Procedura : 2018/2007(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A8-0164/2018

Teksty złożone :

A8-0164/2018

Debaty :

PV 28/05/2018 - 30
CRE 28/05/2018 - 30

Głosowanie :

PV 29/05/2018 - 7.12
CRE 29/05/2018 - 7.12

Teksty przyjęte :

P8_TA(2018)0215

SPRAWOZDANIE     
PDF 699kWORD 78k
4.5.2018
PE 618.012v02-00 A8-0164/2018

w sprawie zrównoważonych finansów

(2018/2007(INI))

Komisja Gospodarcza i Monetarna

Sprawozdawczyni: Molly Scott Cato

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 UZASADNIENIE
 INFORMACJE O PRZYJĘCIU SPRAWOZDANIAW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ
 GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie zrównoważonych finansów

(2018/2007(INI))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając zobowiązanie grupy G-20 do zrównoważonego wzrostu wyrażone w okresie prezydencji niemieckiej sprawowanej od dnia 1 grudnia 2016 r. do dnia 30 listopada 2017 r., ze szczególnym odniesieniem do oświadczenia: „będziemy w dalszym ciągu używać wszystkich narzędzi politycznych – monetarnych, fiskalnych i strukturalnych – łącznie i osobno, by osiągnąć cel polegający na silnym, trwałym i zrównoważonym wzroście gospodarczym sprzyjającym włączeniu społecznemu, z jednoczesnym wzmocnieniem odporności gospodarczej i finansowej”,

–  uwzględniając cele zrównoważonego rozwoju określone przez Organizację Narodów Zjednoczonych, w szczególności zobowiązanie do podjęcia działań na rzecz przeciwdziałania zmianie klimatu i jej skutkom i do zapewnienia zużycia i produkcji o zrównoważonym charakterze,

–  uwzględniając zaangażowanie Komisji na rzecz zrównoważonych inwestycji w tym zakresie w ramach planu unii rynków kapitałowych, a w szczególności ustalenia grupy ekspertów wysokiego szczebla ds. zrównoważonych finansów,

–  uwzględniając wstępne sprawozdanie grupy ekspertów wysokiego szczebla ds. zrównoważonych finansów z lipca 2017 r. pt. „Financing a Sustainable European Economy” [Finansowanie zrównoważonej gospodarki europejskiej], które przedstawia napięcie między krótkoterminowymi działaniami zorientowanymi na zysk, a potrzebą długoterminowych inwestycji dla osiągnięcia celów z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego, a w szczególności pkt 5 na s. 16 dotyczący ryzyka związanego z tym, że system finansowy i ramy polityki finansowej ulegną „tragedii horyzontu”,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 8 czerwca 2017 r. w sprawie śródokresowego przeglądu planu działania na rzecz unii rynków kapitałowych (COM(2017)0292),

–  uwzględniając sprawozdanie końcowe grupy ekspertów wysokiego szczebla ds. zrównoważonego finansowania ze stycznia 2018 r. pt. „Finansowanie zrównoważonej gospodarki europejskiej”,

–  uwzględniając stwierdzenie na s. 14 wstępnego sprawozdania grupy ekspertów wysokiego szczebla ds. zrównoważonych finansów, że łączna ekspozycja inwestorów europejskich na sektory wysokoemisyjne wynosi ok. 45%, a mniej niż 1% inwestorów instytucjonalnych na świecie wnosi aktywa zielonej infrastruktury,

–  uwzględniając fakt, że ramy ostrożnościowe, a w szczególności dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) oraz zasady rachunkowości dla inwestorów zniechęcają do stosowania podejścia długoterminowego, a także fakt, że te zasady ostrożnościowe wymagają poziomu kapitału proporcjonalnego do poziomu ryzyka w perspektywie jednego roku i uwzględniają wyłącznie ryzyko finansowe przy obliczaniu wymogów kapitałowych,

–  uwzględniając art. 173 francuskiej ustawy nr 2015-992 z dnia 17 sierpnia 2015 r. w sprawie transformacji energetycznej na rzecz zielonego wzrostu,

–  uwzględniając zarówno przemówienie prezesa Banku Anglii i przewodniczącego Rady Stabilności Finansowej Marka Carneya z dnia 22 września 2016 r., jak i sprawozdanie inicjatywy Carbon Trackers z 2015 r., ze szczególnym uwzględnieniem faktu, że łączna kapitalizacja rynkowa czterech największych producentów węgla w Stanach Zjednoczonych spadła od końca 2010 r. o ponad 99%,

