Procedura : 2017/2116(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A8-0121/2018

Teksty złożone :

A8-0121/2018

Debaty :

PV 16/04/2018 - 25
CRE 16/04/2018 - 25

Głosowanie :

PV 17/04/2018 - 6.4
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2018)0095

SPRAWOZDANIE     
PDF 685kWORD 74k
27.3.2018
PE 610.905v02-00 A8-0121/2018

w sprawie europejskiej strategii na rzecz promowania roślin wysokobiałkowych – zachęcania europejskiego sektora rolnego do produkcji roślin wysokobiałkowych i strączkowych

(2017/2116(INI))

Komisja Rolnictwa i Rozwoju Wsi

Sprawozdawca: Jean-Paul Denanot

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 UZASADNIENIE
 OPINIA Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności
 INFORMACJE O PRZYJĘCIU SPRAWOZDANIAW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ
 GŁOSOWANIE KOŃCOWE IMIENNEW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie europejskiej strategii na rzecz promowania roślin wysokobiałkowych – zachęcania europejskiego sektora rolnego do produkcji roślin wysokobiałkowych i strączkowych

(2017/2116(INI))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 marca 2011 r. zatytułowaną „Deficyt białka w UE: jak rozwiązać istniejący od dawna problem?”(1),

–  uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady, zwanego rozporządzeniem zbiorczym, w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz odnoszącą się do niego poprawkę mającą na celu uwzględnienie kierowanego do Komisji apelu o opublikowanie do końca 2018 r. „planu dotyczącego białka”(2),

–  uwzględniając unijną deklarację w sprawie soi, przedstawioną przez Niemcy i Węgry w dniu 12 czerwca 2017 r. na posiedzeniu Rady ds. Rolnictwa, a następnie podpisaną przez 14 państw członkowskich(3),

–  uwzględniając decyzję Rady 93/355/EWG z dnia 8 czerwca 1993 r. w sprawie zawarcia w ramach układu GATT protokołu ustaleń między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie wybranych nasion oleistych(4),

–  uwzględniając dokument pt. „Przekształcamy nasz świat: program działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030”, przyjęty w dniu 25 września 2015 r. przez Zgromadzenie Ogólne ONZ, a zwłaszcza zawarte w nim cele zrównoważonego rozwoju nr 2, 12 i 15,

–  uwzględniając podjętą przez Zgromadzenie Ogólne ONZ na jego 68. sesji decyzję o oficjalnym ogłoszeniu roku 2016 Międzynarodowym Rokiem Roślin Strączkowych, pod egidą Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO)(5),

–  uwzględniając swoją analizę pt. „Wpływ upraw roślin wysokobiałkowych na środowisko w ramach nowej wspólnej polityki rolnej”,(6)

–  uwzględniając zorganizowane w Parlamencie Europejskim wysłuchanie na temat poprawy zaopatrzenia w rośliny wysokobiałkowe w Europie,

–  uwzględniając deklarację w sprawie soi naddunajskiej z dnia 19 stycznia 2013 r.,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A8-0121/2018),

A.  mając na uwadze, że Unia Europejska cierpi na znaczny deficyt białek roślinnych wynikający z potrzeb jej sektora produkcji zwierzęcej, który jest zależny od przywozu pasz z państw trzecich, a sytuacja ta niestety nie zmienia się pomimo wielokrotnie deklarowanych od ponad 15 lat zamiarów i inicjatyw w tym zakresie oraz pomimo wykorzystywania w materiałach paszowych produktów ubocznych z produkcji biopaliw; mając na uwadze że aktualna sytuacja w UE związana z przywozem białek roślinnych (głównie soi) z Ameryki Południowej nie jest zrównoważona i wskazuje na to, że powinniśmy podjąć bardziej energiczne działania, zwłaszcza w celu nadania temu przywozowi bardziej zrównoważonego charakteru;

B.  mając na uwadze, że zasadnicze znaczenie ma ograniczenie poważnej zależności Unii od przywozu roślin wysokobiałkowych, które są wykorzystywane głównie w materiałach paszowych; mając na uwadze, że oprócz wpływu na środowisko w regionach produkcji soi obecna sytuacja niesie za sobą poważne zagrożenia w szczególności dla unijnego sektora produkcji zwierzęcej, jako że zmienność cenowa na rynkach międzynarodowych znacznie się zwiększyła;

C.  mając na uwadze, że Parlament wielokrotnie wypowiadał się w sprawie białek i na temat konieczności wprowadzenia europejskiego planu na rzecz białek, ale jego inicjatywy nie przynosiły wymiernych rezultatów, które mogłyby zmienić sytuację w zakresie uzależnienia Europy od dostaw białek roślinnych;

D.  mając na uwadze, że z powodu kryzysu BSE w Europie słusznie wprowadzono zakaz stosowania mączki mięsno-kostnej w paszach(7), jednakże doprowadził on do znaczącego wzrostu importu soi z Ameryki Łacińskiej;

E.  mając na uwadze, że w związku z tym w Unii przeznacza się zaledwie 3 % gruntów ornych pod uprawę roślin wysokobiałkowych, a ponad 75 % zapotrzebowania na białka roślinne pokrywa się przez przywóz, przede wszystkim z Brazylii, Argentyny i Stanów Zjednoczonych;

F.  mając na uwadze, że sektory produkcji zwierzęcej w Unii są niezmiernie podatne na zmienność cenową i zakłócenie konkurencji oraz zależą od przywozu przystępnego cenowo białka roślinnego o wysokiej jakości, co stanowi prawdziwe wyzwanie dla europejskich gospodarstw;

G.  mając na uwadze, że europejskie rośliny wysokobiałkowe generują oleiste produkty uboczne, które mogą wnieść wkład do gospodarki o obiegu zamkniętym oraz być cenionym materiałem w obszarze spożycia przez ludzi, energii odnawialnej czy produkcji chemikaliów przyjaznych dla środowiska; mając na uwadze, że współprodukcja białek i produktów ubocznych w Europie umożliwia ograniczenie przywozu zarówno białek GMO, jak i biopaliw, które przyczyniają się do wylesiania;

H.  mając na uwadze, że problem białka roślinnego stosowanego w żywieniu zwierząt zbyt często analizowany był wyłącznie pod kątem surowców bogatych w białko, a także pod kątem naszego deficytu białka roślinnego oraz poszukiwania surowców, które mogłyby uzupełnić pasze zwierząt hodowlanych;

I.  mając na uwadze, że należy przystąpić do bardziej ogólnej analizy zagadnienia białka roślinnego w Europie, aby zapewnić długoterminową strategię i jak najwięcej możliwości bardziej skutecznego działania w celu zmniejszenia naszej zależności od importowanych białek roślinnych; mając na uwadze, że strategia ta jest narzędziem w przechodzeniu na bardziej zrównoważone systemy rolno-spożywcze;

J.  mając na uwadze, że w żywieniu człowieka białko – podobnie jak energia – stanowi zasadniczy i nieodzowny składnik naszego żywienia, który można dostarczać w postaci białka roślinnego lub zwierzęcego;

K.  mając na uwadze, że białka roślinne znajdują się w centrum zainteresowania, jeżeli chodzi o bezpieczeństwo żywnościowe i suwerenność żywnościową (w dziedzinie żywności i pasz), a także środowisko naturalne, globalne ocieplenie i energię ze źródeł odnawialnych; mając na uwadze, że są one niezbędne do życia i są obecne we wszystkich produktach żywnościowych spożywanych zarówno przez ludzi, jak i przez zwierzęta;

L.  mając na uwadze, że całkowita europejska produkcja surowców o wysokiej zawartości białka wzrosła w latach 1994–2014 z 24,2 mln ton do 36,3 mln ton (+50 %), ale jednocześnie całkowite spożycie wzrosło z 39,7 mln ton do 57,1 mln ton (+44 %); mając na uwadze, że wobec tego wzrasta całkowity unijny deficyt białkowy (20,8 mln ton w 2014 r.); mając na uwadze, że światowy rynek białek roślinnych, związany z rynkiem soi i śruty sojowej, znacząco zmienił się w ciągu ostatnich 50 lat oraz że spożycie tych surowców znacząco wzrosło we wszystkich państwach członkowskich, przy czym spożycie soi wzrosło z 2,42 mln ton w 1960 r. do prawie 36 mln ton obecnie; mając na uwadze, że unijny sektor produkcji zwierzęcej w dużej mierze zależy od przywozu nasion soi i śruty sojowej z państw trzecich, zwłaszcza z Ameryki Południowej; mając na uwadze, że popyt na soję w UE wiąże się z wykorzystaniem prawie 15 mln ha gruntów, z czego 13 mln ha znajduje się w Ameryce Południowej;

M.  mając na uwadze, że uprawa roślin wysokobiałkowych generuje znaczną wartość dodaną dla środowiska, której nie zagraża powiązane z nią stosowanie środków ochrony roślin;

N.  mając na uwadze, że w ostatnich latach Chiny stały się największym światowym importerem soi i wprowadziły prawdziwą i nieprzejrzystą strategię na rzecz bezpieczeństwa zaopatrzenia, która wykracza poza klasyczne mechanizmy rynkowe i opiera się na umowach w sprawie produkcji z największym na świecie dostawcą soi, którym jest Brazylia, oraz ogromnych inwestycjach w produkcję oraz infrastrukturę przetwórczą (rozdrabniającą) i transportową infrastrukturę portową na miejscu ze szkodą dla środowiska naturalnego; mając na uwadze, że ta strategia umiędzynarodowienia stosowana przez chiński przemysł rolno-spożywczy może wpłynąć na obecne zaopatrzenie w soję i nasiona oleiste rynku Unii Europejskiej, która również jest dużym klientem Brazylii, oraz być zagrożeniem dla stabilności rynków w Unii;

