Procedura : 2017/2191(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A8-0049/2018

Teksty złożone :

A8-0049/2018

Debaty :

PV 18/04/2018 - 24
CRE 18/04/2018 - 24

Głosowanie :

PV 19/04/2018 - 10.16

Teksty przyjęte :

P8_TA(2018)0187

SPRAWOZDANIE     
PDF 778kWORD 101k
1.3.2018
PE 612.214v02-00 A8-0049/2018

w sprawie sprawozdania rocznego dotyczącego polityki konkurencji

(2017/2191(INI))

Komisja Gospodarcza i Monetarna

Sprawozdawca: Ramon Tremosa i Balcells

POPRAWKI
PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 OPINIA Komisji Handlu Międzynarodowego
 OPINIA Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów
 OPINIA Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi
 INFORMACJE O PRZYJĘCIU PRZEZ KOMISJĘ PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWĄ
 GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie sprawozdania rocznego dotyczącego polityki konkurencji

(2017/2191(INI))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), w szczególności jego art. 39, 42, 101–109 oraz 174,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 31 maja 2017 r. dotyczące polityki konkurencji za rok 2016 (COM(2017)0285) oraz towarzyszący mu dokument roboczy służb Komisji opublikowany w tym samym dniu,

–  uwzględniając rozporządzenie Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu(1),

–  uwzględniając Białą księgę z dnia 9 lipca 2014 r. pt. „W kierunku skuteczniejszej unijnej kontroli łączenia przedsiębiorstw” (COM(2014)0449),

–  uwzględniając rozporządzenie Komisji (UE) 2017/1084 z dnia 14 czerwca 2017 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 651/2014 w odniesieniu do pomocy na infrastrukturę portową i infrastrukturę portów lotniczych, progów powodujących obowiązek zgłoszenia pomocy na kulturę i zachowanie dziedzictwa kulturowego, pomocy na infrastrukturę sportową i wielofunkcyjną infrastrukturę rekreacyjną, a także programów regionalnej pomocy operacyjnej skierowanych do regionów najbardziej oddalonych oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 702/2014 w odniesieniu do obliczania kosztów kwalifikowalnych(2),

–  uwzględniając wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej nadania organom ochrony konkurencji państw członkowskich uprawnień w celu zapewnienia skuteczniejszego egzekwowania reguł konkurencji i należytego funkcjonowania rynku wewnętrznego (COM(2017)0142),

–  uwzględniając zawiadomienie Komisji z dnia 19 lipca 2016 r. w sprawie pojęcia pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 5 lutego 2014 r. w sprawie umów o współpracy UE w zakresie stosowania polityki konkurencji – dalsze działania(4),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 lutego 2016 r. w sprawie specyficznej sytuacji wysp(5),

  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 22 października 2016 r. w sprawie zielonej księgi w sprawie detalicznych usług finansowych(6),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 lutego 2017 r. w sprawie sprawozdania rocznego dotyczącego polityki konkurencji UE(7) oraz swoje sprawozdania na ten temat z poprzednich lat,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 listopada 2017 r. w sprawie planu działania w sprawie detalicznych usług finansowych(8),

–  uwzględniają stosowne reguły, wytyczne, decyzje, postanowienia, komunikaty i dokumenty Komisji dotyczące konkurencji,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie sprawozdania dotyczącego polityki konkurencji za rok 2016,

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne w sprawie lepszego stanowienia prawa(9),

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej, a także opinie Komisji Handlu Międzynarodowego, Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów oraz Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi (A8-0049/2018),

1.  przyjmuje z zadowoleniem sprawozdanie z dnia 31 maja 2017 r. dotyczące polityki konkurencji za rok 2016 (COM(2017)0285), które pokazuje, że w warunkach uczciwej konkurencji inwestycje i innowacje mają kluczowe znaczenie dla przyszłości Europy;

2.  zdecydowanie popiera niezależność Komisji i krajowych organów ochrony konkurencji w ich misji efektywnego kształtowania i umacniania unijnych reguł konkurencji z korzyścią dla wszystkich unijnych obywateli przedsiębiorstw prowadzących działalność w UE;

3.  przyjmuje z zadowoleniem i w dalszym ciągu popiera wysiłki Komisji na rzecz podtrzymania regularnych kontaktów z członkami właściwej komisji Parlamentu i jej grupą roboczą ds. polityki konkurencji, w uzupełnieniu zorganizowanego dialogu z komisarz ds. konkurencji Margrethe Vestager; jest przekonany, że roczne sprawozdanie Komisji dotyczące polityki konkurencji jest kluczowym działaniem w zakresie kontroli demokratycznej, i z zadowoleniem przyjmuje przekazane przez Komisję informacje zwrotne dotyczące wszystkich szczegółowych postulatów przyjętych przez Parlament;

4.  wzywa Komisję do regularnego informowania Parlamentu i wymiany informacji na temat przygotowania i wdrażania prawodawstwa UE, umów międzynarodowych i innych instrumentów prawa miękkiego dotyczących polityki konkurencji, zgodnie z porozumieniem międzyinstytucjonalnym pomiędzy Komisją i Parlamentem; zauważa, że nie odbywa się to w zadowalający sposób, na przykład w trakcie konsultacji nad umową pomiędzy UE a Kanadą w sprawie wymiany informacji w postępowaniach z zakresu konkurencji; wzywa Radę do jak najszybszego ratyfikowania tej umowy; wyraża zamiar wspierania regularnych wymian poglądów w komisji przedmiotowo właściwej z europejską siecią konkurencji i krajowymi organami ochrony konkurencji;

5.  apeluje do Komisji o monitorowanie wdrażania przepisów związanych z urzeczywistnieniem jednolitego rynku, np. w sektorach energii (włącznie z konsumpcją własną) i transportu, na rynku cyfrowym i w dziedzinie detalicznych usług finansowych, aby poprawić egzekwowanie unijnych reguł konkurencji i zapewnić ich jednolite stosowanie w państwach członkowskich;

6.  podkreśla, że należy pogłębiać jednolity rynek, torując drogę dla nowych sposobów jego ukończenia i dla swobody przedsiębiorczości we wszystkich sektorach; podkreśla potrzebę reform strukturalnych i konsolidacji budżetowej w ramach paktu stabilności i wzrostu; wzywa Komisję, by zapewniła przywrócenie wiarygodności paktu stabilności i wzrostu dzięki dopilnowaniu, by wszystkie państwa członkowskie przestrzegały przepisów zamiast występować o nowe zasady i nowe instytucje;

7.  zauważa, że pomoc państwa może stanowić narzędzie niezbędne do zapewnienia potrzebnej infrastruktury i dostaw dla sektorów energii i transportu, szczególnie w Europie, w której przechodzi się obecnie na czystsze i bardziej przyjazne dla klimatu systemy dostaw energii i systemy transportowe;

8.  odnotowuje, że pomoc państwa może być niezbędna do zapewnienia usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, w tym w zakresie energii, transportu i telekomunikacji; podkreśla, że ingerencja państwa jest często najlepszym narzędziem polityki służącym zapewnieniu usług o kluczowym znaczeniu dla wspierania regionów odizolowanych, oddalonych lub peryferyjnych oraz wysp w Unii;

9.  uważa, że ważne jest zapewnienie konkurencji, co wymaga zagwarantowania możliwości transgranicznego nabywania usług na wewnątrzeuropejskim rynku usług finansowych, w tym usług ubezpieczeniowych;

10.  podkreśla, że jakość sieci połączeń w regionach peryferyjnych i na wyspach ma zasadnicze znaczenie dla utrzymania i rozwijania działalności gospodarczej i społecznej na akceptowalnym poziomie przez utrzymanie kluczowych połączeń biznesowych;

11.  podkreśla, że dostęp do środków pieniężnych za pośrednictwem bankomatów stanowi podstawową usługę publiczną, którą należy świadczyć w sposób wolny od wszelkich dyskryminacyjnych, antykonkurencyjnych lub nieuczciwych praktyk, w związku z czym nie może pociągać za sobą nadmiernych kosztów;

12.  z zadowoleniem przyjmuje wysiłki DG ds. Konkurencji na rzecz dalszego budowania trwałych i zrównoważonych zasobów kadrowych przez cały rok 2016; ponadto z zadowoleniem przyjmuje poprawę zarządzania zasobami kadrowymi w DG ds. Konkurencji oraz fakt, że rotacja pracowników jest na najniższym poziomie od momentu rozpoczęcia zbierania danych na ten temat (z 13,9 % w 2015 r. do 10,8 % w 2016 r.(10)); wzywa Komisję do przeniesienia odpowiednich środków finansowych i zasobów kadrowych do DG ds. Konkurencji oraz do zapewnienia stabilnej sytuacji finansowej, aby umożliwić dyrekcji modernizację narzędzi informatycznych i elektronicznych oraz radzenie sobie z coraz większym obciążeniem pracą i postępem technologicznym; ponownie apeluje o wyraźne rozdzielenie departamentów opracowujących wytyczne od departamentów odpowiedzialnych za ich stosowanie;

13.  pochwala postępy poczynione przez DG ds. Konkurencji w obszarze równych szans, w tym reprezentację kobiet wśród kadry kierowniczej średniego szczebla na poziomie 36 %;

14.  ponownie podkreśla, że korupcja w zamówieniach publicznych wywiera poważny wpływ na europejską konkurencyjność, ponieważ zakłóca funkcjonowanie rynku; przypomina, że zamówienia publiczne są jedną z najbardziej narażonych na korupcję form działalności rządowej; podkreśla, że w niektórych państwach członkowskich zamówienia finansowane ze środków UE wiążą się z większym ryzykiem korupcji niż zamówienia finansowane na szczeblu krajowym; wzywa Komisję do dalszych działań mających na celu zapobieganie sprzeniewierzaniu środków unijnych oraz propagowanie rozliczalności w dziedzinie zamówień publicznych; ponadto z zadowoleniem przyjmuje ustanowienie Prokuratury Europejskiej;

15.  zauważa, że przepisy UE nie ustalają docelowych ram czasowych dla dochodzeń antymonopolowych, co niekiedy skutkuje opóźnionymi decyzjami, podejmowanymi po zobowiązaniu konkurentów do opuszczenia rynku;

16.  wzywa Komisję do przyjęcia orientacyjnych wytycznych w celu skrócenia czasu trwania dochodzeń antymonopolowych, a także postępowań dotyczących nadużywania pozycji dominującej z myślą o zapobieganiu niepewności i nadmiernym obciążeniom dla przedsiębiorstw oraz o ukształtowaniu konkurencyjnego i korzystnego dla konsumentów otoczenia; ostrzega, że bardziej elastyczne ramy czasowe powinny być możliwe wyłącznie w przypadku kompleksowych spraw, w których dochodzenia wymagają rozszerzenia na inne przedsiębiorstwa;

17.  podkreśla, że mimo konieczności wyrównania tempa dochodzeń przy jednoczesnym zapewnieniu właściwej ochrony prawa do obrony oraz dobrej jakości dochodzeń orientacyjne ramy czasowe mogą pomóc organom antymonopolowym w efektywniejszym korzystaniu z własnych zasobów; zauważa, że w celu przyspieszenia najważniejszych dochodzeń antymonopolowych Komisja i zainteresowane strony mogłyby w większym stopniu korzystać z uproszczonych postępowań antymonopolowych oraz poprawić dostęp do odpowiednich dokumentów;

18.  zauważa, że większość decyzji dotyczących kwestii antymonopolowych zapada na szczeblu krajowym; wzywa zatem Komisję do monitorowania ogólnej spójności i niezależności polityki konkurencji oraz jej egzekwowania na rynku wewnętrznym, z uwzględnieniem zasad pomocniczości i proporcjonalności oraz przy wsparciu ze strony europejskiej sieci konkurencji; podkreśla, że niezależność krajowych organów ochrony konkurencji ma istotne znaczenie, w związku z czym z zadowoleniem przyjmuje przedstawioną przez Komisję propozycję europejskiej sieci konkurencji plus służącej poprawie zdolności krajowych organów ochrony konkurencji w celu zapewnienia bardziej skutecznego egzekwowania prawa konkurencji UE;

19.  uważa, że Komisja powinna sprawdzić, czy krajowe organy ochrony konkurencji dysponują odpowiednimi zasobami finansowymi, kadrowymi i technicznymi, aby móc wykonywać swoje zadania w sposób w pełni niezależny, oraz czy procedury wyboru lub mianowania ich dyrektorów i członków kadry kierowniczej wyższego szczebla są przejrzyste i wolne od wpływów politycznych; podkreśla, że niezależność krajowych organów ochrony konkurencji, w tym niezależność budżetowa, jest niezbędne do zapewnienia skutecznego egzekwowania prawa konkurencji UE; wzywa państwa członkowskie do dopilnowania, aby krajowe organy ochrony konkurencji upubliczniały roczne sprawozdania zawierające dane statystyczne i uzasadnioną syntezę realizowanych przez nie działań, a ponadto zwraca się do Komisji o przedłożenie Parlamentowi rocznego sprawozdania poświęconego tym kluczowym kwestiom; uważa, że krajowe organy ochrony konkurencji muszą dysponować procedurami gwarantującymi, że w przypadku odejścia z zajmowanych stanowisk ich pracownicy i dyrektorzy nie będą przez rozsądny okres podejmować działalności mogącej prowadzić do konfliktu interesów w związku z konkretną sprawą, w którą byli zaangażowani w danym krajowym organie ochrony konkurencji; podkreśla znaczenie europejskiej sieci konkurencji, która stanowi platformę regularnej wymiany informacji pomiędzy Komisją a krajowymi organy ochrony konkurencji w celu zapewnienia skutecznego i spójnego stosowania reguł konkurencji; wzywa Komisję do uwzględnienia opinii krajowych organów ochrony konkurencji;

20.  uważa, że badanie na temat znajomości i zrozumienia unijnego prawa konkurencji i unijnych zasad pomocy państwa wśród przedsiębiorstw, a zwłaszcza MŚP, mogłoby się przyczynić do poprawy egzekwowania unijnych reguł konkurencji, a zarazem dostarczyłoby pomocnych wskazówek;

21.  uważa, że środki tymczasowe, zwłaszcza w gospodarce cyfrowej, mogą stanowić ważny instrument gwarantujący, że naruszenia przepisów w trakcie dochodzenia nie zaszkodzą konkurencji w poważny i nieodwracalny sposób; wzywa Komisję do sprawdzenia dostępnych opcji w zakresie przyspieszenia postępowań przed organami ochrony konkurencji w sprawie stosowania art. 101 i 102 TFUE lub w zakresie uproszczonego wprowadzania środków tymczasowych; w związku z tym wzywa Komisję do przeprowadzenia odnośnego badania oraz przedłożenia Parlamentowi i Radzie jego wyników i ewentualnego wniosku ustawodawczego;

22.  wzywa Komisję, by w kontekście możliwej reformy rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw starannie sprawdziła, czy w obecnych praktykach oceny w dostatecznym stopniu uwzględniono sytuację na rynkach cyfrowych; uważa, że niezbędne może być dostosowanie kryteriów oceny połączeń przedsiębiorstw w gospodarce cyfrowej; podkreśla ponadto, że niezależność krajowych organów ochrony konkurencji należy zagwarantować nie tylko w przypadku stosowania art. 101 i 102 TFUE, lecz także egzekwowania europejskich przepisów dotyczących łączenia przedsiębiorstw; podkreśla w związku z tym konieczność wprowadzenia równoważnych zasad w tym zakresie na szczeblu UE;

