Tiziana Beghin

1

0

GUE/NGL

Luke Ming Flanagan

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się


OPINIA Komisji Gospodarczej i Monetarnej (29.1.2018)

dla Komisji Budżetowej

w sprawie reformy systemu zasobów własnych Unii Europejskiej

(2017/2053(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Luigi Morgano

WSKAZÓWKI

Komisja Gospodarcza i Monetarna zwraca się do Komisji Budżetowej, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

A.  mając na uwadze, że najnowsze badania wskazują, iż większość obywateli Europy popiera większe zaangażowanie UE w dziedzinach takich jak obronność i bezpieczeństwo, edukacja i innowacje, polityka społeczna i gospodarcza, co ma swoje skutki budżetowe;

B.  mając na uwadze, że brexit wywrze duży wpływ na dochody budżetu UE;

C.  mając na uwadze, że składka oparta na DNB została ustanowiona w celu zrównoważenia wydatków niepokrywanych z pozostałych dochodów na szczeblu UE, w związku z czym może mieć charakter rezydualny; mając na uwadze, że udział składki opartej na DNB wzrósł z 13,2 % w 1991 r. do 66,3 % w 2016 r. i obecnie stanowi ona główne źródło finansowania budżetu UE;

1.  wyraża zadowolenie z podejścia przyjętego w dokumencie otwierającym debatę na temat przyszłości finansów UE, zgodnie z którym podstawowymi zasadami związanymi z budżetem UE musi być dostarczanie europejskiej wartości dodanej w porównaniu z budżetami krajowymi, osiąganie korzyści skali i czuwanie nad najbardziej wydajnym i celowym wykorzystywaniem funduszy UE, tak aby osiągnąć maksymalny pożytek z każdego wydanego euro;

2.  podkreśla, że zreformowany system zasobów własnych UE nie powinien obciążać obywateli UE dodatkowymi podatkami i nie powinien pogłębiać regresywnego charakteru systemu zasobów własnych UE;

3.  uważa, że nadmierne poleganie na składce opartej na DNB jako głównym źródle finansowania budżetu UE utrwala podejście zakładające tzw. „należyty zwrot”; z zadowoleniem przyjmuje zatem prace Grupy Wysokiego Szczebla ds. Zasobów Własnych, w szczególności zaproponowane działania ukierunkowane na zrekompensowanie udziału składki opartej na DNB; twierdzi, że wykorzystanie tradycyjnych i nowych kategorii rzeczywistych zasobów własnych mogłoby częściowo zastąpić, a tym samym obniżyć składkę opartą na DNB;

4.  uważa, że w reformie systemu zasobów własnych należy kierować się zasadami prostoty, stabilności, elastyczności, przejrzystości, uczciwości, demokracji i unijnej wartości dodanej, aby umożliwić obywatelom lepsze zrozumienie sposobu finansowania budżetu UE;

5.  uważa, że należy nadać priorytet rzeczywistym europejskim zasobom własnym mającym wyraźny zasięg europejski, co podkreślono w sprawozdaniu Grupy Wysokiego Szczebla;

6.  przyjmuje z zadowoleniem wniosek Grupy Wysokiego Szczebla dotyczący jej wizji zasobów własnych opartych na płatnościach VAT w celu uproszczenia systemu, zmniejszenia kosztów administracyjnych i umocnienia powiązań między polityką UE w sprawie VAT a faktycznymi wpływami z VAT; uważa, że reforma zasobów własnych opartych na płatnościach VAT ułatwi zwalczanie oszustw podatkowych, unikania opodatkowania i uchylania się od niego; uważa ponadto, że jedynie docelowy unijny system VAT i powiązane z nim zasoby własne zapewnią europejskim obywatelom sprawiedliwy system, jeśli chodzi o budżet UE;

7.  uważa, że Komisja, po wyciągnięciu wniosków z przeglądu dyrektywy o wspólnej skonsolidowanej podstawie opodatkowania osób prawnych (CCCTB), powinna zaproponować warunki przeznaczenia części dochodów podatkowych wygenerowanych z CCCTB na budżet UE, aby proporcjonalnie ograniczyć składki państw członkowskich do budżetu;

8.  z zadowoleniem przyjmuje dyskusję na temat możliwych wariantów podatków, z których wspierano by wysiłki UE w pokonywaniu wyzwań związanych z ochroną środowiska;

9.  podkreśla, że wszystkie rabaty po stronie dochodów powinny zostać zniesione; uważa, że odsetek na pokrycie kosztów zarządzania, który pobierają krajowe agencje celne od ceł i rozliczanych opłat, nie powinien przekraczać powiązanych kosztów administracyjnych;

10.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja zamierza przedstawić wniosek dotyczący utworzenia specjalnej linii budżetowej dla strefy euro w budżecie UE;

11.  podkreśla, że pomimo konieczności zapewnienia Unii dostatecznych zasobów finansowych istotne znaczenie ma niezwiększanie obciążenia podatkowego obywateli;