–  uwzględniając platformę finansowania działań w związku ze zmianą klimatu ustanowioną przez Luksemburg i EBI we wrześniu 2016 r.,

–  uwzględniając s. 9 dokumentu otwierającego debatę opublikowanego przez organizację E3G w maju 2016 r. pt. „Clean Energy Lift Off – Capitalising Europe’s Energy Union” [Start czystej energii – kapitalizacja europejskiej unii energetycznej], ze szczególnym uwzględnieniem faktu, że w latach 2008–2013 20 największych zakładów energetycznych w Europie straciło ponad połowę wartości rynkowej wynoszącej 1 bln EUR,

–  uwzględniając sprawozdania inicjatywy Carbon Trackers z lat 2015 i 2016, które wskazują na zagrożenie osieroceniem dalszych wydatków kapitałowych na paliwa kopalne wynoszących 1,1–2 bln USD, w tym 500 mld USD w samym tylko chińskim sektorze energetycznym,

–  uwzględniając zalecenie OECD dotyczące wspólnego podejścia do zagadnień oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych oraz środowiskowych i społecznych analiz due diligence (zwane dalej „wspólnym podejściem”), w którym uznano „spoczywający na Umawiających się Stronach obowiązek wypełniania zobowiązań podjętych przez Strony Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu” i „spoczywający na Umawiających się Stronach obowiązek rozważenia pozytywnych i negatywnych skutków środowiskowych i społecznych projektów, szczególnie w sektorach wrażliwych, na obszarach wrażliwych lub w pobliżu takich obszarów, a także zagrożeń środowiskowych i społecznych związanych z obecnymi działaniami przy podejmowaniu decyzji o oficjalnym wsparciu kredytów eksportowych”,

–  uwzględniając wytyczne OECD z 2017 r. dla inwestorów instytucjonalnych w sprawie odpowiedzialnego prowadzenia działalności gospodarczej, w szczególności s. 13, na której stwierdzono, że „inwestorzy, nawet posiadający udziały mniejszościowe, mogą być bezpośrednio powiązani z negatywnymi skutkami powodowanymi przez spółki, w które dokonano inwestycji, lub skutkami, do których te spółki się przyczyniły, ze względu na posiadanie udziałów lub zarządzanie udziałami w spółce powodującej określone skutki społeczne lub środowiskowe lub przyczyniającej się do nich”,

–  uwzględniając podejście Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju (EBOR) do przejścia na gospodarkę ekologiczną (GET), które ma na celu złagodzenie skutków zmiany klimatu i innych form degradacji środowiska lub budowanie odporności na nie, w szczególności dokumenty EBOR łączące skutki transformacji i środowisko, w tym, w stosownych przypadkach, zmiany w metodzie oceny projektu;

–  uwzględniając dokument OECD z 2017 r. pt. „Responsible Business Conduct for Institutional Investors: Key Considerations for Due Diligence under the OECD Guidelines for Multinational Enterprises” [Odpowiedzialne postępowanie w biznesie dla inwestorów instytucjonalnych – kluczowe kwestie dotyczące należytej staranności zgodnie z Wytycznymi OECD dla przedsiębiorstw wielonarodowych],

–  uwzględniając sprawozdanie z 2018 r. grupy zadaniowej wysokiego szczebla ds. inwestycji na rzecz infrastruktury społecznej w Europie pt. „Wspieranie inwestycji w infrastrukturę społeczną w Europie”,

–  uwzględniając francuską ustawę z dnia 27 marca 2017 r. dotyczącą należytej staranności w przedsiębiorstwach, w szczególności jej art. 1 i 2,

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/95/UE z dnia 22 października 2014 r. zmieniającą dyrektywę 2013/34/UE w odniesieniu do ujawniania informacji niefinansowych i informacji dotyczących różnorodności przez niektóre duże jednostki oraz grupy (dyrektywę w sprawie ujawniania informacji niefinansowych)(1), a w szczególności jej art. 19 i 19a oraz motywy 3, 6, 6a i 6b,

