Procedura : 2017/2052(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A8-0048/2018

Teksty złożone :

A8-0048/2018

Debaty :

PV 13/03/2018 - 13
CRE 13/03/2018 - 13

Głosowanie :

PV 14/03/2018 - 8.9

Teksty przyjęte :

P8_TA(2018)0075

SPRAWOZDANIE     
PDF 1676kWORD 241k
28.2.2018
PE 615.478v02-00 A8-0048/2018

w sprawie następnych WRF: przygotowanie stanowiska Parlamentu dotyczącego WRF na okres po 2020 r.

(2017/2052(INI))

Komisja Budżetowa

Współsprawozdawcy: Jan Olbrycht, Isabelle Thomas

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 OPINIA Komisji Spraw Zagranicznych
 OPINIA Komisji Rozwoju
 OPINIA Komisji Kontroli Budżetowej
 OPINIA Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności
 OPINIA Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii
 OPINIA Komisji Transportu i Turystyki
 OPINIA Komisji Rozwoju Regionalnego
 OPINIA Komisji Rybołówstwa
 OPINIA Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych
 OPINIA Komisji Spraw Konstytucyjnych
 OPINIA Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia
 INFORMACJE O PRZYJĘCIU SPRAWOZDANIAW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ
 GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie następnych WRF: przygotowanie stanowiska Parlamentu dotyczącego WRF na okres po 2020 r.

(2017/2052(INI))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 311, 312 i 323 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014−2020(1) oraz zmieniające je rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 2017/1123 z dnia 20 czerwca 2017 r.(2),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie przygotowania powyborczej rewizji WRF na lata 2014–2020: wkład Parlamentu przed wnioskiem Komisji(4),

–  uwzględniając dokument Komisji z dnia 28 czerwca 2017 r. otwierający debatę na temat przyszłości finansów UE (COM(2017)0358),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 24 października 2017 r. w sprawie dokumentu otwierającego debatę na temat przyszłości finansów UE(5),

–  uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ 70/1 pt. „Przekształcamy nasz świat: Agenda na Rzecz Zrównoważonego Rozwoju 2030”,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 stycznia 2017 r. w sprawie europejskiego filaru praw socjalnych(6),

–  uwzględniając ratyfikację porozumienia paryskiego przez Parlament Europejski i Radę w dniu 4 października 2016 r.(7),

–  uwzględniając sprawozdanie Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej pt. „Challenges facing civil society organisations working on human rights in the EU” [Wyzwania stojące przed organizacjami społeczeństwa obywatelskiego zajmującymi się prawami człowieka w UE],

–  uwzględniając opinię z inicjatywy własnej Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie finansowania organizacji społeczeństwa obywatelskiego przez UE,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej, opinie Komisji Spraw Zagranicznych, Komisji Rozwoju, Komisji Kontroli Budżetowej, stanowisko w formie poprawek Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych oraz opinie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, Komisji Transportu i Turystyki, Komisji Rozwoju Regionalnego, Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Komisji Rybołówstwa, Komisji Kultury i Edukacji, Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, Komisji Spraw Konstytucyjnych, a także Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A8-0048/2018),

A.  mając na uwadze, że obecne wieloletnie ramy finansowe (WRF), które zatwierdzono w 2013 r., po raz pierwszy w historii wiązały się ze zmniejszeniem w ujęciu realnym zarówno środków na zobowiązania, jak i środków na płatności w stosunku do poprzedniego okresu programowania finansowego pomimo rosnących kompetencji i ambicji UE, określonych w traktacie lizbońskim i strategii „Europa 2020”; mając na uwadze, że ramy te przewidywały również znaczną różnicę między poziomem środków na zobowiązania i środków na płatności, która przyczyniła się do powstania zaległości w nieuregulowanych rachunkach w dwóch pierwszych latach obowiązywania WRF; mając na uwadze, że późne przyjęcie WRF i powiązanych podstaw prawnych przyczyniło się do opóźnień we wdrażaniu, których skutki są wciąż odczuwalne i mogą prowadzić do nagromadzenia wniosków o płatność pod koniec obowiązywania obecnych WRF, co spowoduje ich przeniesienie do następnego okresu programowania; mając na uwadze, że w wyniku nacisku Parlamentu do WRF dodano nowe przepisy, aby w jak największym stopniu wykorzystać całkowite pułapy WRF oraz zapewnić mechanizmy elastyczności;

B.  mając na uwadze, że szybko okazało się, iż WRF na lata 2014–2020 nie są w stanie spełnić rzeczywistych potrzeb i ambicji politycznych, ponieważ od samego początku korzystano z nich w celu przezwyciężenia szeregu kryzysów i nowych wyzwań w dziedzinie inwestycji, wykluczenia społecznego, migracji i uchodźców, zatrudnienia młodzieży, bezpieczeństwa, rolnictwa, środowiska i zmiany klimatu, czego nie przewidziano w momencie ich przyjęcia; mając na uwadze, że w rezultacie obecne WRF są bliskie wyczerpania swoich możliwości zaledwie dwa lata po wdrożeniu, ponieważ wykorzystano dostępne marginesy, często stosowano mechanizmy elastyczności i instrumenty szczególne, poddano presji, a nawet ograniczono istniejące polityki i programy, a także utworzono niektóre mechanizmy pozabudżetowe w celu kompensowania niewystarczającego poziomu i elastyczności budżetu UE;

C.  mając na uwadze, że niedociągnięcia te stały się widoczne już podczas śródokresowego przeglądu i rewizji WRF, rozpoczętych pod koniec 2016 r., i wymagały natychmiastowych działań, jak wykazano w rezolucji Parlamentu z dnia 6 lipca 2016 r.; mając na uwadze, że dzięki uzgodnionej śródokresowej rewizji zdołano w umiarkowanym stopniu poszerzyć możliwości istniejących przepisów w zakresie elastyczności, ale nie zmieniono pułapów WRF;

D.  mając na uwadze, że w maju 2018 r. Komisja przedstawi pakiet wniosków dotyczących WRF na okres po 2020 r., w tym przyszłych zasobów własnych, choć w rozporządzeniu Rady (UE) nr 1311/2013 określono, że powinny być przedłożone przed dniem 1 stycznia 2018; mając na uwadze, że wkrótce po tym oczekiwane jest przedstawienie projektów wniosków ustawodawczych dotyczących programów i instrumentów finansowych;

1.  przyjmuje niniejszą rezolucję, aby przedstawić stanowisko Parlamentu w sprawie WRF na okres po 2020 r., ze szczególnym uwzględnieniem oczekiwanych priorytetów, rozmiaru, struktury, okresu obowiązywania, elastyczności i innych zasad horyzontalnych, a także by określić konkretne założenia budżetowe w odnośnych politykach UE objętych następnymi ramami finansowymi; oczekuje, że Komisja przedstawi wniosek ustawodawczy dotyczący następnych WRF wraz z nowym projektem porozumienia międzyinstytucjonalnego, który uwzględni stanowisko i sugestie Parlamentu; podkreśla, że niniejsza rezolucja stanowi również podstawę dla zaangażowania Parlamentu w procedurę prowadzącą do przyjęcia następnych WRF;

2.  przyjmuje równocześnie odrębną rezolucję określającą stanowisko Parlamentu w sprawie reformy systemu zasobów własnych UE zgodnie z zaleceniami Grupy Wysokiego Szczebla ds. Zasobów Własnych; wzywa Komisję, by należycie uwzględniła stanowisko Parlamentu podczas opracowywania wniosków ustawodawczych w sprawie zasobów własnych UE, których zakres powinien być ambitny i które należy przedstawić wraz z propozycjami dotyczącymi WRF; podkreśla, że w przyszłych negocjacjach wydatki i dochody w następnych WRF będą traktowane jako jeden pakiet i że nie uda się dojść do porozumienia w sprawie WRF bez odpowiednich postępów w sprawie zasobów własnych;

I. Priorytety i wyzwania związane z następnymi WRF

3.  z zadowoleniem przyjmuje dyskusję na temat następnych WRF jako okazję do stworzenia podstaw dla silniejszej i bardziej zrównoważonej Europy za pośrednictwem jednego z jej najbardziej namacalnych instrumentów – budżetu Unii; uważa, że następne WRF powinny być częścią szerszej strategii i wizji dotyczącej przyszłości Europy; jest zdania, że następne WRF muszą być przełożeniem projektu politycznego i priorytetów polityki UE na środki budżetowe;

4.  jest przekonany, że następne WRF powinny opierać się na ugruntowanych politykach i priorytetach Unii, których celem jest wspieranie pokoju, demokracji, praworządności, praw człowieka i równouprawnienia płci, zwiększanie dobrobytu, długofalowy i zrównoważony wzrost gospodarczy oraz badania naukowe i innowacje, zapewnienie wysokiej jakości zatrudnienia oferującego godne miejsca pracy, walka ze zmianą klimatu oraz wspieranie spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej, a także solidarność między państwami członkowskimi i obywatelami; uważa, że filary te są warunkami wstępnymi prawidłowo funkcjonującego jednolitego rynku oraz unii gospodarczej i walutowej, a także wzmocnienia pozycji Europy na świecie; wierzy, że mają one większe znaczenie niż kiedykolwiek dla przyszłych działań Europy;

5.  uważa, że dzięki następnym WRF Unia powinna móc przedstawić rozwiązania i wyjść wzmocniona z kryzysów bieżącej dekady, do których należy zaliczyć między innymi: kryzys gospodarczy i finansowy, bezrobocie wśród młodzieży, trwałe ubóstwo i wykluczenie społeczne, zjawisko migracji i uchodźców, zmianę klimatu i klęski żywiołowe, degradację środowiska i utratę różnorodności biologicznej, terroryzm i brak stabilności; podkreśla, że te globalne wyzwania transgraniczne mające skutki wewnętrzne pokazują współzależność naszych gospodarek i społeczeństw, a także wskazują na potrzebę wspólnych działań;

6.  zwraca uwagę, że UE musi wypełnić zobowiązanie dotyczące odgrywania roli lidera we wdrażaniu oenzetowskich celów zrównoważonego rozwoju, które stanowią ogólnoświatowy plan działania na rzecz bardziej zrównoważonych, sprawiedliwych i zamożnych społeczeństw na planecie; podkreśla, że następne WRF muszą być dostosowane do celów zrównoważonego rozwoju; z zadowoleniem przyjmuje zaangażowanie Komisji we włączenie celów zrównoważonego rozwoju do głównego nurtu wszystkich strategii politycznych i inicjatyw UE; oczekuje, że UE wypełni zobowiązania dotyczące tych celów; podkreśla ponadto, że ogłoszenie europejskiego filaru praw socjalnych oraz zobowiązanie się UE i państw członkowskich do zagwarantowania Europy o głębszym wymiarze socjalnym powinno być wspierane odpowiednimi zasobami finansowymi; uważa, że w związku z porozumieniem paryskim należy znacznie zwiększyć wydatki związane z klimatem w porównaniu z obecnymi WRF i osiągnąć poziom 30 % tak szybko, jak to możliwe, a najpóźniej do 2027 r.;

7.  podkreśla, że następne WRF stanowią dla Unii szansę, aby pokazać, że pozostaje zjednoczona i jest w stanie stawić czoła zmianom politycznym, takim jak brexit, wzrost ruchów populistycznych i nacjonalistycznych i zmiany w światowym przywództwie; podkreśla, że podziały i egocentryzm nie są odpowiedzią na globalne problemy i obawy obywateli; uważa, że zwłaszcza negocjacje w sprawie brexitu pokazują, iż korzyści płynące z członkostwa w Unii znacznie przewyższają koszty odprowadzania składek do jej budżetu; wzywa w tym kontekście do pełnego poszanowania ram podjętych wcześniej zobowiązań, jak ma to miejsce w przypadku porozumienia wielkopiątkowego w odniesieniu do praworządności i demokracji;

8.  w związku z tym wzywa do ciągłego wspierania istniejących polityk, w szczególności długoletnich polityk UE zapisanych w traktatach, mianowicie wspólnej polityki rolnej oraz polityki rybołówstwa i polityki spójności, ponieważ zapewniają one obywatelom Unii wymierne korzyści wynikające z europejskiego projektu; odrzuca wszelkie próby renacjonalizacji tych polityk, ponieważ nie pozwoliłoby to ani na zmniejszenie obciążeń finansowych dla podatników i konsumentów, ani na osiągnięcie lepszych wyników, lecz doprowadziłoby do zahamowania wzrostu gospodarczego, solidarności i funkcjonowania jednolitego rynku, pogłębiając jednocześnie nierówności i zwiększając dysproporcje między regionami i sektorami gospodarki; zamierza zapewnić taki sam poziom finansowania tych polityk dla UE-27 w następnym okresie programowania, przy jednoczesnej dalszej poprawie ich skuteczności i uproszczeniu związanych z nimi procedur;

9.  uważa, że Europa powinna zaoferować perspektywy młodemu pokoleniu, a także przedsiębiorstwom zorientowanym na przyszłość, dzięki którym UE jest skuteczniejsza na arenie światowej; jest zdecydowany znacznie rozszerzyć swoje dwa sztandarowe programy, mianowicie program ramowy w zakresie badań i program Erasmus +, które przy obecnych środkach nie są w stanie zaspokoić bardzo wysokiego popytu obejmującego najwyższej jakości aplikacje; stanowczo popiera znaczne zwiększenie środków na walkę z bezrobociem młodzieży oraz na wspieranie małych i średnich przedsiębiorstw poprzez programy stanowiące kontynuację Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych i Programu na rzecz konkurencyjności przedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (COSME); wspiera również wzmocnienie instrumentu „Łącząc Europę” (CEF) 2.0;

10.  wzywa Unię, by odegrała przysługującą jej rolę w trzech nowych obszarach polityki z wymiarem wewnętrznym i zewnętrznym, które pojawiły się w trakcie obecnych WRF:

–  poprzez opracowanie i finansowanie kompleksowej polityki w zakresie azylu, migracji i integracji oraz zajęcie się podstawowymi przyczynami migracji i wysiedleń w krajach trzecich;

–  poprzez wzmocnienie ochrony granic zewnętrznych i wspieranie stabilności, w szczególności przez ochronę praw człowieka za granicą, zapobieganie konfliktom i strategie polityczne w zakresie rozwoju zewnętrznego;

–  poprzez zapewnienie wspólnego wewnętrznego bezpieczeństwa europejskim obywatelom oraz przez łączenie wysiłków badawczych i zdolności w dziedzinie obronności; podkreśla, że działania podejmowane w tych obszarach nie powinny być prowadzone kosztem unijnych polityk rozwoju;

11.  podkreśla, że przyszłe ramy powinny obejmować dwa nowe rodzaje wsparcia finansowego stanowiące ważny punkt programu gospodarczego Unii, mianowicie kontynuację systemów wsparcia inwestycji, takich jak Europejski Fundusz na rzecz Inwestycji Strategicznych, oraz rozwój funkcji stabilizacyjnej dla państw członkowskich strefy euro, w miarę możliwości w ramach proponowanego Europejskiego Funduszu Walutowego, wraz ze specjalnym instrumentem na rzecz konwergencji dla państw członkowskich mających przystąpić do strefy euro;

12.  podkreśla, że w pierwszej kolejności należy zapewnić specjalny mechanizm zdolności budżetowej dla strefy euro jako część budżetu Unii, uwzględniany poza i ponad pułapami wieloletnich ram finansowych, bez uszczerbku dla innych programów WRF, i powinien on być finansowany przez strefę euro i innych uczestniczących członków w ramach źródła dochodów uzgodnionego między uczestniczącymi państwami członkowskimi i uznawanego za przeznaczone dochody i gwarancje; uważa, że mechanizm zdolności budżetowej, po osiągnięciu stanu stabilności, mógłby być finansowany z rzeczywistych zasobów własnych zgodnie z zaleceniami zawartymi w sprawozdaniu Montiego w sprawie przyszłego finansowania UE;

13.  przypomina o zasadzie, że dodatkowym priorytetom politycznym powinny towarzyszyć dodatkowe środki finansowe niezależnie od tego, czy pojawiają się one w momencie przyjmowania nowych WRF czy w trakcie ich realizacji, i podkreśla, że finansowanie nowych potrzeb nie powinno odbywać się kosztem istniejących polityk i programów; ponadto oczekuje wdrożenia przepisów w zakresie wystarczającej elastyczności, tak aby uwzględniać nieprzewidziane okoliczności, które mogą się pojawić w trakcie obowiązywania WRF;

14.  uważa, że silniejsza i ambitniejsza Europa może powstać jedynie pod warunkiem zapewnienia większych środków finansowych; domaga się znacznego zwiększenia budżetu Unii w obliczu wspomnianych wyzwań i priorytetów, a także przy uwzględnieniu wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii; szacuje wymagane pułapy wydatków w WRF na poziomie 1,3 % DNB UE-27, bez względu na szereg instrumentów, jakie należy wliczyć poza pułapami;

15.  jest przekonany, że wprowadzenie nowych rzeczywistych zasobów własnych UE pozostaje jedynym rozwiązaniem dla odpowiedniego finansowania następnych WRF, chyba że Rada wyrazi zgodę na znaczne zwiększenie krajowych wkładów do budżetu UE;

II. Kwestie horyzontalne

Zasady budżetu UE i prawdziwość budżetu

16.  przypomina o europejskich budżetowych zasadach jedności, rzetelności, jednoroczności, równowagi, uniwersalności, specyfikacji, dodatkowości, pomocniczości, należytego zarządzania finansami oraz przejrzystości, których należy przestrzegać przy uchwalaniu i wykonywaniu budżetu Unii;

17.  potwierdza zajmowane od dawna stanowisko, zgodnie z którym ambicjom politycznym Unii muszą towarzyszyć odpowiednie środki finansowe, i przypomina, że art. 311 TFUE stanowi, iż Unia pozyskuje środki niezbędne do osiągnięcia swoich celów i należytego prowadzenia swoich polityk;

18.  w związku z tym zwraca uwagę, że pełne wdrożenie decyzji i inicjatyw politycznych podejmowanych przez Radę Europejską jest możliwe jedynie przy zapewnieniu niezbędnych funduszy, i podkreśla, że każde inne podejście podważa prawdziwość budżetu Unii i zaufanie obywateli;

19.  jest zdania, że dzięki przełożeniu priorytetów politycznych UE na konkretne inwestycje, WRF stanowią doskonałe narzędzie długoterminowego planowania wydatkowania UE oraz zapewnienia określonego stabilnego poziomu inwestycji publicznych w państwach członkowskich; ubolewa jednak nad brakiem wspólnie uzgodnionej długoterminowej strategii przed przyjęciem następnych WRF; ponadto przypomina, że budżet UE jest głównie budżetem inwestycyjnym, który służy jako dodatkowe i uzupełniające źródło finansowania działań podejmowanych na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym;

Okres obowiązywania

20.  jest zdania, że decyzję w sprawie okresu obowiązywania WRF powinna cechować odpowiednia równowaga między dwoma sprzecznymi wymogami, mianowicie, z jednej strony, potrzebą charakterystyczną dla wielu polityk UE – szczególnie tych objętych zarządzaniem dzielonym, takich jak polityka rolna i polityka spójności – aby działać w oparciu o stabilność i przewidywalność zobowiązań przez co najmniej siedem lat, natomiast z drugiej strony potrzebą demokratycznej legitymacji i rozliczalności, która wynika z synchronizacji poszczególnych ram finansowych z pięcioletnim cyklem politycznym Parlamentu Europejskiego i Komisji Europejskiej;

21.  podkreśla, że imperatywem politycznym dla każdego nowo wybranego Parlamentu jest możliwość wywierania istotnego wpływu na WRF podczas jego cyklu wyborczego, zarówno pod kątem kwot, jak i priorytetów politycznych; podkreśla, że wybory do Parlamentu Europejskiego są dla obywateli UE okazją, by bezpośrednio wyrazić swoje zdanie na temat priorytetów budżetowych Unii, które należy uwzględnić przy wiążącym dostosowaniu ram finansowych po wyborach; uważa w związku z tym, że podczas każdego cyklu politycznego Komisja musi proponować albo utworzenie kolejnych WRF albo obowiązkową rewizję śródokresową bieżących WRF, a zarówno Parlament, jak i Rada muszą podjąć decyzję w tej sprawie;

22.  podkreśla, że okres obowiązywania WRF powinien stopniowo przybierać formę 5 + 5 z obowiązkową rewizją śródokresową; wzywa Komisję do opracowania jednoznacznego wniosku ustanawiającego metody praktycznego wprowadzenia ram finansowych w formule 5 + 5; wyraża przekonanie, że nie można rozważać jednorazowego pięcioletniego okresu obowiązywania WRF ze względu na poważne utrudnienia, jakie w związku z tym powstałyby w odniesieniu do wymogów dotyczących programowania i wdrażania wielu polityk UE;

23.  przyznaje jednak, że termin kolejnych wyborów do Parlamentu Europejskiego wiosną 2019 r. – przy uwzględnieniu faktu, iż obecne WRF obowiązują do grudnia 2020 r. – nie pozwala na natychmiastowe wprowadzenie rozwiązania 5 + 5, ponieważ niemożliwe byłoby zadowalające dostosowanie różnych cykli; uważa zatem, że następne WRF powinny zostać ustalone na okres siedmiu lat (2021–2027) i obejmować obowiązkową rewizję śródokresową, co stanowiłoby rozwiązanie przejściowe stosowane po raz ostatni;

Rewizja śródokresowa

24.  jest przekonany o konieczności utrzymania prawnie wiążącego i obowiązkowego śródokresowego przeglądu i rewizji WRF, o których mowa w nowym rozporządzeniu w sprawie WRF; przypomina, że rewizja śródokresowa z 2016 r. stanowiła pierwszą w historii okazję do faktycznej zmiany rozporządzenia w sprawie WRF oraz że została ona pozytywnie oceniona zarówno przez Radę, jak i Parlament, zwłaszcza jeżeli chodzi o wzmocnienie przepisów WRF w zakresie elastyczności;

25.  uważa, że w przypadku WRF na lata 2021–2027 należy zaproponować i zatwierdzić rewizję śródokresową w odpowiednim czasie, tak aby umożliwić Parlamentowi następnej kadencji i Komisji odpowiednie dostosowanie ram finansowych; podkreśla, że wszelka rewizja WRF powinna zakładać zaangażowanie Parlamentu i gwarantować jego prerogatywy jako równoprawnego organu władzy budżetowej; ponadto podkreśla, że każda faktyczna rewizja obejmuje także rewizję pułapów WRF, gdyby okazały się niewystarczające na pozostałą część okresu;

Elastyczność

26.  podkreśla, że w okresie obowiązywania bieżących WRF władza budżetowa zatwierdziła wykorzystanie w znaczącym stopniu mechanizmów elastyczności i instrumentów szczególnych określonych w rozporządzeniu w sprawie WRF, tak aby zapewnić dodatkowe środki niezbędne w celu reagowania na poważne kryzysy lub finansowania nowych priorytetów politycznych;

27.  uważa w związku z tym, że przepisy dotyczące elastyczności w obecnych WRF sprawdziły się i zapewniły rozwiązania pod względem znacznych środków finansowych niezbędnych w szczególności do stawienia czoła wyzwaniom związanym z migracją i uchodźcami oraz do wyeliminowania luki inwestycyjnej; przypomina, że Parlament był inicjatorem części z tych przepisów, których zdecydowanie bronił podczas ostatnich negocjacji w sprawie WRF;

28.  uważa, że konieczne jest dalsze wzmocnienie tych przepisów, aby lepiej reagować na nowe wyzwania, nieprzewidziane wydarzenia i zmieniające się priorytety polityczne, pojawiające się w trakcie realizacji planu długoterminowego, takiego jak WRF; apeluje o większą elastyczność w następnych WRF, która powinna pozwalać na maksymalne wykorzystanie całkowitych pułapów zobowiązań i płatności WRF;

Mechanizmy elastyczności w WRF

29.  uważa, że pułapy następnych WRF należy ustalić na poziomie, który pozwoli nie tylko na finansowanie unijnych polityk, ale także na zapewnienie wystarczających marginesów na zobowiązania dla poszczególnych działów;

30.  jest przekonany, że wszystkie nieprzydzielone marginesy powinny być przenoszone bez ograniczeń na przyszłe lata budżetowe i wykorzystywane przez władzę budżetową, w dowolnym celu uznanym za konieczny, w ramach rocznej procedury budżetowej; wzywa w związku z tym do zachowania łącznego marginesu na zobowiązania, jednak bez ograniczeń co do zakresu i czasu;

31.  przypomina, że poprzez łączny margines na zobowiązania można jedynie wykorzystać nieprzydzielone marginesy do roku N-1, gdy tylko zostaną one potwierdzone w drodze dostosowania technicznego poprzedzającego przedstawienie projektu budżetu; uważa jednak, że konieczne jest również zbadanie sposobów wykorzystania nieprzydzielonych marginesów w roku N, aby umożliwić finansowanie dodatkowych potrzeb, które mogą wystąpić w ciągu danego roku;

32.  jest przekonany, że zobowiązania zatwierdzone przez władzę budżetową należy wykorzystywać do pierwotnych celów oraz że trzeba dołożyć wszelkich starań, aby zagwarantować, że dzieje się tak we wszystkich obszarach polityki; wzywa w szczególności Komisję do dalszej aktywnej pracy w tym kierunku; niemniej jednak jest przekonany, że jeżeli faktycznie dochodzi do umorzeń w wyniku całkowitego lub częściowego niewykonania działań, na które zostały przeznaczone, powinny one zostać ponownie udostępnione w budżecie UE i wykorzystane przez władzę budżetową w ramach rocznej procedury budżetowej; uważa, że umorzenia powinny zasilać bezpośrednio łączny margines na zobowiązana, a nie konkretny instrument szczególny lub rezerwę;

33.  przypomina, że umorzenia wynikają ze zobowiązań, które już zostały zatwierdzone przez władzę budżetową i powinny były co do zasady skutkować odpowiednimi płatnościami, jeżeli działanie, które miały finansować, zrealizowano zgodnie z planem; podkreśla w związku z tym, że ponowne wykorzystanie umorzeń w budżecie UE jest należycie uzasadnione, ale nie powinno być sposobem na obejście właściwych przepisów dotyczących umorzeń, zawartych w uregulowaniach sektorowych;

34.  zwraca uwagę na konieczność zapewnienia pełnego przenoszenia marginesów płatności za pośrednictwem łącznego marginesu na płatności przez cały okres WRF; sprzeciwia się stosowaniu jakichkolwiek ograniczeń lub pułapów do poziomu marginesów, które można przenosić, jak ma to miejsce w przypadku obecnych WRF, i przypomina, że marginesy te można wykorzystać tylko wtedy, gdy władza budżetowa podejmie taką decyzję, i tylko w zakresie określonym w tej decyzji; podkreśla, że łączny margines na płatności mógłby mieć zasadnicze znaczenie dla rozwiązania każdego nowego kryzysu płatności, który może nastąpić;

35.  podkreśla, że możliwość rewizji pułapów powinna pozostać opcją w rozporządzeniu w sprawie WRF w przypadku wystąpienia nieprzewidzianych okoliczności, gdy potrzeby w zakresie finansowania wyczerpią lub przekroczą dostępne marginesy i instrumenty specjalne; apeluje, by rozporządzenie w sprawie WRF przewidywało uproszczoną procedurę ukierunkowanej rewizji w ramach uzgodnionego progu;

36.  opowiada się za utrzymaniem możliwości przesuwania naprzód lub wstecz finansowania każdego programu UE, aby umożliwić działanie antycykliczne odpowiadające rytmowi rzeczywistego wdrażania oraz aby ułatwić stosowną odpowiedź na duże kryzysy; apeluje ponadto o zwiększenie elastyczności ustawodawczej – przewidzianej obecnie w pkt 17 porozumienia międzyinstytucjonalnego – która umożliwia dostosowanie ogólnej puli środków finansowych na programy przyjęte w drodze zwykłej procedury ustawodawczej na poziomie +/-10 %, polegające na zwiększeniu jej do +/-15 %;

37.  zwraca uwagę na elastyczność, jaką można osiągnąć przez przenoszenie środków w ramach tego samego działu WRF, aby przydzielać środki finansowe tam, gdzie są potrzebne, i zapewnić lepsze wykonanie budżetu UE; uważa, że mniejsza liczba działów przyczynia się do większej elastyczności w WRF; apeluje jednak, aby Komisja aktywnie informowała organ budżetowy o dokonywaniu znaczących autonomicznych przeniesień oraz konsultowała się z nim w tym zakresie;

Instrumenty szczególne WRF

38.  popiera ogólną strukturę instrumentów szczególnych WRF, zwłaszcza instrument elastyczności, rezerwę na pomoc nadzwyczajną, Fundusz Solidarności UE i Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG), oraz zwraca uwagę na ich częste wykorzystywanie w obecnych WRF; apeluje o zwiększenie ich puli środków finansowych oraz poprawę przepisów dotyczących ich działalności;

39.  apeluje w szczególności o znaczne zwiększenie puli środków finansowych instrumentu elastyczności do rocznej kwoty przydziału w wysokości co najmniej 2 mld EUR; przypomina, że instrument elastyczności nie jest powiązany z żadną konkretną dziedziną polityki i że może zatem zostać uruchomiony w dowolnym celu, jaki zostanie uznany za niezbędny; uważa w związku z tym, że instrument ten może zostać uruchomiony do pokrycia wszelkich nowych potrzeb finansowych, jakie pojawią się w okresie obowiązywania WRF;

40.  wskazuje na rolę, jaką rezerwa na pomoc nadzwyczajną odgrywa w zapewnianiu szybkiej reakcji na konkretne zapotrzebowanie państw trzecich na pomoc w przypadku nieprzewidzianych zdarzeń, oraz podkreśla jej szczególne znaczenie w obecnym kontekście; apeluje o znaczne zwiększenie puli jej środków finansowych do rocznej kwoty przydziału w wysokości 1 mld EUR;

41.  zwraca w szczególności uwagę na uruchomienie znacznych środków z Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu udzielenia pomocy w następstwie szeregu poważnych klęsk żywiołowych o istotnych konsekwencjach budżetowych; podkreśla również pozytywny wpływ tego instrumentu na opinię publiczną; proponuje znaczne zwiększenie puli jego środków finansowych do rocznej kwoty przydziału w wysokości 1 mld EUR;

42.  uważa, że nie wykorzystano pełnego potencjału EFG, dzięki któremu UE okazywała solidarność i zapewniała wsparcie dla pracowników tracących pracę w wyniku istotnych zmian strukturalnych w strukturze światowego handlu wynikających z globalizacji lub światowego kryzysu gospodarczego i finansowego, i że można go usprawnić oraz zintegrować z długoterminową strategią, aby skutecznie docierać do zwolnionych pracowników i ponownie integrować ich z rynkiem pracy we wszystkich państwach członkowskich; uważa, że w ramach zbliżającego się przeglądu EFG należy zbadać jego zakres i poprawić koordynację z innymi instrumentami; uważa, że zmieniony EFG powinien otrzymać co najmniej taką samą roczną pulę środków w ramach nowych WRF;

43.  proponuje utworzenie specjalnej rezerwy na instrumenty szczególne WRF w oparciu o niewykorzystane środki, które wygasają z każdego instrumentu; uważa, że ta rezerwa powinna funkcjonować bez żadnych ograniczeń czasowych; domaga się uruchomienia tej rezerwy na rzecz wszelkich instrumentów szczególnych WRF, które – na podstawie decyzji władzy budżetowej – mają służyć finansowaniu potrzeb wykraczających poza ich możliwości finansowe;

44.  zauważa, że obecnie dla każdego instrumentu szczególnego WRF obowiązują różne przepisy w odniesieniu do terminów przenoszenia niewykorzystanych środków; uważa, że należy je ujednolicić, tak aby umożliwić stosowanie jednolitej zasady N+1 do wszystkich tych instrumentów;

45.  uważa, że margines na nieprzewidziane wydatki powinien zostać zachowany jako instrument stosowany w ostateczności; zwraca uwagę, że jest to szczególny instrument, który może zostać uruchomiony jedynie w odniesieniu do środków na płatności, i że jego uruchomienie miało zasadnicze znaczenie dla rozwiązania kryzysu w zakresie płatności w 2014 r.; apeluje zatem o podniesienie jego maksymalnego rocznego przydziału do 0,05 % DNB UE;

46.  podkreśla, że instrumenty szczególne WRF powinny być uwzględniane ponad pułapami WRF zarówno w odniesieniu do środków na zobowiązania, jak i środków na płatności; uważa, że kwestia budżetowania płatności w ramach tych instrumentów została jednoznacznie uregulowana podczas śródokresowej rewizji WRF na lata 2014–2020, co położyło kres utrzymującemu się od dawna konfliktowi z Radą dotyczącemu interpretacji przepisów; opowiada się za wprowadzeniem do rozporządzenia w sprawie WRF jasnego zapisu, zgodnie z którym płatności wynikające z uruchomienia zobowiązań w ramach instrumentów szczególnych WRF powinny być uwzględniane ponad rocznymi pułapami płatności w ramach WRF;

47.  zauważa, że obecne porozumienie międzyinstytucjonalne wymaga specjalnej większości w Parlamencie do celów uruchomienia trzech instrumentów szczególnych WRF; uważa to postanowienie za nieaktualne, ponieważ odzwierciedla ono specjalną większość wymaganą do przyjęcia budżetu UE przed Traktatem z Lizbony; apeluje o jednolite podejście w odniesieniu do wymogów w zakresie głosowania nad uruchomieniem tych instrumentów, które powinny być takie same jak w przypadku przyjmowania budżetu UE;

Dochody – rezerwa specjalna

48.  przypomina, że od dawna stoi na stanowisku, iż wszelkie dochody wynikające z grzywien nakładanych na przedsiębiorstwa za naruszanie prawa konkurencji UE lub związane z opóźnieniami w płatnościach wkładów krajowych do budżetu UE powinny stanowić dodatkową pozycję dochodów dla budżetu UE, bez odpowiedniego zmniejszenia wkładów opartych na DNB;

49.  w związku z tym wzywa do utworzenia specjalnej rezerwy w odniesieniu do dochodów w budżecie UE, która będzie stopniowo uzupełniana ze wszystkich rodzajów nieprzewidzianych innych dochodów; uważa, że należy wykorzystać tę rezerwę na pokrycie dodatkowych potrzeb w zakresie płatności, zwłaszcza tych związanych z uruchomieniem łącznego marginesu na zobowiązania lub instrumentów szczególnych WRF;

Racjonalne i skuteczne wykorzystanie zasobów UE

50.  stwierdza, że osiągnięcie europejskiej wartości dodanej powinno być jedną z głównych zasad, którymi kierują się instytucje UE przy podejmowaniu decyzji o rodzaju wydatków w następnych WRF; przypomina jednak, że koncepcja ta jest różnie interpretowana, i apeluje o jasną, jednolitą i łatwo zrozumiałą definicję odnośnych kryteriów, które powinny uwzględniać specyfikę terytorialną i zawierać, w miarę możliwości, wymierne wskaźniki efektywności; ostrzega przed próbą wykorzystywania takiej definicji do kwestionowania adekwatności polityk i programów UE w oparciu o czysto ilościowe lub doraźne przesłanki ekonomiczne;

51.  zwraca uwagę na odniesienie do pojęcia europejskiej wartości dodanej przedstawione w szeregu dokumentów Komisji; przypomina w tym kontekście o wykazie parametrów określonych w rezolucji Parlamentu(8); przypomina, że zasoby UE powinny być wykorzystywane do finansowania europejskich dóbr publicznych, a także jako katalizator w celu zachęcania państw członkowskich na wszystkich szczeblach administracyjnych do podejmowania działań na rzecz realizacji celów Traktatu i osiągnięcia wspólnych celów UE, które w przeciwnym razie nie zostałyby zrealizowane; zgadza się, że budżet UE powinien być wykorzystywany do finansowania działań, które mogą przynieść korzyści całej UE, a których nie może zapewnić żadne państwo członkowskie samodzielnie, i które mogą zapewnić lepsze wykorzystanie środków w porównaniu z działaniami podejmowanymi wyłącznie na szczeblu krajowym, regionalnym lub lokalnym; uważa ponadto, że budżet UE powinien przyczyniać się do ustanowienia i wspierania pokoju i stabilności w sąsiedztwie UE i poza nim; uważa, że europejska wartość dodana jest tworzona przez programy objęte zarówno zarządzaniem dzielonym, jak i bezpośrednim, które są dwiema uzupełniającymi się metodami służącymi osiągnięciu celów UE; w tym kontekście oczekuje, że państwa członkowskie nie będą kierować się w negocjacjach w sprawie następnych WRF zasadą „sprawiedliwego zwrotu”, która uwzględnia wyłącznie krajowe interesy w postaci bilansów netto;

52.  uważa, że lepsze wydatkowanie środków, tzn. efektywne i niedyskryminacyjne wykorzystanie każdego euro z budżetu UE, można osiągnąć nie tylko poprzez skierowanie środków UE na działania o najwyższej europejskiej wartości dodanej i największym wzroście wydajności polityk i programów UE, w oparciu o gruntowną ocenę obecnych wydatków, ale również poprzez osiągnięcie większej synergii między budżetem UE a budżetami krajowymi, a także poprzez zapewnienie wymiernej poprawy struktury wydatków; popiera zalecenia zawarte w sprawozdaniu rocznym Europejskiego Trybunału Obrachunkowego za 2016 r. dotyczące efektywnych ram pomiaru wskaźników, usprawnionej i zrównoważonej sprawozdawczości w zakresie wykonania i łatwiejszego dostępu do wyników oceny;

53.  wzywa do rzeczywistego uproszczenia systemu budżetowego UE w następnych WRF, aby ułatwić korzystanie ze środków; podkreśla w szczególności konieczność ograniczenia niepotrzebnego dublowania się instrumentów, które służą podobnym rodzajom działań, na przykład w dziedzinie innowacji, MŚP lub transportu, bez ryzykowania utraty ważnych elementów różnych programów, oraz konieczność wyeliminowania istniejącej konkurencji między różnymi formami i źródłami finansowania, tak aby zagwarantować maksymalną komplementarność i zapewnić spójne ramy finansowe; uważa, że ułatwiłoby to informowanie obywateli w bardziej zrozumiały sposób o priorytetach UE;

54.  podkreśla, że ocena funkcjonowania wydatków UE nie może doprowadzić do obniżenia poziomu ambicji UE lub podziału na sektory unijnych polityk i programów, ani też nie powinna prowadzić do zastąpienia dotacji instrumentami finansowymi w celu wygenerowania pewnych oszczędności, ponieważ zdecydowana większość działań wspieranych z budżetu UE nie kwalifikuje się do finansowania poprzez instrumenty finansowe; uważa, że ocena funkcjonowania powinna raczej prowadzić do wskazania sposobów na poprawę wdrażania unijnych programów wydatkowania;

55.  domaga się daleko idącej harmonizacji przepisów w celu stworzenia jednolitego zbioru przepisów dla wszystkich instrumentów budżetowych UE, uwzględniając jednocześnie specyfikę poszczególnych funduszy i sektorów; zachęca Komisję do zajęcia się kwestią łączenia różnych źródeł finansowania poprzez opracowanie jasnych wytycznych w tym zakresie oraz zapewnienie równego dostępu do wszystkich rodzajów finansowania we wszystkich państwach członkowskich;

56.  opowiada się również za rzeczywistym uproszczeniem sektorowych przepisów wykonawczych dla beneficjentów i zmniejszeniem obciążeń administracyjnych przez dalszą standaryzację i uproszczenie procedur oraz dokumentów programowych; zwraca ponadto uwagę, że konieczne są dalsze działania w zakresie budowania potencjału i pomocy technicznej dla beneficjentów; wzywa do zwrotu ku ocenie opartej na analizie ryzyka;

Jedność, rzetelność budżetowa i przejrzystość

57.  przypomina, że zasada jedności, zgodnie z którą wszystkie dochody i wydatki Unii mają być wykazywane w budżecie, jest zarówno wymogiem zawartym w Traktacie, jak i podstawowym demokratycznym warunkiem przejrzystego, zgodnego z prawem i rozliczalnego budżetu; wyraża ubolewanie, że zasada ta w coraz większym stopniu pozostaje ignorowana, przy jednoczesnym wzroście złożoności finansowej, począwszy od spuścizny historycznej Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR), poprzez ustanowienie Europejskiego Mechanizmu Stabilności, aż po niedawną inflację doraźnych mechanizmów pozabudżetowych w postaci innowacyjnych instrumentów finansowych oraz zewnętrznych funduszy powierniczych lub instrumentów, które nie są ujęte w bilansie Unii;

58.  kwestionuje zasadność i wartość dodaną ustanawiania instrumentów poza budżetem Unii; uważa, że decyzje o ustanowieniu lub utrzymaniu takich instrumentów są w rzeczywistości motywowane próbami ukrycia prawdziwych potrzeb finansowych i omijania ograniczeń wynikających z WRF i pułapów zasobów własnych; wyraża ubolewanie, że często prowadzą one również do pomijania potrójnej odpowiedzialności Parlamentu jako władzy ustawodawczej, budżetowej i kontrolnej oraz są sprzeczne z celem zwiększenia przejrzystości dla ogółu społeczeństwa i beneficjentów;

59.  w związku z tym przypomina, że od dawna stoi na stanowisku, iż do budżetu Unii należy włączyć Europejski Fundusz Rozwoju oraz inne instrumenty nieobjęte WRF w celu zwiększenia jego legitymacji, jak również efektywności i skuteczności unijnej polityki rozwoju; podkreśla jednak, że odpowiednie pule środków finansowych powinny zostać dodane do uzgodnionych pułapów WRF, tak aby włączenie tych instrumentów do budżetu nie miało negatywnego wpływu ani na ich finansowanie, ani na inne polityki i programy UE; zasadniczo z zadowoleniem przyjmuje propozycję włączenia Europejskiego Mechanizmu Stabilności do finansów Unii Europejskiej w postaci Europejskiego Funduszu Walutowego, bez uszczerbku dla jego przyszłego kształtu;

60.  uważa, że fundusze powiernicze UE mogą wnieść wartość dodaną dzięki łączeniu środków pochodzących od różnych darczyńców na potrzeby konkretnych sytuacji, lecz ich wykorzystanie nie powinno prowadzić do zwykłej zmiany klasyfikacji planowanego finansowania UE, ani nie powinno zmieniać pierwotnych celów unijnych instrumentów finansowych; zwraca uwagę na potrzebę zaostrzenia kontroli parlamentarnej nad ich tworzeniem i wdrażaniem; podkreśla, że fundusze powiernicze UE powinny służyć wyłącznie finansowaniu działań poza Unią;

61.  uważa również, że w przypadku gdy pewna część operacji pozabudżetowych zostanie uznana za niezbędną do osiągnięcia pewnych konkretnych celów, na przykład poprzez wykorzystanie instrumentów finansowych lub funduszy powierniczych, powinny one być utrzymane na ograniczonym poziomie i przez określony czas, i powinny być w pełni przejrzyste, uzasadnione potwierdzoną dodatkowością i wartością dodaną, a także poparte jednoznacznymi przepisami dotyczącymi podejmowania decyzji i rozliczalności;

62.  uważa, że w następnych WRF budżet Unii powinien z większą dokładnością przedstawiać zakres dochodów przeznaczonych na określony cel oraz ich wpływ na rzeczywiste wydatki, w szczególności tych pochodzących z wkładów państw trzecich; podkreśla, że jest to tym bardziej istotne w świetle woli, którą Zjednoczone Królestwo wyraziło w ramach negocjacji w sprawie wystąpienia z Unii, uczestniczenia w niektórych unijnych programach budżetowych nowych WRF na okres po 2020 r. jako kraj niebędący państwem członkowskim;

Poziom płatności

63.  przypomina, że środki na płatności stanowią logiczną i prawną konsekwencję środków na zobowiązania i apeluje o ustanowienie przyszłych pułapów płatności na odpowiednim poziomie, pozostawiając jedynie ograniczoną i odpowiadającą rzeczywistości lukę między zobowiązaniami a płatnościami; oczekuje, że przyszłe pułapy płatności uwzględnią z jednej strony konieczność wywiązania się ze zobowiązań wynikających z obecnego okresu finansowego, które zostaną przekształcone w płatności dopiero po 2020 r., a z drugiej strony konieczność wywiązania się ze zobowiązań dotyczących programów i instrumentów na okres po 2020 r.;

64.  przypomina o nagromadzeniu zaległości w niezapłaconych rachunkach pod koniec poprzednich WRF, które przeszły na obecne WRF, i ostrzega przed powtórzeniem się kryzysu w zakresie płatności w okresie przejściowym do następnych WRF, ponieważ miałoby to poważne konsekwencje dla beneficjentów, takich jak studenci, uniwersytety, MŚP i badacze; zwraca uwagę na obecną tendencję do niepełnego wykorzystywania płatności ze względu na opóźnienia we wdrażaniu programów na lata 2014–2020, co prowadzi do wzrostu poziomu zobowiązań pozostających do spłaty, które będą musiały zostać uregulowane w ramach pułapów następnych WRF; zwraca się do Komisji i państw członkowskich, również na szczeblu ministrów finansów, o przeanalizowanie głównych przyczyn tych opóźnień oraz zaproponowanie konkretnych środków upraszczających w celu ułatwienia wdrażania w przyszłości;

65.  przyjmuje do wiadomości wstępny wynik negocjacji w sprawie ustaleń finansowych w kontekście wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej, zgodnie z którym Zjednoczone Królestwo w pełni uczestniczy w finansowaniu i wdrażaniu programów na lata 2014–2020, co wiąże się ze wszystkimi odnośnymi konsekwencjami finansowymi;

Instrumenty finansowe

66.  podkreśla, że budżet UE dysponuje szerokim wachlarzem instrumentów finansowania działań wspieranych na szczeblu UE, które można pogrupować w dwie kategorie: dotacje z jednej strony, z drugiej zaś instrumenty finansowe w formie gwarancji, pożyczek, podziału ryzyka lub kapitału własnego; zwraca również uwagę na Europejski Fundusz na rzecz Inwestycji Strategicznych, którego celem jest mobilizacja kapitału prywatnego i publicznego w całej UE na rzecz wspierania projektów w kluczowych dla gospodarki UE obszarach w celu uzupełnienia ograniczonego finansowania;

67.  uznaje potencjał instrumentów finansowych do zwiększenia gospodarczego i politycznego wpływu budżetu Unii; podkreśla jednak, że mogą być one stosowane jedynie w odniesieniu do projektów generujących dochody w przypadku nieoptymalnych warunków inwestycyjnych lub niewydolności rynku, i dlatego stanowią jedynie uzupełniającą, a nie alternatywną formę finansowania w porównaniu z dotacjami; podkreśla, że instrumenty finansowe nie powinny mieć na celu zastąpienia już istniejących publicznych lub prywatnych systemów finansowania oraz że powinny one być zgodne ze zobowiązaniami krajowymi i międzynarodowymi;

68.  przypomina swój wniosek skierowany do Komisji, aby określiła ona te obszary polityki, którym najlepiej służyłyby dotacje, te, którym lepiej mogłyby posłużyć instrumenty finansowe, oraz te, w których dotacje mogłyby być łączone z instrumentami finansowymi, a także o odzwierciedlenie właściwej równowagi między tymi dwoma elementami; jest przekonany, że dotacje powinny pozostać dominującym sposobem finansowania projektu UE w następnych WRF; podkreśla, że pożyczki, gwarancje, podział ryzyka i finansowanie kapitałowe powinny być wykorzystywane ostrożnie, w oparciu o odpowiednie oceny ex ante i tylko wówczas, gdy ich wykorzystanie może wykazać wyraźną wartość dodaną i efekt dźwigni; zauważa, że korzystanie z instrumentów finansowych i synergie z dotacjami można poprawić; apeluje o zwiększenie wysiłków na rzecz ułatwienia beneficjentom dostępu do instrumentów finansowych oraz większą elastyczność w zakresie międzysektorowego korzystania z różnych instrumentów finansowych, aby wyeliminować przeszkodę, jaką stanowią ograniczające uregulowania, w rezultacie uniemożliwiające odbiorcom czerpanie korzyści z wielu programów na rzecz projektów o zbieżnych celach;

69.  wzywa Komisję do uproszczenia i ujednolicenia przepisów regulujących wykorzystanie instrumentów finansowych w następnych WRF w celu maksymalnego zwiększenia ich skutecznego stosowania; przyjmuje do wiadomości ewentualną propozycję – która wymagałaby dogłębnej dyskusji – utworzenia jednego funduszu, który zintegrowałby instrumenty finansowe na szczeblu UE zarządzane centralnie; jest zdania, że należy ustanowić jasną strukturę umożliwiającą wybór różnych rodzajów instrumentów finansowych dla różnych obszarów polityki i rodzajów działań oraz że w celu zapewnienia przejrzystości inwestycji odpowiednie instrumenty finansowe powinny być w dalszym ciągu finansowane z oddzielnych linii budżetowych; podkreśla jednak, że jakakolwiek harmonizacja przepisów nie może wpływać na instrumenty finansowe zarządzane przez państwa członkowskie w ramach polityki spójności lub w dziedzinie działań zewnętrznych;