23.  z zadowoleniem przyjmuje nieustanne wysiłki Komisji zmierzające do wyjaśnienia różnych aspektów definicji pomocy państwa, czego dowodem jest jej zawiadomienie w sprawie pojęcia pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, które stanowi ważny element składowy inicjatywy unowocześnienia polityki w dziedzinie pomocy państwa; odnotowuje w szczególności wysiłki Komisji zmierzające do wyjaśnienia pojęć „przedsiębiorstwo” i „działalność gospodarcza”; zauważa jednak, że nadal trudno jest wyznaczyć granicę między działalnością gospodarczą a pozagospodarczą, szczególnie w dziedzinie spraw społecznych; zwraca ponadto uwagę, że zapewnienie właściwej wykładni Traktatu jest rolą Trybunału Sprawiedliwości UE;

24.  przypomina, że uczciwa konkurencja podatkowa ma znaczenie dla integralności rynku wewnętrznego oraz że wszyscy uczestnicy rynku, włącznie z przedsiębiorstwami cyfrowymi, powinni wywiązywać się ze sprawiedliwie rozłożonych płatności podatkowych w miejscu generowania zysku i konkurować ze sobą na równych warunkach; pochwala szczegółowe dochodzenia Komisji w tym zakresie i podkreśla, że przeciwdziałanie oszustwom podatkowym i agresywnemu planowaniu podatkowemu jest niezbędne do zapewnienia równych warunków działania na całym jednolitym rynku oraz do konsolidacji solidnych budżetów publicznych; podkreśla, że zasady pomocy państwa mają też zastosowanie do zwolnień od podatku i że konieczne jest wyeliminowanie praktyk antykonkurencyjnych powodujących zakłócenia na rynku, takich jak selektywne korzyści podatkowe; zachęca państwa członkowskie do zapewnienia Komisji dostępu do wszelkich istotnych informacji wymienianych pomiędzy krajowymi organami podatkowymi, aby ocenić zgodność ich interpretacji indywidualnych prawa podatkowego oraz uzgodnień podatkowych z unijnymi regułami konkurencji;

25.  wyraża zaniepokojenie z powodu braku działań ze strony organów ochrony konkurencji przeciwko likwidowaniu z mocą wsteczną systemów wsparcia dla energii ze źródeł odnawialnych; podkreśla, że to zaniechanie działań dodatkowo zakłóciło konkurencję, ponieważ inwestorzy międzynarodowi mogli uzyskać rekompensaty, za to inwestorzy lokalni nie mieli takiej możliwości; wzywa Komisję do zbadania zakłócających skutków opłat za moc i opłat w związku z moratorium na energię jądrową, które są stosowane na rynkach energii elektrycznej;

26.  apeluje o taką rewizję wytycznych dotyczących pomocy państwa w zakresie opodatkowania, aby uwzględniały przypadki nieuczciwej konkurencji, które wykraczają poza interpretacje indywidualne i ustalanie cen transferowych;

27.  podkreśla konieczność zapewnienia prostych i przejrzystych strategii i regulacji podatkowych;

28.  z aprobatą przyjmuje decyzję Komisji wymierzoną w nielegalne korzyści podatkowe przyznane koncernowi Amazon oraz jej poprzednie przełomowe decyzje dotyczące niezgodnych z prawem selektywnych korzyści podatkowych i podkreśla, że niezwykle ważne jest terminowe odzyskiwanie pomocy przyznanej niezgodnie z prawem; zauważa, że Luksemburg ogłosił zamiar odwołania się od decyzji w sprawie Amazona, podobnie jak uczyniła Irlandia w sprawie przeciwko Apple; wzywa Komisję do dalszego monitorowania sytuacji we wszystkich państwach członkowskich oraz do podejmowania decyzji wymierzonych we wszelką przyznaną niezgodnie z prawem pomoc państwa we wszystkich porównywalnych przypadkach, aby zagwarantować równe traktowanie i przywrócić równe warunki działania;

29.  podkreśla konieczność opodatkowania przedsiębiorstw cyfrowych na podstawie ich rzeczywistej działalności w państwach członkowskich przez przechwytywanie obrotu generowanego za pośrednictwem platform cyfrowych i tym samym zapobieganie powstaniu niekorzystnej sytuacji konkurencyjnej dla przedsiębiorstw prowadzących działalność w formie stałej obecności fizycznej;

30.  uważa, że planowanie podatkowe może utrudniać uczciwą konkurencję na rynku wewnętrznym, ponieważ nowe podmioty i MŚP prowadzące działalność wyłącznie w jednym państwie są w gorszej sytuacji niż przedsiębiorstwa wielonarodowe, które mogą przenosić zyski lub stosować inne formy agresywnego planowania podatkowego za pomocą rozmaitych decyzji i instrumentów dostępnych wyłącznie dla nich; zauważa z zaniepokojeniem, że wynikające z tego stanu rzeczy niższe zobowiązania podatkowe oznaczają wyższy zysk po opodatkowaniu dla przedsiębiorstw wielonarodowych oraz nierówne warunki działania dla ich konkurentów na jednolitym rynku, którzy nie uciekają się do agresywnego planowania podatkowego i płacą podatki w miejscu prowadzenia działalności;

31.  zwraca się do Komisji o rozpoczęcie negocjacji ze wszystkimi państwami i terytoriami, które mają odpowiedni dostęp do wspólnego rynku, a w których brakuje skutecznej kontroli pomocy państwa umożliwiającej zapobieganie nieuczciwej konkurencji podatkowej;

32.  zwraca uwagę na możliwość wykorzystywania funduszy publicznych w celu ratowania banków, które odgrywają istotną rolę w danym regionie; apeluje do Komisji o wyjaśnienie, na jakich warunkach jest to możliwe, szczególnie w odniesieniu do unijnych zasad pomocy państwa i zasad umarzania lub konwersji długu; uważa, że obecne ramy prawne są niejasne, i wzywa Komisję do zaradzenia tej sytuacji;

33.  przypomina, że zgodnie z dyrektywą w sprawie systemów gwarancji depozytów wykorzystywanie takich systemów do zapobiegania upadłości instytucji kredytowych powinno się odbywać w jasno określonych ramach i w każdym wypadku zgodnie z zasadami pomocy państwa;

34.  wzywa Komisję do ponownej corocznej oceny, czy nadal spełniane są wymogi dotyczące stosowania art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE w sektorze finansowym;

35.  uważa, że w następstwie kryzysu finansowego wzrósł poziom koncentracji w sektorze bankowym i że w niektórych przypadkach sprzyjały temu europejskie i krajowe organy nadzoru; wzywa Komisję do monitorowania tego zjawiska oraz do przeprowadzenia badania w podziale na kraje na poziomie europejskim w celu przeanalizowania jego wpływu na konkurencję;

36.  z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie, podjęte przez komisarz M. Vestager w ramach zorganizowanego dialogu z Komisją Gospodarczą i Monetarną w dniu 21 listopada 2017 r., do zastanowienia się nad możliwymi zakłóceniami konkurencji wynikającymi z programu zakupów w sektorze przedsiębiorstw Europejskiego Banku Centralnego oraz do przedstawienia odpowiedzi w ujęciu jakościowym; podkreśla w związku z tym, że pojęcie selektywności pomocy państwa jest zasadniczym kryterium, które wymaga starannego zbadania; ponadto wskazuje w związku z tym na art. 4 ust. 3 TUE, który zawiera tzw. zasadę lojalności;

37.  wzywa Komisję do ścisłego monitorowania działań w sektorach bankowości detalicznej i usług finansowych pod kątem wszelkich naruszeń zasad antymonopolowych i działalności kartelowej oraz do ścisłej współpracy z krajowymi organami ochrony konkurencji w zakresie egzekwowania unijnych zasad antymonopolowych;

38.  uważa, że priorytetem jest dopilnowanie, by w przypadku potrzeby walki z przyszłymi kryzysami bankowymi ściśle i bezstronnie przestrzegać zasad pomocy państwa w celu ochrony podatników przed obciążeniem związanym z ratowaniem banków;

39.  zgadza się z ustaleniem przeprowadzonego przez Komisję badania sektorowego w dziedzinie handlu elektronicznego, zgodnie z którym transgraniczny handel elektroniczny może przyczyniać się do dalszej integracji jednolitego rynku, stworzyć korzystne otoczenie konkurencyjne dla przedsiębiorstw oraz poszerzyć ofertę dla konsumentów, jednak środki umożliwiające geoblokowanie stanowią istotną przeszkodę w tym zakresie; podkreśla, że w pewnych okolicznościach można to uznać za sprzeczne z art. 101; pochwala zobowiązanie Komisji do ukierunkowania działań na egzekwowanie unijnych reguł konkurencji, które powstały lub upowszechniły się w związku z rozwojem i coraz większym znaczeniem gospodarki cyfrowej; z zadowoleniem przyjmuje też zamiar Komisji, aby pogłębić dialog z krajowymi organami ochrony konkurencji w celu zapewnienia spójnego stosowania unijnych reguł konkurencji w odniesieniu do praktyk w handlu elektronicznym;

40.  wzywa głównego negocjatora UE ds. brexitu, aby we współpracy z komisarz M. Vestager rozpoczął jak najszybciej uczciwą i przejrzystą dyskusję na temat przyszłych stosunków UE i Zjednoczonego Królestwa w dziedzinie konkurencji;

41.  uważa, że agenda brexitu nie może zagrażać żadnemu z toczących się dochodzeń(11) w sprawie potencjalnych naruszeń unijnych reguł konkurencji przez Zjednoczone Królestwo lub przedsiębiorstwa z siedzibą w tym kraju oraz że każda ostateczna decyzja podjęta przez Komisję po dniu 29 marca 2019 r. powinna pozostać wiążąca;

42.  odnotowuje pisemne zgłoszenie zastrzeżeń przez Komisję oraz zawarty w nim wstępny wniosek, że firma Google nadużywała pozycji dominującej własnej wyszukiwarki internetowej, przyznając niezgodne z prawem korzyści innemu ze swoich produktów – usłudze porównywania cen; apeluje do Komisji o zapewnienie skutecznego i szybkiego wdrożenia tego środka zaradczego przez Google, aby uniemożliwić mu dalsze nadużywanie pozycji dominującej; podkreśla, że Komisja powinna przeprowadzić dogłębną analizę i nadzorować sposób, w jaki propozycja dotycząca Google będzie się sprawdzać w praktyce w celu przywrócenia równych warunków działania niezbędnych do pobudzania konkurencji i innowacyjności; zauważa, że bez prawdziwego strukturalnego rozdzielenia przez Google ogólnych i specjalistycznych usług wyszukiwania podejście aukcyjne może nie zapewnić równego traktowania; zachęca Komisję i dyrektora generalnego Google do udziału we wspólnym wysłuchaniu publicznym Komisji Gospodarczej i Monetarnej (ECON) oraz Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (IMCO); jest zdania, że wszystkie przedsiębiorstwa, w tym z sektora cyfrowego, powinny ściśle współpracować z Parlamentem i m.in. uczestniczyć w wysłuchaniach publicznych;

43.  wzywa Komisję do podjęcia bardziej ambitnych działań na rzecz wyeliminowania bezprawnych przeszkód dla konkurencji w internecie w celu zapewnienia unijnym konsumentom wolnych od ograniczeń internetowych zakupów u sprzedawców mających siedzibę w innym państwie członkowskim, przy czym należy uniknąć tworzenia nowych barier spowodowanych istniejącymi różnicami w prawie ochrony konsumentów;

44.  wzywa Komisję do starannego przeprowadzenia i jak najszybszego zakończenia pozostałych toczących się postępowań antymonopolowych, np. w sprawie Android i AdSense, oraz dochodzeń dotyczących wyszukiwarek turystycznych i lokalnych, gdzie Google rzekomo nadużywa swojej pozycji dominującej kosztem istniejących i potencjalnych konkurentów, którym uniemożliwiono wejście na rynek i rozwój w tej dziedzinie; podkreśla, że Komisja musi być dobrze przygotowana i dysponować odpowiednimi środkami w pierwszej sprawie dotyczącej dużych zbiorów danych o pojemności około 5,2 terabajtów; podkreśla, że wykorzystywanie danych osobowych przez duże spółki technologiczne jest działaniem bezprecedensowym, a konsumenci często nie są świadomi ani informowani o zakresie, w jakim ich dane są wykorzystywane, na przykład do profilowania lub do wysyłania reklam ukierunkowanych; uważa, że przedsiębiorstwa cyfrowe stanowią szczególne wyzwanie dla organów ochrony konkurencji i organów podatkowych, zwłaszcza w zakresie algorytmów, sztucznej inteligencji czy wartości danych; zachęca Komisję, by opracowała politykę uwzględniającą fakt pojawienia się gospodarek cyfrowych oraz instrumenty egzekwowania tej polityki, zapewniając sobie do dyspozycji pełny skład inżynierów i specjalistów z dziedziny zaawansowanych technologii na potrzeby monitorowania zachowań antykonkurencyjnych związanych z gospodarką cyfrową i gospodarką platform oraz podejmowania odpowiednich działań;

45.  podkreśla znaczenie toczących się dochodzeń w sektorze farmaceutycznym, zważywszy na coraz liczniejsze dowody świadczące o zakłóceniach rynku w tej dziedzinie, włącznie z ograniczeniami ilościowymi, manipulacjami cenowymi i przeszkodami związanymi z dostępnością leków generycznych;

46.  z zadowoleniem przyjmuje notę informacyjną Komisji z dnia 6 października 2017 r. potwierdzającą przeprowadzanie niezapowiedzianych inspekcji dotyczących dostępu do informacji o rachunkach bankowych przez usługi konkurencyjne; wzywa Komisję do zachowania czujności w tej kwestii, szczególnie w chwili wejścia w życie regulacyjnych standardów technicznych w zakresie silnego uwierzytelnienia klienta i bezpiecznej komunikacji;

47.  z zadowoleniem przyjmuje dochodzenie Komisji w sprawie kartelu samochodów ciężarowych oraz wyciągnięte z niego wnioski;

48.  zwraca się do Komisji o wyjaśnienie zasad pomocy państwa dla europejskich i nieeuropejskich linii lotniczych w celu stworzenia równych warunków działania dla ich operacji ukierunkowanych na rynki europejskie i pozaeuropejskie; uważa, że w określonych sytuacjach pomoc na restrukturyzację mogłaby wywoływać zakłócenia; uważa, że w odniesieniu do wszystkich przewoźników lotniczych wykonujących loty z i do UE oraz do krajowych i tanich przewoźników należy stosować takie same reguły konkurencji, przy czym należy uwzględnić sytuację przewoźników, których operacje nie wywierają znaczącego wpływu na rynek; zauważa, że Komisja zatwierdziła przejęcie przez Lufthansę spółki zależnej LGW Air Berlin, pod warunkiem spełnienia określonych zobowiązań w celu uniknięcia zakłóceń konkurencji; wzywa Komisję do monitorowania sytuacji w perspektywie średnio- i długoterminowej oraz do przeciwdziałania wszelkim praktykom antykonkurencyjnym w branży lotniczej, które osłabiają skuteczność przepisów z zakresu ochrony konsumentów;

49.  zwraca się do Komisji o zbadanie przewagi tanich linii lotniczych na różnych trasach lotniczych w Europie oraz struktury cen obowiązujących na tych trasach; zauważa, że taką pozycję często uzyskuje się za pośrednictwem agresywnych lub wręcz drapieżnych praktyk rynkowych, które eliminują konkurencję oraz prowadzą ostatecznie do obciążania konsumentów wyższymi taryfami i kosztami; 

