Procedura : 2016/2329(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A8-0065/2018

Teksty złożone :

A8-0065/2018

Debaty :

PV 19/04/2018 - 4
CRE 19/04/2018 - 4

Głosowanie :

PV 19/04/2018 - 10.18

Teksty przyjęte :

P8_TA(2018)0189

SPRAWOZDANIE     
PDF 847kWORD 73k
14.3.2018
PE 613.377v03-00 A8-0065/2018

z wdrożenia dyrektywy 2011/99/UE w sprawie europejskiego nakazu ochrony

(2016/2329(INI))

Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych

Komisja Praw Kobiet i Równouprawnienia

Sprawozdawczynie: Soraya Post, Teresa Jiménez-Becerril Barrio

(Wspólna procedura komisji – art. 55 Regulaminu)

POPRAWKI
UZASADNIENIE – STRESZCZENIE FAKTÓW I USTALENIA
 PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 INFORMACJE O PRZYJĘCIU SPRAWOZDANIAW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ
 GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

UZASADNIENIE – STRESZCZENIE FAKTÓW I USTALENIA

Procedura i źródła

Dyrektywa w sprawie europejskiego nakazu ochrony została zainicjowana przez grupę dwunastu państw podczas prezydencji hiszpańskiej w 2010 r. Dyrektywa w sprawie europejskiego nakazu ochrony opiera się na art. 82 ust. 1 TFUE dotyczącym współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych. W dniu 11 stycznia 2011 r. dyrektywa weszła w życie, a państwa członkowskie miały obowiązek wdrożenia jej przepisów do krajowych porządków prawnych do dnia 11 stycznia 2015 r. Irlandia i Dania nie są związane przepisami w sprawie europejskiego nakazu ochrony.

Niniejsze sprawozdanie stanowi dla sprawozdawczyń obydwu komisji – LIBE i FEMM – okazję do oceny sposobu stosowania w zainteresowanych państwach członkowskich mechanizmu ustanowionego przez dyrektywę 2011/99/UE(1), umożliwiającego osobom, które korzystają z nakazu ochrony w sprawach karnych wydanego przez jedno państwo członkowskie, złożenie wniosku o wydanie europejskiego nakazu ochrony.

Podstawą tego instrumentu jest zasada wzajemnego uznawania, co oznacza, że nakazy ochrony wydane w jednym państwie członkowskim muszą zostać uznane i wykonane w innym państwie członkowskim. Jednym z głównych wyzwań związanych ze stosowaniem tego instrumentu jest konieczność zapewnienia, że ochrona ofiar nie jest utrudniona ze względu na różnorodność środków krajowych.

Sprawozdanie obejmie także:

  przeszkody napotkane podczas wdrażania na szczeblu państw członkowskich;

  powiązania z instrumentami uzupełniającymi;

  wyzwania związane z różnorodnością środków, które państwa członkowskie mogą stosować w celu wykonania europejskich nakazów ochrony;

  wpływ instrumentu, jeśli chodzi o ochronę ofiar przestępstw;

  zalecenia na temat tego, jak przezwyciężyć różnorodne wyzwania napotkane w trakcie realizacji.

Od momentu powołania obie sprawozdawczynie gromadziły informacje, a także opierały się, między innymi, na następujących źródłach:

  wysłuchaniu przeprowadzonym podczas wspólnego posiedzenia komisji LIBE i FEMM w dniu 12 października br.;

  ocenie skutków ex post opracowanej przez Biuro Analiz Parlamentu Europejskiego (EPRS), opublikowanej we wrześniu 2017 r.;

  wymianie informacji z kolegami z Komisji Europejskiej i Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA) oraz odpowiednimi organizacjami ochrony ofiar.

Dyrektywa zawiera klauzulę przeglądową (art. 23), która stanowi, że „do dnia 11 stycznia 2016 r. Komisja złoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszej dyrektywy. W razie konieczności do tego sprawozdania załącza się wnioski ustawodawcze.” W chwili sporządzania niniejszego sprawozdania z wykonania Komisja nie przedstawiła sprawozdania dotyczącego stosowania tej dyrektywy.

Ogólny przegląd wdrożenia dyrektywy w sprawie europejskiego nakazu ochrony

Od czasu wejścia w życie dyrektywy 2011/99/UE w sprawie europejskiego nakazu ochrony w styczniu 2015 r. Komisja Europejska, agencje UE czy organizacje pozarządowe zebrały bardzo niewiele danych umożliwiających ocenę stosowania tego instrumentu na szczeblu UE.

Według oceny EPRS opublikowanej we wrześniu 2017 r. do tej pory zidentyfikowano tylko siedem europejskich nakazów ochrony. Bardzo ograniczone korzystanie z tego instrumentu jest uderzające, jeżeli weźmiemy pod uwagę liczbę ofiar, które korzystają ze środków ochrony w sprawach karnych na szczeblu państw członkowskich – wiele z tych ofiar prawdopodobnie regularnie lub okazjonalnie podróżuje/przemieszcza się/dojeżdża do pracy w całej UE. Tytułem przykładu, szacuje się, że w 2010 r. ponad 100 000 kobiet zamieszkałych w UE było chronionych środkami związanymi z przemocą uwarunkowaną płcią.

Chociaż nakazy ochrony mogłyby być stosowane w odniesieniu do każdej osoby potrzebującej ochrony, w praktyce tego rodzaju środki są stosowane głównie do ochrony kobiet w sprawach dotyczących przemocy w rodzinie lub przemocy domowej, napastowania, uporczywego nękania lub napaści na tle seksualnym. Przemoc na tle płciowym stanowi coraz poważniejszy problem na poziomie UE, a w 2014 r. Agencja Praw Podstawowych UE (FRA) oszacowała, że jedna na trzy kobiety w UE doświadczyła przemocy fizycznej lub seksualnej od chwili ukończenia 15 lat, oraz że co piąta kobieta doświadczyła uporczywego nękania. Uporczywe nękanie wymieniane jest jako jedno z przestępstw, które najczęściej skutkują wydaniem nakazu ochrony, jednak jest to również jedno z przestępstw wymienianych jako przestępstwo nieobjęte prawem karnym w każdym państwie członkowskim, co z pewnością nieproporcjonalnie szkodzi kobietom przy uzyskaniu europejskiego nakazu ochrony.

Nakazy ochrony mają na celu ochronę danej osoby przed działaniem, które może zagrażać jej życiu, nietykalności fizycznej lub psychicznej, godności, wolności osobistej lub nietykalności seksualnej. Chodzi o to, by uniknąć kontaktów między sprawcą lub potencjalnym sprawcą a ofiarą lub osobą mogącą paść ofiarą napaści.

Wszystkie państwa członkowskie przewidują pewną formę karnych lub cywilnych nakazów ochrony. Jednak mimo pozornego podobieństwa sposobu, w jaki środki te są wydawane, w poszczególnych państwach członkowskich istnieje cały szereg różnych środków. Ponadto sposób, w jaki są one stosowane w praktyce, znacznie się różni.