12.  odnotowuje przygotowany przez Komisję pakiet UGW z dnia 6 grudnia 2017 r., który zawiera wnioski w sprawie utworzenia stanowiska tzw. europejskiego ministra gospodarki i finansów, przekształcenia Europejskiego Mechanizmu Stabilności w Europejski Fundusz Walutowy i utworzenia nowych instrumentów budżetowych dla ustabilizowania strefy euro w ramach UE;

13.  uważa, że aby strefa euro przynosiła korzyści wszystkim obywatelom, korzystne byłoby stworzenie mechanizmu zdolności fiskalnej dla strefy euro ze specjalną linią budżetową temu poświęconą w budżecie UE i w ramach Unii, ale powyżej pułapu przewidzianego dla obliczania środków na płatności i na zobowiązania w wieloletnich ramach finansowych i w granicach prawa określonych w traktatach, unikając powielania istniejących już strategii politycznych i fragmentacji w budżecie; opowiada się za wzmocnieniem mechanizmu zdolności fiskalnej środkami i narzędziami, które umożliwią mu wykonywanie funkcji stabilizacji makroekonomicznej; podkreśla jednak, że państwa członkowskie muszą przestrzegać paktu stabilności i wzrostu, w tym respektować obowiązujące klauzule elastyczności; podkreśla także konieczność zabezpieczenia inwestycji, zapobiegania bezrobociu i brakowi bezpieczeństwa, oferowania zachęt do reform strukturalnych w celu modernizacji gospodarek państw członkowskich, doprowadzenia do konwergencji gospodarczej i społecznej oraz wzmocnienia systemu finansowego w całej Europie;

14.  uważa, że – zgodnie z sugestią Grupy Wysokiego Szczebla – mechanizm zdolności fiskalnej dla strefy euro mógłby być w części finansowany z zasobów własnych, które mogą być łatwiej wdrożone w strefie euro, takich jak część dochodów z podatku od transakcji finansowych; podkreśla jednak, że należy unikać powiązań w budżecie między konkretnymi typami dochodów i wydatkami;

15.  uważa za wskazane jasne powiązanie wydatków z budżetu z celami strategicznymi dla zapewnienia legitymacji demokratycznej środków uzgodnionych na szczeblu europejskim; uważa, że aby europejskie zasoby własne miały większe poparcie społeczne, powinny dostarczać wyraźną wartość dodaną na szczeblu UE;

16.  uważa, że demokracja, jawność i jasny związek między procesem decyzyjnym, rozliczalnością i odpowiedzialnością uprawomocniają politykę publiczną na szczeblu UE i na szczeblu krajowym, zwłaszcza w przypadku polityki budżetowej i fiskalnej; przyjmuje do wiadomości wniosek przewodniczącego Komisji o utworzenie w ramach Komisji stanowiska tzw. europejskiego ministra gospodarki i finansów; uważa, że mogłoby to zwiększyć rozliczalność demokratyczną w zarządzaniu gospodarką UE, zwłaszcza w kontaktach z Parlamentem Europejskim;

17.  uważa, że decyzja Rady w sprawie zasobów własnych powinna zostać podjęta przy większym zaangażowaniu Parlamentu Europejskiego.

INFORMACJE O PRZYJĘCIU OPINIIW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

24.1.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

39

13

3

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Gerolf Annemans, Burkhard Balz, Hugues Bayet, Pervenche Berès, Udo Bullmann, David Coburn, Esther de Lange, Markus Ferber, Jonás Fernández, Sven Giegold, Roberto Gualtieri, Brian Hayes, Danuta Maria Hübner, Cătălin Sorin Ivan, Barbara Kappel, Wajid Khan, Wolf Klinz, Philippe Lamberts, Werner Langen, Sander Loones, Bernd Lucke, Olle Ludvigsson, Ivana Maletić, Fulvio Martusciello, Bernard Monot, Caroline Nagtegaal, Luděk Niedermayer, Stanisław Ożóg, Dimitrios Papadimoulis, Sirpa Pietikäinen, Dariusz Rosati, Pirkko Ruohonen-Lerner, Anne Sander, Martin Schirdewan, Molly Scott Cato, Pedro Silva Pereira, Peter Simon, Kay Swinburne, Ramon Tremosa i Balcells, Ernest Urtasun, Marco Valli, Tom Vandenkendelaere, Jakob von Weizsäcker

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Enrique Calvet Chambon, Matt Carthy, Mady Delvaux, Herbert Dorfmann, Ramón Jáuregui Atondo, Verónica Lope Fontagné, Thomas Mann, Luigi Morgano, Lieve Wierinck

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Edward Czesak, Manolis Kefalogiannis, Rainer Wieland

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W KOMISJI OPINIODAWCZEJW FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO

39

+

ALDE

Enrique Calvet Chambon, Ramon Tremosa i Balcells, Lieve Wierinck

PPE

Burkhard Balz, Herbert Dorfmann, Markus Ferber, Brian Hayes, Danuta Maria Hübner, Manolis Kefalogiannis, Esther de Lange, Werner Langen, Verónica Lope Fontagné, Ivana Maletić, Thomas Mann, Fulvio Martusciello, Luděk Niedermayer, Sirpa Pietikäinen, Dariusz Rosati, Anne Sander, Tom Vandenkendelaere, Rainer Wieland

S&D

Hugues Bayet, Pervenche Berès, Udo Bullmann, Mady Delvaux, Jonás Fernández, Roberto Gualtieri, Cătălin Sorin Ivan, Ramón Jáuregui Atondo, Wajid Khan, Olle Ludvigsson, Luigi Morgano, Pedro Silva Pereira, Peter Simon, Jakob von Weizsäcker

VERTS/ALE

Sven Giegold, Philippe Lamberts, Molly Scott Cato, Ernest Urtasun

13

-

ALDE

Caroline Nagtegaal

ECR

Edward Czesak, Sander Loones, Bernd Lucke, Stanisław Ożóg, Pirkko Ruohonen-Lerner, Kay Swinburne

EFDD

David Coburn, Marco Valli

ENF

Gerolf Annemans, Bernard Monot

GUE/NGL

Matt Carthy, Martin Schirdewan

3

0

ALDE

Wolf Klinz

ENF

Barbara Kappel

GUE/NGL

Dimitrios Papadimoulis

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się


OPINIA Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (8.12.2017)

dla Komisji Budżetowej

w sprawie reformy systemu zasobów własnych Unii Europejskiej

(2017/2053(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Ivo Belet

WSKAZÓWKI

Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności zwraca się do Komisji Budżetowej, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  podkreśla, że aby przyspieszyć przejście na zrównoważoną i niskoemisyjną gospodarkę o obiegu zamkniętym, osiągnąć wspólnie uzgodnione cele unii energetycznej oraz zachować spójność z zobowiązaniami wynikającymi z porozumienia paryskiego, należy zaplanować istotne dodatkowe inwestycje na lata 2020–2030;

2.  jest przekonany, że aby poczynić wymierne postępy w tych kluczowych obszarach polityki UE i osiągnąć stan neutralności emisyjnej do połowy stulecia, kluczowe znacznie mają zintegrowane działania w dziedzinie klimatu oraz gruntowna reforma budżetu UE; zauważa, że w art. 2 lit. c) porozumienia paryskiego podkreślono potrzebę sprawienia, by „przepływy finansowe były zgodne z dążeniem do niskiej emisji gazów cieplarnianych i rozwoju odpornego na zmianę klimatu”;

3.  uważa, że reformę budżetu UE należy przeprowadzić w oparciu o zasady pomocniczości, solidarności i zrównoważonego rozwoju w celu poprawienia jego efektywności w oparciu o połączenie nowych i istniejących zasobów własnych, które w sposób bezpośredni i przejrzysty przyczyniałyby się do inwestycji w projekty o wyraźnej europejskiej wartości dodanej dla obywateli i środowiska;

4.  przypomina, że wprowadzenie nowych zasobów własnych lub innych rodzajów dochodów UE powinno uniezależnić budżet UE od wkładów państw członkowskich opartych na ich dochodzie narodowym brutto (DNB) i prowadzić do obniżenia tych wkładów;

5.  uważa, że zasoby własne oparte na podatku od energii elektrycznej pokrywałyby się z systemem handlu emisjami UE i budziłyby obawy co do stabilności warunków inwestycyjnych i obciążenia finansowego gospodarstw domowych;

6.  zauważa, że DG ds. Środowiska plasuje się na drugim miejscu pod względem wysokości nałożonych grzywien za nieprzestrzeganie prawodawstwa UE, które w latach 2014–2017 wyniosły 284 mln EUR; domaga się, aby dochody pochodzące bezpośrednio z prawodawstwa UE w zakresie środowiska i jego egzekwowania wpływały bezpośrednio do budżetu UE jako „inne dochody” i były przeznaczane na inwestycje w projekty, które przynoszą najwyższą europejską wartość dodaną w dziedzinie ochrony środowiska; przypomina jednak, że dochody z grzywien nie stanowią stabilnego źródła wpływów do budżetu UE;

7.  wzywa do przeznaczenia części dochodów z aukcji w ramach systemu handlu emisjami, począwszy od Fazy 4 (2021 r.), na konkretne, zrównoważone i niskoemisyjne projekty UE, takie jak wykorzystywanie w jak największym stopniu istniejącej transgranicznej infrastruktury energetycznej i, w razie potrzeby, tworzenie nowej infrastruktury tego rodzaju (na przykład dla ułatwiania integracji energii ze źródeł odnawialnych), magazynowanie energii oraz inwestycje w przełomowe innowacje w tym sektorze, aby przyczynić się do odpowiedniego przejścia na gospodarkę niskoemisyjną; wzywa Komisję do bardziej szczegółowego wyjaśnienia, w jaki sposób istniejące i przyszłe fundusze i programy UE mogłyby zostać wykorzystane do wspierania właściwej transformacji w regionach wysokoemisyjnych wykorzystujących w znacznym stopniu węgiel; zwraca uwagę na prognozy, zgodnie z którymi dochody z aukcji uprawnień do emisji mają wzrosnąć począwszy od Fazy 4;