50.  wzywa Komisję do równie ścisłego stosowania zasad pomocy państwa w odniesieniu do przedsiębiorstw kolejowych, w szczególności tych, które otrzymały już pomoc na restrukturyzację;

51.  domaga się, aby Komisja dokonała starannej oceny wszystkich umów dotyczących połączenia przewoźników lotniczych zgodnie z unijną procedurą kontroli połączeń przedsiębiorstw, włącznie z wpływem tych umów na konkurencję rynkową i potencjalnymi szkodami dla konsumentów, przede wszystkich w postaci wyższych cen i ograniczeń w bezpośrednim dostępie do miejsc docelowych;

52.  apeluje do Komisji o ukończenie wdrażania jednolitego europejskiego obszaru kolejowego, o zapewnienie pełnej przejrzystości przepływów finansowych między podmiotami zarządzającymi infrastrukturą a przedsiębiorstwami kolejowymi oraz o sprawdzenie, czy każde państwo członkowskie ma niezależny krajowy organ regulacyjny o silnej pozycji odpowiedzialny za przeciwdziałanie praktykom monopolistycznym;

53.  wyraża zaniepokojenie z powodu szkodliwych dla konkurencji skutków sytuacji, w której podmioty mają wspólnych właścicieli – dużych inwestorów instytucjonalnych; uważa, że fakt, iż tacy inwestorzy posiadają znaczącą większość udziałów bezpośrednich konkurentów w tym samym sektorze, na przykład przedsiębiorstw lotniczych, tworzy quasi-oligopol i ma szkodliwy wpływ na konsumentów oraz całą gospodarkę z powodu ograniczania konkurencji; wzywa Komisję do podjęcia wszelkich niezbędnych środków w celu przeciwdziałania możliwym zakłóceniom konkurencji związanym ze wspólną strukturą właścicielską; ponadto wzywa Komisję do zbadania wspólnej struktury właścicielskiej oraz do sporządzenia i przedstawienia Parlamentowi sprawozdania w sprawie jej wpływu na rynki europejskie, szczególnie na ceny i innowacyjność;

54.  przyjmuje z aprobatą rewizję rozporządzenia (WE) nr 868/2004 mającego na celu ochronę konkurencji, zapewnienie wzajemności i wyeliminowanie nieuczciwych praktyk, w tym rzekomej pomocy państwa dla linii lotniczych z niektórych państw trzecich, a także rozwiązanie kwestii regulacyjnych, takich jak warunki pracy i zagadnienia środowiskowe; zgadza się z Komisją, że najlepszym sposobem działania byłoby przyjęcie nowego kompleksowego instrumentu prawnego służącego przeciwdziałaniu zakłóceniom rynku w sektorze transportu międzynarodowego, zachęcanie Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO) do zaangażowania się na rzecz konkurencji linii lotniczych na szczeblu regionalnym, a także uczciwa konkurencja bazująca na umowach o komunikacji lotniczej; uważa, że przejrzystość klauzuli o uczciwej konkurencji ma zasadnicze znaczenie dla zapewnienia równych warunków działania; jest zdania, że wspomniane rozporządzenie lub inne odpowiednie środki ustawodawcze powinny zapobiegać zachowaniom antykonkurencyjnym w odniesieniu do dystrybucji biletów, takim jak wprowadzanie przez niektóre linie lotnicze dodatkowych opłat lub ograniczanie dostępu do informacji osobom korzystającym z systemów rezerwacji innych niż należące do tych linii;

55.  przypomina, że lotnictwo ma zasadnicze znaczenie dla jakości sieci połączeń w UE zarówno pomiędzy samymi państwami członkowskimi, jak i z państwami trzecimi, odgrywa kluczową rolę w integracji i konkurencyjności UE, a ponadto wnosi istotny wkład we wzrost gospodarczy i zatrudnienie; zauważa, że ogólna sieć połączeń w UE opiera się w znacznej mierze na usługach lotniczych świadczonych przez unijnych przewoźników lotniczych;

56.  z zadowoleniem przyjmuje uproszczenie przez Komisję zasad dotyczących inwestycji publicznych w portach i portach lotniczych, w dziedzinie kultury i w regionach najbardziej oddalonych; podkreśla, że, biorąc pod uwagę potrzeby w zakresie jakości sieci połączeń regionów najbardziej oddalonych i peryferyjnych oraz zgodnie z obowiązującymi wytycznymi Komisji, wszystkie porty lotnicze finansowane z budżetu UE lub przez Europejski Bank Inwestycyjny powinny funkcjonować na podstawie pozytywnej analizy kosztów i korzyści oraz średnio- lub długoterminowej rentowności operacyjnej i ekonomicznej, aby unikać finansowania lotnisk-widm w Europie;

57.  podkreśla znaczenie ochrony przejrzystości i neutralności informacji na temat lotów, zapewnienia równych warunków działania na rynku, a ostatecznie ochrony zdolności konsumentów europejskich do dokonywania świadomych wyborów; w związku z tym wzywa Komisję, by przestrzegała tych zasad podczas przeglądu kodeksu postępowania dla komputerowych systemów rezerwacji oraz rozporządzenia w sprawie przewozów lotniczych;

58.  wzywa Komisję do zapewnienia uczciwej konkurencji w sektorze transportu w celu urzeczywistnienia jednolitego rynku, biorąc pod uwagę interes publiczny i względy środowiskowe oraz gwarantując ochronę sieci połączeń regionów wyspiarskich i peryferyjnych; wzywa Komisję do monitorowania przypadków publicznych sieci portów i portów lotniczych zarządzanych za pośrednictwem monopolu;

59.  podkreśla, że współpraca międzynarodowa ma zasadnicze znaczenie dla skutecznego egzekwowania zasad prawa konkurencji w epoce globalizacji; w tym kontekście popiera stałe zaangażowanie Komisji i krajowych organów ochrony konkurencji na takich forach wielostronnych jak Międzynarodowa Sieć Konkurencji, Komitet Konkurencji Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD), Bank Światowy oraz Konferencja Narodów Zjednoczonych do spraw Handlu i Rozwoju (UNCTAD); zwraca się do Komisji o uwzględnianie części poświęconych konkurencji w międzynarodowych umowach handlowych i inwestycyjnych; zachęca Komisję do dalszego wspierania konwergencji instrumentów i praktyk polityki konkurencji, w tym w drodze współpracy dwustronnej z państwami trzecimi, na wzór umowy o współpracy drugiej generacji z 2013 r. pomiędzy UE i Szwajcarią; pochwala dialog nawiązany między Komisją i Chinami w sprawie kontroli pomocy państwa oraz z uwagą śledzi przyjęcie przez Chiny systemu przeglądu uczciwej konkurencji zaprojektowanego z myślą o zagwarantowaniu, że środki państwowe nie wpływają negatywnie na wejście na rynek i na wyjście z niego ani na swobodny przepływ towarów; ponawia swój wniosek skierowany do komisarz M. Vestager o skuteczne dopilnowanie, by Komisja przekazywała właściwej komisji Parlamentu informacje i regularne aktualizacje na temat jej działań zewnętrznych w dziedzinie polityki konkurencji;

60.  podkreśla, że konkurencja funkcjonalna na europejskim jednolitym rynku będzie korzystna przede wszystkim dla konsumentów; uważa, że ścisłe i bezstronne egzekwowanie polityki konkurencji może znacząco przyczynić się do realizacji kluczowych priorytetów politycznych, takich jak pogłębiony i bardziej sprawiedliwy rynek wewnętrzny, połączony jednolity rynek cyfrowy oraz zintegrowana i przyjazna dla klimatu unia energetyczna; przypomina, że tradycyjne modele rynkowe polityki konkurencji mogą być nie zawsze dostosowane do rynku cyfrowego, na przykład w przypadku modeli biznesowych opartych na platformach cyfrowych lub rynków wielostronnych;

61.  zwraca uwagę, że jednolity zbiór zasad obliczania podstawy opodatkowania osób prawnych umożliwiłby wyeliminowanie nieuczciwej konkurencji podatkowej, takiej jak zawieranie umów podatkowych między niektórymi przedsiębiorstwami wielonarodowymi a państwami członkowskimi; odnotowuje toczące się negocjacje w sprawie wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych (CCCTB); 

62.  zwraca uwagę na znaczenie ram regulacyjnych sprzyjających przyciąganiu i mobilizowaniu przez porty lotnicze inwestycji prywatnych; uważa, że ocena Komisji dotycząca dyrektywy w sprawie opłat lotniskowych w połączeniu ze efektywnymi konsultacjami z liniami lotniczymi / portami lotniczymi powinna pomóc w doprecyzowaniu, czy obowiązujące przepisy stanowią skuteczne narzędzie wspierania konkurencji i dbania o interesy europejskich konsumentów, czy też potrzebna jest w tym zakresie reforma;

63.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że rząd hiszpański jest gotów zawrzeć umowę lotniczą między Hiszpanią i Rosją, która umożliwi bezpośrednie loty między Barceloną a Tokio;

64.  zachęca Komisję, aby zbadała dwustronne umowy lotnicze między państwami członkowskimi a państwami trzecimi w celu zapewnienia uczciwej konkurencji;

65.  wzywa Komisję, by uwzględniła potencjalne skutki brexitu dla konkurencji w sektorze lotniczym i podjęła odnośne działania, szczególnie w przypadkach, w których wpłynęłoby to na brytyjskie członkostwo w umowie w sprawie wspólnego europejskiego obszaru lotniczego (WEOL), czego skutkiem byłoby ograniczenie dostępu do wszystkich kierunków lotu w UE i vice versa;

66.  uważa, że zapewnianie przedsiębiorstwom równych warunków działania na rynku wewnętrznym zależy również od wysiłków na rzecz zdecydowanego zwalczania dumpingu socjalnego;

67.  wzywa Komisję do dalszego przeciwdziałania długoterminowym skutkom przerwanych dyskusji na temat przyszłego prawodawstwa dotyczącego unijnej strategii w dziedzinie lotnictwa;

68.  z zadowoleniem przyjmuje przeprowadzoną przez Komisję wstępną ocenę skutków oraz konsultacje publiczne w sprawie łańcucha dostaw żywności; zauważa, że Parlament apelował już do Komisji i krajowych organów ochrony konkurencji o reakcję na obawy związane ze skumulowanym wpływem szybkiej koncentracji sektora dystrybucji na szczeblu krajowym z jednej strony oraz rozwoju powiązań wielkich dystrybutorów na szczeblu europejskim i międzynarodowym z drugiej, zarówno na wcześniejsze ogniwa łańcucha dostaw żywności, jak i na dystrybutorów i konsumentów; uważa, że takie zmiany strukturalne budzą obawy dotyczące potencjalnych dostosowań strategicznych, ograniczenia konkurencji oraz obniżenia marż umożliwiających inwestowanie i innowacje w łańcuchu dostaw żywności, a także obawy dotyczące właściwego funkcjonowania organizacji producentów, zwłaszcza drobnych producentów rolnych, oraz wyboru odmian dostosowanych do uwarunkowań agroekologicznych; wzywa Komisję do wprowadzenia na szczeblu UE wiążących ram prawnych w celu zwalczania w łańcuchu dostaw żywności nieuczciwych praktyk handlowych, które mają negatywny wpływ na producentów;

69.  z zadowoleniem przyjmuje dogłębne dochodzenie przeprowadzone przez Komisję w sprawie połączenia Monsanto-Bayer; wyraża głębokie zaniepokojenie faktem, że w przypadku zatwierdzenia połączenia spółek Monsanto i Bayer trzy spółki (ChemChina-Syngenta, Du Pont-Dow oraz Bayer-Monsanto) będą posiadać i sprzedawać do 60 % światowej produkcji opatentowanych nasion oraz 64 % światowej produkcji pestycydów i środków chwastobójczych; zwraca uwagę, że taki poziom koncentracji niewątpliwie doprowadzi do wzrostu cen, zwiększenia zależności technologicznej i ekonomicznej rolników od kilku zintegrowanych na szczeblu globalnym platform kompleksowej obsługi, a także do ograniczonej różnorodności nasion i ukierunkowania aktywności innowacyjnej w sposób daleki od modelu produkcyjnego, w ramach którego szanuje się środowisko i różnorodność biologiczną, a ostatecznie do ograniczenia innowacyjności ze względu na mniejszą konkurencję; w związku z tym zwraca się do Komisji, by starannie przeanalizowała fakt, że w sektorze ma miejsce kilka połączeń przedsiębiorstw jednocześnie, podczas badania poziomu koncentracji i skutków ww. połączenia dla konkurencji na poszczególnych właściwych rynkach;

70.  zwraca się do Komisji o nałożenie na przedsiębiorstwa reklamujące środki spożywcze obowiązku deklarowania lub wymieniania wyłącznie właściwości składników rzeczywiście zawartych w tych środkach spożywczych oraz zakazu reklamowania składników, które nie są w nich zawarte, chyba że obecność lub brak danych składników wiąże się z wadami wrodzonymi;

71.  uważa, że dotacje i preferencje handlowe, takie jak GSP i GSP Plus, które przyznaje się państwom spoza UE w celu wspierania praw człowieka i praw pracowniczych, ale które wykorzystywano również jako narzędzie promowania konkurencyjności UE na scenie międzynarodowej, muszą być odpowiednio monitorowane i stosowane, przy czym należy zwrócić uwagę na ich wpływ na unijne branże; wzywa zatem Komisję do zawieszenia dotacji lub preferencji, jeżeli państwa spoza UE ich nadużywają;

72.  przypomina, że od czerwca 2014 r. Komisja analizuje luksemburskie zasady opodatkowania spółki McDonald’s oraz że w grudniu 2015 r. podjęła decyzję o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego, lecz dotychczas nie podjęto w tej sprawie ostatecznej decyzji; zwraca się do Komisji o dołożenie wszelkich starań, aby nastąpiło to wkrótce;

73.  wzywa Komisję do regularnej oceny, jak skutecznie państwa członkowskie chronią prawa własności intelektualnej, co stanowi zasadniczy element polityki zdrowej konkurencji; podkreśla, że ochrona znaków towarowych ma istotne znaczenie dla identyfikowania i rozróżniania produktów na rynku; uważa, że bez znaków towarowych i zdolności konsumentów do rozróżniania produktów wchodzenie producentów na nowe rynki staje się bardzo trudne lub wręcz niemożliwe; ponadto uważa, że koncentrowanie konkurencji na cenie utrudnia producentom o małym udziale w rynku wzmocnienie swojej pozycji rynkowej; w związku z tym podkreśla, że usuwanie znaków towarowych lub ograniczanie ich stosowania stwarza znaczącą barierę utrudniającą wejście na rynek oraz osłabia zasadniczy aspekt wolnej i uczciwej konkurencji w UE;