W celu zapewnienia, że osoba, której przyznano ochronę w jednym państwie członkowskim, nadal będzie korzystać z równoważnej ochrony po przeprowadzeniu się do innego państwa członkowskiego lub w czasie podróży, UE wprowadziła dyrektywę 2011/99/UE w sprawie europejskiego nakazu ochrony – mechanizmu wzajemnego uznawania środków ochrony przyjmowanych w sprawach karnych. Środki ochrony objęte dyrektywą dotyczą sytuacji, w których ofiary lub potencjalne ofiary przestępstw korzystają z ochrony polegającej na zakazie lub reglamentacji wstępu do pewnych pomieszczeń w stosunku do osoby stwarzającej zagrożenie, zakazie dla osoby powodującej zagrożenie nawiązywania kontaktu lub zbliżania się do ofiary lub potencjalnej ofiary – trzech najbardziej powszechnych rodzajów środków ochrony w ramach UE.

Kiedy zaproponowano ten instrument i w celu rozwiązania kwestii odrębnych podstaw prawnych w prawie UE, jeśli chodzi o wzajemne uznawanie środków prawa cywilnego i środków prawa karnego, Komisja zaproponowała przyjęcie pakietu obejmującego dyrektywę w sprawie europejskiego nakazu ochrony w odniesieniu do postępowań karnych i rozporządzenie w sprawie wzajemnego uznawania środków ochrony w sprawach cywilnych. Rozporządzenie (UE) nr 606/2013 ustanawia mechanizm umożliwiający bezpośrednie uznawanie nakazów ochrony wydanych jako środki cywilnoprawne w stosunkach między państwami członkowskimi. Zatem osoby, które korzystają z nakazu ochrony z zakresu prawa cywilnego wydanego w państwie członkowskim miejsca zamieszkania, mogą się na niego powołać w innym państwie członkowskim, przedstawiając właściwym organom zaświadczenie(2) potwierdzające przysługujące im prawa. Rozporządzenie stosuje się od dnia 11 stycznia 2015 r.

Oba te instrumenty stanowią część kompleksowego pakietu unijnych aktów prawnych mających na celu wzmocnienie ochrony ofiar w całej UE.

Środki ochrony zawarte w europejskich nakazach ochrony uzależnione są od wewnętrznych przepisów krajowych państw członkowskich: europejskie nakazy ochrony są wydawane na podstawie środka ochrony przyjętego wcześniej w państwie wydającym zgodnie z jego prawem krajowym; ochrona gwarantowana europejskimi nakazami ochrony będzie uznawana w państwie wykonania przez przyjęcie środków ochrony dostępnych zgodnie z jego prawem krajowym.

Według ustaleń wyżej wspomnianej oceny ex post przeprowadzonej przez EPRS, niniejsza dyrektywa nie doprowadziła do harmonizacji/zbliżenia różnorodnych środków krajowych: utrzymane zostały różne krajowe systemy ochrony ofiar, przepisy wewnętrzne dotyczące ochrony ofiar przestępstw nie zostały zasadniczo zmienione, a przepisy wykonawcze dyrektywy zawierają prawie dosłowne przepisy dyrektywy, niemal bez zmian.

W odniesieniu do ofiar istotną kwestią jest konieczność zapewnienia odpowiednich informacji osobie objętej ochroną, w tym możliwości złożenia wniosku o europejski nakaz ochrony, jeżeli osoba ta przenosi się do innego państwa członkowskiego. Autorzy opracowania wskazują na duże niedoskonałości w tym zakresie oraz podkreślają ogólny brak informacji i kampanii uświadamiających skierowanych do samych ofiar we wszystkich państwach członkowskich. W takich sytuacjach brak dostępu do informacji jest szkodliwy dla ochrony ofiar.

Jako że europejskie nakazy ochrony zawsze implikują przeniesienie ofiary z jednego do innego państwa członkowskiego, wszystkie ofiary w pewnym momencie zostaną skonfrontowane z nieznanym systemem prawnym lub językiem, co stawia je w szczególnie trudnej sytuacji. Większość państw członkowskich nie ustanowiła żadnych specjalnych środków lub przepisów dotyczących osób o szczególnych potrzebach.

Skuteczna ochrona ofiar wymaga szybkiej procedury przyjęcia i wykonania nakazu. Krajowe przepisy wykonawcze państw członkowskich korzystają z różnych formuł, by podkreślić niezwłoczny i pilny charakter procedury, a w niektórych przypadkach nawet ustanowić określone terminy. Dla ochrony ofiar oraz zwiększenia skuteczności europejskiego nakazu ochrony ważna jest również koordynacja i komunikacja między właściwymi organami centralnymi.

Eksperci podkreślili, że kwestia szkolenia specjalistów, którzy potencjalnie będą mieli kontakt z ofiarami potrzebującymi środków ochronnych, wydaje się mieć kluczowe znaczenie. Według dostępnych danych jedynie nieliczne państwa członkowskie zorganizowały specjalne szkolenia dotyczące europejskiego nakazu ochrony.

(1)

Dz.U. L 338 z 21.12.2011, s. 2.

(2)

Dz.U. L 263 z 3.9.2014, s. 10–20.


PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

z wdrożenia dyrektywy 2011/99/UE w sprawie europejskiego nakazu ochrony

(2016/2329(INI))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 2 i 3 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) oraz art. 8, 10, 18, 19, 21, 79 i 82 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając art. 3, 6, 20, 21, 23, 24, 41 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając europejską Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w 1948 r.,

–  uwzględniając Konwencję ONZ w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet (CEDAW) z 1979 r.,

–  uwzględniając deklarację ONZ o eliminacji przemocy wobec kobiet z dnia 20 grudnia 1993 r.,

–  uwzględniając Konwencję ONZ o prawach dziecka, przyjętą w Nowym Jorku w dniu 20 listopada 1989 r.,

–  uwzględniając deklarację pekińską i pekińską platformę działania, przyjęte podczas czwartej Światowej Konferencji w sprawie Kobiet w dniu 15 września 1995 r., oraz późniejsze dokumenty końcowe przyjęte na sesjach nadzwyczajnych Organizacji Narodów Zjednoczonych Pekin +5 (2000 r.), Pekin +10 (2005 r.), Pekin +15 (2010 r.) i Pekin +20 (2015 r.),

–  uwzględniając komentarz ogólny przyjęty w dniu 26 sierpnia 2016 r. przez Komitet ONZ do spraw Praw Osób Niepełnosprawnych dotyczący art. 6 („Kobiety i dziewczęta niepełnosprawne”) w ramach Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych,

–  uwzględniając Konwencję Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej (konwencję stambulską) oraz decyzje Rady (UE) 2017/865(1) i (UE) 2017/866(2) z dnia 11 maja 2017 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej,

–  uwzględniając fakt, że Konwencja Rady Europy w sprawie zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej (konwencja stambulska) została podpisana przez wszystkie państwa członkowskie,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 września 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej(3),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/29/UE z dnia 25 października 2012 r. ustanawiającą normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw oraz zastępującą decyzję ramową Rady 2001/220/WSiSW(4),

–  uwzględniając dyrektywę Rady 2004/80/WE odnoszącą się do kompensaty dla ofiar przestępstw,

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/36/UE z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie zapobiegania handlowi ludźmi i zwalczania tego procederu oraz ochrony ofiar, zastępującą decyzję ramową Rady 2002/629/JHA(5), oraz dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/93/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie zwalczania niegodziwego traktowania w celach seksualnych i wykorzystywania seksualnego dzieci oraz pornografii dziecięcej, zastępującą decyzję ramową Rady 2004/68/JHA(6),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 19 czerwca 2012 r. zatytułowany „Strategia UE na rzecz wyeliminowania handlu ludźmi na lata 2012–2016” (COM(2012)0286),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/99/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie europejskiego nakazu ochrony(7),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 606/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie wzajemnego uznawania środków ochrony w sprawach cywilnych(8),