70.  przypomina swój wielokrotnie ponawiany apel o większą przejrzystość i demokratyczną kontrolę wdrażania instrumentów finansowych wspieranych z budżetu Unii;

Struktura

71.  uważa, że struktura WRF powinna zapewniać większą widoczność priorytetów politycznych i budżetowych UE dla obywateli europejskich oraz wzywa do jaśniejszego przedstawienia wszystkich obszarów wydatków UE; jest przekonany, że główne filary przyszłych wydatków UE nakreślone w niniejszej rezolucji powinny zostać odpowiednio uwzględnione;

72.  uważa zatem, że obecna prezentacja działów wymaga pewnych usprawnień, ale jest przeciwny wszelkim nieuzasadnionym radykalnym zmianom; proponuje w związku z tym następującą strukturę WRF na okres po 2020 r.;

Dział 1: Silniejsza i zrównoważona gospodarka

 

W tym programy i instrumenty wspierające:

w ramach zarządzania bezpośredniego:

–  badania naukowe i innowacje

–  przemysł, przedsiębiorczość oraz małe i średnie przedsiębiorstwa

–  cyfrową transformację gospodarki i społeczeństwa

–  duże projekty infrastrukturalne

–  transport, energię, przestrzeń kosmiczną

–  środowisko, łagodzenie skutków zmiany klimatu i przystosowanie się do niej

 

 

Dział 2: Większa spójność i solidarność w Europie

 

W tym programy i instrumenty wspierające:

–  spójność gospodarczą, społeczną i terytorialną (w ramach zarządzania dzielonego):

inwestycje w innowacje, badania, cyfryzację, przemiany przemysłowe, MŚP, transport, przystosowanie do zmiany klimatu i łagodzenie jej skutków, środowisko i energię

zatrudnienie, sprawy społeczne i włączenie społeczne, równouprawnienie płci, zmniejszanie ubóstwa i wyzwania demograficzne

–  kształcenie, młodzież i uczenie się przez całe życie

–  kulturę, obywatelstwo, media i komunikację

–  demokrację, zasadę państwa prawa i wolności podstawowych

–  zdrowie i bezpieczeństwo żywności

–  azyl, migrację i integrację, sprawiedliwość i konsumentów

–  wsparcie i koordynację z administracjami krajowymi

 

 

Dział 3: Silniejsze i zrównoważone rolnictwo i rybołówstwo

 

W tym programy i instrumenty wspierające:

–  rolnictwo i rozwój obszarów wiejskich

–  gospodarkę morską i rybołówstwo

 

 

Dział 4: Większa odpowiedzialność na świecie

 

W tym programy i instrumenty wspierające:

–  współpracę międzynarodową i rozwój

–  sąsiedztwo

–  rozszerzenie

–  pomoc humanitarną

–  demokrację, praworządność, prawa podstawowe i równość płci

–  handel

 

 

Dział 5: Bezpieczeństwo, pokój i stabilność dla wszystkich

 

W tym programy i instrumenty wspierające:

–  bezpieczeństwo, w tym cyberbezpieczeństwo

–  reagowanie kryzysowe i stabilność, w tym ochronę ludności

–  wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa

–  obronność, w tym badania i innowacje

 

 

Dział 6: Skuteczna administracja w służbie Europejczyków

 

–  finansowanie pracowników UE

–  finansowanie budynków i wyposażenia instytucji UE

 

73.  wzywa Komisję do zamieszczenia w załączniku do budżetu europejskiego wszystkich wydatków związanych z UE, które nie są pokrywane z budżetu UE w wyniku porozumień i procedur międzyrządowych; jest przekonany, że takie informacje, dostarczane co roku, uzupełniłyby obraz wszystkich inwestycji, których państwa członkowskie zobowiązały się podjąć na szczeblu europejskim;

III. Polityka

Silniejsza i zrównoważona gospodarka

74.  podkreśla znaczenie dokończenia tworzenia europejskiej przestrzeni badawczej, unii energetycznej, jednolitego europejskiego obszaru transportu i jednolitego rynku cyfrowego jako podstawowych elementów jednolitego rynku europejskiego;

75.  uważa, że w następnych WRF powinna nastąpić większa koncentracja środków budżetowych w obszarach, które wykazują wyraźną europejską wartość dodaną oraz stymulują wzrost gospodarczy, konkurencyjność, zrównoważony rozwój i zatrudnienie we wszystkich regionach UE; podkreśla w tym kontekście znaczenie badań naukowych i innowacji dla stworzenia zrównoważonej, przodującej w skali światowej gospodarki opartej na wiedzy i wyraża ubolewanie, że z powodu braku odpowiedniego finansowania jedynie niewielka część wysokiej jakości projektów w tej dziedzinie otrzymała finansowanie UE z obecnych WRF;

76.  wzywa w związku z tym do znacznego zwiększenia całkowitego budżetu przeznaczonego na 9. program ramowy w następnych WRF, który powinien zostać ustalony na poziomie co najmniej 120 mld EUR; uważa, że poziom ten jest odpowiedni, by zapewnić Europie globalną konkurencyjność oraz wiodącą pozycję naukową, technologiczną i przemysłową w celu sprostania wyzwaniom społecznym i przyczynienia się do realizacji celów UE w zakresie klimatu i celów zrównoważonego rozwoju; apeluje w szczególności o działania pobudzające przełomowe inicjatywy tworzące rynek, zwłaszcza z myślą o MŚP;

77.  apeluje ponadto o poświęcenie większej uwagi kwestii wdrażania badań i innowacji w ramach wspólnych przedsięwzięć i innych instrumentów oraz o wspieranie inwestycji w kluczowe technologie, aby wyeliminować lukę inwestycyjną w dziedzinie innowacji; podkreśla, że zwiększeniu środków musi towarzyszyć uproszczenie procedur finansowania; z zadowoleniem przyjmuje starania Komisji w tym zakresie i nalega, by były one kontynuowane w następnym okresie programowania w celu zapewnienia wnioskodawcom lepszego dostępu i równych warunków działania za pomocą nowego systemu oceny wniosków; podkreśla, że potrzebne są środki, aby stymulować zrównoważony udział wszystkich państw członkowskich UE;

78.  z zadowoleniem przyjmuje niedawny wniosek Komisji dotyczący zapewnienia finansowania Funduszu Badawczego Węgla i Stali na nadchodzące lata; podkreśla znaczenie tego funduszu dla finansowania badań w tym sektorze przemysłu; uważa w związku z tym, że potrzebne jest bardziej długoterminowe rozwiązanie, które zapewni finansowanie po 2020 r., a także włączy ten fundusz do budżetu Unii, aby umożliwić Parlamentowi wypełnianie swojej roli jako organu kontroli budżetowej;

79.  podkreśla, że MŚP i mikroprzedsiębiorstwa są najważniejszymi motorami wzrostu gospodarczego, innowacyjności i zatrudnienia, tworząc 85 % wszystkich nowych miejsc pracy; uznaje ich istotną rolę w zapewnieniu ożywienia i pobudzenia zrównoważonej gospodarki UE; przypomina, że w UE jest ponad 20 mln małych i średnich przedsiębiorstw oraz że przypada na nie 99% działalności gospodarczej; uważa, że poprawa dostępu MŚP do finansowania we wszystkich państwach członkowskich powinna pozostać ważnym celem polityki w następnych WRF, w celu dalszej poprawy ich konkurencyjności i zrównoważonego rozwoju; w związku z tym podkreśla, że potrzebne jest promowanie przedsiębiorczości i poprawa otoczenia biznesowego MŚP, aby umożliwić im wykorzystanie w pełni ich potencjału w dzisiejszej gospodarce światowej;

80.  z zadowoleniem przyjmuje sukces specjalnego programu UE na rzecz konkurencyjności przedsiębiorstw oraz MŚP (COSME) w obecnych WRF; podkreśla wysoki poziom realizacji tego programu i wskazuje na jego zdolność do jeszcze większej absorpcji; w związku z tym wzywa do podwojenia puli środków finansowych programu COSME, aby odpowiadały one rzeczywistym potrzebom gospodarki UE i znacznemu zapotrzebowaniu na uczestnictwo;

81.  potwierdza swoje zdecydowane zaangażowanie na rzecz Europejskiego Funduszu Inwestycji Strategicznych (EFIS), który służy uruchomieniu 500 mld EUR w nowych inwestycjach w gospodarce realnej w obecnych WRF; uważa, że EFIS już pobudził w sposób silny i ukierunkowany sektory gospodarki o możliwościach tworzenia trwałego wzrostu i miejsc pracy; podkreśla pozytywny wpływ EFIS na zapewnienie finansowania małym i średnim przedsiębiorstwom w całej Unii; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje zamiar Komisji, by przedstawić wniosek ustawodawczy dotyczący kontynuowania i doskonalenia tego programu inwestycyjnego z wydzielonym budżetem, który nie powinien być finansowany ze szkodą dla istniejących polityk i programów w nowych WRF; podkreśla, że wszelkie wnioski ustawodawcze powinny opierać się na wnioskach z przeglądu Komisji i niezależnej ocenie; oczekuje, że nowy wniosek skutecznie wyeliminuje wszelkie niedociągnięcia we wdrażaniu EFSI i zwiększy między innymi zasięg geograficzny funduszu, tak aby jego korzyści były odczuwalne w całej Unii;

82.  podkreśla znaczenie WRF dla sektorów zależnych od inwestycji długoterminowych, takich jak zrównoważony sektor transportu; zwraca uwagę, że infrastruktura transportowa stanowi trzon jednolitego rynku i podstawę trwałego wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy; zauważa, że stworzenie jednolitego europejskiego obszaru transportu połączonego z krajami sąsiadującymi wymaga poważnej infrastruktury transportowej i musi być traktowane jako kluczowy priorytet w celu zapewnienia konkurencyjności UE oraz spójności terytorialnej, gospodarczej i społecznej, także na obszarach peryferyjnych i wyspiarskich; z tego względu uważa, że w następnych WRF należy przewidzieć wystarczające środki finansowe na projekty, które przyczyniają się w szczególności do ukończenia sieci bazowej TEN-T i jej korytarzy, które należy jeszcze bardziej przedłużyć; przypomina o celach wyznaczonych przez COP 21 w odniesieniu do transportu w celu przeciwdziałania zmianom klimatu i zachęca państwa członkowskie do inwestowania w inteligentny, zrównoważony i zintegrowany transport publiczny;

83.  podkreśla, że zaktualizowany i skuteczniejszy program „Łącząc Europę” powinien obejmować wszystkie rodzaje transportu, w tym infrastrukturę drogową i kolejową oraz śródlądowe drogi wodne; uważa, że należy nadać priorytetowe znaczenie lepszym połączeniom między sieciami kompleksowymi a rodzajami transportu, które przyczyniają się do zmniejszenia emisji CO2 i skupiać się na wzajemnych połączeniach i ukończeniu budowy sieci na obszarach peryferyjnych; ponownie podkreśla znaczenie wzmocnienia interoperacyjności poprzez europejski system zarządzania ruchem kolejowym oraz umożliwienia pełnego wykorzystania inicjatywy jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej; wzywa do ukończenia europejskiego cyfrowego zarządzania ruchem lotniczym;

84.  wzywa do utworzenia w kolejnych wieloletnich ramach finansowych specjalnej pozycji budżetowej na rzecz turystyki w celu stworzenia prawdziwej europejskiej polityki turystycznej, która może znacząco przyczynić się do wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy;

85.  wzywa Komisję do promowania inwestycji w rozwój technologii nowej generacji i promowania ich wdrażania; podkreśla znaczenie zapewnienia środków finansowych na ukończenie budowy jednolitego rynku cyfrowego poprzez pełne wykorzystanie widma radiowego, zapewnienie modernizacji sieci stacjonarnej i dogęszczenie sieci komórkowej, wspieranie wdrożenia sieci 5G i łączności gigabitowej oraz przez poczynienie dalszych postępów w zakresie harmonizacji przepisów UE dotyczących telekomunikacji w celu stworzenia odpowiednich ram regulacyjnych dla poprawy łączności internetowej w całej Unii; podkreśla, że instrument „Łącząc Europę – Telekomunikacja” powinien w dalszym ciągu wspierać infrastrukturę usług cyfrowych i szybkich sieci szerokopasmowe poprzez umożliwienie ich dostępności, w tym w regionach oddalonych i na obszarach wiejskich, oraz poprzez poprawę umiejętności informatycznych, wzajemnych połączeń i interoperacyjności; podkreśla, że należy wspierać cyfrową transformację europejskiej gospodarki i społeczeństwa oraz inwestować w najważniejsze technologie, takie jak duże zbiory danych, sztuczna inteligencja lub komputery o wysokiej wydajności, w infrastrukturę i umiejętności informatyczne, aby zwiększyć konkurencyjność UE i poprawić jakość życia Europejczyków;

86.  za niezbędne uważa zapewnienie zrównoważonych i przystępnych cenowo dostaw energii w Europie; w związku z tym wzywa do ciągłego wspierania inwestycji zapewniających dywersyfikację źródeł i dróg dostaw energii, zwiększających bezpieczeństwo energetyczne i niezależność energetyczną oraz efektywność energetyczną i wykorzystanie energii ze źródeł odnawialnych, w tym poprzez instrument „Łącząc Europę – Energia”; podkreśla w szczególności znaczenie zapewnienia wszechstronnego wsparcia – zwłaszcza regionom o dużej emisji dwutlenku węgla – transformacji energetycznej, przejścia na gospodarkę niskoemisyjną, modernizacji systemów wytwarzania energii, poprawy połączeń transgranicznych i budowy inteligentnych sieci energetycznych, technologii wychwytywania i użytkowania dwutlenku węgla oraz modernizacji systemów ciepłowniczych; uważa, że należy odpowiednio wspierać transformację sektora energetycznego w świetle celów klimatycznych, zwłaszcza w regionach i krajach zależnych od węgla, aby skutecznie przyczynić się do strategicznego przejścia na gospodarkę niskoemisyjną; wzywa do ustanowienia kompleksowego funduszu w celu wspierania sprawiedliwej transformacji, w szczególności dzięki rozwijaniu i szerszemu wykorzystaniu źródeł odnawialnych, rozwiązań w zakresie efektywności energetycznej, magazynowania energii, elektromobilności i związanej z nią infrastruktury, modernizacji wytwarzania energii elektrycznej oraz sieci energetycznych, zaawansowanych technologii wytwarzania energii, łącznie z wychwytywaniem i składowaniem dwutlenku węgla (CCS), wychwytywaniem i utylizacją dwutlenku węgla (CCU) i zgazowaniem węgla, modernizacji systemów ciepłowniczych, łącznie z wysokosprawną kogeneracją, a także w zakresie wczesnego dostosowania do przyszłych norm środowiskowych, restrukturyzacji energochłonnych sektorów, a także reagowania na skutki społeczne, społeczno-ekonomiczne i środowiskowe;

87.  podkreśla strategiczne znaczenie dla przyszłej konkurencyjności, bezpieczeństwa i siły politycznej UE projektów infrastrukturalnych na dużą skalę, a mianowicie międzynarodowego eksperymentalnego reaktora termojądrowego (ITER), europejskiego systemu wspomagania satelitarnego (EGNOS), globalnego systemu nawigacji satelitarnej (Galileo), programu obserwacji Ziemi (Copernicus) oraz przyszłego systemu rządowej łączności satelitarnej (GOVSATCOM); wskazuje, że w budżecie UE konieczne jest zapewnienie finansowania tych projektów, ale jednocześnie należy je wyodrębnić, aby mieć pewność, że ewentualne przekroczenie kosztów nie zagrozi finansowaniu i pomyślnej realizacji innych strategii politycznych Unii, tak jak to miało miejsce w poprzednich WRF w niektórych indywidualnych przypadkach; przypomina, że w tym celu maksymalna kwota przeznaczona na te projekty jest obecnie ustalona w rozporządzeniu w sprawie WRF, i wzywa do wprowadzenia podobnych przepisów w nowym rozporządzeniu;

88.  podkreśla wiodącą rolę UE i jej znaczenie w zakresie zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska naturalnego oraz przeciwdziałania zmianom klimatu, degradacji ekosystemów i utracie różnorodności biologicznej; uważa, że stabilne i odpowiednie finansowanie ma zasadnicze znaczenie w realizacji międzynarodowych zobowiązań UE, takich jak porozumienie paryskie; przypomina, że następne WRF powinny ułatwić Unii osiągnięcie tych celów i powinny przyczynić się do przejścia na gospodarkę niskoemisyjną do 2050 r.; podkreśla, że UE nie powinna finansować projektów i inwestycji, które są sprzeczne z osiągnięciem tych celów; wzywa do precyzyjnego włączenia kwestii klimatu do głównego nurtu przyszłych wydatków UE; w związku z tym wzywa, by odnośne programy, takie jak LIFE+, były odpowiednio finansowane oraz by kontynuowano je i zwiększano ich zakres, a także by utworzono specjalne pule środków przeznaczonych na różnorodność biologiczną i zarządzanie siecią Natura 2000;

Większa spójność i solidarność w Europie

89.  podkreśla, że polityka spójności po 2020 r. powinna pozostać główną polityką inwestycyjną Unii Europejskiej obejmującą wszystkie regiony UE w celu stawienia czoła złożonym wyzwaniom społeczno-gospodarczym, przy jednoczesnym skoncentrowaniu większości zasobów na najsłabszych regionach; uważa, że poza dążeniem do zmniejszenia dysproporcji między poziomami rozwoju i zwiększenia konwergencji, o których mowa w Traktacie, polityka spójności powinna się koncentrować na osiągnięciu ogólnounijnych celów politycznych UE, i proponuje zatem, by w następnych WRF trzy fundusze polityki spójności – Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR), Europejski Fundusz Społeczny (EFS) i Fundusz Spójności – koncentrowały się przede wszystkim na wspieraniu wzrostu i konkurencyjności, badań i innowacji, digitalizacji, przemian przemysłowych, MŚP, transportu, dostosowania do zmiany klimatu i jej łagodzenia, zrównoważenia środowiskowego, sprawiedliwej transformacji energetyki, zatrudnienia, integracji społecznej, równości płci, zmniejszania ubóstwa i wyzwań demograficznych; podkreśla, że te trzy fundusze stanowią nieodłączne składniki unijnej polityki spójności i mogą funkcjonować łącznie jedynie w jednolitych ramach tej polityki; wzywa ponadto do zacieśniania współpracy terytorialnej, obejmującej transgraniczny i miejski wymiar polityki, a także specjalne przepisy dotyczące obszarów wiejskich, górskich, wyspiarskich i oddalonych;

90.  uważa utrzymanie finansowania polityki spójności po 2020 r. dla UE-27 przynajmniej na poziomie budżetu na lata 2014–2020 w cenach stałych za sprawę najwyższej wagi; podkreśla, że PKB powinien pozostać jednym z kryteriów przyznawania środków z funduszy polityki spójności, ale uważa, że powinien on być uzupełniony o dodatkowy zestaw wskaźników społecznych, środowiskowych i demograficznych, aby lepiej uwzględnić nowe rodzaje nierówności między regionami UE i w ich obrębie we wszystkich państwach członkowskich; popiera ponadto kontynuację w nowym okresie programowania elementów, które uczyniły politykę spójności bardziej nowoczesną i zorientowaną na wyniki w obecnych WRF, tj. koncentracji tematycznej, warunków wstępnych, ram wykonania i powiązania z zarządzaniem gospodarką;

91.  zdecydowanie opowiada się za realizacją zobowiązań wynikających z art. 9 TFUE związanych z budowaniem Europy Socjalnej i wdrażaniem Europejskiego filaru praw socjalnych, opierając się na zrównoważonym wzroście wysoko konkurencyjnej społecznej gospodarki rynkowej, dążąc do osiągnięcia pełnego zatrudnienia i postępu społecznego oraz promując równouprawnienie płci, solidarność międzypokoleniową oraz ochronę praw dziecka zgodnie z postanowieniami Traktatu; podkreśla, że takie wdrożenie wymaga odpowiedniego finansowania polityki społecznej oraz zwraca uwagę na wynikającą z tego potrzebę wzmocnienia istniejących instrumentów przyczyniających się do realizacji tych celów, w szczególności EFS, Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych, Europejskiego Funduszu Pomocy Najbardziej Potrzebującym, EFG i EaSI; nalega, by zostały one zagwarantowane w następnych WRF oraz by nadal były wdrażane głównie poprzez dotacje;

92.  ponawia swój apel do Komisji i wszystkich państw członkowskich o utworzenie specjalnego funduszu przeznaczonego na gwarancję dla dzieci, umieszczając je w centrum rozszerzonej polityki łagodzenia ubóstwa i zapewniając odpowiednie zasoby na pełne wdrożenie niezbędnych środków politycznych, w tym pomoc rodzicom w wydostaniu się z wykluczenia społecznego i bezrobocia przez ukierunkowane interwencje;

93.  podkreśla, że wsparcie z EFS należy w szczególności rozszerzyć na wsparcie rozwoju dialogu społecznego przez usprawnienie budowania zdolności partnerów społecznych, w tym na europejskich szczeblach sektorowych i międzysektorowych, oraz że zobowiązanie to powinno stać się obowiązkowe dla państw członkowskich we wszystkich regionach UE;

94.  podkreśla w szczególności ciągłą potrzebę walki z bezrobociem i wykluczeniem młodych ludzi, zwłaszcza wśród młodych osób niekształcących się, niepracujących ani nieszkolących się (NEETs), w ramach kompleksowego podejścia do polityki młodzieżowej na szczeblu UE; wzywa w związku z tym do podwojenia puli środków finansowych przeznaczonej na Inicjatywę na rzecz zatrudnienia ludzi młodych, jak również do pełnego wdrożenia gwarancji UE na rzecz młodzieży, przy jednoczesnym zapewnieniu szybkiego i uproszczonego wykorzystania funduszy oraz stałego i stabilnego finansowania w następnym okresie programowania; podkreśla potrzebę udoskonalenia przepisów w celu zagwarantowania niedyskryminacyjnego udziału w programie ludzi młodych pochodzących z defaworyzowanych środowisk społeczno-ekonomicznych; uważa, że jednym z najważniejszych priorytetów UE pozostają inwestycje w kształcenie i szkolenie, zwłaszcza w rozwijanie umiejętności cyfrowych; podkreśla, że program ten nie może zastępować wydatków uprzednio finansowanych z budżetów krajowych;

95.  wyraża poparcie dla programów w dziedzinie kultury, edukacji, mediów, młodzieży, sportu, demokracji, obywatelstwa i społeczeństwa obywatelskiego, które wyraźnie dowiodły swojej europejskiej wartości dodanej i cieszą się trwałą popularnością wśród beneficjentów; apeluje o nieprzerwane inwestycje w ramach programu Kształcenie i szkolenie 2020 poprzez programy Erasmus+, Kreatywna Europa i Europa dla Obywateli w celu dotarcia do osób w każdym wieku, a zwłaszcza do ludzi młodych; ponownie wyraża poparcie dla wzmocnienia zewnętrznego wymiaru programów Erasmus+ i Kreatywna Europa; zaleca ponadto kontynuację Europejskiego Korpusu Solidarności dysponującego odpowiednimi środkami, które nie odbijałyby się na innych programach UE; podkreśla również znaczący wkład sektora kultury i sektora kreatywnego we wzrost gospodarczy i zatrudnienie w UE;

96.  zaleca utworzenie wewnętrznego Europejskiego Funduszu na rzecz Demokracji zarządzanego przez Komisję, służącego większemu wspieraniu społeczeństwa obywatelskiego i organizacji pozarządowych działających w dziedzinach związanych z demokracją i prawami człowieka;

97.  apeluje w szczególności o co najmniej trzykrotne zwiększenie puli środków na program Erasmus+ w kolejnych wieloletnich ramach finansowych w celu dotarcia do znacznie większej liczby młodych ludzi, organizacji młodzieżowych oraz uczniów szkół średnich i praktykantów w całej Europie i zapewnienia im cennych kompetencji i umiejętności życiowych poprzez uczenie się przez całe życie, kształcenie zorientowane na osobę uczącą się oraz kształcenie pozaformalnego i nieformalnego, a także wolontariat i pracę z młodzieżą; wzywa do zwrócenia szczególnej uwagi na osoby wywodzące się ze środowisk o niekorzystnym położeniu społeczno-gospodarczym, aby umożliwić im udział w programie, a także na osoby niepełnosprawne;

98.  apeluje do Komisji o działania następcze w związku projektem „Karta Interrail na Europę na 18 urodziny” i zaproponowanie w następnych WRF specjalnego programu z odpowiednimi rocznymi środkami, które pokryłyby wszystkie wnioski o bezpłatną kartę kolejową złożone przez młodych Europejczyków kończących 18 lat w danym roku; podkreśla, że taki projekt stałby się kluczowym elementem rosnącej świadomości i tożsamości europejskiej, zwłaszcza w obliczu zagrożeń, takich jak populizm i rozpowszechnianie nieprawdziwych informacji; ponownie stwierdza, że by osiągnąć cel takiego programu, od Komisji oczekuje się wniosku dotyczącego odpowiedniej podstawy prawnej;

99.  oczekuje, że w okresie po 2020 r. Unia Europejska przejdzie z trybu zarządzania kryzysowego na stałą wspólną europejską politykę w dziedzinie azylu i migracji; podkreśla, że działania w tej dziedzinie powinny być objęte specjalnym instrumentem, jakim jest Fundusz Azylu, Migracji i Integracji (AMIF); podkreśla, że przyszły fundusz, jak również odpowiednie agencje działające w wymiarze sprawiedliwości i spraw wewnętrznych, muszą być wyposażone w odpowiedni poziom finansowania obejmujący całe następne WRF, aby sprostać kompleksowym wyzwaniom w tej dziedzinie; uważa ponadto, że AMIF powinien zostać uzupełniony o dodatkowe elementy dotyczące tego zagadnienia w ramach innych strategii politycznych, w szczególności poprzez europejskie fundusze strukturalne i inwestycyjne i instrumenty finansujące działania zewnętrzne, ponieważ żadne pojedyncze narzędzie nie może sprostać skali i złożoności potrzeb w tej dziedzinie; uznaje ponadto znaczenie programów kulturalnych, edukacyjnych, młodzieżowych i sportowych dla integracji uchodźców i imigrantów w społeczeństwie europejskim; zwraca się do Komisji o ocenę, czy można byłoby zwiększyć rolę europejskich miast w europejskiej polityce azylowej przez wprowadzenie systemu zachęt oferującego wsparcie finansowe na zakwaterowanie uchodźców i rozwój gospodarczy bezpośrednio dla miast w zamian za przyjmowanie uchodźców i osób ubiegających się o azyl;

100.  uznaje europejską wartość dodaną współpracy w zakresie eliminowania wspólnych zagrożeń zdrowia publicznego; stwierdza, że żadne państwo członkowskie nie jest w stanie samodzielnie stawić czoła transgranicznym wyzwaniom zdrowotnym, i wzywa, by następne WRF odzwierciedlały odpowiedzialność UE w zakresie wdrażania celu zrównoważonego rozwoju nr 3 dotyczącego zdrowia publicznego, systemów opieki zdrowotnej oraz problemów zdrowotnych związanych ze środowiskiem oraz za wspieranie państw członkowskich w zwalczaniu wzrastających nierówności zdrowotnych; uważa, że – opierając się na pierwszych pozytywnych wynikach bieżącego programu w dziedzinie zdrowia – następne WRF powinny obejmować solidny program w dziedzinie zdrowia następnej generacji, uwzględniający te kwestie w wymiarze transgranicznym, np. przez osiąganie innowacyjnych rozwiązań służących świadczeniu opieki zdrowotnej (z uwzględnieniem cyfrowych technologii medycznych), takich jak europejskie sieci referencyjne, które zapewniają państwom członkowskim wsparcie w postaci wiedzy fachowej, wymiany danych, dowodów i dobrych praktyk; przypomina, że dobry stan zdrowia jest warunkiem wstępnym osiągnięcia innych celów wyznaczonych przez UE oraz że polityka w takich dziedzinach jak rolnictwo, środowisko naturalne, zatrudnienie, kwestie społeczne czy włączenie społeczne ma również wpływ na zdrowie Europejczyków; wzywa w związku z tym do wzmocnienia ocen wpływu na zdrowie oraz do współpracy międzysektorowej w następnych WRF w tej dziedzinie;

Silniejsze i zrównoważone rolnictwo i rybołówstwo

101.  potwierdza, że unowocześniona wspólna polityka rolna ma podstawowe znaczenie dla bezpieczeństwa żywnościowego i niezależności żywnościowej, ograniczania odpływu ludności z terenów wiejskich i ochrony miejsc pracy, zrównoważonego rozwoju, zrównoważenia środowiskowego, rolnego i leśnego oraz dostarczania Europejczykom zdrowych, wysokiej jakości produktów żywnościowych po przystępnych cenach; zwraca uwagę, że zapotrzebowanie na żywność wzrosło, podobnie jak potrzeba wspierania rolników w przechodzeniu na praktyki rolnicze przyjazne dla środowiska i potrzeba przeciwdziałania zmianie klimatu; podkreśla potrzebę wspierania bezpieczeństwa dochodów rolników i wzmocnienia związku między WPR a dostarczaniem dóbr publicznych; podkreśla, że WPR jest jedną z najbardziej zintegrowanych dziedzin polityki i jest finansowana głównie na szczeblu UE, a zatem zastępuje wydatki krajowe;

102.  podkreśla, że budżet przeznaczony na WPR w następnych WRF powinien zostać co najmniej utrzymany na obecnym poziomie w UE-27 w cenach stałych; podkreśla, że nowe wyzwania, przed którymi stanie kolejna WPR, wymagają rozsądnego przydziału środków finansowych w oparciu o analizę obecnej polityki i przyszłych potrzeb; podkreśla, że płatności bezpośrednie generują wyraźną wartość dodaną UE i wzmacniają jednolity rynek poprzez unikanie zakłóceń konkurencji między państwami członkowskimi; sprzeciwia się jakiejkolwiek formie renacjonalizacji i krajowego współfinansowania płatności bezpośrednich w tym względzie; podkreśla potrzebę kontynuowania działań na rzecz utrzymania produkcji w sektorach o zasadniczym znaczeniu dla obszarów wrażliwych, zreformowania rezerwy kryzysowej dla rolnictwa, zwiększenia finansowania stosownie do reakcji na poszczególne kryzysy cykliczne we wrażliwych sektorach oraz stworzenia nowych instrumentów, które mogą ograniczyć niestabilność cen i zwiększyć finansowanie programów szczególnych opcji na rzecz regionów oddalonych i wyspiarskich (POSEI); wzywa Komisję do kontynuowania procesu ujednolicania płatności bezpośrednich oraz do zapewnienia koniecznych ram finansowych i prawnych dla łańcucha dostaw żywności w celu zwalczania nieuczciwych praktyk handlowych; zwraca uwagę, że obszary wiejskie w UE borykają się z poważnymi problemami, a zatem wymagają szczególnego wsparcia;

103.  podkreśla społeczno-ekonomiczne i ekologiczne znaczenie sektora rybołówstwa, środowiska morskiego i „niebieskiej gospodarki” oraz ich wkład w zrównoważoną niezależność żywnościową UE pod względem zapewnienia zrównoważonego rozwoju europejskiej akwakultury i rybołówstwa oraz łagodzenia wpływu na środowisko; wskazuje, że wspólna polityka rybołówstwa jest wyłączną kompetencją UE; podkreśla w związku z tym konieczność utrzymania specjalnego, znacznego, niezależnego i dostępnego funduszu na rzecz rybołówstwa w celu realizacji tej polityki; wzywa do ponownego ustanowienia programu szczególnych opcji na rzecz regionów oddalonych i wyspiarskich (POSEI), ponieważ jest to bardzo ważny program dla najbardziej oddalonych regionów UE; domaga się co najmniej utrzymania poziomu środków finansowych przeznaczonych na sektor rybołówstwa w obecnych WRF oraz, jeśli pojawią się nowe potrzeby, zwiększenia środków finansowych przeznaczonych na gospodarkę morską; ostrzega przed możliwymi negatywnymi skutkami twardego brexitu w tym sektorze; zauważa, że inne instrumenty finansowe, oprócz pomocy bezzwrotnej, mogłyby zapewnić dodatkowe możliwości finansowania;

Większa odpowiedzialność na świecie

104.  podkreśla, że świat stoi przed wieloma wyzwaniami, takimi jak konflikty, ataki cybernetyczne, terroryzm i radykalizacja, dezinformacja, klęski żywiołowe, zmiany klimatu i degradacja środowiska, łamanie praw człowieka i nierówność płci; uważa, że Unia ponosi szczególną odpowiedzialność polityczną i finansową, która opiera się na prawdziwie europejskiej, opartej na zasadach i wartościach polityce zagranicznej oraz na wspieraniu stabilności, bezpieczeństwa, demokratycznych rządów i zrównoważonego rozwoju naszych partnerów, jak również na eliminacji ubóstwa i reagowaniu kryzysowym;

105.  podkreśla, że aby Unia mogła odgrywać swoją rolę w strategii globalnej i strategii rozszerzenia, polityki sąsiedztwa i rozwoju oraz reagowania na sytuacje nadzwyczajne, konieczne jest znaczne zwiększenie środków finansowych; oczekuje, że kolejne wieloletnie ramy finansowe będą odzwierciedlały bezprecedensowe potrzeby krajów objętych wschodnim i południowym sąsiedztwem, które zmagają się z konfliktami i konsekwencjami wyzwań związanych z migracją i uchodźcami; apeluje o przyznanie większych środków na zaspokojenie rosnącego zapotrzebowania na pomoc humanitarną wynikającą z klęsk żywiołowych i katastrof spowodowanych przez człowieka, co pozwoli uniknąć luki między zobowiązaniami a płatnościami; uważa, że konieczne jest, aby Unia zwiększyła finansowanie dla Agencji Narodów Zjednoczonych ds. Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (UNRWA);

106.  przypomina, że unijna polityka rozwojowa UE opiera się na szeregu zobowiązań, w szczególności na celach zrównoważonego rozwoju, programie działania z Addis Abeby w sprawie finansowania rozwoju, porozumieniu klimatycznym z Paryża oraz Konsensusie europejskim w sprawie rozwoju, a także na spójności polityki na rzecz rozwoju i zasadach skuteczności pomocy; zwraca uwagę na zobowiązanie UE i jej państw członkowskich do zwiększenia oficjalnej pomocy rozwojowej do 0,7 % PKB do 2030 r., w tym 20 % oficjalnej pomocy rozwojowej UE na rzecz integracji społecznej i rozwoju społecznego oraz 0,2 % unijnego DNB w oficjalnej pomocy rozwojowej dla krajów najsłabiej rozwiniętych;

107.  zauważa, że pomoc rozwojowa może odegrać ważną rolę w zwalczaniu pierwotnych przyczyn migracji i przyczynianiu się do stabilności, uważa jednak, że oficjalna pomoc rozwojowa nie powinna być wykorzystywana do pokrycia kosztów związanych z uchodźcami ponoszonych wewnętrznie; zwraca uwagę na potencjalną rolę oficjalnej pomocy rozwojowej w ułatwianiu uruchomienia finansowania z innych źródeł oraz podkreśla potrzebę większego zaangażowania sektora prywatnego poprzez ewentualną kontynuację planu inwestycji zewnętrznych w oparciu o jej ocenę;

108.  popiera bezpośrednie finansowanie organizacji społeczeństwa obywatelskiego i obrońców praw człowieka, zwłaszcza w krajach trzecich, w których demokracja i praworządność są zagrożone; podkreśla w związku z tym, że instrumenty finansowania zewnętrznego powinny szybko reagować na zmiany polityczne i wzmacniać zasadę „więcej za więcej”;

109.  jest gotów rozważyć uproszczoną i usprawnioną strukturę instrumentów finansowania zewnętrznego, o ile zwiększy ona przejrzystość, rozliczalność, skuteczność, spójność i elastyczność oraz będzie w zgodzie z celami leżących u ich podstaw polityk; apeluje o utrzymanie odrębnych instrumentów przeznaczonych na pomoc przedakcesyjną, sąsiedztwo, rozwój i pomoc humanitarną ze względu na ich szczególne cechy polityczne i finansowe; odnotowuje, że struktura ta powinna obejmować uwzględnienie w budżecie EFR z przekroczeniem uzgodnionych pułapów bez Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce oraz bardziej przejrzyste włączenie odpowiednich funduszy i instrumentów powierniczych;

110.  podkreśla znaczenie większej elastyczności w celu umożliwienia uruchomienie dodatkowych środków i szybkiego wdrażania finansowania; mógłby rozważyć, jako część ogólnego zwiększenia instrumentów finansowania zewnętrznego, większą nieprzydzieloną rezerwę mającą na celu zwiększenie wewnętrznej elastyczności; podkreśla jednak, że takiej elastyczności nie można osiągać kosztem długoterminowych celów polityki, priorytetów geograficznych i tematycznych, przewidywalności długoterminowego finansowania, kontroli parlamentarnej oraz konsultacji z krajami partnerskimi i społeczeństwem obywatelskim;

Bezpieczeństwo, pokój i stabilność dla wszystkich

111.  uważa, że nowy dział poświęcony bezpieczeństwu, pokojowi i stabilności dla wszystkich byłby wyrazem priorytetu nadanego przez Unię tej nowej odpowiedzialności politycznej, uznania jej specyfiki i osiągnięcia spójności między jej wymiarem wewnętrznym i zewnętrznym;

112.  podkreśla, że poziom i mechanizmy finansowania w dziedzinie bezpieczeństwa wewnętrznego powinny zostać zwiększone od samego początku i na cały okres obowiązywania następnych WRF, aby uniknąć systematycznego odwoływania się co roku do przepisów dotyczących elastyczności zawartych w WRF; wzywa do zapewnienia wystarczających środków organom ścigania (Europol, Eurojust i Cepol) oraz do wyposażenia Europejskiej Agencji Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi (eu-LISA) w środki umożliwiające jej wdrażanie nowych obowiązków i zarządzanie nimi; podkreśla rolę Agencji Praw Podstawowych UE w zrozumieniu zjawisk radykalizacji postaw, marginalizacji, mowy nienawiści i przestępstw związanych z nienawiścią oraz reagowaniu na nie;

113.  uważa, że następne WRF muszą wspierać utworzenie Europejskiej Unii Obrony; oczekuje na odpowiednie wnioski legislacyjne, po ogłoszeniu przez Komisję zapowiedzi w tej dziedzinie, w tym na specjalny program badań UE w dziedzinie obronności oraz program rozwoju przemysłowego uzupełniony inwestycjami państw członkowskich we wspólny sprzęt; potwierdza w tym kontekście swoje zdecydowane przekonanie, że dodatkowym priorytetom politycznym powinny towarzyszyć dodatkowe środki finansowe; przypomina, że zintensyfikowanie współpracy w dziedzinie obronności, łączenie badań i sprzętu oraz eliminacja powielania działań pobudzi strategiczną autonomię i konkurencyjność europejskiego sektora obronnego i będzie prowadzić do znacznego wzrostu wydajności, szacowanego często na około 26 mld EUR rocznie;

114.  w kontekście zwiększonej uwagi poświęcanej bezpieczeństwu i obronności w Unii wnioskuje o ponowną ocenę wszystkich wydatków na bezpieczeństwo zewnętrzne; oczekuje w szczególności reformy mechanizmu Athena i Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce po włączeniu EFR do budżetu; z zadowoleniem przyjmuje niedawne zobowiązania państw członkowskich w ramach stałej współpracy strukturalnej i zwraca się do wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa oraz do Komisji o wyjaśnienie kwestii przyszłego finansowania; wzywa do utworzenia kolejnego programu będącego sukcesorem Instrumentu na rzecz Przyczyniania się do Stabilności i Pokoju, który koncentrowałby się na reagowaniu na sytuacje kryzysowe i budowaniu potencjału w zakresie bezpieczeństwa i rozwoju, przy jednoczesnym znalezieniu racjonalnego pod względem prawnym rozwiązania kwestii budowania potencjału wojskowego;

115.  podkreśla pierwszoplanowe znaczenie unijnego mechanizmu ochrony ludności, który umożliwił skoordynowaną pomoc UE w obliczu klęsk żywiołowych i katastrof spowodowanych przez człowieka na terenie Unii i poza nią; wskazuje na niekwestionowaną wartość dodaną operacji ochrony ludności w skutecznym przeciwdziałaniu katastrofom, które występują coraz częściej i mają coraz bardziej złożony charakter, przy jednoczesnym stymulowaniu europejskiej solidarności wśród unijnych obywateli w trudnej sytuacji; z zadowoleniem przyjmuje najnowsze wnioski Komisji dotyczące zwiększenia ochrony ludności UE przez wzmocnienie gotowości i środków prewencyjnych, w tym przez ustanowienie specjalnej rezerwy zdolności operacyjnej na szczeblu Unii; nawołuje do wzmożonych działań w tej dziedzinie w połączeniu z odpowiednim finansowaniem w ramach następnych WRF;

Skuteczna administracja w służbie Europejczyków

116.  uważa, że silna, skuteczna i wysokiej jakości administracja publiczna jest niezbędna do realizacji polityki Unii, odbudowy zaufania i wzmocnienia dialogu z organizacjami społeczeństwa obywatelskiego i obywatelami na wszystkich szczeblach; podkreśla w tym kontekście rolę instytucji, w skład których wchodzą demokratycznie wybrani członkowie; przypomina, że według Trybunału Obrachunkowego instytucje, organy i agencje UE zmniejszyły liczbę pracowników o 5 %, zgodnie z planami zatrudnienia; jest zdania, że nie powinny one podlegać kolejnemu takiemu podejściu polegającemu na horyzontalnej redukcji zatrudnienia; wyraża zdecydowany sprzeciw wobec ponownego wprowadzenia tak zwanej puli realokacji na potrzeby agencji;

117.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywy podejmowane przez instytucje, organy i agencje, mające na celu dalszą poprawę skuteczności poprzez zacieśnienie współpracy administracyjnej i połączenie niektórych funkcji, co przynosi oszczędności w budżecie Unii; podkreśla, że w przypadku niektórych agencji można by osiągnąć dalszy wzrost wydajności, zwłaszcza dzięki ściślejszej współpracy między agencjami o podobnych zadaniach – takich jak nadzór nad rynkiem finansowym – i agencjami o wielu lokalizacjach; wzywa, w sposób bardziej ogólny, do szczegółowej oceny możliwości grupowania agencji w zależności od strategicznego charakteru ich misji i ich wyników w celu stworzenia synergii między agencjami, np. w odniesieniu do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego i Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych w Paryżu;

118.  uważa, że instytucje i organy UE powinny dążyć do równowagi geograficznej i równowagi płci;

* * *

119.  wzywa Komisję do zaproponowania mechanizmu, w ramach którego państwa członkowskie, które nie przestrzegają wartości określonych w art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) mogą ponosić konsekwencje finansowe; ostrzega jednak, że beneficjenci końcowi budżetu Unii w żaden sposób nie mogą zostać dotknięci naruszeniami zasad, za które nie są oni odpowiedzialni; Jest zatem przekonany, że budżet Unii nie jest właściwym instrumentem przeciwdziałania nieprzestrzeganiu art. 2 TUE i że wszelkie możliwe konsekwencje finansowe powinny być ponoszone przez państwo członkowskie niezależnie od wykonania budżetu;

120.  podkreśla, że wyeliminowanie dyskryminacji, a także nierówności płci i przemocy uwarunkowanej płcią, ma zasadnicze znaczenie dla wypełnienia zobowiązań UE na rzecz Europy sprzyjającej integracji społecznej popiera zatem zobowiązania do uwzględniania aspektu płci i równości płci we wszystkich politykach UE w kolejnych wieloletnich ramach finansowych, jak również wzmocnienie wymiaru budżetowego w zwalczaniu wszelkich przejawów dyskryminacji, ze szczególnym uwzględnieniem aspektu płci w ramach polityki migracyjnej i azylowej oraz zewnętrznej polityki UE;

121.  podkreśla potrzebę zapewnienia kobietom dostępu do usług z zakresu zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego oraz zwrócenia szczególnej uwagi na specjalne potrzeby osób wymagających szczególnego traktowania, w tym małoletnich oraz innych grup, takich jak społeczności LGBTI;

122.  opowiada się za udzieleniem specjalnego wsparcia grupom docelowym znajdującym się w niekorzystnej sytuacji, z wyraźnym wyłączeniem praktyk segregacyjnych, zwłaszcza osobom niepełnosprawnym i Romom, a w szczególności opowiada się za tym, by określenie „Romowie” pozostało na liście beneficjentów EFS i EFRR;

123.  zauważa, że ze względu na izolację od kontynentu europejskiego regiony najbardziej oddalone oraz kraje i terytoria zamorskie (KTZ) muszą stawić czoła szczególnym wyzwaniom naturalnym, gospodarczym i społecznym; uważa, że należy ustanowić dla nich środki dostosowane do ich potrzeb i należycie uzasadnione odstępstwa; apeluje o ciągłość wsparcia finansowego UE dla regionów najbardziej oddalonych oraz krajów i terytoriów zamorskich w kolejnych wieloletnich ramach finansowych, zwłaszcza w ramach polityki spójności dla regionów najbardziej oddalonych i specjalnego instrumentu dla krajów i terytoriów zamorskich w celu zapewnienia im dostępu do programów badawczych oraz walki z konkretnymi wyzwaniami związanymi ze zmianami klimatycznymi, przed którymi stoją;

124.  wzywa Komisję, by w trosce o należyte zarządzanie finansowe i przejrzystość budżetu Unii Europejskiej rozważyła stworzenie odpowiednich warunków w celu zapobiegania korupcji i nadużyciom finansowym dotyczącym funduszy UE; wyraża szczególne zaniepokojenie oszustwami celnymi, które spowodowały znaczną utratę dochodów dla budżetu Unii; zwraca się do państw członkowskich, które sprzeciwiły się unijnym ramom prawnym dotyczącym naruszeń przepisów prawa celnego oraz sankcji, by ponownie rozważyły swoje stanowisko, aby umożliwić szybkie rozwiązanie tego problemu;

IV. Procedura i proces decyzyjny

125.  przypomina, że przyjęcie rozporządzenia w sprawie WRF wymaga zgody Parlamentu; podkreśla ponadto, że Parlament i Rada są dwoma równorzędnymi organami władzy budżetowej przy przyjmowaniu rocznego budżetu UE, podczas gdy prawodawstwo sektorowe ustanawiające zdecydowaną większość programów UE, w tym ich puli środków finansowych, jest przyjmowane w ramach zwykłej procedury ustawodawczej; oczekuje zatem procedury decyzyjnej w sprawie następnych WRF, która zabezpieczy rolę i prerogatywy Parlamentu określone w traktatach; podkreśla, że rozporządzenie w sprawie WRF nie jest odpowiednim miejscem do wprowadzenia zmian do rozporządzenia finansowego UE; wzywa Komisję, by przedstawiła oddzielną propozycję przeglądu rozporządzenia finansowego UE, w każdym przypadku, gdy istnieje potrzeba wprowadzenia zmian do tego rozporządzenia;

126.  wyraża gotowość do natychmiastowego rozpoczęcia strukturalnego dialogu z Komisją i Radą w sprawie WRF na okres po 2020 r. w celu ułatwienia dalszych negocjacji i umożliwienia osiągnięcia porozumienia do końca obecnej kadencji Parlamentu; jest gotowy do przedyskutowania z Radą stanowisk przedstawionych w obecnej rezolucji, aby umożliwić lepsze zrozumienie oczekiwań Parlamentu wobec następnych WRF;

127.  podkreśla, że wraz z propozycjami, które Komisja ma przedstawić w maju 2018 r., formalna decyzja w sprawie następnych WRF powinna zostać podjęta w ciągu jednego roku; uważa, że pomimo początkowych opóźnień w przedstawianiu wniosków Komisji należy zawczasu osiągnąć porozumienie co do ram na okres po 2020 r., aby wysłać ważny sygnał polityczny dotyczący zdolności Unii do dalszego budowania konsensusu w sprawie przyszłości UE i powiązanych środków finansowych; zaznacza, że harmonogram ten umożliwi m.in. szybkie przyjęcie wszystkich rozporządzeń sektorowych, umożliwiając tym samym rozpoczęcie nowych programów bez opóźnień w dniu 1 stycznia 2021 r; przypomina, że w poprzednich ramach finansowych nowe programy były zasadniczo uruchamiane kilka lat po rozpoczęciu okresu;

128.  w związku z tym podkreśla potrzebę niezwłocznego rozpoczęcia gruntownych dyskusji między tymi trzema instytucjami; podkreśla, że wszystkie elementy rozporządzenia w sprawie WRF, w tym pułapy wieloletnich ram finansowych, będą częścią negocjacji w sprawie WRF i powinny pozostać otwarte do czasu osiągnięcia ostatecznego porozumienia; przypomina w związku z tym krytyczne stanowisko Parlamentu wobec procedury prowadzącej do przyjęcia obecnego rozporządzenia w sprawie WRF oraz dominującą rolę, którą przyjęła na siebie Rada Europejska, podejmując nieodwołalną decyzję dotyczącą szeregu elementów, w tym pułapów WRF oraz pewnych przepisów dotyczących polityki sektorowej;

129.  jest zdania, że procedury związane ze zbliżającymi się negocjacjami w sprawie WRF, a zwłaszcza zaangażowaniem Parlamentu na poszczególnych etapach tego procesu, powinny zostać niezwłocznie uzgodnione w trakcie prezydencji bułgarskiej i przed przedstawieniem wniosków w sprawie WRF; oczekuje w tym kontekście, że Komisja będzie przekazywać Parlamentowi taki sam zasób informacji, jaki jest udostępniany Radzie w odpowiednim czasie; uważa, że zasady te powinny ostatecznie zostać zapisane w porozumieniu międzyinstytucjonalnym, tak jak ma to miejsce w przypadku rocznej procedury budżetowej;

130.  uważa, że wymóg jednomyślności przy przyjmowaniu rozporządzenia w sprawie WRF stanowi rzeczywiste utrudnienie procedury; w związku z tym wzywa Radę Europejską do zastosowania klauzuli pomostowej przewidzianej w art. 312 ust. 2 TFUE w celu umożliwienia przyjęcia rozporządzenia w sprawie WRF większością kwalifikowaną; przypomina ponadto, że można zastosować również ogólną klauzulę pomostową, o której mowa w art. 48 ust. 7 TUE, w celu stosowania zwykłej procedury ustawodawczej; podkreśla, że zmiana na rzecz głosowania większością kwalifikowaną w głosowaniu za przyjęciem rozporządzenia w sprawie WRF byłaby zgodna z procesem decyzyjnym na potrzeby przyjmowania praktycznie wszystkich unijnych programów wieloletnich, jak również rocznej procedury przyjmowania budżetu UE;

°

°  °

131.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, pozostałym zainteresowanym instytucjom i organom oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1)

Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.