74.  zdecydowanie popiera stanowisko Komisji zawarte w rocznym sprawozdaniu dotyczącym polityki konkurencji za rok 2016, zgodnie z którym „coraz bardziej globalne zachowania firm wymuszają podobne podejście ze strony organów odpowiedzialnych za egzekwowanie przepisów”; uważa, że globalne reguły konkurencji, przejrzystości oraz najwyższy stopień koordynacji między organami ochrony konkurencji, również w kwestii wymiany informacji w ramach postępowań dotyczących konkurencji, jest warunkiem wstępnym rozwoju sprawiedliwego handlu na szczeblu światowym; przypomina, że przeciwdziałanie nieuczciwym praktykom handlowym, także za pomocą polityki konkurencji, jest konieczne do zapewnienia równych warunków działania, na których korzystają pracownicy, konsumenci i przedsiębiorcy oraz które należą do priorytetów strategii handlowej Unii; podkreśla, że w dokumencie otwierającym debatę w sprawie wykorzystania możliwości płynących z globalizacji zwraca się uwagę na konieczność zastosowania przez Unię środków przywracających sprawiedliwe warunki konkurencji, oraz apeluje do Komisji, by zaproponowała konkretne strategie w tym zakresie;

75.  wzywa do unowocześnienia instrumentów ochrony handlu, aby umożliwiały bardziej zdecydowane, szybsze i skuteczniejsze działanie; z zadowoleniem przyjmuje nową metodę obliczania ceł antydumpingowych na podstawie oceny zakłóceń rynku w państwach trzecich, która musi zapewnić przynajmniej ten sam poziom skuteczności co uprzednio stosowane środki antydumpingowe przy zachowaniu pełnej zgodności z naszymi zobowiązaniami w ramach WTO; podkreśla, że należy monitorować jej skuteczne wdrażanie; ponadto kładzie nacisk na szczególne znaczenie instrumentu antysubsydyjnego w zwalczaniu nieuczciwej konkurencji na szczeblu światowym oraz wyjątkową rolę ustanowienia równych warunków działania dzięki unijnym zasadom pomocy państwa;

76.  apeluje, aby jednym z filarów polityki handlowej Unii była zasada wzajemności, pozwalająca zapewnić firmom z UE równe warunki działania, w szczególności w dziedzinie zamówień publicznych; podkreśla, że wysiłki na rzecz zwiększenia dostępu do zagranicznych rynków zamówień publicznych nie mogą osłabiać rozwoju unijnych przepisów dotyczących kryteriów społecznych i środowiskowych; podkreśla znaczenie opracowania przez Unię międzynarodowego instrumentu zamówień publicznych, który zagwarantuje konieczną wzajemność w przypadkach partnerów handlowych ograniczających dostęp do swoich rynków zamówień publicznych; zwraca uwagę na korzyści bezpośrednich inwestycji zagranicznych i uważa, że propozycja Komisji w sprawie kontroli inwestycji zagranicznych powinna umożliwić większą wzajemność w dostępie do rynków;

77.  zwraca się do Komisji, by w toku negocjacji i wymian handlowych zwracała szczególną uwagę na MŚP z myślą o zapewnieniu im lepszego dostępu do rynków i promowaniu ich konkurencyjności; w związku z tym odnotowuje działania Komisji na rzecz zwalczania nieuczciwej konkurencji w nagłaśnianych przez media sprawach, ale podkreśla, że egzekwowanie zasad uczciwej konkurencji ma również ogromne znaczenie w przypadku MŚP;

78.  podkreśla, że polityka handlowa i umowy handlowe UE mogą odegrać rolę w walce z korupcją;

79.  przypomina o znaczeniu, jakie mają skuteczne i jednolite kontrole celne w Europie dla walki z nieuczciwą konkurencją;

80.  przypomina, że równy dostęp do zasobów naturalnych, w tym do źródeł energii, ma kluczowy wpływ na uczciwą i sprawiedliwą konkurencję na rynku światowym; w związku z tym wzywa Komisję, aby w umowach handlowych uwzględniała przepisy, których celem jest ułatwienie dostępu do tych zasobów;

81.  wzywa Komisję, aby wyjaśniła bardziej szczegółowo, jak można zaradzić nieuczciwym praktykom handlowym w ramach obecnej polityki konkurencji;

82.  w związku z powyższym z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji w sprawie europejskiej sieci konkurencji plus, w którym wskazuje między innymi na znaczenie odstraszających grzywien w polityce konkurencji; ponadto podkreśla, że organ, który odmawia wykonania decyzji o nałożeniu grzywien, powinien każdorazowo należycie uzasadnić odmowę oraz że należy stworzyć system rozwiązywania potencjalnych sporów między organami w takich przypadkach;

83.  odnotowuje sprawozdanie końcowe Komisji na temat badania sektora handlu elektronicznego, w którym potwierdzono, że szereg istniejących praktyk biznesowych w tym sektorze wpływa negatywnie na uczciwą konkurencję i ogranicza wybór konsumentów; uważa, że w kontekście jednolitego rynku treści cyfrowych badanie powinno być częścią wzmożonych działań służących egzekwowaniu, tak aby można było stosować politykę konkurencji w odniesieniu do detalistów internetowych;

84.  wspiera zamiar egzekwowania przez Komisję unijnych reguł konkurencji w stosunku do przedsiębiorstw stosujących powszechne praktyki, które powstały lub rozwinęły się wskutek rozwoju handlu elektronicznego, a także podkreśla, że Komisja musi dołożyć większych starań na rzecz zapewnienia, że unijne reguły konkurencji będą konsekwentnie stosowane we wszystkich państwach członkowskich, również w dziedzinach związanych z handlem elektronicznym; podkreśla, że z powodu asymetrycznej relacji między dużymi detalistami internetowymi i ich dostawcami Komisja i krajowe organy ochrony konkurencji powinny aktywnie egzekwować reguły konkurencji, jako że dostawcy, a zwłaszcza MŚP, nie zawsze mają dostęp do niedrogich środków dochodzenia roszczeń;

85.  wzywa do zapewnienia konsumentom większej swobody wyboru na jednolitym rynku treści cyfrowych; uważa, że prawo do przenoszenia danych zapisane w ogólnym rozporządzeniu o ochronie danych jest właściwym podejściem w zakresie umacniania praw konsumentów i konkurencji;

86.  jest zdania, że efektywna polityka konkurencji może uzupełniać inicjatywy ustawodawcze w dziedzinie jednolitego rynku treści cyfrowych, oraz uważa, że w przypadkach, gdzie głównym bodźcem do działania regulacyjnego są zachowania niektórych uczestników rynku, wyrządzoną szkodę można by naprawiać przy pomocy środków ochrony konkurencji służących zwalczaniu praktyk ograniczających konkurencję bez blokowania podmiotów, które chcą konkurować;

87.  jest zaniepokojony częstszym stosowaniem ograniczeń umownych przez producentów podczas sprzedaży online, co zostało potwierdzone w badaniu handlu elektronicznego, i wzywa Komisję do dalszego przeglądu takich klauzul w celu dopilnowania, by nie skutkowały one nieuzasadnionymi ograniczeniami konkurencji; jednocześnie zwraca się do Komisji, by w świetle tych zmian dokonała przeglądu wytycznych w sprawie ograniczeń wertykalnych i rozporządzenia Komisji (UE) nr 330/2010;

88.  odnotowuje opinię rzecznika generalnego Nilsa Wahla z dnia 26 lipca 2017 r. w sprawie nr C-230/16 Coty Germany GmbH przeciwko Parfümerie Akzente GmbH, zgodnie z którą ograniczenia sprzedaży przez internetową platformę handlową zawartego w umowie o dystrybucję nie należy traktować jako najpoważniejszego ograniczenia konkurencji na mocy rozporządzenia Komisji (UE) nr 330/2010.

89.  podkreśla, że dostęp do wymiaru sprawiedliwości, w tym możliwość zbiorowego dochodzenia roszczeń, jest niezbędny do osiągnięcia celów polityki konkurencji UE; zaznacza, że brak takich możliwości osłabia konkurencję, funkcjonowanie rynku wewnętrznego i prawa konsumentów;

90.  przypomina, że aby skutecznie zwalczać praktyki antykonkurencyjne, państwa członkowskie muszą przyjąć politykę gospodarczą zgodną z zasadami otwartej gospodarki rynkowej opartej na uczciwej konkurencji, ponieważ stosowanie czysto protekcjonistycznych środków szkodzi funkcjonowaniu jednolitego rynku; przypomina, że należy wyeliminować wszelkie formy nieuczciwej konkurencji, w tym pracę nierejestrowaną i omijanie przepisów dotyczących delegowania pracowników, bez uszczerbku dla swobodnego przepływu pracowników jako jednej z podstawowych swobód na rynku wewnętrznym UE;

91.  uważa, że przeprowadzone przez Komisję konsultacje w sprawie możliwości usprawnienia unijnej kontroli łączenia przedsiębiorstw są bardzo ważne; jest zdania, że szczególnie w sektorze cyfrowym trzeba dopilnować, aby łączenie przedsiębiorstw nie zakłócało konkurencji na rynku wewnętrznym UE; w związku z tym ponownie wzywa Komisję, aby dokładnie sprawdziła, czy obecne procedury oceny wystarczająco uwzględniają sytuację na rynkach cyfrowych oraz umiędzynarodowienie rynków; wzywa ponadto Komisję do uwzględnienia roli dostępu do danych i informacji przy ocenie pozycji rynkowej, do rozważenia tego, czy łączenie danych i informacji o klientach podczas fuzji nie zakłóca konkurencji, oraz tego, w jakim zakresie dostęp przedsiębiorstwa do wyłącznych metod analitycznych i patentów wyklucza konkurentów; przypomina o swoim apelu, aby Komisja wyjaśniła, jak definiuje minimalną liczbę podmiotów na rynku niezbędną do zaistnienia uczciwej konkurencji oraz jak zamierza utrzymać możliwość wchodzenia nowych przedsiębiorstw, w szczególności firmy typu start-up, na wysoce skoncentrowane rynki;

92.  wzywa państwa członkowskie, aby zapewniły właściwe egzekwowanie przepisów UE dotyczących zamówień publicznych w celu zwalczania nieuczciwej konkurencji, w tym w stosownych przypadkach dzięki kryteriom ochrony społecznej, środowiskowej i ochrony konsumentów, oraz aby propagowały dobre praktyki w postępowaniach administracji publicznej; uważa, że rozwój komputeryzacji zamówień publicznych ułatwi MŚP dostęp do zamówień publicznych, zwiększy przejrzystość i zapewni bardziej wydajne monitorowanie naruszeń reguł konkurencji w tej dziedzinie; wzywa ponadto Komisję do promowania możliwości dostępu do rynku dla MŚP za pośrednictwem mniejszych zamówień, gdy jest to zgodne z kluczowymi celami zamówień, a także wzywa Komisję do uważnego monitorowania egzekwowania przepisów dotyczących centralizacji zakupów na rynkach zamówień publicznych;

93.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w strategii jednolitego rynku cyfrowego przyjęto przepisy dotyczące możliwości przenoszenia usług świadczonych w systemie przedpłat, co poprawi konkurencję na rynku wewnętrznym i zwiększy prawa konsumentów;

94.  uważa, że kryteria przystąpienia do systemu dystrybucji selektywnej lub sieci franchisingowej powinny być przejrzyste, aby zapewnić, że nie naruszają polityki konkurencji i swobodnego funkcjonowania jednolitego rynku; podkreśla, że takie kryteria muszą być obiektywne, jakościowe i niedyskryminujące oraz nie mogą wykraczać poza to, co jest ściśle niezbędne; wzywa Komisję, by podjęła działania dla zapewnienia tej przejrzystości;

95.  zwraca uwagę na zwiększone ryzyko zmowy między konkurentami z uwagi na m.in. oprogramowanie do monitorowania cen; uważa, że uzgodnione praktyki mogą wystąpić mimo słabszych kontaktów między konkurentami, aniżeli wymagają tego obowiązujące normy, a nawet mogą być zautomatyzowane, ponieważ algorytmy współdziałają ze sobą niezależnie od kierunku obranego przez jednego lub większą liczbę uczestników rynku; zwraca się do Komisji, aby wykazywała czujność na takie nowe wyzwania dla wolnej konkurencji;

96.  pochwala wysiłki Komisji na rzecz nawiązania kontaktów z partnerami międzynarodowymi i forami wielostronnymi w dziedzinie polityki konkurencji; uważa, że współpraca międzynarodowa ma coraz większe znaczenie, szczególnie gdy przedsiębiorstwa podlegające środkom egzekucyjnym prowadzą działalność w wielu jurysdykcjach;

97.  uważa, że rozszerzenie sieci umów o wolnym handlu z Unią Europejską przyczyni się do egzekwowania prawa konkurencji na świecie; zachęca w związku z tym Komisję do poszukiwania dalszych możliwości zawierania umów o wolnym handlu oraz do uwzględniania we wszelkich przyszłych umowach solidnych przepisów antymonopolowych i zasad pomocy państwa;

98.  uważa, że należy uwzględnić specyficzny charakter sektora rolnictwa w polityce konkurencji; przypomina, że art. 42 TFUE przyznaje temu sektorowi szczególny status w odniesieniu do prawa konkurencji, co potwierdzono w trakcie ostatniej reformy wspólnej polityki rolnej (WPR) przez umożliwienie szeregu odstępstw i wyjątków od postanowień art. 101 TFUE; zauważa, że celem WPR jest zapewnienie odpowiedniego poziomu życia ludności wiejskiej w obliczu nieustannych zagrożeń gospodarczych i klimatycznych; przypomina, że polityka konkurencji broni przede wszystkim interesów konsumentów i w niedostatecznym stopniu uwzględnia konkretne interesy i trudności producentów rolnych; podkreśla, że polityka konkurencji musi bronić interesów producentów rolnych i konsumentów w ten sam sposób, zapewniając uczciwe warunki konkurencji i dostępu do rynku wewnętrznego w celu pobudzania inwestycji, zatrudnienia, rentowności przedsiębiorstw rolnych i zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich w UE, a jednocześnie wspierania przejrzystości dla uczestników rynku;

99.  podkreśla, że pojęcia „uczciwej ceny” nie należy postrzegać jako najniższej możliwej ceny dla konsumenta, lecz jako cenę rozsądną i zapewniającą godziwe wynagrodzenie wszystkim podmiotom w łańcuchu dostaw żywności;

100.  uważa, że działania zbiorowe prowadzone przez organizacje producentów i ich zrzeszenia (włącznie z planowaniem produkcji oraz negocjowaniem sprzedaży i warunków umowy) są konieczne do osiągnięcia celów WPR określonych w art. 39 TFUE i w związku z tym powinny być wyłączone z zakresu stosowania art. 101 TFUE, jeżeli te wspólne działania są rzeczywiście wykonywane i przyczyniają się w ten sposób do poprawy konkurencyjności rolników; zauważa, że nie wykorzystano w pełni odstępstw przewidzianych na mocy rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) oraz że brak klarowności tych odstępstw, trudności w ich wdrażaniu oraz brak jednolitego stosowania przez krajowe organy ochrony konkurencji skutkują niedostateczną pewnością prawa dla rolników oraz ich organizacji; przyjmuje z zadowoleniem fakt, że rozporządzenie zbiorcze pozwoli na uproszczenie zasad zbiorowego organizowania się rolników oraz wyjaśnienie roli i uprawnień organizacji producentów prowadzących działalność gospodarczą w kontekście prawa konkurencji, aby wzmocnić ich pozycję negocjacyjną, przy jednoczesnym zagwarantowaniu zasad określonych w art. 39 TFUE;