–  uwzględniając decyzję ramową Rady 2008/947/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków i decyzji w sprawie zawieszenia lub warunkowego zwolnienia w celu nadzorowania przestrzegania warunków zawieszenia i obowiązków wynikających z kar alternatywnych(9),

–  uwzględniając decyzję ramową Rady 2009/829/WSiSW z dnia 23 października 2009 r. w sprawie stosowania przez państwa członkowskie Unii Europejskiej zasady wzajemnego uznawania do decyzji w sprawie środków nadzoru stanowiących alternatywę dla tymczasowego aresztowania(10),

–  uwzględniając decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. w sprawie ochrony danych osobowych przetwarzanych w ramach współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych(11),

  uwzględniając rezolucję Rady z dnia 10 czerwca 2011 r. w sprawie harmonogramu działań na rzecz zwiększania praw i ochrony ofiar, zwłaszcza w postępowaniu karnym(12),

  uwzględniając program sztokholmski zatytułowany „Otwarta i bezpieczna Europa dla dobra i ochrony obywateli”(13),

–  uwzględniając program „Prawa, równość i obywatelstwo” na okres 2014–2020,

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 3 grudnia 2015 r. zatytułowany „Strategic engagement for gender equality 2016–2019” [Strategiczne zaangażowanie na rzecz równouprawnienia płci w latach 2016–2019] (SWD(2015)0278),

–  uwzględniając sprawozdanie Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA) zatytułowane „Przemoc wobec kobiet – ankieta ogólnoeuropejska”,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 26 listopada 2009 r. w sprawie eliminacji przemocy wobec kobiet(14),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 lutego 2010 r. w sprawie równouprawnienia kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej – 2009(15),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 lutego 2014 r. zawierającą zalecenia dla Komisji w sprawie zwalczania przemocy wobec kobiet(16),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 czerwca 2015 r. w sprawie strategii UE na rzecz równości kobiet i mężczyzn w okresie po 2015 r.(17),

–  uwzględniając europejską ocenę wdrażania dyrektywy 2011/99/UE przygotowaną przez Dział ds. Oceny Ex Post Europejskiego Biura Analiz Parlamentu Europejskiego (PE 603.272),

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu, a także art. 1 ust. 1 lit. e) decyzji Konferencji Przewodniczących z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie procedury udzielania zgody na sporządzenie sprawozdań z własnej inicjatywy i załącznik 3 do tej decyzji,

–  uwzględniając wspólne posiedzenia Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia zgodnie z art. 55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A8-0065/2018),

A.  mając na uwadze, że wszelkie formy przemocy wobec człowieka stanowią bezpośrednie naruszenie godności ludzkiej, która stanowi fundament wszystkich podstawowych praw człowieka i w związku z tym musi być szanowana i chroniona; mając na uwadze, że przemoc wobec kobiet stanowi brutalną formę dyskryminacji oraz naruszenie praw człowieka i praw podstawowych;

B.  mając na uwadze, że ofiary przemocy i wykorzystywania są narażone na wtórną i wielokrotną wiktymizację, odwet i zastraszanie; mając na uwadze, że w związku z powyższym zapewnienie im niezbędnej ochrony, w tym transgranicznej, zależy w dużej mierze od świadomości ofiar, społeczeństwa ogółem, jak też osób mających kontakt z ofiarami w ramach wykonywania zawodu, w tym odpowiednich instytucji, takich jak schroniska;

C.  mając na uwadze, że brak odpowiedniej ochrony osób przed przemocą uwarunkowaną płcią szkodzi społeczeństwu jako całości;

D.  mając na uwadze, że jednym z najważniejszych aspektów bezpieczeństwa w społeczeństwach jest integralność i wolność każdej jednostki; mając na uwadze, że Europejska agenda bezpieczeństwa powinna uwzględnić gwarancję bezpieczeństwa osobistego i ochrony jednostek przed przemocą uwarunkowaną płcią wśród priorytetów;

E.  mając na uwadze, że przemoc, znęcanie się fizyczne i psychiczne oraz wykorzystywanie seksualne dotykają w przeważającej większości kobiety(18); mając na uwadze, że jedna na trzy kobiety w UE doświadczyła znęcania się fizycznego lub przemocy seksualnej od momentu ukończenia 15. roku życia; mając na uwadze, że zakres i nasilenie przemocy wobec kobiet są często ignorowane lub trywializowane w niektórych państwach członkowskich i nadal utrzymuje się niepokojąca, rozpowszechniona tendencja do obwiniania ofiar; mając na uwadze, że tylko około jedna trzecia kobiet poddawanych znęcaniu się psychicznemu lub wykorzystywaniu seksualnemu przez swoich partnerów zgłasza to władzom;

F.  mając na uwadze, że zapewnienie równouprawnienia płci we wszystkich obszarach polityki jest fundamentalną zasadą Unii Europejskiej i niezbędnym elementem zwalczania przemocy uwarunkowanej płcią;

G.  mając na uwadze, że zgodnie z konwencją stambulską, podpisaną, ale nieratyfikowaną przez UE i wszystkie jej państwa członkowskie(19), wszystkie jej przepisy, w szczególności te związane z ochroną praw ofiar, mają być gwarantowane bez dyskryminacji z jakichkolwiek przyczyn, przy czym wyraźnie wzywa się strony konwencji do uznania uporczywego nękania jako przestępstwa; mając na uwadze, że ratyfikowanie i pełne wdrożenie konwencji stambulskiej przyczyni się do przezwyciężenia wyzwań dotyczących europejskiego nakazu ochrony przez zapewnienie spójnych europejskich ram prawnych na rzecz zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet;

H.  mając na uwadze, że w celu obniżenia szacowanej liczby niezgłaszanych przypadków przemocy państwa członkowskie muszą stworzyć i egzekwować instrumenty wczesnego ostrzegania i ochrony kobiet, aby kobiety czuły się bezpieczne i miały możliwość zgłaszania incydentów przemocy uwarunkowanej płcią; mając na uwadze, że duża liczba niezgłaszanych przypadków przemocy na tle płciowym może być związany z brakiem środków publicznych; mając na uwadze, że odpowiednie organy muszą posiadać struktury, takie jak schroniska oferujące pomoc medyczną i wsparcie kryminalistyczne, porady psychologiczne oraz pomoc prawną, zapewniające bezpieczne schronienie kobietom będącym ofiarami przemocy uwarunkowanej płcią;

I.  mając na uwadze, że swoboda przemieszczania się w UE oznacza częste przemieszczanie się ludności pomiędzy państwami; mając na uwadze, że europejski nakaz ochrony opiera się na potrzebie ochrony praw ofiar i wolności, a w szczególności poszanowania prawa ofiar i potencjalnych ofiar do korzystania ze swobody przemieszczania się i zapewnienia ich stałej ochrony przy korzystaniu z tego prawa;