O.  mając na uwadze, że większość importowanej soi, zwłaszcza soi z obu Ameryk, pochodzi z upraw genetycznie modyfikowanych oraz że wśród europejskich konsumentów panuje nieufność wobec tej technologii; mając na uwadze, że obserwowane jest rosnące zainteresowanie lokalnymi produktami niezmodyfikowanymi genetycznie oraz rosnące zaniepokojenie śladem węglowym powodowanym przez przywóz; mając na uwadze, że w UE wielu producentów i przetwórców nasion soi, producentów pasz oraz przedstawicieli przemysłu spożywczego (producenci mięsa, mleka i jaj oraz inne podmioty wykorzystujące nasiona soi), a także łańcuchy handlowe i inne właściwe instytucje popierają zrównoważone i certyfikowane systemy produkcji nasion soi niezmodyfikowanych genetycznie;

P.  mając na uwadze, że aby zaspokoić potrzeby żywnościowe UE, europejskie rolnictwo przeszło transformację w ramach wspólnej polityki rolnej (WPR); mając na uwadze, że rolnictwo europejskie zwiększyło intensywność produkcji, nastąpiło otwarcie rynków produktów rolnych i surowców, co zwiększyło zależność UE od przywozu białek roślinnych z obu Ameryk; mając na uwadze, że wskutek globalizacji doszło do ujednolicenia nawyków żywieniowych i wyspecjalizowania się gospodarstw rolnych, co spowodowało, w obszarze produkcji białek, zakrojone na szeroką skalę przewożenie środków produkcji na duże odległości, czy to azotowych nawozów sztucznych, czy też surowców o wysokiej zawartości białka stosowanych w paszach dla zwierząt hodowlanych, i wywarło tym samym wpływ na środowisko i klimat;

Q.  mając na uwadze, że produkcja roślin wysokobiałkowych, w szczególności soi, importowanych do celów produkcji pasz, jest jednym z kluczowych czynników powodujących zmianę sposobu użytkowania gruntów oraz w znacznym stopniu przyczynia się do globalnego wylesienia w wielu regionach poza Europą; mając na uwadze, że zwiększenie europejskich upraw roślin wysokobiałkowych może stanowić ważne uzupełnienie działań służących wspieraniu niepowodującego wylesiania łańcucha dostaw towarów rolnych; mając na uwadze, że stawianie czoła globalnemu wyzwaniu, jakim jest wylesianie i degradacja lasów, stało się jeszcze ważniejsze w świetle agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 i porozumienia klimatycznego z Paryża;

R.  mając na uwadze, że zapotrzebowanie na azot niezbędny do nawożenia roślin i do produkcji białek roślinnych, z wyjątkiem upraw roślin strączkowych, jest obecnie zaspokajane głównie przez azotowe nawozy sztuczne, których produkcja jest kosztowna i energochłonna, powoduje zanieczyszczenie wody i powietrza i charakteryzuje się dużym śladem ekologicznym ze względu na to, że w procesie produkcji zużywa się duże ilości paliw kopalnych; mając na uwadze, że nie przyczynia się to do osiągania celu gospodarki o obiegu zamkniętym oraz wydajniejszego wykorzystywania zasobów i strumieni odpadów; mając na uwadze, że należy w tych warunkach na nowo przemyśleć kwestię białka – od etapu produkcji do etapu spożycia – pod kątem wydajności produkcyjnej i środowiskowej uzyskiwanej dzięki sprawniejszemu domknięciu cyklu azotowego, w tym wykorzystaniu i opracowywaniu organicznych nawozów azotowych, na przykład w drodze recyklingu składników pokarmowych z organicznych strumieni odpadów, takich jak obornik;

S.  mając na uwadze, że w dążeniu do osiągnięcia większej niezależności UE od przywozu białek roślinnych należy zainteresować się zwłaszcza uprawami roślin bogatych w białka, które zaspokajają potrzeby przeżuwaczy i innych zwierząt, ale również wszystkimi innymi uprawami (w tym uprawami paszowymi i użytkami zielonymi), które – chociaż mają niższą zawartość białka – prowadzone są na dużych obszarach we wszystkich regionach Unii; mając na uwadze, że istnieje wiele korzyści płynących z wypasania przeżuwaczy na pastwiskach, łącznie z ograniczeniem kosztów nakładów gospodarstw;

T.  mając na uwadze, że nie dojdzie do zwiększenia produkcji białek roślinnych bez zwiększenia rentowności takich upraw oraz że dla wsparcia zrównoważonego rozwoju rolnictwa europejskiego konieczne jest obecnie wprowadzenie skutecznego i ambitnego planu strategicznego w dziedzinie zaopatrzenia w białka roślinne; mając na uwadze, że taki plan wymagałby zaangażowania wielu strategii politycznych Unii, a w pierwszej kolejności WPR;

U.  mając na uwadze, że w ostatnich dziesięcioleciach Unia Europejska wykorzystała trzy główne narzędzia służące wsparciu celu, jakim jest europejska niezależność w dziedzinie źródeł białka: dobrowolne wsparcie związane z produkcją roślin białkowych oraz roślin oleistych wysokobiałkowych, unijną politykę w dziedzinie biopaliw i wprowadzone w ramach ostatniej reformy WPR uwarunkowanie 30 % dopłat bezpośrednich od wdrożenia środków służących zazielenianiu, w szczególności obowiązek przeznaczenia 5 % powierzchni gruntów ornych na obszary proekologiczne, oraz decyzję o dopuszczeniu uprawiania na nich roślin wiążących azot i międzyplonów;

V.  mając na uwadze zainteresowanie rolników uprawami wiążącymi azot i wysokobiałkowymi znacząco wzrosło, ponieważ uprawy te pomagają rolnikom w spełnianiu wymogów dotyczących ekologizacji, a zainteresowanie to zachęci hodowców do wznowienia lub wzmożenia działań związanych z tymi uprawami;

W.  mając na uwadze, że w latach 2000–2013 środki wdrożone w ramach WPR nie wystarczyły, by odwrócić tendencję spadkową czy stagnację w dziedzinie produkcji białkowej w Europie, lecz od roku 2013 połączenie takiego wsparcia ze środkiem w zakresie zazieleniania dopuszczającym uprawę roślin wysokobiałkowych na obszarach proekologicznych doprowadziło do gwałtownego wzrostu produkcji roślin wysokobiałkowych w UE;

X.  mając na uwadze, że porozumienie polityczne w sprawie WPR osiągnięte przez Parlament, Radę i Komisję w 2013 r. przewiduje możliwość uprawy roślin wiążących azot na obszarach proekologicznych;

Y.  mając na uwadze, że jak wykazują badania producenci często dodają do pasz więcej białka niż to konieczne, a precyzyjniejsze określanie zawartości białka niezbędnej dla docelowych gatunków zwierząt może spowodować wzrost wydajności;

Z.  mając na uwadze, że niewielki udział upraw roślin wysokobiałkowych w Unii skutkuje niewielką liczbą programów badawczych na temat białek pochodzenia roślinnego i podobna sytuacja ma miejsce, jeśli chodzi o szkolenia, innowacje i zdobywanie praktycznych doświadczeń w tej dziedzinie w UE; mając na uwadze, że konieczne jest zwiększenie skuteczności innowacji oraz rozszerzenie polityki w dziedzinie badań naukowych dotyczących białek, jednak działania te będą miały szanse powodzenia tylko wtedy, gdy poparte zostaną zobowiązaniami politycznymi w perspektywie średnio- i długoterminowej; mając na uwadze, że polityka w dziedzinie badań naukowych powinna również obejmować lokalnie dostosowane rodzime rośliny strączkowe;

AA.  mając na uwadze, że wspieranie działań w zakresie hodowli roślin będzie miało duże znaczenie dla rozwoju nowych odmian roślin wysokobiałkowych, które mogą przyczynić się do większej produkcji białkowej w UE; mając na uwadze, że skuteczne działania w zakresie hodowli roślin wymagają długoterminowej polityki badawczej o wystarczającym poziomie finansowania oraz odpowiedniego środowiska regulacyjnego wspierającego innowacje;

AB.  mając na uwadze, że Komisja już sfinansowała i obecnie finansuje szereg właściwych projektów, w tym objętych nagłówkiem „SFS-44-2016: wspólny program hodowli roślin w celu ograniczenia zależności UE i Chin od przywozu białka”; mając na uwadze, że należy zapewnić odpowiednie przekazywanie, rozpowszechnianie i wykorzystywanie rezultatów takich projektów, tak aby przyszłe decyzje polityczne w tym obszarze opierały się na dowodach;

AC.  mając na uwadze, że od 2007 r. koszt soi uległ prawie podwojeniu w ujęciu realnym;

1.  uważa, że nadszedł czas, by wprowadzić szeroko zakrojony europejski plan strategiczny na rzecz produkcji białek roślinnych i zaopatrzenia w nie, opierający się na zrównoważonym rozwoju wszystkich upraw prowadzonych w całej Unii; uważa, że zmiana ta wymaga znacznej modyfikacji naszych systemów produkcji, tak aby sprostać wymogom w zakresie dochodów rolników oraz wymogom gospodarki o obiegu zamkniętym oraz zrównoważonej produkcji rolnej, opierającej się na takich zasadach, jak agroekologia i inne praktyki przyjazne dla środowiska, w tym niskonakładowe strategie karmienia przeżuwaczy oparte zarówno na trwałych użytkach zielonych, jak i na tymczasowych użytkach zielonych na gruntach ornych;