8.  zwraca się o przeprowadzenie analizy mającej na celu ustalenie, czy dochód pochodzący ze wspólnie uzgodnionych krajowych systemów poboru opłat drogowych opartych na odległości, czasie podróży oraz emisjach pochodzących z transportu może przyczyniać się do finansowania projektów UE propagujących rozwój mobilności bezemisyjnej i niskoemisyjnej, w tym zachęt do stosowania pojazdów bezemisyjnych i niskoemisyjnych, niskoemisyjnych alternatywnych źródeł energii w sektorze transportu oraz zrównoważonego transportu multimodalnego, w szczególności połączeń kolejowych dużych prędkości oraz niskoemisyjnej żeglugi śródlądowej; wzywa Komisję i państwa członkowskie, by przy opracowywaniu systemu opłat drogowych uwzględniły specyficzną sytuację obszarów oddalonych i wiejskich, które charakteryzują się na przykład dużymi odległościami i brakiem transportu publicznego;

9.  uważa, że dodatkowe dochody ze składek z tytułu emisji pozyskiwane z wewnątrzunijnego sektora lotnictwa powinny zostać wykorzystane w szczególności do zintensyfikowania badań i inwestycji w dziedzinie niskoemisyjnych statków powietrznych oraz do dalszego udoskonalania efektywnego wykorzystania przestrzeni powietrznej;

10.  uważa, że z uwagi na brak zharmonizowanych międzynarodowych środków opodatkowania paliwa lotniczego należy rozważyć wprowadzenie opłaty, której podstawą byłoby natężenie emisji związanych z lotami;

11.  uważa, że ewentualne przyszłe składki z tytułu emisji pozyskiwane z sektora żeglugi należy ponownie zainwestować z korzyścią dla europejskiego sektora żeglugi poprzez finansowanie badań naukowych i rozwoju z myślą o czystszej technologii i statkach eksploatowanych zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju;

12.  uważa, że dochody z unijnego systemu informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż (ETIAS) dla obywateli państw trzecich powinny zostać przeznaczone na inwestycje w badania i rozwój w dziedzinie czystego i niskoemisyjnego transportu powietrznego oraz w dalszą efektywizację wykorzystania przestrzeni powietrznej, a także powinny służyć zwiększeniu finansowania Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej.

13.  wzywa do zbadania możliwości wprowadzenia kategorii zasobów własnych odzwierciedlającej zawartość węgla w produktach konsumpcyjnych sprzedawanych na jednolitym rynku, w tym w towarach importowanych na jednolity rynek, na wzór stosowanego na granicach mechanizmu dostosowania cen w zależności od zawartości węgla lub podatku od emisji dwutlenku węgla, które stopniowo zastępowałyby część obecnych dochodów z zasobów własnych opartych na VAT.

INFORMACJE O PRZYJĘCIU OPINIIW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

7.12.2017

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

37

7

1

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Marco Affronte, Zoltán Balczó, Ivo Belet, Biljana Borzan, Paul Brannen, Soledad Cabezón Ruiz, Nessa Childers, Miriam Dalli, Angélique Delahaye, Stefan Eck, Bas Eickhout, Karl-Heinz Florenz, Gerben-Jan Gerbrandy, Arne Gericke, Jens Gieseke, Sylvie Goddyn, Françoise Grossetête, Jytte Guteland, Karin Kadenbach, Urszula Krupa, Peter Liese, Norbert Lins, Susanne Melior, Rory Palmer, Piernicola Pedicini, Pavel Poc, John Procter, Julia Reid, Annie Schreijer-Pierik, Jadwiga Wiśniewska, Damiano Zoffoli

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Jørn Dohrmann, Herbert Dorfmann, Luke Ming Flanagan, Martin Häusling, Krzysztof Hetman, Merja Kyllönen, Gesine Meissner, Nuno Melo, Ulrike Müller, Gabriele Preuß, Bart Staes, Claude Turmes

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Norbert Erdős, Sven Schulze

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

37

+

ALDE

Gerben-Jan Gerbrandy, Gesine Meissner, Ulrike Müller

EFDD:

Piernicola Pedicini

GUE/NGL:

Stefan Eck, Merja Kyllönen

NI:

Zoltán Balczó

PPE:

Ivo Belet, Angélique Delahaye, Herbert Dorfmann, Norbert Erdős, Karl-Heinz Florenz, Jens Gieseke, Françoise Grossetête, Krzysztof Hetman, Peter Liese, Norbert Lins, Nuno Melo, Annie Schreijer-Pierik, Sven Schulze

S&D:

Biljana Borzan, Paul Brannen, Soledad Cabezón Ruiz, Nessa Childers, Miriam Dalli, Jytte Guteland, Karin Kadenbach, Susanne Melior, Rory Palmer, Pavel Poc, Gabriele Preuß, Damiano Zoffoli

VERTS/ALE:

Marco Affronte, Bas Eickhout, Martin Häusling, Bart Staes, Claude Turmes

7

-

ECR:

Jørn Dohrmann, Arne Gericke, Urszula Krupa, John Procter, Jadwiga Wiśniewska

EFDD:

Julia Reid

ENF:

Sylvie Goddyn

1

0

GUE/NGL:

Luke Ming Flanagan

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się


OPINIA Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi (24.1.2018)

dla Komisji Budżetowej

w sprawie reformy systemu zasobów własnych Unii Europejskiej

(2017/2053(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Nicola Caputo

ZALECENIA

Komisja Rolnictwa i Rozwoju Wsi zwraca się do Komisji Budżetowej, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  domaga się przeprowadzenia gruntownej reformy systemu zasobów własnych bez zwiększania obciążeń podatkowych dla europejskich podatników, w tym solidnych priorytetów i nowych zasobów własnych, które mogłyby zmniejszyć udział wkładów opartych na DNB, które w 2016 r. stanowiły 65,4 % dochodów Unii; zaznacza, że mimo iż większość dochodów UE pochodzi nadal z wkładów państw członkowskich opartych na DNB i podatku VAT, nie są one postrzegane jako rzeczywiste zasoby własne; podkreśla, że UE potrzebuje stabilnych zasobów własnych, w związku z czym zwraca uwagę, że na przykład represyjne taryfy celne nie mogą stanowić przewidywalnego źródła dochodu, a co za tym idzie, nie powinny być jako takie traktowane; apeluje również o stopniowe wycofanie wszelkich form rabatów; podkreśla, że obecny system obejmuje złożone i nieprzejrzyste mechanizmy korekty, które każdego roku przyczyniają się do niedoboru środków na płatności;

2.  zwraca uwagę, że Grupa Wysokiego Szczebla ds. Zasobów Własnych przedstawiła w swoim sprawozdaniu nowe propozycje, w tym dotyczące reformy zasobów własnych opartych na VAT i unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji, opłat z tytułu emisji CO2, opodatkowania transportu, opodatkowania energii elektrycznej i przychodów pochodzących z jednolitego rynku cyfrowego; podkreśla, że wprowadzenie nowych zasobów własnych może doprowadzić do zwiększenia spójności polityki dotyczącej przychodów i wydatków w budżecie; podkreśla, że pomimo tych propozycji wkłady państw członkowskich muszą w dalszym ciągu stanowić główne źródło zasobów własnych w prostszym, bardziej przejrzystym i zrównoważonym, a także podlegającym demokratycznej kontroli systemie, w ramach którego przychody są mądrze wydatkowane;

3.  zachęca wszystkie strony do wyciągnięcia odpowiednich wniosków ze sprawozdania Grupy Wysokiego Szczebla ds. Zasobów Własnych oraz do przeanalizowania wykonalności zaleceń z myślą o zwiększeniu przejrzystości, stabilności, spójności, sprawiedliwości i przewidywalności budżetu Unii oraz jego uproszczeniu, przy jednoczesnym poszanowaniu zasady pomocniczości oraz z coraz większym naciskiem na solidarność i redystrybucję między bogatszymi i biedniejszymi krajami; w związku z tym zwraca uwagę, że obecny system zasobów własnych charakteryzuje się znacznym stopniem złożoności, co powoduje brak przejrzystości, któremu można zaradzić dzięki wspólnym wysiłkom instytucji UE i państw członkowskich;

4.  zauważa, że te nowe rodzaje zasobów własnych są niezbędne do sfinansowania nowych zadań Unii w takich obszarach jak migracja, porozumienie paryskie oraz bezpieczeństwo wewnętrzne i obrona, a także w celu wyrównania oczekiwanej straty w przychodach wynoszącej 9–12 mld EUR rocznie, którą może spowodować brexit; zauważa również, że w celu ochrony europejskiej wartości dodanej budżetu UE nowe zasoby własne są niezbędne, aby umożliwić UE prawidłowe finansowanie zarówno jej tradycyjnych strategii politycznych, jak i nowych priorytetów, unikając przy tym potencjalnych cięć wydatków na wspólną politykę rolną (WPR), o których mowa w opublikowanym przez Komisję „Dokumencie otwierającym debatę na temat przyszłości finansów UE”;

5.  podkreśla, że opłaty rolne są zarówno instrumentem polityki, jak i narzędziem finansowania WPR oraz że umowy o wolnym handlu doprowadzą do spadku dochodów z ceł; zauważa, że Grupa Wysokiego Szczebla ds. Zasobów Własnych w swoim sprawozdaniu zaleca ich utrzymanie w przyszłości w budżecie wspólnej polityki rolnej, ponieważ są one prostym, wydajnym i autentycznym zasobem własnym Unii; zauważa, że udział tradycyjnych zasobów własnych od lat stale spada, gdyż obniżenie średnich stawek celnych nie idzie w parze z wystarczająco dużym wzrostem obrotów handlowych;