(2)

Dz.U. L 163 z 24.6.2017, s. 1.

(3)

Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

(4)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0309.

(5)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0401.

(6)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0010.

(7)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0363.

(8)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0401.


OPINIA Komisji Spraw Zagranicznych (25.1.2018)

dla Komisji Budżetowej

w sprawie następnych WRF: przygotowanie stanowiska Parlamentu dotyczącego WRF na okres po 2020 r.

(2017/2052(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Pier Antonio Panzeri

WSKAZÓWKI

Komisja Spraw Zagranicznych zwraca się do Komisji Budżetowej, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  podkreśla, że UE musi zmierzyć się z licznymi wyzwaniami, które zagrażają stabilności i bezpieczeństwu w regionie i na świecie i które wymagają strategicznych, długoterminowych działań zewnętrznych w ramach prawdziwie europejskiej polityki zagranicznej opierającej się na wartościach; przypomina, że w deklaracji rzymskiej przywódcy UE wyrazili ambicję dążenia do Unii, która będzie wielka w ważnych kwestiach, a w mniej istotnych będzie działała z umiarem; podkreśla, jak dużą wartość dodaną ma dla obywateli UE wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa; domaga się, aby podczas ustalania wieloletnich ram finansowych (WRF) wykazano się ambicją i odzwierciedlono tę wysoką wartość dodaną poprzez znaczne podwyższenie środków na działania zewnętrzne (dział 4), dzięki czemu wspólna polityka zagraniczna stanie się podstawową funkcją i odpowiedzialnością UE, zgodnie z wyzwaniami współczesnego świata oraz nowymi priorytetami Europy;

2.  podkreśla, że podwyższenie i ukierunkowanie finansowania w obszarach strategicznych, takich jak pomoc na rzecz rozwoju, eliminacja ubóstwa, cele zrównoważonego rozwoju, wzmocnienie międzynarodowego porządku opartego na zasadach, odbudowa pokryzysowa, dobre rządy oraz wspieranie odporności środowiskowej, gospodarczej i społecznej w krajach partnerskich, jest niezbędne, aby skutecznie reagować na szczeblu europejskim na współczesne wyzwania światowe, w tym naruszanie praw człowieka, zagrożenia bezpieczeństwa i konflikty zbrojne, cyberataki, terroryzm, radykalizacja postaw, propaganda, celowa dezinformacja, klęski żywiołowe i zmiana klimatu, a także wyzwania związane z uchodźcami i migrantami będące wynikiem niektórych z powyższych problemów; zwraca uwagę, że podwyższone finansowanie powinno być ukierunkowane na nowe priorytety Europy, z których część odzwierciedlono w globalnej strategii UE, odnowionej europejskiej polityce sąsiedztwa, polityce rozszerzenia i w europejskim planie działań w sektorze obrony; podkreśla, że UE powinna również wzmocnić swoje zdolności instytucjonalne w celu uzyskania większego wpływu w ramach polityki zagranicznej i bezpieczeństwa;

3.  wzywa do likwidacji luki między strategicznymi priorytetami politycznymi UE i instrumentami finansowania zewnętrznego; podkreśla, że określeniu nowych priorytetów w zakresie działań zewnętrznych i współpracy w dziedzinie obrony na szczeblu UE powinny towarzyszyć nowe zasoby, zarówno na poziomie operacyjnym, jak i administracyjnym, aby zapewnić wiarygodność i skuteczność działań zewnętrznych;

4.  przypomina o znaczeniu większej elastyczności, która umożliwia uruchomienie dodatkowych środków, w celu reagowania na nieprzewidziane sytuacje oraz wykorzystywania niezaangażowanych środków w kolejnych latach; zwraca uwagę na potrzebę zapewnienia dostępności zasobów, aby móc reagować na szybko rozwijające się nowe zagrożenia, takie jak wojna hybrydowa i cyberataki; podkreśla jednak, że nie należy dążyć do większej elastyczności kosztem długoterminowych celów politycznych lub realizowanych już programów, które przynoszą pożądane rezultaty; wzywa do znaczącego wzmocnienia mechanizmów elastyczności (instrumentów szczególnych) w WRF, a jednocześnie do wzmocnienia strategicznych wytycznych politycznych; ponownie wyraża poparcie dla wniosku Komisji w sprawie stworzenia stałej rezerwy kryzysowej UE, aby unikać rozwiązań ad hoc, takich jak tworzenie funduszy powierniczych;

5.  wzywa do uproszczenia i racjonalizacji instrumentów finansowania zewnętrznego, na przykład w drodze połączenia w jeden instrument wszystkich istniejących już tematycznych instrumentów finansowania zewnętrznego należących do zakresu kompetencji Komisji Spraw Zagranicznych (Instrument na rzecz Przyczyniania się do Stabilności i Pokoju (IcSP), Instrument Partnerstwa i Europejski Instrument na rzecz Wspierania Demokracji i Praw Człowieka (EIDHR)); sugeruje, że takie połączenie mogłoby obejmować Instrumentu Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju i ujęty w budżecie Europejski Fundusz Rozwoju (z wyłączeniem Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce), co należy uzgodnić z Komisją Rozwoju jako komisją przedmiotowo właściwą; domaga się jednak, aby obecnie stosowany Instrument Pomocy Przedakcesyjnej (IPA II) oraz Europejski Instrument Sąsiedztwa (ENI) funkcjonowały w dalszym ciągu jako osobne instrumenty ze względu na ich szczególny charakter polityczny i finansowy; podkreśla, że łączenie instrumentów powinno być w najwyższym możliwym stopniu uzależnione od umotywowania politycznego nowego instrumentu tematycznego i zapewnienia przewidywalności długoterminowego finansowania wszystkich programów, przy czym należy jednocześnie zagwarantować duży stopień elastyczności; uważa ponadto, że uproszczenie struktury wymaga odpowiednich mechanizmów kontroli i równowagi oraz właściwej przejrzystości, a także większego wkładu Parlamentu w politykę strategiczną i nadzór nad wdrażaniem;

6.  zwraca uwagę, że fundusze powiernicze powstały, ponieważ w budżecie UE brakuje zasobów i elastyczności, których wymaga szybka i kompleksowa reakcja na poważne sytuacje kryzysowe; uważa, że istniejące już fundusze powiernicze UE mogą stanowić wartość dodaną dzięki łączeniu finansowania na potrzeby konkretnych sytuacji; zauważa, że umotywowana politycznie zwykła zmiana klasyfikacji lub restrukturyzacja obecnych funduszy UE nie skutkuje podwyższeniem środków, a tylko przyczynia się do ich większej złożoności pod względem kontroli demokratycznej i budżetowej; przypomina, że nie można zmieniać pierwotnych celów unijnych instrumentów finansowych, gdy instrumenty te są umieszczane w dziale dotyczącym funduszu powierniczego; zwraca uwagę na potrzebę zaostrzenia kontroli parlamentarnej działań podejmowanych w ramach funduszy powierniczych Unii na rzecz działań zewnętrznych, unijnego Instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji oraz Wspólnej drogi naprzód w kwestiach migracji w stosunkach między UE a Afganistanem oraz podobnych inicjatyw w przyszłości; przypomina, że takie instrumenty ad hoc nie powinny być objęte budżetem UE, a jedynie wykorzystywane w przypadku, gdy Komisja przedstawi wyraźne dowody na to, że spełniono wymogi dotyczące unijnej wartości dodanej i dodatkowości; przypomina o znaczeniu podstawowej zasady jedności budżetu UE; popiera wykorzystywanie innowacyjnych form współpracy finansowej, takich jak łączenie dotacji i pożyczek z międzynarodowych i europejskich instytucji finansowych, w tym Europejskiego Banku Inwestycyjnego;

7.  uważa, że unijne instrumenty finansowania zewnętrznego są niezbędne dla zapewnienia skuteczności działań zewnętrznych UE, w szczególności w krajach objętych europejską polityką sąsiedztwa (Europejski Instrument Sąsiedztwa) oraz w krajach przygotowujących się do członkostwa w UE (IPA II); wzywa do poprawy spójności instrumentów finansowania zewnętrznego i koordynacji pomiędzy nimi; zwraca uwagę, że w programie będącym następcą ENI należy położyć większy nacisk na demokratyzację, stabilizację, procesy pokojowe, odbudowę i odporność po zakończeniu kryzysu, zarówno na wschodzie, jak i na południu, a także zapewnić większe wsparcie dla wzrostu i zatrudnienia, szczególnie zatrudnienia młodych absolwentów; wzywa Komisję, by w ramach programowania przyszłego ENI przeznaczyła znaczniejsze wsparcie finansowe na rzecz projektów promujących lokalne zatrudnienie młodych ludzi;

8.  podkreśla, że należy wzmocnić podejście zorientowane na wyniki w ramach IPA II, dostępnego dla państw kandydujących do UE i potencjalnych kandydatów, w ramach pomocy przedakcesyjnej po roku 2020, aby skutecznie przyczynić się do demokratyzacji tych krajów i ich rozwoju gospodarczego i społecznego, zwłaszcza ze względu na aktualną sytuację polityczną w regionie Bałkanów Zachodnich; zwraca uwagę, że instrumenty finansowe muszą gwarantować szybką reakcję na rozwój sytuacji politycznej oraz być ukierunkowane na wspieranie społeczeństwa obywatelskiego w sytuacjach, gdy nie są respektowane demokracja i praworządność; przypomina o wartości zasady „więcej za więcej” i wzywa Komisję do aktywnego korzystania w tym względzie z możliwości dostępnych na mocy odpowiednich przepisów; wzywa Komisję, by opracowała środki prawne umożliwiające zamrażanie funduszy przeznaczonych dla organów rządowych w przypadku poważnego i stałego regresu politycznego; apeluje do Komisji, by w przyszłych WRF wstrzymała przekazywanie środków finansowych na rzecz Turcji, dopóki nie zostaną spełnione jasne kryteria referencyjne, oraz by przekierowywała te środki na rzecz tureckich organizacji społeczeństwa obywatelskiego;

9.  domaga się zapewnienia większej spójności i promowania bardziej zrównoważonego dialogu politycznego z krajami partnerskimi; ponownie podkreśla potrzebę udoskonalenia systemów monitorowania i oceny w celu badania skuteczności oraz aby poprawić efektywność finansowania unijnego; podkreśla, że w ramach wszystkich instrumentów UE powinna dążyć do osiągnięcia większej widoczności projektów i inicjatyw UE, zarówno w krajach trzecich, jak i w samej Unii;

10.  kładzie nacisk na fakt, że wsparcie praworządności, demokracji, praw człowieka i równouprawnienia płci powinno pozostać głównym elementem unijnej polityki zagranicznej, jest również zdania, że kwestie te powinny pozostać kwestiami przekrojowymi we wszystkich instrumentach i celach polityki zagranicznej UE, zwłaszcza w kontekście bieżących wydarzeń na Bałkanach Zachodnich, w krajach objętych europejską polityką sąsiedztwa oraz krajach spoza tego obszaru. przypomina również, że wsparciu temu muszą towarzyszyć działania na rzecz wspierania wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu, które są korzystne dla wszystkich, w szczególności dla kobiet i ludzi młodych; domaga się, aby zwrócono baczniejszą uwagę na większe wsparcie wolności wypowiedzi w ramach instrumentów finansowania, aby budować odporność na dezinformację; podkreśla w szczególności rolę europejskiej inicjatywy na rzecz demokracji i praw człowieka oraz programu będącego jej następcą po roku 2020, w tym jej rolę we wspieraniu obserwacji wyborów;

11.  zwraca uwagę na wewnętrzny potencjał IcSP, jeżeli chodzi o promowanie bezpieczeństwa i integralności granic UE oraz działań UE na rzecz pokoju i stabilności na całym świecie, zwłaszcza w regionach, w których popełniono wiele zbrodni przeciwko ludzkości, zbrodni wojennych i ludobójstwa.

INFORMACJE O PRZYJĘCIU OPINIIW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

23.1.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

39

9

8

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Lars Adaktusson, Michèle Alliot-Marie, Francisco Assis, Petras Auštrevičius, Amjad Bashir, Bas Belder, Goffredo Maria Bettini, Victor Boştinaru, Elmar Brok, Klaus Buchner, James Carver, Lorenzo Cesa, Javier Couso Permuy, Arnaud Danjean, Georgios Epitideios, Eugen Freund, Michael Gahler, Iveta Grigule-Pēterse, Sandra Kalniete, Janusz Korwin-Mikke, Andrey Kovatchev, Eduard Kukan, Ilhan Kyuchyuk, Ryszard Antoni Legutko, Sabine Lösing, Andrejs Mamikins, Alex Mayer, David McAllister, Tamás Meszerics, Francisco José Millán Mon, Clare Moody, Javier Nart, Pier Antonio Panzeri, Ioan Mircea Paşcu, Alojz Peterle, Tonino Picula, Jozo Radoš, Sofia Sakorafa, Alyn Smith, Jaromír Štětina, Dubravka Šuica, László Tőkés, Miguel Urbán Crespo, Ivo Vajgl

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Brando Benifei, Rebecca Harms, Marek Jurek, Jo Leinen, Miroslav Poche, José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra, Traian Ungureanu, Bodil Valero, Marie-Christine Vergiat

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Teresa Jiménez-Becerril Barrio, Barbara Kudrycka, Tiemo Wölken

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO WKOMISJI OPINIODAWCZEJ

39

+

ALDE

Petras Auštrevičius, Iveta Grigule-Pēterse, Ilhan Kyuchyuk, Javier Nart, Jozo Radoš, Ivo Vajgl

PPE

Lars Adaktusson, Michèle Alliot-Marie, Elmar Brok, Lorenzo Cesa, Arnaud Danjean, Michael Gahler, Teresa Jiménez-Becerril Barrio, Sandra Kalniete, Andrey Kovatchev, Barbara Kudrycka, Eduard Kukan, David McAllister, Francisco José Millán Mon, Alojz Peterle, José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra, Jaromír Štětina, Dubravka Šuica, László Tőkés, Traian Ungureanu

S&D

Francisco Assis, Brando Benifei, Goffredo Maria Bettini, Victor Boştinaru, Eugen Freund, Jo Leinen, Andrejs Mamikins, Alex Mayer, Clare Moody, Pier Antonio Panzeri, Ioan Mircea Paşcu, Tonino Picula, Miroslav Poche, Tiemo Wölken

9

-

ECR

Marek Jurek

EFDD

James Carver

GUE/NGL

Javier Couso Permuy, Sabine Lösing, Sofia Sakorafa, Miguel Urbán Crespo, Marie-Christine Vergiat

NI

Georgios Epitideios, Janusz Korwin-Mikke

8

0

ECR

Amjad Bashir, Bas Belder, Ryszard Antoni Legutko

VERTS/ALE

Klaus Buchner, Rebecca Harms, Tamás Meszerics, Alyn Smith, Bodil Valero

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się


OPINIA Komisji Rozwoju (31.1.2018)

dla Komisji Budżetowej

w sprawie następnych WRF: przygotowanie stanowiska Parlamentu dotyczącego WRF na okres po 2020 r.

(2017/2052(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Paul Rübig

WSKAZÓWKI

Komisja Rozwoju zwraca się do Komisji Budżetowej, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

A.  mając na uwadze, że podstawowym celem unijnej polityki współpracy na rzecz rozwoju zapisanym w art. 208 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) jest zmniejszenie, a docelowo likwidacja ubóstwa;

1.  uważa, że zobowiązanie UE do realizacji celów zrównoważonego rozwoju, programu działań z Addis Abeby w sprawie finansowania rozwoju oraz porozumienia klimatycznego z Paryża powinno leżeć u podstaw przygotowania kolejnych wieloletnich ram finansowych (WRF); uważa ponadto, że wsparcie UE dla realizacji tych działań w krajach rozwijających się musi zostać zwiększone przy pełnym zastosowaniu spójności polityki na rzecz rozwoju i w pełnym poszanowaniu ze strony pomocy na rzecz rozwoju UE zasad skuteczności pomocy z położeniem akcentu na cele długoterminowe, takie jak eliminacja ubóstwa, zwalczanie nierówności i wykluczenia, wspieranie demokratycznych rządów i praw człowieka oraz wspieranie zrównoważonego i sprzyjającego włączeniu społecznemu rozwoju, szczególnie w krajach najsłabiej rozwiniętych, które borykają się z największymi wyzwaniami finansowymi;

2.  zauważa, że w 2017 r. kryzysy i klęski żywiołowe, a zwłaszcza pożary lasów, kosztowały życie ponad 200 osób w Europie, przy czym spłonęło ponad milion hektarów lasów, co stanowi ponad trzykrotność średniej europejskiej z pięciu ostatnich lat; przypomina, że te pożary lasów są prawdziwymi tragediami ludzkimi, gospodarczymi i ekologicznymi, które wymagają reakcji na szczeblu europejskim i na szczeblu regionu eurośródziemnomorskiego; uważa, że UE musi przyczyniać się do zapobiegania tym katastrofom, ich opanowywania i odbudowy dotkniętych nimi obszarów, w szczególności obszarów, na których wystąpiły pożary lasów; uważa, że środki służące walce z tymi pożarami są ograniczone na szczeblu krajowym; przypomina w związku z tym, że samoloty gaśnicze, a w szczególności samoloty gaśnicze Canadair, są w niektórych flotach krajowych bliskie końca okresu eksploatacji i z tego względu wymagają możliwie najszybszej wymiany; wzywa państwa członkowskie i UE, by ze zwiększenia wspólnych zdolności uczyniły priorytetowy temat dyskusji nad kolejnymi WRF;

3.  uważa, że najlepszym rozwiązaniem w zakresie wysokiej jakości polityki rozwojowej w interesie krajów rozwijających się, a zwłaszcza krajów najsłabiej rozwiniętych, jest specjalnie w tym celu opracowany instrument rozwojowy, którego podstawowym celem jest likwidacja ubóstwa przy jednoczesnym utrzymaniu w mocy uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym zasad skuteczności pomocy rozwojowej;

4.  apeluje o opracowanie programu Erasmus Europa–Afryka oraz o podjęcie działań sprzyjających tworzeniu filii prestiżowych europejskich szkół wyższych na kontynencie afrykańskim dla zapewnienia bliskiego partnerstwa, zwiększenia zdolności osób młodych do znalezienia zatrudnienia i przeciwdziałania drenażowi mózgów;

5.  uważa, że współpracę na rzecz rozwoju należy wdrażać z jak największym poszanowaniem uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym zasad skuteczności pomocy rozwojowej oraz że w związku z tym w ramach tej współpracy należy wspierać krajowe plany i strategie krajów partnerskich na rzecz osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju;

6.  podkreśla, że w kolejnych WRF należy utrzymać obecny poziom jakości i oddziaływania pomocy europejskiej oraz udzielić niezbędnych gwarancji w dziedzinie realizacji i kontroli projektów;

7.  przypomina zobowiązania podjęte w ramach globalnej strategii na rzecz polityki zagranicznej i bezpieczeństwa UE i nowego Europejskiego konsensusu w sprawie rozwoju;

8.  podkreśla potrzebę realizacji potwierdzonego w ramach Konsensusu europejskiego w sprawie rozwoju zobowiązania do przeznaczenia 20 % oficjalnej pomocy rozwojowej UE na rzecz integracji społecznej i rozwoju społecznego; podkreśla potrzebę zwrócenia szczególnej uwagi na cele zrównoważonego rozwoju dotyczące zdrowia, w szczególności walki z AIDS, gruźlicą i malarią, oraz bezpieczeństwa, żywności, edukacji, zatrudnienia, wody i urządzeń sanitarnych, energii, przemysłu, innowacyjności, infrastruktury, dobrych rządów, demokracji, praworządności, płci, ochrony środowiska i działań w zakresie klimatu;

9.  przypomina zobowiązanie UE do włączania problematyki płci do głównego nurtu polityki w kolejnych WRF i do zagwarantowania, że kolejne WRF będą ukierunkowane na zrównoważoną gospodarkę jako środek zapewniający spójność polityki na rzecz rozwoju we wszystkich strategiach politycznych UE; przypomina ponadto o konieczności inwestowania w istotne czynniki warunkujące zrównoważony rozwój społeczny, takie jak prawa i zdrowie reprodukcyjne i seksualne;

10.  przypomina zobowiązania, w szczególności finansowe, podjęte w ramowej konwencji ONZ w sprawie zmian klimatu i w porozumieniu paryskiego, a także zobowiązania podjęte w ramach nowego Europejskiego konsensusu w sprawie rozwoju; podkreśla zwłaszcza konieczność wzmożenia wysiłków i zwiększenia finansowania na rzecz przystosowywania się do zmiany klimatu, ograniczenia globalnego ocieplenia, a także konieczność zniesienia dotacji przyznawanych na paliwa kopalne szkodliwe dla środowiska;

11.  w związku z tym zachęca do lepszego wykorzystania wszystkich programów w ramach działów kolejnych wieloletnich ram finansowych, takich jak programy badawcze, w celu uzupełnienia celów UE w zakresie współpracy na rzecz rozwoju i wspierania wysiłków zmierzających do poradzenia sobie ze światowymi wyzwaniami i do zagwarantowania ponadto, że dzięki skutecznej spójności polityki na rzecz rozwoju żadna polityka ani program UE nie będą sprzeczne z celami takimi jak eliminacja ubóstwa, zmniejszanie nierówności w krajach partnerskich czy propagowanie praw człowieka i zrównoważonego rozwoju społecznego, gospodarczego i środowiskowego;

12.  podkreśla rolę Europejskiego konsensusu w sprawie rozwoju jako ram wspólnego podejścia do polityki rozwojowej prowadzonej przez instytucje UE i państwa członkowskie oraz do osiągania celów zrównoważonego rozwoju; zauważa, że w WRF należy odzwierciedlić kluczowe priorytety w wydatkach na rozwój zgodnie z tym oświadczeniem dzięki uwzględnieniu zasady skuteczności pomocy rozwojowej i spójności polityki na rzecz rozwoju;

13.  przypomina, że należy stworzyć warunki, które pozwolą zapewnić trwałe perspektywy dla młodzieży, tak aby ci młodzi ludzie mogli stać się czynnymi obywatelami we własnym kraju, i zwraca się o podjęcie działań niezbędnych do wzmocnienia pozycji kobiet pod względem ekonomicznym, politycznym i społecznym;

14.  uważa, że zwiększenie inwestycji w dostęp do opieki zdrowotnej w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego oraz do związanych z tym praw są niezbędne w celu ograniczenia negatywnych skutków przywrócenia „zasady globalnego knebla”;

15.  apeluje o zagwarantowanie równych szans dla kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do struktur decyzyjnych, zasobów i usług gospodarczych, społecznych, politycznych, technologicznych i kulturowych; apeluje o wzięcie pod uwagę wszelkich środków mających na celu przeciwdziałanie przemocy wobec kobiet;

16.  apeluje o zagwarantowanie zrównoważonego charakteru kolejnych WRF, co będzie praktycznym sposobem zapewnienia spójności polityki na rzecz rozwoju w ramach decyzji UE dotyczących finansowania; uważa, że takie podejście powinno zapewnić, by unijne finansowanie wewnętrzne i zewnętrzne było zgodne z celami współpracy na rzecz rozwoju, oraz maksymalnie zwiększyć skuteczność całego budżetu UE przez zapobieganie niespójnym i marnotrawnym wydatkom;

17.  podkreśla, że wyraźnie wykazano wartość dodaną polityki współpracy na rzecz rozwoju na szczeblu UE; wskazuje na kluczową rolę oficjalnej pomocy rozwojowej w krajach najsłabiej rozwiniętych i w państwach niestabilnych oraz nalega, by UE wywiązała się z podjętego zobowiązania osiągnięcia 0,20 % DNB na przeznaczanych na oficjalną pomoc rozwojową dla krajów najsłabiej rozwiniętych; zauważa potencjał oficjalnej pomocy rozwojowej w ułatwianiu uruchamiania finansowania na rzecz rozwoju z innych źródeł, zarówno publicznych, jak i prywatnych, oraz krajowych i międzynarodowych; popiera nowe wysiłki UE na rzecz stymulowania inwestycji prywatnych przez łączenie dotacji i pożyczek oraz zapewnianie gwarancji, także w tych krajach, w których potrzeby są znaczne, ale istnieje duże ryzyko; zauważa, że w związku z tym pojawią się duże potrzeby finansowe; podkreśla, że programowanie pomocy na rzecz rozwoju powinno być wieloletnie i zapewniać przewidywalność, a jednocześnie pozostawiać przestrzeń dla elastyczności, oraz że w jego ramach powinno się wykorzystywać różne i wzajemnie uzupełniające się metody świadczenia pomocy oparte na możliwościach, potrzebach i wynikach krajów; uważa, że łączenie dotacji powinno uzupełniać, a nie zastępować tradycyjne formy finansowania rozwoju; podkreśla w związku z tym, że zaangażowanie sektora prywatnego musi odbywać się z poszanowaniem rygorystycznych norm przejrzystości i rozliczalności;

18.  apeluje o wspieranie współpracy międzynarodowej zgodnej z uznanymi normami międzynarodowymi w celu zwalczania nielegalnych przepływów finansowych i unikania opodatkowania;

19.  przypomina, że organizacje społeczeństwa obywatelskiego odgrywają istotną rolę w docieraniu do osób znajdujących się w najtrudniejszej i najbardziej niekorzystnej sytuacji; zauważa, że organizacje społeczeństwa obywatelskiego potrzebują wystarczających zdolności i wsparcia, aby mogły wspierać i monitorować wdrażanie strategii unijnych i krajowych oraz prowadzić powiązaną działalność sprawozdawczą, a także przyczyniać się do usprawnienia mechanizmów finansowych; uważa, że fundusze UE mają zasadnicze znaczenie dla zwiększenia zdolności organizacji społeczeństwa obywatelskiego, a dostęp do tych funduszy należy zagwarantować również organizacjom oddolnym;

20.  przypomina, że w dużej liczbie krajów o średnich dochodach nadal odnotowuje się znaczne nierówności, i wzywa zatem Komisję do utrzymania specjalnych przydziałów środków finansowych dla tych krajów; uważa, że różnicowanie krajów pod względem przydzielonego im finansowania i warunków współpracy powinno opierać się na szerokiej gamie kryteriów uwzględniających rozwój społeczny sprzyjający włączeniu społecznemu, prawa człowieka i poziomy nierówności, a także priorytety każdego kraju w zakresie zrównoważonego rozwoju;

21.  uważa, że należy ułatwiać absorpcję pomocy, oraz podkreśla znaczenie zasady współodpowiedzialności za pomoc rozwojową, co wymaga zobowiązań ze strony krajów partnerskich będących głównymi podmiotami odpowiedzialnymi za opracowywanie strategii na rzecz rozwoju; sugeruje w związku z tym, aby rozważyć wprowadzenie finansowanego przez UE szkolenia, którego celem byłaby poprawa dostępu do istniejącego unijnego finansowania;

22.  zaleca, aby przeprowadzano gruntowną ocenę zarówno dodatkowości finansowo-rozwojowej, jak i praw człowieka oraz skutków społeczno-środowiskowych Europejskiego Funduszu na rzecz Zrównoważonego Rozwoju przed przeznaczeniem większych zasobów ODA na gwarancje inwestycyjne i podobne rozwiązania w zakresie pomocy;

23.  przypomina, że gwałtownie rosnąca liczba funduszy powierniczych, które korzystają z funduszy rozwojowych – co stało się niezbędne ze względu na brak zasobów i elastyczności – takich jak kryzysowy fundusz powierniczy UE dla Afryki, niweczy jednolitość budżetu oraz może nieść ze sobą zagrożenia dla demokratycznej współodpowiedzialności, przejrzystości, rozliczalności i skuteczności pomocy; uważa, że stosowanie tych instrumentów powinno być wyraźnie uzasadnione, uzupełniające, ograniczone w czasie i służyć osiągnięciu konkretnych celów, a nie długoterminowych celów rozwoju;

24.  wzywa Komisję do dalszego wzmocnienia harmonizacji i spójności swoich dwustronnych i wielostronnych programów współpracy na rzecz rozwoju, zwłaszcza gdy chodzi o ten sam kraj, w celu zwiększenia skuteczności pomocy UE;

25.  apeluje o to, by w następnych WRF uwzględnić – przez przyznanie od samego początku większych środków na właściwie utrzymywany instrument na rzecz pomocy humanitarnej i przyznanie znaczącej rezerwy na pomoc nadzwyczajną – niespotykane dotąd zapotrzebowanie na pomoc humanitarną i zmniejszanie ryzyka związanego z klęskami żywiołowymi, gotowość do reagowania na klęski żywiołowe i epidemie oraz budowanie odporności w krajach rozwijających się; zwraca uwagę na rosnącą presję w zakresie zaspokojenia tego zapotrzebowania, która wynika ze skutków konfliktów, wojen i przymusowych przesiedleń, łamania praw człowieka, złych rządów i korupcji, świadczenia podstawowych usług społecznych na niedostatecznym poziomie lub ich braku, rosnących nierówności, zmiany klimatu i rywalizacji o rzadkie zasoby; wzywa Komisję do opracowania wniosku dotyczącego systematycznego dokonywania płatności na działania z zakresu pomocy humanitarnej w wysokości równej kwotom zobowiązań w celu zapewnienia wystarczających środków na płatności; apeluje o rozważenie przeznaczenia większej ilości zasobów na instrument ochrony ludności oraz przyznania im większej elastyczności dla zapewnienia świadczenia przez UE pomocy poszkodowanym na miejscu;

26.  uważa, że choć europejski mechanizm ochrony ludności jest skutecznym narzędziem walki z pożarami lasów, to jest on jednak niekompletny i wymaga w związku z tym usprawnienia; z zadowoleniem przyjmuje w związku z tym komunikat Komisji z dnia 23 listopada 2017 r., w którym proponuje się utworzenie samodzielnej rezerwy zdolności reagowania „rescEU” oraz przeznaczenie dodatkowych 280 mln EUR na europejski mechanizm ochrony ludności, aby sfinansować rzeczywistą rezerwę europejskich zdolności obejmującą przede wszystkim należące do Unii Europejskiej środki służące zwalczaniu pożarów z powietrza; zwraca się do państw członkowskich i Komisji, by przez uznanie europejskiego wymiaru infrastruktury istniejącej na szczeblu krajowym wsparły konkretne działania służące utworzeniu europejskiej sieci centrów ochrony ludności i zarządzania ryzykiem; zwraca się do państw członkowskich o uwzględnienie wniosku Komisji w kolejnych WRF, aby umożliwić jak najszybsze sfinansowanie i rozwój europejskich samolotów gaśniczych typu Canadair;

27.  z zadowoleniem przyjmuje wnioski Komisji mające na celu usprawnienie przeciwdziałania katastrofom na szczeblu europejskim, zwłaszcza przez wprowadzenie w przyszłości samodzielnej rezerwy zdolności reagowania rescEU; zwraca się do Komisji i państw członkowskich by zwłaszcza przez uznanie europejskiego wymiaru struktur istniejących na szczeblu krajowym wsparły konkretną realizację działań przygotowawczych do utworzenia europejskiej sieci centrów ochrony ludności i zarządzania ryzykiem;

28.  apeluje, aby w celu opanowania zjawiska migracji dokonać potężnych inwestycji w celu niesienia pomocy na rzecz uprzemysłowienia, elektryfikacji i rozwoju infrastruktury, które mogą przynieść wzrost gospodarczy sprzyjający włączeniu społecznemu oraz godne zatrudnienie; apeluje o podjęcie działań zmierzających do położenia kresu handlowi ludźmi i niewolnictwu, a także wszelkim naruszeniom praw człowieka, zwłaszcza w Libii;

29.  uważa, że należy zwiększyć przejrzystość i rozliczalność oraz usprawnić sprawozdawczość w odniesieniu do zasobów przeznaczanych na rozwój i pomoc humanitarną, a także środków finansowych na tę pomoc, przy czym należy zapewnić szybkie zatwierdzenie przez władzę budżetową w razie potrzeby, szczególnie w świetle nowo utworzonego programu działań do roku 2030, a także w celu wdrożenia zasad spójności polityki na rzecz rozwoju;

30.  zwraca uwagę na konieczność wzmocnienia zasadniczej roli Europejskiego Instrumentu na rzecz Wspierania Demokracji i Praw Człowieka w zakresie propagowania europejskich wartości na całym świecie oraz wzmacniania praw człowieka i demokracji w działaniach zewnętrznych UE;

31.  apeluje o zwiększenie zdolności organów władz i organizacji społeczeństwa obywatelskiego państw pochodzenia i tranzytu w zakresie posiadanych przez nie kompetencji, by lepiej zarządzać dobrowolnymi powrotami i wspierać reintegrację wszystkich osób powracających;

32.  podkreśla, że instrumenty finansowania zewnętrznego w nowych WRF powinny być spójne z celami zrównoważonego rozwoju i nowym Europejskim konsensusem w sprawie rozwoju, w myśl których uznaje się godną pracę za kluczowy czynnik umożliwiający osiągnięcie zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu;

33.  uważa, że unijne instrumenty finansowania zewnętrznego powinny sprzyjać tworzeniu możliwości w zakresie godnej pracy, a także stwarzaniu niezbędnych warunków wstępnych i otoczenia, które umożliwia pracownikom i związkom zawodowym reprezentowanie ich interesów i swobodę działania; uważa, że w tym kontekście w kolejnych WRF należy przewidzieć specjalny instrument finansowy mający na celu wspieranie dialogu społecznego i partnerów społecznych w krajach rozwijających się;

34.  apeluje, aby w kolejnych WRF zapewnić odpowiednie zasoby ESDZ i delegaturom Unii, tak aby umożliwić im osiąganie celów i wypełnianie zobowiązań w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju i pomocy humanitarnej;

35.  apeluje, aby kolejne WRF były spójne z celami porozumienia paryskiego; podkreśla konieczność zwiększania finansowania na działania w dziedzinie klimatu w krajach rozwijających się w celu wspierania łagodzenia zmiany klimatu i przystosowania się do niej oraz ochrony różnorodności biologicznej; apeluje o skuteczne uwzględnianie kwestii związanych ze zmianą klimatu i środowiskiem w unijnych zewnętrznych instrumentach finansowania;

36.  zauważa, że wkład Zjednoczonego Królestwa wynosi 12 % budżetu Unii na rzecz rozwoju; podkreśla, że należy zrekompensować spowodowane przez brexit straty funduszy na unijną współpracę na rzecz rozwoju; przypomina, że od dawna stoi na stanowisku, iż do budżetu UE należy włączyć Europejski Fundusz Rozwoju (EFR) wraz z innymi instrumentami nieobjętymi WRF; podkreśla, że takiemu włączeniu powinno towarzyszyć zapewnienie środków finansowych w uzupełnieniu do obecnego pułapu przewidzianego w WRF, tak aby nie narażać na szwank finansowania innych unijnych strategii i programów;

37.  nalega, aby zachowano całkowity poziom finansowania unijnej polityki rozwojowej przy zagwarantowanym wyodrębnieniu funduszy oraz by znaleziono trwałe rozwiązanie w zakresie unijnego finansowania wydatków na bezpieczeństwo, które są są zarówno związane ze współpracą na rzecz rozwoju, jak i spójne z nią;

38.  pozytywnie odnosi się do potencjalnych korzyści budżetowania, takich jak wzmocnienie legitymacji demokratycznej EFR oraz bardziej wydajna i skuteczna unijna pomoc rozwojowa;

39.  podkreśla, że włączenie EFR do budżetu UE nie powinno prowadzić do ograniczenia ogólnych wydatków na unijną pomoc rozwojową;

40.  podkreśla, że monitorowanie funduszy UE przez Komisję należy usprawnić i sformalizować w ramach komitetów monitorujących, a także że warunkowość ex ante powinno się monitorować zarówno na szczeblu programowania, jak i regulacji; uważa, że społeczeństwo obywatelskie i użytkownicy usług powinni również być w pełni zaangażowani w opracowywanie, wdrażanie i monitorowanie projektów;

41.  przypomina swoje stanowisko, że do budżetu UE należy włączyć EFR; podkreśla jednak, że takie włączenie powinno zależeć od geograficznego podziału funduszy na podstawie potrzeb krajów i ambitnej korekty pułapów w górę, tak aby zapobiec ograniczeniu obecnych zasobów EFR;

42.  apeluje o ostrożność w odniesieniu do ewentualnego przekształcenia architektury pomocowej, tak aby nie podważać priorytetów geograficznych, przewidywalności pomocy i politycznej czytelności działań zewnętrznych w poszczególnych regionach;

43.  przypomina zasadniczą rolę diaspory we wspieraniu rozwoju za sprawą przesyłanych przez nią środków finansowych, transferu umiejętności i wartości pozafinansowych, co służy wspieraniu pokoju, demokracji, sprawowaniu dobrych rządów i stabilności społecznej;

44.  przypomina kluczową rolę, jaką w obecnych WRF odgrywają instrumenty specjalne – w szczególności rolę rezerwy na pomoc nadzwyczajną – w zakresie reagowania na nieprzewidziane wydarzenia, w tym na najbardziej dotkliwe kryzysy humanitarne poza UE;

45.  podkreśla, że kolejne WRF powinny również umożliwiać UE wywiązanie się z zobowiązań podjętych na Światowym Szczycie Humanitarnym w 2016 r. w poszczególnych sektorach polityki, aby złagodzić zapotrzebowanie i usprawnić niesienie pomocy humanitarnej;

46.  podkreśla niewypełnienie zobowiązania dotyczącego osiągnięcia w 2015 r. ODA na poziomie 0,7 % DNB oraz zwraca uwagę na obecne zobowiązanie podjęte przez UE i jej państwa członkowskie do osiągnięcia tego poziomu do 2030 r.; apeluje, aby w kolejnych WRF uwzględnić ten fakt i wypełnić międzynarodowe zobowiązania UE i jej państw członkowskich; apeluje, aby państwa członkowskie, które nie osiągnęły jeszcze poziomu wynikającego z zobowiązania, przedstawiły plan działania precyzujący, w jaki sposób uczynią to na czas; przypomina, że ODA zarządzana przez UE przyczynia się do wypełniania zobowiązań państw członkowskich i może znacznie zwiększyć skuteczność wydatków w ramach ODA, w tym dzięki ograniczonej fragmentacji i ułatwieniu przyjmowania podejścia opartego na zachętach w kontaktach z krajami partnerskimi; przypomina, że rozwój nie jest możliwy bez bezpieczeństwa; podkreśla konieczność stosowania zasad skuteczności pomocy rozwojowej i spójności polityki na rzecz rozwoju w odniesieniu do wszystkich instrumentów finansowania i warunków finansowania;

47.  apeluje, by w kolejnych WRF stworzyć specjalne ramy dla krajów i terytoriów zamorskich, aby mogły one korzystać z pomocy finansowej dostosowanej do ambicji partnerstwa między UE a krajami i terytoriami zamorskimi, w oparciu o interesy i wyzwania, które dzielą one z UE, zgodnie z postanowieniami części czwartej TFUE, jako członkowie rodziny europejskiej i regiony o znaczeniu strategicznym dla UE, przy czym należy sprzyjać integracji regionalnej tych krajów i terytoriów;

48.  uważa, że faktyczne uproszczenie unijnych instrumentów finansowania zewnętrznego mogłoby zwiększyć spójność oraz ułatwić demokratyczną kontrolę i nadzór; podkreśla jednak, że uproszczenie takie powinno odbyć się z poszanowaniem uprawnień kontrolnych Parlamentu i zasad skuteczności pomocy rozwojowej oraz że unijnemu finansowaniu na rzecz rozwoju powinien przyświecać podstawowy cel dotyczący eliminacji ubóstwa, przy czym należy skupić się w szczególności na krajach najsłabiej rozwiniętych i niestabilnych;

49.  podkreśla, że zasoby działu 4 poddane zostały dużej presji w bieżących WRF oraz że fundusze rozwojowe wykorzystywano w coraz większym stopniu jako rezerwę na sfinansowanie priorytetów pojawiających się w innych obszarach polityki; podkreśla konieczność zapewnienia elastyczności, aby finansowanie mogło być uruchamiane szybciej w odpowiedzi na nieprzewidziane wydarzenia i kryzysy; podkreśla jednak, że zwiększanie elastyczności nie powinno odbywać się kosztem zasad skuteczności i przewidywalności pomocy, co byłoby ze szkodą dla instrumentów mających służyć długoterminowym celom rozwoju, ani nie powinno przynieść ograniczenia kontroli parlamentarnej i konsultacji z krajami partnerskimi i społeczeństwem obywatelskim; apeluje o przeprowadzanie oceny śródokresowej programów rozwoju przewidzianych w WRF;

50.  przypomina o znaczeniu zacieśniania współpracy w celu rozwiązywania problemów związanych z nielegalnym handlem, produkcją i zażywaniem narkotyków, problemu dzieci-żołnierzy, nielegalnej eksploatacji zasobów naturalnych i niezrównoważonego zarządzania tymi zasobami, a także braku bezpieczeństwa morskiego i terroryzmu;

51.  podkreśla, że kraje rozwijające się są najbardziej bezradne w obliczu zmiany klimatu i najdotkliwiej odczuwają jej skutki; wzywa w związku z tym Komisję do uwzględniania problematyki zmiany klimatu we wszystkich instrumentach finansowych oraz do podwyższenia obecnego celu, który przewiduje, że 20 % całego unijnego finansowania powinno być przeznaczane na działania związane ze zmianą klimatu;

52.  apeluje do UE i jej państw członkowskich, by zaprzestały zawyżania kwot pomocy i wyłączyły zawyżone pozycje dotyczące pomocy ze sprawozdawczości dotyczącej oficjalnej pomocy rozwojowej (np. kosztów związanych z uchodźcami, kosztów naliczonych związanych ze studentami, pomocy wiązanej, odsetek od pożyczek i redukcji zadłużenia);

53.  uważa, że wspieranie pokoju, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w krajach rozwijających się ma kluczowe znaczenie, oraz uznaje, że wydatki związane z bezpieczeństwem są niezbędne, aby osiągnąć cel zrównoważonego rozwoju nr 16; ponownie stwierdza, że utworzenie specjalnego i odrębnego instrumentu na rzecz wspierania budowania potencjału w zakresie bezpieczeństwa i rozwoju powinno zapobiec przekierowywaniu instrumentów i finansowania na rzecz rozwoju na kwestie związane z bezpieczeństwem;

54.  apeluje do UE o zwiększenie wsparcia dla rolnictwa zrównoważonego w celu przeciwdziałania zmianie klimatu, przy czym wsparcie należy ukierunkować głównie na niewielkie gospodarstwa rolne, dywersyfikację upraw, agroleśnictwo oraz praktyki agroekologiczne;

55.  zauważa, że pomoc rozwojowa może odgrywać istotną rolę w dziedzinie migracji, usuwając przyczyny przymusowych przesiedleń i zwiększając korzyści płynące z migracji i mobilności dla rozwoju; uważa jednak, że pomocy tej nie należy wykorzystywać do pokrywania kosztów przyjmowania uchodźców wewnątrz państw darczyńców, realizowania poza terytorium UE strategii migracyjnych lub kosztów powrotów i readmisji do państw pochodzenia; odrzuca koncepcję uwarunkowania pomocy kontrolami granicznymi, zarządzaniem przepływami migracyjnymi oraz umowami o readmisji jako podstawami partnerstwa i współpracy z państwami trzecimi;

56.  przypomina swój jednogłośny apel o nieustanne i bardziej intensywne wspieranie i finansowanie przez UE organizacji społeczeństwa obywatelskiego, które są samoistnymi podmiotami działającymi na rzecz rozwoju, oraz o pełny i swobodny udział tych organizacji w dialogu politycznym, a także w programowaniu i wdrażaniu wszystkich unijnych instrumentów współpracy;

57.  uważa, że Parlament powinien rozważyć możliwości utworzenia struktury kompleksowego i horyzontalnego mechanizmu nadawania dalszego biegu w odniesieniu do powszechnego programu działań do roku 2030 i jego 17 celów zrównoważonego rozwoju w sposób zgodny z jego zintegrowanym i niepodzielnym charakterem.

INFORMACJE O PRZYJĘCIU OPINIIW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

24.1.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

17

2

2

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Ignazio Corrao, Mireille D’Ornano, Doru-Claudian Frunzulică, Charles Goerens, Enrique Guerrero Salom, György Hölvényi, Arne Lietz, Linda McAvan, Norbert Neuser, Vincent Peillon, Lola Sánchez Caldentey, Elly Schlein, Eleftherios Synadinos, Bogdan Brunon Wenta, Joachim Zeller

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Ádám Kósa, Paul Rübig, Judith Sargentini, Adam Szejnfeld

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Jean Lambert, Miroslav Mikolášik

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W KOMISJI OPINIODAWCZEJW FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO

17

+

ALDE

Charles Goerens

EFDD

Ignazio Corrao

PPE

György Hölvényi, Ádám Kósa, Miroslav Mikolášik, Paul Rübig, Adam Szejnfeld, Bogdan Brunon Wenta

S&D

Doru-Claudian Frunzulică, Enrique Guerrero Salom, Arne Lietz, Linda McAvan, Norbert Neuser, Vincent Peillon, Elly Schlein

Verts/ALE

Jean Lambert, Judith Sargentini

2

-

NI

Eleftherios Synadinos

PPE

Joachim Zeller

2

0

EFDD

Mireille D’Ornano

GUE/NGL

Lola Sánchez Caldentey

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się


OPINIA Komisji Kontroli Budżetowej (23.11.2017)

dla Komisji Budżetowej

w sprawie następnych wieloletnich ram finansowych – przygotowanie stanowiska Parlamentu dotyczącego wieloletnich ram finansowych na okres po 2020 r.