2.  wzywa Komisję do podjęcia natychmiastowych działań mających na celu uniknięcie ograniczenia obecnych poziomów upraw roślin wysokobiałkowych, przy należytym uwzględnieniu korzyści dla środowiska wynikających z konwencjonalnej uprawy roślin wiążących azot na obszarach proekologicznych;

3.   zauważa, że rośliny wysokobiałkowe mogą wiązać się z korzyściami dla środowiska ze względu na ich zdolność wiązania azotu z atmosfery; dodaje, że korzyści te obejmują ograniczenie wykorzystania nawozów wytwarzanych na bazie paliw kopalnych, poprawę jakości i żyzności gleby, a dzięki płodozmianowi ograniczenie chorób będących skutkiem utrzymywania upraw jednogatunkowych i ochronę różnorodności biologicznej; podkreśla ponadto, że biologiczne wiązanie azotu przez te rośliny może przyczynić się do ograniczenia kosztów nakładów oraz negatywnego wpływu na środowisko, który może wiązać się z nadmiernym stosowaniem nawozów;

4.  wnosi o utworzenie europejskiej platformy, wspieranej przez Unijne Centrum Monitorowania Rynku Upraw, umożliwiającej: identyfikację europejskich parceli upraw białkowych w podziale na kategorię upraw oraz lokalizację, opracowanie technicznych punktów odniesienia dostępnych dla wszystkich rolników, określenie europejskiej zdolności produkcji białek, aby ułatwić wprowadzanie ich do obrotu, oraz skatalogowanie wszystkich publicznych i prywatnych badań naukowych, które przeprowadzono na temat białek;

5.  zaleca również, by poświęcić uwagę wszystkim roślinnym zasobom białkowym, czyli uprawom wykorzystywanym zarówno do celów produkcji żywności, jak i pasz, a także zaleca wsparcie regulacyjne na rzecz opracowywania i wprowadzania do obrotu nowych białek roślinnych; ponadto uważa, że należy prowadzić więcej badań nad alternatywnymi źródłami białek;

6.  przyznaje, że produkcja soi w Ameryce Południowej jest głównym czynnikiem zmiany użytkowania gruntów i powoduje wielorakie problemy ekologiczne, takie jak zanieczyszczenie wód gruntowych pestycydami, erozja gleby, wyczerpywanie zasobów wody i wylesianie, co prowadzi do druzgocącej utraty różnorodności biologicznej; uznaje, że produkcja soi ma negatywne skutki społeczne oraz w dziedzinie zdrowia w państwach będących głównymi producentami, a skutki te ulegają zaostrzeniu ze względu na ograniczone prawa własności gruntu, masowy wykup gruntów rolnych, przymusowe wydalenia i innego typu łamanie praw człowieka;

7.  przypomina, że kryzys BSE w latach 90. oraz zakaz stosowania przetworzonych białek zwierzęcych w paszach ustanowiony rozporządzeniem (WE) nr 999/2001 zwiększyły popyt na białko pochodzenia roślinnego w Europie; zauważa, że alternatywne źródła wysokobiałkowych materiałów paszowych w Europie, takie jak mączka rybna, są wykorzystywane w europejskim sektorze chowu i hodowli ryb;

Wielorakie cele planu

8.  uważa, że plan ten powinien zmaksymalizować zrównoważoną produkcję biomasy na obszarze nadających się do tego użytków rolnych, rozwijając wieloletnie uprawy roślin, których część można przeznaczyć do celów dostarczania białka;

9.  uważa, że należy skupić się w szczególny sposób na potencjale, który niosą ze sobą uprawy roślin strączkowych, zarówno nasiennych, jak i pastewnych, ponieważ rodzina ta ma różne zalety rolnicze i gospodarcze oraz przedstawia korzyści dla środowiska naturalnego, a główną zaletą tych upraw jest ich zdolność wiązania azotu z powietrza dzięki układowi symbiotycznemu, w ramach którego nie potrzebują one sztucznych nawozów azotowych, a także bardzo rzadka w przypadku tych upraw konieczność stosowania pestycydów; podkreśla, że uprawa roślin strączkowych poprawia strukturę gleby dzięki dodatkowym dawkom azotu, które zwiększają plon z kolejnej uprawy o 10 do 20 %; wskazuje na to, że płodozmian wypływa korzystnie na jakość gleby, ogranicza choroby i wspiera różnorodność biologiczną;

10.  podkreśla ponadto, że w systemach płodozmianu obejmujących rośliny strączkowe cykle reprodukcyjne agrofagów i patogenów są przerywane, przez co obniża się poziom występowania chorób roślin i konieczność stosowania środków ochrony roślin; zauważa, że dodatkową korzyść stanowi zwiększenie różnorodności biologicznej dzięki przerwaniu corocznych monokultur;

11.  zaleca, by wspierać, zwłaszcza w ramach WPR, uprawy soi w UE przez zapewnienie im rentowności i konkurencyjności, jako że nowe odmiany soi otwierają obecnie nowe perspektywy dla niektórych regionów, w których te uprawy mogą się przyjąć, jednak zaznacza, że interesując się tą uprawą, nie można zapominać o innych uprawach roślin białkowych nasiennych (łubin, bobik, groch, ciecierzyca, orzeszki ziemne, bób itd.); wyraża przekonanie, że ta duża różnorodność gatunków mogłaby umożliwić produkcję możliwie największej ilości białek we wszystkich regionach Europy, w zależności od ich uwarunkowań klimatycznych;

12.  zwraca się o poświęcenie większej uwagi gospodarowaniu użytkami zielonymi i koniczyną, które ze względu na dużą zajmowaną powierzchnię przyczyniają się znacznie do pokrycia zapotrzebowania na białko w żywieniu zwierząt (tylko przeżuwaczy); zauważa, że uprawy roślin strączkowych, takich jak koniczyna, mogą udawać się na użytkach zielonych;

13.  zaleca przywrócenie upraw takich roślin wysokobiałkowych jak soja, lucerna, bób, groch oraz roślin takich jak koniczyna, esparceta i wiele innych roślin strączkowych w systemach dużych upraw i systemach pastewnych;

14.  podkreśla, że należy rozwinąć lokalne i regionalne gałęzie produkcji i przetwórstwa białek poprzez łączenie rolników w grupy i zbliżenie do siebie podmiotów rynku upraw polowych oraz hodowców (poprzez umowy dotyczące dostaw i wymiany, budowanie zdecentralizowanych małych i średnich biorafinerii „ekologicznych białek”), w celu wymiany wiedzy na temat odpowiednich odmian roślin strączkowych, płodozmianu i gleb; uważa, że w tym celu przydatne byłoby wspieranie za pośrednictwem WPR podmiotów, które podejmują ryzyko i rozpoczynają działalność w krótkich łańcuchach żywności i pasz bazujących na białkach; podkreśla znaczenie bezpośrednich umów między plantatorami a producentami pasz;

15.  w związku z rosnącym zainteresowaniem konsumentów europejskich produktami wolnymi od GMO zachęca do propagowania produkcji wysokiej jakości odmian białek roślinnych pozbawionych GMO, z jasnym systemem ich identyfikowalności i etykietowania (zarówno w zakresie miejsca, jak i metod produkcji);

16.  uważa, że niezbędne jest działanie na rzecz większej samowystarczalności paszowej gospodarstw hodowlanych zarówno na poziomie gospodarstw, jak i regionów, w odniesieniu do przeżuwaczy, jak i zwierząt z żołądkiem jednokomorowym, w tym poprzez produkcję pasz w gospodarstwie;

17.  uważa, że pożądane jest ograniczenie strat plonów i odpadów do minimum i zwiększenie wartości odżywczej plonów dzięki poprawie warunków, w których odbywają się zbiory, a także warunków przechowywania i przetwarzania (suszenie, owijanie itd.);

18.  uważa, że aby usprawnić produkcję białek roślinnych, niezbędne jest zwiększenie rentowności tych upraw oraz rozwinięcie praktyk takich, jak płodozmian (przynajmniej 3-letni) oraz podsiew roślin strączkowych, a także częstsze łączenie różnych odmian upraw w sektorach produkcji roślin nasiennych (koniczyna/rzepak, pszenżyto/groch itd.) oraz roślin pastewnych (trawiaste, meslin itd.), w celu przejścia na bardziej zrównoważony system rolno-spożywczy i wspierania odchodzenia od wysokonakładowych monokultur w UE i poza UE w kierunku zróżnicowanego systemu agroekologicznego;

19.   wzywa do rozpoczęcia badań naukowych nad: odpowiedniością do stosowania w ramach płodozmianu i upraw mieszanych, doborem nowych odmian i gatunków, które zapewnią rolnikom elastyczność w zakresie dostosowywania się do zmiany klimatu, odpornością na stres, mieszanką upraw, poprawą wydajności, zawartością białka, strawnością dla zwierząt (skiełkowane nasiona itd.), zwiększaniem odporności roślin na choroby, biologią kiełkowania chwastów w kontekście ich zwalczania, współczynnikiem wykorzystania paszy, oraz biostymulatorami; podkreśla, że rolnikom niezbędny jest spójny zestaw narzędzi obejmujących praktyki w dziedzinie zarządzania, techniki oraz środki ochrony roślin w celu zwalczania agrofagów i innych czynników, które mogą wpłynąć negatywnie na plony i wzrost roślin;