101.  uwzględniając pozytywne wnioski z przeglądów(12) wdrażania „pakietu mlecznego” oraz jego wkład we wzmacnianie pozycji gospodarstw mlecznych w łańcuchu dostaw żywności, przyjmuje z zadowoleniem, że ten pakiet z 2012 r. zostanie przedłużony w ramach rozporządzenia zbiorczego; wzywa jednak Komisję do przeprowadzenia oceny skutków w celu ustalenia, czy należy rozszerzyć zakres przepisów dotyczących negocjacji umownych w sektorze mleka i przetworów mlecznych na inne sektory rolne, ponieważ rolnicy i organizacje producentów zyskaliby dzięki temu większą swobodę planowania produkcji, prawo do rokowań zbiorowych oraz możliwość negocjowania sprzedaży i warunków umownych jasno wyznaczających ceny i ilości produktów;

102.  domaga się wprowadzenia wyraźnego i działającego automatycznie odstępstwa od art. 101 TFUE, opartego na zasadach konieczności i proporcjonalności, umożliwiającego rolniczym organizacjom międzybranżowym wykonywanie zadań powierzonych im na mocy rozporządzenia o jednolitej wspólnej organizacji rynku z myślą o realizacji celów wyznaczonych w art. 39 TFUE;

103.  proponuje, by przepisy rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 umożliwiające przyjmowanie środków regulujących podaż sera objętego chronioną nazwą pochodzenia lub chronionym oznaczeniem geograficznym (art. 150), szynki objętej ChNP lub ChOG (art. 172) lub win (art. 167) zostały rozszerzone na produkty ze znakiem jakości, aby zwiększyć możliwości w zakresie dostosowywania podaży do popytu;

104.  przyjmuje z zadowoleniem fakt, że w rozporządzeniu zbiorczym ustanowiono procedurę, dzięki której grupa rolników może zwrócić się do Komisji o wydanie niewiążącej opinii w celu ustalenia, czy dane działanie zbiorowe jest zgodne z ogólnym wyjątkiem od reguł konkurencji określonym w art. 209 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku); w świetle zalecenia Grupy Zadaniowej ds. Rynków Rolnych wzywa jednak Komisję, by wyjaśniła zakres ogólnego odstępstwa dla rolnictwa w celu szczegółowego określenia wyjątku w taki sposób, by możliwe i wykonalne było niestosowanie art. 101 TFUE w przewidzianych w tym artykule przypadkach;

105.  podkreśla, że w okresach poważnej nierównowagi na rynku, kiedy sektor rolnictwa jest zagrożony i wszyscy obywatele odczuwają skutki potencjalnego negatywnego wpływu na podstawowe dostawy żywności, ukierunkowana na rynek WPR musi zapewniać rolnikom wsparcie oraz przyznawać dodatkowe, tymczasowe i w pełni uzasadnione zwolnienia od stosowania reguł konkurencji; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w wyniku zmian wprowadzonych na mocy rozporządzenia zbiorczego łatwiej będzie stosować przepisy art. 222 rozporządzenia o jednolitej wspólnej organizacji rynku, które dopuszcza takie tymczasowe odstępstwa od prawa konkurencji;

106.  apeluje o dalszy rozwój europejskiego narzędzia monitorowania cen żywności w celu poprawy wykrywania kryzysów w sektorze rolno-spożywczym dzięki lepszym i bardziej zdezagregowanym danym; podkreśla w związku z tym potrzebę angażowania organizacji rolników w proces określania i gromadzenia danych;

107.  zauważa, że Komisja uznała, iż producenci rolni stanowią szczebel łańcucha dostaw żywności charakteryzujący się najmniejszą koncentracją, podczas gdy ich dostawcy czynników produkcji i odbiorcy często stanowią o wiele większe podmioty o większej koncentracji sił, co skutkuje zaburzeniem równowagi stosunków oraz negatywnymi i nieuczciwymi praktykami handlowymi – ze strony niektórych dużych sieci dystrybucji, przetwórców i detalistów – którym nie można zaradzić za pomocą samej polityki konkurencji, w związku z czym konieczna jest spójność z innymi obszarami polityki; wzywa zatem Komisję, by precyzyjniej określiła pojęcie „pozycji dominującej” i nadużywanie takiej pozycji, biorąc pod uwagę stopień koncentracji oraz pozycję negocjacyjną sektorów środków produkcji, przetwórstwa i handlu detalicznego; zauważa ponadto, że w rozporządzeniu zbiorczym ustanowiono pewne przepisy dotyczące prawa do umów pisemnych oraz do negocjowania warunków umownych z myślą o lepszym podziale wartości w całym łańcuchu dostaw, aby uporządkować stosunki między zainteresowanymi stronami, zwalczać nieuczciwe praktyki handlowe, umożliwić rolnikom sprawniejsze reagowanie na sygnały rynkowe, poprawić zgłaszanie i transmisję cen oraz usprawnić dostosowywanie podaży do popytu; ponadto wzywa Komisję i krajowe organy ochrony konkurencji do zapewnienia odpowiedniego klasyfikowania i wyceny towarów, a ponadto monitorowania nadużyć i nieuczciwych praktyk handlowych, których doświadczają rolnicy, jak również do stawiania im czoła za pomocą wiążących działań oraz do ich karania; uważa, że należy przyjrzeć się dokładnie istniejącym systemom krajowym w celu określenia, które praktyki nadają się najlepiej do stosowania;

108.  uznaje, że dotychczas prawa konkurencji nie stosowano do celów zwalczania nieuczciwych praktyk handlowych w łańcuchu dostaw żywności ani na szczeblu europejskim, ani krajowym; zauważa, że w związku z tym wdrożono szczegółowe zasady krajowe, które nie umożliwiły jednak całkowitego rozwiązania powszechnego problemu nieuczciwych praktyk handlowych i nierównego układu sił w łańcuchu dostaw żywności; wzywa Komisję do niezwłocznego opublikowania i zatwierdzenia zapowiadanego unijnego wniosku ustawodawczego w sprawie nieuczciwych praktyk handlowych, aby zapewnić zharmonizowane ramy prawne w lepszym stopniu chroniące producentów i rolników przed nieuczciwymi praktykami handlowymi, a także zagwarantować dalszą konsolidację rynku wewnętrznego;

109.  przypomina, że Parlament apelował już do Komisji i krajowych organów ochrony konkurencji o skuteczną reakcję na obawy wywołane skumulowanym oddziaływaniem szybkiej koncentracji sektora dystrybucji na szczeblu krajowym oraz rozwoju powiązań wielkich dystrybutorów na szczeblu europejskim i międzynarodowym zarówno na niższe ogniwa łańcucha dostaw żywności, jak i na dystrybutorów oraz konsumentów; uważa, że takie zmiany strukturalne budzą obawy dotyczące potencjalnych dostosowań strategicznych, ograniczenia konkurencji oraz obniżenia marż umożliwiających inwestowanie i innowacje w łańcuchu dostaw żywności;

110.  wzywa państwa członkowskie i instytucje UE, aby priorytetowo traktowały wzmocnienie jednolitego rynku po brexicie w drodze zagwarantowania pełnej zgodności z unijnymi regułami konkurencji i powiązanymi odstępstwami, a także innymi normami w celu zapewnienia państwom członkowskim pewności prawa i równych warunków działania;

111.  zauważa, że w 2013 r. podwojono indywidualny próg pomocy de minimis w rolnictwie (z 7500 EUR do 15 000 EUR) w celu stawienia czoła fali kryzysów klimatycznych, sanitarnych i gospodarczych; zauważa, że jednocześnie krajowy próg pomocy de minimis dostosowano jedynie nieznacznie (z 0,75 % do 1 % wartości krajowej produkcji rolnej), co ogranicza pole manewru państw członkowskich, jeśli chodzi o pomoc gospodarstwom rolnym w trudnej sytuacji; apeluje zatem, by podnieść krajowy próg pomocy de minimis do poziomu 1,25 % krajowej produkcji rolnej, aby złagodzić trudną sytuację gospodarczą rolników; zwraca uwagę, że spójne zasady dotyczące pomocy de minimis powinny służyć poprawie pozycji rolników, nie pociągając za sobą renacjonalizacji polityki rolnej;

112.  podkreśla znaczenie finansowania umożliwiającego dostęp do szybkich sieci szerokopasmowych, aby nadążyć za postępem technologicznym i pobudzić konkurencję, szczególnie na obszarach wiejskich i oddalonych;

113.  podkreśla, że otwarcie rynku UE na wysoce konkurencyjnych partnerów handlowych i głównych eksporterów produktów rolnych podlegających różnym normom może stanowić zagrożenie dla najbardziej newralgicznych sektorów rolnictwa w UE; apeluje do Komisji, by w pełni uwzględniła możliwe zakłócenia rynku, wynikające z umów handlowych z państwami trzecimi, dla producentów rolnych w Europie, zważywszy na ich trudną sytuację finansową i zasadniczą rolę w naszym społeczeństwie;

114.  zobowiązuje swego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz krajowym i, w stosownych przypadkach, regionalnym organom ochrony konkurencji.

(1)

Dz.U. L 187 z 26.6.2014, s. 1.

(2)

Dz.U. L 156 z 20.6.2017, s. 1.

(3)

Dz.U. C 262 z 19.7.2016, s. 1.

(4)

Dz.U. C 93 z 24.3.2017, s. 71.

(5)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0049.

(6)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0434.

(7)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0027.

(8)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0428.

(9)

Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.

(10)

https://ec.europa.eu/info/sites/info/files/file_import/aar-comp-2016_en_0.pdf

(11)

Na przykład szczegółowe postępowanie przygotowawcze Komisji w sprawie potencjalnego programu pomocy państwa dotyczącego brytyjskiego zwolnienia w zakresie finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych (SA.44896).

(12)

Sprawozdania w sprawie rozwoju sytuacji na rynku mleczarskim i funkcjonowania przepisów dotyczących „pakietu mlecznego” (COM(2016)0724 i COM(2014)0354).


OPINIA Komisji Handlu Międzynarodowego (27.11.2017)

dla Komisji Gospodarczej i Monetarnej

w sprawie sprawozdania rocznego dotyczącego polityki konkurencji

(2017/2191(INI))

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Tokia Saïfi

WSKAZÓWKI

Komisja Handlu Międzynarodowego zwraca się do Komisji Gospodarczej i Monetarnej, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  podkreśla konieczność zapewnienia spójności między polityką handlową, polityką konkurencji i całością strategii politycznych Unii; dodaje, że unijna polityka konkurencji musi uwzględniać rozwój sytuacji w zakresie konkurencji na świecie; z zadowoleniem przyjmuje zatem nieustanne zaangażowanie UE na forach wielostronnych we wspieranie współpracy organów ochrony konkurencji, takich jak Komitet Konkurencji Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD), Bank Światowy, Konferencja ONZ ds. Handlu i Rozwoju (UNCTAD) i Międzynarodowa Sieć Konkurencji; jednocześnie zachęca Komisję do zawarcia dwustronnych umów o współpracy z krajami trzecimi w zakresie ochrony konkurencji, na wzór umowy o współpracy drugiej generacji z 2013 r. między UE i Szwajcarią;

2.  zdecydowanie popiera stanowisko Komisji zawarte w rocznym sprawozdaniu dotyczącym polityki konkurencji za rok 2016, zgodnie z którym „coraz bardziej globalne zachowania firm wymuszają podobne podejście ze strony organów odpowiedzialnych za egzekwowanie przepisów”; uważa, że globalne zasady konkurencji, przejrzystości oraz najwyższy stopień koordynacji między organami ochrony konkurencji, również w kwestii wymiany informacji w ramach postępowań dotyczących konkurencji, jest warunkiem wstępnym rozwoju sprawiedliwego handlu na szczeblu światowym; przypomina, że przeciwdziałanie nieuczciwym praktykom handlowym, także za pomocą polityki konkurencji, jest konieczne do zapewnienia równych warunków działania, na których korzystają pracownicy, konsumenci i przedsiębiorcy oraz które należą do priorytetów strategii handlowej Unii; podkreśla, że w dokumencie otwierającym debatę w sprawie wykorzystania możliwości płynących z globalizacji zwraca się uwagę na konieczność zastosowania przez Unię środków przywracających sprawiedliwe warunki konkurencji oraz apeluje do Komisji, by zaproponowała konkretne strategie w tym zakresie;

3.  wzywa do unowocześnienia instrumentów ochrony handlu, tak aby umożliwiały bardziej zdecydowane, szybsze i skuteczniejsze działanie; z zadowoleniem przyjmuje nową metodę obliczania ceł antydumpingowych na podstawie oceny zakłóceń rynku w państwach trzecich, która musi zapewnić co najmniej ten sam poziom skuteczności, co uprzednio stosowane środki antydumpingowe przy zachowaniu pełnej zgodności z naszymi zobowiązaniami względem WTO; podkreśla, że istotne jest, by monitorować jej skuteczne wdrażanie; ponadto kładzie nacisk na szczególne znaczenie instrumentu antysubsydyjnego w zwalczaniu nieuczciwej konkurencji na szczeblu światowym oraz wyjątkową rolę ustanowienia równych warunków działania dzięki unijnym zasadom pomocy państwa;

4.  apeluje, aby jednym z filarów polityki handlowej Unii była zasada wzajemności, pozwalająca zapewnić firmom z UE równe warunki działania, w szczególności w dziedzinie zamówień publicznych; podkreśla, że wysiłki na rzecz zwiększenia dostępu do zagranicznych rynków zamówień publicznych nie mogą osłabiać rozwoju unijnych przepisów dotyczących kryteriów społecznych i środowiskowych; podkreśla znaczenie opracowania przez Unię międzynarodowego instrumentu zamówień publicznych, który zagwarantuje konieczną wzajemność w przypadkach partnerów handlowych ograniczających dostęp do swoich rynków zamówień publicznych; przywołuje korzyści bezpośrednich inwestycji zagranicznych i uważa, że propozycja Komisji w sprawie kontroli inwestycji zagranicznych powinna umożliwić większą wzajemność w dostępie do rynków;

5.  z zadowoleniem przyjmuje włączenie do niedawnych umów handlowych – takich jak kompleksowa umowa gospodarczo-handlowa (CETA) oraz porozumienie co do zasady z Japonią – przepisów na temat polityki konkurencji; przypomina znaczenie kontroli skutecznego wdrażania tych przepisów i ubolewa nad tym, że nie podlegają one procedurze rozstrzygania sporów; przypomina o znaczeniu utrzymywania stałego dialogu z partnerami handlowymi oraz włączania ambitnych postanowień dotyczących konkurencji do wszystkich umów handlowych, tak aby zagwarantować sprawiedliwe warunki działania; apeluje o przestrzeganie i stosowanie tych postanowień;

6.  zwraca się do Komisji, by w toku negocjacji i wymian handlowych zwracała szczególną uwagę na małe i średnie przedsiębiorstwa, tak aby zapewnić im lepszy dostęp do rynków i promować ich konkurencyjność; w związku z tym odnotowuje starania Komisji na rzecz zwalczania nieuczciwej konkurencji w nagłaśnianych przez media sprawach, ale podkreśla, że egzekwowanie zasad uczciwej konkurencji ma również ogromne znaczenie w przypadku MŚP;

7.  podkreśla, że polityka handlowa Unii Europejskiej oraz umowy handlowe mogą przyczyniać się do walki z korupcją;

8.  przypomina o znaczeniu skutecznych i jednolitych kontroli celnych w Europie dla walki z nieuczciwą konkurencją;

9.  zwraca się do Unii o dalsze upowszechnianie zasad uczciwej konkurencji na arenie międzynarodowej; przywołuje prace prowadzone przez WTO w latach 1996–2004 nad powiązaniami między handlem a polityką konkurencji oraz ubolewa nad tym, że od tamtej pory kwestii tej nie włączano już do programu prac WTO; podkreśla, że przepisy porozumień WTO, np. art. IX Układu ogólnego w sprawie handlu usługami (GATS), stanowią podstawę dalszej współpracy pomiędzy członkami WTO w kwestiach dotyczących konkurencji; w związku z tym apeluje o to, by na XI konferencji ministerialnej WTO poczyniono dalsze postępy w celu zagwarantowania sprawiedliwej konkurencji na świecie, z uwzględnieniem jednakże wrażliwego charakteru niektórych sektorów, w szczególności rolnictwa; przypomina, że w unijnych regułach konkurencji rolnictwu przyznaje się specjalny status i że reguły te muszą być przestrzegane; podkreśla, że światowa współpraca w egzekwowaniu reguł konkurencji pomaga usuwać niespójności, poprawia wyniki egzekwowania przepisów oraz obniża koszty przestrzegania przepisów ponoszone przez przedsiębiorstwa;

10.  przypomina, że równy dostęp do zasobów naturalnych, w tym do źródeł energii, ma kluczowy wpływ na uczciwą i sprawiedliwą konkurencję na rynku światowym; w związku z tym wzywa Komisję, aby w umowach handlowych umieszczała przepisy, które mają na celu ułatwić dostęp do tych zasobów.