(2017/2052(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Petri Sarvamaa

WSKAZÓWKI

Komisja Kontroli Budżetowej zwraca się do Komisji Budżetowej, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

Cele wieloletnich ram finansowych

1.  zwraca uwagę, że wieloletnie ramy finansowe należy planować w oparciu o kwoty mogące zagwarantować strategiczny wzrost gospodarczy, zwiększenie europejskiej wartości dodanej i wzmocnienie gospodarki UE, a także sprawić, że społeczeństwa będą bardziej proeuropejskie; podkreśla, że budżet UE powinien być czytelny i przejrzysty;

Dostosowanie cyklu budżetowego i cyklu strategicznego

2.  zauważa, że siedmioletni okres obowiązywania wieloletnich ram finansowych nie jest zsynchronizowany z pięcioletnimi mandatami Parlamentu i Komisji ani też nie jest zgodny z 10-letnim cyklem planowania strategicznego Unii Europejskiej i strategią „Europa 2020”; uważa, że ten brak synchronizacji może osłabiać legitymację demokratyczną Unii i skuteczność jej zarządzania politycznego, zwłaszcza że mogą wystąpić okoliczności, w których Parlament i Komisja będą związane porozumieniami w sprawie celów politycznych i finansów, zawartymi w poprzednim okresie ramowym; podkreśla, że taka sytuacja może stworzyć wrażenie, iż wybory europejskie mają niewielką wagę w kontekście długoterminowego planowania budżetowego i strategicznego;

3.  ponownie podkreśla swoje stanowisko, zgodnie z którym okres obowiązywania wieloletnich ram finansowych należy skrócić z siedmiu do pięciu lat, aby dostosować go do okresu sprawowania mandatów politycznych przez Parlament i Komisję(1) bez zagrożeń dla realizacji bieżących programów i zarządzania nimi, a także określić strategię dotyczącą programów długoterminowych na okres pięciu lat oraz kolejnych pięciu lat z obowiązkową rewizją śródokresową; zaznacza, że w 2020 r. pojawi się szansa na dostosowanie długoterminowego cyklu strategicznego do cyklu budżetowego, w związku z czym zdecydowanie zaleca wykorzystanie tej możliwości; uważa, że Komisja powinna również przeanalizować możliwość wprowadzenia programu kroczącego, w którym wszystkie wieloletnie ramy finansowe – choć trwałyby tak samo długo jak obecnie – pokrywałyby się częściowo z poprzednimi, a to z myślą o tym, że pokrywanie się wieloletnich ram finansowych może pomóc złagodzić naturalnie występujące okresy aktywności i przestojów;

Kompleksowy przegląd wydatków UE

4.  zaznacza, że Europejski Trybunał Obrachunkowy w swoich sprawozdaniach rocznych i specjalnych(2) zwracał uwagę na wiele przypadków, gdy wydatki UE można by zaplanować bardziej strategicznie i osiągnąć lepsze wyniki; ubolewa w związku z tym, że środków przydzielanych na większe programy i systemy wydatków często nie dostosowywano do celów politycznych określonych w dziesięcioletnim cyklu planowania strategicznego, co mogło przynosić rezultaty przeciwne do zamierzonych;

5.  wzywa Komisję, by przedstawiając wniosek dotyczący wieloletnich ram finansowych na okres po 2020 r., dołączyła do niego szczegółowy zarys strategicznych priorytetów, zgodnie z którym opracowuje się projekt wieloletnich ram finansowych; podkreśla, że priorytety te powinny być przedmiotem rozważań podczas opracowywania kompleksowej strategii „Europa 2030”, którą Parlament podda dogłębnej analizie przed przyjęciem przez Radę pakietu dotyczącego wieloletnich ram finansowych na okres po 2020 r.;

6.  zwraca się do Komisji, aby przed opracowaniem projektu nowych wieloletnich ram finansowych przeprowadziła dokładny i kompleksowy przegląd wydatków oraz oceniła zakres, w jakim:

–  alokacja zasobów w budżecie UE odzwierciedla strategiczne priorytety UE oraz możliwości wypracowania wartości dodanej, w szczególności w obszarach polityki, w przypadku których wykazano, że pochłaniają one dużo zasobów, choć pełnią jedynie funkcje redystrybucyjne, takich jak polityka spójności i wspólna polityka rolna, jak również w ostatnio priorytetowych obszarach polityki, w przypadku których okazało się, że nie dysponują one dostatecznymi środkami budżetowymi w zmieniających się okolicznościach, takich jak polityka imigracyjna i działania zewnętrzne;

–  programy i systemy UE przyczyniają się do realizacji strategicznych priorytetów, przynoszą korzyści współmierne do kosztów oraz pozwalają ograniczać ryzyko nieprawidłowości, zgodnie z propozycją przedstawioną przez Europejski Trybunał Obrachunkowy w dokumencie informacyjnym z dnia 3 listopada 2016 r. w sprawie śródokresowego przeglądu wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020(3);

–  różne programy i systemy UE współdziałają w sposób spójny, szczególnie w obszarach, w których niejednoznaczne cele lub sposoby wdrożenia mogą prowadzić do sprzecznych rezultatów i wydatkowania środków w sposób nieprzynoszący optymalnych wyników;

–  niektóre programy nie wykazały się skutecznością ani wartością dodaną, aby podjąć decyzję o zaniechaniu tych programów i promowaniu innych, których rzeczywista wartość dodana jest bezsprzeczna;

7.  ponadto zwraca się do Komisji, aby przed sporządzeniem wniosku dotyczącego nowych wieloletnich ram finansowych przeprowadziła analizę porównawczą kosztów wdrażania dotacji i zwrotnego wsparcia finansowego – głównie za pośrednictwem instrumentów finansowych – w odniesieniu do okresu 2014–2020 w celu ustalenia rzeczywistego poziomu tych kosztów, zgodnie z zaleceniem zawartym w sprawozdaniu specjalnym Europejskiego Trybunału Obrachunkowego nr 19/2016(4);

8.  apeluje do Komisji o staranne uwzględnienie wyników przeglądu wydatków podczas sporządzania projektu wieloletnich ram finansowych oraz opracowywania kompleksowej strategii „Europa 2030”; w tym kontekście domaga się od Komisji zagwarantowania wiarygodności mechanizmów administracyjnych i mechanizmów kontroli na wszystkich szczeblach oraz na wszystkich etapach ram budżetowych UE, a także możliwości efektywnego wykrywania nadużyć i nieprawidłowości oraz zapobiegania im; wzywa Komisję, by przyjęła podejście zasadzające się na ocenie opartej na ryzyku, w ramach którego to podejścia zasoby przeznaczone na kontrolę można by w większej mierze ukierunkować na regiony i obszary polityki, w których stwierdzono większe ryzyko wystąpienia nieprawidłowości;

Elastyczność wedle celów i pojawiających się priorytetów

9.  zwraca uwagę, że polityka Unii może mieć różne cele krótko-, średnio- i długoterminowe, których osiąganie niekoniecznie może być określone w jednych wieloletnich ramach finansowych; uważa, że należy zwrócić uwagę na uzyskanie nowej równowagi między formułowaniem programów politycznych, realizacją polityki a potrzebami ram finansowych;

10.  wzywa Komisję, by zbadała możliwość wprowadzenia faktycznej elastyczności budżetowej w odniesieniu do celów politycznych, w szczególności poprzez ustanowienie kroczącego programu budżetowego z pięcioletnim horyzontem planowania, klauzuli rewizji według celów i obszarów polityki, jak również kroczącego programu oceny; przewiduje większą wewnętrzną elastyczność między działami i latami, aby umożliwić maksymalne wykorzystanie nowych pułapów wieloletnich ram finansowych;

11.  zaznacza, że w trakcie obecnego okresu obowiązywania wieloletnich ram finansowych UE może stanąć przed wieloma nowymi wyzwaniami; wzywa Komisję do zapewnienia elastyczności w planowaniu budżetowym, aby móc sprawniej radzić sobie z nieoczekiwanie zmieniającymi się okolicznościami; w tym kontekście uważa, że nadal należy podejmować odpowiednie środki nadzwyczajne w koordynacji z innymi działaniami w celu łagodzenia kryzysów w Europie, zwłaszcza w dziedzinie rolnictwa i migracji, przy czym należy również wdrożyć środki gwarantujące pełne poszanowanie roli Parlamentu we wdrażaniu i przyjmowaniu wieloletnich ram finansowych oraz zapobiegające stanowieniu przez Radę bez zgody Parlamentu;

12.  przypomina obawę Parlamentu, że złożoność finansowa wynikająca z wzajemnych oddziaływań ponad tysiąca instrumentów inżynierii finansowej i funduszy powierniczych oraz licznych mechanizmów finansowych wspierających politykę Unii, które nie są ujęte w bilansie Unii, stanowi główny powód, dla którego demokratyczna rozliczalność za miriady budżetów może być niemożliwa; dodatkowo do uproszczenia miriad budżetów apeluje o zwiększenie elastyczności w zakresie międzysektorowego korzystania z różnych instrumentów finansowych, aby wyeliminować przeszkodę, jaką stanowią ograniczające uregulowania, w rezultacie uniemożliwiające odbiorcom czerpanie korzyści z wielu programów na rzecz projektów o zbieżnych celach;

13.  przypomina swój apel o włączenie Europejskiego Funduszu Rozwoju do budżetu UE, aby móc lepiej kontrolować podstawowe przyczyny nadmiernej migracji i zaradzić im w zgodzie z unijną polityką i strategiami, wykorzystując w tym celu narzędzia i metody wywodzące się z kompetencji budżetowych Unii; uważa, że wspólnym europejskim wyzwaniom w polityce rozwoju można lepiej sprostać za sprawą wspólnego zarządzania z budżetu UE;

Dobrze uzasadnione potrzeby i europejska wartość dodana

14.  zgadza się z sugestią Europejskiego Trybunału Obrachunkowego, zawartą w jego dokumencie informacyjnym w sprawie śródokresowego przeglądu wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020, według której lepiej jest określić czas trwania programów i systemów w oparciu o potrzeby polityczne i potrzeby obywateli, a nie na podstawie długości okresu planowania finansowego(5);

15.  zaznacza, że przed ustaleniem wydatków państwa członkowskie i Komisja powinny mieć możliwość przedstawienia gruntownie uzasadnionych potrzeb w zakresie finansowania unijnego oraz określenia celów i wyników, które mają zostać osiągnięte, a także podkreśla, jak ważne jest uwzględnianie rzeczywistych potrzeb obywateli w ramach zintegrowanego podejścia terytorialnego; wzywa Komisję do wyraźnego zdefiniowania kryteriów europejskiej wartości dodanej, aby uniknąć ewentualnych niejasności przy podejmowaniu decyzji dotyczących wydatków UE; ponadto podkreśla, że przed każdą decyzją budżetową należy przestrzegać zasad skuteczności, efektywności i należytego zarządzania finansami;

16.  uważa, że regiony, które składają sprawozdania na temat swojego budżetu, stosując europejskie standardy rachunkowości sektora publicznego, najlepiej stosują się do wymogów UE w zakresie przejrzystości; wskazuje ponadto, że sprawozdawczość oparta na zasadzie podwójnej rachunkowości powinna we wzorcowy sposób prowadzić do odciążenia regionów i instytucji wspierających w zakresie obowiązków sprawozdawczych wobec Komisji; postuluje, aby w ramach kolejnej zachęty wdrażanie i bieżące dostosowywanie standardów rachunkowości sektora publicznego było współfinansowane przez UE;

17.  zachęca Komisję do dalszego wzmacniania i usprawniania struktury i składu wydatków UE na politykę spójności, aby skutecznie stawić czoła dysproporcjom i rozłamom między obszarami miejskimi a wiejskimi oraz różniącymi się państwami członkowskimi, odwrócić procesy pogłębiania się rozbieżności oraz przezwyciężyć fragmentację i zapewnić stabilny rozwój UE w przyszłości jako demokratycznej, silnej i spójnej wspólnoty; ponownie podkreśla swoje stanowisko, że dodatkowe priorytety polityczne powinny iść w parze z dodatkowymi środkami finansowymi, a nie być finansowane z uszczerbkiem dla istniejących unijnych strategii politycznych; uważa, że w ramach polityki spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej nadal można wspierać regiony słabiej rozwinięte i lepszą współpracę transgraniczną, ale zachęca Komisję, by nie udzielała jedynie wsparcia finansowego o charakterze wyłącznie redystrybucyjnym, lecz aby z myślą o rzeczywistych potrzebach obywateli skupiła się jeszcze bardziej na rozwoju i modernizacji wzrostu gospodarczego, innowacjach, mobilności, zmianie klimatu, zabezpieczaniu terenów, aby chronić je przed katastrofami spowodowanymi przez człowieka i klęskami żywiołowymi, transformacji sektora energetycznego i transformacji w dziedzinie środowiska oraz na terytorialnym oddziaływaniu unijnych strategii politycznych, stosując przy tym takie same kryteria dla całej UE; zwraca również uwagę, że podejście ukierunkowane na konkretne obszary generuje europejską wartość dodaną, a także wartość dla obywateli UE i ma zasadnicze znaczenie dla osiągnięcia celu, jakim jest inteligentna i zrównoważona Europa sprzyjająca włączeniu społecznemu, ponieważ zapewnia elastyczność w formułowaniu spójnych odpowiedzi na różnorodne potrzeby terytorialne bez szkody dla ukierunkowania tematycznego polityki UE;

18.  ponawia wezwanie do uproszczenia systemu zarządzania polityką spójności na wszystkich szczeblach sprawowania rządów oraz do uproszczenia systemu kontroli, który powinien w większym stopniu opierać się na współzależności i współpracy między różnymi instytucjami audytowymi w celu ograniczenia obciążeń administracyjnych; jest zdania, że gospodarcza, społeczna i terytorialna polityka spójności Unii powinna być bardziej ukierunkowana na konkretne potrzeby poszczególnych regionów, aby wyeliminować ich rzeczywiste słabości i rozwinąć ich mocne strony;

19.  zwraca uwagę, że dotychczasowy rozwój beneficjentów polityki spójności powinien być uwzględniany w większym stopniu przy rozdziale funduszy UE; wzywa Komisję do przedstawienia zmienionego systemu poziomów współfinansowania projektów w ramach polityki spójności, opartego na uznawaniu dotychczasowych osiągnięć i zmniejszeniu udziału funduszy UE w obszarach, w których wykazano już postępy;

20.  zaznacza, że potrzebna jest nowa równowaga między, z jednej strony, wspólną polityką rolną i polityką spójności, a z drugiej – pozostałymi obszarami polityki wewnętrznej UE i wzmocnioną zewnętrzną zdolnością Unii, w tym elementami bezpieczeństwa i obrony; zachęca Komisję do uwydatnienia współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa i obrony przy opracowywaniu wniosku w sprawie wieloletnich ram finansowych na okres po 2020 r. oraz podczas reformowania i wdrażania instrumentów finansowych UE, takich jak Europejski Fundusz na rzecz Inwestycji Strategicznych; popiera ideę dalszej integracji europejskiej i konkretne inicjatywy w dziedzinie bezpieczeństwa i obrony;

21.  przypomina swoje uwagi(6) na temat niezrównoważonej struktury wydatków na wspólną politykę rolną; z zaniepokojeniem zauważa, że 44,7% wszystkich gospodarstw rolnych w Unii osiągnęło roczny dochód poniżej 4000 EUR; z jeszcze większym zaniepokojeniem zauważa, że średnio 80% beneficjentów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej otrzymało ok. 20% płatności i zaleca, by Komisja ustaliła limit płatności w ramach wspólnej polityki rolnej w celu wyeliminowania tej nieprawidłowości; zaznacza, że w czasach zmienności lub kryzysu większe gospodarstwa niekoniecznie potrzebują wsparcia stabilizującego dochody rolne w takim samym zakresie jak gospodarstwa mniejsze, ponieważ często korzystają z korzyści skali, które mogą zwiększać ich odporność; uważa, że systemy finansowania wspólnej polityki rolnej mogłyby bardziej koncentrować się na rolnikach borykających się ze szczególnymi ograniczeniami, mianowicie na rolnikach prowadzących działalność w małych gospodarstwach rolnych, na obszarach położonych w niekorzystnych warunkach klimatycznych i geograficznych oraz w regionach słabo zaludnionych;

22.  wzywa Komisję, by w ramach refleksji nad uproszczoną i zmodernizowaną wspólną polityką rolną narzuciła inne ukształtowanie polityki lub inny model dystrybucji płatności bezpośrednich i tym samym wprowadziła lepszy sposób przekierowywania funduszy publicznych na cele rolnośrodowiskowe i związane z działaniami w dziedzinie klimatu; podkreśla jednak konieczność zapewnienia równoważącej rekompensaty finansowej w celu pokrycia kosztów utrzymania wysokich standardów zdrowotnych i środowiskowych w produkcji żywności oraz wysokich kosztów produkcji związanych z niekorzystnymi warunkami klimatycznymi na niektórych obszarach geograficznych, ponieważ rolnicy w Europie często zmagają się z globalną konkurencją;

Jak położyć kres zobowiązaniom pozostającym do spłaty – skutki braku rzeczywistej oceny i skutecznej zdolności budżetowej

23.  głęboko ubolewa z powodu utrzymującego się wysokiego poziomu zobowiązań pozostających do spłaty, z jednej strony wynikającego z opóźnień w składaniu wniosków o płatność przez państwa członkowskie, z drugiej zaś spowodowanego znacznym opóźnieniem w proponowaniu programów przez Komisję; zaznacza, że okoliczność ta uniemożliwia skuteczną ocenę i przegląd wykonania budżetu zarówno w połowie okresu programowania, jak i na koniec tego okresu; ubolewa, że ogranicza to zdolność władzy budżetowej do prognozowania; w szczególności ubolewa, że kwota zobowiązań pozostających do spłaty znacznie wzrosła do końca 2016 r., dochodząc do 238 mld EUR, a wzrost ten w porównaniu z kwotą za 2015 r. – ponad 21 mld EUR – był dwukrotnie większy niż początkowe szacunki;

24.  zaznacza, że sytuacja ta wynika głównie z bardzo niskiego poziomu składania wniosków o płatność przez państwa członkowskie na okres 2014–2020 i podkreśla, że może to obniżyć skuteczność europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych; zwraca się do Komisji o przeanalizowanie pierwotnych przyczyn opóźnień w składaniu wniosków o płatność przez państwa członkowskie, w szczególności o ponowne zbadanie globalnej architektury funduszy strukturalnych w celu przyspieszenia procesu obejmującego programowanie UE, monitorowanie przez Komisję i wdrażanie przez organy państw członkowskich;

25.  wzywa Komisję do zakwestionowania wartości dodanej reguł n+2 i n+3 w płatnościach funduszy strukturalnych oraz do przedstawienia wniosku zakładającego, że do końca okresu programowania państwa członkowskie mają obowiązek zwrócić nieaktywne fundusze strukturalne do budżetu UE;

Budżet oparty na wynikach – ramy określające wartości graniczne

26.  zwraca się do Komisji i państw członkowskich o znaczne unowocześnienie i zmianę budżetu UE zgodnie z zasadami budżetowania opartego na wynikach – którego skutki społeczne są również poddawane ocenie i zawsze brane pod uwagę – aby dostosować ten budżet do nowych priorytetów uzgodnionych na szczeblu UE–27 oraz wspierać funkcję stabilizacji fiskalnej dla strefy euro przy wykorzystaniu zasobów własnych;

27.  uważa, że wszelkie propozycje nowych zdolności budżetowych przeznaczonych w szczególności dla państw członkowskich ze strefy euro należy opracowywać w unijnych ramach oraz poddać demokratycznej kontroli i rozliczalności za pośrednictwem istniejących instytucji, a wszelką pomoc finansową w ramach tych zdolności należy uzależnić od wdrożenia uzgodnionych reform strukturalnych;

28.  domaga się, aby celem budżetu UE było osiągnięcie celów politycznych określonych w strategii politycznej UE i odzwierciedlonych w działach wieloletnich ram finansowych, w których to ramach należy przedstawić linie budżetowe, przegrupowując je według oświadczeń programowych ukierunkowanych na te cele, a nie według wymienionych działań; zachęca Komisję do opracowania bardziej zintegrowanego podejścia do kwestii wykorzystywania różnych linii budżetowych i funduszy, aby możliwe było podejmowanie rzeczywistych wyzwań na szczeblu regionalnym, krajowym i europejskim; podkreśla też, że w budżecie UE należy uwzględnić większe nakłady na współpracę;

29.  przypomina, że w rezolucji towarzyszącej absolutorium za 2015 r.6 Parlament zaapelował do Komisji o zaproponowanie niezbędnej aktualizacji koncepcji i mechanizmu wdrażania europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, w tym również o uwzględnienie sugestii grupy wysokiego szczebla do spraw uproszczeń, w celu wzmocnienia wkładu polityki spójności w zwalczanie różnic i nierówności między regionami Unii i państwami członkowskimi, a także o wprowadzenie w następnym okresie programowania łatwiejszych w zarządzaniu i mierzalnych wskaźników efektywności obejmujących również społeczne skutki programów; domaga się, aby wszystkie przyszłe wydatki koncentrowały się na programach i instrumentach o udowodnionej unijnej wartości dodanej oraz aby wyniki stanowiły kluczowy element wszystkich programów i systemów następnej generacji wraz z lepszą równowagą geograficzną, która powinna zapewnić sprawiedliwy podział finansowania w całej Europie;

30.  zaznacza, że finanse UE powinny być w stanie zaspokoić zapotrzebowanie na finansowanie nowych priorytetów, takich jak przeciwdziałanie terroryzmowi, zarządzanie migracją poprzez skuteczniejsze eliminowanie przyczyn leżących u jej podłoża, poprawa integracji dzięki kontrolom granicznym oraz minimalizacja skutków ewentualnej luki finansowej spowodowanej wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z UE;

31.  wzywa Komisję do udoskonalenia swojej strategii informowania obywateli o wartości dodanej funduszy UE;

Jak wypełnić lukę po brexicie – uproszczenie budżetu i wprowadzenie nowych zasobów

32.  uważa, że choć decyzja Zjednoczonego Królestwa o wystąpieniu z Unii jest niefortunnym wydarzeniem, które będzie miało negatywny wpływ na przyszłość obywateli Zjednoczonego Królestwa i pozostałych państw członkowskich, to stwarza również okazję do ponownego zdefiniowania i zreformowania politycznych ambicji UE–27 oraz potrzebnych narzędzi budżetowych i metod; jest zdania, że w ramach swojej reformy budżetowej UE–27 powinna być ambitna i dążyć do utrzymania takiego samego rocznego budżetu UE jak w przypadku UE złożonej z 28 państw członkowskich;

33.  uważa, że obszary polityki, które prawdopodobnie najbardziej odczują lukę budżetową powstałą wskutek wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z UE, należy chronić przed poważnymi utrudnieniami, aby zapobiec destabilizacji bieżących ram gospodarczych, społecznych czy administracyjnych; w szczególności podkreśla potrzebę zabezpieczenia zasobów Unii w dziedzinie rozwoju gospodarczego, zatrudnienia, spójności społecznej, badań naukowych, rozwoju i innowacji w celu umocnienia światowego przewodnictwa Unii; w związku z tym apeluje do Komisji o dokładne zbadanie konsekwencji różnych scenariuszy brexitu przy okazji opracowywania wniosku dotyczącego wieloletnich ram finansowych oraz oceny skutków;

34.  zaznacza jednak, że wypełnianie luki budżetowej nie powinno być ukierunkowane głównie na zwiększenie udziału finansowania publicznego, ale na zapewnienie bardziej zrównoważonej podstawy finansowej dla wszystkich obszarów polityki oraz uruchomienie w możliwie największym stopniu dźwigni finansowej zasobów prywatnych; w związku z tym wzywa do zmiany paradygmatu w wydatkach UE oraz do odejścia od subsydiowania opartego na dotacjach i przejścia na system w większym stopniu oparty na instrumentach finansowych, który jednak również będzie dokładnie uwzględniał zdolności i potrzeby finansowe poszczególnych beneficjentów; podkreśla jednak, że zmianę tę należy przeprowadzić w sposób niepodważający przejrzystego zarządzania budżetem ani środków kontroli budżetowej;

35.  przypomina, że instrumenty finansowe nie nadają się do wszystkich rodzajów interwencji w obszarach polityki takich jak polityka spójności; zauważa, że kredyty i pożyczki, kapitał własny oraz gwarancje mogą odgrywać rolę uzupełniającą, jednak powinny być wykorzystywane z zachowaniem ostrożności, w oparciu o odpowiednie oceny ex ante, a dotacje powinny być uzupełniane tylko wówczas, jeżeli takie instrumenty finansowe wykazują wartość dodaną i mogą wywoływać efekt dźwigni poprzez przyciąganie dodatkowego wsparcia finansowego;

36.  w szczególności podkreśla potrzebę uniknięcia zbędnego i uporczywego obstawania przy pułapie w wysokości 1% DNB UE, wprowadzonego w praktyce dla bieżących wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020, ponieważ pułap ten często ogranicza wydatki i znacznie utrudnia zbilansowanie budżetu w obliczu zmieniających się okoliczności; zachęca państwa członkowskie, aby w negocjacjach budżetowych uwzględniły elastyczność;

37.  zachęca Komisję do przedstawienia konkretnych wniosków dotyczących nowych zasobów, które zmniejszyłyby wyłączny udział wkładów krajowych opartych na DNB w budżecie UE; zwraca uwagę, że nowy system może położyć kres antyeuropejskiemu podejściu rachunkowemu, polegającemu na koncepcji „godziwego zwrotu”, w ramach którego to podejścia kładzie się niewspółmierny nacisk na bilans netto poszczególnych państw członkowskich i które – niestety – od wielu lat dominuje w debatach budżetowych w Radzie;

38.  uważa, że z myślą o wzmocnieniu budżetu UE–27 Komisja w pierwszej kolejności powinna zbadać możliwość pobierania opłaty z tytułu emisji CO2 w cenach uprawnień do emisji dwutlenku węgla (wykorzystując instrumenty podatkowe lub rynkowe), co byłoby zgodne ze stanowiskiem grupy wysokiego szczebla ds. środków własnych, przedstawionym w jej sprawozdaniu w sprawie przyszłego finansowania UE(7); uważa, że taki instrument mógłby również przynieść dodatkową wartość dodaną w Europie, ponieważ opłata może stanowić zachętę do zmiany zachowań konsumentów i producentów oraz skutkować mniejszą emisyjnością w przyszłości; uważa jednak, że każde unijne rozwiązanie oparte na podatkach powinno być jak najbardziej neutralne dla całkowitego obciążenia podatkowego danego państwa członkowskiego i powinno polegać na większym wkładzie podmiotów niosących ze sobą ryzyko; zauważa, że opłaty z tytułu emisji CO2 powinny uwzględniać aktualne systemy handlu uprawnieniami do emisji, aby uniknąć pokrywania się oraz rozbieżności środków i celów;

39.  zachęca Komisję i państwa członkowskie do rozważenia innych zasobów podatkowych dostępnych w UE–27, które mogłyby zapewnić większą europejską wartość dodaną w niektórych obszarach polityki związanych z ryzykiem, wzmacniając jednocześnie budżet UE;

40.  wzywa Komisję, by skorzystała z okazji do reformy budżetu UE i pominęła wszystkie mechanizmy rabatowe, ponieważ dzięki temu dla wszystkich państw członkowskich powstałaby bardziej rzetelna, sprawiedliwa i zachęcająca struktura budżetowa.

INFORMACJE O PRZYJĘCIU OPINII

W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

20.11.2017

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

10

8

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Nedzhmi Ali, Inés Ayala Sender, Martina Dlabajová, Luke Ming Flanagan, Ingeborg Gräßle, Arndt Kohn, Monica Macovei, Petri Sarvamaa, Bart Staes, Hannu Takkula, Tomáš Zdechovský, Joachim Zeller

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Brian Hayes, Karin Kadenbach, Younous Omarjee, Julia Pitera

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Tiziana Beghin, Tiemo Wölken

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

10

+

ALDE

ECR

PPE

Nedzhmi Ali, Martina Dlabajová, Hannu Takkula

Monica Macovei

Ingeborg Gräßle, Brian Hayes, Julia Pitera, Petri Sarvamaa, Tomáš Zdechovský, Joachim Zeller

8

-

EFDD

GUE/NGL

S&D

VERTS/ALE

Tiziana Beghin

Luke Ming Flanagan, Younous Omarjee

Inés Ayala Sender, Karin Kadenbach, Arndt Kohn, Tiemo Wölken

Bart Staes

0

0

 

 

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się

28.2.2018

STANOWISKO W FORMIE POPRAWEK

Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

dla Komisji Budżetowej

w sprawie następnych WRF: przygotowanie stanowiska Parlamentu dotyczącego WRF na okres po 2020 r.

(2017/2052(INI))

w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych: Marita Ulvskog (przewodnicząca)

Stanowisko

POPRAWKI

Komisja Zatrudnienia i Spraw Socjalnych przedstawia Komisji Budżetowej, jako komisji przedmiotowo właściwej, następujące poprawki:

Poprawka    1

w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

Projekt rezolucji

Umocowanie 1

Projekt rezolucji

Poprawka

—  uwzględniając art. 311, 312 i 323 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

—  uwzględniając art. 174, 175, 311, 312 i 323 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

Poprawka    2

w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

Projekt rezolucji

Umocowanie 7

Projekt rezolucji

Poprawka

—  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej oraz opinie Komisji Spraw Zagranicznych, Komisji Rozwoju, Komisji Kontroli Budżetowej, Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, Komisji Transportu i Turystyki, Komisji Rozwoju Regionalnego, Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Komisji Rybołówstwa, Komisji Kultury i Edukacji, Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, Komisji Spraw Konstytucyjnych, a także Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A8-0000/2018),

—  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej oraz opinie i poprawki Komisji Spraw Zagranicznych, Komisji Rozwoju, Komisji Kontroli Budżetowej, Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, Komisji Transportu i Turystyki, Komisji Rozwoju Regionalnego, Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Komisji Rybołówstwa, Komisji Kultury i Edukacji, Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, Komisji Spraw Konstytucyjnych, a także Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A8-0000/2018),

Poprawka    3

w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

Projekt rezolucji

Motyw B

Projekt rezolucji

Poprawka

B.  mając na uwadze, że szybko okazało się, iż WRF na lata 2014–2020 nie są w stanie spełnić rzeczywistych potrzeb i ambicji politycznych, ponieważ od samego początku korzystano z nich w celu przezwyciężenia szeregu kryzysów i nowych wyzwań w dziedzinie inwestycji, migracji i uchodźców, zatrudnienia młodzieży, bezpieczeństwa, rolnictwa i środowiska, czego nie przewidziano w momencie ich przyjęcia; mając na uwadze, że w rezultacie obecne WRF są bliskie wyczerpania swoich możliwości zaledwie dwa lata po wdrożeniu, ponieważ wykorzystano dostępne marginesy, często stosowano mechanizmy elastyczności i instrumenty szczególne, poddano presji, a nawet ograniczono istniejące polityki i programy, a także utworzono niektóre mechanizmy pozabudżetowe w celu kompensowania niewystarczającego poziomu budżetu UE;

B.  mając na uwadze, że szybko okazało się, iż WRF na lata 2014–2020 nie są w stanie spełnić rzeczywistych potrzeb i ambicji politycznych, ponieważ od samego początku korzystano z nich w celu przezwyciężenia szeregu kryzysów i nowych wyzwań w dziedzinie inwestycji, wykluczenia społecznego, migracji i uchodźców, zatrudnienia młodzieży, bezpieczeństwa, rolnictwa i środowiska, czego nie przewidziano w momencie ich przyjęcia; mając na uwadze, że w rezultacie obecne WRF są bliskie wyczerpania swoich możliwości zaledwie dwa lata po wdrożeniu, ponieważ wykorzystano dostępne marginesy, często stosowano mechanizmy elastyczności i instrumenty szczególne, poddano presji, a nawet ograniczono istniejące polityki i programy, co zagroziło osiągnięciu celów strategii „UE 2020” takich jak cel dotyczący ubóstwa, a także utworzono niektóre mechanizmy pozabudżetowe w celu kompensowania niewystarczającego poziomu budżetu UE;

Poprawka    4

w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

Projekt rezolucji

Ustęp 3 a (nowy)

Projekt rezolucji

Poprawka

 

3a.  zauważa, że uzyskanie pełnego wsparcia europejskich obywateli w kontekście obecnych ograniczeń budżetowych jest niezwykle ważne, aby potwierdzić i wypełnić nasze zobowiązania dotyczące wzrostu gospodarczego i zatrudnienia; w związku z tym apeluje o lepsze wykorzystywanie istniejących funduszy i podkreśla, że wyzwanie stojące przed Unią Europejską nie polega na tym, by wydawać więcej, ale by wydawać bardziej efektywnie;

Poprawka    5

w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

Projekt rezolucji

Ustęp 3 b (nowy)

Projekt rezolucji

Poprawka

 

3b.  podkreśla, że polityka na rzecz zmniejszenia ubóstwa i na rzecz włączenia społecznego wśród najbardziej narażonych grup nie przyniosła oczekiwanych rezultatów, i przypomina Komisji, że zobowiązała się do przedstawienia konkretnych propozycji dotyczących opracowania modelu publicznego budżetowania zadaniowego, w którym każda linia budżetowa będzie przedstawiona wraz z celami, a wyniki będą mierzone przy pomocy wskaźników efektywności;

Poprawka    6

w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

Projekt rezolucji

Ustęp 4

Projekt rezolucji

Poprawka

4.  jest przekonany, że następne WRF powinny opierać się na ugruntowanych politykach i priorytetach Unii, których celem jest wspieranie pokoju, demokracji i praw człowieka, zwiększanie dobrobytu, długofalowy i zrównoważony wzrost gospodarczy, tworzenie miejsc pracy o wysokiej jakości, zrównoważony rozwój i innowacje, wspieranie spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej oraz solidarność między państwami członkowskimi i obywatelami; uważa, że filary te są warunkami wstępnymi prawidłowo funkcjonującego jednolitego rynku oraz unii gospodarczej i walutowej, a także wzmocnienia pozycji Europy na świecie; wierzy, że mają one większe znaczenie niż kiedykolwiek dla przyszłych działań Europy;

4.  jest przekonany, że następne WRF powinny opierać się na ugruntowanych politykach i priorytetach Unii, których celem jest wspieranie pokoju, demokracji i praw człowieka, zwiększanie dobrobytu, długofalowy i zrównoważony rozwój i wzrost gospodarczy, wysokiej jakości zatrudnienie z pełnymi prawami pracowniczymi stanowiącymi o godnej pracy, innowacje, wspieranie równych szans dla wszystkich obywateli Unii, a w szczególności równouprawnienia płci, wspieranie spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej oraz solidarność między państwami członkowskimi i obywatelami; uważa, że filary te są warunkami wstępnymi prawidłowo funkcjonującego jednolitego rynku oraz unii gospodarczej i walutowej, a także wzmocnienia pozycji Europy na świecie; wierzy, że mają one większe znaczenie niż kiedykolwiek dla przyszłych działań Europy;

Poprawka    7

w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

Projekt rezolucji

Ustęp 4 a (nowy)

Projekt rezolucji

Poprawka

 

4a.  podkreśla, że UE musi wypełniać zobowiązania wynikające z traktatów, takie jak wspieranie dobrostanu ludzi, pełnego zatrudnienia, postępu społecznego, spójności społecznej, sprawiedliwości społecznej i ochrony socjalnej, uczciwej konkurencji, równości kobiet i mężczyzn, solidarności między pokoleniami, ochrony praw dziecka, rozwoju wysokiej jakości kształcenia oraz wiedzy o europejskim dziedzictwie kulturowym i upowszechniania go; nalega, by Unia dążyła do osiągnięcia tych celów, stosując odpowiednie środki zapewniające ciągłą poprawę warunków życia i pracy jej obywateli i przyczyniające się do utrzymania i rozwoju praw podstawowych zapisanych w karcie oraz do wzmocnienia ich ochrony;

Poprawka    8

w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

Projekt rezolucji

Ustęp 4 b (nowy)

Projekt rezolucji

Poprawka

 

4b.  podkreśla, że Unia Europejska musi wypełnić zobowiązanie dotyczące odgrywania roli lidera we wdrażaniu celów zrównoważonego rozwoju ONZ;

Poprawka    9

w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

Projekt rezolucji

Ustęp 5

Projekt rezolucji

Poprawka

5.  uważa, że dzięki następnym WRF Unia powinna móc przedstawić rozwiązania i wyjść wzmocniona z kryzysów bieżącej dekady, do których należy zaliczyć między innymi: kryzys gospodarczy i finansowy, zjawisko migracji i uchodźców, zmianę klimatu i klęski żywiołowe, terroryzm i brak stabilności; podkreśla, że te globalne wyzwania transgraniczne mające skutki wewnętrzne pokazują współzależność naszych gospodarek i społeczeństw, a także wskazują na potrzebę wspólnych działań;

5.  uważa, że dzięki następnym WRF Unia powinna móc przedstawić rozwiązania i wyjść wzmocniona z kryzysów bieżącej dekady, do których należy zaliczyć między innymi: kryzys gospodarczy, społeczny i finansowy, pogłębiające się nierówności, ubóstwo, w szczególności ubóstwo dzieci, i wykluczenie społeczne, zjawisko migracji i uchodźców, zmianę klimatu i klęski żywiołowe, terroryzm i brak stabilności; podkreśla, że te globalne wyzwania transgraniczne mające skutki wewnętrzne pokazują współzależność naszych gospodarek i społeczeństw, a także wskazują na potrzebę wspólnych działań;

Poprawka    10

w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

Projekt rezolucji

Ustęp 7

Projekt rezolucji

Poprawka

7.  w związku z tym wzywa do ciągłego wspierania istniejących polityk, w szczególności długoletnich polityk UE zapisanych w traktatach, mianowicie wspólnej polityki rolnej oraz polityki rybołówstwa i polityki spójności; odrzuca wszelkie próby renacjonalizacji tych polityk, ponieważ nie pozwoliłoby to ani na zmniejszenie obciążeń finansowych dla podatników i konsumentów, ani na osiągnięcie lepszych wyników, lecz doprowadziłoby do zahamowania wzrostu gospodarczego i funkcjonowania jednolitego rynku, zwiększając jednocześnie dysproporcje między regionami i sektorami gospodarki; zamierza zapewnić taki sam poziom finansowania tych polityk dla UE-27 w następnym okresie programowania, przy jednoczesnej dalszej poprawie ich wartości dodanej i uproszczeniu związanych z nimi procedur;

7.  w związku z tym wzywa do ciągłego wspierania istniejących polityk, w szczególności długoletnich polityk UE zapisanych w traktatach, mianowicie wspólnej polityki rolnej oraz polityki rybołówstwa i polityki spójności; odrzuca wszelkie próby renacjonalizacji tych polityk, ponieważ nie pozwoliłoby to ani na zmniejszenie obciążeń finansowych dla podatników i konsumentów, ani na osiągnięcie lepszych wyników, lecz doprowadziłoby do zahamowania wzrostu gospodarczego, solidarności i funkcjonowania jednolitego rynku, pogłębiając jednocześnie nierówności i zwiększając dysproporcje między regionami i sektorami gospodarki; zamierza zapewnić przynajmniej taki sam poziom finansowania tych polityk dla UE-27 w następnym okresie programowania, przy jednoczesnej dalszej poprawie ich wartości dodanej i uproszczeniu związanych z procedur;

Poprawka    11

w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

Projekt rezolucji

Ustęp 17

Projekt rezolucji

Poprawka

17.  jest zdania, że dzięki przełożeniu priorytetów politycznych UE na konkretne inwestycje wieloletnie ramy finansowe stanowią doskonałe narzędzie długoterminowego planowania projektu europejskiego oraz zapewnienia określonego stabilnego poziomu inwestycji publicznych w państwach członkowskich; ponadto przypomina, że budżet UE jest głównie budżetem inwestycyjnym, który służy jako dodatkowe i uzupełniające źródło finansowania działań podejmowanych na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym;

17.  jest zdania, że dzięki przełożeniu priorytetów politycznych UE na konkretne inwestycje, w tym inwestycje społeczne, wieloletnie ramy finansowe stanowią doskonałe narzędzie długoterminowego planowania projektu europejskiego oraz zapewnienia określonego stabilnego poziomu inwestycji publicznych w państwach członkowskich; ponadto przypomina, że budżet UE jest głównie budżetem inwestycyjnym, który służy jako dodatkowe i uzupełniające źródło finansowania działań podejmowanych na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym;

Poprawka    12

w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

Projekt rezolucji

Ustęp 17 a (nowy)

Projekt rezolucji

Poprawka

 

17a.  apeluje o zwiększenie inwestycji w tworzenie wysokiej jakości miejsc pracy w sektorach zorientowanych na przyszłość, w gospodarce społecznej oraz w sektorze społecznym, sektorze zdrowia i sektorze opieki;

Poprawka    13

w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

Projekt rezolucji

Ustęp 37

Projekt rezolucji

Poprawka

37.  uważa, że wykorzystanie EFG, dzięki któremu UE okazywała solidarność i zapewniała wsparcie dla pracowników tracących pracę w wyniku istotnych zmian strukturalnych w strukturze światowego handlu wynikających z globalizacji lub światowego kryzysu gospodarczego i finansowego, nie spełniło oczekiwań i wymaga usprawnienia; zwraca uwagę między innymi, że procedury udzielania wsparcia w ramach EFG są zbyt czasochłonne i skomplikowane; uważa, że zmieniony EFG powinien otrzymać co najmniej taką samą roczną pulę środków w ramach nowych WRF;

37.  uważa, że nie wykorzystano pełnego potencjału EFG, dzięki któremu UE okazywała solidarność i zapewniała wsparcie dla pracowników tracących pracę w wyniku istotnych zmian strukturalnych w strukturze światowego handlu wynikających z globalizacji lub światowego kryzysu gospodarczego i finansowego, i można go usprawnić, aby docierać do zwolnionych pracowników (również w MŚP) i ponownie integrować ich z rynkiem pracy oraz objąć większą liczbę państw członkowskich;

Poprawka    14

w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

Projekt rezolucji

Ustęp 47

Projekt rezolucji

Poprawka

47.  wzywa do rzeczywistego uproszczenia systemu budżetowego UE w następnych WRF; podkreśla w szczególności konieczność ograniczenia dublowania się instrumentów, które służą podobnym rodzajom działań, na przykład w dziedzinie innowacji, MŚP lub transportu, oraz konieczność wyeliminowania istniejącej konkurencji między różnymi formami i źródłami finansowania, tak aby zagwarantować maksymalną komplementarność i zapewnić spójne ramy finansowe;

47.  wzywa do rzeczywistego uproszczenia systemu budżetowego UE w następnych WRF; podkreśla w szczególności konieczność ograniczenia dublowania się instrumentów, które służą podobnym rodzajom działań, bez ryzykowania utraty ważnych elementów różnych programów, na przykład w dziedzinie innowacji, MŚP lub transportu, oraz konieczność wyeliminowania istniejącej konkurencji między różnymi formami i źródłami finansowania, stworzenia większej synergii między instrumentami, tak aby zagwarantować maksymalną komplementarność i lepiej radzić sobie z problemami strukturalnymi takimi jak bezrobocie i wyzwania demograficzne, co doprowadzi do zapewnienia bardziej spójnych ram finansowych;

Poprawka    15

w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

Projekt rezolucji

Ustęp 62

Projekt rezolucji

Poprawka

62.  wzywa Komisję do uproszczenia i ujednolicenia przepisów regulujących wykorzystanie instrumentów finansowych w następnych WRF w celu maksymalnego zwiększenia ich skutecznego stosowania; uważa, że opcja przewidująca utworzenie jednego funduszu, który zintegrowałby z jednej strony instrumenty finansowe na szczeblu UE zarządzane centralnie w ramach takich programów, jak instrument „Łącząc Europę”, program „Horyzont 2020”, program COSME, program „Kreatywna Europa” oraz program na rzecz zatrudnienia i innowacji społecznych (EaSI), a z drugiej strony Europejski Fundusz Inwestycji Strategicznych (EFSI), stanowi propozycję do dalszej dyskusji; jest zdania, że takie rozwiązanie o charakterze ogólnym powinno przewidywać jasną strukturę umożliwiającą wybór różnych rodzajów instrumentów finansowych dla różnych obszarów polityki i rodzajów działań; podkreśla jednak, że do takiego funduszu nigdy nie można byłoby włączyć instrumentów finansowych zarządzanych przez państwa członkowskie w ramach polityki spójności;

62.  wzywa Komisję do uproszczenia i ujednolicenia przepisów regulujących wykorzystanie instrumentów finansowych w następnych WRF w celu maksymalnego zwiększenia ich skutecznego stosowania; uważa, że opcja przewidująca utworzenie jednego funduszu, który zintegrowałby z jednej strony instrumenty finansowe na szczeblu UE zarządzane centralnie w ramach takich programów, jak instrument „Łącząc Europę”, program „Horyzont 2020”, program COSME, program „Kreatywna Europa” oraz program na rzecz zatrudnienia i innowacji społecznych (EaSI), a z drugiej strony Europejski Fundusz Inwestycji Strategicznych (EFSI), stanowi propozycję do dalszej dyskusji; jest zdania, że takie rozwiązanie o charakterze ogólnym mogłoby przewidywać jasną strukturę umożliwiającą wybór różnych rodzajów instrumentów finansowych dla różnych obszarów polityki i rodzajów działań; podkreśla jednak, że do takiego funduszu nigdy nie można byłoby włączyć instrumentów finansowych zarządzanych przez państwa członkowskie w ramach polityki spójności;

Poprawka    16

w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

Projekt rezolucji

Ustęp 65 – dział 2 – akapit 1 – tiret 1 – podtiret 1

Projekt opinii

Poprawka

–  inwestycje w innowacje, cyfryzację, reindustrializację, MŚP, transport, przystosowanie do zmiany klimatu

–  inwestycje w innowacje, cyfryzację, reindustrializację, MŚP, transport, przystosowanie do zmiany klimatu i wyzwania demograficzne

Poprawka    17

w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

Projekt rezolucji

Ustęp 65 – dział 2 – akapit 1 – tiret 1 – podtiret 2

Projekt opinii

Poprawka

–  zatrudnienie, sprawy społeczne i włączenie społeczne

–  zatrudnienie, sprawy społeczne i włączenie społeczne, ograniczenie nierówności i zwalczanie ubóstwa

 

  dopasowanie umiejętności i kwalifikacji do potrzeb rynku pracy

 

  zmniejszenie różnic w sytuacji w dziedzinie zatrudnienia między państwami członkowskimi a krajami kandydującymi;

Poprawka    18

w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

Projekt rezolucji

Ustęp 65 – dział 2 – akapit 1 – tiret 2

Projekt opinii

Poprawka

–  kształcenie i uczenie się przez całe życie

–  kształcenie, ze szczególnym naciskiem na umiejętności cyfrowe i umiejętności w zakresie przedsiębiorczości oraz uczenie się przez całe życie

Poprawka    19

w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

Projekt rezolucji

Ustęp 68

Projekt rezolucji

Poprawka

68.  uważa, że w następnych WRF powinna nastąpić większa koncentracja środków budżetowych w obszarach, które wykazują wyraźną europejską wartość dodaną oraz stymulują wzrost gospodarczy, konkurencyjność i zatrudnienie; podkreśla w tym kontekście znaczenie badań naukowych i innowacji dla stworzenia zrównoważonej, przodującej w skali światowej gospodarki opartej na wiedzy i wyraża ubolewanie, że z powodu braku odpowiedniego finansowania jedynie niewielka część wysokiej jakości projektów w tej dziedzinie otrzymała finansowanie UE w ramach obecnych WRF;

68.  uważa, że w następnych WRF powinna nastąpić większa koncentracja środków budżetowych w obszarach, które wykazują wyraźną europejską wartość dodaną oraz stymulują rozwój gospodarczy i włączenie społeczne, konkurencyjność i zatrudnienie;

Poprawka    20

w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

Projekt rezolucji

Ustęp 74

Projekt rezolucji

Poprawka

74.  podkreśla znaczenie zapewnienia środków finansowych na ukończenie budowy jednolitego rynku cyfrowego poprzez pełne wykorzystanie widma radiowego, wdrożenie sieci 5G i łączność gigabitową oraz przez poczynienie dalszych postępów w zakresie harmonizacji przepisów UE dotyczących telekomunikacji w celu stworzenia odpowiednich ram regulacyjnych dla poprawy łączności internetowej w całej Unii; podkreśla, że instrument „Łącząc Europę – Telekomunikacja” powinien w dalszym ciągu wspierać infrastrukturę usług cyfrowych i sieci szerokopasmowe poprzez umożliwienie ich dostępności, w tym w regionach oddalonych i na obszarach wiejskich, oraz poprzez poprawę umiejętności informatycznych, wzajemnych połączeń i interoperacyjności;

74.  podkreśla znaczenie zapewnienia środków finansowych na ukończenie budowy jednolitego rynku cyfrowego poprzez pełne wykorzystanie widma radiowego, wdrożenie sieci 5G i łączność gigabitową oraz przez poczynienie dalszych postępów w zakresie harmonizacji przepisów UE dotyczących telekomunikacji w celu stworzenia odpowiednich ram regulacyjnych dla poprawy łączności internetowej w całej Unii; podkreśla, że instrument „Łącząc Europę – Telekomunikacja” powinien w dalszym ciągu wspierać infrastrukturę usług cyfrowych i sieci szerokopasmowe poprzez umożliwienie ich dostępności, w tym w regionach oddalonych i na obszarach wiejskich, oraz poprzez poprawę umiejętności informatycznych, wzajemnych połączeń i interoperacyjności; podkreśla znaczenie poprawy umiejętności cyfrowych europejskich obywateli i siły roboczej;