20.  domaga się znacznych inwestycji w badania naukowe, w tym dotyczące odmian roślin, w celu poprawy wyników agronomicznych tych upraw, nadania atrakcyjności gospodarczej uprawom roślin białkowych, które pod kątem uzyskiwanych marży handlowych mogą niekorzystnie wypadać w porównaniu z innymi uprawami, a także w celu uzyskania większej liczby odmian roślin, aby zagwarantować plony, rozwiązać problemy agronomiczne ograniczające uprawę roślin wysokobiałkowych oraz zagwarantować takie ich ilości, które będą wystarczające, gdyż jest to niezbędne do strukturyzacji produkcji i sieci dystrybucji; podkreśla, że jest to również niezbędne do rozwoju roślin wysokobiałkowych bardziej dostosowanych do europejskiego klimatu, do zwiększenia wartości białkowej tych upraw oraz do zapewnienia bezpieczeństwa inwestycjom, aby wspierać badania naukowe;

21.  zaleca, by w większym stopniu stosowano rolnictwo precyzyjne, zwłaszcza dzięki cyfryzacji, w celu jak najdokładniejszego dostosowania środków produkcji roślinnej i racji paszowych, tak aby zredukować marnotrawstwo i niektóre zanieczyszczenia, oraz zaleca, by promowano systemy mechanicznego zwalczania chwastów;

22.  pragnie sprzyjać: poszerzaniu wiedzy, przekazywaniu wiedzy, kształceniu zawodowemu i kształceniu ustawicznemu, a także wspierać wszystkie formy innowacji i badań stosowanych w dziedzinie żywności i pasz;

23.  apeluje o wspieranie wszystkich form innowacji i badań stosowanych przez wzajemną wymianę doświadczeń i wiedzy oraz przez bazowanie w szczególności na podmiotach działających na miejscu i dysponujących innowacyjnymi rozwiązaniami;

24.  domaga się wprowadzenia kryteriów zrównoważonego rozwoju dla przywozu paszy w celu zapewnienia zrównoważonej uprawy roślin wysokobiałkowych w państwach trzecich, nieprowadzącej do negatywnego wpływu na środowisko lub negatywnych skutków społecznych;

25.  podkreśla istotną rolę, jaką edukacja żywieniowa może odgrywać w kształtowaniu popytu na żywność; podkreśla potrzebę przyjęcia na szczeblu UE lub państw członkowskich wytycznych żywieniowych mających propagować zdrową dietę, a jednocześnie odpowiadać na problemy ekologiczne związane z produkcją żywności;

26.  uważa, że absolutnie niezbędne jest zwiększenie poziomu wsparcia technicznego dla rolników i doradztwa w celu propagowania zrównoważonej produkcji białek z roślin nasiennych i pastewnych;

Instrumenty planu

27.  uważa, że plan ten wymaga zaangażowania kilku strategii politycznych Unii oraz zapewnienia ich spójności: WPR, polityki badawczej, polityki w dziedzinie środowiska i polityki działań w zakresie klimatu, polityki energetycznej, polityki sąsiedztwa oraz polityki handlowej;

28.   uważa, że istotne jest, by WPR wspierała uprawy białkowe dzięki różnym środkom, takim jak dobrowolne płatności powiązane z wielkością produkcji (które – aby zdziałać więcej – nie powinny być ograniczone do upraw i regionów znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji) oraz płatności za zazielenianie, ale także za pomocą drugiego filara, między innymi dzięki środkom rolno-środowiskowym, w dziedzinie rolnictwa ekologicznego i innych typów rolnictwa, inwestycjom w jakość, systemowi doradztwa rolniczego, szkoleniom, a także, oczywiście, innowacjom poprzez europejskie partnerstwa innowacyjne; podkreśla, że wprowadzenie płatności powiązanych z wielkością produkcji pobudziło uprawę roślin wysokobiałkowych w niektórych państwach członkowskich;

29.  uważa, że należy wyciągnąć przydatne wnioski z niedawnego zakazu stosowania pestycydów na obszarach proekologicznych, mimo że obszary te obejmowały w 2016 r. 15 % europejskich gruntów ornych (8 mln ha), a prawie 40 % tej powierzchni stanowią uprawy roślin wiążących azot lub międzyplonów; uważa, że w ramach powszechnej mobilizacji wszystkich nadających się do użytku obszarów rolnych przewidzianej w planie na rzecz niezależności zaopatrzenia w białka roślinne obszary proekologiczne można wykorzystywać na potrzeby produkcji białek, zarówno w rolnictwie tradycyjnym – ze zintegrowaną ochronę przed szkodnikami, biorąc pod uwagę fakt, że rolnicy prowadzący uprawę tych roślin na obszarach proekologicznych w rolnictwie tradycyjnym nie zawsze mają zagwarantowaną możliwość reagowania na inwazje agrofagów – jak i w rolnictwie ekologicznym, choć w tym przypadku w stopniu marginalnym, zważywszy na fakt, że aby zastąpić wwożoną do Unii soję, potrzebne byłyby w Unii uprawy soi o powierzchni wynoszącej blisko 17 mln hektarów; uważa, że obszary proekologiczne są ponadto niezbędne do zwiększenia zagrożonej różnorodności biologicznej i naszego bezpieczeństwa żywnościowego, ponieważ ta różnorodność biologiczna – zwłaszcza dzięki lepszemu zapylaniu – może o około 20 % zwiększyć plony na uprawach sąsiadujących, którymi mogą być uprawy białkowe;

30.  zaleca dostosowanie środka zazieleniania dotyczącego utrzymywania trwałych użytków zielonych, tak aby lepiej uwzględniać w niektórych regionach specyfikę lucerny rosnącej osobno lub w połączeniu z trawami na krótkotrwałych użytkach zielonych zakładanych na okres dłuższy niż 5 lat, ponieważ to ograniczenie okresu sprawia, że zalicza się je do kategorii trwałych użytków zielonych zgodnie z przepisami prawa, co ogranicza możliwość orki na tego rodzaju użytkach po upływie 5 lat, podczas gdy ponowne zasadzenie tych roślin umożliwia produkcję dużych ilości białek paszowych oraz zapewnienie większej samowystarczalności zainteresowanych gospodarstw w zakresie zaopatrzenia w białka;

31.  wyraża zadowolenie, że w ramach przeglądu zbiorczego wspólnej polityki rolnej Parlament doprowadził do zmiany wartości współczynnika konwersji upraw roślin wiążących azot z 0,7 na 1 w celu zrekompensowania zakazu stosowania pestycydów na obszarach proekologicznych;

32.  uważa, że europejska strategia zaopatrzenia w białko powinna uwzględniać przekształconą wersję dyrektywy o energii odnawialnej, podwójne wykorzystanie białek oraz rolę ich produktów ubocznych, odpadów i pozostałości w gospodarce o obiegu zamkniętym, a także zachęcać do płodozmianu, dywersyfikacji upraw i wykorzystania ugorów w ramach środków ekologicznych WPR,

33.  uważa, że ważne jest, by przyszła WPR uwzględniała propozycje uzupełniające mające na celu wspieranie upraw roślin białkowych, jak propozycje dotyczące co najmniej trzyletniego płodozmianu na gruntach ornych obejmującego udział roślin strączkowych; w tym względzie podkreśla, że państwa członkowskie, w których występują choroby wynikające z wilgotnych warunków klimatycznych, mogą wymagać dłuższego okresu płodozmianu; uważa, że właściwe byłoby zwłaszcza ustanowienie płatności ekosystemowej bardziej elastycznej niż płatność z tytułu zazieleniania w celu dostrzeżenia korzyści płynących z uprawy roślin strączkowych i nasion roślin oleistych dla różnorodności biologicznej, w tym dla odżywiania owadów zapylających, zapewnienia instrumentów sprzyjających podejmowaniu ryzyka przez podmioty wprowadzające innowacje oraz utworzenia podpriorytetu dotyczącego białek w polityce rozwoju obszarów wiejskich;

34.  podkreśla konieczność wprowadzenia nowych instrumentów, aby wspierać zwiększenie podaży roślin wysokobiałkowych, w szczególności soi, oraz zapewnienia sprawiedliwego wdrażania tych instrumentów we wszystkich państwach członkowskich;

35.  uważa, że obecne badania naukowe w obszarze strategii na rzecz roślin wysokobiałkowych są fragmentaryczne i pozbawione ukierunkowania; apeluje o zintensyfikowanie działań w dziedzinie badań naukowych i rozwoju, zwłaszcza publicznych badań naukowych, w dziedzinie słabo rozwiniętych upraw białkowych, które są odpowiednie zarówno do celów żywności przeznaczonej dla ludzi, jak i paszy, i którymi inwestorzy prywatni nie interesują się lub interesują w niewielkim stopniu, a także w dziedzinie alternatywnych białek, takich jak owady czy algi; domaga się intensywniejszej współpracy między publicznymi i prywatnymi instytucjami badawczymi; podkreśla potrzebę wprowadzenia ram regulacyjnych, które wspierają programy badań naukowych i innowacji w celu uzyskania zwiększonej i konkurencyjnej produkcji białkowej;

36.  zaleca zwiększenie inwestycji w przemysłowe i rolne projekty badawcze koncentrujące się na zwiększaniu jakości i różnorodności białek funkcjonalnych przeznaczonych do spożycia przez ludzi;