INFORMACJE O PRZYJĘCIU OPINIIW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

23.11.2017

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

30

3

2

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

William (The Earl of) Dartmouth, Laima Liucija Andrikienė, Maria Arena, Daniel Caspary, Salvatore Cicu, Santiago Fisas Ayxelà, Karoline Graswander-Hainz, Heidi Hautala, Nadja Hirsch, France Jamet, Jude Kirton-Darling, David Martin, Emmanuel Maurel, Emma McClarkin, Anne-Marie Mineur, Alessia Maria Mosca, Artis Pabriks, Franck Proust, Viviane Reding, Inmaculada Rodríguez-Piñero Fernández, Tokia Saïfi, Marietje Schaake, Helmut Scholz, Joachim Schuster, Joachim Starbatty, Adam Szejnfeld, Jan Zahradil

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Reimer Böge, Klaus Buchner, Edouard Ferrand, Bolesław G. Piecha, Frédérique Ries, Paul Rübig, Jarosław Wałęsa

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Merja Kyllönen

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W KOMISJI OPINIODAWCZEJ W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO

30

+

ALDE

Frédérique Ries, Marietje Schaake, Nadja Hirsch

ECR

Bolesław G. Piecha, Emma McClarkin, Jan Zahradil, Joachim Starbatty

EFDD

William (The Earl of) Dartmouth

PPE

Adam Szejnfeld, Artis Pabriks, Daniel Caspary, Franck Proust, Jarosław Wałęsa, Laima Liucija Andrikienė, Paul Rübig, Reimer Böge, Salvatore Cicu, Santiago Fisas Ayxelà, Tokia Saïfi, Viviane Reding

S&D

Alessia Maria Mosca, David Martin, Emmanuel Maurel, Inmaculada Rodríguez-Piñero Fernández, Joachim Schuster, Jude Kirton-Darling, Karoline Graswander-Hainz, Maria Arena

VERTS/ALE

Heidi Hautala, Klaus Buchner

3

-

GUE/NGL

Anne-Marie Mineur, Helmut Scholz, Merja Kyllönen

2

0

ENF

Edouard Ferrand, France Jamet

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się


OPINIA Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (22.11.2017)

dla Komisji Gospodarczej i Monetarnej

w sprawie sprawozdania rocznego dotyczącego polityki konkurencji w 2016 r.

(2017/2191(INI))

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Christel Schaldemose

WSKAZÓWKI

Komisja Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów zwraca się do Komisji Gospodarczej i Monetarnej, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  przypomina, że polityka konkurencji jest związana z polityką podatkową oraz że sprawiedliwe traktowanie przedsiębiorstw w zakresie opodatkowania jest niezbędne do utrzymania integralności rynku wewnętrznego oraz równych szans; zachęca Komisję do wzmożenia wysiłków na rzecz zwalczania różnego rodzaju nielegalnych form pomocy państwa, które zakłócają konkurencję na rynku wewnętrznym; podkreśla znaczenie przestrzegania konkretnych i skutecznych zasad konkurencji;

2.  popiera dochodzenia Komisji w sprawie praktyk antykonkurencyjnych, takich jak pomoc fiskalna państwa niezgodna z zasadami konkurencji; podkreśla, że dla sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego należy zapewnić, że wszystkie podmioty na rynku są równo traktowane i że wszyscy uczestnicy rynku ponoszą odpowiedni ciężar opodatkowania; uważa, że niezbędne są solidne ramy prawne z przejrzystymi zasadami, które zagwarantują dostęp do rynku wszystkim przedsiębiorstwom, w tym MŚP;

3.  wzywa Komisję, aby wyjaśniła bardziej szczegółowo, jak można zaradzić nieuczciwym praktykom handlowym w ramach obecnej polityki konkurencji;

4.  z zadowoleniem przyjmuje starania Komisji na rzecz zwalczania nieuczciwej konkurencji w głośnych sprawach przeciwko znanym przedsiębiorstwom; uważa, że MŚP mogłyby skorzystać na rygorystycznym stosowaniu zasad konkurencji, zwłaszcza w sferze cyfrowej; w tym kontekście wzywa Komisję do zbadania dominującej roli niektórych platform internetowych wobec MŚP i wszelkich nieuczciwych warunków narzucanych przez te platformy; podkreśla, że egzekwowanie zasad konkurencji ma kluczowe znaczenie dla wszelkich uczestników rynku w celu zapewniania uczciwej konkurencji oraz zwiększenia zatrudnienia i wzrostu w ważnych gałęziach gospodarki, w szczególności w sektorach energetycznym, telekomunikacyjnym, cyfrowym i transportowym;

5.  apeluje do Komisji o zapewnienie uczciwych warunków narzucanych przez pewne dominujące platformy internetowe dostawcom, zwłaszcza MŚP, na przykład w odniesieniu do klauzul dotyczących parytetu cenowego i parytetu warunkowego, które mogą szkodzić wolnej konkurencji, w szczególności na jednolitym rynku treści cyfrowych; zwraca się do Komisji o dalsze przeanalizowanie takich klauzuli oraz, w razie potrzeby, o zaproponowanie ograniczeń w ich stosowaniu;

6.  zachęca Komisję do zacieśnienia współpracy z organami krajowymi odpowiedzialnymi za wdrażanie prawa konkurencji, aby zagwarantować przedsiębiorstwom jednakowe i uczciwe warunki konkurencji oraz pewność prawną; wyraża zaniepokojenie faktem, że niekonsekwentne egzekwowanie unijnego prawa konkurencji przez organy krajowe może prowadzić do różnych rezultatów, zakłócając w ten sposób konkurencję na rynku wewnętrznym; podkreśla, że krajowe organy ochrony konkurencji powinny być niezależne i posiadać odpowiednie zasoby ludzkie i finansowe konieczne do skutecznego wypełniania swoich zadań; przypomina ponadto, że Komisja powinna posiadać skuteczny zestaw narzędzi pozwalający jej prowadzić niezależne dochodzenie w przypadku, gdy podejrzewa nieuczciwą konkurencję i naruszenie prawa konkurencji;

7.  w związku z powyższym z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji w sprawie europejskiej sieci konkurencji (ECN+), w którym wskazuje ona między innymi na istotne znaczenie odstraszających grzyw w polityce konkurencji; podkreśla co więcej, że organ, który odmawia wykonania decyzji o nałożeniu grzywny, powinien każdorazowo należycie uzasadnić odmowę oraz że należy stworzyć system rozwiązywania potencjalnych sporów między organami w takich przypadkach;

8.  odnotowuje sprawozdanie końcowe Komisji na temat badania sektora handlu elektronicznego, w którym potwierdzono, że szereg istniejących praktyk biznesowych w tym sektorze wpływa negatywnie na uczciwą konkurencję i ogranicza wybór konsumentów; uważa, że w kontekście jednolitego rynku treści cyfrowych badanie powinno być częścią wzmożonych działań służących egzekwowaniu, tak aby można było stosować politykę konkurencji w odniesieniu do detalistów internetowych;

9.  wspiera zamiar egzekwowania przez Komisję unijnych przepisów dotyczących konkurencji w stosunku do przedsiębiorstw stosujących powszechne praktyki, które powstały lub rozwinęły się wskutek rozwoju handlu elektronicznego, a także podkreśla, że Komisja musi zwiększyć wysiłki na rzecz zapewnienia, aby unijne zasady konkurencji były konsekwentnie stosowane we wszystkich państwach członkowskich, również w dziedzinach związanych z handlem elektronicznym; podkreśla, że z powodu asymetrycznej relacji między dużymi detalistami internetowymi i ich dostawcami Komisja i krajowe organy ochrony konkurencji powinny aktywnie egzekwować zasady konkurencji, jako że dostawcy, zwłaszcza MŚP, nie zawsze mają dostęp do niedrogich środków dochodzenia roszczeń;

10.  wzywa do zapewnienia konsumentom większej swobody wyboru na jednolitym rynku treści cyfrowych; uważa, że prawo do przenoszenia danych zapisane w ogólnym rozporządzeniu o ochronie danych jest właściwym podejściem na rzecz umacniania praw konsumentów i konkurencji;

11.  wyraża opinię, że efektywna polityka konkurencji może dopełniać inicjatywy ustawodawcze w dziedzinie jednolitego rynku treści cyfrowych oraz uważa, że w przypadkach, gdzie głównym bodźcem do działania regulacyjnego jest zachowanie niektórych uczestników rynku, wyrządzoną przez nich szkodę można by naprawiać przy pomocy środków ochrony konkurencji służących zwalczaniu praktyk ograniczających konkurencję, bez wstrzymywania konkurujących podmiotów;

12.  jest zaniepokojony wzmożonym stosowaniem ograniczeń umownych przez producentów przy sprzedaży online, co zostało potwierdzone w badaniu handlu elektronicznego, i wzywa Komisję do dalszego przeglądu takich klauzul, aby zapewnić, że nie tworzą one nieuzasadnionych ograniczeń konkurencji; jednocześnie zwraca się do Komisji o przeprowadzenie w świetle tych zmian przeglądu wytycznych w sprawie ograniczeń wertykalnych i rozporządzenia Komisji (UE) nr 330/2010;

13.  odnotowuje opinię rzecznika generalnego Nilsa Wahla z dnia 26 lipca 2017 r. w sprawie nr C-230/16 Coty Germany GmbH przeciwko Parfümerie Akzente GmbH, wedle której ograniczenia sprzedaży przez internetową platformę handlową zawartego w umowie o dystrybucję nie należy traktować jako najpoważniejszego ograniczenia konkurencji na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) nr 330/2010.

14.  podkreśla, że dostęp do wymiaru sprawiedliwości, w tym możliwość zbiorowego dochodzenia roszczeń, jest niezbędny do osiągnięcia celów polityki konkurencji UE; zaznacza, że brak takich możliwości osłabia konkurencję, rynek wewnętrzny i prawa konsumentów;

15.  podkreśla, że starania na rzecz pobudzenia konkurencji dzięki rozwojowi jednolitego rynku treści cyfrowych muszą zawsze służyć interesom konsumentów i że należy zapewnić pełną ochronę praw zapisanych w Karcie praw podstawowych Unii w środowisku cyfrowym;

16.  podkreśla, że wolna i uczciwa konkurencja działa w ostatecznym rozrachunku na korzyść konsumentów;

17.  przypomina, że aby skutecznie zwalczać praktyki antykonkurencyjne, państwa członkowskie muszą przyjąć politykę gospodarczą zgodną z zasadami otwartej gospodarki rynkowej opartej na uczciwej konkurencji, ponieważ stosowanie czysto protekcjonistycznych środków szkodzi funkcjonowaniu jednolitego rynku; przypomina, że należy wyeliminować wszelkie formy nieuczciwej konkurencji, w tym pracę nierejestrowaną i omijanie przepisów dotyczących delegowania pracowników, bez uszczerbku dla swobodnego przepływu pracowników jako jednej z podstawowych swobód na rynku wewnętrznym UE;

18.  uważa, że przeprowadzone przez Komisję konsultacje w sprawie możliwości ulepszenia unijnej kontroli łączenia przedsiębiorstw są bardzo ważne; jest zdania, że szczególnie w sektorze cyfrowym trzeba dopilnować, aby łączenie przedsiębiorstw nie zakłócało konkurencji na rynku wewnętrznym UE; w związku z tym ponownie wzywa Komisję, aby dokładnie sprawdziła, czy obecne procedury oceny wystarczająco uwzględniają sytuację na rynkach cyfrowych oraz umiędzynarodowienie rynków; wzywa ponadto Komisję do uwzględnienia roli dostępu do danych i informacji przy ocenie pozycji rynkowej, do rozważenia tego, czy łączenie danych i informacji o klientach podczas fuzji nie zakłóca konkurencji, oraz tego, w jakim zakresie dostęp przedsiębiorstwa do wyłącznych metod analitycznych i patentów wyklucza konkurentów; przypomina o swoim apelu, aby Komisja wyjaśniła, jak definiuje minimalną liczbę podmiotów na rynku niezbędną do zaistnienia uczciwej konkurencji oraz jak zamierza uchronić możliwość wejścia na wysoce skoncentrowane rynki przez nowe przedsiębiorstwa, w szczególności start-upy;

19.  wzywa państwa członkowskie, aby zapewniły właściwe egzekwowanie przepisów UE dotyczących zamówień publicznych w celu zwalczania nieuczciwej konkurencji, między innymi, w stosownych przypadkach, dzięki kryteriom ochrony społecznej, środowiskowej i ochrony konsumentów, oraz aby propagowały dobre praktyki w postępowaniach administracji publicznej; uważa, że rozwój komputeryzacji zamówień publicznych ułatwi MŚP dostęp do zamówień publicznych, zwiększy przejrzystość i zapewni bardziej wydajną kontrolę naruszeń zasad konkurencji w tej dziedzinie; wzywa ponadto Komisję do promowania możliwości dostępu do rynku dla MŚP za pośrednictwem mniejszych zamówień, gdy jest to zgodne z kluczowymi celami zamówień, a także wzywa Komisję do uważnego monitorowania egzekwowania przepisów dotyczących centralizacji zakupów na rynkach zamówień publicznych;

20.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w strategii jednolitego rynku cyfrowego przyjęto przepisy dotyczące możliwości przenoszenia usług świadczonych w systemie przedpłat, co poprawi konkurencję na rynku wewnętrznym i zwiększy prawa konsumentów;

21.  z zadowoleniem przyjmuje stopniową liberalizację sektorów takich jak telekomunikacja, usługi pocztowe i transport publiczny, zmierzającą do stworzenia konkurencyjnego środowiska, co przyniesie korzyści również konsumentom;

22.  uważa, że kryteria przystąpienia do systemu dystrybucji selektywnej lub sieci franchisingowej powinny być przejrzyste, tak aby zapewnić, że nie naruszają one polityki konkurencji i swobodnego funkcjonowania jednolitego rynku; podkreśla, że takie kryteria muszą być obiektywne, jakościowe i niedyskryminujące oraz nie mogą wykraczać poza to, co jest ściśle niezbędne; wzywa Komisję, by podjęła działania dla zapewnienia tej przejrzystości;