J.  mając na uwadze, że zapobieganie przemocy przez inwestycje w kampanie na rzecz podnoszenia świadomości i kampanie informacyjne z rzeczywistym nagłośnieniem w mediach, edukację i szkolenie specjalistów stanowi zasadniczy element walki z przemocą uwarunkowaną płcią; mając na uwadze, że konwencja stambulska obliguje strony do zapobiegania przemocy uwarunkowanej płcią i stereotypom płciowym przez uwzględnienie roli mediów; mając na uwadze, że powszechny brak świadomości wśród ofiar korzystających z krajowych środków ochrony o istnieniu europejskiego nakazu ochrony ma negatywny wpływ na jego wdrażanie; mając na uwadze, że kampanie zwiększające świadomość i programy uwrażliwiania mające na celu zwalczenie trywializacji przemocy domowej i uwarunkowanej płcią zwiększają chęć ofiar do zgłaszania nadużyć oraz występowania o krajowe i europejskie nakazy ochrony, jak też podbudowują ich zaufanie do stosownych organów władzy;

K.  mając na uwadze, że w 2010 r., kiedy Komisja Europejska złożyła wniosek dotyczący europejskiego nakazu ochrony, 118 000 kobiet zamieszkałych w UE było chronionych środkami związanymi z przemocą uwarunkowaną płcią; mając na uwadze, że w 2011 r., wedle szacunków, średnio 1180 osób potrzebowało stałej ochrony transgranicznej w UE;

L.  mając na uwadze, że organizacje pozarządowe w wielu państwach członkowskich często odgrywają istotną rolę we wspieraniu ofiar;

M.  mając na uwadze, że europejskie nakazy ochrony są narzędziami wzajemnego uznawania i współpracy, które nie mogą działać poprawnie ani chronić ofiar, jeżeli nie zostaną w pełni wdrożone przez wszystkie państwa członkowskie;

N.  mając na uwadze, że pewne państwa członkowskie, szczególnie w przypadkach użycia przemocy, przyznają środki ochrony w drodze postępowania karnego, a inne – w drodze postępowania cywilnego;

O.  mając na uwadze, że w państwach członkowskich UE istnieje cały szereg nakazów ochrony, a ze względu na istnienie różnych systemów sądowych w państwach członkowskich realizacja europejskiego nakazu ochrony napotyka wiele trudności, co może prowadzić do utrudnień w ich stosowaniu na niekorzyść ofiar i ograniczać liczbę wydanych europejskich nakazów ochrony;

P.  mając na uwadze, że większość państw członkowskich nie dysponuje systemami rejestrowania służącymi gromadzeniu danych dotyczących europejskich nakazów ochrony, a w Europie nie istnieje centralny system rejestrowania stosownych danych z całej UE; mając na uwadze, że niewystarczająca ilość danych utrudnia ocenę wdrożenia europejskiego nakazu ochrony i wyeliminowanie niedociągnięć w prawodawstwie lub na etapie wdrożenia;

Q.  mając na uwadze, że europejskim nakazem ochrony można objąć ofiary różnego rodzaju przestępstw, w tym terroryzmu, handlu ludźmi, przemocy uwarunkowanej płcią oraz przestępczości zorganizowanej; mając na uwadze, że przy rozpatrywaniu wniosków o wydanie europejskiego nakazu ochrony powinno się poświęcić szczególną uwagę ofiarom przestępstw będących w trudnych sytuacjach;

R.  mając na uwadze ścisły związek między funkcjonowaniem europejskiego nakazu ochrony i minimalnymi normami w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw ustanowionymi na mocy dyrektywy 2012/29/UE;

1.  wzywa państwa członkowskie do stanowczego potępienia wszystkich form przemocy ze względu na płeć i przemocy wobec kobiet oraz do zaangażowania się w ich zwalczanie, a także do zapewnienia zerowej tolerancji dla tych form przemocy;

2.  apeluje do państw członkowskich i Komisji, aby uwzględniały problematykę płci we wszystkich obszarach prowadzonej polityki, a w szczególności w tych obszarach, które mogą mieć związek z podnoszeniem świadomości i wykrywaniem przypadków przemocy wobec kobiet, a także ochroną i zabezpieczeniem integralności ofiar;

Ogólna ocena wdrożenia dyrektywy oraz zalecenia dotyczące poprawy wdrożenia i funkcjonowania europejskiego nakazu ochrony

3.  uznaje fakt, że wszystkie państwa członkowskie, wobec których dyrektywa o europejskim nakazie ochrony ma moc wiążącą, powiadomiły Komisję o jej transpozycji do prawa krajowego;

4.  ma świadomość pozytywnych skutków, jakie ustanowienie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości może przynieść dla transgranicznej ochrony ofiar; uważa, że europejski nakaz ochrony potencjalnie może stanowić skuteczny instrument ochrony ofiar we współczesnym świecie charakteryzującym się znaczną mobilnością i brakiem granic wewnętrznych; zauważa jednak z niepokojem, że od momentu transpozycji dyrektywy o europejskim nakazie ochrony zidentyfikowano jedynie siedem europejskich nakazów ochrony w państwach członkowskich, chociaż w ciągu ostatnich kilku lat złożono wnioski o wydanie i wydano tysiące krajowych nakazów ochrony w państwach członkowskich(20);

5.  ubolewa nad faktem, że Komisja nie złożyła Parlamentowi i Radzie sprawozdania dotyczącego wdrożenia dyrektywy w sprawie europejskiego nakazu ochrony do dnia 11 stycznia 2016 r.; wzywa Komisję do wypełnienia swych obowiązków sprawozdawczych ustanowionych w odnośnej dyrektywie oraz do uwzględnienia w swym sprawozdaniu mapy krajowych środków ochrony, przeglądu działań szkoleniowych, analizy przestrzegania przez państwa członkowskie prawa ofiar do nieodpłatnej pomocy prawnej, w tym informacji na temat tego, czy ofiary ponoszą jakieś koszty w związku z nakazem ochrony, a także mapy kampanii uświadamiających odbywających się w państwach członkowskich;

6.  przypomina o spoczywającym na państwie wykonującym obowiązku traktowania europejskich nakazów ochrony priorytetowo, jeżeli tak traktują je państwa wydające, mimo powstających przy tym różnych trudności i wyzwań natury prawnej;

7.  niepokoi się faktem, że państwa członkowskie nie koordynują wystarczająco swoich działań i nie komunikują się ze sobą, kiedy zachodzi potrzeba wykonania europejskiego nakazu ochrony; wzywa państwa członkowskie do poprawy i wzmocnienia współpracy i komunikacji w dziedzinie europejskich nakazów ochrony, gdyż pomogłoby to uruchomić efektywniejsze procedury i jednoczesne działania transgraniczne w państwach członkowskich;

8.  podkreśla, że należy udoskonalić gromadzenie danych statystycznych w celu oceny zakresu występowania problemu i wyników działań mających na celu ograniczenie przemocy ze względu na płeć; apeluje do państw członkowskich o normalizację i cyfryzację formularzy i procedur dotyczących europejskich nakazów ochrony oraz o utworzenie krajowych systemów rejestrowania europejskich nakazów ochrony w celu gromadzenia danych, jak też usprawnienia wymiany informacji z Komisją i innymi państwami członkowskimi; wzywa państwa członkowskie do gromadzenia i regularnego przekazywania Komisji danych w rozbiciu na płeć i danych dotyczących liczby wniosków o wydanie europejskich nakazów ochrony, nakazów wydanych i wykonanych oraz informacji dotyczących rodzajów przestępstw;

9.  wzywa Komisję do utworzenia europejskiego systemu rejestrowania w celu zbierania informacji na temat europejskich nakazów ochrony od wszystkich państw członkowskich;