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/828 z dnia 17 maja 2017 r. zmieniającą dyrektywę 2007/36/WE w zakresie zachęcania akcjonariuszy do długoterminowego zaangażowania (dyrektywę o prawach akcjonariuszy)(2),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2341 z dnia 14 grudnia 2016  sprawie działalności instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzoru nad takimi instytucjami (IORP) (dyrektywę w sprawie IORP)(3),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych, skonsolidowanych sprawozdań finansowych i powiązanych sprawozdań niektórych rodzajów jednostek, zmieniającą dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/43/WE oraz uchylającą dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG(4),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2402 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie ustanowienia ogólnych ram dla sekurytyzacji oraz utworzenia szczególnych ram dla prostych, przejrzystych i standardowych sekurytyzacji, a także zmieniające dyrektywy 2009/65/WE, 2009/138/WE i 2011/61/UE oraz rozporządzenia (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 648/2012(5),

–  uwzględniając art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1286/2014 z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie dokumentów zawierających kluczowe informacje, dotyczących detalicznych produktów zbiorowego inwestowania i ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych (PRIIP)(6), który stanowi, że gdy detaliczny produkt zbiorowego inwestowania i ubezpieczeniowy produkt inwestycyjny (PRIIP) ma wykazany cel środowiskowy lub społeczny, producent musi wykazać potencjalnemu inwestorowi indywidualnemu i innym zainteresowanym stronom, w jaki sposób cele te są osiągane w całym procesie inwestycyjnym,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2402 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie ustanowienia ogólnych ram dla sekurytyzacji oraz utworzenia szczególnych ram dla prostych, przejrzystych i standardowych sekurytyzacji, a także zmieniające dyrektyw 2009/65/WE, 2009/138/WE i 2011/61/UE oraz rozporządzenia (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 648/2012 (rozporządzenie STS)(7),

–  uwzględniając sugestię Triodos Bank dotyczącą „wzorcowych upoważnień”, które zawierają wymóg pełnego uwzględnienia czynników z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego w decyzjach inwestycyjnych, aktywnego zaangażowania i głosowania w tych kwestiach, wyboru zrównoważonych wzorców, rzadszych, ale bardziej znaczących sprawozdań podmiotów zarządzających aktywami i ukierunkowanej długoterminowo struktury opłat i płac,

–  uwzględniając ponowną interpretację przez rząd brytyjski obowiązku powierniczego, która osłabia związek z maksymalnymi zyskami i pozwala na uwzględnienie kwestii etycznych i środowiskowych,

–  uwzględniając pionierską rolę Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) w emisji pierwszych na świecie zielonych obligacji oraz jako największego na świecie emitenta zielonych obligacji (stan w styczniu 2018 r.);

–  uwzględniając dokument pt. „Principles of Positive Impact Finance” [Zasady finansowania mającego pozytywne oddziaływanie] opracowany przez inicjatywę finansową Programu Narodów Zjednoczonych ds. Ochrony Środowiska (UNEPFI),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów „Finansowanie działań w związku ze zmianą klimatu: niezbędne narzędzie wdrażania porozumienia z Paryża” podkreślającą rolę władz lokalnych i regionalnych we wspieraniu planowanych inwestycji zmierzających do realizacji celów porozumienia paryskiego,

–  uwzględniając badanie UNEP dotyczące projektu zrównoważonego systemu finansowego,

–  uwzględniając sprawozdanie organizacji Climate Bonds Initiative z 2017 r., które pokazuje, w jaki sposób obligacje są wykorzystywane w celu przejścia na globalną gospodarkę niskoemisyjną,

–  uwzględniając sprawozdanie z badania UNEP z 2016 r., w którym stwierdza się, że kilka krajowych organów nadzoru finansowego już prowadzi lub przygotowuje oceny zrównoważonego rozwoju, a takie inicjatywy powinny zostać szybko włączone do głównego nurtu na szczeblu UE, a także w odniesieniu do punktu stwierdzającego, że takie analizy powinny opierać się na standardowych scenariuszach klimatycznych, w tym na takich, w których wzrost globalnych temperatur jest utrzymany na poziomie znacznie poniżej 2°C,

—  uwzględniając zalecenie zawarte w końcowym sprawozdaniu grupy ekspertów wysokiego szczebla ds. zrównoważonego finansowania ze stycznia 2018 r., zgodnie z którym Komisja powinna przeprowadzić badanie zgodności w odniesieniu do zrównoważonego rozwoju obejmujące wszystkie wnioski ustawodawcze o charakterze finansowym,