Poprawka    21

w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

Projekt rezolucji

Ustęp 81

Projekt rezolucji

Poprawka

81.  podkreśla, że polityka spójności po 2020 r. powinna pozostać główną polityką inwestycyjną Unii Europejskiej obejmującą wszystkie regiony UE, przy jednoczesnym skoncentrowaniu większości zasobów na najsłabszych regionach; uważa, że poza dążeniem do zmniejszenia dysproporcji między poziomami rozwoju i zwiększenia konwergencji, o których mowa w Traktacie, powinno się koncentrować na osiągnięciu ogólnych celów politycznych UE, i proponuje zatem, by w następnych WRF trzy fundusze polityki spójności – Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR), Europejski Fundusz Społeczny (EFS) i Fundusz Spójności – koncentrowały się przede wszystkim na wspieraniu innowacji, digitalizacji, ponownego uprzemysłowienia, MŚP, transportu, dostosowania do zmiany klimatu, zatrudnienia i integracji społecznej; wzywa ponadto do wzmocnienia współpracy terytorialnej oraz wymiaru miejskiego tej polityki;

81.  podkreśla, że polityka spójności po 2020 r. powinna pozostać główną polityką inwestycyjną Unii Europejskiej obejmującą wszystkie regiony UE, przy jednoczesnym skoncentrowaniu większości zasobów na najsłabszych regionach; uważa, że poza dążeniem do zmniejszenia dysproporcji między poziomami rozwoju i zwiększenia konwergencji, o których mowa w Traktacie, z zachowaniem solidarności między państwami członkowskimi, powinno się koncentrować na osiągnięciu ogólnych celów politycznych UE, i proponuje zatem, by w następnych WRF trzy fundusze polityki spójności – Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR), Europejski Fundusz Społeczny (EFS) i Fundusz Spójności – koncentrowały się przede wszystkim na wspieraniu poprawy warunków życia i pracy unijnych obywateli w regionach słabiej rozwiniętych, przez szczególne uwzględnienie innowacji, digitalizacji, ponownego uprzemysłowienia, MŚP, transportu, dostosowania do zmiany klimatu, zatrudnienia, integracji społecznej oraz ograniczenia ubóstwa i wyzwań demograficznych (w tym wyludnienia i rozproszenia ludności); wzywa ponadto do wzmocnienia współpracy terytorialnej oraz wymiaru miejskiego tej polityki;

Poprawka    22

w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

Projekt rezolucji

Ustęp 82

Projekt rezolucji

Poprawka

82.  uważa utrzymanie finansowania polityki spójności po 2020 r. dla UE-27 przynajmniej na poziomie z budżetu na lata 2014–2020 za sprawę najwyższej wagi; podkreśla, że PKB powinien pozostać jednym z kryteriów przyznawania środków z funduszy polityki spójności, ale uważa, że powinien on być uzupełniony o dodatkowy zestaw wskaźników społecznych, środowiskowych i demograficznych, aby lepiej uwzględnić nowe rodzaje nierówności między regionami UE; popiera ponadto kontynuację w nowym okresie programowania elementów, które uczyniły politykę spójności bardziej nowoczesną i zorientowaną na wyniki w obecnych WRF;

82.  uważa, że utrzymanie finansowania polityki spójności po 2020 r. dla UE-27 przynajmniej na poziomie budżetu na lata 2014–2020 nie wystarczy do ograniczenia rozbieżności, zwłaszcza rozbieżności społecznych wynikających z trwającego dziesięć lat kryzysu gospodarczego; dlatego apeluje o znaczące zwiększenie wspomnianych funduszy polityki spójności, a zwłaszcza EFS; podkreśla, że PKB powinien pozostać jednym z kryteriów przyznawania środków z funduszy polityki spójności, ale uważa, że powinien on być uzupełniony o dodatkowy zestaw wskaźników społecznych, środowiskowych i demograficznych, aby lepiej uwzględnić nowe rodzaje nierówności między regionami UE; popiera ponadto kontynuację w nowym okresie programowania elementów, które uczyniły politykę spójności bardziej nowoczesną i zorientowaną na wyniki oraz integrację społeczną w obecnych WRF;

Poprawka    23

w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

Projekt rezolucji

Ustęp 83

Projekt rezolucji

Poprawka

83.  zdecydowanie opowiada się za budowaniem Europy Socjalnej i wdrażaniem Europejskiego filaru praw socjalnych oraz wskazuje na istniejące instrumenty przyczyniające się do realizacji tych celów, w szczególności EFS, Inicjatywę na rzecz zatrudnienia ludzi młodych, Europejski Fundusz Pomocy Najbardziej Potrzebującym, EFG i EaSI; uważa, że powinny one zostać zagwarantowane w następnych WRF;

83.  zdecydowanie opowiada się za realizacją zobowiązań wynikających z art. 9 TFUE związanych z budowaniem Europy Socjalnej i wdrażaniem Europejskiego filaru praw socjalnych, opierając się na zrównoważonym wzroście wysoko konkurencyjnej społecznej gospodarki rynkowej, dążąc do osiągnięcia pełnego zatrudnienia i postępu społecznego oraz promując równouprawnienie płci, solidarność międzypokoleniową oraz ochronę praw dziecka zgodnie z postanowieniami Traktatu; podkreśla, że takie wdrożenie wymaga odpowiedniego finansowania polityki społecznej, mając na względzie obecnie niewystarczające wydatki na sprawy socjalne, oraz zwraca uwagę na wynikającą z tego potrzebę zwiększania finansowania istniejących instrumentów przyczyniających się do realizacji tych celów, w szczególności EFS, Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych, Europejskiego Funduszu Pomocy Najbardziej Potrzebującym, EFG i EaSI; nalega, by zostały one zagwarantowane w następnych WRF oraz by nadal były wdrażane głównie poprzez dotacje;

Poprawka    24

w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

Projekt rezolucji

Ustęp 83 a (nowy)

Projekt rezolucji

Poprawka

 

83a.  uważa, że odpowiednia część zasobów finansowych przewidzianych na politykę spójności powinna zostać przyznana Europejskiemu Funduszowi Społecznemu, tak by mógł on pomyślnie stawić czoła nowym wyzwaniom, takim jak związane z terminowym wdrożeniem europejskiego filaru praw socjalnych oraz rozwojem dialogu społecznego, a jednocześnie nadal promować tworzenie godnych miejsc pracy, przeciwdziałać długotrwałemu bezrobociu i włączać starszych pracowników w rynek pracy, stymulować rozwój umiejętności i uczenie się przez całe życie, zachęcać do inwestycji w wysokiej jakości usługi społeczne i gospodarkę społeczną, zwalczać ubóstwo, nierówności i zmianę demograficzną; apeluje o utrzymanie autonomii EFS, by nadal mógł on przyczyniać się do zapewniania spójności gospodarczej i społecznej;

Poprawka    25

w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

Projekt rezolucji

Ustęp 83 b (nowy)

Projekt rezolucji

Poprawka

 

83b.  podkreśla w szczególności, że wsparcie z EFS należy rozszerzyć na rozwój dialogu społecznego, zwłaszcza przez usprawnienie budowania zdolności partnerów społecznych, w tym na europejskich szczeblach sektorowych i międzysektorowych, oraz że zobowiązanie to powinno stać się obowiązkowe dla państw członkowskich we wszystkich regionach UE, a odpowiednie zasoby EFS powinny być przeznaczane na dwustronne lub jednostronne działania związane z budowaniem zdolności podejmowane przez partnerów społecznych w celu zintensyfikowania dialogu społecznego; podkreśla, że zawsze należy uwzględniać potrzeby beneficjentów mających niewielki potencjał administracyjny;

Poprawka    26

w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

Projekt rezolucji

Ustęp 83 c (nowy)

Projekt rezolucji

Poprawka

 

83c.  zwraca uwagę, że łączna liczba osób zagrożonych ubóstwem lub wykluczeniem społecznym utrzymuje się na bardzo wysokim poziomie – 118 mln (23,5 %) spośród całej populacji UE w 2016 r., co daleko odbiega od realizacji celu strategii „Europa 2020” związanego z ograniczaniem ubóstwa i wykluczenia społecznego; apeluje zatem o zwiększenie zasobów finansowych na środki polityki społecznej; wzywa Komisję, by rozważyła wprowadzenie minimalnego udziału w EFS środków przeznaczonych na walkę z ubóstwem i wykluczeniem społecznym na poziomie 30 % oraz do ścisłego monitorowania, by udział ten był skutecznie wykorzystany na ten cel; podkreśla także szczególną rolę Europejskiego Funduszu Pomocy Najbardziej Potrzebującym w ułatwianiu działania organizacjom wspierającym takie osoby oraz w rozwiązywaniu problemów strukturalnych związanych z niedostatkiem żywności, a także nasilającego się problemu ubóstwa energetycznego;

Poprawka    27

w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

Projekt rezolucji

Ustęp 83 d (nowy)

Projekt rezolucji

Poprawka

 

83d.  wskazuje na zasadniczą rolę, jaką odgrywa program EaSI w opracowywaniu odpowiednich innowacyjnych rozwiązań w zakresie polityki mających służyć pomyślnemu podejmowaniu szeregu coraz bardziej złożonych wyzwań społecznych i związanych z zatrudnieniem, a także zapewnianiu koniecznego wsparcia w budowaniu zdolności instytucjonalnych i funkcjonowaniu różnych organizacji zaangażowanych we wdrażanie środków polityki społecznej, ze szczególnym uwzględnieniem pogłębionego dialogu społecznego i negocjacji zbiorowych, a także pomyślnym promowaniu sprawiedliwej i dobrowolnej mobilności transgranicznej pracowników oraz dalszym ułatwianiu dostępu do mikrofinansowania dla słabszych grup, mikroprzedsiębiorstw i przedsiębiorstw społecznych; nalega zatem, by podtrzymać przyznanie 55 % środków na oś Progress w ramach EaSI;

Poprawka    28

w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

Projekt rezolucji

Ustęp 84

Projekt rezolucji

Poprawka

84.  w szczególności podkreśla ciągłą potrzebę zwalczania bezrobocia, zwłaszcza wśród ludzi młodych, i w związku z tym apeluje o dwukrotne zwiększenie puli środków na Inicjatywę na rzecz zatrudnienia ludzi młodych w następnym okresie programowania; uważa, że jednym z najważniejszych priorytetów UE pozostają inwestycje w kształcenie i szkolenie, zwłaszcza w rozwijanie umiejętności cyfrowych;

84.  podkreśla, że zwalczanie bezrobocia wśród młodzieży, zwłaszcza młodzieży NEET, powinno pozostać głównym priorytetem i w związku z tym apeluje o dwukrotne zwiększenie puli środków na Inicjatywę na rzecz zatrudnienia ludzi młodych, przy jednoczesnym zapewnieniu szybkiego i uproszczonego wykorzystywania funduszy oraz przekształcenia ich w bardziej stabilny unijny instrument finansowania w okresie po 2020 r.; uważa, że odpowiednie inwestycje mają kluczowe znaczenie dla pobudzania kształcenia i szkoleń, szczególnie dla wspierania kształcenia dualnego i rozwijania umiejętności, a zwłaszcza umiejętności cyfrowych, promowania przedsiębiorczości i wysokiej jakości praktyk zawodowych wśród ludzi młodych jako mechanizmów zachęty do tworzenia miejsc pracy i bezpośredniego dostępu do zatrudnienia, przy jednoczesnym zapewnieniu w szczególności godnych warunków pracy i ochrony socjalnej;

Poprawka    29

w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

Projekt rezolucji

Ustęp 84 a (nowy)

Projekt rezolucji

Poprawka

 

84a.  zdecydowanie uważa, że środków finansowych UE, zwłaszcza w ramach działu i 1b, nie należy wykorzystywać na dotowanie działań krajowych, lecz na zapewnienie dodatkowego wsparcia dla osób zmagających się z wykluczeniem społecznym i bezrobociem, w sposób uzupełniający i rozszerzający programy krajowe zgodnie z decyzją państw członkowskich;

Poprawka    30

w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

Projekt rezolucji

Ustęp 85

Projekt rezolucji

Poprawka

85.  wyraża poparcie programów w dziedzinie kultury, edukacji, mediów, młodzieży, sportu i obywatelstwa, które wyraźnie dowiodły swojej europejskiej wartości dodanej i cieszą się trwałą popularnością wśród beneficjentów; apeluje o nieprzerwane inwestycje w ramach programu Kształcenie i szkolenie 2020 poprzez programy Erasmus+, Kreatywna Europa i Europa dla Obywateli, tak by starać się docierać do młodych ludzi i zapewniać im cenne kompetencje i umiejętności życiowe poprzez uczenie się przez całe życie, kształcenie zorientowane na osobę uczącą się i kształcenie pozaformalne, a także możliwości kształcenia nieformalnego; wzywa w szczególności do trzykrotnego zwiększenia puli środków finansowych programu Erasmus + w następnych WRF, aby dotrzeć do większej liczby młodych ludzi i osób uczących się w całej Europie oraz w pełni wykorzystać potencjał programu; zaleca ponadto kontynuację Europejskiego Korpusu Solidarności i ponownie wyraża poparcie dla wzmocnienia zewnętrznego wymiaru programów Erasmus+ i Kreatywna Europa;

85.  wyraża poparcie programów w dziedzinie kultury, edukacji, mediów, młodzieży, sportu i obywatelstwa, które wyraźnie dowiodły swojej europejskiej wartości dodanej i cieszą się trwałą popularnością wśród beneficjentów; apeluje o nieprzerwane inwestycje w ramach programu Kształcenie i szkolenie 2020 poprzez programy Erasmus+, Kreatywna Europa i Europa dla Obywateli, tak by starać się docierać do młodych ludzi i zapewniać im cenne kompetencje i umiejętności życiowe poprzez uczenie się przez całe życie, kształcenie zorientowane na osobę uczącą się i kształcenie pozaformalne, a także możliwości kształcenia nieformalnego; wzywa w szczególności do trzykrotnego zwiększenia puli środków finansowych programu Erasmus+ w następnych WRF, aby dotrzeć do większej liczby młodych ludzi i osób uczących się w całej Europie oraz w pełni wykorzystać potencjał programu; zaleca utrzymanie programu Erasmus+ jako silnego, niezależnego „znaku handlowego UE” i umożliwienie autonomicznego funkcjonowania wiążącej się z nim zaawansowanej wiedzy specjalistycznej; ponadto ponownie wyraża poparcie dla wzmocnienia zewnętrznego wymiaru programów Erasmus+ i Kreatywna Europa;

Poprawka    31

w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

Projekt rezolucji

Ustęp 85 a (nowy)

Projekt rezolucji

Poprawka

 

85a.  zauważa, że Komisja uruchomiła inicjatywę Europejskiego Korpusu Solidarności przed jej przedyskutowaniem i zatwierdzeniem przez Radę i Parlament Europejski, które to instytucje pracują właśnie nad udoskonaleniem wniosku Komisji; zaleca kontynuowanie tej inicjatywy i nalega na zapewnienie odpowiednich zasobów, które nie uszczuplą istniejących programów lub funduszy; w tym kontekście podkreśla w szczególności potrzebę finansowania, które nie może osłabiać programu Erasmus+;

INFORMACJE O PRZYJĘCIU OPINII W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

23.1.2018

 

 

 

(1)

  Zob. ust. 73 rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie przygotowania powyborczej rewizji wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 – wkład Parlamentu przed wnioskiem Komisji (teksty przyjęte, P8_TA(2016)0309) oraz ust. 5 rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. zawierającej uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii na rok budżetowy 2015, sekcja III – Komisja i agencje wykonawcze (teksty przyjęte, P8_TA(2017)0143).

(2)

  Zob. np. sprawozdania specjalne Europejskiego Trybunału Obrachunkowego nr 4, 8, 19 i 23 z 2016 r.

(3)

  Zob. pkt 55.

(4)

  Sprawozdanie specjalne Europejskiego Trybunału Obrachunkowego nr 19/2016 pt. „Wykonywanie budżetu UE za pośrednictwem instrumentów finansowych – wnioski na przyszłość z okresu programowania 2007–2013”.

(5)

  Zob. pkt 39 i 40.

(6)

  Zob. ust. 207 rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. zawierającej uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2015, sekcja III – Komisja i agencje wykonawcze (teksty przyjęte, P8_TA(2016)0143).

(7)

  Komisja Europejska, „Future financing of the EU – Final report and recommendations of the High Level Group on Own Resources” [„Przyszłe finansowanie UE – sprawozdanie końcowe i zalecenia grupy wysokiego szczebla ds. środków własnych”], 4 stycznia 2017 r., s. 41–43.


OPINIA Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (26.1.2018)

dla Komisji Budżetowej

w sprawie następnych WRF: przygotowanie stanowiska Parlamentu dotyczącego WRF na okres po 2020 r.

(2017/2052(INI))

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Anneli Jäätteenmäki

WSKAZÓWKI

Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności zwraca się do Komisji Budżetowej, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  wzywa Komisję do opracowania struktury następnych wieloletnich ram finansowych (WRF) w taki sposób, by wyraźnie odzwierciedlały priorytety UE na nadchodzące lata oraz w sposób bezpośredni i przejrzysty przyczyniały się do inwestycji w projekty o wyraźnej europejskiej wartości dodanej, w szczególności w odniesieniu do zasobów niezbędnych do przejścia na gospodarkę niskoemisyjną o obiegu zamkniętym, do utrzymania i wzmocnienia wiodącej pozycji UE w walce ze zmianą klimatu i zagwarantowania jej możliwości wypełnienia międzynarodowych zobowiązań wynikających z porozumienia paryskiego oraz określonych przez ONZ celów zrównoważonego rozwoju, a także w wypełnianiu przez UE jej wewnętrznych i zewnętrznych zobowiązań w zakresie bioróżnorodności i osiągnięciu przez nią wewnętrznych i zewnętrznych celów w tej dziedzinie;

2.  zwraca uwagę na pierwsze zalecenia grupy ekspertów wysokiego szczebla ds. zrównoważonych finansów(1), odnoszące się m.in. do WRF, i podkreśla konieczność wspierania celów zrównoważonego rozwoju przez finanse publiczne zdolne wspomagać trwały, zrównoważony wzrost gospodarczy; wzywa również Komisję do tego, by przeanalizowała te zalecenia i odniosła się do nich przy przygotowaniu kolejnych WRF, biorąc pod uwagę m.in. potrzebę opracowania „testu zrównoważoności”, któremu poddawane byłyby wszystkie przyszłe unijne regulacje finansowe i strategie polityczne, oraz konieczność osiągnięcia przez instrumenty finansowe bardziej znaczącego wpływu na politykę;

3.  apeluje do Komisji o dokonanie przeglądu rzeczywistego wpływu na stan środowiska środków ekologizacji i ochrony środowiska przewidzianych w WPR w ramach Funduszu na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, oraz o ich finansowanie w oparciu o faktyczne wyniki; zwraca uwagę na odrębne finansowanie ochrony przyrody i różnorodności biologicznej, a także potrzebę przeznaczenia odrębnych środków na finansowanie przejścia na rolnictwo zrównoważone;

4.  zachęca Komisję do zwrócenia uwagi na wyniki śródokresowego przeglądu 7. unijnego programu działań w zakresie środowiska (EAP), a w szczególności na fakt, że spełnienie jego celów do 2020 r. nie wydaje się prawdopodobne; zwraca się do Komisji o udostępnienie zasobów umożliwiających osiągnięcie tych i dodatkowych celów w dłuższej perspektywie (horyzont 2050), ze zwróceniem szczególnej uwagi na wyzwania związane ze środowiskiem;

5.  zauważa, że w art. 2 porozumienia paryskiego podkreśla się potrzebę zapewnienia spójności przepływów finansowych ze ścieżką prowadzącą do niskiego poziomu emisji gazów cieplarnianych i rozwoju odpornego na zmianę klimatu, oraz że odpowiednie reformy WRF po roku 2020 mają zasadnicze znaczenie dla osiągnięcia zerowych emisji netto do 2050 r.;

6.  wzywa Komisję do uzgodnienia następnych WRF z celami zrównoważonego rozwoju określonymi przez ONZ, aby uspójnić wydatki Unii i poprawić równowagę między wymiarem ekonomicznym, społecznym i środowiskowym;

7.  podkreśla, że w budżet Unii skurczy się w wyniku brexitu; w związku z tym apeluje do Komisji o określenie jasnych i ścisłych priorytetów, gdyż zmniejszy się dostępność środków finansowych;

8.  podkreśla, że następne WRF muszą być dostosowane do zewnętrznych zobowiązań Unii, takich jak określone przez ONZ cele zrównoważonego rozwoju, i aktywnie przyczyniać się do ich wypełnienia, muszą także być zgodne z jej własnymi długoterminowymi celami w zakresie wydatków na działania związane z klimatem oraz wpisywać się w reformę budżetu UE w dążeniu do zwiększenia jego efektywności w oparciu o dodatkowe zasoby własne; uważa, że można to osiągnąć wyłącznie przez skrupulatne uwzględnienie w wydatkach UE kwestii związanych ze zmianą klimatu i monitorowanie realizacji wydatków w okresach rocznych; w związku z tym wzywa Komisję do opracowania przejrzystej i wiarygodnej metody obliczania, która pozwoli dostarczyć dowodów na istnienie oczekiwanych efektów wydatków na działania związane z klimatem, a także umożliwi określenie wagi tych efektów na potrzeby oceny ex post w ramach obowiązków sprawozdawczych;

9.  zwraca uwagę, że skuteczna średnioterminowa strategia w polityce ochrony środowiska wymaga stabilności finansowej; w związku z tym uważa, że okres siedmioletni byłby możliwy także w odniesieniu do następnych WRF przy zapewnieniu odpowiedniej elastyczności i możliwości dokonania przeglądu śródokresowego;

10.  wskazuje, że osiągnięcie celów polityki w zakresie klimatu i poprawa stanu środowiska wymagają współdziałania różnych rozwiązań politycznych; z uwagi na to wzywa do rozważenia możliwości finansowania polityki spójności;

11.  podkreśla, że przejście na zrównoważoną gospodarkę niskoemisyjną o obiegu zamkniętym jest jedynym sposobem na zapewnienie obywatelom Unii zdrowych warunków życia oraz długotrwałego dobrostanu, a także prawidłowego funkcjonowania europejskiej gospodarki; uważa, że UE powinna być światowym liderem w przechodzeniu na zrównoważoną gospodarkę niskoemisyjną o obiegu zamkniętym i zrównoważony system produkcji i konsumpcji; w związku z tym przypomina o znaczeniu niezbędnego finansowania rozwoju i badań;

12.  przypomina, że następne WRF powinny ułatwić Unii nie tylko osiągnięcie celów środowiskowych i celów założonych w polityce klimatyczno-energetycznej do roku 2030, ale także wypełnienie wielostronnych zobowiązań związanych ze zrównoważonym rozwojem i ochroną środowiska, takich jak cele zrównoważonego rozwoju lub cele Konwencji o różnorodności biologicznej (CBD), a zwłaszcza cel z Aichi; podkreśla, że UE nie powinna finansować projektów i inwestycji, które stanowią przeszkodę dla tych celów, utrudniają ich wdrożenie lub stoją w sprzeczności z ich osiąganiem;

13.  podkreśla, że UE powinna wspierać regiony o wysokim poziomie zanieczyszczenia powietrza, by umożliwić znaczącą poprawę jego jakości, gdyż w wielu przypadkach problemy te wiążą się z panującym tam ubóstwem energetycznym;

14.  podkreśla znaczenie kontynuacji odpowiednio finansowanych programów, które gwarantują bioróżnorodność i chronią środowisko, takich jak program LIFE, a także wzmocnienia ich pozycji dzięki ustanowieniu oddzielnego i zwiększonego finansowania w następnych WRF; podkreśla, że program LIFE jest jedynym instrumentem finansowym w ramach budżetu UE, który jest w całości przeznaczony na środowisko, ochronę przyrody i zmianę klimatu; zwraca się do Komisji o zagwarantowanie, że przyszłe instrumenty finansowe na rzecz rolnictwa, rozwoju obszarów wiejskich i rozwoju regionalnego zawierają pule środków finansowych przeznaczonych na cele związane z różnorodnością biologiczną i zarządzaniem siecią Natura 2000, w ramach współzarządzania z krajowymi i regionalnymi organami ds. ochrony środowiska;

15.  zwraca uwagę na potencjał zielonej infrastruktury i rozwiązań opartych na zasobach przyrody do świadczenia opłacalnych usług na rzecz społeczeństwa; podkreśla potrzebę rzetelnego rozważenia tych ekologicznych alternatywnych rozwiązań usługowych przy podejmowaniu decyzji w ramach finansowania rozwoju obszarów wiejskich i rozwoju regionalnego, a także wzywa do utworzenia specjalnego instrumentu przeznaczonego na ustanowienie transeuropejskiej sieci zielonej infrastruktury (TEN-G) w celu zapewnienia korzyści w dziedzinie różnorodności biologicznej;

16.  kładzie nacisk na konieczność zapewnienia większej spójności i lepszego współdziałania różnych środków finansowych, aby lepiej odpowiadały na krajowe, regionalne i lokalne wyzwania, takie jak umożliwienie sprawiedliwej transformacji regionów uzależnionych od węgla lub walka z ubóstwem energetycznym;

17.  dostrzega europejską wartość dodaną współpracy w zakresie eliminowania wspólnych zagrożeń dla zdrowia publicznego; uważa – opierając się na wstępnych pozytywnych wynikach bieżącego programu w dziedzinie zdrowia – że w następnych WRF należy uwzględnić solidny program w dziedzinie zdrowia podejmujący zagadnienia dotyczące zdrowia w sposób transgraniczny i zapewniający państwom członkowskim wsparcie w postaci wiedzy fachowej, wymiany danych, dowodów i dobrych praktyk; apeluje o to, by następne WRF odzwierciedlały między innymi znaczny wzrost środków na program w dziedzinie zdrowia, odpowiedzialność UE w zakresie wdrażania celu zrównoważonego rozwoju nr 3 dotyczącego zdrowia publicznego, systemów opieki zdrowotnej oraz problemów zdrowotnych związanych ze środowiskiem, a także wspierały państwa członkowskie w zmniejszaniu nierówności zdrowotnych, które zagrażają spójności społecznej i hamują integrację europejską;

18.  uznaje rolę zrównoważonego rolnictwa i leśnictwa jako głównych elementów działań UE ukierunkowanych na przeciwdziałanie zmianie klimatu i utracie różnorodności biologicznej oraz wspieranie zrównoważenia środowiskowego; uznaje za konieczne zagwarantowanie, by wspólna polityka rolna (WPR) była dostosowana do celów i polityki UE w dziedzinie ochrony środowiska, różnorodności biologicznej i klimatu; przypomina, że w następnych WRF należy ukierunkować WPR po 2020 r. na sprawiedliwszą, skuteczniejszą i wydajniejszą politykę rolną, której głównym celem będzie ułatwienie przejścia na zrównoważony system gospodarki żywnościowej i rolnej w Europie, i podkreśla konieczność zapewnienia na te cele odpowiednich środków; z zadowoleniem przyjmuje strategiczne podejście Komisji przedstawione w komunikacie z dnia 29 listopada 2017 r. zatytułowanym „Przyszłość rolnictwa i produkcji żywności”(COM(2017)0713), którego celem jest zapewnienie państwom członkowskim większej elastyczności w poszukiwaniu odpowiednich środków umożliwiających ukierunkowanie ich sektora rolnego na osiągnięcie wspólnych celów środowiskowych w jak najskuteczniejszy sposób;

19.  apeluje do Komisji o dalsze wspieranie badań i innowacji w zakresie opracowywania rozwiązań alternatywnych dla doświadczeń na zwierzętach oraz o przeznaczenie większych zasobów finansowych na prowadzone w UE projekty badawczo-rozwojowe; zwraca się do Komisji i państw członkowskich o dalsze finansowanie opracowywania rozwiązań alternatywnych oraz działanie w ramach struktur międzynarodowych na rzecz przyspieszenia walidacji i przyjmowania metod alternatywnych oraz wspieranie państw trzecich transferem wiedzy, w przypadku państw, w których naukowcy mogą nie znać metod alternatywnych, oraz środkami finansowymi, w przypadku państw, w których obiekty badawcze mogą nie posiadać niezbędnej infrastruktury;

20.  podkreśla potrzebę uwzględnienia w następnych WRF wyzwań społecznych stojących przed społecznościami lokalnymi i regionalnymi o wysokim udziale pracowników zatrudnionych w sektorach uzależnionych od węgla, w związku z koniecznością stworzenia na tych obszarach społeczeństwa niskoemisyjnego; oczekuje, że unijne środki finansowe i programy będą przydzielane w sposób konsekwentny, tak aby ułatwić sprawiedliwe przemiany w tych społecznościach przez wspieranie zatrudnienia oraz nabywania i podnoszenia kwalifikacji zawodowych przez pracowników, szkolenia, inicjatywy związane z poszukiwaniem pracy oraz zakładanie przedsiębiorstw typu start-up, a wszystko w ożywionym dialogu z partnerami społecznymi;

21.  podkreśla znaczenie wzmocnienia i usprawnienia polityki klimatycznej i energetycznej, a w szczególności wszystkich celów unii energetycznej, które należy wspierać przy użyciu istniejących (tj. w ramach polityki spójności) oraz nowych instrumentów;

22.  wzywa do zapewnienia agencjom UE finansowania odpowiedniego do powierzonych im zadań;

23.  w odniesieniu do zobowiązań wynikających z porozumienia paryskiego zaznacza potrzebę ustanowienia kompleksowego instrumentu dla regionów i państw uzależnionych od węgla, tak aby wspierać sprawiedliwą transformację energetyki, a w szczególności rozwijanie i stosowanie źródeł odnawialnych, modernizację systemów produkcji energii i sieci elektroenergetycznych, wczesne dostosowywanie się do przyszłych norm ochrony środowiska, restrukturyzację procesów dotyczących sektorów uzależnionych od węgla, modernizację systemu ciepłowniczego (w tym wysokosprawnej kogeneracji), magazynowania energii, elekromoblinych rozwiązań i infrastruktury, a także rozwiązań z zakresu efektywności energetycznej;

24.  przypomina o znaczeniu zapobiegania przypadkom sprzeniewierzania środków finansowych i badania takich przypadków, a także o znaczeniu polityki zwalczania nadużyć finansowych; podkreśla ponadto wagę współpracy z państwami trzecimi w dążeniu do ustanowienia systemu wczesnego monitorowania najbardziej niebezpiecznych produktów, które mogą szkodzić zdrowiu i bezpieczeństwu publicznemu oraz powodować szkody w środowisku;

25.  przypomina, że zdrowie jest warunkiem wstępnym osiągnięcia innych celów wyznaczonych przez UE oraz że rozwiązania polityczne w takich dziedzinach jak rolnictwo, ochrona środowiska, polityka społeczna, włączenie społeczne i zatrudnienie wpływają na zdrowie; apeluje zatem o to, by w następnych WRF wzmocnić rolę oceny wpływu na zdrowie i współpracy międzysektorowej;

26.  podkreśla znaczenie zdecentralizowanych agencji UE (Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób, Europejskiej Agencji Chemikaliów, Europejskiej Agencji Środowiska, Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności, Europejskiej Agencji Leków) w realizacji unijnych celów w dziedzinie ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska;

27.  wzywa do zwiększenia udziału w całkowitym budżecie UE środków przydzielonych na politykę spójności na okres po roku 2020, uznając istotny wkład europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych w poprawę infrastruktury ochrony środowiska i opieki zdrowotnej oraz znoszenie podziałów społeczno-ekonomicznych między regionami; podkreśla, że skuteczność instrumentów finansowych nie zastąpi bezwzględnej potrzeby dotacji w niektórych dziedzinach, zwłaszcza w odniesieniu do projektów innowacyjnych i ryzykownych;

28.  podkreśla, że w ramach wydatków UE na politykę zewnętrzną należy utrzymać wysoki poziom ambicji w odniesieniu do wydatków na działania istotne ze względu na klimat i ochronę środowiska;

29.  apeluje o zakończenie procesu legislacyjnego mającego na celu przyjęcie następnych WRF przed wyborami europejskimi w 2019 r., tak aby pozostawić dość czasu na negocjowanie unijnych przepisów sektorowych i uniknąć opóźnień we wdrażaniu nowych programów;

30.  podkreśla konieczność zapewnienia w nowych WRF UE pomocy finansowej na likwidację instalacji jądrowych w okresie po roku 2020, aby zapewnić skuteczną ochronę środowiska i zdrowia publicznego przed zagrożeniami powodowanymi przez promieniowanie; zwraca uwagę na specyficzny charakter długoterminowego i złożonego procesu likwidacji i składowania odpadów, który wymaga dostępności specjalnego wyposażenia technicznego, wysoko wykwalifikowanego personelu, a także odpowiednich zasobów finansowych.

INFORMACJE O PRZYJĘCIU OPINII W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

24.1.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

43

3

8

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Marco Affronte, Pilar Ayuso, Ivo Belet, Simona Bonafè, Biljana Borzan, Paul Brannen, Soledad Cabezón Ruiz, Nessa Childers, Birgit Collin-Langen, Seb Dance, Mark Demesmaeker, Stefan Eck, José Inácio Faria, Francesc Gambús, Elisabetta Gardini, Gerben-Jan Gerbrandy, Arne Gericke, Julie Girling, Françoise Grossetête, Andrzej Grzyb, Jytte Guteland, Anneli Jäätteenmäki, Karin Kadenbach, Urszula Krupa, Giovanni La Via, Jo Leinen, Peter Liese, Joëlle Mélin, Susanne Melior, Gilles Pargneaux, Piernicola Pedicini, Bolesław G. Piecha, John Procter, Julia Reid, Frédérique Ries, Daciana Octavia Sârbu, Annie Schreijer-Pierik, Renate Sommer, Claudiu Ciprian Tănăsescu, Ivica Tolić, Adina-Ioana Vălean, Jadwiga Wiśniewska, Damiano Zoffoli

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Elena Gentile, Martin Häusling, Norbert Lins, Nuno Melo, Ulrike Müller, Christel Schaldemose, Bart Staes, Keith Taylor, Carlos Zorrinho

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

France Jamet, Jiří Maštálka

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W KOMISJI OPINIODAWCZEJW FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO

43

+

ALDE

Gerben-Jan Gerbrandy, Anneli Jäätteenmäki, Ulrike Müller, Frédérique Ries

EFDD

Piernicola Pedicini

GUE/NGL

Stefan Eck, Jiří Maštálka

PPE

Pilar Ayuso, Ivo Belet, Birgit Collin-Langen, José Inácio Faria, Francesc Gambús, Elisabetta Gardini, Françoise Grossetête, Andrzej Grzyb, Giovanni La Via, Peter Liese, Norbert Lins, Nuno Melo, Annie Schreijer-Pierik, Ivica Tolić, Adina-Ioana Vălean

S&D

Simona Bonafè, Biljana Borzan, Paul Brannen, Soledad Cabezón Ruiz, Nessa Childers, Seb Dance, Elena Gentile, Jytte Guteland, Karin Kadenbach, Jo Leinen, Susanne Melior, Gilles Pargneaux, Christel Schaldemose, Daciana Octavia Sârbu, Claudiu Ciprian Tănăsescu, Damiano Zoffoli, Carlos Zorrinho

Verts/ALE

Marco Affronte, Martin Häusling, Bart Staes, Keith Taylor

3

-

EFDD

Julia Reid

ENF

France Jamet, Joëlle Mélin

8

0

ECR

Mark Demesmaeker, Arne Gericke, Julie Girling, Urszula Krupa, Bolesław G. Piecha, John Procter, Jadwiga Wiśniewska

EPP

Renate Sommer

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się

(1)

https://ec.europa.eu/info/sites/info/files/170713-sustainable-finance-report_en.pdf


OPINIA Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (15.1.2018)

dla Komisji Budżetowej

w sprawie następnych wieloletnich ram finansowych – przygotowanie stanowiska Parlamentu dotyczącego wieloletnich ram finansowych na okres po 2020 r.

(2017/2052(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Marian-Jean Marinescu

WSKAZÓWKI

Komisja Przemysłu, Badań Naukowych i Energii zwraca się do Komisji Budżetowej, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  podkreśla znaczenie ukończenia procesu, w ramach którego tworzy się unię energetyczną wpisującą się w przyszłościową politykę w dziedzinie zmiany klimatu, a także ukończenia procesu tworzenia jednolitego rynku treści cyfrowych, unii rynków kapitałowych oraz europejskiej przestrzeni badawczej jako podstawowych elementów jednolitego rynku; podkreśla, że polityka w zakresie badań naukowych i innowacji jest kluczowym elementem o strategicznym znaczeniu dla polityki energetycznej i przemysłowej oraz dla polityki cyfryzacji, a także wskazuje na potrzebę przeznaczania na tę politykę niezbędnych zasobów budżetowych;

2.  przypomina, że obecne wieloletnie ramy finansowe, obejmujące okres 2014–2020, opiewały na mniej niż 1% dochodu narodowego brutto państw członkowskich w zakresie środków na płatności i oznaczały drastyczne obniżenie środków w porównaniu z poprzednimi wieloletnimi ramami finansowymi, co osłabiło spójność terytorialną, gospodarczą i społeczną oraz zasadę solidarności w obrębie UE; zwraca uwagę, że kryzys gospodarczy i społeczny, jaki uderzył w państwa członkowskie, jeszcze się nie zakończył, a już konieczne jest zajęcie się nowymi priorytetami, wyzwaniami i nieprzewidzianymi kryzysami; uważa wobec tego, że w porównaniu z obecnym okresem środki budżetowe w wieloletnich ramach finansowych na okres po 2020 r. należy zwiększyć; apeluje do Komisji o nadanie kolejnym wieloletnim ramom finansowym struktury, która w sposób jednoznaczny będzie odzwierciedlać zarówno obecne, jak i nowe priorytety oraz umożliwi reagowanie na nieprzewidziane kryzysy; w tym kontekście podkreśla, że nowe priorytety należy finansować z nowych środków finansowych, aby nie zagrażać realizacji długofalowych celów i programów politycznych;

3.  uważa, że priorytetowe znaczenie ma zamknięcie przed wyborami europejskimi w 2019 r. – równolegle z rozporządzeniem w sprawie wieloletnich ram finansowych na okres po 2020 r. – wszystkich dossier dotyczących strategii europejskich po roku 2020; apeluje do Komisji o jak najszybsze przedłożenie wniosków dotyczących wszystkich europejskich strategii politycznych w oparciu o obowiązujące obecnie rozporządzenia, zaktualizowane po ich zastosowaniu w kontekście obecnych wieloletnich ram finansowych, aby uniknąć opóźnień w procesie programowania i wdrażania dotyczącym nowego okresu;

4.  uważa, że kolejne wieloletnie ramy finansowe powinny koncentrować się przede wszystkim na obszarach i projektach o jednoznacznej europejskiej wartości dodanej, a także na dziedzinach pobudzających ponowne uprzemysłowienie, wzrost gospodarczy, konkurencyjność i rzeczywiste innowacje oraz sprzyjających tworzeniu nowych miejsc pracy, czego przykładem jest program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji, aby przyspieszyć proces budowania przodującej na świecie zrównoważonej gospodarki opartej na wiedzy;

5.  zaznacza, że należy zapewnić wystarczające środki na wspieranie nowej strategii w zakresie zrównoważonej polityki przemysłowej, aby UE mogła sprostać coraz większej konkurencji i rosnącej innowacyjności w dziedzinie cyfryzacji i ekologizacji w innych częściach świata oraz stać się światowym liderem w dziedzinie zrównoważonego rozwoju, innowacji, cyfryzacji i gospodarki niskoemisyjnej; wzywa do zagwarantowania i rozszerzenia niezbędnych w tym celu programów finansowych poprzez utworzenie specjalnego zoptymalizowanego programu inwestycyjnego oraz udostępnienie finansowania ułatwiającego rozwijanie kompleksowej strategii przemysłowej ukierunkowanej na kluczowe sektory przemysłowe UE w koordynacji z unijnymi strategiami politycznymi w dziedzinie środowiska;

6.  wzywa Komisję do zagwarantowania finansowania innowacji mających na celu opracowanie rozwiązań w zakresie infrastruktury i pojazdów hybrydowych zasilanych prądem sieciowym oraz w zakresie magazynowania z myślą o pojazdach zasilanych wodorowymi ogniwami paliwowymi i pojazdach elektrycznych, a także do wspierania i dalszego rozwoju inicjatyw takich jak ogólnoeuropejska inicjatywa na rzecz elektromobilności oraz wspólne przedsięwzięcie na rzecz technologii ogniw paliwowych i technologii wodorowych;

7.  przypomina, że wg oceny Europejskiego Trybunału Obrachunkowego UE nie wywiązuje się jeszcze z zobowiązania polegającego na przeznaczaniu 20 proc. swoich środków budżetowych na działania związane z klimatem; ponownie zwraca uwagę na swoje stanowisko, zgodnie z którym przyszłościowa polityka klimatyczna, stosowanie zasady „efektywność energetyczna przede wszystkim”, ograniczanie emisji, gospodarka niskoemisyjna, energia ze źródeł odnawialnych oraz inteligentna i nowoczesna infrastruktura to elementy, które powinny stanowić podstawę unii energetycznej, a więc należy uznać je za priorytetowe w kontekście kolejnych wieloletnich ram finansowych;

8.  uważa, że w następnych wieloletnich ramach finansowych należy przewidzieć wyższe finansowanie unijne, w tym również z funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, aby pogłębić integrację unijnego rynku energii oraz przyczynić się do osiągnięcia celów klimatycznych UE zgodnie z porozumieniem paryskim, w szczególności w odniesieniu do kluczowych projektów w dziedzinie infrastruktury energetycznej, takich jak projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania;

9.  podkreśla, jak ważne jest zapewnienie wszechstronnego wsparcia dla regionów uzależnionych od węgla i charakteryzujących się wysoką emisją dwutlenku węgla, które przechodzą transformację, aby wspierać transformację energetyczną, przechodzenie na gospodarkę niskoemisyjną, modernizację systemów wytwarzania energii, modernizację sieci energetycznych, technologie wychwytywania, magazynowania i użytkowania dwutlenku węgla, zwłaszcza w sektorach przemysłowych, oraz modernizację systemów ciepłowniczych; uważa, że przekształcenie sektora energii w świetle ambitnych celów w dziedzinie klimatu powinno opierać się na zmobilizowaniu istniejących funduszy lub utworzeniu w następnych wieloletnich ramach finansowych funduszu na rzecz transformacji energetycznej, aby ułatwić zmiany strukturalne w energochłonnych sektorach i wysokoemisyjnych zakładach produkcji energii elektrycznej oraz zachęcać do zrównoważonych niskoemisyjnych inwestycji i innowacyjnych rozwiązań;

10.  uważa, że należy przeznaczyć wystarczające zasoby z myślą o zapewnieniu dobrego funkcjonowania unii energetycznej, uczynieniu unijnych połączeń międzysystemowych trwałymi, modernizacji i rozszerzeniu sieci transportu i dystrybucji oraz zarządzaniu popytem na energię, dostawami energii i przechowywaniem energii w UE; podkreśla znaczenie połączenia Europy z obszarem Morza Kaspijskiego, Bliskim Wschodem i Azją Środkową, a także znaczenie inwestowania w korytarz gazowy we wschodniej części regionu Morza Śródziemnego, aby zmniejszyć zależność UE od gazu pochodzącego z Rosji; podkreśla potrzebę zacieśnienia wielostronnej współpracy energetycznej w regionie Morza Czarnego;

11.  podkreśla potrzebę modernizacji i poprawy efektywności instrumentu „Łącząc Europę”, aby stał się on zrównoważony pod względem ekologicznym i wypełnił braki w europejskiej infrastrukturze energetycznej i cyfrowej poprzez wspieranie rozwoju wysoce wydajnych i zrównoważonych sieci transeuropejskich; apeluje, by w dziedzinie sieci europejskich w pierwszej kolejności wspierać projekty przekrojowe łączące w sobie kwestie dotyczące infrastruktury, cyfryzacji, energii i transportu;

12.  odnotowuje występującą obecnie tendencję do szerszego wykorzystywania instrumentów finansowych; ponownie podkreśla, że w następnych wieloletnich ramach finansowych instrumenty finansowe nie mogą zastąpić dotacji na finansowanie badań naukowych i innowacji, efektywności energetycznej, działań mających na celu rozwiązanie problemu ubóstwa energetycznego, energii ze źródeł odnawialnych oraz innowacyjnych technologii w dziedzinie energii ze źródeł konwencjonalnych, ponieważ dotacje są stabilnym źródłem finansowania, pozwalają uzyskać nader korzystne rezultaty w terenie i zapewniają większe zaangażowanie zainteresowanych stron, w tym środowisk akademickich, ośrodków badawczych, lokalnych władz publicznych, MŚP, organizacji społeczeństwa obywatelskiego i obywateli; ponadto podkreśla znaczenie inwestowania w mniej zaawansowane technologie, w szczególności w dziedzinie energii ze źródeł odnawialnych;

13.  przypomina, jak ważne jest zapewnienie środków finansowych w celu ukończenia budowy jednolitego rynku cyfrowego poprzez pełne wykorzystanie widma radiowego, technologii 5G i łączności internetowej oraz poprzez poczynienie dalszych postępów w zakresie harmonizacji przepisów UE dotyczących telekomunikacji w celu utworzenia odpowiednich ram regulacyjnych z myślą o poprawie łączności internetowej w całej Unii, w tym również na oddalonych obszarach wiejskich; apeluje do Komisji o zapewnienie potrzebnego wsparcia, aby wyeliminować bariery językowe i zachęcać do inwestycji, dzięki którym do 2025 r. powstanie europejskie społeczeństwo gigabitowe; podkreśla, że wszelkie środki na ten cel powinny koncentrować się na tzw. cyfrowym kręgosłupie, dzięki któremu za pomocą światłowodów i łącz dosyłowych przyłączone zostaną bardziej oddalone społeczności, a tym samym udostępni się najwyższej jakości połączenia gigabitowe na potrzeby edukacji i usług publicznych, a także stacje bazowe telefonii komórkowej w celu wspierania technologii 5G na szczeblu lokalnym;

14.  podkreśla potrzebę lepszego koordynowania instrumentów unijnych związanych z inwestycjami, w tym również z inwestycjami w innowacje, wiedzę, umiejętności oraz dostęp do rynków dla MŚP i przedsiębiorstw typu start-up; podkreśla, jak ważne jest utrzymanie finansowania programów dla MŚP, takich jak instrument na rzecz MŚP i COSME, jednak bez powodowania utrudnień dla innych programów, aby dążyć do poprawy konkurencyjności i zrównoważonego charakteru MŚP w Unii Europejskiej;

15.  podkreśla znaczenie dążenia do lepszego informowania przez Komisję o wpływie jej nowych programów;

16.  przypomina, że państwa członkowskie dążą do przeznaczania 3 proc. PKB na badania naukowe i rozwój, z czego dwie trzecie powinny pochodzić z sektora prywatnego; apeluje do państw członkowskich o wywiązywanie się z zobowiązań dotyczących krajowych inwestycji w badania naukowe i rozwój, aby osiągnąć ten cel; apeluje do państw członkowskich o podniesienie krajowych inwestycji w badania naukowe i rozwój; podkreśla, że instrumenty takie jak narzędzie wspierania polityki w dalszym ciągu należy wykorzystywać w celu poprawy efektywności krajowych systemów badań naukowych; apeluje o przyjęcie – pod koordynacją Komisji – zasad ułatwiających uzyskiwanie efektów synergii między przyszłym 9. programem ramowym a budżetami krajowymi;

17.  ponawia apel Parlamentu o wyższy budżet ogólny (co najmniej 120 mld EUR) na 9. program ramowy, aby umożliwić reagowanie na wyzwania społeczne, utrzymanie globalnej konkurencyjności Europy, odgrywanie przez nią przewodniej roli w dziedzinie nauki i przemysłu oraz badań naukowych i innowacji, a także realizację celów klimatycznych UE; apeluje ponadto o poświęcenie większej uwagi kwestii wdrażania badań i innowacji w ramach wspólnych przedsięwzięć oraz o wspieranie inwestycji w kluczowe technologie, aby wyeliminować braki inwestycyjne w dziedzinie innowacji; apeluje w szczególności o działania pobudzające przełomowe innowacyjne inicjatywy w zakresie tworzenia rynków, zwłaszcza z myślą o MŚP;

18.  z zadowoleniem przyjmuje wysiłki Komisji mające na celu uproszczenie programu ramowego w zakresie badań naukowych i innowacji; nawołuje do utrzymania tych działań podjętych w ramach 9PR w celu zapewnienia wnioskodawcom z wszystkich państw członkowskich – za pomocą nowego systemu oceny wniosków uwzględniającej wartość dodaną i możliwe skutki propozycji – lepszego dostępu i równych warunków działania; apeluje do Komisji o dokonanie oceny, czy stosowanie płatności ryczałtowych w większym stopniu byłoby najlepszą opcją z punktu widzenia beneficjentów i audytorów; podkreśla, że wprowadzenie jednolitego podejścia kontrolnego oraz większa akceptacja praktyk księgowych stosowanych przez beneficjentów oznaczałyby znaczne uproszczenie dla beneficjentów programu ramowego; uważa, że w kolejnym programie ramowym należy wzmocnić podejście oddolne, gdyż sprzyjałoby to innowacjom; podkreśla, że inwestowanie w infrastrukturę naukową i technologiczną ma kluczowe znaczenie dla opracowania doskonałego programu ramowego w zakresie badań naukowych i innowacji; zwraca uwagę na powodzenie programu „pieczęć doskonałości”;