10.  zachęca do opracowania i wdrożenia jednolitego formularza służącego do występowania o nakaz ochrony i uznawania takiego nakazu, mającego zastosowanie zarówno w postępowaniach karnych, jak i cywilnych, aby mógł on być wykorzystywany we wszystkich państwach członkowskich; występuje o zastosowanie cyfrowego systemu zarządzania ułatwiającego koordynację, standaryzującego gromadzone dane i przyspieszającego zarówno zarządzanie nakazami, jak i opracowywanie statystyk operacyjnych na szczeblu UE;

11.  apeluje do Komisji i państw członkowskich o opublikowanie pełnej listy właściwych organów odpowiedzialnych za wydawanie i uznawanie europejskich nakazów ochrony oraz organów centralnych przekazujących i otrzymujących te nakazy w poszczególnych państwach członkowskich oraz o zapewnienie łatwego dostępu do tej listy, aby umożliwić osobom chronionym i organizacjom wspierającym ofiary składanie wniosków o nakazy lub rozwiązywanie problemów związanych z nakazami; wzywa państwa członkowskie do wzmacniania ich instytucji krajowych i lokalnych oraz właściwych organów w celu zwiększenia dostępności i zakresu stosowania europejskich nakazów ochrony w sposób sprzyjający ich wydawaniu;

12.  apeluje do Komisji o promowanie wszelkich form wymiany dobrych praktyk oraz współpracy między państwami członkowskimi, jak też państwami członkowskimi i społeczeństwem obywatelskim, w celu zagwarantowania prawidłowego funkcjonowania europejskich nakazów ochrony;

13.  podkreśla, że konkretne właściwe organy powinny automatycznie i odpowiednio informować, zarówno ustnie, jak i na piśmie, ofiary przestępstw, które są objęte krajowym nakazem ochrony lub chciałyby się o niego ubiegać, o możliwości złożenia wniosku o europejski nakaz ochrony podczas postępowania karnego; podkreśla, że osoba objęta środkiem ochrony nie powinna być zmuszona do ponoszenia kosztów finansowych, jeśli wnioskuje ona o wydanie europejskiego nakazu ochrony;

14.  wzywa państwa członkowskie, aby stosowały podejście uwzględniające aspekt płci przy przeprowadzaniu indywidualnej oceny w kwestii przyznawania środków pomocy i wsparcia w kontekście wydawania europejskich nakazów ochrony;

15.  ubolewa nad brakiem dostępu do wymiaru sprawiedliwości i pomocy prawnej w niektórych państwach członkowskich dla ofiar wszelkiego rodzaju przestępstw, co prowadzi do przekazywania ofiarom niskiej jakości informacji dotyczących możliwości złożenia wniosku o wydanie europejskiego nakazu ochrony; uważa, że państwa członkowskie powinny zapewniać nieodpłatną pomoc prawną i wsparcie administracyjne oraz dostarczać odpowiednich informacji na temat europejskich nakazów ochrony osobom korzystającym z ochrony, gdyż ma to kluczowe znaczenie dla stosowania i skuteczności tego instrumentu, zarówno na etapie jego wydania, jak i wykonywania; zwraca się do państw członkowskich o zwiększenie zasobów przeznaczonych na monitorowanie i zapobieganie przemocy wobec kobiet na obszarach wiejskich;

16.  zachęca państwa członkowskie do informowania osób korzystających z ochrony o dodatkowych środkach wsparcia dostępnych w ramach pomocy społecznej w państwie przyjmującym, takich jak dodatki rodzinne, zakwaterowanie itd., mając na uwadze, że te środki nie wchodzą w zakres obowiązywania europejskiego nakazu ochrony;

17.  podkreśla, że w ramach ochrony i dodatkowej pomocy społecznej należy zwrócić szczególną uwagę na ofiary będące dziećmi i na dzieci ofiar czynów karalnych, w szczególności w obliczu zagrożenia napaścią na tle seksualnym;

18.  z żalem odnotowuje również fakt, że państwa członkowskie nie zapewniają usługi tłumaczenia pisemnego i ustnego na język rozumiany przez ofiarę przed wydaniem europejskiego nakazu ochrony, podczas jego wydawania i po jego wydaniu;

19.  podkreśla, że podczas procedur związanych z europejskim nakazem ochrony ofiarom zawsze powinno przysługiwać prawo do wysłuchania; podkreśla, że usługi tłumaczeniowe, pisemne i ustne, muszą być dostępne nieodpłatnie w trakcie całego procesu wydawania europejskiego nakazu ochrony; podkreśla w związku z tym, że wszystkie istotne dokumenty należy przetłumaczyć na język zrozumiały dla ofiary;

20.  ubolewa nad niedoborem specjalnych środków wdrożonych przez państwa członkowskie dla ofiar w trudnej sytuacji lub ofiar ze szczególnymi potrzebami; uważa, że cięcia w wydatkach publicznych często mają negatywny wpływ na dostępność zasobów umożliwiających stosowanie tych specjalnych środków; wzywa więc państwa członkowskie do przyjęcia – we współpracy z Komisją i stosownymi organizacjami działającymi na rzecz ochrony ofiar – specjalnych wytycznych i środków, które uczynią europejski nakaz ochrony bardziej przyjaznym narzędziem dla ofiar w trudnej sytuacji lub ofiar ze szczególnymi potrzebami;

21.  podkreśla, że z uwagi na zagrażające bezpieczeństwu nasilanie się zjawiska handlu ludźmi europejski nakaz ochrony może stanowić instrument niosący znaczne korzyści ofiarom handlu ludźmi; apeluje zatem do Komisji o włączenie europejskiego nakazu ochrony do unijnej strategii na rzecz zwalczania handlu ludźmi;

22.  uważa, że aby w pełni wykorzystać potencjał europejskiego nakazu ochrony i zagwarantować równoważne środki ochrony w państwie wydającym i państwie wykonującym, nakazy te należy wydawać tak szybko, skutecznie, sprawnie i automatycznie, jak tylko to możliwe, a powiązaną biurokrację należy ograniczyć do minimum; apeluje do Komisji i państw członkowskich, aby, w celu ograniczenia niepewności odczuwanej przez osoby chronione i presji, pod jaką się znajdują, wyznaczyły właściwym organom państw członkowskich konkretny i krótki okres dwóch tygodni na wydanie europejskiego nakazu ochrony i powiadomienie o tym, a także aby poleciły im przekazywanie wystarczających informacji ofiarom w czasie, kiedy rozpatrywany jest ich wniosek o wydanie europejskiego nakazu ochrony, w tym powiadomienie ich o wszelkich zdarzeniach, które zaistnieją podczas tej procedury; wzywa w tym kontekście państwa członkowskie, by przydzieliły organom prowadzącym działania w zakresie europejskich nakazów ochrony dostateczne zasoby, tak aby umożliwić skuteczne działanie systemu z uwzględnieniem sytuacji ofiary;

23.  wzywa państwa członkowskie, aby wzięły pod uwagę interes osób chronionych oraz zapewniały bezpieczne schronienie osobom zgłaszającym przypadki przemocy i dały temu wyraz przez pełne poszanowanie swojego obowiązku nieprzekazywania osobie stanowiącej zagrożenie adresu i innych danych osoby chronionej, o ile nie jest to absolutnie niezbędne do realizacji nakazu ochrony; podkreśla, że w przypadku konieczności poinformowania sprawcy o jakichkolwiek szczegółach dotyczących europejskiego nakazu ochrony ofiara musi zostać poinformowania o takiej decyzji;