37.  uważa, że niezbędne jest zabezpieczenie niezależności w zakresie zaopatrzenia w soję w drodze wzmocnionej współpracy z państwami sąsiednimi i dywersyfikacja zrównoważonych źródeł pochodzenia białek produkowanych poza UE, zwłaszcza białek z państw sąsiednich UE, które opowiedziały się za Europą i które produkują soję, a soję tę można by transportować do UE Dunajem; apeluje, aby ten przywóz odbywał się z poszanowaniem tych samych norm społecznych i środowiskowych, które obowiązują w przypadku produkcji wewnątrz Unii oraz przyznaje, że pożądana jest uprawa soi niezmodyfikowanej genetycznie w celu spełnienia wymagań konsumentów;

38.  dostrzega, że nie można wyobrazić sobie dzisiejszych praktyk rolniczych bez udziału soi, oraz że ta bardzo ważna roślina strączkowa w niedawnej przeszłości prawie zniknęła z europejskich upraw, oraz że jej uprawa wzrosła z poziomu 17 mln ton w 1960 r. do 319 mln ton w 2015 r.;

39.  wzywa o wprowadzenie dostosowań w drugim filarze WPR, tak aby dopilnować, by wkład upraw, które odżywiają owady zapylające w krytycznym okresie w roku (rośliny wcześnie kwitnące wiosną), oraz ich rola w przeciwdziałaniu spadkowi liczebności owadów zapylających zostały uznane i wynagrodzone;

40.  popiera ustanowienie przejrzystych systemów etykietowania produktów na podstawie norm produkcji certyfikowanej, takich jak normy Stowarzyszenia Soi Naddunajskiej (Donau Soja) i Soi Europejskiej (Europe Soya);

41.  uważa, że chociaż porozumienia z Blair House z 1992 r. nadal obowiązują, są faktycznie przestarzałe, a nie powinny utrudniać zrównoważonego rozwoju upraw białkowych w Europie;

°

°  °

42.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji.

(1)

Dz.U. C 199E z 7.7.2012, s. 58.

(2)

Sprawozdanie w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2012/2002, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1305/2013, (UE) nr 1306/2013, (UE) nr 1307/2013, (UE) nr 1308/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014, (UE) nr 283/2014 i (UE) nr 652/2014 oraz decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 541/2014/UE.

(3)

Sekretariat generalny Rady (OR. en) 10055/17, Bruksela, 7 czerwca 2017 r.

(4)

Dz.U. L 147 z 18.6.1993, s. 25.

(5)

Organizacja Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO), Międzynarodowy Rok Roślin Strączkowych: Nutritious Seeds for a Sustainable Future. [„Nasiona bogate w wartości odżywcze dla przyszłości zgodnej z zasadami zrównoważonego rozwoju”].

(6)

IP/B/AGRI/IC/2012-067 (PE 495.856).

(7)

Rozporządzenie (WE) nr 999/2001.


UZASADNIENIE

I. STAN AKTUALNY

W ciągu ostatnich piętnastu lat Parlament Europejski wielokrotnie wypowiadał się na temat białek i konieczności wprowadzenia europejskiego planu w dziedzinie białek. Niestety inicjatywy te nigdy nie doczekały się pożądanej reakcji i Unia Europejska pozostaje zależna od dostaw białek roślinnych. Wydaje się, że obecna sytuacja bardziej sprzyja ponownemu podjęciu tej kwestii, bowiem PE, Rada i Komisja wpisały ją do swojego programu prac, mianowicie w czerwcu br. Rada wydała deklarację w sprawie soi, a Komisja ogłosiła inicjatywę komisarza Hogana dotyczącą strategii w dziedzinie białek dla Europy.

W przeszłości zagadnienie białka stosowanego w żywieniu zwierząt analizowane było wyłącznie pod kątem surowców bogatych w białko i naszego deficytu białek roślinnych, który staraliśmy się zmniejszyć głównie w drodze importu soi. Aby w inny sposób podjąć problem białka w Europie, istotne jest również, by przypomnieć rolę białka w odżywianiu człowieka.

Zagadnienie białek jest w istocie bardziej złożone. Jest centralnym elementem poważnych wyzwań, które musimy dzisiaj podjąć: wyzwań w dziedzinie bezpieczeństwa żywnościowego, środowiska naturalnego i klimatu.

1.  Białko znajduje się w centrum dwóch poważnych wyzwań

a)   Wyzwanie dotyczące bezpieczeństwa żywnościowego

Dopływ zaopatrzenia w białka roślinne jest niezbędny na potrzeby chowu zwierząt.

Światowy rynek produktów białkowych powiązany z rynkiem śruty sojowej przeszedł w ostatnich latach istotną przemianę, która w przyszłości może generować napięcia, gdyż w niektórych regionach świata spożycie białka, w szczególności w postaci mięsa, stało się niezwykle duże.

Spożycie soi już od ponad 50 lat wzrasta gwałtownie we wszystkich krajach rolniczych – surowiec ten stanowi obecnie 45 % światowego rynku białka. W Europie spożycie soi wzrosło z 2,42 mln ton w 1960 r. do prawie 36 mln ton obecnie. W innych krajach, a w szczególności w Chinach, nastąpiła wręcz eksplozja spożycia. Kraj ten jest obecnie pierwszym na świecie importerem soi, którą sprowadza głównie od największego na świecie producenta i eksportera – Brazylii. Należy zwrócić szczególną uwagę na pewien fakt. Chiny, wchłaniające ponad 2/3 produkcji brazylijskiej, wprowadziły strategię zabezpieczania zaopatrzenia, która może w przyszłości zagrozić naszemu własnemu zaopatrzeniu, a także zaopatrzeniu innych nabywców soi.

W przyszłości nasze rachunki za soję mogłyby więc znacznie wzrosnąć i grozi nam brak zaopatrzenia lub słabe zaopatrzenie.

b)   Wyzwanie dotyczące środowiska naturalnego

Produkcja białka roślinnego powiązana z wykorzystywaniem azotu, występującego w postaci nawozów sztucznych, ma też znaczny wpływ na środowisko, ponieważ przy ich wytwarzaniu dochodzi do zanieczyszczenia (w drodze efektu domina) systemów wodnych i do emisji gazów cieplarnianych. Lepsze zamknięcie cyklu azotu wymaga przemyślenia od podstaw naszych systemów produkcji rolno-spożywczej pod kątem ich zrównoważonego charakteru.

Problematyka białka stawia pod znakiem zapytania rozwój naszego rolnictwa i naszego modelu żywieniowego. Nasz system żywieniowy nie może już zadowalać się prostymi dostosowaniami, jeśli chodzi o zapotrzebowanie na importowane surowce roślinne bogate w białko oraz masową produkcję azotowych nawozów sztucznych, gdyż dostosowania te mogą prowadzić do lokalnych zakłóceń równowagi i do napięć międzynarodowych. Musimy dogłębnie przemyśleć utworzenie zrównoważonego systemu rolno-spożywczego, w którym musi znaleźć się odpowiednie miejsce dla produktów białkowych, tak byśmy dysponowali jak największym polem manewru i działania umożliwiającym ograniczenie naszej zależności pod względem białek roślinnych.

2.  Potrzeba zainteresowania się wszystkim źródłami białka

a)   Niezrównoważony bilans białkowy żywienia zwierząt

Każdego roku 477 mln ton surowców wykorzystywanych jest do żywienia zwierząt, z czego 50 % pochodzi z produkcji roślin pastewnych i traw, a pozostała część – z upraw wielkoobszarowych i produktów importowanych.

Zapotrzebowanie na białka roślinne, nie licząc zielonki, wynosi około 45 mln ton białek nieoczyszczonych rocznie. Potrzeby te są w 60 % pokrywane przez produkty uboczne w postaci makuchów, a w 40 % – przez uprawy zbóż, roślin oleistych i wysokobiałkowych roślin nasiennych.

Jeśli chodzi o ogół produktów białkowych wykorzystywanych w żywieniu zwierząt, poziom samowystarczalności Unii wynosi 38 %. Poziom ten jest szczególnie niski, tj. 5 %, w przypadku makuchów sojowych, które stanowią około 1/3 tego zaopatrzenia w produkty białkowe.

b)   Dostępny potencjał

W dążeniu do osiągnięcia większej niezależności należy zainteresować się zwłaszcza uprawami roślin bogatych w białko, ale również wszystkimi uprawami roślin o niższej zawartości białka prowadzonymi na dużych obszarach we wszystkich regionach Unii. To rozszerzenie zainteresowania na wszystkie źródła białka pozwala na zaangażowanie wszystkich regionów Europy w zbiorowy proces zrównoważonego rozwoju i ograniczania naszej zależności pod względem produktów białkowych.

W Unii istnieje bardzo szeroki wybór upraw i odmian. Przede wszystkim – rośliny strączkowe nasienne, oleiste (rzepak, słonecznik, soja) i wysokobiałkowe (groch, ciecierzyca, fasola, łubin, bób). W ostatnich latach ilość makuchów rzepakowych znacznie wzrosła w wyniku rozwoju paliw rolniczych. Produkcja soi pozostaje umiarkowana, lecz mogłaby ponownie wzbudzić zainteresowanie dzięki lepiej dostosowanym odmianom, wyższej wydajności i większemu interesowi gospodarczemu w porównaniu z produktami zbożowymi.

Może również wykazywać wartość dodaną jako żywność przeznaczona dla ludzi (mleko, tofu). Nie należy pomijać pozostałych roślin nasiennych, takich jak groch wysokobiałkowy, bób, łubin, ciecierzyca, choćby z tego powodu, że dzięki badaniom powstają nowe odmiany i środki walki z niektórymi agresorami biologicznymi. Następnie – rośliny strączkowe pastewne, o których wspomina się rzadziej, lecz które, w ramach uprawy czystej lub mieszanej, mogą odgrywać istotną rolę w zapewnianiu autonomii chowu i doskonaleniu praktyk rolnych. Wreszcie, w naszych zestawieniach dotyczących produkcji białka należy uwzględnić podwyższenie jakości zbóż.