6.  podkreśla, że dodatkowe dochody, w tym również grzywny za naruszenie zasad konkurencji i wyższe od spodziewanych przychody z ceł, nie stwarzają nowych możliwości wydatkowania środków, lecz prowadzą do obniżenia wkładów opartych na DNB;

7.  zwraca uwagę, że zreformowane zasoby własne z tytułu VAT (zastępujące obecne zasoby własne z tego źródła), zasoby własne oparte na podatku od przedsiębiorstw, podatek od transakcji finansowych lub inne podatki od działalności finansowej miałyby tę zaletę, że poprawiłyby funkcjonowanie jednolitego rynku;

8.  podkreśla wartość dodaną WPR w stymulowaniu innowacji, konkurencyjności i zrównoważonego rozwoju w sektorze rolnictwa oraz wzmocnieniu unijnego długoterminowego bezpieczeństwa żywnościowego i środowiskowego, a także stabilności cen żywności poprzez bardziej stabilne dochody gospodarstw rolnych i środki zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich inwestowane w społeczności wiejskie i gospodarstwa rolne, zapobiegając w ten sposób wyludnieniu obszarów wiejskich i wykorzystując ich potencjał; dostrzega potrzebę reformy WPR w celu zwiększenia jej wiarygodności i uzasadnienia jej dalszego wspierania wśród obywateli spoza środowisk rolniczych, zwiększając liczbę środowiskowych dóbr publicznych, a także zapewniając sprawiedliwszy podział płatności w państwach członkowskich oraz między nimi; ponadto podkreśla konieczność zapewnienia wkładu opłat rolnych do finansów UE;

9.  zwraca uwagę, że WPR każdego dnia zapewnia przede wszystkim około 500 mln obywateli europejskich żywność wysokiej jakości po przystępnych cenach; wskazuje ponadto, że kosztuje to każdego obywatela UE przeciętnie 32 centy dziennie – jako wkład na rzecz zdrowej i bezpiecznej żywności oraz różnorodnego krajobrazu rolniczego; podkreśla w związku z tym, że WPR, jako jedyny w pełni zintegrowany obszar polityki, wnosi najwyższą europejską wartość dodaną oraz że polityka rolna finansowana ze środków krajowych byłaby dużo bardziej kosztowna;

10.  podkreśla, że również uproszczenie wspólnej polityki rolnej i ograniczenie związanej z nią biurokracji może pośrednio przyczynić się do wzrostu dochodów;

11.  apeluje, aby niewykorzystane środki przeznaczone na sektor rolny za pośrednictwem mechanizmu dyscypliny finansowej zostały w pełnym wymiarze udostępnione w formie płatności bezpośrednich w przyszłym roku budżetowym;

12.  uważa, że WPR jest polityką skuteczną i że należy ugruntować jej prawomocność jako jednego z głównych instrumentów działania na szczeblu unijnym w zakresie utrzymania i tworzenia miejsc pracy na obszarach wiejskich, w szczególności w sektorze rolnictwa.

INFORMACJE O PRZYJĘCIU OPINIIW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

23.1.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

28

7

5

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

John Stuart Agnew, Clara Eugenia Aguilera García, Eric Andrieu, Richard Ashworth, José Bové, Daniel Buda, Nicola Caputo, Paolo De Castro, Jean-Paul Denanot, Albert Deß, Jørn Dohrmann, Herbert Dorfmann, Norbert Erdős, Edouard Ferrand, Luke Ming Flanagan, Martin Häusling, Esther Herranz García, Peter Jahr, Ivan Jakovčić, Jarosław Kalinowski, Zbigniew Kuźmiuk, Philippe Loiseau, Mairead McGuinness, Ulrike Müller, James Nicholson, Maria Noichl, Marijana Petir, Laurenţiu Rebega, Bronis Ropė, Ricardo Serrão Santos, Czesław Adam Siekierski, Tibor Szanyi, Marc Tarabella, Marco Zullo

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Franc Bogovič, Stefan Eck, Jens Gieseke, Maria Heubuch, Karin Kadenbach, Momchil Nekov, Sofia Ribeiro, Annie Schreijer-Pierik, Hannu Takkula, Tom Vandenkendelaere, Thomas Waitz

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Stanisław Ożóg

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W KOMISJI OPINIODAWCZEJW FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO

28

+

ALDE

Ivan Jakovčić, Ulrike Müller, Hannu Takkula

EFDD

Marco Zullo

ENF

Rebega Laurentiu

PPE

Franc Bogovič, Daniel Buda, Albert Deß, Herbert Dorfmann, Norbert Erdős, Jens Gieseke, Esther Herranz García, Mairead McGuinness, Marijana Petir, Sofia Ribeiro, Annie Schreijer-Pierik, Czesław Adam Siekierski, Tom Vandenkendelaere