23.  zwraca uwagę na zwiększone ryzyko zmowy między konkurentami z uwagi na m.in. oprogramowanie do monitorowania cen; uważa, że uzgodnione praktyki mogą wystąpić mimo słabszych kontaktów między konkurentami, aniżeli wymagają tego obowiązujące normy, a nawet mogą być zautomatyzowane, ponieważ algorytmy współdziałają ze sobą niezależnie od kierunku obranego przez jednego lub większą liczbę uczestników rynku; zwraca się do Komisji, aby wykazywała czujność na takie nowe wyzwania dla wolnej konkurencji;

24.  podkreśla związek między rynkiem wewnętrznym a polityką konkurencji; zachęca do ścisłej współpracy między Komisją Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów Parlamentu a Komisją w celu zadbania o to, aby w ramach wszelkich starań na rzecz konkurencyjnej UE chronić i propagować interesy konsumentów;

25.  z zadowoleniem przyjmuje starania Komisji na rzecz nawiązania kontaktów z partnerami międzynarodowymi i forami wielostronnymi w dziedzinie polityki konkurencji; uważa, że współpraca międzynarodowa ma coraz większe znaczenie, gdy przedsiębiorstwa objęte działaniami prowadzą działalność w wielu jurysdykcjach;

26.  uważa, że rozszerzenie sieci umów o wolnym handlu z Unią Europejską przyczyni się do egzekwowania prawa konkurencji na świecie; zachęca w związku z tym Komisję do poszukiwania dalszych możliwości zawierania umów o wolnym handlu i do uwzględniania we wszelkich przyszłych umowach solidnych przepisów antymonopolowych i dotyczących pomocy państwa;

INFORMACJE O PRZYJĘCIU OPINIIW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

21.11.2017

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

33

1

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

John Stuart Agnew, Pascal Arimont, Dita Charanzová, Carlos Coelho, Sergio Gaetano Cofferati, Lara Comi, Anna Maria Corazza Bildt, Daniel Dalton, Nicola Danti, Dennis de Jong, Maria Grapini, Sergio Gutiérrez Prieto, Liisa Jaakonsaari, Philippe Juvin, Antonio López-Istúriz White, Eva Maydell, Marlene Mizzi, Nosheena Mobarik, Virginie Rozière, Christel Schaldemose, Olga Sehnalová, Jasenko Selimovic, Igor Šoltes, Ivan Štefanec, Catherine Stihler, Richard Sulík, Róża Gräfin von Thun und Hohenstein, Mylène Troszczynski, Mihai Ţurcanu, Anneleen Van Bossuyt, Marco Zullo

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Arndt Kohn

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Heidi Hautala, Jaromír Štětina

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

33

+

ALDE

Dita Charanzová, Jasenko Selimovic

ECR

Daniel Dalton, Nosheena Mobarik, Richard Sulík, Anneleen Van Bossuyt

EFDD

Marco Zullo

ENF

Mylène Troszczynski

GUE/NGL

Dennis de Jong

PPE

Pascal Arimont, Carlos Coelho, Lara Comi, Anna Maria Corazza Bildt, Philippe Juvin, Antonio López-Istúriz White, Eva Maydell, Róża Gräfin von Thun und Hohenstein, Ivan Štefanec, Jaromír Štětina, Mihai Ţurcanu

S&D

Sergio Gaetano Cofferati, Nicola Danti, Maria Grapini, Sergio Gutiérrez Prieto, Liisa Jaakonsaari, Arndt Kohn, Marlene Mizzi, Virginie Rozière, Christel Schaldemose, Olga Sehnalová, Catherine Stihler

Verts/ALE

Heidi Hautala, Igor Šoltes

1

-

EFDD

John Stuart Agnew

0

0

-

-

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymanie od głosu


OPINIA Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi (6.12.2017)

dla Komisji Gospodarczej i Monetarnej

w sprawie sprawozdania rocznego dotyczącego polityki konkurencji

(2017/2191(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Tibor Szanyi

WSKAZÓWKI

Komisja Rolnictwa i Rozwoju Wsi zwraca się do Komisji Gospodarczej i Monetarnej, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

A.  mając na uwadze, że art. 42 TFUE stanowi, iż reguły konkurencji mają zastosowanie do produkcji rolnej i handlu produktami rolnymi jedynie w zakresie ustalonym przez Parlament i Radę, z uwzględnieniem celów wspólnej polityki rolnej (WPR) określonych w art. 39 TFUE;

B.  mając na uwadze, że w art. 39 ust. 1 TFUE określono jeden z celów WPR, którym jest zapewnienie odpowiedniego poziomu życia ludności wiejskiej, zwłaszcza przez podniesienie indywidualnego dochodu osób pracujących w rolnictwie, stabilizacja rynków i zagwarantowanie bezpieczeństwa dostaw;

C.  mając na uwadze, że w art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej ustanowiono cel zapewnienia stabilności cen na rynku wewnętrznym;

D.  mając na uwadze, że z uwagi na naturalną i strukturalną specyfikę działalności rolnej (długie cykle produkcyjne, rozdrobnienie produkcji, liczba małych gospodarstw i często niskie dochody, niska odporność na wstrząsy i zmiany rynkowe ze względu na zmienność cen, sztywny charakter popytu i nietrwałość produktów skutkująca brakiem równowagi między górną i dolną częścią łańcucha produkcji oraz bardzo niską pozycją przetargową rolników w łańcuchu dostaw żywności wobec dużych dostawców, przetwórców i dużych sieci dystrybucji w sektorze detalicznym) europejski prawodawca broni od 1962 r. szczególnego statusu sektora rolnictwa w zakresie stosowania prawa konkurencji, które nie może być stosowane w odniesieniu do tego sektora w taki sam sposób jak w innych sektorach działalności gospodarczej, a także mając na uwadze, że ten „rolniczy wyjątek” zyskał dodatkowo na znaczeniu w kontekście WPR ukierunkowanej na rynek oraz coraz większej globalizacji rynków rolnych, co Komisja i krajowe organy ochrony konkurencji powinny skutecznie odzwierciedlić w realizacji polityki i egzekwowaniu prawa w celu zapewnienia spójności z odstępstwami;

E.  mając na uwadze, że jasne i spójne otoczenie regulacyjne w zakresie dostosowania polityki konkurencji do specyfiki rynków rolnych, zgodnie z art. 42 TFUE, może przyczynić się do wzmocnienia pozycji rolników w łańcuchu dostaw żywności dzięki zapobieganiu nadmiernej koncentracji siły ekonomicznej i finansowej podmiotów, rozwiązaniu problemu nierównowagi sił w obrębie łańcucha, zwiększeniu efektywności rynku (niższe ceny, produkty i usługi lepszej jakości) oraz zapewnieniu pewności prawa i równych warunków działania na prawidłowo funkcjonującym jednolitym rynku;

F.  mając na uwadze, że Komisja – jako strażniczka unijnych reguł konkurencji – oraz krajowe organy ochrony konkurencji powinny łagodniej stosować art. 101 TFUE do umów, praktyk i działań koordynacyjnych, w tym wymiany kluczowych informacji gospodarczych dokonywanej przez organizacje producentów, zrzeszenia organizacji producentów, spółdzielnie rolnicze i konsorcja producentów, w szczególności w odniesieniu do podstawowego celu, jakim jest zapewnienie dostępności i rozsądnych cen dostaw żywności zgodnie z art. 39 TFUE, zwiększenie dochodów rolników oraz ich udziału w łańcuchu wartości;

G.  mając na uwadze, że z powodu zagrożeń gospodarczych w sektorze rolnym ukierunkowana na rynek WPR musi w czasie kryzysu przyznawać dodatkowe tymczasowe zwolnienia od stosowania reguł konkurencji;

H.  mając na uwadze, że zagrożenia klimatyczne i sanitarne mogą powodować znaczne zakłócenia równowagi na rynku i dalsze osłabienie producentów surowców; mając na uwadze, że może to pociągnąć za sobą konieczność ponownego rozważenia reguł konkurencji w przypadku zagrożenia podstawowego zaopatrzenia w żywność;

I.  mając na uwadze, że pytanie prejudycjalne skierowane do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-671/15 (tzw. sprawa cykorii) dowodzi konieczności zapewnienia pewności prawa producentom, organizacjom producentów i zrzeszeniom organizacji producentów przy realizacji ich zadań, w szczególności w sektorze, który charakteryzuje się podażą o bardzo dużym stopniu rozdrobnienia w stosunku do skoncentrowanego popytu oraz trudnościami w zarządzaniu podażą i prognozowaniu popytu; mając na uwadze, że orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości w sprawie stosowania reguł konkurencji do producentów i organizacji producentów ma kluczowe znaczenie pod względem jasności i przewidywalności;

J.  mając na uwadze, że Grupa Zadaniowa ds. Rynków Rolnych przedstawiła w listopadzie 2016 r. szereg propozycji i zaleceń mających na celu wzmocnienie pozycji rolników w łańcuchu dostaw żywności, przegląd instrumentów umownych, którymi dysponują rolnicy, walkę z nieuczciwymi praktykami oraz wyjaśnienie odstępstw od zasad prawa konkurencji w rolnictwie; mając na uwadze, że w stosownych przypadkach należy uwzględniać te zalecenia, ponieważ zostały przyjęte z zadowoleniem przez instytucje UE i zainteresowane strony w łańcuchu dostaw, a ponadto należy przyjmować odpowiednie środki z myślą o poprawie pozycji rolników, organizacji producentów, zrzeszeń organizacji producentów oraz innych form współpracy producentów w sektorze rolnym i w łańcuchu dostaw żywności;

K.  mając na uwadze, że część dotycząca rolnictwa w rozporządzeniu w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (2016/0282B) (rozporządzenie zbiorcze) stanowi istotny krok w odniesieniu do WPR, m.in. dzięki ambitnym propozycjom Parlamentu, które mogą znacząco usprawnić politykę konkurencji, zwłaszcza przez zwalczanie nieuczciwych praktyk handlowych i wyjaśnienie reguł konkurencji, a także zasad dotyczących organizacji producentów o charakterze gospodarczym oraz ogólnych odstępstw od zasad konkurencji i odstępstw mających zastosowanie w czasie kryzysu;

L.  mając na uwadze badanie z października 2016 r. dotyczące unijnych organizacji międzybranżowych w rolnictwie, w którym zwrócono uwagę na istotną rolę organizacji międzybranżowych w przekazywaniu informacji gospodarczych i technicznych podmiotom w łańcuchu produkcji; mając na uwadze, że w badaniu tym wykazano, iż organizacje międzybranżowe umożliwiają lepszy podział ryzyka i udział w zyskach;

M.  mając na uwadze, że w wytycznych w sprawie pomocy państwa w sektorach rolnym i leśnym oraz na obszarach wiejskich w latach 2014–2020(1) Komisja uznała specyficzny charakter rolnictwa i jego struktury społecznej oraz skalę nowych wyzwań, którym musi ono stawiać czoła, takich jak bezpieczeństwo żywnościowe oraz problemy środowiskowe i klimatyczne; mając wobec tego na uwadze, że polityka ta powinna przyczynić się do zwiększenia rentowności gospodarstw rolnych, promowania organizacji łańcucha dostaw żywności, rozwoju obszarów wiejskich i włączenia społecznego;

1.  uważa, że należy uwzględnić specyficzny charakter sektora rolnictwa w polityce konkurencji; przypomina, że art. 42 TFUE przyznaje temu sektorowi szczególny status w odniesieniu do prawa konkurencji, co potwierdzono podczas ostatniej reformy WPR przez umożliwienie szeregu odstępstw i wyjątków od postanowień art. 101 TFUE; zauważa, że celem WPR jest zapewnienie odpowiedniego poziomu życia ludności wiejskiej w obliczu nieustannych zagrożeń gospodarczych i klimatycznych; przypomina, że polityka konkurencji broni przede wszystkim interesów konsumentów i w niedostatecznym stopniu uwzględnia konkretne interesy i trudności producentów rolnych; podkreśla, że polityka konkurencji musi bronić interesów producentów rolnych i konsumentów w ten sam sposób, zapewniając uczciwe warunki konkurencji i dostępu do rynku wewnętrznego w celu pobudzania inwestycji, zatrudnienia, rentowności przedsiębiorstw rolnych i zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich w UE, a jednocześnie wspierania przejrzystości dla uczestników rynku;

2.  podkreśla, że pojęcia „uczciwej ceny” nie należy postrzegać jako najniższej możliwej ceny dla konsumenta, lecz jako cenę rozsądną i zapewniającą godziwe wynagrodzenie wszystkim podmiotom w łańcuchu dostaw żywności;

3.  zdaje sobie sprawę ze słabszej pozycji rolników w łańcuchu dostaw żywności i uważa, że kryzysy w sektorze rolnym mogą pogorszyć tę sytuację; uważa, że rolnikom we wszystkich sektorach produkcji powinno przysługiwać prawo do wspólnych rokowań, w tym możliwość uzgadniania cen; uważa, że należy zachęcać rolników do pełnego angażowania się we współpracę z organizacjami producentów, w tym spółdzielniami producentów, ich zrzeszeniami i organizacjami międzybranżowymi, a ponadto powinni oni dysponować środkami umożliwiającymi wykorzystanie potencjału tych organizacji; wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby wspierały rozwój kompetencji i zwiększanie skuteczności takich zbiorowych narzędzi samopomocy, doprecyzowując i upraszczając powiązane przepisy w celu zwiększenia ich zdolności negocjacyjnych oraz wzmocnienia konkurencyjności, przy czym należy zapewnić przestrzeganie zasad określonych w art. 39 TFUE;

4.  uważa, że działania zbiorowe prowadzone przez organizacje producentów i ich zrzeszenia (włącznie z planowaniem produkcji oraz negocjowaniem sprzedaży i warunków umowy) są konieczne do osiągnięcia celów WPR określonych w art. 39 TFUE i w związku z tym powinny być wyłączone z zakresu stosowania art. 101 TFUE, jeżeli te wspólne działania są rzeczywiście wykonywane i przyczyniają się w ten sposób do poprawy konkurencyjności rolników; zauważa, że nie wykorzystano w pełni odstępstw przewidzianych na mocy rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) oraz że brak klarowności tych odstępstw, trudności w ich wdrażaniu oraz brak jednolitego stosowania przez krajowe organy ochrony konkurencji skutkują niedostateczną pewnością prawa dla rolników oraz ich organizacji; przyjmuje z zadowoleniem fakt, że rozporządzenie zbiorcze pozwoli na uproszczenie zasad zbiorowego organizowania się rolników oraz wyjaśnienie roli i uprawnień organizacji producentów prowadzących działalność gospodarczą w kontekście prawa konkurencji, aby wzmocnić ich pozycję negocjacyjną, przy jednoczesnym zagwarantowaniu zasad określonych w art. 39 TFUE;

5.  uwzględniając pozytywne wnioski sprawozdań z wdrażania(2) „pakietu mlecznego” i jego udział we wzmacnianiu pozycji gospodarstw mlecznych w łańcuchu dostaw żywności przyjmuje z zadowoleniem, że ten pakiet z 2012 r. zostanie przedłużony w ramach rozporządzenia zbiorczego; wzywa jednak Komisję do przeprowadzenia oceny skutków w celu ustalenia, czy należy rozszerzyć zakres przepisów dotyczących negocjacji umownych w sektorze mleka i przetworów mlecznych na inne sektory rolne, ponieważ rolnicy i organizacje producentów zyskaliby dzięki temu większą swobodę planowania produkcji, prawo do rokowań zbiorowych oraz możliwość negocjowania sprzedaży i warunków umownych jasno wyznaczających ceny i ilości produktów;