II. AMIBTNY I OBSZERNY PLAN STRATEGICZNY NA RZECZ ZRÓWNOWAŻONEGO ROZWOJU UPRAWY ROŚLIN BIAŁKOWYCH W EUROPIE

Aby wesprzeć ten plan dotyczący europejskich roślin białkowych, należy uruchomić szereg wspólnotowych strategii politycznych związanych z produktami białkowymi oraz zapewnić ich spójność.

a)  WPR

W obecnych ramach

Aby umożliwić realizację planu dotyczącego produktów białkowych w całej Unii, wskazane wydaje się uprzywilejowane traktowanie bezpośredniego wspierania produkcji białka, za pośrednictwem mechanizmów pierwszego filara.

Z punktu widzenia produkcji białka interesujące są różne rozwiązania z zakresu zazieleniania, począwszy od dywersyfikacji upraw, rolnictwa ekologicznego i systemów certyfikacji, które wspierają formy rolnictwa obejmujące płodozmian i różne rodzaje zmianowania sprzyjające uprawie roślin białkowych. Obszary proekologiczne można wykorzystywać marginalnie do produkcji białka, jako że nie zawsze wiąże się ona z koniecznością stosowania pestycydów.

Zważywszy na liczbę krajów, które korzystają z płatności powiązanych z wielkością produkcji, stanowią one najodpowiedniejsze narzędzie rozwijania upraw roślin białkowych i można by rozszerzyć je, pod warunkiem że nie będą się ograniczać do sektorów i regionów doświadczających trudności.

Filar rozwoju obszarów wiejskich oferuje całą gamę środków wsparcia sprzyjających rozwojowi produkcji białka: środki rolnośrodowiskowe, środki dotyczące inwestycji w gospodarstwa do celów produkcji i przekształceń, jakości, doradztwa, szkoleń, innowacyjności, rolnictwa ekologicznego.

W ramach dostosowania lub reformy WPR

Możemy zaproponować pewne dostosowania niektórych istniejących narzędzi. W ten sposób w przypadku płatności z tytułu zazieleniania użytecznym uzupełnieniem dywersyfikacji mógłby okazać się obowiązek płodozmianu (co najmniej trzyletniego). Przyniosłoby to znaczne korzyści rolne i środowiskowe (lepsza walka ze szkodnikami, poprawa jakości gruntów itd.);można by uwzględnić również prowadzenie upraw mieszanych. W przypadku płatności powiązanych z wielkością produkcji nie należy już stosować kryterium odnoszącego się do sektorów i regionów doświadczających trudności, gdy są one wykorzystywane do wspierania upraw roślin białkowych – należy uelastycznić je, aby ułatwić wykorzystywanie dostępnych środków.

W ramach reformy WPR można przewidzieć również inne mechanizmy: pomoc z pierwszego filara na rzecz usług ekosystemowych w przypadku upraw roślin strączkowych; wsparcie szczególne z tytułu ryzyka, w celu uruchomienia branż produkcji białka. Wyobrażalne jest też połączenie tych wszystkich środków wspierania rolnictwa z finansowaniem z EFRR.

b)  Polityka badawcza

Unia nigdy nie wykazywała wielkiej determinacji, by prowadzić działania badawcze trwale sprzyjające rozwiązaniom mającym na celu ograniczenie naszej zależności pod względem białek roślinnych. Inwestycje w badania publiczne są bardzo ważne w przypadku upraw mało rozwiniętych, które nie budzą zainteresowania sektora prywatnego lub budzą jedynie małe zainteresowanie.

c)  Polityka sąsiedztwa

Niektóre regiony położone przy granicach Unii, jak Ukraina, dysponują warunkami produkcji i warunkami klimatycznymi sprzyjającymi rozwojowi upraw soi, które już istnieją w tym bardzo rolniczym kraju. Współpraca w dziedzinie roślin białkowych z tym krajem, który jest w konflikcie z ościenną Rosją i który opowiada się za Europą, miałaby sens, podczas gdy importujemy już z tego regionu tony zbóż stanowiące konkurencję dla zbóż naszych własnych producentów.

d)  Polityka handlowa

W latach 60. Wspólnota Europejska zawarła Układ ogólny w sprawie taryf celnych i handlu (GATT), który sprzyjał znacznemu importowi roślin białkowych z krajów trzecich, a zwłaszcza z Ameryki, przez umożliwienie bezcłowych dostaw tych surowców na terytorium europejskie, ponieważ istniała taka potrzeba. Ustalenia te ponowiono w porozumieniu z Blair House z 1992 r., przy czym nie zrównoważono ceł za ich przywóz przez nasze granice, choć uginaliśmy się pod nadwyżką własnej produkcji zbóż. Ponadto w tym samym czasie wynegocjowano porozumienie z USA, aby ograniczyć wsparcie, jakiego Wspólnota Europejska mogła udzielać na rzecz upraw roślin oleistych wysokobiałkowych. Chciałbym skorzystać z okazji, jaką daje mi moje sprawozdanie, by powiedzieć, że porozumienia te są obecnie przestarzałe i nie odpowiadają już współczesnej rzeczywistości, w szczególności jeśli chodzi o wyzwania światowe dotyczące środowiska i globalnego ocieplenia, zmuszające nas do przemyślenia naszego modelu produkcji i konsumpcji.


OPINIA Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (11.12.2017)

dla Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi

w sprawie europejskiej strategii na rzecz promowania roślin wysokobiałkowych – zachęcania europejskiego sektora rolnego do produkcji roślin wysokobiałkowych i strączkowych

(2017/2116(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: György Hölvényi

WSKAZÓWKI

Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności zwraca się do Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

A.   mając na uwadze, że z perspektywy historycznej europejski deficyt w produkcji roślin wysokobiałkowych jest konsekwencją zawartych dawniej umów międzynarodowych, zwłaszcza ze Stanami Zjednoczonymi – umowy te pozwalały UE chronić produkcję zbóż, lecz w zamian przewidywały bezcłowy przywóz roślin wysokobiałkowych i nasion oleistych do UE (Układ ogólny w sprawie taryf celnych i handlu oraz porozumienie z Blair House między UE i Stanami Zjednoczonymi z 1992 r.); mając na uwadze, że poza tym poczyniono znaczne postępy, jeśli chodzi o wydajność produkcji roślin wysokobiałkowych w państwach trzecich, co osłabiło konkurencyjność europejskich rolników, dla których produkcja roślin wysokobiałkowych nie jest wystarczająco atrakcyjna pod względem ekonomicznym;

B.   mając na uwadze, że produkcja pochodząca z Brazylii, Argentyny i Stanów Zjednoczonych nie podlega tym samym ograniczeniom w zakresie ochrony środowiska, ograniczeniom sanitarnym i regulacyjnym, a także w zakresie GMO, co produkcja europejska;

C.   mając na uwadze, że bezpieczeństwo prawne, stabilność i spójność europejskiej polityki publicznej są elementami o kluczowym znaczeniu dla wiarygodnej długoterminowej strategii w dziedzinie produktów białkowych;

D.   mając na uwadze, że w ostatnich dziesięcioleciach Unia Europejska wykorzystała trzy główne narzędzia służące wsparciu celu, jakim jest europejska niezależność w dziedzinie źródeł białka: dobrowolne wsparcie związane z produkcją roślin białkowych oraz roślin oleistych wysokobiałkowych, europejską politykę w dziedzinie biopaliw i wprowadzone w ramach ostatniej reformy wspólnej polityki rolnej (WPR) uwarunkowanie 30 % dopłat bezpośrednich od wdrożenia środków służących zazielenianiu, w szczególności obowiązek przeznaczenia 5 % powierzchni gruntów ornych na obszary proekologiczne, oraz decyzję o dopuszczeniu uprawiania na nich roślin wiążących azot i międzyplonów;

E.  mając na uwadze, że niewielki udział upraw roślin wysokobiałkowych w Unii skutkuje niewielką liczbą programów badawczych na temat białek pochodzenia roślinnego i podobna sytuacja ma miejsce, jeśli chodzi o szkolenia, innowacje i zdobywanie praktycznych doświadczeń w tej dziedzinie w UE; mając na uwadze, że polityka w dziedzinie badań naukowych ma szanse powodzenia tylko wtedy, gdy wpisuje się w zobowiązania polityczne w perspektywie średnio- i długoterminowej;

1.  przypomina, że w Unii Europejskiej przeznacza się zaledwie 3 % gruntów ornych pod uprawę roślin wysokobiałkowych, a około 70 % wysokobiałkowych materiałów paszowych pochodzi z przywozu, przede wszystkim z Brazylii, Argentyny i Stanów Zjednoczonych i że materiały te w zdecydowanej większości pochodzą z upraw roślin modyfikowanych genetycznie; podkreśla, że wspieranie upraw roślin wysokobiałkowych jest konieczne w celu ograniczania zależności UE od przywozu oraz zmniejszania śladu węglowego i środowiskowego rolnictwa;

2.  uważa, że wspieranie upraw roślin wysokobiałkowych w ramach płodozmianu może być bardzo skutecznym narzędziem w przechodzeniu na bardziej zrównoważone systemy rolno-spożywcze, gdyż wspiera odchodzenie od wysokonakładowych monokultur o znaczącym oddziaływaniu na środowisko, w których wykorzystuje się dużą liczbę syntetycznych produktów chemicznych, na rzecz zróżnicowanych systemów agroekologicznych i może przyczynić się do przywrócenia środowiska sprzyjającego owadom zapylającym, które są zasadniczym elementem różnorodności biologicznej, i zwiększyć ich bazę pokarmową;