19.  podkreśla znaczenie Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii (EIT) oraz jego wspólnot wiedzy i innowacji (WWiI), które wymagają odpowiednich środków w celu dalszego rozwoju działań w zakresie kształcenia, a także w celu promowania rozpoczynania działalności i wsparcia innowacyjności przyczyniającej się m. in. do poprawy zdrowia obywateli, transformacji energetyki, cyfryzacji i działań na rzecz klimatu, oraz będącej odpowiedzią na najpoważniejsze wyzwania i przynoszącej korzyści całemu społeczeństwu;

20.  jest głęboko przekonany, że w 9PR przydział środków budżetowych przewidzianych na sektor zdrowia – podstawowego czynnika jakości życia i dobrostanu obywateli – musi być większy od przydziału przewidzianego w programie „Horyzont 2020” oraz że należy przeznaczyć niezbędne kwoty na mechanizmy zapewniające priorytetowe traktowanie potrzeb w zakresie publicznych badań naukowych oraz uczciwy publiczny zwrot z inwestycji; zauważa, że czynniki warunkujące stan zdrowia mają szeroki zakres i obejmują m. in. żywność, środowisko i styl życia; apeluje zatem o zastosowanie w ramach polityki badań i rozwoju podejścia „Jedno zdrowie”;

21.  stwierdza, że połączenie dotacji i innowacyjnych instrumentów finansowych związanych z innowacją, technologią informacyjną i komunikacyjną oraz infrastrukturą energetyczną, w tym Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS), mogłoby usprawnić wdrażanie projektów i zachęcić do udziału sponsorów z sektora prywatnego oraz zabezpieczyć takie finansowanie;

22.  apeluje o dokonanie przeglądu EFIS, aby spełniał on swoje zadanie w zakresie dodatkowości gospodarczej, wspierał projekty o potwierdzonych pozytywnych efektach zewnętrznych, lecz wyższym ryzyku, któremu sektor prywatny nie jest gotów stawić czoła samodzielnie, oraz aby umożliwił połączenie świata nauki i rynku oraz skoncentrował swoje działania na wspomaganiu innowacji na rynku; wzywa do znacznego wzmocnienia roli i potencjału Europejskiego Centrum Doradztwa Inwestycyjnego, zwłaszcza poprzez aktywne uczestniczenie w przygotowywaniu projektów; przypomina, że finansowanie EFIS w kolejnych WFR nie powinno wywrzeć negatywnych skutków finansowych na inne programy;

23.  wzywa Komisję do opracowania za pomocą WRF kompleksowych, spójnych i długofalowych ram polityki przemysłowej w celu zapewnienia odpowiedniego finansowania sektora kultury i sektora kreatywnego, aby zwiększyć ich konkurencyjność oraz umożliwić im pełne wykorzystania potencjału pod względem tworzenia wysokiej jakości miejsc pracy i wzrostu gospodarczego z korzyścią dla Unii; apeluje o dodatkowe powiązania między programem ramowym w zakresie badań naukowych i innowacji a programem „Kreatywna Europa”; wzywa Komisję do przestrzegania art. 167 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz uznania sektora kultury i sektora kreatywnego za priorytet horyzontalny w unijnych systemach i programach finansowania, szczególnie w programie ramowym w zakresie badań naukowych i innowacji, EaSI oraz europejskich funduszach strukturalnych i inwestycyjnych;

24.  zwraca się do Komisji o zaproponowanie w następnych WRF procedur regulacyjnych mających na celu ułatwianie, wspieranie i koordynowanie – przy wsparciu agencji UE – synergii między europejskimi funduszami strukturalnymi i inwestycyjnymi, instrumentem „Łącząc Europę” i programami „Kreatywna Europa” i „Horyzont 2020” w odniesieniu do projektów badawczo-rozwojowych mogących wzmocnić budowanie potencjału innowacyjnego słabiej rozwiniętych regionów; wzywa do aktywniejszego zaangażowania Komisji w koordynację projektów badawczo-rozwojowych w ramach różnych funduszy europejskich w poszczególnych działach, w tym strategii inteligentnej specjalizacji, oraz w przegląd zasad pomocy państwa;

25.  podkreśla, że w następnym budżecie UE należy przewidzieć wystarczające środki na badanie przestrzeni kosmicznej, aby możliwe było kontynuowanie i rozwijanie programów kosmicznych Galileo, EGNOS i Copernicus, z uwzględnieniem aktualnych potrzeb użytkowników i priorytetów politycznych UE, w szczególności związanych z większym cyberbezpieczeństwem oraz dotyczących programów wdrażania, nowych technologii oraz obserwacji i śledzenia obiektów kosmicznych;

26.  wierzy głęboko, że fundusze związane z przestrzenią kosmiczną w 9PR powinny być wyższe niż te w ramach programu „Horyzont 2020” i że planowana wspólna inicjatywa technologiczna w dziedzinie innowacyjnych materiałów na potrzeby sprzętu kosmicznego i deorbitacji powinna zostać sfinansowana na poziomie odpowiadającym jej potrzebom w celu wzmocnienia konkurencyjności unijnych innowacji w dziedzinie przestrzeni kosmicznej; wzywa do utworzenia zintegrowanego systemu rządowej łączności satelitarnej GOVSATCOM, który zapewni efektywne pod względem kosztów i bezpieczne usługi komunikacyjne dla europejskich organów publicznych; podkreśla swoje niezmienne stanowisko, że ramy wsparcia obserwacji i śledzenia obiektów kosmicznych (SST) powinny zostać przekształcone w program unijny z rozszerzonym w porównaniu do obecnego zakresem zadań, i uważa, że budżet przeznaczony na nowy program powinien zostać odpowiednio zwiększony;

27.  przypomina o istnieniu Europejskiego Funduszu Obronnego oraz o niedawnym wniosku Komisji w sprawie programu rozwoju europejskiego przemysłu obronnego przewidzianego na lata 2019–2020; zauważa, że Komisja zamierza opracować zarówno bardziej solidny program rozwoju europejskiego przemysłu obronnego, jak i program wspierania badań i technologii obronnych, który przyniesie korzyści wszystkim państwom członkowskim oraz którego celem jest zapoczątkowanie rozwoju technologicznego, który z kolei może następnie dotrzeć do innych środowisk społecznych; stwierdza, że w przyszłych WFR te programy obronne powinny być finansowane z dodatkowych środków, a zatem nie powinny mieć wpływu na ambicje budżetowe istniejących programów;

28.  zwraca uwagę na stanowisko Parlamentu, zgodnie z którym wszelkie nowe zobowiązania polityczne powinny być finansowane z nowych środków, a nie za pośrednictwem instrumentów elastyczności lub środków przeniesionych z istniejących programów; domaga się zapewnienia wystarczających środków na istniejące programy objęte zakresem kompetencji komisji parlamentarnej ITRE;

29.  przypomina o znaczeniu większej elastyczności, która umożliwia uruchomienie dodatkowych środków w celu reagowania na nieprzewidziane sytuacje; podkreśla jednak, że intensywne korzystanie z instrumentów elastyczności w WRF nie jest najlepszym sposobem stawiania czoła złożonym kryzysom, które prawdopodobnie jeszcze potrwają; jest przekonany, że wprowadzenie do unijnego budżetu nowych zasobów własnych i dochodów UE jest kluczowe, aby przyszłe WRF znalazły się na poziomie odpowiadającym rzeczywistym potrzebom i ambicjom politycznym Unii w dziedzinach związanych z działalnością komisji ITRE; domaga się poważnego przeanalizowania opcji proponowanych w sprawozdaniu grupy wysokiego szczebla na temat zasobów własnych; apeluje o stworzenie powiązania między finansowaniem z budżetu UE a obszarami polityki, takimi jak polityka energetyczna i polityka telekomunikacyjna, w których UE doprowadziła do obniżenia cen jako najbardziej efektywnego podejścia neutralnego w stosunku do rynku;

30.  zauważa, że w następnych WRF trzeba będzie uwzględnić wyjście Zjednoczonego Królestwa z UE oraz jego skutki dla budżetu UE; wyraża życzenie, aby programy UE objęte zakresem kompetencji komisji ITRE były kontynuowane bez zmian oraz aby podjęte zostały odpowiednie środki w celu realizacji tego postulatu;

31.  zachęca Komisję do dokonania – w szczególności w odniesieniu do wyników – ewaluacji wszystkich ocen różnych strategii politycznych i instrumentów finansowych, w tym jej instrumentów finansowych i funduszy związanych z energią, oraz do ich wykorzystania podczas przygotowywania nowych WRF;

32.  przypomina, że rozszerzony został zakres obowiązków Agencji ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER) oraz Agencji Unii Europejskiej ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA), w związku z czym wymagają one odpowiednich zasobów do wykonywania wszystkich swoich zadań – zarówno tych wyznaczonych wcześniej, jak i nowych; podkreśla, że Agencja Europejskiego GNSS (GSA) i Organ Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej (BEREC) również wymagają odpowiednich zasobów do należytego i skutecznego wypełniania swoich obowiązków; apeluje o zapewnienie wszystkim agencjom objętym zakresem kompetencji komisji ITRE wystarczających środków finansowych oraz wystarczającej liczby personelu, aby posiadały one odpowiednie zdolności wymagane do należytego wykonania swoich zadań;

33.  uważa, że przyszłe WRF powinny zapewnić jak największą przewidywalność i elastyczność, aby można było korzystać z nich w pełnym zakresie; uważa ponadto, że przyszłe WRF powinny gwarantować, że wszelkie nadwyżki będące wynikiem niepełnego wykorzystania budżetu UE i środki umorzone z tytułu niewykonania zadań zostaną ponownie udostępnione w budżecie UE.

INFORMACJE O PRZYJĘCIU OPINII W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

11.1.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

45

9

7

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Bendt Bendtsen, Xabier Benito Ziluaga, José Blanco López, David Borrelli, Jonathan Bullock, Reinhard Bütikofer, Jerzy Buzek, Edward Czesak, Fredrick Federley, Ashley Fox, Theresa Griffin, Hans-Olaf Henkel, Eva Kaili, Kaja Kallas, Barbara Kappel, Krišjānis Kariņš, Seán Kelly, Jeppe Kofod, Peter Kouroumbashev, Zdzisław Krasnodębski, Miapetra Kumpula-Natri, Christelle Lechevalier, Janusz Lewandowski, Edouard Martin, Angelika Mlinar, Csaba Molnár, Nadine Morano, Aldo Patriciello, Miroslav Poche, Paul Rübig, Massimiliano Salini, Algirdas Saudargas, Sven Schulze, Patrizia Toia, Claude Turmes, Vladimir Urutchev, Kathleen Van Brempt, Henna Virkkunen, Martina Werner, Lieve Wierinck, Hermann Winkler, Anna Záborská, Flavio Zanonato, Carlos Zorrinho

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Michał Boni, Mario Borghezio, Jens Geier, Gerben-Jan Gerbrandy, Werner Langen, Morten Løkkegaard, Florent Marcellesi, Marian-Jean Marinescu, Rupert Matthews, Clare Moody, Răzvan Popa, Dennis Radtke, Michèle Rivasi, Sofia Sakorafa, Anneleen Van Bossuyt

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Max Andersson, Ingeborg Gräßle

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

45

+

ALDE

Fredrick Federley, Gerben-Jan Gerbrandy, Kaja Kallas, Morten Løkkegaard, Angelika Mlinar, Lieve Wierinck

ECR

Edward Czesak, Zdzisław Krasnodębski

PPE

Bendt Bendtsen, Michał Boni, Jerzy Buzek, Ingeborg Gräßle, Krišjānis Kariņš, Seán Kelly, Werner Langen, Janusz Lewandowski, Marian-Jean Marinescu, Nadine Morano, Aldo Patriciello, Dennis Radtke, Paul Rübig, Massimiliano Salini, Algirdas Saudargas, Sven Schulze, Vladimir Urutchev, Henna Virkkunen, Hermann Winkler, Anna Záborská

S&D

José Blanco López, Jens Geier, Theresa Griffin, Eva Kaili, Jeppe Kofod, Peter Kouroumbashev, Miapetra Kumpula-Natri, Edouard Martin, Csaba Molnár, Clare Moody, Miroslav Poche, Răzvan Popa, Patrizia Toia, Kathleen Van Brempt, Martina Werner, Flavio Zanonato, Carlos Zorrinho

9

-

EFDD

David Borrelli, Jonathan Bullock

ENF

Mario Borghezio, Christelle Lechevalier

VERTS/ALE

Max Andersson, Reinhard Bütikofer, Florent Marcellesi, Michèle Rivasi, Claude Turmes

7

0

ECR

Ashley Fox, Hans-Olaf Henkel, Rupert Matthews, Anneleen Van Bossuyt

ENF

Barbara Kappel

GUE/NGL

Xabier Benito Ziluaga, Sofia Sakorafa

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się


OPINIA Komisji Transportu i Turystyki (1.12.2017)

dla Komisji Budżetowej

w sprawie następnych wieloletnich ram finansowych – przygotowanie stanowiska Parlamentu dotyczącego wieloletnich ram finansowych na okres po 2020 r.

(2017/2052(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Marian-Jean Marinescu

WSKAZÓWKI

Komisja Transportu i Turystyki zwraca się do Komisji Budżetowej, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  podkreśla strategiczne znaczenie wieloletnich ram finansowych (WRF) dla sektorów zależnych od inwestycji długoterminowych, takich jak sektor transportu; w związku z tym wzywa Komisję do przedstawienia wniosku oraz do pilnego podjęcia współpracy z Radą i Parlamentem w celu określenia wieloletnich ram finansowych na okres po roku 2020 jeszcze przed wyborami europejskimi w 2019 r.;

2.  zwraca uwagę, że obiekty infrastruktury transportowej są osią jednolitego rynku, podstawą wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy oraz mają kluczowe znaczenie dla zagwarantowania czterech podstawowych swobód odnoszących się do osób, kapitału, towarów i usług; zauważa, że utworzenie jednolitego europejskiego obszaru transportu, połączonego z sąsiednimi krajami, wymaga dużych obiektów infrastruktury transportowej, które muszą być nie tylko odpowiednio finansowane, ale i mieć charakter najwyższego priorytetu w celu zapewnienia konkurencyjności UE oraz spójności terytorialnej, gospodarczej i społecznej;

3.  podkreśla znaczenie celów ustanowionych przez COP 21 (porozumienie paryskie) w zakresie transportu z myślą o walce ze zmianą klimatu; podkreśla, że należy udostępnić środki finansowe w celu zapewnienia przejścia z transportu drogowego na kolejowy oraz morski i wodny śródlądowy, a także w celu zachęcania państw członkowskich do inwestowania w inteligentny, zrównoważony i zintegrowany transport publiczny; zaleca również zwrócenie uwagi na redukcję hałasu i wibracji w transporcie celem zapewnienia obywatelom środowiska o wysokiej jakości;

4.  podkreśla, że należy wspierać wysiłki na rzecz zdefiniowania i realizacji zdecydowanej polityki przemysłowej mającej na celu poprawę bezpieczeństwa, ochrony, zdrowia publicznego, ochrony środowiska i globalnej konkurencyjności Europy w sektorze transportu, aby doprowadzić do powstania lepszych połączeń i ułatwić podróżowanie we wszystkich państwach członkowskich; uważa, że duże zbiory danych są strategicznym czynnikiem umożliwiającym realizację celów polityki transportowej UE, a także wskazuje na potrzebę ochrony krytycznej infrastruktury transportowej przed zagrożeniami cybernetycznymi;

5.  podkreśla, że należy uznać, iż krytyczna infrastruktura transportowa leży w strategicznym interesie Unii Europejskiej;

6.  podkreśla, że europejska wartość dodana projektów w zakresie infrastruktury transportowej zależy wyłącznie od zdolności UE do uwzględnienia w następnych wieloletnich ramach finansowych ram regulacyjnych i środków finansowych na miarę jej ambicji;

7.  uważa, że część całkowitego budżetu UE, przeznaczaną na projekty infrastrukturalne w ramach polityki spójności, należy zwiększyć po roku 2020, gdyż Fundusz Spójności oraz Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego istotnie przyczyniają się do zmniejszenia różnic w infrastrukturze i różnic społeczno-gospodarczych między regionami, poprawy przeciętnej jakości infrastruktury oraz do niwelowania różnic między regionami dobrze rozwiniętymi i opóźnionymi w dziedzinie łączności;

8.  uważa, że w następnych wieloletnich ramach finansowych należy zapewnić wyższe środki UE, w tym z funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, na projekty przyczyniające się w szczególności do ukończenia sieci bazowej transeuropejskiej sieci transportowej (TEN-T) i jej korytarzy, a także środki finansowe na rozbudowę infrastruktury dla pojazdów elektrycznych oraz na inne rozwiązania transportowe z wykorzystaniem energii ze źródeł alternatywnych; ponownie podkreśla, że instrumenty finansowe nie mogą zastąpić dotacji na projekty dotyczące TEN-T, które to dotacje muszą pozostać najważniejszym instrumentem stosowanym w ramach przyszłej edycji instrumentu „Łącząc Europę”, gdyż niektóre rodzaje transportu, takie jak kolej lub drogi wodne, nie są atrakcyjne dla inwestorów prywatnych;

9.  uważa, że dotacji nie należy wykorzystywać na kompensację strat poniesionych w związku z projektami nieuzasadnionymi ekonomicznie;

10.  zwraca się do Komisji o zaproponowanie w kolejnych wieloletnich ramach finansowych spójnych i przejrzystych środków ułatwiających, wspierających i koordynujących – przy współudziale agencji UE – efekty synergii między europejskimi funduszami strukturalnymi i inwestycyjnymi, instrumentem „Łącząc Europę” i programem „Horyzont 2020” dla projektów związanych z transportem, w szczególności w celu wsparcia tych projektów w regionach przygranicznych oraz wzdłuż transeuropejskiej sieci transportowej; apeluje o opracowanie systemu koordynacji z myślą o optymalizacji efektów synergii wynikających ze stosowania dotacji i instrumentów finansowych; apeluje o aktywniejsze zaangażowanie DG MOVE w koordynację infrastruktury transportowej w ramach różnych funduszy europejskich;

11.  uważa, że w kontekście kolejnych wieloletnich ram finansowych powinna istnieć możliwość dalszego rozwijania i rozszerzania istniejących korytarzy bazowej i kompleksowej sieci TEN-T, w tym do odpowiednich państw trzecich, w celu wspierania projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania w sektorze transportu;

12.  podkreśla, że brexit będzie miał wpływ na budżet ogólny, ale również szczególnie istotny bezpośredni i pośredni wpływ na europejską politykę transportową, zwłaszcza w sektorze lotnictwa i transportu morskiego;

13.  zwraca się do europejskich koordynatorów o przeprowadzenie wnikliwej oceny zakończonych projektów i usprawnień zrealizowanych wzdłuż korytarzy TEN-T w bieżącym okresie programowania oraz o przedstawienie tej oceny Komisji i Parlamentowi; wzywa Komisję do uwzględnienia tej oceny w trakcie przygotowywania kolejnych wieloletnich ram finansowych;

14.  podkreśla, że UE powinna m.in. współfinansować małe transgraniczne projekty infrastrukturalne, uznając je za najwyższy priorytet w ramach europejskiej współpracy terytorialnej (inicjatywa wspólnotowa dotycząca obszarów przygranicznych – INTERREG), aby przywrócić brakujące połączenia regionalne na obszarach transgranicznych;

15.  podkreśla bezwzględną konieczność odpowiedniego finansowania, w tym z myślą o badaniach naukowych i innowacjach w przyszłym programie ramowym nr 9, w takich dziedzinach jak pojazdy elektryczne i zasilane wodorem oraz pojazdy autonomiczne i podłączone do sieci;

16.  uważa, że wzmocnienie zarządzania strategiami makroregionalnymi UE przyczyni się do opracowania projektów o wartości dodanej dla UE;

17.  podkreśla znaczenie zaangażowania w ramach strategii na rzecz Dunaju wszystkich państw nadbrzeżnych w celu uniknięcia żeglownych wąskich gardeł; wzywa do ustanowienia podejścia odgórnego w celu skutecznego wdrożenia strategii na rzecz Dunaju, w szczególności w odniesieniu do żeglowności śródlądowych dróg wodnych;

18.  uważa, że potrzebny jest zaktualizowany i skuteczniejszy instrument „Łącząc Europę”, obejmujący wszystkie rodzaje transportu, w tym infrastrukturę drogową i śródlądowe drogi wodne, oraz koncentrujący się na wzajemnych połączeniach i ukończeniu sieci na obszarach oddalonych, w razie potrzeby w oparciu o wspólne standardy; podkreśla, że środki na instrument „Łącząc Europę” muszą zostać podwyższone, aby zaspokoić wszystkie potrzeby transportowe, obejmujące również rozwiązania cyfrowe, przesunięcie międzygałęziowe i czysty transport; uważa, że w ramach instrumentu „Łącząc Europę” należy wspierać programy pilotażowe z korzyścią dla wszystkich środków transportu w celu poprawy bezpieczeństwa, ochrony, ochrony środowiska oraz konkurencyjności UE; podkreśla, że inwestycje w infrastrukturę transportową to długoterminowe inwestycje na rzecz wzrostu gospodarczego i tworzenia nowych miejsc pracy; w związku z tym wzywa Komisję do jak najszybszego przedstawienia wniosku dotyczącego aktualizacji rozporządzenia w sprawie instrumentu „Łącząc Europę”, aby można je było przyjąć przed wyborami europejskimi w 2019 r.;

19.  przypomina, że dziewięć korytarzy sieci bazowej określono w załączniku do rozporządzenia w sprawie instrumentu „Łącząc Europę”, w którym to załączniku zawarto wykaz projektów wstępnie wyznaczonych do ewentualnego finansowania ze środków UE w okresie 2014–2020 w oparciu o ich wartość dodaną dla rozwoju sieci TEN-T i stan ich zaawansowania; uważa, że udoskonalony i skuteczniejszy instrument „Łącząc Europę” powinien koncentrować się na bardziej bezpośrednich połączeniach między większą liczbą sieci bazowych i kompleksowych oraz kłaść nacisk na promowanie lepszych powiązań między sieciami kompleksowymi, w tym na przykład na priorytety horyzontalne, takie jak autostrady morskie; jest zdania, że powinno to znaleźć odzwierciedlenie w wykazie wstępnie wyznaczonych projektów, który znajdzie się w nowym rozporządzeniu w sprawie instrumentu „Łącząc Europę”;

20.  podkreśla, że należy zagwarantować środki finansowe na ukończenie jednolitego europejskiego obszaru kolejowego, a także uważa, że należy bardziej skoncentrować się na poprawie bezpieczeństwa, ukończeniu połączeń kolejowych między państwami członkowskimi oraz zapewnieniu utrzymania istniejącej infrastruktury kolejowej; jest zdania, że środki finansowe należy również przeznaczyć na ograniczenie hałasu i rewitalizację drugorzędnych połączeń kolejowych; podkreśla ponadto, że działania koordynacyjne Komisji związane z europejskim systemem zarządzania ruchem kolejowym (ERTMS) powinny mieć na celu zachęcanie inwestorów do zaangażowania oraz że należy przyspieszyć wprowadzenie systemu ERTMS w celu dalszego wdrażania wspólnych norm technicznych i osiągnięcia maksymalnych korzyści pod względem interoperacyjności; podkreśla, że należy zwiększyć współfinansowanie Wspólnego Przedsięwzięcia Shift2Rail;

21.  ponownie wskazuje, jak ważne jest umożliwienie korzystania w pełni z jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej, gdyż stanowi ono jeden z najważniejszych etapów w rozwoju europejskiej przestrzeni powietrznej; podkreśla konieczność przeznaczenia odpowiednich środków finansowych na rozmieszczenie i wdrożenie elementów europejskiego systemu zarządzania ruchem lotniczym nowej generacji (SESAR), a także potrzebę przejrzystego wydatkowania środków, w tym również z myślą o użytkownikach przestrzeni powietrznej; apeluje o finansowanie – w ramach programu SESAR – badań naukowych nad zarządzaniem ruchem lotniczym w kontekście bezzałogowych statków powietrznych, a także o środki finansowe na ostateczne wprowadzenie europejskiego cyfrowego zarządzania ruchem lotniczym; ponownie podkreśla, że skuteczne zarządzanie ruchem lotniczym w ramach jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej może obniżyć zużycie paliwa oraz emisje o 10 proc.; domaga się odpowiednich środków finansowych na Wspólne Przedsięwzięcie „Czyste niebo”;

22.  podkreśla, że rewizja rozporządzenia (WE) nr 216/2008 przewiduje poszerzenie zakresu kompetencji Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego Unii Europejskiej (EASA); podkreśla znaczenie przydzielenia agencji wystarczających funduszy w celu zagwarantowania pomyślnego przejęcia tych nowych obowiązków;

23.  apeluje do Komisji o zapewnienie dalszego finansowania wiodących unijnych programów kosmicznych, tj. Galileo, europejskiego systemu wspomagania satelitarnego (EGNOS) i programu Copernicus; apeluje o przydział niezbędnych środków na Wspólne Przedsięwzięcie „Czyste niebo” i przyszłą wspólną inicjatywę technologiczną w zakresie technologii kosmicznych w Europie; zwraca się do Komisji, by jak najszybciej opracowała wniosek w sprawie przyszłej łączności GOVSATCOM wraz z odpowiednim finansowaniem; ponownie podkreśla, jak ważne jest objęcie zasięgiem EGNOS całej Europy, a także krajów wchodzących w zakres polityki sąsiedztwa; uważa, że zasadnicze znaczenie ma odpowiedni budżet na badania naukowe w tych sektorach w celu zapewnienia autonomii Europy w dostępie do przestrzeni kosmicznej;

24.  ponownie podkreśla, jak ważne jest zapewnienie odpowiedniego finansowania wspólnych przedsięwzięć, takich jak m.in. SESAR, Shift2Rail i „Czyste niebo”; uważa, że w ramach Wspólnego Przedsięwzięcia Shift2Rail należy priorytetowo potraktować projekty dotyczące interoperacyjności oraz dążyć do osiągnięcia maksymalnych korzyści w dziedzinie interoperacyjności w ramach jednolitego europejskiego obszaru kolejowego; uważa, że ważne jest, aby przydzielać środki finansowe umożliwiające utrzymanie infrastruktury i przestrzeganie kryteriów jakości, aby zagwarantować lepszą ochronę konsumentów i bezpieczeństwo;

25.  ponownie podkreśla znaczenie zapewnienia niezbędnych środków finansowych na rozwój innowacyjnych i skutecznych zastosowań globalnego systemu nawigacji satelitarnej (GNSS) oraz usług dodanych opartych na potrzebach użytkowników;

26.  wzywa Komisję, aby w przyszłych wieloletnich ramach finansowych zapewniła wsparcie dla programu zamówień instytucjonalnych dotyczących umieszczania satelitów na orbicie przez europejskie rakiety nośne oraz dla programu monitorowania śmieci kosmicznych;

27.  podkreśla znaczenie pewnego finansowania na rzecz doprowadzenia do zintegrowanej polityki morskiej jako jednej z inicjatyw przewodnich w zakresie zarządzania międzysektorowego i transnarodowego, a także w zakresie optymalizacji połączeń multimodalnych i przechodzenia na czyste i cyfrowe usługi transportowe oraz zrównoważone rodzaje transportu, w tym transport publiczny i śródlądowe drogi wodne; podkreśla, że należy przyspieszyć wprowadzenie usług informacji rzecznej w celu wsparcia operacji transgranicznych;

28.  apeluje do Komisji o przywrócenie roli UE w regionie Morza Śródziemnego dzięki strategii przebudowy i modernizacji portów śródziemnomorskich, stanowiących kluczowe ośrodki handlu europejskiego;

29.  przypomina, że porty funkcjonują jako brama do handlu, węzły energetyczne i klastry przemysłowe; zwraca uwagę na sytuację portów w europejskiej sieci transportowej; podkreśla, że należy zapewnić środki finansowe na dokończenie i udoskonalenie sieci bazowej śródlądowych dróg wodnych, zintegrowanej z siecią multimodalną; podkreśla, że porty i śródlądowe drogi wodne wymagają wystarczających środków, aby stawić czoła obecnym i przyszłym wyzwaniom w dziedzinie inteligentnych, skutecznych i zrównoważonych systemów transportowych; uznaje, że porty i śródlądowe drogi wodne mogą odegrać istotną rolę w dekarbonizacji gospodarki poprzez oferowanie alternatywnych rozwiązań w zakresie energii;

30.  podkreśla, że w świetle potrzeb transportowych w następnym okresie należy również zagwarantować środki finansowe na inteligentny system transportowy oraz wspólne projekty w tej dziedzinie;

31.  zwraca się do Komisji o dodanie do budżetu specjalnej pozycji przeznaczonej na porty, które muszą znosić obciążenie gospodarcze i społeczne wynikające z kryzysu migracyjnego;

32.  podkreśla rolę europejskich agencji transportowych w harmonizacji i integracji różnych rodzajów transportu w ramach europejskiego obszaru gospodarczego; w związku z coraz znaczniejszą rolą i większym zakresem obowiązków, jakie powierza się tym agencjom na mocy przepisów, apeluje o to, by udostępniane im środki operacyjne były odpowiednio negocjowane w przyszłych ramach budżetowych;

33.  podkreśla znaczenie przechodzenia do sektora turystyki zrównoważonej, innowacyjnej i cyfrowej, co wymaga lepszej koordynacji między projektami w zakresie turystyki a projektami dotyczącymi infrastruktury; uważa, że dążenie do prawdziwej europejskiej polityki w dziedzinie turystyki wymaga utworzenia specjalnej linii budżetowej poświęconej turystyce; uważa, że inicjatywy promujące innowacyjne doświadczenia w dziedzinie zrównoważonej turystyki dla ludzi młodych powinny być mile widziane; uważa jednak, że nie powinny one zastępować innych inicjatyw kulturalnych i sugeruje, iż w dalszym ciągu należy wspierać właściwe środki zapewniające odpowiednie finansowanie;

34.  podkreśla, że należy zapewnić konkurencyjność turystyki europejskiej i jej zrównoważony charakter w perspektywie długoterminowej, w tym poprzez pełne wykorzystanie innowacji w tym sektorze i korzystanie z rozwiązań teleinformatycznych; uważa, że należy dokonać przeglądu procesów rezerwacji i opracować scentralizowane ramy cyfrowego systemu rezerwacji, uwzględniające potrzeby użytkownika;

35.  zachęca Komisję do współfinansowania wzajemnego połączenia między siecią EuroVelo a siecią kolejową UE, a tym samym do promowania zrównoważonej turystyki przez poszczególne regiony;

36.  ponownie podkreśla, jak ważne są środki finansowe na infrastrukturę w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa w celu wykorzystania ich z korzyścią dla transeuropejskiej sieci transportowej (TEN-T) i na potrzeby koordynacji infrastruktury transgranicznej;

37.  podkreśla potrzebę uwzględnienia różnych sektorów transportu, zwłaszcza ich elementów przemysłowych, w rozważaniach podejmowanych na poziomie Komisji Europejskiej, ESDZ i różnych dyrekcji generalnych, aby opracować strategię dyplomacji gospodarczej z myślą o promowaniu europejskich podmiotów w tym sektorze na szczeblu międzynarodowym;

38.  uważa, że przyszłe wieloletnie ramy finansowe powinny być jak najbardziej przewidywalne i elastyczne, aby umożliwić pełne wykorzystanie udostępnionych w nich zasobów przy jednoczesnym ich sprawiedliwym podziale między wszystkie regiony Unii, co powinno zagwarantować, że wszelkie nadwyżki będące wynikiem niepełnego wykorzystania budżetu UE, zwłaszcza w sektorze polityki publicznej, i środki umorzone z tytułu niewykonania budżetu zostaną ponownie udostępnione w budżecie z korzyścią dla danego sektora; w związku z tym apeluje do Unii Europejskiej, aby przy wyborze projektów w ramach wieloletnich ram finansowych utrzymała wysokie stawki współfinansowania; podkreśla znaczenie aktywniejszego zaangażowania DG MOVE w koordynację infrastruktury transportowej w ramach różnych funduszy europejskich;

39.  podkreśla, że unijne inwestycje w nowe technologie na rzecz zrównoważonego transportu, zwłaszcza w systemy napędowe (tj. elektryczny, wodorowy, na biopaliwa itp.), muszą opierać się na zasadzie neutralności technologicznej, pozostawiając rynkowi i obywatelom możliwość wyboru spośród różnych rozwiązań transportowych.

INFORMACJE O PRZYJĘCIU OPINII W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

23.11.2017

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

38

3

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Daniela Aiuto, Lucy Anderson, Marie-Christine Arnautu, Georges Bach, Deirdre Clune, Michael Cramer, Luis de Grandes Pascual, Andor Deli, Isabella De Monte, Ismail Ertug, Jacqueline Foster, Dieter-Lebrecht Koch, Merja Kyllönen, Miltiadis Kyrkos, Bogusław Liberadzki, Peter Lundgren, Marian-Jean Marinescu, Gesine Meissner, Cláudia Monteiro de Aguiar, Renaud Muselier, Markus Pieper, Salvatore Domenico Pogliese, Gabriele Preuß, Christine Revault d’Allonnes Bonnefoy, Dominique Riquet, Massimiliano Salini, Jill Seymour, Pavel Telička, Wim van de Camp, Janusz Zemke, Roberts Zīle, Kosma Złotowski, Elżbieta Katarzyna Łukacijewska

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Jakop Dalunde, Mark Demesmaeker, Jill Evans, Maria Grapini, Peter Kouroumbashev, Jozo Radoš, Olga Sehnalová

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Juan Fernando López Aguilar

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

38

+

ALDE

Gesine Meissner, Jozo Radoš, Dominique Riquet, Pavel Telička

ECR

Mark Demesmaeker, Jacqueline Foster, Roberts Zīle, Kosma Złotowski

EFDD

Daniela Aiuto

GUE/NGL

Merja Kyllönen

PPE

Georges Bach, Deirdre Clune, Andor Deli, Dieter-Lebrecht Koch, Marian-Jean Marinescu, Cláudia Monteiro de Aguiar, Renaud Muselier, Markus Pieper, Salvatore Domenico Pogliese, Massimiliano Salini, Luis de Grandes Pascual, Wim van de Camp, Elżbieta Katarzyna Łukacijewska

S&D

Lucy Anderson, Isabella De Monte, Ismail Ertug, Maria Grapini, Peter Kouroumbashev, Miltiadis Kyrkos, Bogusław Liberadzki, Juan Fernando López Aguilar, Gabriele Preuß, Christine Revault d’Allonnes Bonnefoy, Olga Sehnalová, Janusz Zemke

VERTS/ALE

Michael Cramer, Jakop Dalunde, Jill Evans

3

-

EFDD

Peter Lundgren, Jill Seymour

ENF

Marie-Christine Arnautu

0

0

 

 

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się


OPINIA Komisji Rozwoju Regionalnego (11.10.2017)

dla Komisji Budżetowej

w sprawie następnych WRF: przygotowanie stanowiska Parlamentu dotyczącego WRF na okres po 2020 r.

(2017/2052(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Derek Vaughan

WSKAZÓWKI

Komisja Rozwoju Regionalnego zwraca się do Komisji Budżetowej, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

A.  mając na uwadze, że rozporządzenie Rady nr 1311/2013 określające wieloletnie ramy finansowe (WRF) na lata 2014–2020 przewiduje, że Komisja powinna przedstawić wniosek w sprawie przyszłych WRF na okres po 2020 r. przed dniem 1 stycznia 2018 r.; mając na uwadze, że należy jak najszybciej przedstawić wnioski dotyczące przyszłych WRF, aby można było podjąć decyzje w sprawie przyszłości polityki spójności i jak najszybciej uzgodnić nowe finansowanie przed końcem obecnego okresu programowania, tak aby zapobiec opóźnieniom programowania na nowy okres;

B.  mając na uwadze, że art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) stanowi, że Unia powinna wspierać spójność gospodarczą, społeczną i terytorialną oraz solidarność w państwach członkowskich i regionach oraz między nimi; mając na uwadze, że polityka spójności regionalnej jest jedną z kluczowych strategii politycznych UE o wysokiej wartości dodanej, promuje solidarność, zmniejsza różnice w rozwoju i zapewnia bezpośrednio obywatelom we wszystkich regionach UE korzyści płynące z integracji europejskiej; mając ponadto na uwadze, że polityka spójności regionalnej jednoczy Europę i wzmacnia jej gospodarkę poprzez stosowanie zasady solidarności, wzmacnia jej konwergencję społeczną i pomaga sprawić, że dzięki konkretnym wynikom osiąganym w terenie UE jest namacalna i widoczna dla jej obywateli; mając na uwadze, że kluczową kwestią jest zatem zapewnienie w WRF wystarczającego finansowania polityki spójności, co najmniej na poziomie równoważnym poziomowi zapewnianemu w bieżącym okresie, tak aby odpowiadało ono wyzwaniom, na które polityka ta będzie musiała odpowiednio zareagować;

C.  mając na uwadze, że należy podjąć odpowiednie działania w celu dopilnowania, by wyzwania budżetowe wynikające z wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z UE nie wpływały negatywnie na dofinansowanie budżetowe polityki regionalnej, w tym poprzez przestawienie się na finansowanie z nowych zasobów własnych; mając na uwadze, że polityka spójności oferuje narzędzia współpracy transgranicznej i terytorialnej, aby zapewnić dalszą współpracę z regionami Zjednoczonego Królestwa po wystąpieniu tego kraju z UE przez utrzymywanie kontaktów i prowadzenie wspólnych prac z obywatelami w dążeniu do osiągnięcia wspólnych celów;

D.  mając na uwadze, że niektóre propozycje dotyczące nowych zasobów własnych przedstawione w sprawozdaniu końcowym i zaleceniach Grupy Wysokiego Szczebla ds. Zasobów Własnych z grudnia 2016 r., takie jak podatek od transakcji finansowych, podatek od emisji dwutlenku węgla nakładany na wszystkie źródła emisji gazów cieplarnianych oraz europejski podatek od osób prawnych, są warte przeanalizowania w szerszym kontekście i byłyby one zgodne zarówno z celami ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030, jak i z celami spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej;

E.  mając na uwadze, że polityka spójności w znacznym stopniu przyczynia się do spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej oraz do wdrażania strategii „Europa 2020” i realizacji jej celów w zakresie inteligentnego, trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu; mając na uwadze, że osiągnięcie tych celów przez UE do 2020 r. jest nadal zagrożone, zwłaszcza jeśli chodzi o ograniczenie ubóstwa, promowanie energii ze źródeł odnawialnych i walkę z bezrobociem; mając na uwadze, że należy dokonać przeglądu strategii na okres po roku 2020 i że powinna ona przyczynić się do osiągnięcia celów programu działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030; mając na uwadze, że w następnych WRF należy zapewnić jej finansowanie, przy czym główny nacisk należy położyć na politykę spójności; mając na uwadze, że polityka spójności osiągnęła znaczące rezultaty i umożliwiła zmniejszenie różnic gospodarczych i społecznych między regionami europejskimi, ale że jeszcze 47 regionów usytuowanych w 8 państwach członkowskich jest zapóźnionych w rozwoju;

1.  potwierdza wysoką europejską wartość dodaną polityki spójności, ponieważ realizuje ona zapisane w Traktacie cele spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej oraz zmniejszenia dysproporcji w poziomach rozwoju różnych regionów poprzez:–

  stymulowanie wzrostu i zatrudnienia na poziomie regionalnym i lokalnym, zwłaszcza na obszarach słabiej rozwiniętych, co przyczynia się do konwergencji, osiągnięcia efektu mnożnikowego, zacieśnienia współpracy gospodarczej, ogólnej stabilności makroekonomicznej oraz konkurencyjności Unii jako całości;–

  zapewnianie dóbr publicznych o wymiarze europejskim dzięki wspieraniu infrastruktury transnarodowej;–

  pobudzanie współpracy transgranicznej oraz przyczynianie się do tworzenia stabilnej podstawy trwałego pokoju i demokracji w Europie;–

  wykorzystywanie zarządzania dzielonego i pomocniczości w celu łączenia różnych zainteresowanych stron na różnych szczeblach sprawowania władzy i skutecznego reagowania na zagrożenia i szanse społeczno-gospodarcze;

2.  wzywa Komisję, aby bezzwłocznie przedstawiła wnioski w sprawie wieloletnich ram finansowych i pakietu dotyczącego polityki spójności po 2020 r., oraz nalega na szybkie rozpoczęcie negocjacji w celu zapewnienia terminowego wdrażania europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych w okresie programowania po roku 2020; uważa, że polityka spójności powinna nadal przynosić korzyści obywatelom we wszystkich regionach, a jednocześnie koncentrować zasoby na najbardziej narażonych; uważa, że należy opracować i wprowadzić nowy zestaw wskaźników społecznych i środowiskowych uzupełniających PKB, aby w sposób bardziej sprawiedliwy przydzielać środki z europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych oraz lepiej uwzględniać różne rodzaje nierówności;

3.  stwierdza, że polityka spójności musi pozostać główną polityką UE w dziedzinie inwestycji publicznych i rozwoju, ale że konieczne są dalsze działania, aby podkreślić ważną i niezbędną rolę tej polityki w osiąganiu celów politycznych UE; uważa w związku z tym, że silny nacisk należy kłaść na zatrudnienie, umiejętności, innowacje, demografię, MŚP, włączenie społeczne oraz szczególne cele UE, takie jak cyfryzacja i reindustrializacja, jak również na wzmocnienie wymiaru społecznego, współpracy terytorialnej i wymiaru miejskiego; podkreśla w związku z tym, że polityka spójności nie ma stanowić rozwiązania ani instrumentu finansowania we wszelkich nieprzewidzianych okolicznościach oraz że nie powinna ona przyczyniać się do tworzenia nowych programów; wskazuje, że nowe wyzwania nie powinny osłabiać tradycyjnych i długoterminowych celów polityki spójności określonych w Traktatach;

4.  w związku z tym apeluje, aby w WRF nadal zapewniać przynajmniej obecny poziom środków finansowych na politykę spójności na okres po roku 2020 oraz aby znaleźć właściwą równowagę między inwestowaniem w obywateli a inwestowaniem dla obywateli oraz między trzema wymiarami polityki spójności – gospodarczym, społecznym i terytorialnym, a także aby umożliwić realizację celów politycznych UE; uważa, że należy zwiększyć poziom środków WRF na potrzeby spójności, a obecne zobowiązania nie powinny być zmniejszone; przypomina, że ze względu na opóźnione rozpoczęcie okresu i wielkość oczekiwanych wniosków o płatność pod jego koniec bardzo ważne jest zwiększenie pułapu płatności w dziale 1b, aby zapewnić płynność i napływ inwestycji oraz aby uniknąć potencjalnych skutków ryzyka politycznego; zauważa, że tworzenie przyszłych i wspieranie obecnych programów i instrumentów UE nie powinno odbywać się kosztem istniejących inwestycji; dostrzega istotny wkład, jaki polityka spójności wnosi w ułatwianie reform strukturalnych za pomocą zachęt, takich jak warunki wstępne, a nie sankcji, oraz wzywa Komisję, aby zbadała inne pozytywne środki wspierające działania krajowe i regionalne; podkreśla, że należy utrzymać szczególny nacisk na regiony słabiej rozwinięte; podkreśla, że poprzez WRF należy wspierać priorytety określone w europejskim semestrze, w szczególności poprzez uwzględnienie zaleceń dla poszczególnych krajów, a jednocześnie należy pamiętać o celach polityki spójności zapisanych w Traktatach; przypomina, że nowe priorytety i inicjatywy UE powinny być finansowane z nowych środków, a polityka spójności nie powinna być zagrożona w wyniku wykorzystywania obecnej puli środków jako źródła finansowania takich nowych priorytetów i inicjatyw;

5.  uważa, że należy chronić fundusze regionalne i że powinny one nadal być kierowane do ogółu regionów Unii, a także powinny mieć głównie formę dotacji uzupełnianych instrumentami finansowymi, które, ze swej strony, mają do odegrania ważną rolę w niektórych przypadkach po dokonaniu odpowiedniej oceny ex-ante, przy czym potrzebna jest jasna strategia i zestaw kryteriów w celu ustalenia form finansowania bardziej odpowiednich do osiągnięcia zamierzonych celów, i które w stosownych przypadkach powinny być odpowiednio łączone z dotacjami; podkreśla, że w przypadku obniżenia budżetów UE konieczne jest skupienie się w większym stopniu na głównych celach UE i unijnej wartości dodanej, ze szczególnym naciskiem na pobudzanie wzrostu gospodarczego i tworzenie miejsc pracy oraz zmniejszanie nierówności i dysproporcji regionalnych; zwraca uwagę na oświadczenie Komisji, że instrumenty finansowe są właściwe tylko w przypadku projektów generujących dochód; jest zdania, że dotacje i subsydia będą zatem nadal potrzebne; zwraca uwagę na zagrożenia związane z produktami finansowymi takimi jak akcje, fundusze powiernicze i inne rodzaje obligacji; zauważa, że rosnący udział instrumentów finansowych nie powinien wpływać na środki przyznawane w ramach bezzwrotnych dotacji, gdyż naruszyłoby to wymaganą równowagę; zauważa, że wiążących celów w zakresie wykorzystania instrumentów finansowych w WRF po roku 2020 nie można uznać za realną opcję; uważa, że należy podkreślić rolę państw członkowskich za pomocą odpowiednich stawek współfinansowania, które zapewnią zaangażowanie tych państw; zauważa, że istnieją rozbieżne opinie dotyczące warunkowości makroekonomicznej, i podkreśla, że powiązanie polityki spójności z procesami zarządzania gospodarką w ramach europejskiego semestru musi być zrównoważone i wzajemne oraz ograniczać wpływ na beneficjentów europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych; uważa, że niezwykle istotne jest, aby europejskie fundusze strukturalne i inwestycyjne koncentrowały się na obszarach, w których wspólne działania są najbardziej potrzebne, takich jak wspieranie wzrostu i konkurencyjności lub przyczynianie się do przystosowania się do zmiany klimatu i efektywnego gospodarowania zasobami; podkreśla, że finansowanie ze środków UE powinno stanowić uzupełnienie budżetów krajowych dzięki zapewnieniu rzeczywistej dodatkowości i dopilnowaniu, by podejmowano działania w dziedzinach wyłączonych z budżetów krajowych;

6.  uważa, że jakiekolwiek rozwiązanie oznaczające krótkoterminowe WRF jest nie do przyjęcia, ponieważ utrudniłoby to planowanie długoterminowe i negatywnie wpłynęło na przewidywalność strategii politycznych, w tym polityki spójności; uważa, że jedyną alternatywą dla obecnego okresu jest okres obowiązywania WRF wynoszący dwa razy po pięć lat, z obowiązkowym przeglądem śródterminowym, pod warunkiem że Komisja zapewni sprawne przejście między okresami programowania, co wymagałoby bardziej rygorystycznych zasad dotyczących umorzeń, krótszych procedur zamykania programów oraz szybszych procedur ustanawiania i uruchamiania programów; postuluje, aby przyszłe WRF przewidywały większy nadzór ze strony obywateli, między innymi przez wzmocnienie zasady partnerstwa w polityce spójności i jej usprawnienie w odniesieniu do innych obszarów polityki; ponawia postulat uwzględniania problematyki płci we wszystkich częściach budżetu UE;

7.  wzywa do aktualizacji priorytetów programów rozwoju regionalnego, aby uwzględnić zmieniające się warunki i czerpać korzyści z nowych technologii; jest zdania, że celem polityki spójności powinno być w szczególności wzmocnienie gospodarki opartej na wiedzy oraz pobudzanie innowacji; uważa również, że niezbędne jest zagwarantowanie większej elastyczności w WRF, aby sprostać nieprzewidzianym wyzwaniom; podkreśla, że stanowisko Komisji zakłada znalezienie właściwej równowagi między stabilnością a elastycznością finansowania; uważa regionalne stopy bezrobocia i wskaźnik postępu społecznego w regionach za odpowiednie kryteria; podkreśla, że znacznego poziomu wzrostu koniecznego do tworzenia miejsc pracy i rozwoju nie można osiągnąć bez wspólnych wysiłków zmierzających do wdrożenia dobrego połączenia strategii gospodarczych, które powinno obejmować inwestycje, reformy strukturalne i konsolidację budżetową; podkreśla rolę polityki spójności w realizacji celów wynikających z porozumienia paryskiego (COP21) oraz w zapewnieniu przejścia na niskoemisyjną gospodarkę o obiegu zamkniętym; podkreśla, że do zapewnienia w przyszłości lepszego wykonania budżetu polityki spójności konieczne jest dogłębne uproszczenie tej polityki w oparciu o zalecenia grupy wysokiego szczebla, a także rozważenie szerszego stosowania zasady proporcjonalności oraz wprowadzenie różnej dla poszczególnych regionów realizacji programów europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych; podkreśla znaczenie polityki regionalnej dla ochrony regionów w najtrudniejszej sytuacji, takich jak regiony najmniej rozwinięte lub regiony najbardziej oddalone;

8.  podkreśla znaczenie regionalnych inicjatyw transgranicznych dla promowania integracji europejskiej oraz inteligentnego, trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu, a także tworzenia miejsc pracy; podkreśla, że instrument „Łącząc Europę” i Fundusz Spójności powinny pozostać głównymi źródłami finansowania inwestycji infrastrukturalnych oraz że środki finansowe powinny odpowiadać obecnemu wysokiemu popytowi i nadmiernej liczbie złożonych wniosków; zwraca uwagę, że Europejska współpraca terytorialna (INTERREG) jest kluczowym obszarem unijnej wartości dodanej zapewniającym ciągłość wspólnych projektów w różnych krajach i w całej UE oraz powiązania między nimi; jest zdania, że te inicjatywy transgraniczne w szczególności wykazują wartość dodaną Unii Europejskiej;

9.  przypomina, że inwestycje w dziale 1a wykazują silny pozytywny wpływ na strategie polityczne; uważa, że programy takie jak następca programu „Horyzont 2020” powinny otrzymać dwukrotność funduszy dostępnych w ramach obecnego programu ramowego; zauważa, że szacunki, popyt i wskaźniki skuteczności wskazują, że taki wzrost zmniejszyłby niedobory finansowania badań naukowych i innowacji;

10.  wzywa Komisję do wdrożenia i dalszego ułatwiania większej synergii i komplementarności między różnymi funduszami UE, w tym polityką spójności, programem „Horyzont 2020”, instrumentem „Łącząc Europę” i Europejskim Funduszem na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS), tak aby uniknąć sytuacji, w której różne zasady mają zastosowanie do podobnych projektów, tylko dlatego że projekty te były realizowane na podstawie innych instrumentów, a także do dążenia do celu, jakim jest ustanowienie takich samych zasad dla podobnych projektów, również w przypadku gdy są one finansowane z różnych strategii politycznych i instrumentów UE, co pozwoli na zmniejszenie biurokracji oraz ułatwi beneficjentom wdrażanie funduszy UE, bez uszczerbku dla integralności środków finansowych z europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych; zauważa, że korzystanie z instrumentów finansowych i synergię z dotacjami można poprawić; w związku z tym podkreśla, że należy zwrócić szczególną uwagę na zasady pomocy państwa, tak aby zapewnić równe szanse dla wykorzystania dotacji i instrumentów finansowych; uważa, że konieczne jest, by wszystkie europejskie fundusze strukturalne i inwestycyjne były kontynuowane po roku 2020, w tym Fundusz Spójności i Europejski Fundusz Społeczny;

11.  uważa, że w kontekście nowych WRF konieczne jest dopilnowanie, by uproszczono wreszcie zasady budżetowe i zasady dotyczące wydatków na politykę spójności w wyważony sposób i bez naruszania przekrojowych zasad polityki spójności, aby pozytywnie wpłynąć na stabilność następnych WRF, a także zmniejszyć obciążenia beneficjentów; wzywa Komisję, aby dalej badała podejście zakładające jednolity zbiór przepisów, aby zachęcić większą liczbę beneficjentów do starania się o finansowanie UE, ponieważ mogłoby to stanowić impuls do ustalenia znacznie jaśniejszych i prostszych zasad wdrażania oraz zapewniłoby zintegrowane planowanie strategiczne wsparcia UE; wzywa do ustanowienia premii za uproszczenia dla państw członkowskich podejmujących skuteczne środki w celu ograniczenia biurokracji i poprawy zarządzania środkami finansowymi UE; podkreśla, że w kontekście maksymalizacji skuteczności WRF pod względem warunkowości, ważne jest znalezienie właściwej równowagi, aby nie zagrażać inwestycjom; podkreśla, że pakiet zbiorczy oferuje większy potencjał, jeśli chodzi o proponowane uproszczenie i elastyczność; w związku z tym uważa, że powinien on zostać wdrożony i być dalej rozwijany po 2020 r.; wzywa Komisję, aby rozszerzyła ofertę wsparcia w zakresie budowania zdolności dla lokalnych, regionalnych i krajowych organów administracji i beneficjentów oraz by zwiększyła skuteczność tego wsparcia; zwraca się do Komisji, aby wykorzystała pozytywne elementy systemu warunków wstępnych, a jednocześnie ograniczyła powiązane obciążenia administracyjne, jeśli chodzi o ocenę i procedurę; wzywa Komisję, aby nasiliła działania służące zwiększeniu zdolności administracyjnych w celu skuteczniejszego wdrażania funduszy; zachęca do szerszego wprowadzania środków w oparciu o niedawne sprawozdanie Komisji pt. „Konkurencyjność w regionach o niskich dochodach i o niskiej stopie wzrostu – sprawozdanie dotyczące regionów słabiej rozwiniętych”.