S & D

Clara Eugenia Aguilera García, Eric Andrieu, Nicola Caputo, Paolo De Castro, Jean-Paul Denanot, Karin Kadenbach, Maria Noichl, Ricardo Serrão Santos, Tibor Szanyi, Marc Tarabella

7

-

ECR

Jørn Dohrmann, Zbigniew Kuźmiuk, James Nicholson, Stanisław Ożóg

EFDD

John Stuart Agnew

GUE/NGL

Stefan Eck, Luke Ming Flanagan

5

0

ECR

Richard Ashworth

ENF

Philippe Loiseau

VERTS/ALE

José Bové, Martin Häusling, Bronis Ropė

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się


OPINIA Komisji Spraw Konstytucyjnych (11.10.2017)

dla Komisji Budżetowej

w sprawie reformy systemu zasobów własnych Unii Europejskiej

(2017/2053(INI))

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Mercedes Bresso

WSKAZÓWKI

Komisja Spraw Konstytucyjnych zwraca się do Komisji Budżetowej, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  ponownie podkreśla zdecydowane poparcie dla kompleksowej reformy systemu zasobów własnych Unii Europejskiej; przypomina, że obecny system zasobów własnych jest sprzeczny z duchem Traktatów, ponieważ zgodnie z art. 310 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) Unia nie przyjmuje żadnego aktu, który może mieć istotny wpływ na budżet, bez zapewnienia możliwości finansowania wydatków wynikających z takich aktów w granicach zasobów własnych Unii, a zgodnie z art. 311 TFUE budżet Unii jest finansowany całkowicie z zasobów własnych; podkreśla jednak, że w praktyce większość dochodów UE pochodzi ze składek państw członkowskich w postaci odsetka DNB (69,1 %) i podatku VAT (12,4 %), które nie są postrzegane jako rzeczywiste zasoby własne, ponieważ doprowadziły one do gry o sumie zerowej między państwami członkowskimi;

2.  podkreśla, że obecny system zasobów własnych charakteryzuje się znacznym stopniem złożoności i brakiem przejrzystości; w związku z tym wzywa instytucje UE oraz państwa członkowskie do zajęcia się tymi uchybieniami w sposób skuteczny i konstruktywny;

3.  uważa, że należy wzmocnić rolę Parlamentu w procedurze przyjmowania zasobów własnych; uważa, że zastąpienie głosowania na zasadzie jednomyślności głosowaniem większością kwalifikowaną oraz zastosowanie zwykłej procedury ustawodawczej w odniesieniu do przyjmowania zasobów własnych nadałoby Parlamentowi Radzie równe uprawnienia decyzyjne zarówno w zakresie dochodów, jak i wydatków UE;

4.  podkreśla znaczenie skorzystania ze sposobności, którą daje brexit, do pozbycia się obecnego systemu rabatów i korekt, który nie tylko jest sprzeczny z duchem traktatów, lecz także przenosi ciężar dyskusji z europejskiej wartości dodanej budżetu UE na „saldo netto” wkładów państw członkowskich bez uwzględnienia efektów mnożnikowych budżetu UE;

5.  podkreśla, że do budżetu UE należy wprowadzić system rzeczywistych zasobów własnych, zgodnie z zaleceniami Grupy Wysokiego Szczebla ds. Zasobów Własnych;

6.  wzywa Komisję do rozpoczęcia rozważań na temat sposobu, w jaki środki finansowe bezpośrednio generowane przez politykę UE mogłyby stać się dochodami zasilającymi jej budżet;

7.  jest zdania, że wszelkie reformy systemu zasobów własnych powinny opierać się na zasadzie sprawiedliwości, stabilności, jednolitości, solidarności, zrównoważonego rozwoju, pomocniczości, a także być zrozumiałe dla obywateli europejskich; przypomina zasady wymienione w sprawozdaniu Montiego i wykorzystywane przez Grupę Wysokiego Szczebla ds. Zasobów Własnych w celu oceny możliwych nowych zasobów własnych, i uważa, że stanowią one przydatne wskazówki do refleksji nad reformami; zwraca też uwagę na znaczenie zapewnienia wystarczających dochodów do budżetu UE, tak aby strategie polityczne UE były finansowane w sposób odpowiedni i wiarygodny, zwłaszcza po brexicie;

8.  uważa, że reformie po stronie dochodów powinna towarzyszyć reforma po stronie wydatków w celu zwiększenia europejskiej wartości dodanej wydatków UE, tak aby uwidocznić powiązanie unijnych wydatków ze strategiami politycznymi i priorytetami UE oraz aby wspierać unijne polityki w kluczowych dziedzinach należących do kompetencji UE, takich jak jednolity rynek, ochrona środowiska i działania w dziedzinie klimatu, unia energetyczna i zmniejszanie różnorodności przepisów podatkowych na jednolitym rynku, zgodnie z zaleceniami zapisanymi w sprawozdaniu Montiego(1);