3.  podkreśla, że dostępność danych statystycznych na temat wiedzy o uprawie roślin wysokobiałkowych i handlu nimi oraz preferencji klientów w tym zakresie, a także na temat inicjatyw rolników dotyczących uprawy roślin wysokobiałkowych i ich wpływu na środowisko, zdrowie i żywienie ma kluczowe znaczenie dla uruchomienia, rozwoju, wdrożenia i monitorowania europejskiej strategii promowania roślin wysokobiałkowych;

4.  podkreśla fakt, że do roślin wysokobiałkowych należy nie tylko soja, ale również zboża i rośliny strączkowe pastewne, które mogą być uprawiane w różnorodnych warunkach rolnych, klimatycznych i glebowych w całej Europie; zauważa, że rośliny wysokobiałkowe są wykorzystywane jako żywność, pasze i paliwa; uważa, że należy wspierać zachowanie i uprawę odmian rodzimych;

5.  przypomina, że kryzys BSE w latach 90. oraz zakaz stosowania przetworzonych białek zwierzęcych w paszach ustanowiony rozporządzeniem (WE) nr 999/2001 zwiększyły popyt na białko pochodzenia roślinnego w Europie; zauważa, że alternatywne źródła wysokobiałkowych materiałów paszowych w Europie, takie jak mączka rybna, są wykorzystywane w europejskim sektorze chowu i hodowli ryb;

6.  uważa, że należy stworzyć warunki do rozwoju rentownej i zrównoważonej wewnętrznej podaży białka w UE, co oprócz korzyści ekonomicznych dla rolników i producentów paszy dla zwierząt gospodarskich i żywności dla konsumentów przyniosłoby szereg korzyści dla środowiska i klimatu, takich jak zdolność do wiązania azotu z atmosfery, ograniczenie emisji CO2 pochodzących z wysoce energochłonnej produkcji syntetycznych nawozów chemicznych oraz emisji dwutlenku azotu zachodzących przy uprawie wysokobiałkowych roślin strączkowych, poprawa właściwości gleby, poprawa gospodarowania zasobami wody, ograniczenie chorób będących skutkiem utrzymywania upraw jednogatunkowych i ochrona różnorodności biologicznej; zauważa ponadto, że łączenie upraw zbóż i roślin wysokobiałkowych na tej samej działce gruntu – co jest powszechną praktyką w rolnictwie ekologicznym – wykazało swoją przydatność i nie powinno się go marginalizować;

7.  podkreśla, że w systemach płodozmianu obejmujących rośliny strączkowe cykle reprodukcyjne agrofagów i patogenów są przerywane, przez co obniża się poziom występowania chorób roślin; dodatkowo zauważa, że dzięki przełamywaniu monokultur wzrasta również różnorodność biologiczna;

8.  zauważa, że uprawy roślin strączkowych przyciągają owady zapylające, lecz że środki owadobójcze stosowane w ich uprawie mogą być zabójcze dla owadów zapylających;

9.  przypomina, że około 75 % nasion soi stosowanych jest jako pasza dla zwierząt oraz że uprawy genetycznie zmodyfikowanej soi zajmują na całym świecie 90 mln ha, co stanowi 82 % całego obszaru przeznaczanego pod uprawę soi; przypomina, że w Stanach Zjednoczonych odsetek soi zmodyfikowanej genetycznie znacznie przekracza 90 %;

10.  przypomina, że UE jest zdana na masowy przywóz wysokobiałkowych materiałów paszowych, głównie tolerującej herbicydy zmodyfikowanej genetycznie soi, co nie jest pożądane;

11.  podkreśla, że nadmierne uzależnienie od przywozu soi z obu Ameryk, które nie podlegają takim samym normom ochrony środowiska, normom sanitarnym i regulacyjnym co europejskie uprawy, w połączeniu z rosnącym popytem na białko sojowe w Chinach, odbija się na bezpieczeństwie dostaw w Europie, szczególnie wobec wzrostu popytu spowodowanego rosnącą liczbą ludności na świecie oraz coraz większym spożyciem mięsa;

12.  podkreśla, że przywóz ten pociąga za sobą znaczny ślad węglowy i powoduje poważne problemy środowiskowe w krajach pochodzenia, takie jak wylesianie, utrata różnorodności biologicznej, degradacja ekosystemu, skutki ekotoksykologiczne dotykające również gatunki niebędące przedmiotem zwalczania i uszczerbek na zdrowiu lokalnych pracowników, jak również negatywny wpływ na użytkowanie gruntów na obszarach, na których produkowana jest soja;

13.  zauważa, że większość zmodyfikowanej genetycznie soi przywożonej do UE została uodporniona na co najmniej jeden rodzaj herbicydów, takich jak glifosat, których pozostałości znajdują się w związku z tym w przywożonej żywności i paszach;

14.  podkreśla, że UE skorzystałaby na uprawie roślin wysokobiałkowych na szeroką skalę, zmniejszając deficyt białka roślinnego; uznaje znaczące przeszkody wynikające ze względnie niskich plonów, jakie dają odpowiednie rośliny strączkowe, oraz z ich słabej konkurencyjności cenowej w porównaniu do produktów przywożonych;

15.  zauważa, że krowy i inne przeżuwacze ewoluowały wraz z dobroczynnymi bakteriami, które przetwarzają trawę i inną roślinność w źródło pożywienia bogatego w białko; podkreśla w związku z tym, że z perspektywy środowiskowej, zdrowotnej i gospodarczej karmienie tych zwierząt przywożoną soją transportowaną na duże odległości nie jest pożądane, z uwagi na to, że można byłoby wykorzystać lokalne źródła paszy;

16.  zauważa, że przejście z żywienia przeżuwaczy zielonką na żywienie ich przywożoną soją i kukurydzą doprowadziło do zniszczenia lasów deszczowych, trwałych użytków zielonych, łąk i pastwisk, czego skutkiem była druzgocąca utrata różnorodności biologicznej i uwalnianie węgla na skutek zmiany użytkowania gruntów;

17.  uważa, że aby zmniejszyć zależność od przywożonej soi, która wykorzystywana jest głównie na paszę, należy wspierać w Europie żywienie oparte na zielonce i stosować odpowiednie środki zachęty;

18.  zauważa, że oprócz żywienia opartego na zielonce dostępne są również inne alternatywy wypasu czy zbioru roślin pastewnych na tymczasowych użytkach zielonych, na przykład mieszanki trawy z koniczyną i podsiew roślinami strączkowymi takimi jak wyka, łubin czy lucerna;

19.  popiera cele unijnej deklaracji w sprawie soi i innych inicjatyw mających na celu zwiększenie produkcji niezmodyfikowanej genetycznie soi i uprawy innych roślin wysokobiałkowych w Europie, pod warunkiem że w praktyce zostaną one wdrożone odpowiedzialnie i przy zachowaniu zgodności z celami w zakresie rozwoju zrównoważonych, sprawiedliwych społecznie i odpornych pod względem ekologicznym systemów rolnych;

20.  podkreśla potrzebę wzbudzenia zainteresowania rolników uprawą roślin wysokobiałkowych;

21. zauważa, że zachęcić rolników do uprawy roślin wysokobiałkowych można tylko pod warunkiem, że działalność ta będzie opłacalna;

22.  przypomina, że WPR ma decydujący wpływ na decyzje rolników w kwestii uprawy roślin wysokobiałkowych lub rezygnacji z takich upraw i należy w pełni wykorzystać jej potencjał w ramach europejskich celów w zakresie zrównoważonego rozwoju stosownie do licznych inicjatyw na rzecz produkcji roślin wysokobiałkowych i strączkowych, podejmowanych na szczeblu krajowym;

23.  zauważa, że wprowadzenie powiązanych z wielkością produkcji dobrowolnych płatności na uprawę roślin wysokobiałkowych przyczyniło się do wzrostu produkcji w państwach członkowskich stosujących takie płatności i wzywa państwa członkowskie do pełnego korzystania z tego środka;

24.  uważa, że w przyszłej WPR należy uwzględnić płatności z tytułu uprawy roślin strączkowych oraz skuteczniej i bardziej ukierunkowanie wykorzystywać narzędzia związane z uprawami roślin wysokobiałkowych, stosując raczej zachęty niż sankcje;

25.  uważa, że rolnicy powinni otrzymywać wsparcie na uprawę własnych wysokobiałkowych roślin pastewnych i chów zwierząt na pastwiskach, ponieważ poprawiłoby to ich samowystarczalność i przyczyniło się do podniesienia standardów dobrostanu zwierząt;

26.  podkreśla, że istotne jest stworzenie równych warunków działania w zakresie produkcji wysokobiałkowych roślin strączkowych w Unii, a tym samym zapewnienie równych szans dla rolników we wszystkich państwach członkowskich;

27.  zauważa, że chociaż produkcja roślin wysokobiałkowych w UE jest obecnie niska, to porozumienie z Blair House nadal obowiązuje; jest zdania, że należy ponownie rozpatrzyć potrzebę tego porozumienia, i zauważa ponadto, że w przepisach WTO istnieją klauzule wyłączenia dla środków wsparcia korzystnych pod względem społecznym i środowiskowym;

28.  uważa, że można wyciągnąć przydatne wnioski z niedawnego zakazu stosowania pestycydów na obszarach proekologicznych w zaledwie kilka lat od wprowadzenia w życie;