12.  apeluje o zwiększenie budżetu oraz o dalszy przegląd Funduszu Solidarności Unii Europejskiej, zwłaszcza w odniesieniu do maksymalnego progu zaliczek (obecnie ograniczonego do 30 mln EUR) określonego w art. 4a zmienionego rozporządzenia w sprawie FSUE, aby skutecznie i niezwłocznie zaradzić większej liczbie szkód spowodowanych przez klęski żywiołowe.

INFORMACJE O PRZYJĘCIU OPINIIW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

9.10.2017

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

27

4

4

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Franc Bogovič, Steeve Briois, Andrea Cozzolino, Rosa D’Amato, John Flack, Iratxe García Pérez, Krzysztof Hetman, Marc Joulaud, Louis-Joseph Manscour, Martina Michels, Iskra Mihaylova, Jens Nilsson, Andrey Novakov, Paul Nuttall, Konstantinos Papadakis, Mirosław Piotrowski, Stanislav Polčák, Liliana Rodrigues, Maria Spyraki, Ruža Tomašić, Ángela Vallina, Monika Vana, Matthijs van Miltenburg, Lambert van Nistelrooij, Derek Vaughan, Joachim Zeller

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Daniel Buda, Andor Deli, Raffaele Fitto, John Howarth, Ivana Maletić, Tonino Picula

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

James Carver, Esther Herranz García, Susanne Melior

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO

27

+

ALDE

Iskra Mihaylova, Matthijs van Miltenburg

ECR

Raffaele Fitto, John Flack, Mirosław Piotrowski, Ruža Tomašić

PPE

Franc Bogovič, Daniel Buda, Andor Deli, Esther Herranz García, Krzysztof Hetman, Marc Joulaud, Ivana Maletić, Andrey Novakov, Stanislav Polčák, Maria Spyraki, Joachim Zeller, Lambert van Nistelrooij

S&D

Andrea Cozzolino, Iratxe García Pérez, John Howarth, Louis-Joseph Manscour, Susanne Melior, Jens Nilsson, Tonino Picula, Liliana Rodrigues, Derek Vaughan

4

-

EFDD

James Carver, Paul Nuttall

ENF

Steeve Briois

NI

Konstantinos Papadakis

4

0

EFDD

Rosa D’Amato

GUE/NGL

Martina Michels, Ángela Vallina

Verts/ALE

Monika Vana

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się

26.1.2018

OPINIA Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi

dla Komisji Budżetowej

w sprawie następnych WRF: przygotowanie stanowiska Parlamentu w sprawie wieloletnich ram finansowych na okres po 2020 r.

(2017/2052(INI))

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Sofia Ribeiro

WSKAZÓWKI

Komisja Rolnictwa i Rozwoju Wsi zwraca się do Komisji Budżetowej, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  podkreśla ogromne znaczenie wspólnej polityki rolnej, jako najstarszej wspólnej polityki unijnej, w kontekście realizacji celów publicznych i reagowania na zmieniające się wyzwania, co jest możliwe dzięki sukcesywnym reformom i ma podstawowe znaczenie na przykład dla produkcji żywności wysokiej jakości, a także dla dostarczania dóbr innych niż żywność i świadczenia usług niezwiązanych z żywnością, jak i dla bezpieczeństwa żywnościowego, stabilizacji i ograniczania odpływu ludności z terenów wiejskich, aby zagwarantować dostęp do żywności po przystępnych cenach dla ok. 500 mln europejskich konsumentów, równowagę terytorialną i spójność społeczną oraz – w perspektywie długoterminowej – zrównoważony charakter obszarów wiejskich; ponadto zauważa, że w przeliczeniu na jednego obywatela kosztuje to zaledwie 0,32 EUR dziennie; przypomina, że na rolnictwo i przemysł spożywczy przypada 16% całkowitych obrotów europejskiego przemysłu oraz ponad 44 mln miejsc pracy w całym łańcuchu dostaw żywności i 10 mln bezpośrednio w rolnictwie, ponadto sektory te obejmują 11 mln gospodarstw rolnych i generują rocznie dochody z eksportu w wysokości 130 mld EUR; podkreśla, że dzięki swoim dwóm filarom wspólna polityka rolna przyczynia się do stabilizacji dochodów rolników, a także wspiera programy ochrony środowiska i działalność gospodarczą na obszarach wiejskich;

2.  zwraca uwagę, że w obecnych wieloletnich ramach finansowych na lata 2014–2020 wspólna polityka rolna po raz pierwszy przestała być polityką UE o największym budżecie (w ostatnich trzydziestu latach wysokość tego budżetu spadła niestety z 75 do zaledwie 38% środków ujętych w wieloletnich ramach finansowych); wyraźnie stwierdza, że dzięki licznym reformom wydatki na wspólną politykę rolną ograniczono, lepiej ukierunkowano oraz zorientowano na rynek i na poprawę konkurencyjności unijnego rolnictwa;

3.  zwraca uwagę, że włączanie w zakres wspólnej polityki rolnej kolejnych zadań i celów, za które rynek nie zawsze jest gotów płacić, następowało bez zwiększania jej budżetu, mimo że UE rozszerzano o kolejne państwa członkowskie; podkreśla, że zwiększyły się wyzwania i wymogi, w tym m.in. potrzeba zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego i ochrony zasobów naturalnych, potrzeba rozwoju zrównoważonych praktyk rolniczych, „ekologizacji” i inwestycji w nowe technologie rolnicze oraz potrzeba łagodzenia skutków i wpływu zmiany klimatu;

4.  apeluje do Komisji o zwiększenie, a co najmniej o utrzymanie na obecnym poziomie budżetu wspólnej polityki rolnej po roku 2020, aby można było zachować jej dwufilarową strukturę w celu udzielania pomocy rolnikom we wszystkich sektorach, a także osiągnięcia najważniejszych celów, do których należy podniesienie dochodów rolników, ochrona i tworzenie miejsc pracy, innowacyjność, realizacja celów zrównoważonego rozwoju i wywiązanie się z zobowiązań dotyczących wdrożenia porozumienia klimatycznego z Paryża; podkreśla, że wszelkie dalsze cięcia w budżecie wspólnej polityki rolnej będą mieć negatywny wpływ na konkurencyjność rolnictwa oraz rozwój regionalny w UE, w społecznościach europejskich rolników i na obszarach wiejskich, którą to wizję Parlament kategorycznie odrzuca;

5.  uważa, że budżet wspólnej polityki rolnej powinien odzwierciedlać wysoką europejską wartość dodaną tej polityki, na która składa się zarówno jednolity rynek artykułów rolno-spożywczych, jak i korzyści społeczne, środowiskowe i spójnościowe na szczeblu całej UE, a także zwraca uwagę, iż wspólna polityka rolna nie jest już jedynie polityką sektorową; ocenia że zmniejszenie budżetu wspólnej polityki rolnej w relacji do PKB UE-27 ograniczyłoby skuteczność tej polityki w realizacji celów Unii; uważa, że wysokość budżetu tej polityki powinna gwarantować jej pełną wspólnotowość w wymiarze finansowym;

6.  podkreśla, że wspólna polityka rolna jest kompleksową, w pełni wspólnotową polityką UE, stanowiącą jeden z fundamentów integracji europejskiej; zauważa, że w ramach tej polityki realizuje się coraz więcej celów publicznych, a dzięki reformom polityka ta elastycznie reaguje na nowe wyzwania i zmieniające się potrzeby UE i jej społeczeństwa, a także odpowiada za warunki konkurencji na jednolitym rynku i tym samym decyduje o przewidywalności i stabilności warunków prowadzenia działalności rolniczej;

7.  z niepokojem zauważa, że niepewność co do przyszłości wspólnej polityki rolnej w kontekście wieloletnich ram finansowych już teraz negatywnie odbija się na obszarach wiejskich, zniechęca bowiem osoby pracujące w rolnictwie i stwarza sytuację, która może prowadzić do kryzysów w UE, w tym sektorze i w zakresie dostaw żywności;

8.  podkreśla, że wspólna polityka rolna i jej budżet tworzą wspólne ramy funkcjonowania sektora rolnego w Unii Europejskiej, a brak tych elementów projektu europejskiego uniemożliwiłby sprawne funkcjonowanie wspólnego rynku artykułów rolno-spożywczych w UE, ponieważ państwa członkowskie konkurowałyby miedzy sobą poziomem wsparcia dla rolnictwa, co prowadziłoby do zaburzenia konkurencji;

9.  zwraca uwagę na duże ambicje Komisji w zakresie negocjacji handlowych i liberalizacji dostępu do europejskiego rynku rolnego dla niektórych spośród najbardziej konkurencyjnych światowych producentów rolnych; jednak z drugiej strony podkreśla, że zgodnie z oczekiwaniami europejskiego społeczeństwa produkcja rolna w UE powinna odpowiadać najwyższym normom i standardom w zakresie jakości i bezpieczeństwa żywności, dobrostanu zwierząt oraz ochrony środowiska i klimatu; podkreśla w tym kontekście istotną rolę kompensacyjną wspólnej polityki rolnej i związanego z nią wsparcia finansowego dla utrzymania konkurencyjności europejskiego rolnictwa;

10.  apeluje do Komisji o podjęcie dalszych kroków w celu uproszczenia systemu finansowania wspólnej polityki rolnej, ograniczenia spoczywających na rolnikach obciążeń finansowych i administracyjnych oraz zadbania o należyte informowanie opinii publicznej o wspólnej polityce rolnej i korzyściach płynących z jej budżetu, gdyż nagłaśniane kwoty pomocy mogą prowadzić w błąd z uwagi na to, że opinie publiczna nie wie, iż od utworzenia wspólnej polityki rolnej w 1962 r. państwa członkowskie połączyły swoje zasoby w celu prowadzenia wspólnej polityki i utworzenia jednolitego rynku w odniesieniu do produktów rolnych, a tym samym nie ma już krajowego odpowiednika wspólnej polityki rolnej w państwach członkowskich; podkreśla potrzebę nagłaśniania ważnej roli UE we wspieraniu produkcji żywności w Europie oraz zwraca uwagę na fakt, że wspólna polityka rolna zapewnia Europejczykom nie tylko wysokiej jakości produkty po bardzo przystępnych cenach, lecz również niesie ze sobą ukryte korzyści polegające na tym, że konsumenci dysponują dodatkowym dochodem, dzięki któremu mogą napędzać inne sektory gospodarki; podkreśla, że taki stan rzecz może się utrzymać tylko wówczas, jeżeli budżet wspólnej polityki rolnej wzrośnie lub co najmniej pozostanie na dotychczasowym poziomie; zaznacza, że gdyby wszystkie strategie polityczne były w całości finansowane z budżetu UE, wspólna polityka rolna stanowiłaby jedynie 1% tego budżetu, co jest rozsądne, gdyż zapewnia ona dostawy żywności dla ponad 500 mln Europejczyków; podkreśla, że na wspólną politykę rolną przeznacza się mniej niż 0,4% łącznych wydatków publicznych w UE i państwach członkowskich, co nie jest dużym wydatkiem, jeżeli porównać to z wydatkami publicznym w UE, na które przeznacza się średnio 49% PKB; podkreśla, że rolnicy w UE przestrzegają wysokich standardów w zakresie dobrostanu zwierząt, ochrony środowiska i bezpieczeństwa żywności i dlatego należy ich wspierać, aby kontynuowali te istotne praktyki;

11.  podkreśla, że obecna niestabilność rynków rolnych i znaczna zmienność cenowa świadczą o potrzebie utrzymania dotacji dla gospodarstw rolnych, ponieważ dzięki tym dotacjom można lepiej radzić sobie z niedoskonałościami rynku i lepiej je kontrolować; uznaje w związku z tym, że rolnicy nie skorzystali na wzroście cen żywności i sprzedaży produktów rolnych, jaki miał miejsce w ostatnich latach; domaga się konkretnego wsparcia, aby zaradzić brakowi dostępu rolników do kredytów i spadkowi dochodów z działalności rolniczej; przypomina też, że europejscy konsumenci nie są gotowi płacić wyższych cen za żywność, a byłyby one niewątpliwie wyższe, gdyby wstrzymano publiczne wsparcie dla sektora rolnego;

12.  podkreśla, że dopłaty dla gospodarstw rolnych, choć stanowią jedynie nieznaczną kwotę w stosunku do całkowitego PKB państw członkowskich, mają zasadnicze znaczenie dla zapewnienia ciągłości w rolnictwie i bezpieczeństwa dochodów rolników; ponownie podkreśla, że wspólna polityka rolna ma zasadnicze znaczenie dla ograniczania skali niestabilności dochodów gospodarstw rolnych, jest wsparciem dla młodych rolników podejmujących działalność w sektorze rolnym i przyczynia się do rentowności ich gospodarstw, a tym samym bezpośrednio i pośrednio generuje miejsca pracy w tym sektorze;

13.  zwraca uwagę, że konieczne jest zarządzanie niestabilnością dochodów wynikającą ze zmienności cen spowodowanej pogarszającymi się warunkami w sektorze rolnym, szczególnie w związku z rosnącymi kosztami produkcji; podkreśla, że wspólna polityka rolna w niewystarczającym stopniu zajmuje się niestabilnością dochodów gospodarstw rolnych i niestabilnością rynków rolnych oraz że ograniczenie budżetu wspólnej polityki rolnej mogłoby jeszcze bardziej pogłębić ten problem, a tym samym niekorzystnie wpłynąć na najsłabsze sektory przemysłu;

14.  wzywa Komisję do przeprowadzenia badania dotyczącego kwoty środków finansowych, które powróciłyby do Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) w przypadku zastosowania w całej UE pułapów płatności bezpośrednich w wysokości 150 000, 100 000 i 50 000 EUR;

15.  przypomina, że wpływ brexitu na wspólną politykę rolną prognozuje się na poziomie od 3,8 do 4,1 mld EUR rocznie, dlatego wzywa Komisję do wyrównania tej straty poprzez znalezienie alternatywnych form finansowania, takich jak na przykład podwyższenie wkładów państw członkowskich, wyrażanych jako procent dochodu narodowego brutto, wprowadzenie nowych rodzajów zasobów własnych, uwzględnienie niektórych reform proponowanych przez grupę wysokiego szczebla ds. zasobów własnych i usprawnienie funkcjonowania wspólnej polityki rolnej, tak aby po wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa z UE budżet wspólnej polityki rolnej został utrzymany w niezmienionej formie i pozwalał w pełni sprostać obecnym i przyszłym wyzwaniom dla europejskiego rolnictwa;

16.  zwraca się do Komisji o ułatwienie sektorowi rolnemu dostępu do innych instrumentów finansowych, takich jak Europejski Fundusz na rzecz Inwestycji Strategicznych; uważa, że jeżeli mają zostać wprowadzone nowe warunki dotyczące płatności w ramach wspólnej polityki rolnej, Komisja powinna zadbać o to, aby ich wprowadzeniu towarzyszyło odpowiednie zwiększenie budżetu; podkreśla potrzebę zwiększenia finansowania w zależności od skali reakcji na różne cykliczne kryzysy w sektorach wrażliwych, takich jak sektor mleka, wieprzowiny, owoców i warzyw, a także podkreśla, że wahaniom cen należy przeciwdziałać, proponując nowe instrumenty, przy czym należy również uwzględniać ewentualny wpływ umów o wolnym handlu na te sektory oraz pamiętać o coraz wyraźniejszej potrzebie podnoszenia konkurencyjności europejskiego rolnictwa w skali globalnej; zwraca uwagę na rosnący wpływ uwarunkowań zewnętrznych na europejskie rolnictwo i wspólną politykę rolną oraz wynikającą stąd potrzebę dodatkowych instrumentów w celu przeciwdziałania ewentualnym przyszłym kryzysom na rynkach rolnych, mającym swoje źródła poza granicami UE;

17.  podkreśla znaczenie lepszej kontroli budżetowej i wzywa Komisję do opracowania polityki, która pozwoli lepiej rozliczać się z przeznaczania i efektów wykorzystania pieniędzy podatników UE;

18.  podkreśla konieczność zachowania przez Komisję płatności bezpośrednich w niezmienionej formie, gdyż pomagają one unikać zakłóceń konkurencji między państwami członkowskimi, a także utrzymania konkurencyjności produktów rolnych z UE poza jej granicami; zdecydowanie odrzuca wprowadzenie jakiegokolwiek współfinansowania krajowego, gdyż byłoby ono jednoznaczne z częściową renacjonalizacją wspólnej polityki rolnej i mogłoby doprowadzić do tego, że poszczególne państwa członkowskie prowadziłyby własną politykę rolną, co zdecydowanie faworyzowałoby płatników netto do budżetu UE i zakłócałoby funkcjonowanie jednolitego rynku; podkreśla, że wspólna polityka rolna jako jedyny w pełni uwspólnotowiony obszar polityki charakteryzuje się najwyższą europejską wartością dodaną oraz że polityka rolna finansowana na szczeblu krajowym byłaby znacznie droższa; odrzuca wszelkie próby wymuszenia współfinansowania wspólnej polityki rolnej przez państwa członkowskie; uznaje znaczenie dalszego finansowania programów rozwoju obszarów wiejskich z uwagi na ich wkład w spójność terytorialną i społeczną w Europie, gdyż obszary wiejskie stanowią ok. 90% powierzchni UE; nalega, aby Komisja należycie uwzględniła różne koszty produkcji i pracy, a także wkład rolnictwa w zatrudnienie w poszczególnych państwach członkowskich podczas kontynuowania zarówno procesu ujednolicania płatności bezpośrednich w Unii w kolejnych wieloletnich ramach finansowych, jak i procesu wewnętrznej konwergencji w obrębie państw członkowskich i ich regionów; podkreśla, jak ważne jest utrzymanie różnorodnych środków, w tym dobrowolnego wsparcia związanego z produkcją, dostępnych dla państw członkowskich w celu utrzymania produkcji w sektorach istotnych dla obszarów podatnych na zagrożenia, jednak bez zakłócania konkurencji na rynku wewnętrznym; podkreśla, że płatności bezpośrednie stanowią dla rolników ważną siatkę bezpieczeństwa oraz wsparcie dochodów;

19.  podkreśla, że rolnictwo, zwłaszcza produkcja pierwotna, jest szczególnie wrażliwe na szkody spowodowane zjawiskami naturalnymi związanymi z klimatem (susze, powodzie, huragany, opady itp.) i w związku z tym wzywa Komisję do opracowania mechanizmu wspierania środków zmierzających do zmniejszenia takich szkód i zapobiegania im, który to mechanizm mógłby również obejmować odszkodowanie z tytułu strat poniesionych przez producentów produktów pierwotnych w wyniku klęsk wynikających ze zmiany klimatu;

20.  wzywa Komisję, aby w następnym budżecie wspólnej polityki rolnej rozważyła możliwość odmłodzenia sektora poprzez ułatwienie wchodzenia doń ludzi młodych i nowych rolników i odchodzenie zeń ludzi starszych; apeluje do Komisji o kontynuowanie prac nad mechanizmami wymiany pokoleń w rolnictwie i wspieranie w ten sposób modernizacji i odmłodzenia sektora rolnictwa, a jednocześnie o nieustanne dbanie o wykorzystywanie i przekazywanie wiedzy;

21.  przypomina, że większość obszarów wiejskich należy do najmniej uprzywilejowanych regionów UE, których PKB na mieszkańca ma wartość znacznie niższą od średniej europejskiej; dlatego uważa, że rozwój obszarów wiejskich jest nadal ważnym wyzwaniem dla zrównoważonego rozwoju terytorialnego, a obszary te wymagają wsparcia w zakresie podnoszenia poziomu zatrudnienia, standardów życia i rozwoju funkcji pozarolniczych; podkreśla, że promowanie spójności społeczno-gospodarczej w UE wciąż jest aktualnym zadaniem dla budżetu UE; uważa zatem, że należy zwiększyć finansowanie z budżetu UE na rzecz rozwoju obszarów wiejskich w ramach wspólnej polityki rolnej, przy czym kryteria podziału udzielanego wsparcia między państwa członkowskie nadal powinny uwzględniać różnice w zamożności mieszkańców wsi, ich liczebność oraz powierzchnię użytków rolnych;

22.  apeluje o ukierunkowane nowe wsparcie dla najbardziej potrzebujących rolników, w tym dla gospodarstw rodzinnych oraz małych i średnich gospodarstw, a także o wsparcie w postaci dostosowanych do potrzeb praktycznych środków dla rolników w regionach o szczególnych ograniczeniach naturalnych, w regionach o niekorzystnym położeniu oraz w regionach górskich i najbardziej oddalonych, co pozwoli skuteczniej zabezpieczyć produkcję i dostawy żywności we wszystkich częściach UE i zapobiec wyludnianiu się obszarów wiejskich; apeluje o dokładne ukierunkowanie wsparcia na osoby bezpośrednio pracujące na wsi i niewykluczanie rolników pracujących w niepełnym wymiarze godzin, którzy w wielu przypadkach zdywersyfikowali swoją działalność i nie należy ich karać za te wysiłki; zauważa, że dla sektora rolnego kluczowe znaczenie ma zachęcanie do rolnictwa przyszłości poprzez zapewnienie w przyszłości godziwego budżetu z myślą o wspólnej polityce rolnej oraz pozytywnym zróżnicowaniu w odniesieniu do obszarów znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji; zwraca się do Komisji, by przewidziała zwiększenie puli środków finansowych na programy szczególnych opcji na rzecz regionów oddalonych i wyspiarskich (POSEI), o co Parlament już apelował, aby utrzymać te programy, tak ważne dla regionów najbardziej oddalonych; przypomina, że programy te dotyczą trzech państw członkowskich i przypada na nie mniej niż 1% budżetu wspólnej polityki rolnej; zauważa w szczególności, że rozwój kierowany przez lokalną społeczność, tak jak w ramach programu LEADER, jest skutecznym sposobem wykorzystania środków wspólnej polityki rolnej; apeluje o to, by w przyszłych wieloletnich ramach finansowych wyasygnować większe środki finansowe z przeznaczeniem na tworzenie i rozwój organizacji producentów;

23.  wzywa Komisję, aby w ramach następnych wieloletnich ram finansowych wspierała dostęp rolników do innowacji, takich jak nowoczesne techniki hodowlane oraz rolnictwo precyzyjne, a to poprzez dbałość o większe efekty synergii między różnymi formami programów finansowych i wzmocnienie roli rolnictwa w programach badawczych UE; odnotowuje rosnącą rolę i potencjał nowych technologii w rolnictwie, ale zwraca uwagę, że dla znacznej części rolników pozostają one nieosiągalne ze względu na wysokie koszty;

24.  wzywa Komisję do przedstawienia wniosku dotyczącego ram prawnych dla łańcucha dostaw żywności w UE oraz do zadbania o ich należyte finansowanie w celu zwalczania nieuczciwych praktyk handlowych na rynku wewnętrznym oraz zapewnienia rolnikom określonego poziomu przejrzystości i pewności, który pozwoli im podejmować świadome decyzje korzystne nie tylko dla nich samych, ale również dla konsumentów, a także w celu uniknięcia praktyk takich jak sprzedaż poniżej kosztów produkcji, prowadzących do spadku dochodów gospodarstw rolnych; apeluje o finansowanie środków, których celem jest zwiększenie siły przetargowej rolników w łańcuchu dostaw żywności; przypomina, że Parlament wyraża zdecydowane poparcie dla unijnych ram regulacyjnych mających na celu zwalczanie nieuczciwych praktyk handlowych;

25.  odnotowuje zainteresowanie producentów unijnymi programami promocji produktów i wzywa Komisję do podtrzymania obecnej tendencji do zwiększania środków przeznaczonych na takie programy, a także do przeprowadzenia oceny związanych z nimi wymogów i warunków administracyjnych, które często stwarzają trudności, zwłaszcza dla małych i średnich oraz nowych producentów i reprezentujących ich stowarzyszeń;

26.  uważa, że pierwsze cztery scenariusze przedstawione przez Komisję w białej księdze z marca 2017 r. nie są wystarczająco ambitne; podkreśla, że punktem wyjścia do rozważań nad przyszłością budżetu po roku 2020 musi być piąty scenariusz; uważa, że okres obowiązywania kolejnych wieloletnich ram finansowych powinien być jak najdłuższy (co najmniej siedem lat) oraz że należy uwzględnić perspektywę roku 2050 w kontekście rozwoju sektora rolnictwa w UE, aby zapewnić przewidywalność i stabilność finansowania wspólnej polityki rolnej w przyszłości, zwłaszcza z uwagi na znaczenie bezpieczeństwa dostaw żywności i rosnącą niestabilność w tym sektorze, a także zwiększyć prawdopodobieństwo pomyślnej realizacji programów pilotażowych.

INFORMACJE O PRZYJĘCIU OPINIIW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

23.1.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

32

3

5

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

John Stuart Agnew, Clara Eugenia Aguilera García, Eric Andrieu, Richard Ashworth, José Bové, Daniel Buda, Nicola Caputo, Paolo De Castro, Jean-Paul Denanot, Albert Deß, Jørn Dohrmann, Herbert Dorfmann, Norbert Erdős, Luke Ming Flanagan, Martin Häusling, Esther Herranz García, Peter Jahr, Ivan Jakovčić, Jarosław Kalinowski, Zbigniew Kuźmiuk, Philippe Loiseau, Mairead McGuinness, Ulrike Müller, James Nicholson, Maria Noichl, Marijana Petir, Laurenţiu Rebega, Bronis Ropė, Ricardo Serrão Santos, Czesław Adam Siekierski, Tibor Szanyi, Marc Tarabella, Marco Zullo

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Franc Bogovič, Stefan Eck, Jens Gieseke, Maria Heubuch, Karin Kadenbach, Momchil Nekov, Sofia Ribeiro, Annie Schreijer-Pierik, Hannu Takkula, Tom Vandenkendelaere, Thomas Waitz

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Stanisław Ożóg

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

32

+

PPE

Franc Bogovič, Daniel Buda, Albert Deß, Herbert Dorfmann, Norbert Erdős, Jens Gieseke, Esther Herranz García, Mairead McGuinness, Marijana Petir, Sofia Ribeiro, Annie Schreijer-Pierik, Czesław Adam Siekierski, Tom Vandenkendelaere

S&D

Clara Eugenia Aguilera García, Eric Andrieu, Nicola Caputo, Paolo De Castro, Jean-Paul Denanot, Karin Kadenbach, Maria Noichl, Ricardo Serrão Santos, Tibor Szanyi, Marc Tarabella

ECR

Jørn Dohrmann, Zbigniew Kuźmiuk, James Nicholson, Stanisław Ożóg

ALDE

Ivan Jakovčić, Ulrike Müller, Hannu Takkula

ENF

Philippe Loiseau, Laurenţiu Rebega

3

-

GUE/NGL

Stefan Eck, Luke Ming Flanagan

EFDD

John Stuart Agnew

5

0

ECR

Richard Ashworth

Verts/ALE

José Bové, Martin Häusling, Bronis Ropė

EFDD

Marco Zullo

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się


OPINIA Komisji Rybołówstwa (23.11.2017)

dla Komisji Budżetowej

w sprawie następnych WRF: przygotowanie stanowiska Parlamentu dotyczącego WRF na okres po 2020 r.

(2017/2052(INI))

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Clara Eugenia Aguilera García

WSKAZÓWKI

Komisja Rybołówstwa zwraca się do Komisji Budżetowej, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  podkreśla, biorąc pod uwagę znaczenie społeczno-ekonomiczne działalności połowowej w regionach przybrzeżnych UE, że konieczne jest utrzymanie konkretnego, znaczącego, niezależnego i dostępnego funduszu rybackiego w celu wdrożenia wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb), zapewnienia zrównoważonego charakteru europejskiej akwakultury i rybołówstwa, wprowadzenia planu selektywności, aby unikać odrzutów, ograniczenia wymogów wynikających z obowiązku wyładunku i ułatwienia realizacji tego celu, a także osiągnięcia celu maksymalnego podtrzymywalnego połowu (MSY); podkreśla ponadto, że taki fundusz musi również wspierać sektor rybołówstwa w przeprowadzaniu procesu restrukturyzacji, co jest niezbędne z licznych powodów, i że proces ten mógłby obejmować środki takie jak stosowanie obowiązku wyładunku i wymiana silników na niezanieczyszczające środowisko;

2.  podkreśla, że WPRyb jest dziedziną, w której wyłączne kompetencje należą do UE, i że w związku z tym środki finansowe dostępne dla UE z przeznaczeniem na tę politykę powinny być wystarczające do osiągnięcia ambitnych celów określonych w rozporządzeniu podstawowym; przypomina jednak, że na obecny Europejski Fundusz Morski i Rybacki (EFMR) przypada jedynie 0,6 % łącznych wieloletnich ram finansowych (WRF) na lata 2014–2020; podkreśla, że należy utrzymać środki finansowe EFMR przynajmniej na tym samym poziomie, biorąc pod uwagę znaczenie społeczno-ekonomiczne rybołówstwa w regionach przybrzeżnych Unii Europejskiej;

3.  zwraca się w związku z tym do Komisji o wystąpienie z propozycją zwiększenia budżetu w następnym okresie programowania EFMR, podwyższenia stawek finansowania oraz zmiany zasad dofinansowania i odszkodowań dla rybaków w okresach zamkniętych, tak aby wyjść naprzeciw potrzebom tradycyjnego łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego, które często boryka się z opóźnieniami administracyjnymi spowodowanymi przez państwa członkowskie;

4.  wskazuje, że w niektórych przypadkach należy utrzymać pomoc na tymczasowe zaprzestanie działalności połowowej; zauważa ponadto, że pomoc ta powinna być ukierunkowana na te floty, które muszą zaprzestać swojej działalności z przyczyny zewnętrznej, na przykład z powodu zamknięcia łowiska; nalega również na utrzymanie środków wsparcia w przypadku trwałego zaprzestania działalności połowowej na tych samych warunkach, jakie mają zastosowanie obecnie, przy czym w razie konieczności można przeprowadzić audyt ekonomiczny dotyczący oddziaływania demontażu statków na równowagę floty i rzeczywistą zdolność połowową;

5.  zauważa, że nie wolno wykorzystywać brexitu jako pretekstu do ograniczania finansowania w przyszłości; jest zdania, że UE powinna znaleźć sposób na zapewnienie, by ewentualne obniżenie WRF na okres po 2020 r. nie przełożyło się automatycznie na niższe kwoty przydziałów na rzecz EFMR, ponieważ dokonano cięć w budżecie tego funduszu na 2018 r.; podkreśla, że szczególnym priorytetem musi być wsparcie dla tradycyjnego łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego; ostrzega ponadto, że ryzyko wpływu brexitu na rybołówstwo wymaga solidnej linii budżetowej, biorąc pod uwagę uszczuplony już budżet przeznaczony ten sektor w UE;

6.  proponuje zwiększenie finansowania za pośrednictwem instrumentów finansowych uzupełniających pomoc bezzwrotną; proponuje również zapewnienie dostępu do systemu pożyczek, który umożliwi sektorowi poszerzenie możliwości finansowania w celu pobudzenia rozwoju gospodarczego przedsiębiorstw, a także kontynuowanie prac nad łagodzeniem wpływu działalności połowowej na środowisko;

7.  podkreśla konieczność zapewnienia EFMR wystarczającego poziomu finansowania w celu umożliwienia inwestowania w zrównoważony charakter, selektywność i konkurencyjność flot rybackich;

8.  podkreśla, że po upływie trzech lat od czasu, gdy w dniu 15 maja 2014 r. przyjęto EFMR na lata 2014–2020, poziom jego realizacji jest nadal niezadowalający, skoro do września 2017 r. wykorzystano zaledwie 1,4 % funduszu wynoszącego 6,4 mld EUR; wyraża nadzieję, że poziom realizacji EFMR i innych unijnych programów strukturalnych i inwestycyjnych zostanie ostatecznie zwiększony; podkreśla, że niski poziom realizacji jest w dużej mierze spowodowany opóźnieniami w przyjmowaniu przepisów w sprawie tego funduszu europejskiego w następstwie reformy WPRyb oraz, w wielu przypadkach, brakiem jasności w procedurach administracyjnych dotyczących środków pomocy w ramach funduszu; w związku z tym apeluje o zapewnienie większej precyzji i uproszczenia w tym zakresie; apeluje o większą elastyczność w przydzielaniu środków, a w szczególności o to, by niewykorzystane przez państwa członkowskie linie dotyczące danych można było przekazywać instytutom badawczym i do celów kontroli – Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa (EFCA);

9.  nalega również na to, by koszty związane z obowiązkiem wyładunku były rekompensowane przez EFMR, co zakłada, że fundusz ten należy uprościć i wystarczająco zasilić;

10.  jest zdania, że należy podjąć kroki mające na celu zapewnienie szybszego, bardziej elastycznego i mniej biurokratycznego sposobu wdrożenia unijnego funduszu rybackiego na okres po 2020 r., bez opóźnień, które wciąż są zmorą EFMR na lata 2014–2020, tak aby postarać się uniknąć powtórzenia się obecnej sytuacji;

11.  apeluje do Komisji o przegląd klauzuli inwestycyjnej, tak aby z obliczeń deficytów państw członkowskich w ramach europejskiego semestru wyłączać inwestycje na szczeblu regionalnym i krajowym współfinansowane z EFMR;

12.  popiera stanowisko podzielane powszechnie przez branżę i organy administracji państw członkowskich, że obecne zasady finansowania są zbyt skomplikowane i mogłyby być ogólnie mniej uciążliwe, zwłaszcza w przypadku projektów, które wymagają niskich poziomów finansowania; ponieważ sprawozdanie dotyczące rozporządzenia zbiorczego, które miało na celu uproszczenie rozporządzenia finansowego, nie dotyczyło EFMR, podkreśla, że należy dokonać uproszczenia rozporządzenia w sprawie EFMR;

13.  podkreśla znaczenie kontroli rybołówstwa i gromadzenia danych naukowych, ponieważ są to filary wspólnej polityki rybołówstwa; uważa, że UE powinna w dalszym ciągu finansować te działania i że państwa członkowskie muszą zwiększyć wysiłki w celu wykorzystania tych środków;

14.  jest zdania, że do nowego unijnego funduszu rybackiego należy wprowadzić zasady proporcjonalności, tak aby na małe projekty nakładać mniej obciążeń biurokratycznych niż na duże; w związku z tym proponuje wprowadzić pewnego rodzaju zasadę de minimis w odniesieniu do niewielkiego wsparcia finansowego w ramach nowego unijnego funduszu rybackiego;

15.  podkreśla, że wprawdzie UE nadal jest importerem netto owoców morza, ale europejskie rybołówstwo wciąż stanowi bardzo ważne źródło zdrowej żywności przeznaczonej na rynek europejski, a jednocześnie gwarantuje samowystarczalność żywnościową; podkreśla, że UE powinna kontynuować politykę uniemożliwiającą wprowadzanie do obrotu pochodzących z krajów trzecich produktów, które nie spełniają norm żywieniowych, środowiskowych i społecznych wynikających z Konwencji 188 Międzynarodowej Organizacji Pracy i z przepisów dotyczących zwalczania nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów, przy czym wymogi te należy włączyć do umów o wolnym handlu; podkreśla, że ogólnie rzecz biorąc należy ograniczyć przywóz produktów rybołówstwa o obniżonych normach, które nie spełniają wymogów określonych w obowiązujących przepisach, a także zapewnić równe warunki w odniesieniu do produktów rybołówstwa; podkreśla konieczność wzmocnienia i ujednolicenia kontroli i inspekcji przywozu produktów pochodzących z krajów trzecich w celu uniemożliwienia wprowadzania na rynek UE produktów, które nie spełniają wymogów określonych w obowiązujących przepisach;

16.  podkreśla, że europejska wartość dodana w zarządzaniu zasobami rybnymi była dotychczas w bardzo dużym stopniu związana z ograniczeniem zdolności połowowej flot rybackich, dobrym gospodarowaniem zasobami, z jakością produktów i z ich przetwarzaniem; jest zdania, że konieczne będzie uwzględnienie w WRF na okres po 2020 r. równowagi pomiędzy dostępnymi zasobami rybnymi a zdolnością połowową floty; podkreśla, że należy wziąć pod uwagę także inne elementy o niewymiernej wartości dodanej, takie jak rola, jaką rybołówstwo odgrywa w społecznościach, które są w dużym stopniu zależne od tego sektora pod względem bezpośredniego i pośredniego zatrudnienia oraz lokalnego wzrostu; podkreśla w związku z tym znaczenie utrzymania niezależnego funduszu rybackiego w celu wsparcia tych społeczności i zapewnienia większej spójności terytorialnej;

17.  podkreśla, że społeczności przybrzeżne zależne od tradycyjnego łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego powinny być traktowane priorytetowo w ramach przyszłego EFMR, biorąc pod uwagę znaczenie tradycyjnego łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego w tych okolicach pod względem środowiska naturalnego i zatrudnienia, przy czym sektor ten odpowiada za 80 % europejskiej floty i 40 % całkowitego zatrudnienia w sektorze pierwotnym, nie licząc pośrednich miejsc pracy, jakie stwarza w lokalnych sieciach dystrybucji, produkcji sieci lub naprawie statków; podkreśla ponadto, że społeczności przybrzeżne zależne od tradycyjnego łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego powinny być traktowane priorytetowo w ramach przyszłego EFMR, tak aby zagwarantować wzrost oraz zapewnić dochody i miejsca pracy; zauważa, że takie było przesłanie reformy wspólnej polityki rybołówstwa i że przesłanie to zostało uwzględnione przy opracowywaniu nowej polityki;

18.  podkreśla znaczenie społecznego i gospodarczego wymiaru połowów dla społeczności lokalnych oraz niektórych regionów morskich i przybrzeżnych; uznaje potrzebę utrzymania wystarczających rezerw finansowych, aby umożliwić uzyskanie finansowania segmentom floty przybrzeżnej, tradycyjnej i łodziowej;

19.  podkreśla, że tradycyjne rybołówstwo przybrzeżne jest bardzo atrakcyjne turystycznie, dlatego wywiera pośrednio istotny pozytywny wpływ na inne sektory gospodarki;

20.  podkreśla, że europejskie społeczności nadbrzeżne i wyspiarskie są i nadal będą w dużej mierze zależne od sektora rybołówstwa, zarówno jeśli chodzi o przetwórstwo produktów żywnościowych pochodzących z morza, turystykę, usługi gastronomiczne, jak i na początkowych etapach łańcucha, jeśli chodzi o stocznie, konserwację, naprawy, bezpieczeństwo i nowe technologie; podkreśla w związku z tym, że należy nadal poświęcać szczególną uwagę rozwojowi lokalnemu kierowanemu przez społeczność i rybackim lokalnym grupom działania (RLGD) oraz zwiększyć finansowanie w tych obszarach, gdyż umożliwiają one lokalnym społecznościom rybackim podejmowanie tych wyzwań na poziomie, który jest im najbliższy, z wykorzystaniem wiedzy lokalnych zainteresowanych stron do rozwiązywania lokalnych problemów; podkreśla w związku z tym znaczenie utrzymania niezmienionej struktury finansowania organizacji producentów zrzeszających rybaków, a także wspierania finansowego zawodowych organów przedstawicielskich;

21.  jest zdania, ze środki kontroli stanowią podstawowy i zasadniczy element WPRyb, aby zapewnić równe warunki działania, oraz że należy przeznaczyć wystarczające zasoby gospodarcze i inne na działania kontrolne, zarówno ze strony Komisji, jak i państw członkowskich; uważa zatem, że przyszły fundusz musi zapewniać wystarczające wsparcie w tym zakresie;

22.  podkreśla konieczność utrzymania struktury finansowania dwóch instrumentów zbiorowego wsparcia dla sektora rybołówstwa, lokalnych grup działania i organizacji producentów w sektorze rybołówstwa, biorąc pod uwagę fakt, że stanowią one kluczowe elementy niezbędne dla rozwoju rybołówstwa w regionach zależnych od tej działalności;

23.  jest zdania, że w ramach EFMR należy nadal udzielać wsparcia finansowego w pierwszej kolejności tradycyjnemu łodziowemu rybołówstwu przybrzeżnemu z uwagi na społeczno-ekonomiczną rolę, jaką odgrywa ono w regionach w dużym stopniu uzależnionych od rybołówstwa, lecz bez uszczerbku dla wsparcia finansowego dla innych flot, również niezbędnych dla zaopatrzenia rynków UE w zdrową żywność;

24.  ocenia, że konieczne jest, w świetle przyszłej reformy WRF, zastanowienie się nad ewentualnym finansowaniem środków mających na celu modernizację niektórych flot, które są przestarzałe i stanowią zagrożenie dla bezpieczeństwa na morzu, jak ma to miejsce w przypadku niektórych flot regionów najbardziej oddalonych, o ile nie doprowadzi to do zwiększenia zdolności połowowej;

25.  podkreśla rosnące znaczenie roli tzw. niebieskiej gospodarki; jest zdania, że priorytety strategii niebieskiego wzrostu powinny być dostosowane do priorytetów EFMR, tj. zrównoważenia środowiskowego, efektywnego gospodarowania zasobami, konkurencyjności, stwarzania możliwości wysokiej jakości zatrudnienia, kształcenia akademickiego i zawodowego oraz spójności terytorialnej, oraz że należy przewidzieć na te priorytety specjalną linię budżetową; zwraca się do Komisji o ponowną ocenę alokacji środków finansowych na rzecz niebieskiego wzrostu w ramach WRF i podkreśla, że fundusz rybacki powinien odgrywać istotną rolę w tym zakresie;

26.  z zadowoleniem przyjmuje zamiar wspierania sektora akwakultury w ramach europejskiej strategii w sprawie niebieskiej gospodarki, na który to sektor przeznacza się 20 % środków EFMR, ale wyraża ubolewanie z powodu przeszkód administracyjnych spowalniających rozwój akwakultury; w związku z tym zwraca się o przeanalizowanie sposobów ograniczenia biurokracji w państwach członkowskich;

27.  podkreśla zapotrzebowanie na środki wsparcia w celu ułatwienia dialogu społecznego i wykorzystania EFMR do wspierania szkolenia wykwalifikowanych specjalistów dla sektora morskiego i gospodarki rybnej; podkreśla znaczenie modernizacji sektora morskiego i gospodarki rybnej i zwraca uwagę na rolę, jaką w tym względzie odgrywa innowacyjność; w związku z tym wzywa do zwiększenia inwestycji w rozwój technologiczny i innowacje, szczególnie w świetle konieczności poprawy selektywności narzędzi połowowych w kontekście obowiązku wyładunku i spełnienia kryteriów dotyczących maksymalnego podtrzymywalnego połowu, a także w świetle potrzeby zapewnienia wydajności statków oraz komfortu i bezpieczeństwa załóg; apeluje ponadto o zapewnienie dostępu tym przedsiębiorstwom z innych sektorów, które opracowują propozycje na rzecz rozwoju sektora rybołówstwa, do środków finansowych i lepszych możliwości finansowania, w celu poprawy efektywności środowiskowej i gospodarczej sektora;

28.  kładzie nacisk na konieczność wspierania dywersyfikacji rybołówstwa poprzez rozwój działalności uzupełniającej i na potrzebę inwestycji w tym obszarze;

29.  przypomina o konieczności lepszego gromadzenia danych naukowych i zapewnienia lepszego dostępu do nich, wspierania współpracy i wymiany danych naukowych pomiędzy sektorem morskim i gospodarki rybnej, z jednej strony, a społecznością naukową, organizacjami pozarządowymi i innymi podmiotami, z drugiej strony, a także zachęcania do nowych działań badawczych i tworzenia nowych gałęzi w sektorze rybołówstwa, takich jak akwaponika;

30.  podkreśla znaczenie ścisłych i niezależnych opinii naukowych dla oceny stanu zasobów rybnych, tak by można było podejmować decyzje w zakresie zarządzania, umożliwiające uzyskanie maksymalnego podtrzymywalnego połowu (MSY); jest zdania, że w EFMR na okres po 2020 r. należy zapewnić wystarczające środki na gromadzenie danych naukowych;

31.  podkreśla znaczenie utrzymania co najmniej takiego samego poziomu finansowania w przypadku EFCA w odniesieniu do jej zadań w zakresie kontroli i inspekcji sektora rybołówstwa oraz nadzoru nad nim; domaga się wzmocnienia roli EFCA w przyszłości, aby umożliwić osiągnięcie celów WPRyb, a także aby skonsolidować działania EFCA w odniesieniu do zarządzania flotami rybackimi i nadzorowania procedur monitorowania; wzywa Komisję do zwiększenia środków finansowych przeznaczonych na EFCA.