9.  przypomina, że dla przeprowadzenia przyszłych reform istotne znaczenie ma zachowanie jedności budżetu UE i ograniczenie korzystania z programów i instrumentów równoległych do budżetu europejskiego, tzn. ograniczenie ich do należycie uzasadnionych przypadków i poddanie odpowiedniej kontroli, zgodnie z zaleceniami Grupy Wysokiego Szczebla ds. Zasobów Własnych;

10.  zwraca uwagę, że należy dogłębnie przemyśleć skutki zainicjowanej przez Komisję w marcu 2017 r. debaty na temat przyszłości Europy dla reformy systemu zasobów własnych; jest zdania, że każdy z pięciu scenariuszy przyszłości UE przedstawionych przez Komisję w marcu 2017 r. wymaga dodatkowych środków na nowe priorytety Unii, pochodzących z rzeczywistych zasobów, tak aby realizować cele określone w art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, obecnie zawarte w nowych priorytetach Unii; zwraca uwagę na znaczenie poszanowania jedności budżetu i ograniczania, a nie zwiększenia, jego złożoności dla zapewnienia spójności polityki UE w wymiarze wewnętrznym i zewnętrznym.

INFORMACJE O PRZYJĘCIU OPINIIW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

11.10.2017

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

14

3

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Mercedes Bresso, Richard Corbett, Pascal Durand, Danuta Maria Hübner, Diane James, Alain Lamassoure, Maite Pagazaurtundúa Ruiz, Markus Pieper, Paulo Rangel, György Schöpflin, Pedro Silva Pereira, Claudia Țapardel, Kazimierz Michał Ujazdowski

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Ashley Fox, Enrique Guerrero Salom, Jérôme Lavrilleux, Jasenko Selimovic

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Tadeusz Zwiefka

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

14

+

ALDE

Maite Pagazaurtundúa Ruiz, Jasenko Selimovic

PPE

Danuta Maria Hübner, Alain Lamassoure, Jérôme Lavrilleux, Paulo Rangel, György Schöpflin, Tadeusz Zwiefka

S&D

Mercedes Bresso, Richard Corbett, Enrique Guerrero Salom, Pedro Silva Pereira, Claudia Țapardel

VERTS/ALE

Pascal Durand

3

-

ECR

Ashley Fox, Kazimierz Michał Ujazdowski

NI

Diane James

0

0

 

 

Uwaga: Markus Pieper (S&D) oświadczył, że również głosował za przyjęciem projektu opinii.

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się

(1)

Sprawozdanie końcowe i zalecenia Grupy Wysokiego Szczebla ds. Zasobów Własnych w sprawie przyszłego finansowania UE, przyjęte w grudniu 2016 r.


INFORMACJE O PRZYJĘCIU SPRAWOZDANIAW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

Data przyjęcia

22.2.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

31

4

1

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Nedzhmi Ali, Lefteris Christoforou, Gérard Deprez, Manuel dos Santos, André Elissen, José Manuel Fernandes, Eider Gardiazabal Rubial, Jens Geier, Esteban González Pons, John Howarth, Zbigniew Kuźmiuk, Vladimír Maňka, Siegfried Mureşan, Jan Olbrycht, Urmas Paet, Paul Rübig, Petri Sarvamaa, Jordi Solé, Patricija Šulin, Eleftherios Synadinos, Indrek Tarand, Isabelle Thomas, Inese Vaidere, Daniele Viotti, Tiemo Wölken, Marco Zanni

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Xabier Benito Ziluaga, Jean-Paul Denanot, Janusz Lewandowski, Ivana Maletić, Stanisław Ożóg, Pavel Poc, Nils Torvalds, Helga Trüpel, Tomáš Zdechovský

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Anders Primdahl Vistisen


GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

31

+

ALDE

Nedzhmi Ali, Gérard Deprez, Urmas Paet, Nils Torvalds

ECR

Zbigniew Kuźmiuk, Stanisław Ożóg

PPE

Lefteris Christoforou, José Manuel Fernandes, Esteban González Pons, Janusz Lewandowski, Ivana Maletić, Siegfried Mureşan, Jan Olbrycht, Paul Rübig, Petri Sarvamaa, Patricija Šulin, Inese Vaidere, Tomáš Zdechovský

S&D

Jean-Paul Denanot, Eider Gardiazabal Rubial, Jens Geier, John Howarth, Vladimír Maňka, Pavel Poc, Isabelle Thomas, Daniele Viotti, Tiemo Wölken, Manuel dos Santos

VERTS/ALE

Jordi Solé, Indrek Tarand, Helga Trüpel

4

-

ECR

Anders Primdahl Vistisen

ENF

André Elissen, Marco Zanni

NI

Eleftherios Synadinos

1

0

GUE/NGL

Xabier Benito Ziluaga

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się

Ostatnia aktualizacja: 9 marca 2018Informacja prawna