29.  zauważa, że główną funkcją zakazu stosowania pestycydów na obszarach proekologicznych jest wzmocnienie procesów ekologicznych przez zwiększenie różnorodności biologicznej; zauważa w związku z tym, że zakaz stosowania pestycydów na obszarach proekologicznych jest zgodny z celami legislacyjnymi;

30.  przypomina, że produkty uboczne produkcji żywności i biopaliw oraz niektóre przetworzone białka zwierzęce stanowią ważne alternatywne źródła białka dla paszy i należy wspierać ich wykorzystanie; podkreśla, że biopaliwa są zgodne z zasadami gospodarki o obiegu zamkniętym, jeśli produkuje się je z produktów ubocznych, odpadów lub resztek i jeśli zajmują one niewielką część gruntów rolnych, uczestniczą w rotacji i dywersyfikacji upraw rolnych lub przyczyniają się do wykorzystania ugorów w ramach środków ekologicznych WPR, a same w sobie nie prowadzą do wzrostu cen środków spożywczych;

31.  podkreśla, że przepisy dotyczące przetworzonych białek zwierzęcych są często nieaktualne i powinny zostać dostosowane, tak aby pozostawić w ramach regulacyjnych przestrzeń na ułatwienie wykorzystywania alternatywnych źródeł białka, takich jak białko owadzie;

32.  zauważa, że w badaniu GLOBIOM Komisji już uwzględnione zostały korzyści w obszarze emisji gazów cieplarnianych płynące z połączonej produkcji pasz i biopaliw w danych szacunkowych dotyczących zalecanych emisji wynikających z pośredniej zmiany użytkowania gruntów;

33.  podkreśla, że rośliny strączkowe są ważnym źródłem białka pochodzenia roślinnego i w związku z tym odgrywają również ważną rolę w zapewnianiu zrównoważonego i zdrowego sposobu odżywiania się człowieka; uważa, że trzeba zwiększyć produkcję wysokiej jakości niezmodyfikowanych genetycznie roślin wysokobiałkowych w UE, aby zaspokoić potrzeby związane z rosnącym zainteresowaniem konsumentów dietami roślinnymi i zapotrzebowaniem na nie;

34.  podkreśla istotną rolę, jaką edukacja żywieniowa może odgrywać w kształtowaniu popytu na żywność; podkreśla potrzebę przyjęcia na szczeblu UE lub państw członkowskich wytycznych żywieniowych mających propagować zdrową dietę, a jednocześnie odpowiadać na problemy ekologiczne związane z produkcją żywności;

35.  podkreśla, że niskie światowe ceny białka, trudne warunki klimatyczne, wysokie nakłady i konkurencja ze strony roślin wysokobiałkowych pochodzących spoza Europy to wyzwania, na które trzeba znaleźć odpowiedzi;

36.  zauważa, że w obliczu zmiany klimatu szczególne znaczenie mają niezależne badania naukowe nad stabilizacją plonów i odpornością;

37.  przypomina, że w celu zwiększenia atrakcyjności upraw roślin wysokobiałkowych dla rolników w UE badania powinny również skupić się na plonach, zawartości białka i poziomie alkaloidów, a także na rozwoju bardziej zrównoważonych systemów upraw, w szczególności tych opartych na płodozmianie z użyciem roślin wysokobiałkowych;

38.  podkreśla, że istniejące struktury, takie jak system doradztwa rolniczego oraz europejskie partnerstwo innowacyjne, mogłyby zapewniać doradztwo i szkolenia dla rolników w zakresie uprawy roślin wysokobiałkowych, w tym w ramach płodozmianu;

39.  popiera ustanowienie przejrzystych systemów etykietowania produktów na podstawie norm produkcji certyfikowanej, takich jak normy Stowarzyszenia Soi Naddunajskiej (Donau Soja) i Soi Europejskiej (Europe Soya);

40.  wzywa do takiego rozszerzenia zasad etykietowania organizmów zmodyfikowanych genetycznie, aby obejmowały produkty pozyskane ze zwierząt, które były karmione głównie paszą zmodyfikowaną genetycznie;

41.  zauważa, że pilnie potrzebne są również inwestycje w upowszechnianie wiedzy, wymianę dobrych praktyk i rozwój rynku; podkreśla znaczenie lokalnej i regionalnej znajomości gleby i odpowiednich gatunków roślin strączkowych;

42.  podkreśla potrzebę innowacji i rozwoju w praktykach zarządzania oraz technikach zwalczania chwastów, agrofagów i innych czynników, które mogą wpłynąć negatywnie na plony i wzrost roślin;

INFORMACJE O PRZYJĘCIU OPINII W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

7.12.2017

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

45

1

1

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Marco Affronte, Zoltán Balczó, Ivo Belet, Biljana Borzan, Paul Brannen, Soledad Cabezón Ruiz, Nessa Childers, Miriam Dalli, Angélique Delahaye, Stefan Eck, Bas Eickhout, Karl-Heinz Florenz, Gerben-Jan Gerbrandy, Arne Gericke, Jens Gieseke, Julie Girling, Sylvie Goddyn, Françoise Grossetête, Jytte Guteland, Karin Kadenbach, Urszula Krupa, Peter Liese, Norbert Lins, Susanne Melior, Rory Palmer, Piernicola Pedicini, Pavel Poc, John Procter, Julia Reid, Michèle Rivasi, Annie Schreijer-Pierik, Jadwiga Wiśniewska, Damiano Zoffoli

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Jørn Dohrmann, Herbert Dorfmann, Luke Ming Flanagan, Martin Häusling, Krzysztof Hetman, Merja Kyllönen, Gesine Meissner, Nuno Melo, Ulrike Müller, Gabriele Preuß, Bart Staes, Claude Turmes

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Norbert Erdős, Sven Schulze

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

45

+

ALDE

Gerben-Jan Gerbrandy, Gesine Meissner, Ulrike Müller

ECR

Jørn Dohrmann, Arne Gericke, Urszula Krupa, John Procter, Jadwiga Wiśniewska

EFDD

Piernicola Pedicini

ENF

Sylvie Goddyn

GUE/NGL

Stefan Eck, Luke Ming Flanagan, Merja Kyllönen

NI

Zoltán Balczó

PPE

Ivo Belet, Angélique Delahaye, Herbert Dorfmann, Norbert Erdős, Karl-Heinz Florenz, Jens Gieseke, Françoise Grossetête, Krzysztof Hetman, Peter Liese, Norbert Lins, Nuno Melo, Annie Schreijer-Pierik, Sven Schulze

S&D

Biljana Borzan, Paul Brannen, Soledad Cabezón Ruiz, Nessa Childers, Miriam Dalli, Jytte Guteland, Karin Kadenbach, Susanne Melior, Rory Palmer, Pavel Poc, Gabriele Preuß, Damiano Zoffoli

VERTS/ALE

Marco Affronte, Bas Eickhout, Martin Häusling, Michèle Rivasi, Bart Staes, Claude Turmes

1

-

EFDD

Julia Reid

1

0

ECR

Julie Girling

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się


INFORMACJE O PRZYJĘCIU SPRAWOZDANIAW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

Data przyjęcia

20.3.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

35

1

6

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

John Stuart Agnew, Clara Eugenia Aguilera García, Eric Andrieu, José Bové, Daniel Buda, Nicola Caputo, Matt Carthy, Jacques Colombier, Michel Dantin, Paolo De Castro, Jean-Paul Denanot, Albert Deß, Herbert Dorfmann, Norbert Erdős, Luke Ming Flanagan, Beata Gosiewska, Martin Häusling, Anja Hazekamp, Esther Herranz García, Jan Huitema, Peter Jahr, Ivan Jakovčić, Jarosław Kalinowski, Zbigniew Kuźmiuk, Norbert Lins, Philippe Loiseau, Mairead McGuinness, Ulrike Müller, Maria Noichl, Marijana Petir, Laurenţiu Rebega, Bronis Ropė, Ricardo Serrão Santos, Czesław Adam Siekierski, Marc Tarabella, Maria Gabriela Zoană

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Paul Brannen, Stefan Eck, Julie Girling, Elsi Katainen, Anthea McIntyre, Annie Schreijer-Pierik, Thomas Waitz


GŁOSOWANIE KOŃCOWE IMIENNEW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

35

+

ALDE

Jan Huitema, Ivan Jakovčić, Elsi Katainen, Ulrike Müller

ECR

Beata Gosiewska, Zbigniew Kuźmiuk, Anthea McIntyre

ENF

Jacques Colombier, Philippe Loiseau

GUE/NGL

Luke Ming Flanagan

NI

Laurenţiu Rebega

PPE

Daniel Buda, Michel Dantin, Albert Deß, Herbert Dorfmann, Norbert Erdős, Julie Girling, Esther Herranz García, Peter Jahr, Jarosław Kalinowski, Norbert Lins, Mairead McGuinness, Marijana Petir, Annie Schreijer-Pierik, Czesław Adam Siekierski

S&D

Clara Eugenia Aguilera García, Eric Andrieu, Paul Brannen, Nicola Caputo, Paolo De Castro, Jean-Paul Denanot, Maria Noichl, Ricardo Serrão Santos, Marc Tarabella, Maria Gabriela Zoană

1

-

EFDD

John Stuart Agnew

6

0

GUE/NGL

Matt Carthy, Stefan Eck, Anja Hazekamp

Verts/ALE

Martin Häusling, Bronis Ropė, Thomas Waitz

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się

Ostatnia aktualizacja: 13 kwietnia 2018Informacja prawna