INFORMACJE O PRZYJĘCIU OPINIIW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

21.11.2017

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

21

2

2

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Marco Affronte, Clara Eugenia Aguilera García, Renata Briano, Alain Cadec, David Coburn, Richard Corbett, Diane Dodds, Linnéa Engström, Mike Hookem, Ian Hudghton, Carlos Iturgaiz, Werner Kuhn, António Marinho e Pinto, Gabriel Mato, Norica Nicolai, Liadh Ní Riada, Ulrike Rodust, Remo Sernagiotto, Ricardo Serrão Santos, Isabelle Thomas, Ruža Tomašić, Jarosław Wałęsa

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

France Jamet, Verónica Lope Fontagné, Francisco José Millán Mon, Maria Lidia Senra Rodríguez

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

21

+

ALDE

António Marinho e Pinto, Norica Nicolai

ECR

Ruža Tomašić, Remo Sernagiotto

ENF

France Jamet

PPE

Alain Cadec, Carlos Iturgaiz, Francisco José Millán Mon, Gabriel Mato, Jarosław Wałęsa, Verónica Lope Fontagné, Werner Kuhn

S&D

Clara Eugenia Aguilera García, Isabelle Thomas, Renata Briano, Ricardo Serrão Santos, Richard Corbett, Ulrike Rodust

VERTS/ALE

Ian Hudghton, Linnéa Engström, Marco Affronte

2

-

EFDD

David Coburn, Mike Hookem

2

0

GUE/NGL

Liadh Ní Riada, Maria Lidia Senra Rodríguez

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się

6.12.2017

OPINIA Komisji Kultury i Edukacji

w imieniu Komisji Budżetowej

w sprawie następnych WRF: przygotowanie stanowiska Parlamentu dotyczącego WRF na okres po 2020 r.

(2017/2052(INI))

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Helga Trüpel

WSKAZÓWKI

Komisja Kultury i Edukacji zwraca się do Komisji Budżetowej, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  uważa, że zakończenie okresu programowania 2014–2020 oraz zmieniona sytuacja polityczna w Europie i na świecie daje podstawy do ponownego przemyślenia struktury wieloletnich ram finansowych (WRF), aby dostosować je do potrzeb Unii; apeluje zatem do Komisji i państw członkowskich o dokonanie należytej oceny potencjalnych konsekwencji i skutków brexitu, rozpoczęcie gruntownej reformy WRF oraz przewidzenie niezbędnych środków finansowych, aby nie dopuścić do tego, by brexit wywarł jakikolwiek negatywny wpływ na poziom finansowania przeznaczonego na realizowane w całej UE programy współpracy w dziedzinie kultury, edukacji, mediów, młodzieży, sportu i badań lub na osoby pracujące w odnośnych sektorach;

2.   wyraża poparcie dla programów w dziedzinie kultury, edukacji, mediów, młodzieży, sportu, badań i społeczeństwa obywatelskiego, które wyraźnie pokazały, że mają europejską wartość dodaną, a także cieszą się stałą popularnością wśród beneficjentów, i wzywa do znacznego zwiększenia środków na zobowiązania i na płatności oraz do długoterminowych skoordynowanych inwestycji w celu zagwarantowania udanej realizacji celów tych programów w trakcie trwania WRF po 2020 r.;

3.  uważa, że struktura przyszłych WRF powinna spełniać co najmniej następujące kryteria:

(i)  prostota – reforma działów umożliwiająca obywatelom zrozumienie ich celów; uważa, że programy w dziedzinie edukacji i szkoleń, młodzieży, kultury i sportu powinny być zgromadzone w jednym dziale odpowiednio odzwierciedlającym różne cele poszczególnych programów;

(ii)  przewidywalność – struktura WRF i powiązanych programów umożliwiająca wystarczające długoterminowe planowanie przez beneficjentów; zachęca Komisję do utrzymania struktury programów, których potencjał nie został jeszcze w pełni wykorzystany, w tym komponentu międzysektorowego programu Kreatywna Europa, a w szczególności systemu poręczeń na rzecz sektora kultury i sektora kreatywnego, oraz wspólnych działań z Europejskim Funduszem na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS), które mają kluczowe znaczenie dla wspierania sektora kultury i sektora kreatywnego;

(iii)  przejrzystość i demokratyczna rozliczalność – czas trwania WRF powinien być dostosowany do europejskiego cyklu wyborczego; zauważa, że rozbieżność między programowaniem WRF na okres siedmiu lat i programowaniem priorytetów politycznych i strategicznych UE na okres dziesięciu lat może niekorzystnie wpłynąć na spójną ocenę wyników osiągniętych dzięki programom unijnym; proponuje zatem, by WRF po 2020 r. miały okres obowiązywania wynoszący 10 lat oraz by po pierwszych 5 latach dokonany został ich wiążący oraz znaczący przegląd;

(iv)  zdolność adaptacji, ponieważ doświadczenia związane z WRF na lata 2014–2020 wskazują na brak zdolności do reagowania na pojawiające się wyzwania bez oddziaływania na istniejące programy; uważa, że w kolejnych WRF potrzebna jest większa elastyczność i szersze marginesy oraz ustanowienie zasady „nowe pieniądze na nowe inicjatywy”, aby uniknąć finansowania nowych inicjatyw z budżetu UE kosztem istniejących programów i polityk unijnych; podkreśla w tym kontekście, że w przypadku programów kulturalnych i edukacyjnych zasadnicze znaczenie ma przewidywalność w dłuższej perspektywie; zachęca w związku z tym Komisję i Radę do rozważenia podniesienia pułapów środków na zobowiązania i na płatności w przyszłych WRF; stoi na stanowisku, że elastyczność powinna pozwalać na maksymalne wykorzystanie pułapów zobowiązań i płatności WRF;

(v)  odpowiedzialność – kwestią priorytetową jest podjęcie działań, aby przeciwdziałać wystąpieniu kolejnego kryzysu w zakresie płatności w okresie obowiązywania bieżących WRF; jest przekonany, że należy podjąć wszelkie starania, aby uniknąć nagromadzenia zaległych płatności w rachunkach, co zaobserwowano pod koniec poprzednich (2007–2013) i na początku obecnych (2014–2020) WRF; oczekuje zatem, że podwyższeniu poziomu środków na zobowiązania będzie towarzyszyć odpowiadające temu zwiększenie środków na terminowe płatności; wyraża ubolewanie w związku z faktem, że konsekwencje zaległości w zakresie płatności są poważne i szczególnie dotkliwe dla zwłaszcza małych organizacji w sektorach edukacji, kultury i kreatywnym, dotykają tym samym bezpośrednio beneficjentów unijnego budżetu, np. studentów, uniwersytety, MŚP i badaczy;

4.  uważa, że odpowiednie i długoterminowe inwestycje w edukację i kulturę mają zasadnicze znaczenie dla umożliwienia obywatelom UE skutecznego i aktywnego uczestnictwa w życiu politycznym i demokratycznym UE;

5.  w kontekście kompleksowej reformy systemu zdecydowanie popiera potrzebę zmniejszenia wkładu zasobów własnych opartych na DNB w zasoby własne budżetu UE, aby zapewnić poszanowanie litery i ducha art. 311 TFUE;

6.  z dużym zaniepokojeniem odnotowuje nasilenie nierówności społecznych i gospodarczych, ksenofobii, rasizmu, nacjonalizmu, brutalnego ekstremizmu i terroryzmu w Europie; w związku z tym wzywa do wspierania skutecznych środków zapobiegawczych przez zwiększone finansowanie odpowiednich programów UE, w tym takich, które poza innymi inicjatywami wspierają strategie edukacyjne wzmacniające obywatelstwo europejskie, spójność społeczną, tolerancję i prawa człowieka oraz promują otwarte i włączające społeczeństwa europejskie jako fundament naszego modelu demokracji, zgodnie z deklaracją paryską z dnia 17 marca 2015 r.;

7.  uznaje krótko- i długoterminowe wyzwania, jakie wynikają dla osób nowo przybyłych i społeczeństw przyjmujących z integracji zróżnicowanych kulturowo uchodźców i migrantów w społeczeństwie europejskim; w tym kontekście podkreśla znaczenie programów kulturalnych, edukacyjnych i sportowych oraz wzywa do długofalowych i skoordynowanych inwestycji, a także do odpowiedniego zwiększenia finansowania z wykorzystaniem obecnej i przyszłych generacji programów Erasmus +, Kreatywna Europa i Europa dla Obywateli, aby wspierać państwa członkowskie w ich staraniach zmierzających do osiągnięcia znaczącej integracji, pamiętając o uwzględnieniu tego wsparcia dla programów kulturalnych i edukacyjnych w innych funduszach UE na rzecz integracji, takich jak Fundusz Azylu, Migracji i Integracji (AMIF);

8.  zdaje sobie sprawę z wyzwań w dziedzinie edukacji, kultury, młodzieży i społeczeństwa obywatelskiego, przed którymi stoi Unia, w szczególności jeśli chodzi o dostępność programów UE, zwłaszcza w odniesieniu do osób niepełnosprawnych, i konieczność poszerzenia zakresu programów, aby objąć nimi wszystkich młodych Europejczyków, w tym uczniów i praktykantów, a nie tylko studentów, którzy obecnie stanowią zdecydowaną większość beneficjentów; podkreśla w związku z tym znaczenie programów kulturalnych, edukacyjnych i sportowych oraz wzywa do długoterminowych i skoordynowanych inwestycji w ramach bieżących i przyszłych programów Erasmus+, Kreatywna Europa oraz Europa dla Obywateli, aby wspierać państwa członkowskie w ich wysiłkach;

9.  przypomina, że gwarancja dla młodzieży i Inicjatywa na rzecz zatrudnienia ludzi młodych są kluczowymi narzędziami służącymi rozwiązaniu utrzymującego się problemu wysokiego poziomu bezrobocia wśród młodzieży, i apeluje o ich stałe ulepszanie oraz o znaczące zwiększenie budżetu w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego; podkreśla, że polityki wspierające popyt i inwestycje, reformy strukturalne wspierające wzrost oraz koordynacja polityk społecznych są potrzebne, aby wspierać w zrównoważony sposób pomyślne wchodzenie młodych ludzi na rynek pracy;

10.  podkreśla potrzebę wzmocnienia istniejących programów w dziedzinie edukacji i kultury, aby dalej wspierać szanse pracowników na zatrudnienie, w szczególności w państwach członkowskich z wysoką stopą bezrobocia, oraz wspierania konkurencyjności branż sektora kultury w UE;

11.  uważa, że kolejne WRF powinny zapewniać specjalne środki finansowe przeznaczone na kształcenie pozaformalne, działania oparte na wolontariacie w dziedzinie edukacji w zakresie obywatelstwa europejskiego dla młodych ludzi w szkołach podstawowych i średnich, w placówkach kształcenia i szkolenia zawodowego oraz wszelkich innych ośrodkach szkoleniowych, ponieważ tego typu działania odgrywają kluczową rolę w zapewnianiu, by wiedza na temat UE była przekazywana w różnych szkołach w całej Europie, podnosząc ogólnie jakość edukacji w zakresie obywatelstwa europejskiego oraz pośrednio wspierając tożsamość europejską i aktywne zaangażowanie obywatelskie wśród młodych obywateli;

12.  przypomina również o swoim poparciu dla wzmacniania zewnętrznego wymiaru programów kulturalnych Erasmus+ i Kreatywna Europa jako istotnego elementu aspektu międzyludzkiego strategii UE dotyczącej międzynarodowych stosunków kulturalnych, ze szczególnym uwzględnieniem krajów o niskich i średnich dochodach oraz specjalnych programów mobilności dla młodych artystów oraz osób pracujących zawodowo w sektorze kultury i sektorze kreatywnym; uważa, że należy wzmocnić zewnętrzny wymiar nowego programu: Europejski Korpus Solidarności;

13.  apeluje o nieprzerwane inwestycje w obecne i przyszłe ramy ET 2020, programy Erasmus+, Kreatywna Europa i Europa dla Obywateli w celu zapewnienia przestrzeni dla organizacji młodzieżowych, aby mogły nadal docierać do młodych ludzi i zapewniać im cenne kompetencje i umiejętności życiowe poprzez możliwości w zakresie uczenia się przez całe życie, kształcenia zorientowanego na osobę uczącą się i kształcenia pozaformalnego i nieformalnego, w szczególności wolontariatu i pracy z młodzieżą;

14.  stwierdza, że zwiększone inwestycje w Erasmus+ muszą umożliwić większy zasięg programu, aby uwzględnić bardziej ambitne możliwości w zakresie mobilności dla uczestników kształcenia i szkolenia zawodowego, młodych ludzi podatnych na zagrożenia oraz młodych ludzi zmagających się z dyskryminacją i przeszkodami różnego rodzaju, w tym osób niepełnosprawnych, osób identyfikujących się jako osoby LGBTI i osób pochodzących z marginalizowanych społeczności oraz uczniów w kontekście wymian szkolnych;

15.  apeluje o zainwestowanie dziesięciokrotnie większych środków w program będący następcą programu Erasmus+ w kolejnym cyklu WRF, aby dotrzeć do znacznie większej liczby młodych ludzi i osób uczących się w Europie oraz osiągnąć pełny potencjał programu, wspierając apel poczyniony przez przewodniczącego Junckera w orędziu o stanie Unii, szereg przywódców europejskich oraz koalicję organizacji społeczeństwa obywatelskiego w kampanii „Erasmus x 10”; zwraca uwagę, że obecny program Erasmus+ stanowi jedynie 1,36 % całego budżetu UE na lata 2014–2020 i do końca jego wdrażania w 2020 r. skorzysta z niego tylko 4 miliony Europejczyków;

16.  podkreśla znaczenie terminowego przyjęcia WRF na okres po 2020 r. i powiązanych rozporządzeń dotyczących programów w celu przeciwdziałania problemom we wdrażaniu programów oraz skrócenia do minimum okresu przejściowego między okresem bieżącym a przyszłym;

17.  uważa, że z uwagi na wciąż wysoką liczbę obywateli europejskich mających słabe umiejętności lub trudności jeśli chodzi o czytanie i pisanie, z uwzględnieniem analfabetyzmu funkcjonalnego i braku umiejętności korzystania z mediów, oraz z uwagi na fakt, że około 40% pracowników w UE nie posiada odpowiednich umiejętności cyfrowych, a 44 % populacji posiada niskie podstawowe umiejętności cyfrowe lub nie posiada ich w ogóle, w kolejnych WRF konieczne jest przeznaczenie znacznych dodatkowych zasobów – poza istniejącymi programami edukacyjnymi – na wspieranie umiejętności cyfrowych przez zapewnienie lepszych możliwości w zakresie kształcenia, szkoleń zawodowych i uczenia się przez całe życie oraz na wspieranie cyfryzacji edukacji i zasobów kulturalnych w celu poprawy i zwiększenia ich jakości oraz dostępu do nich; podkreśla ponadto, że inicjatywy w zakresie umiejętności cyfrowych muszą obejmować zarówno podstawowe umiejętności życiowe, takie jak umiejętności korzystania z mediów i umiejętności cyfrowe, jak również konkretne umiejętności związane z wykonywaną pracą, takie jak kodowanie; nalega, aby nowe WRF zapewniały możliwość ujęcia w ramy całościowej polityki UE dotyczącej umiejętności cyfrowych;

18.  podkreśla znaczenie zajęcia się problemem wykluczenia społecznego osób ze środowisk defaworyzowanych, aby zagwarantować, by takie osoby miały pełny i równy dostęp do kultury i edukacji;

19.  przyjmuje z zadowoleniem inicjatywę Komisji dotyczącą stworzenia Europejskiego Korpusu Solidarności jako programu służącego wzmacnianiu solidarności wśród młodych Europejczyków i zaleca jego kontynuację w kolejnych WRF ze zwiększonym budżetem oraz jako elementu unijnych ram polityki na rzecz młodzieży;

20.  uznaje znaczenie sektora kultury i sektora kreatywnego dla rozwoju społecznego i gospodarczego UE i jej państw członkowskich oraz zaleca opracowanie skoordynowanych ram politycznych ukierunkowanych na konkretne potrzeby dotyczące dalszego rozwoju i promocji tego sektora;

21.  podkreśla potrzebę podjęcia koniecznych działań, aby poprawić dostępność i wdrażanie programów przez ograniczenie biurokracji, możliwie przez uproszczenie, zapewnienie elastyczności i synergii między programami, oraz aby zapobiegać opóźnieniom w płatnościach lub zaległościom w postaci nieopłaconych rachunków;

22.  uznaje znaczenie ochrony zarówno naturalnego, jak i kulturowego dziedzictwa oraz wykorzystywania jego potencjału jako czynnika napędzającego gospodarkę;

23.  apeluje o zwrócenie większej uwagi na jakość szkoleń i przygotowania zawodowego oraz większe uczestnictwo młodych Europejczyków w procesach kształtowania polityki.

INFORMACJE O PRZYJĘCIU OPINIIW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

4.12.2017

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

14

1

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Andrea Bocskor, Silvia Costa, María Teresa Giménez Barbat, Giorgos Grammatikakis, Petra Kammerevert, Stefano Maullu, Luigi Morgano, Sabine Verheyen, Julie Ward, Bogdan Brunon Wenta, Bogdan Andrzej Zdrojewski, Milan Zver

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Norbert Erdős, Hermann Winkler

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Sylvie Goddyn

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

14

+

ALDE

María Teresa Giménez Barbat

PPE

Andrea Bocskor, Norbert Erdős, Stefano Maullu, Sabine Verheyen, Bogdan Brunon Wenta, Hermann Winkler, Bogdan Andrzej Zdrojewski, Milan Zver

S&D

Silvia Costa, Giorgos Grammatikakis, Petra Kammerevert, Luigi Morgano, Julie Ward

1

-

ENF

Sylvie Goddyn

0

0

 

 

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się


OPINIA Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (30.11.2017)

dla Komisji Budżetowej

w sprawie następnych WRF: przygotowanie stanowiska Parlamentu dotyczącego WRF na okres po 2020 r.

(2017/2052(INI))

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Monica Macovei

WSKAZÓWKI

Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych zwraca się do Komisji Budżetowej, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  wskazuje, że struktura nowych wieloletnich ram finansowych (WRF) powinna lepiej odzwierciedlać pięć głównych priorytetów politycznych UE; wzywa do zwiększenia spójności pomiędzy finansowaniem budżetu UE a jego celami, w razie potrzeby przez przebicie szklanego sufitu, jakim jest wartość tego budżetu wynosząca 1 % PKB państw członkowskich, lub dostosowanie i ograniczenie celów UE;

2.  apeluje o zwiększenie środków finansowych na rzecz walki ze zjawiskiem radykalizacji prowadzącej do brutalnego ekstremizmu na terenie UE; jest zdania, że można tego dokonać, propagując integrację oraz zajmując się problemem dyskryminacji, rasizmu i ksenofobii;

3.  podkreśla znaczenie poszczególnych funduszy UE i zaznacza, że działania w dziedzinie bezpieczeństwa i migracji należy pokrywać nie tylko ze środków przeznaczonych na ten cel instrumentów, takich jak Fundusz Azylu, Migracji i Integracji czy Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego, które powinny umożliwiać odpowiedni poziom finansowania, aby sprostać kompleksowym wyzwaniom w tych dziedzinach i od samego początku posiadać zasoby, które będą wystarczające przez cały okres obowiązywania kolejnych WRF, ale też odgórnie je uwzględniać w bardziej ogólnych przyszłych instrumentach, takich jak Europejski Fundusz Społeczny (EFS), Fundusz Spójności czy Fundusz Unii Bezpieczeństwa (odpowiadający programowi na rzecz unii bezpieczeństwa), a także w instrumentach na potrzeby działań zewnętrznych; stwierdza, że nie należy wykluczać możliwości korzystania z innych, bardziej ogólnych instrumentów, jak EFS, w celu finansowania działań, które również przyczyniają się do integracji migrantów i uchodźców w społeczeństwach ich przyjmujących; uważa za konieczne, aby wszystkie europejskie fundusze strukturalne i inwestycyjne nadal obowiązywały po 2020 r., oraz podkreśla, że w niektórych funduszach, takich jak EFS, należy w szczególności uwzględnić kwestię programów na rzecz walki z radykalizacją postaw, marginalizacją, przestępstwami z nienawiści i ksenofobią;

4.  apeluje o większe wsparcie finansowe służące umocnieniu społeczeństwa obywatelskiego;

5.  podkreśla, że poziom i mechanizmy finansowania w dziedzinie bezpieczeństwa i migracji powinny być odpowiednie i muszą umożliwiać niezbędną elastyczność, aby uniknąć regularnego sięgania każdego roku po mechanizm elastyczności w budżecie UE, jak ma to miejsce w przypadku bieżących wieloletnich ram finansowych od 2015 r., oraz aby sposoby udostępniana środków stanowiły skuteczną odpowiedź na pojawiające się potrzeby; jest zdania, że fundusze powinny również obejmować kompleksowy przegląd śródokresowy pozwalający dostosować przydział środków finansowych do rzeczywistych potrzeb w oparciu o aktualne dane statystyczne oraz nagradzać wyniki osiągane w realizacji priorytetów UE;

6.  ponownie podkreśla swoje zaniepokojenie tworzeniem instrumentów ad hoc poza budżetem Unii, takich jak fundusze powiernicze, gdyż instrumenty takie ani nie służą jedności i uniwersalności budżetu UE, ani nie poprawiają jego przejrzystości i zrozumiałości; przypomina, że fundusze powiernicze UE powinny służyć wyłącznie finansowaniu działań poza Unią; przypomina, że Parlament powinien być w stanie egzekwować swoje uprawnienia kontrolne nie tylko w trakcie powstawania tych funduszy powierniczych UE, ale także podczas wypłacania z nich środków;

7.  z żalem odnotowuje zwiększone wsparcie finansowe UE dla krajów trzecich, takich jak Libia czy Turcja, mające na celu zapobieganie migracji, pomimo zastrzeżeń dotyczących sytuacji w zakresie praw człowieka w tychże krajach trzecich;

8.  przypomina, że aby unia bezpieczeństwa należycie funkcjonowała, celem instrumentów finansowych powinno być udoskonalenie obecnych strategii politycznych i istniejących systemów;  

9.  podkreśla znaczenie wszystkich agencji ds. wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych (WSiSW) oraz nowo utworzonych organów Unii w ramach programu na rzecz unii bezpieczeństwa, oraz ich istotną rolę w zwalczaniu przestępczości transgranicznej, oszustw, prania pieniędzy i terroryzmu, czy to w dziedzinie wsparcia w kwestiach azylowych, współpracy sądowej, współpracy policyjnej, zarządzania granicami, ochrony danych, wielkoskalowych projektów informatycznych, czy też praw podstawowych; wzywa do przydzielenia odpowiednich środków na ich funkcjonowanie i prowadzone działania; wyraża ubolewanie, że środki finansowe przekazywane tym agencjom nie dorównują coraz większym oczekiwaniom w związku z przydzielanymi im zadaniami;

a)  wyraża ubolewanie z powodu niezapewnienia w ramach bieżących wieloletnich ram finansowych wystarczających środków organom ścigania, takim jak Europol, Eurojust i Cepol, oraz wzywa do planowania zasobów zgodnie z oczekiwaniami politycznymi i z wymogami operacyjnymi organów, takimi jak potrzeba wsparcia technologicznego i technicznego, a także szkolenia;

b)  apeluje o przyznanie im wyższych środków na utworzenie dodatkowych wspólnych zespołów dochodzeniowo‑śledczych, aby zacieśnić współpracę i zintensyfikować wymianę informacji w ramach dochodzeń transgranicznych;

c)  podkreśla znaczenie pracy wykonywanej przez Europejską Agencję ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (eu-LISA) w związku z wieloma istniejącymi i nowymi systemami w obszarze wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości; apeluje o przydzielenie odpowiednich zasobów finansowych i ludzkich, aby ta praca była kontynuowana, a także o sprawne wdrożenie systemu wjazdu/wyjazdu, europejskiego systemu informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż (ETIAS) i europejskiego systemu przekazywania informacji z rejestrów karnych (ECRIS-TCN) oraz o sprawne zarządzanie tymi systemami, a także o wdrożenie planowanych inicjatyw, aby umożliwić interoperacyjność między unijnymi systemami informacji w zakresie bezpieczeństwa oraz zarządzania granicami i migracją;

d)  przypomina o zobowiązaniu Unii do zwalczania ubóstwa i wykluczenia społecznego podjętym w ramach strategii „Europa 2020”, a także o potrzebie lepszego zrozumienia zjawiska radykalizacji postaw, postępującej marginalizacji niektórych grup, mowy nienawiści i przestępstw z nienawiści oraz reagowania na nie; podkreśla rolę Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA) w związku z tymi kwestiami; wzywa do przydzielenia FRA dodatkowych zasobów kadrowych; ubolewa, że mandat FRA nadal ogranicza jej rolę do wspierania praw podstawowych; podkreśla, że FRA powinna być w stanie z własnej inicjatywy sporządzać opinie na temat wniosków ustawodawczych, a jej kompetencje powinny obejmować cały zakres praw chronionych na mocy Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w tym np. kwestie współpracy policyjnej i sądowej;

e)  wzywa do zapewnienia odpowiednich środków na utrwalenie nowego mandatu Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (Frontex) oraz podkreśla, że jej nowe zadania, uprawnienia i działania będą wymagać stałego finansowania w ramach finansowych po 2020 r.;

f)  apeluje o przydzielenie Europejskiemu Urzędowi Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO) dodatkowych zasobów kadrowych, aby pomóc mu w realizacji rozszerzonego mandatu zakładającego przekształcenie EASO w pełnoprawną agencję zdolną do zapewniania państwom członkowskim niezbędnego wsparcia operacyjnego i technicznego;

g)  podkreśla rolę Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (EMCDDA) jako podmiotu dokonującego kompleksowej oceny sytuacji w zakresie nielegalnego używania narkotyków, znaczenie jego działań prewencyjnych i działań następczych w dziedzinie egzekwowania prawa oraz wynikającą stąd potrzebę zapewnienia centrum odpowiednich zasobów;

h)  wzywa do przydzielenia odpowiednich zasobów w celu zapewnienia sprawnego wdrożenia i prowadzenia działalności Prokuratury Europejskiej;

10.  zwraca się do Komisji o powołanie się na art. 7 Traktatu o Unii Europejskiej wobec państw członkowskich, które poważnie naruszają praworządność, a Radę wzywa do wywiązywania się z zobowiązań spoczywających na niej w tym względzie.

INFORMACJE O PRZYJĘCIU OPINIIW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

28.11.2017

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

40

7

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Asim Ademov, Gerard Batten, Heinz K. Becker, Monika Beňová, Malin Björk, Caterina Chinnici, Rachida Dati, Ana Gomes, Nathalie Griesbeck, Sylvie Guillaume, Jussi Halla-aho, Monika Hohlmeier, Filiz Hyusmenova, Sophia in ‘t Veld, Dietmar Köster, Barbara Kudrycka, Monica Macovei, Roberta Metsola, Claude Moraes, Péter Niedermüller, Ivari Padar, Soraya Post, Birgit Sippel, Branislav Škripek, Csaba Sógor, Sergei Stanishev, Helga Stevens, Traian Ungureanu, Bodil Valero, Marie-Christine Vergiat, Udo Voigt, Kristina Winberg, Tomáš Zdechovský

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Gérard Deprez, Teresa Jiménez-Becerril Barrio, Sylvia-Yvonne Kaufmann, Jean Lambert, Jeroen Lenaers, Nuno Melo, Morten Helveg Petersen, Salvatore Domenico Pogliese, Róża Gräfin von Thun und Hohenstein, Axel Voss

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

André Elissen, Karoline Graswander-Hainz, Georg Mayer, Julia Pitera

GŁOSOWANIE KOŃCOWE IMIENNEW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

40

+

ALDE

Gérard Deprez, Nathalie Griesbeck, Filiz Hyusmenova, Morten Helveg Petersen, Sophia in ‘t Veld

ECR

Jussi Halla-aho, Monica Macovei, Branislav Škripek, Helga Stevens

PPE

Asim Ademov, Heinz K. Becker, Rachida Dati, Monika Hohlmeier, Teresa Jiménez-Becerril Barrio, Barbara Kudrycka, Jeroen Lenaers, Nuno Melo, Roberta Metsola, Julia Pitera, Salvatore Domenico Pogliese, Csaba Sógor, Róża Gräfin von Thun und Hohenstein, Traian Ungureanu, Axel Voss, Tomáš Zdechovský

S&D

Monika Beňová, Caterina Chinnici, Ana Gomes, Karoline Graswander-Hainz, Sylvie Guillaume, Sylvia-Yvonne Kaufmann, Dietmar Köster, Claude Moraes, Péter Niedermüller, Ivari Padar, Soraya Post, Birgit Sippel, Sergei Stanishev

VERTS/ALE

Jean Lambert, Bodil Valero

7

-

EFDD

Gerard Batten, Kristina Winberg

ENF

André Elissen, Georg Mayer

GUE/NGL

Malin Björk, Marie-Christine Vergiat

NI

Udo Voigt

0

0

 

 

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się


OPINIA Komisji Spraw Konstytucyjnych (11.10.2017)

dla Komisji Budżetowej

w sprawie następnych WRF: przygotowanie stanowiska Parlamentu dotyczącego WRF na okres po 2020 r.

(2017/2052(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Gerolf Annemans

WSKAZÓWKI

Komisja Spraw Konstytucyjnych zwraca się do Komisji Budżetowej, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  przypomina, że wydatki UE powinny być odpowiednio elastyczne oraz kontrolowane i rozliczane w stosownym procesie demokratycznym, co wymaga pełnego zaangażowania Parlamentu w podejmowanie decyzji dotyczących rozporządzenia w sprawie WRF; w związku z tym apeluje o ściślejszy dialog między Radą a Parlamentem w negocjacjach dotyczących następnych wieloletnich ram finansowych oraz przestrzega Radę Europejską przed stosowaniem jej zwyczajowego podejścia, polegającego na odgórnym wyznaczaniu ogólnych pułapów każdej pozycji budżetowej, zamiast rozpocząć od oceny rzeczywistych potrzeb programów;

2.  zauważa, że obecne WRF poważnie ograniczają autonomię finansową Unii, ponieważ większość dochodów pochodzi ze składek państw członkowskich, a znaczna część wydatków jest już przeznaczona dla tych samych państw członkowskich, dokąd trafia w postaci zwrotów;

3.  podkreśla, że budżet UE to instrument, który przyczynia się do osiągania wspólnych celów Unii określonych w art. 3 TUE, i uważa, że sprawdził się on w tej roli w przeszłości;

4.  zauważa, że WRF na okres po 2020 r. musi umożliwić Unii reagowanie zarówno na istniejące, jak i pojawiające się wyzwania, które wymagają ogólnoeuropejskiego podejścia;

5.  zwraca uwagę na możliwość zmiany trybu podejmowania decyzji z jednomyślności na większość kwalifikowaną w głosowaniu nad przyjęciem przyszłego rozporządzenia w sprawie WRF, dzięki zastosowaniu przepisów art. 312 ust. 2 TFUE, co bardziej upodobniłoby negocjacje dotyczące WRF do procedury uchwalania budżetu rocznego Unii Europejskiej;

6.  apeluje o dopasowanie przyszłych WRF do kadencji legislacyjnej Parlamentu i do mandatu Komisji, czyli o skrócenie WRF z siedmiu do pięciu lat w przypadku niektórych programów, natomiast w przypadku programów wymagających planowania w dłuższej perspektywie lub dziedzin polityki o złożonej procedurze tworzenia systemu wdrażania, np. polityki spójności lub rozwoju obszarów wiejskich – o uzgadnianie wydatków na okres 5+5 lat z obowiązkowym przeglądem śródokresowym;

7.  przypomina, że praktyki Rady Europejskiej, polegające na próbach rozszerzenia jej roli w procesie legislacyjnym przez podejmowanie decyzji o przepisach ustawodawczych podczas negocjacji w sprawie WRF, są niezgodne z Traktatami, które jednoznacznie zabraniają Radzie Europejskiej podejmowania takich działań;

8.  podkreśla znaczenie WRF jako wieloletniego budżetu ukierunkowanego przede wszystkim na inwestycje;

9.  podkreśla, że brexit będzie miał poważny wpływ na następne WRF, zwłaszcza po stronie dochodów; podkreśla, że w związku z tym należytą uwagę trzeba poświęcić wprowadzeniu autentycznych środków własnych; popiera zalecenia Grupy Wysokiego Szczebla ds. Środków Własnych dotyczące zróżnicowania wpływów do budżetu UE, w tym nowych środków własnych, aby zmniejszyć w budżecie UE wkładów z tytułu DNB i wyeliminować w ten sposób podejście państw członkowskich zakładające tzw. należyty zwrot („juste retour”);

10.  uważa, że Unia Europejska nie może czekać na wynik brexitu z rozpoczęciem przygotowań do negocjacji w sprawie WRF na okres po roku 2020, a Komisja powinna przedstawić wniosek w tej sprawie jak najszybciej, najlepiej w pierwszym kwartale 2018 r.;

11.  przypomina, że nowe priorytety i inicjatywy UE powinny być finansowane z nowych środków bez szkody dla istniejących programów i strategii politycznych; w tym kontekście wzywa do przeprowadzenia głębokiej reformy systemu finansowania Unii w celu przekształcenia go w prawdziwy system środków własnych, aby budżet UE był bardziej stabilny, zrównoważony i przewidywalny, a jednocześnie bardziej przejrzysty z punktu widzenia obywateli; uważa, że należy zająć się kwestią jedności budżetu oraz większej elastyczności budżetowej;

12.  jest zdania, że obywatele europejscy coraz bardziej oczekują, że Unia będzie reagować na poważne wyzwania o charakterze transgranicznym, którym państwa członkowskie nie mogą skutecznie sprostać; przestrzega państwa członkowskie, że Unia nie może należycie zmierzyć się z tymi wyzwaniami, o ile nie zwiększy się odpowiednio jej zasobów budżetowych;

13.  apeluje o większa komplementarność budżetów państw członkowskich i budżetu UE;

14.  jest zdania, że utworzenie w budżecie nowego działu, przeznaczonego na wdrażanie Europejskiej Unii Obrony i najlepiej finansowanego z nowych środków własnych, będzie zgodne z traktatami UE;

15.  podkreśla, że następne WRF powinny w pełni uwzględniać zobowiązania podjęte przez UE na konferencji COP 21.

INFORMACJE O PRZYJĘCIU OPINIIW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

11.10.2017

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

13

5

1

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Gerolf Annemans, Mercedes Bresso, Richard Corbett, Pascal Durand, Danuta Maria Hübner, Diane James, Alain Lamassoure, Maite Pagazaurtundúa Ruiz, Markus Pieper, Paulo Rangel, György Schöpflin, Pedro Silva Pereira, Claudia Țapardel, Kazimierz Michał Ujazdowski

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Ashley Fox, Enrique Guerrero Salom, Jérôme Lavrilleux, Jasenko Selimovic

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Tadeusz Zwiefka

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO

13

+

ALDE

Maite Pagazaurtundúa Ruiz, Jasenko Selimovic

PPE

Danuta Maria Hübner, Alain Lamassoure, , Paulo Rangel, György Schöpflin, Tadeusz Zwiefka

S&D

Mercedes Bresso, Richard Corbett, Enrique Guerrero Salom, Pedro Silva Pereira, Claudia Țapardel

VERTS/ALE

Pascal Durand

5

-

ECR

Ashley Fox, Kazimierz Michał Ujazdowski

ENF

Gerolf Annemans

NI

Diane James

PPE

Jérôme Lavrilleux

1

0

PPE

Markus Pieper

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się


OPINIA Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (6.12.2017)

dla Komisji Budżetowej

w sprawie następnych WRF: przygotowanie stanowiska Parlamentu dotyczącego WRF na okres po 2020 r.

(2017/2052(INI))

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Iratxe García Pérez

WSKAZÓWKI

Komisja Praw Kobiet i Równouprawnienia zwraca się do Komisji Budżetowej, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

A.  mając na uwadze, że na mocy art. 8 TFUE wspieranie równości mężczyzn i kobiet to jedna z podstawowych zasad Unii Europejskiej oraz że uwzględnianie aspektu płci jest zatem prawnym obowiązkiem wynikającym bezpośrednio z traktatów; mając również na uwadze, że do WRF załączone jest wspólne oświadczenie międzyinstytucjonalne w sprawie uwzględnienia aspektu płci;

B.  mając na uwadze, że w WRF na lata 2014–2020 w załączonym wspólnym oświadczeniu z listopada 2013 r. Parlament Europejski, Rada i Komisja uzgodniły, że roczne procedury budżetowe mające zastosowanie do WRF będą w stosownych przypadkach zawierały elementy uwzględniające problematykę płci, z uwzględnieniem sposobów, w jakie ogólne ramy finansowe Unii przyczyniają się do zwiększenia równouprawnienia płci i zapewniają uwzględnianie aspektu płci;

C.  mając na uwadze, że w komunikacie Komisji z dnia 14 września 2016 r. w sprawie średniookresowego przeglądu WRF nie ma wzmianki o wprowadzaniu w życie zasady uwzględniania aspektu płci;

D.  mając na uwadze, że po włączeniu programu Daphne do programu „Prawa, równość i obywatelstwo” należało zapewnić właściwy i sprawiedliwy przydział wsparcia finansowego, z uwzględnieniem poziomu finansowania przydzielonego już w poprzednich programach na lata 2007–2013;

E.  mając na uwadze, że Parlament wielokrotnie wzywał do zapewnienia odpowiedniego finansowania szczegółowego celu programu Daphne w ramach programu „Prawa, równość i obywatelstwo” oraz do jak największego wyeksponowania tego celu; mając jednak na uwadze, że poziom dostępnych środków finansowych dla programu Daphne w latach 2014–2020 zmniejszono w porównaniu z okresem 2007–2013;

F.  mając na uwadze, że dostęp do usług publicznych stanowi podstawowy warunek zagwarantowania ekonomicznej niezależności i upodmiotowienia kobiet; mając również na uwadze, że usługi publiczne pozostają sektorem, w którym zatrudnionych jest dużo kobiet;

1.  stwierdza, że równouprawnienie płci jest zapisane w Traktacie UE; podkreśla, że należy uwzględniać aspekt płci we wszystkich strategiach politycznych, programach i inicjatywach UE, aby zapewnić równouprawnienie w praktyce; podkreśla, że sporządzanie budżetu z uwzględnieniem aspektu płci musi stać się integralną częścią procedury budżetowej na wszystkich jej etapach i we wszystkich liniach budżetowych, a nie tylko w programach, w których efekty związane z aspektem płci są najbardziej oczywiste, tak aby wydatki budżetowe stały się skutecznym narzędziem promowania równości kobiet i mężczyzn;

2.  podkreśla, że w przyszłym okresie programowania należy w większym stopniu i z większą efektywnością uwzględnić narzędzia służące uwzględnianiu aspektów płci i strategie polityczne w zakresie równouprawnienia płci;

3.  odnotowuje, że sporządzanie budżetu z uwzględnieniem aspektu płci jest częścią ogólnej strategii w zakresie równouprawnienia płci; podkreśla w związku z tym, że zaangażowanie instytucji UE w tym zakresie ma kluczowe znaczenie; w tym kontekście wyraża ubolewanie, że nie przyjęto unijnej strategii równości płci na lata 2016–2020, oraz wzywa Komisję, zgodnie z konkluzjami Rady z dnia 16 czerwca 2016 r. w sprawie równości płci, aby umocniła status jej strategicznego zaangażowania na rzecz równości płci w latach 2016–2019 przez przyjęcie go w formie komunikatu;

4.  ubolewa, że pomimo wspólnego oświadczenia w sprawie uwzględniania aspektu płci załączonego do WRF nie poczyniono znaczących postępów w tej dziedzinie oraz że z WRF na lata 2014–2020 nie wyłoniła się wyraźna strategia w zakresie równouprawnienia płci z określonymi założeniami, konkretnymi celami oraz przydzielonymi środkami; wzywa Parlament, Radę i Komisję, aby w załączonym do WRF wspólnym oświadczeniu po raz kolejny zobowiązały do zapewnienia równouprawnienia płci w kolejnych WRF, w tym do sporządzania budżetu z uwzględnieniem aspektu płci; apeluje, by skutecznie monitorowano wdrażanie tego oświadczenia w ramach rocznych procedur budżetowych przez włączenie odpowiedniego przepisu do klauzuli przeglądowej nowego rozporządzenia w sprawie WRF;

5.  wzywa do tego, by równouprawnienie płci było wyraźnie wymienione w dziale 3 „Bezpieczeństwo i obywatelstwo”;

6.  zwraca uwagę, że jednym z głównych celów UE w zakresie budżetu ogólnego są inwestycje strategiczne i trwały wzrost gospodarczy w celu wspierania spójności gospodarczej i tworzenia miejsc pracy, w szczególności z myślą o zwiększaniu uczestnictwa kobiet w rynku pracy, i że w związku z czym kluczowe znaczenie ma zwrócenie szczególnej uwagi na rozwijanie potencjału kobiet we wszystkich sektorach gospodarki: w gospodarce cyfrowej, technologiach informacyjno-komunikacyjnych (ICT) oraz w naukach ścisłych, technologii, inżynierii i matematyce (STEM); podkreśla, że tylko przez położenie szczególnego nacisku na aspekt płci w tych obszarach możliwe będzie rozwiązanie problemu zróżnicowanej sytuacji kobiet i mężczyzn oraz deficytu umiejętności w sektorze ICT i STEM w skali całej Unii;

7.  podkreśla potrzebę wystarczającego finansowania – w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych i Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) – środków promujących i wspierających dobrej jakości edukację, zdolność do zatrudnienia, przedsiębiorczość i tworzenie miejsc pracy dla kobiet i młodzieży, zwłaszcza należących do grup w najbardziej niekorzystnej sytuacji, zarówno na obszarach miejskich, jak i wiejskich, co powinno obejmować m.in. możliwości w sektorze STEM, tak aby wydatki budżetowe były skutecznie wykorzystywane do osiągnięcia celów politycznych;

8.  ponawia apel o to, aby program Daphne otrzymał odrębną linię budżetową w celu zwiększenia przejrzystości w odniesieniu do wykorzystania odnośnych funduszy oraz zapewnienia odpowiedniego poziomu finansowania działań na rzecz zwalczania przemocy wobec kobiet; w związku z tym podkreśla konieczność zwiększenia środków przeznaczonych na cel szczegółowy programu Daphne w latach 2014–2020 zgodnie z przydziałami z poprzedniego okresu programowania;

9.  ubolewa nad faktem, że Europejski Fundusz na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS) nie uwzględnia aspektu płci; podkreśla, że EFIS powinien uwzględniać perspektywę płci, ponieważ Unia Europejska nigdy w pełni i w zadowalający sposób nie poradzi sobie z niedawnymi kryzysami gospodarczymi, jeśli nie rozwiąże się kwestii wpływu tych kryzysów na kobiety, które w większości przypadków ucierpiały najbardziej;

10.  przypomina, że znaczna liczba napływających do UE uchodźców i osób ubiegających się o azyl to kobiety i dzieci; podkreśla, że uwzględnianie aspektu płci to również jedna z podstawowych zasad Funduszu Azylu, Migracji i Integracji (AMIF); ponawia wezwanie do uwzględnienia wymiaru płci również w polityce migracyjnej i azylowej; wzywa do skutecznego korzystania z funduszy AMIF do celów integracji uchodźców i ich rodzin oraz osób ubiegających się o azyl;

11.  stanowczo potępia przywrócenie i rozszerzenie tzw. zasady globalnego knebla i jej wpływ na opiekę zdrowotną nad kobietami i dziewczętami oraz ich prawa w skali globalnej; ponawia apel do UE i państw członkowskich o wypełnienie luki finansowej pozostawionej przez Stany Zjednoczone w dziedzinie praw i zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego, dzięki wykorzystaniu zarówno krajowych, jak i unijnych środków finansowych na wspieranie rozwoju;

12.  podkreśla, jak ważne są inwestycje w wysokiej jakości usługi publiczne oraz przeznaczenie określonych środków na inwestycje w kolejnych WRF, aby zagwarantować odpowiedni poziom wysokiej jakości usług publicznych i publicznej infrastruktury społecznej po przystępnych cenach, w tym ośrodki opieki nad dziećmi, osobami starszymi i innymi osobami niesamodzielnymi;

13.  podkreśla, że aby Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (EIGE) mógł odpowiednio osiągać swoje cele, konieczne jest zwiększenie jego budżetu i liczby pracowników, aby odpowiednio zwiększyć jego możliwości wspierania Komisji przez zapewnianie odpowiednich danych i pomocy technicznej w priorytetowych dziedzinach, takich jak równość kobiet i mężczyzn oraz zwalczanie przemocy na tle płciowym; zwraca uwagę, że EIGE musi nadal być specjalną i oddzielną instytucją w ramach instytucjonalnych Unii.

INFORMACJE O PRZYJĘCIU OPINIIW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

4.12.2017

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

16

1

4

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Daniela Aiuto, Maria Arena, Vilija Blinkevičiūtė, Anna Hedh, Mary Honeyball, Agnieszka Kozłowska-Rajewicz, Florent Marcellesi, Angelika Mlinar, Maria Noichl, Marijana Petir, Ángela Vallina, Anna Záborská

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Stefan Eck, Sirpa Pietikäinen, Evelyn Regner, Marc Tarabella, Mylène Troszczynski, Julie Ward

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Max Andersson, Claudiu Ciprian Tănăsescu, Lambert van Nistelrooij

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

16

+

ALDE

Angelika Mlinar

EFDD

Daniela Aiuto

GUE/NGL

Stefan Eck, Ángela Vallina

PPE

Sirpa Pietikäinen

S&D

Maria Arena, Vilija Blinkevičiūtė, Anna Hedh, Mary Honeyball, Maria Noichl, Evelyn Regner, Claudiu Ciprian Tănăsescu, Marc Tarabella, Julie Ward

VERTS/ALE

Max Andersson, Florent Marcellesi

1

-

ENF

Mylène Troszczynski

4

0

PPE

Agnieszka Kozłowska-Rajewicz, Marijana Petir, Lambert van Nistelrooij, Anna Záborská

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się


INFORMACJE O PRZYJĘCIU SPRAWOZDANIAW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

Data przyjęcia

22.2.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

29

4

3

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Nedzhmi Ali, Lefteris Christoforou, Gérard Deprez, Manuel dos Santos, André Elissen, José Manuel Fernandes, Eider Gardiazabal Rubial, Jens Geier, Esteban González Pons, John Howarth, Zbigniew Kuźmiuk, Vladimír Maňka, Siegfried Mureşan, Jan Olbrycht, Urmas Paet, Paul Rübig, Petri Sarvamaa, Jordi Solé, Patricija Šulin, Eleftherios Synadinos, Indrek Tarand, Isabelle Thomas, Inese Vaidere, Daniele Viotti, Tiemo Wölken, Marco Zanni

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Xabier Benito Ziluaga, Jean-Paul Denanot, Janusz Lewandowski, Ivana Maletić, Stanisław Ożóg, Pavel Poc, Nils Torvalds, Helga Trüpel, Tomáš Zdechovský

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Anders Primdahl Vistisen


GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

29

+

ALDE

Nedzhmi Ali, Gérard Deprez, Urmas Paet, Nils Torvalds

PPE

Lefteris Christoforou, José Manuel Fernandes, Esteban González Pons, Janusz Lewandowski, Ivana Maletić, Siegfried Mureşan, Jan Olbrycht, Paul Rübig, Petri Sarvamaa, Patricija Šulin, Inese Vaidere, Tomáš Zdechovský

S&D

Jean-Paul Denanot, Eider Gardiazabal Rubial, Jens Geier, John Howarth, Vladimír Maňka, Pavel Poc, Manuel dos Santos, Isabelle Thomas, Daniele Viotti, Tiemo Wölken

VERTS/ALE

Jordi Solé, Indrek Tarand, Helga Trüpel

4

-

ECR

Anders Primdahl Vistisen

ENF

André Elissen, Marco Zanni

NI

Eleftherios Synadinos

3

0

ECR

Zbigniew Kuźmiuk, Stanisław Ożóg

GUE/NGL

Xabier Benito Ziluaga

 

Korekty głosowania

+

 

-

 

0

 

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się

Ostatnia aktualizacja: 14 czerwca 2018Informacja prawna