24.  zwraca się do państw członkowskich o opracowanie specjalnych procedur, by ułatwiać wydawanie europejskich nakazów ochrony w celu ochrony członków rodziny mieszkających wraz z ofiarą, wobec której już wydano europejski nakaz ochrony;

25.  zwraca uwagę na rosnącą wydajność nowych technologii, takich jak systemy monitorowania GPS i aplikacje na smartfony, które włączają alarm, kiedy zbliża się niebezpieczeństwo, i podkreśla ich przydatność jako środków zwiększających wydajność i możliwości dostosowania europejskiego nakazu ochrony, zarówno w państwie wydającym, jak i państwie wykonującym; wyraża zaniepokojenie wobec faktu, że jedynie ograniczona liczba państw członkowskich korzysta z tego rodzaju nowych technologii;

26.  podkreśla znaczenie monitorowania europejskich nakazów aresztowania w państwie wydającym pod kątem zagrożenia, na które narażona jest ofiara, w celu ustalenia, czy przyjęte środki ochrony zostały właściwie wdrożone i czy należy dokonać ich przeglądu;

27.  apeluje do Komisji, aby monitorowała wdrażanie odnośnej dyrektywy oraz bezzwłocznie wszczynała postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko państwom, które ją naruszą;

28.  zachęca, zgodnie z wizją przedstawianą wielokrotnie przez stowarzyszenia ofiar przemocy uwarunkowanej płcią, do wypróbowania procedur mających na celu zmianę tradycyjnego podejścia do koncepcji ochrony przyjmowanego w większości państw członkowskich; podkreśla, że zamiast ukierunkowywania wysiłków wyłącznie na środki dotyczące ofiar, jak to ma często miejsce, pośród metod stosowanych w celu zapobiegania zagrożeniom powinny znaleźć się środki ochrony, nadzoru, kontroli i monitorowania sprawców szkodliwych działań; uważa, że w ramach stosowanych środków prewencyjnych należy uwzględnić w sposób priorytetowy obowiązkową reedukację sprawców;

29.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do przeprowadzenia wnikliwej analizy potencjalnych sposobów ulepszenia przepisów związanych z europejskim nakazem ochrony, ich faktycznego wdrażania we wszystkich państwach członkowskich UE i wsparcia praktycznego, aby zagwarantować prawa do ochrony międzynarodowej oraz do pomocy i wsparcia udzielanych ofiarom przemocy na poziomie krajowym;

30.  apeluje do agencji UE, takich jak FRA i Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn , aby regularnie monitorowały wdrażanie dyrektywy;

31.  wzywa Komisję do zainicjowania monitorowania i sprawozdawczości ze strony społeczeństwa obywatelskiego w celu usprawnienia działania europejskiego nakazu ochrony w państwach członkowskich oraz do zapewnienia organizacjom pozarządowym dostępu do funduszy UE w tym celu;

32.  apeluje do Komisji, aby zachęcała do badania tego, jak stosuje się krajowe i europejskie nakazy ochrony, oraz aby koordynowała programy służące inicjowaniu w państwach członkowskich kampanii zwiększających świadomość, które mają informować ofiary przestępstw o możliwości składania wniosków o wydanie europejskiego nakazu ochrony oraz o środkach ochrony transgranicznej;

33.  wzywa państwa członkowskie do zacieśnienia współpracy z organizacjami pozarządowymi oraz do zaoferowania obowiązkowych, praktycznych i przekrojowych szkoleń opartych na prawach człowieka i ukierunkowanych na usługi w tej dziedzinie wszystkim urzędnikom publicznym zajmującymi się zawodowo ofiarami w kontekście europejskiego nakazu ochrony oraz pełniącym kluczową rolę we wdrażaniu odnośnej dyrektywy; podkreśla, że powinno się organizować ukierunkowane i regularne szkolenia i kursy dotyczące europejskiego nakazu ochrony dla policji, pracowników właściwych organów krajowych, prawników praktyków, pracowników socjalnych oraz stowarzyszeń i organizacji pozarządowych działających na rzecz ofiar przemocy uwarunkowanej płcią we wszystkich państwach członkowskich; apeluje, by zapewnić pracownikom prowadzącym działania na rzecz ofiar przemocy uwarunkowanej płcią odpowiednie szkolenia z uwzględnieniem specyficznych potrzeb kobiet będących ofiarami przemocy, oraz wzywa do przyznania tym pracownikom dostatecznych środków w celu priorytetowego potraktowania przemocy uwarunkowanej płcią;

34.  biorąc pod uwagę głęboko zakorzenioną w naszych społeczeństwach mizoginię i seksizm oraz coraz częstszą styczność dzieci i nastolatków z przemocą w internecie, wzywa państwa członkowskie, aby włączyły uświadamianie na temat równości kobiet i mężczyzn i niepraktykowanie przemocy do programów nauczania w szkołach podstawowych i średnich przez angażowanie uczniów w debaty i wykorzystywanie wszelkich możliwych sposobności dydaktycznych;

35.  podkreśla, że nowe środki przekazu, np. platformy cyfrowe, wykorzystuje się jako nowe formy przemocy uwarunkowanej płcią, obejmujące przesyłanie gróźb i napastowanie; w tym kontekście apeluje do państw członkowskich o uwzględnienie tych aspektów podczas wydawania lub wykonywania europejskiego nakazu ochrony;

Ogólne zalecenia związane z przemocą uwarunkowaną płcią

36.  apeluje do Komisji, aby włączyła do Europejskiej agendy bezpieczeństwa ochronę wszystkich obywateli, zwłaszcza tych w najtrudniejszych sytuacjach, skupiając się na ofiarach przestępstw, takich jak handel ludźmi lub przemoc uwarunkowana płcią, jak też na ofiarach terroryzmu, które również potrzebują szczególnej uwagi, wsparcia i uznania społecznego;

37.  wzywa Komisję do organizowania kampanii zachęcających kobiety do zgłaszania wszelkich form przemocy związanej z płcią, aby mogły uzyskać ochronę i by wyższa liczba zgłoszeń pozwoliła na uzyskanie dokładniejszych danych na temat tego rodzaju przemocy;

38.  podkreśla, że zgodnie z treścią sprawozdania z oceny sporządzonego przez EPRS główną przyczyną sytuacji, w której krajowe i europejskie nakazy ochrony są wykorzystywane z różną częstotliwością, jest brak wiedzy ofiar i wielu wyspecjalizowanych podmiotów na temat możliwości, jakie stwarza przedmiotowa dyrektywa; apeluje do państw członkowskich, aby przyjęły pełną odpowiedzialność za swych obywateli i przeprowadziły – przy udziale odpowiednich organizacji pozarządowych – długoterminowe, podnoszące świadomość i przekrojowe kampanie uwrażliwiające na temat dostępnych instrumentów ochrony i ich stosowania skierowane do a) całego społeczeństwa, b) potencjalnych ofiar, zwłaszcza kobiet objętych krajowymi nakazami ochrony i c) praktyków, jak np. funkcjonariuszy organów ścigania, urzędników wymiaru sprawiedliwości i podmioty świadczące pomoc prawną i społeczną oraz służby ratunkowe, które jako pierwsze zajmują się ofiarami; w związku z tym wzywa Komisję do zapewnienia finansowania na uruchomienie programów informacyjnych;