6.  domaga się wprowadzenia wyraźnego i działającego automatycznie odstępstwa od art. 101 TFUE, opartego na zasadach konieczności i proporcjonalności, umożliwiającego rolniczym organizacjom międzybranżowym wykonywanie zadań powierzonych im na mocy rozporządzenia o jednolitej wspólnej organizacji rynku z myślą o realizacji celów wyznaczonych w art. 39 TFUE;

7.  proponuje, by przepisy rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 umożliwiające przyjmowanie środków regulujących podaż sera objętego chronioną nazwą pochodzenia lub chronionym oznaczeniem geograficznym (art. 150), szynki objętej ChNP lub ChOG (art. 172) lub win (art. 167) zostały rozszerzone na produkty ze znakiem jakości, aby zwiększyć możliwości w zakresie dostosowywania podaży do popytu;

8.  ponownie apeluje do Komisji o wyjaśnienie zakresu indywidualnych odstępstw od reguł konkurencji na podstawie art. 101 ust. 3 TFUE, w szczególności w odniesieniu do umów dotyczących zrównoważonego rozwoju zawieranych w ramach łańcucha dostaw żywności, ponieważ mogą one być wyłączone ze stosowania prawa konkurencji, jeżeli przyczyniają się do zwiększenia produkcji lub wspierania postępu, przynosząc jednocześnie korzyści konsumentom i społeczeństwu; uważa, że Komisja powinna ocenić warunki polityki konkurencji, w ramach których można by w większym stopniu uwzględniać ustalenia zbiorowe organizacji producentów, w tym spółdzielni producentów, ich zrzeszeń i organizacji międzybranżowych, podejmowane w całym łańcuchu dostaw żywności na rzecz zrównoważonego rozwoju (np. inicjatywy sprzyjające różnorodności biologicznej, służące poprawie zdrowia lub dobrostanu zwierząt lub mające na celu walkę z opornością na środki przeciwdrobnoustrojowe);

9.  przyjmuje z zadowoleniem fakt, że w rozporządzeniu zbiorczym ustanowiono procedurę, dzięki której grupa rolników może zwrócić się do Komisji o wydanie niewiążącej opinii w celu ustalenia, czy dane działanie zbiorowe jest zgodne z ogólnym wyjątkiem od reguł konkurencji określonym w art. 209 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku); w świetle zalecenia Grupy Zadaniowej ds. Rynków Rolnych wzywa jednak Komisję, by wyjaśniła zakres ogólnego odstępstwa dla rolnictwa w celu szczegółowego określenia wyjątku w taki sposób, by możliwe i wykonalne było niestosowanie art. 101 TFUE w przewidzianych w tym artykule przypadkach;

10.  podkreśla, że w okresach poważnej nierównowagi na rynku, kiedy sektor rolnictwa jest zagrożony i wszyscy obywatele odczuwają skutki potencjalnego negatywnego wpływu na podstawowe dostawy żywności, ukierunkowana na rynek WPR musi zapewniać rolnikom wsparcie oraz przyznawać dodatkowe, tymczasowe i w pełni uzasadnione zwolnienia od stosowania reguł konkurencji; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w wyniku zmian wprowadzonych na mocy rozporządzenia zbiorczego łatwiej będzie stosować przepisy art. 222 rozporządzenia o jednolitej wspólnej organizacji rynku, które dopuszcza takie tymczasowe odstępstwa od prawa konkurencji;

11.  uważa, że tak zwane „długie” organizacje międzybranżowe zrzeszające producentów, przetwórców i dystrybutorów powinny mieć prawo do odbywania spotkań w celu omawiania środków w zakresie zapobiegania kryzysom i zarządzania kryzysowego z zamiarem przywrócenia warunków rynkowych w sposób umożliwiający osiągnięcie celów art. 39 TFUE;

12.  przypomina o potrzebie stopniowego tworzenia ram WPR i polityki konkurencji UE, pamiętając o specyfice rolnictwa, w celu uwzględniania działań regulacyjnych na rzecz zwalczania nierówności w ramach europejskiego łańcucha dostaw żywności, a także monitorowania zmian pozycji producentów surowców oraz opracowanych przez Organizację Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) wskaźników stosowanych w ocenie zrównoważonego charakteru systemów rolniczych i produkcji żywności, w tym wskaźników dotyczących uczciwości cen i przejrzystości umów (S 2.1.1), jak również uprawnień dostawców (S 2.2.1);

13.  apeluje o dalszy rozwój europejskiego narzędzia monitorowania cen żywności w celu poprawy wykrywania kryzysów w sektorze rolno-spożywczym dzięki lepszym i bardziej zdezagregowanym danym; podkreśla w związku z tym potrzebę angażowania organizacji rolników w proces określania i gromadzenia danych;

14.  zauważa, że Komisja uznała, iż producenci rolni stanowią szczebel łańcucha dostaw żywności charakteryzujący się najmniejszą koncentracją, podczas gdy ich dostawcy czynników produkcji i odbiorcy często stanowią o wiele większe podmioty o większej koncentracji sił, co skutkuje zaburzeniem równowagi stosunków oraz negatywnymi i nieuczciwymi praktykami handlowymi – ze strony niektórych dużych sieci dystrybucji, przetwórców i detalistów – którym nie można zaradzić za pomocą samej polityki konkurencji, w związku z czym konieczna jest spójność z innymi obszarami polityki; wzywa zatem Komisję, by precyzyjniej określiła pojęcie „pozycji dominującej” i nadużywanie takiej pozycji, biorąc pod uwagę stopień koncentracji oraz pozycję negocjacyjną sektorów środków produkcji, przetwórstwa i handlu detalicznego; zauważa ponadto, że w rozporządzeniu zbiorczym ustanowiono pewne przepisy dotyczące prawa do umów pisemnych oraz do negocjowania warunków umownych z myślą o lepszym podziale wartości w całym łańcuchu dostaw, aby uporządkować stosunki między zainteresowanymi stronami, zwalczać nieuczciwe praktyki handlowe, umożliwić rolnikom sprawniejsze reagowanie na sygnały rynkowe, poprawić zgłaszanie i transmisję cen oraz usprawnić dostosowywanie podaży do popytu; ponadto wzywa Komisję i krajowe organy ochrony konkurencji do zapewnienia odpowiedniego klasyfikowania i wyceny towarów, a ponadto monitorowania nadużyć i nieuczciwych praktyk handlowych, których doświadczają rolnicy, jak również do stawiania im czoła za pomocą wiążących działań oraz do ich karania; uważa, że należy przyjrzeć się dokładnie istniejącym systemom krajowym w celu określenia, które praktyki nadają się najlepiej do stosowania;

15.  uznaje, że dotychczas prawa konkurencji nie stosowano do celów zwalczania nieuczciwych praktyk handlowych w łańcuchu dostaw żywności ani na szczeblu europejskim, ani krajowym; zauważa, że w związku z tym wdrożono szczegółowe zasady krajowe, które nie umożliwiły jednak całkowitego rozwiązania powszechnego problemu nieuczciwych praktyk handlowych i nierównego układu sił w łańcuchu dostaw żywności; wzywa Komisję do niezwłocznego opublikowania i zatwierdzenia zapowiadanego unijnego wniosku ustawodawczego w sprawie nieuczciwych praktyk handlowych, aby zapewnić zharmonizowane ramy prawne w lepszym stopniu chroniące producentów i rolników przed nieuczciwymi praktykami handlowymi, a także zagwarantować dalszą konsolidację rynku wewnętrznego;

16.  przypomina, że Parlament apelował już do Komisji i krajowych organów ochrony konkurencji o skuteczną reakcję na obawy wywołane skumulowanym oddziaływaniem szybkiej koncentracji sektora dystrybucji na szczeblu krajowym oraz rozwoju powiązań wielkich dystrybutorów na szczeblu europejskim i międzynarodowym zarówno na niższe ogniwa łańcucha dostaw żywności, jak i na dystrybutorów oraz konsumentów; uważa, że takie zmiany strukturalne budzą obawy dotyczące potencjalnych dostosowań strategicznych, ograniczenia konkurencji oraz obniżenia marż umożliwiających inwestowanie w innowacje w łańcuchu dostaw żywności;

17.  wzywa państwa członkowskie i instytucje UE, aby priorytetowo traktowały wzmocnienie jednolitego rynku po brexicie w drodze zagwarantowania pełnej zgodności z unijnymi regułami konkurencji i powiązanymi odstępstwami, a także innymi normami w celu zapewnienia państwom członkowskim pewności prawa i równych warunków działania;

18.  zauważa, że w 2013 r. podwojono indywidualny próg pomocy de minimis w rolnictwie (z 7500 EUR do 15 000 EUR) w celu stawienia czoła fali kryzysów klimatycznych, sanitarnych i gospodarczych; zauważa, że jednocześnie krajowy próg pomocy de minimis dostosowano jedynie nieznacznie (z 0,75 % do 1 % wartości krajowej produkcji rolnej), co ogranicza pole manewru państw członkowskich, jeśli chodzi o pomoc gospodarstwom rolnym w trudnej sytuacji; apeluje zatem, by krajowy próg pomocy de minimis podnieść do poziomu 1,25 % krajowej produkcji rolnej, aby złagodzić trudną sytuację gospodarczą rolników; zwraca uwagę, że spójne zasady dotyczące pomocy de minimis powinny służyć poprawie pozycji rolników, nie pociągając za sobą renacjonalizacji polityki rolnej;

19.  podkreśla znaczenie finansowania umożliwiającego dostęp do szybkich sieci szerokopasmowych, aby nadążyć za postępem technologicznym i pobudzić konkurencję, szczególnie na obszarach wiejskich i oddalonych;

20.  podkreśla, że otwarcie rynku UE na wysoce konkurencyjnych partnerów handlowych i głównych eksporterów produktów rolnych podlegających różnym normom może stanowić zagrożenie dla najbardziej newralgicznych sektorów rolnictwa w UE; apeluje do Komisji, by w pełni uwzględniła możliwe zakłócenia rynku, wynikające z umów handlowych z państwami trzecimi, dla producentów rolnych w Europie, zważywszy na ich trudną sytuację finansową i zasadniczą rolę w naszym społeczeństwie.

INFORMACJE O PRZYJĘCIU OPINIIW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

4.12.2017

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

19

3

3

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

John Stuart Agnew, Clara Eugenia Aguilera García, Eric Andrieu, Daniel Buda, Jean-Paul Denanot, Albert Deß, Jørn Dohrmann, Norbert Erdős, Luke Ming Flanagan, Jan Huitema, Zbigniew Kuźmiuk, Philippe Loiseau, Mairead McGuinness, Ulrike Müller, Maria Noichl, Marijana Petir, Maria Lidia Senra Rodríguez, Ricardo Serrão Santos, Czesław Adam Siekierski, Tibor Szanyi, Marc Tarabella

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Bas Belder, Jens Gieseke, Momchil Nekov, Annie Schreijer-Pierik, Thomas Waitz

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W KOMISJI OPINIODAWCZEJ W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO

19

+

PPE

Daniel Buda, Albert Deß, Norbert Erdős, Jens Gieseke, Mairead McGuinness, Marijana Petir, Annie Schreijer-Pierik, Czesław Adam Siekierski

S&D

Clara Eugenia Aguilera García, Eric Andrieu, Jean-Paul Denanot, Momchil Nekov, Maria Noichl, Tibor Szanyi, Marc Tarabella

ECR

Bas Belder, Jørn Dohrmann, Zbigniew Kuźmiuk

ENF

Philippe Loiseau

3

-

GUE/NGL

Luke Ming Flanagan, Maria Lidia Senra Rodríguez

EFDD

John Stuart Agnew

3

0

ALDE

Jan Huitema, Ulrike Müller

Verts/ALE

Thomas Waitz

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się

(1)

Wytyczne Unii Europejskiej w sprawie pomocy państwa w sektorach rolnym i leśnym oraz na obszarach wiejskich w latach 2014–2020, Dz.U. C 204 z 1.7.2014, s. 1.

(2)

Sprawozdania w sprawie rozwoju sytuacji na rynku mleczarskim i funkcjonowania przepisów dotyczących „pakietu mlecznego” (COM(2016)0724 i COM(2014)0354).


INFORMACJE O PRZYJĘCIU PRZEZ KOMISJĘ PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWĄ

Data przyjęcia

21.2.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

49

5

1

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Burkhard Balz, Hugues Bayet, Udo Bullmann, Matt Carthy, Thierry Cornillet, Esther de Lange, Markus Ferber, Jonás Fernández, Sven Giegold, Neena Gill, Roberto Gualtieri, Brian Hayes, Gunnar Hökmark, Danuta Maria Hübner, Cătălin Sorin Ivan, Petr Ježek, Wolf Klinz, Georgios Kyrtsos, Alain Lamassoure, Werner Langen, Sander Loones, Paloma López Bermejo, Olle Ludvigsson, Ivana Maletić, Gabriel Mato, Costas Mavrides, Alex Mayer, Bernard Monot, Luděk Niedermayer, Stanisław Ożóg, Sirpa Pietikäinen, Dariusz Rosati, Pirkko Ruohonen-Lerner, Anne Sander, Alfred Sant, Martin Schirdewan, Molly Scott Cato, Pedro Silva Pereira, Peter Simon, Theodor Dumitru Stolojan, Kay Swinburne, Paul Tang, Ramon Tremosa i Balcells, Ernest Urtasun, Marco Valli, Miguel Viegas, Jakob von Weizsäcker

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Bas Eickhout, Ramón Jáuregui Atondo, Alain Lamassoure, Thomas Mann, Luigi Morgano, Laurenţiu Rebega, Joachim Starbatty, Lieve Wierinck

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Alberto Cirio


GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

49

+

ALDE

Thierry Cornillet, Petr Ježek, Wolf Klinz, Ramon Tremosa i Balcells, Lieve Wierinck

ECR

Sander Loones, Stanisław Ożóg, Pirkko Ruohonen-Lerner, Joachim Starbatty, Kay Swinburne

EFDD

Marco Valli

PPE

Burkhard Balz, Alberto Cirio, Markus Ferber, Brian Hayes, Gunnar Hökmark, Danuta Maria Hübner, Georgios Kyrtsos, Alain Lamassoure, Werner Langen, Ivana Maletić, Thomas Mann, Gabriel Mato, Luděk Niedermayer, Sirpa Pietikäinen, Dariusz Rosati, Anne Sander, Theodor Dumitru Stolojan, Esther de Lange

S&D

Hugues Bayet, Udo Bullmann, Jonás Fernández, Neena Gill, Roberto Gualtieri, Cătălin Sorin Ivan, Ramón Jáuregui Atondo, Olle Ludvigsson, Costas Mavrides, Alex Mayer, Luigi Morgano, Alfred Sant, Pedro Silva Pereira, Peter Simon, Paul Tang, Jakob von Weizsäcker

Verts/ALE

Bas Eickhout, Sven Giegold, Molly Scott Cato, Ernest Urtasun

5

-

ENF

Bernard Monot

GUE/ NGL

Matt Carthy, Paloma López Bermejo, Martin Schirdewan, Miguel Viegas

1

0

ENF

Laurenţiu Rebega

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się

Ostatnia aktualizacja: 23 kwietnia 2018Informacja prawna