–  uwzględniając komunikat Komisji w sprawie śródokresowego przeglądu planu działania unii rynków kapitałowych i jednoznaczne stwierdzenie, że: „Komisja popiera dostosowanie inwestycji prywatnych do celów w zakresie klimatu, zasobooszczędności i innych celów środowiskowych, zarówno poprzez środki polityczne, jak i inwestycje publiczne” (COM(2017)0029),

–  uwzględniając sprawozdanie Bundesbanku z kwietnia 2017 r. oraz kwartalny biuletyn Banku Anglii z IV kwartału 2014 r., z których wynika, że większość pieniędzy w obiegu jest generowana przez prywatny sektor bankowy, gdy banki udzielają kredytów,

–  uwzględniając art. 2 ust. 1 lit. c) porozumienia paryskiego dotyczący potrzeby sprawienia, by „przepływy finansowe były zgodne z dążeniem do niskiej emisji gazów cieplarnianych i rozwoju odpornego na zmianę klimatu”,

  uwzględniając sprawozdanie Biura ONZ ds. Zmniejszania Ryzyka Związanego z Klęskami Żywiołowymi oraz Ośrodka Badań nad Epidemiologią Klęsk Żywiołowych (CRED) pt. „Koszty ludzkie katastrof naturalnych 1995–2015”, w którym stwierdzono, że 90% odnotowanych w tych latach poważnych katastrof spowodowanych przez zagrożenia naturalne związanych było z klimatem i pogodą oraz że w skali światowej katastrofy pociągają za sobą 300 mld USD strat rocznie(8),

–  uwzględniając ramy z Sendai dotyczące ograniczania ryzyka klęsk żywiołowych 2015–2030 oraz priorytet nr 3, tj. inwestowanie w zmniejszanie ryzyka związanego z klęskami żywiołowymi dla budowania odporności, w tym ust. 30, w którym mowa o potrzebie promowania włączania, w stosownym przypadku, kwestii zmniejszania ryzyka związanego z klęskami żywiołowymi i powiązanych środków do instrumentów finansowych i podatkowych,

–  uwzględniając sprawozdanie Rady Stabilności Finansowej z czerwca 2017 r. pt. „Recommendations of the Task Force on Climate-related Financial Disclosure” [Zalecenia grupy zadaniowej ds. informacji finansowych związanych z klimatem],

–  uwzględniając prace Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego (ERRS) dotyczące ryzyka związanego z aktywami osieroconymi i zapotrzebowanie na europejskie „testy warunków skrajnych dotyczących emisji dwutlenku węgla”,

–  uwzględniając sprawozdanie specjalne Europejskiego Trybunału Obrachunkowego nr 31 z 2016 r., w którym stwierdzono, że pomimo podjęcia przez UE w bieżącym okresie budżetowym 2014–2020 zobowiązania politycznego do wydawania jednego z każdych pięciu euro (20%) na cele związane z klimatem, UE nie jest w stanie wywiązać się z tego zobowiązania, ponieważ w obecnym okresie programowania byłoby to jedynie około 18%,

–  uwzględniając sprawozdanie statystyczne EBI z 2016 r., które pokazuje, że wsparcie na działania w dziedzinie klimatu nadal odzwierciedla różne warunki rynkowe w obrębie UE i nie osiągnęło poziomu 20% w 16 państwach członkowskich w 2016 r., oraz fakt, że podczas gdy inwestycje w działania w dziedzinie klimatu w 2016 r. były głównie podejmowane w silniejszych gospodarkach UE, EBI finansował projekty z zakresu energii ze źródeł odnawialnych w 11 państwach członkowskich i efektywności energetycznej w 18 państwach członkowskich w 2016 r.(9),

–  uwzględniając sprawozdanie grupy zadaniowej wysokiego szczebla ds. inwestycji na rzecz infrastruktury społecznej w Europie, w którym szacuje się, że luka w odniesieniu do inwestycji w infrastrukturę społeczną w UE wynosi co najmniej 100–150 mld EUR rocznie, dając ogółem rozdźwięk w wysokości 1,5 biliona EUR w latach 2018–2030,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 lutego 2018 r. w sprawie rocznego sprawozdania z działalności finansowej Europejskiego Banku Inwestycyjnego(10),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 lutego 2018 r. w sprawie raportu rocznego Europejskiego Banku Centralnego za rok 2016(11),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 listopada 2017 r. w sprawie planu działania w sprawie detalicznych usług finansowych(12),

–  uwzględniając sprawozdanie EBI dotyczące inwestycji za lata 2017/2018,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 2 lipca 2013 r. w sprawie innowacji w służbie zrównoważonego wzrostu: biogospodarka dla Europy(13),