39.  uznaje istnienie europejskiego portalu „e-Sprawiedliwość” prowadzonego przez Komisję przy udziale państw członkowskich; z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji w postaci rozszerzenia obecnej „przestrzeni dla ofiar” dostępnej w ramach portalu „e-Sprawiedliwość” oraz ujęcia w niej wszelkich istotnych informacji na temat praw przysługujących ofiarom, w tym wytycznych dla poszczególnych krajów na temat zgłaszania przypadków przemocy; zwraca uwagę na potrzebę opracowania „przestrzeni dla ofiar” jako łatwego w użyciu, praktycznego narzędzia i źródła informacji, które powinno być dostępne we wszystkich językach urzędowych UE; zachęca państwa członkowskie do stworzenia prostej w obsłudze strony internetowej – łatwo dostępnej za pośrednictwem np. krajowych portali informacyjnych dotyczących wymiaru sprawiedliwości – poświęconej prawom ofiar, obejmującej także europejski nakaz ochrony oraz platformę cyfrową do zgłaszania przypadków przemocy uwarunkowanej płcią, tak aby ułatwić ewidencjonowanie tych przypadków;

40.  sugeruje, aby państwa członkowskie zacieśniły współpracę z organizacjami pozarządowymi oferującymi ochronę ofiarom przemocy, w celu stworzenia strategii przewidującej użycie zarówno proaktywnych, jak i reaktywnych środków związanych z przemocą uwarunkowaną płcią, działaniem europejskiego nakazu ochrony oraz koniecznych zmian w ustawodawstwie i środkach wsparcia;

41.  wzywa Komisję do przedstawienia projektu aktu prawego, który wspierałby państwa członkowskie w zapobieganiu wszelkim formom przemocy wobec kobiet i dziewcząt i przemocy uwarunkowanej płcią oraz w zwalczaniu tych rodzajów przemocy;

42.  apeluje do Komisji o uruchomienie tzw. klauzuli pomostowej przez przyjęcie jednomyślnej decyzji określającej przemoc wobec kobiet i dziewcząt (i inne formy przemocy uwarunkowanej płcią) za przestępstwo zgodnie z art. 83 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

43.  wzywa do wsparcia procesu sprzyjającego stopniowej konwergencji przepisów mających zastosowanie wobec czynów nacechowanych przemocą, które skutkują wydaniem nakazu ochrony; podkreśla, że ataki i akty agresji, które są szczególnie groźne dla kobiet, powinny ze względu na swoją wagę wiązać się z zarzutami karnymi we wszystkich państwach członkowskich, a środki ochrony ze względu na przemoc uwarunkowaną płcią powinny być również zasądzane w sprawach karnych;

Spójne ramy prawne UE chroniące ofiary

44.  z zadowoleniem odnotowuje podpisanie dnia 13 czerwca 2017 r. aktu przystąpienia UE do konwencji stambulskiej, która przedstawia holistyczne, wszechstronne i skoordynowane podejście do problemu przemocy, ze szczególną uwagą dla praw ofiar, i z którą należy skoordynować europejski nakaz ochrony; apeluje do UE o przystąpienie w szerokim zakresie do konwencji, tak aby zapobiegać przemocy wobec kobiet, zwalczać bezkarność oraz chronić ofiary; podkreśla znaczenie tego instrumentu w pokonywaniu jednej z barier w stosowaniu europejskiego nakazu ochrony, tj. nieuznawania uporczywego nękania za przestępstwo kryminalne w państwach członkowskich; apeluje do Komisji – zgodnie z rezolucją z dnia 12 września 2017 r. w sprawie przystąpienia UE do konwencji stambulskiej – o wyznaczenie unijnego koordynatora ds. przemocy wobec kobiet, który byłby odpowiedzialny za koordynację, wdrażanie, monitorowanie i ocenę polityki, instrumentów i środków UE na rzecz zwalczania wszelkich form przemocy wobec kobiet i dziewcząt oraz zapobiegania jej, a także pełniłby funkcję przedstawiciela UE przy Komitecie Stron konwencji;

45.  wzywa wszystkie państwa członkowskie, które jeszcze tego nie uczyniły, do ratyfikowania i egzekwowania w pełni przepisów konwencji stambulskiej oraz do przeznaczenia stosownych nakładów finansowych i kadrowych na zapobieganie przemocy wobec kobiet i przemocy uwarunkowanej płcią oraz zwalczanie takich form przemocy, w tym poprzez umacnianie pozycji kobiet i dziewcząt, ochronę ofiar oraz umożliwianie im uzyskania rekompensaty za doznane krzywdy;

46.  wzywa państwa członkowskie do zapewnienia odpowiednich szkoleń, procedur i wytycznych dla wszystkich specjalistów zajmujących się ofiarami wszelkich aktów przemocy objętych zakresem konwencji stambulskiej w celu uniknięcia dyskryminacji lub ponownej wiktymizacji w trakcie postępowań sądowych, zabiegów medycznych i procedur policyjnych;

47.  z zadowoleniem przyjmuje wskazany w konwencji stambulskiej obowiązek ustanowienia bezpłatnych telefonicznych linii zaufania o zasięgu ogólnopaństwowym, czynnych we wszystkie dni tygodnia przez całą dobę, w celu udzielania dzwoniącym porad w odniesieniu do wszelkich form przemocy objętych zakresem konwencji; zachęca państwa członkowskie do korzystania z tego narzędzia w stosownych przypadkach i do udzielania ofiarom informacji na temat europejskiego nakazu ochrony;

48.  podkreśla, że prawne i praktyczne błędy we wdrażaniu odnośnej dyrektywy można zrównoważyć dzięki odpowiedniemu wykorzystaniu współzależności i koordynacji między różnymi unijnymi instrumentami ochrony ofiar, takimi jak decyzja ramowa w sprawie środków nadzoru stanowiących alternatywę dla tymczasowego aresztowania oraz decyzja ramowa w sprawie warunków zawieszenia(21), rozporządzenie (UE) nr 606/2013 w sprawie wzajemnego uznawania środków ochrony w sprawach cywilnych(22) i dyrektywa 2012/29/UE z dnia 25 października 2012 r. ustanawiająca normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw, na mocy której ustanowiono prawo do otrzymywania informacji i bezpłatnych usług tłumaczenia ustnego i pisemnego informacji oraz w której przyjęto całościowe podejście do ofiar o specjalnych potrzebach, w tym ofiar przemocy uwarunkowanej płcią;

49.  apeluje do państw członkowskich, aby informowały ofiary o alternatywnych środkach ochrony, w razie gdyby w państwie wykonującym przestała obowiązywać odnośna dyrektywa;

50.  wzywa Komisję do podjęcia działań służących przeglądowi obowiązujących obecnie instrumentów ochrony prawnej ofiar przestępstw oraz utworzeniu spójnych unijnych ram prawnych umożliwiających ten proces;

51.  apeluje do Komisji, aby oceniła, jak stosuje się odnośną dyrektywę w połączeniu z powiązanym instrumentem w kwestiach cywilnych, tj. rozporządzeniem UE nr 606/2013, oraz aby przedstawiła projekt wytycznych ukazujących, jak państwa członkowskie mogłyby efektywniej używać tych dwóch unijnych narzędzi prawnych mających na celu ochronę ofiar przez uznawanie środków ochrony przyjętych w drodze krajowych postępowań cywilnych lub karnych;

°

°  °

52.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, Agencji Praw Podstawowych UE oraz Europejskiemu Instytutowi ds. Równości Kobiet i Mężczyzn.

(1)

Dz.U. L 131 z 20.5.2017, s. 11.

(2)

Dz.U. L 131 z 20.5.2017, s. 13.

(3)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0329.

(4)

Dz.U. L 315 z 14.11.2012, s. 57.

(5)

Dz.U. L 101 z 15.4.2011, s. 1.

(6)

Dz.U. L 335 z 17.12.2011, s. 1.

(7)

Dz.U. L 338 z 21.12.2011, s. 2.

(8)

Dz.U. L 181 z 29.6.2013, s. 4.

(9)

Dz.U. L 337 z 16.12.2008, s. 102.

(10)

Dz.U. L 294 z 11.11.2009, s. 20.

(11)

Dz.U. L 350 z 30.12.2008, s. 60.

(12)

Dz.U. C 187 z 28.6.2011, s. 1.

(13)

Dz.U. C 115 z 4.5.2010, s. 1.

(14)

Dz.U. C 285 E z 21.10.2010, s. 53.

(15)

Dz.U. C 341 E z 16.12.2010, s. 35.

(16)

Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0126.

(17)

Dz.U. C 407 z 4.11.2016, s. 2.

(18)

Sprawozdanie Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA) zatytułowane „Violence against women: an EU-wide survey. Main results report” [Przemoc wobec kobiet. Badanie na poziomie Unii Europejskiej. Raport podsumowujący najważniejsze wyniki] dowodzi, że jedna na trzy kobiety (33 %) doznała przemocy fizycznej lub seksualnej od momentu ukończenia 15 roku życia; jedna na pięć kobiet (18 %) doświadczyła uporczywego nękania, a co druga kobieta (55 %) – co najmniej jednej formy niepożądanego zainteresowania seksualnego. Biorąc pod uwagę powyższe, nie można traktować przemocy wobec kobiet jako kwestii marginalnej, która dotyczy życia tylko niektórych kobiet.

(19)

https://www.coe.int/en/web/conventions/full-list/-/conventions/treaty/210/signatures?desktop=true

(20)

Badanie Biura Analiz Parlamentu Europejskiego (EPRS) zatytułowane „European Protection Order Directive 2011/99/EU – European Implementation Assessment” [dyrektywa w sprawie europejskiego nakazu ochrony (2011/99/UE) – ocena wdrożenia w Europie] zawiera informację, że „wedle szacunków w 2010 r. ponad 100 000 kobiet zamieszkałych w UE było chronionych środkami związanymi z przemocą uwarunkowaną płcią”.

(21)

Decyzja ramowa Rady 2009/829/WSiSW z dnia 23 października 2009 r. w sprawie stosowania przez państwa członkowskie Unii Europejskiej zasady wzajemnego uznawania do decyzji w sprawie środków nadzoru stanowiących alternatywę dla tymczasowego aresztowania (Dz.U. L 294 z 11.11.2009, s. 20) oraz decyzja ramowa Rady 2009/947/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków i decyzji w sprawie zawieszenia lub warunkowego zwolnienia w celu nadzorowania przestrzegania warunków zawieszenia i obowiązków wynikających z kar alternatywnych w przypadku przemieszczenia się sprawcy i ofiary do innego państwa członkowskiego (Dz.U. L 337 z 16.12.2008, s. 102).

(22)

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 606/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie wzajemnego uznawania środków ochrony w sprawach cywilnych, Dz.U. L 181 z 29.6.2013, s. 4.


INFORMACJE O PRZYJĘCIU SPRAWOZDANIAW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

Data przyjęcia

27.2.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

54

6

1

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Asim Ademov, Martina Anderson, Maria Arena, Heinz K. Becker, Monika Beňová, Malin Björk, Vilija Blinkevičiūtė, Frank Engel, Ana Gomes, Sylvie Guillaume, Monika Hohlmeier, Mary Honeyball, Sophia in ‘t Veld, Teresa Jiménez-Becerril Barrio, Agnieszka Kozłowska-Rajewicz, Barbara Kudrycka, Cécile Kashetu Kyenge, Juan Fernando López Aguilar, Monica Macovei, Florent Marcellesi, Roberta Metsola, Claude Moraes, Péter Niedermüller, Maria Noichl, Liliana Rodrigues, Judith Sargentini, Birgit Sippel, Branislav Škripek, Csaba Sógor, Michaela Šojdrová, Helga Stevens, Traian Ungureanu, Ángela Vallina, Udo Voigt, Elissavet Vozemberg-Vrionidi, Josef Weidenholzer, Cecilia Wikström, Anna Záborská, Tomáš Zdechovský, Auke Zijlstra, Maria Gabriela Zoană

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Izaskun Bilbao Barandica, Gérard Deprez, Rosa Estaràs Ferragut, Maria Grapini, Lívia Járóka, Sylvia-Yvonne Kaufmann, Urszula Krupa, Jeroen Lenaers, Andrejs Mamikins, Christine Revault d’Allonnes Bonnefoy, Jaromír Štětina

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Franc Bogovič, Iris Hoffmann, Peter Jahr, Ivan Jakovčić, Svetoslav Hristov Malinov, Dennis Radtke, Julia Reid, Dominique Riquet, Tadeusz Zwiefka


GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

54

+

ALDE

Izaskun Bilbao Barandica, Gérard Deprez, Sophia in 't Veld, Ivan Jakovčić, Dominique Riquet, Cecilia Wikström

ECR

Monica Macovei, Helga Stevens

GUE/NGL

Martina Anderson, Malin Björk, Ángela Vallina

PPE

Asim Ademov, Heinz K. Becker, Franc Bogovič, Frank Engel, Rosa Estaràs Ferragut, Monika Hohlmeier, Peter Jahr, Lívia Járóka, Teresa Jiménez-Becerril Barrio, Agnieszka Kozłowska-Rajewicz, Barbara Kudrycka, Jeroen Lenaers, Svetoslav Hristov Malinov, Roberta Metsola, Dennis Radtke, Csaba Sógor, Michaela Šojdrová, Jaromír Štětina, Traian Ungureanu, Elissavet Vozemberg-Vrionidi, Tomáš Zdechovský, Tadeusz Zwiefka

S&D

Maria Arena, Monika Beňová, Vilija Blinkevičiūtė, Ana Gomes, Maria Grapini, Sylvie Guillaume, Iris Hoffmann, Mary Honeyball, Sylvia-Yvonne Kaufmann, Cécile Kashetu Kyenge, Juan Fernando López Aguilar, Andrejs Mamikins, Claude Moraes, Péter Niedermüller, Maria Noichl, Christine Revault d'Allonnes Bonnefoy, Liliana Rodrigues, Birgit Sippel, Maria Gabriela Zoană

VERTS/ALE

Florent Marcellesi, Judith Sargentini

6

-

ECR

Urszula Krupa, Branislav Škripek

EFDD

Julia Reid

ENF

Auke Zijlstra

NI

Udo Voigt

S&D

Josef Weidenholzer

1

0

PPE

Anna Záborská

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się

Ostatnia aktualizacja: 23 kwietnia 2018Informacja prawna