–  uwzględniając pakiet Komisji Europejskiej dotyczący gospodarki o obiegu zamkniętym z 2015 r. i rezolucję Parlamentu z dnia 9 lipca 2015 r. w sprawie oszczędnego gospodarowania zasobami: ku gospodarce o obiegu zamkniętym(14),

–  uwzględniając Wytyczne ONZ dotyczące biznesu i praw człowieka oraz obowiązek ochrony, poszanowania i naprawy,

–  uwzględniając Agendę ONZ na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030, a także cele zrównoważonego rozwoju,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A8-0164/2018),

A.  mając na uwadze, że rynki finansowe mogą i powinny odgrywać kluczową rolę w ułatwianiu przejścia na zrównoważoną gospodarkę w UE, które wykracza poza zakres związany ze zmianą klimatu i względy ekologii oraz obejmuje także kwestie społeczne i te dotyczące ładu korporacyjnego; mając na uwadze pilną potrzebę zaradzenia niedoskonałościom rynku; mając na uwadze, że wyzwania środowiskowe, gospodarcze i społeczne są ze sobą ściśle powiązane; mając na uwadze, że zgodnie ze sprawozdaniem grupy ekspertów wysokiego szczebla ds. zrównoważonych finansów z lipca 2017 r. luka w finansowaniu działań na rzecz dekarbonizacji w Europie wynosi prawie 180 mld EUR, nie licząc innych celów w zakresie zrównoważonego rozwoju;

B.  mając na uwadze, że transformacja ekologiczna powinna stanowić zachętę do zwiększenia solidarności i spójności; mając na uwadze, że zrównoważone finanse mogą stanowić sposób na poradzenie sobie z wyzwaniami społecznymi w celu zapewnienia długoterminowego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu oraz wspierania dobrobytu obywateli; mając na uwadze, że kryteria dotyczące inwestycji w łagodzenie zmian klimatu wydają się być najbardziej obiecujące i mogą stanowić dobry punkt wyjścia; mając na uwadze, że zrównoważone finanse wykraczają poza inwestycje w obszarze klimatu i zielone inwestycje, i powinny także pilnie uwzględnić kryteria społeczne i te dotyczące ładu korporacyjnego;

C.  mając na uwadze, że przewidywalne i stabilne ramy regulacyjne dla inwestycji związanych ze zmianą klimatu mają ogromne znaczenie dla wspierania zaangażowania sektora prywatnego w finansowanie działań związanych ze zmianą klimatu; mając na uwadze, że Unia Europejska może ustalić normy stabilnego systemu finansowego dzięki wprowadzeniu rzetelnych i kompleksowych ram, których szczegóły powinny zostać określone stopniowo za pomocą konkretnych inicjatyw ustawodawczych;

D.  mając na uwadze potrzebę zmiany nastawienia wszystkich zainteresowanych stron, co z kolei wymaga od Komisji przedstawienia przepisów przekrojowych; mając na uwadze, że inwestorzy instytucjonalni oraz detaliczni wykazują zwiększone zainteresowanie inwestycjami przestrzegającymi kryteriów z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego;

E.  mając na uwadze potrzebę większej przejrzystości danych z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego dotyczących przedsiębiorstw w celu zapobieżenia ekoobłudzie;

F.  mając na uwadze, że ocena wpływu powinna być częścią taksonomii zrównoważonych produktów finansowych; mając na uwadze coraz większą wiedzę fachową na temat sposobu obliczania wpływu inwestycji na cele z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego;

Konieczność opracowania odpowiednich ram politycznych służących uruchamianiu kapitału potrzebnego podczas zrównoważonej transformacji

1.  podkreśla, że możliwość szybszego przejścia na zrównoważoną gospodarkę to szansa na ukierunkowanie rynków kapitałowych i pośredników finansowych na długoterminowe, innowacyjne, przyjazne społecznie, ekologiczne i efektywne inwestycje; dostrzega obecną tendencję do rezygnacji z inwestycji w węgiel, lecz podkreśla, że potrzebne są dalsze starania prowadzące do rezygnacji z inwestycji w inne paliwa kopalne; podkreśla, jak ważne jest, aby europejskie banki i rynki kapitałowe uzyskały przewagę w zakresie innowacyjności w tym obszarze; zauważa, że korzyści i zagrożenia z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego często nie są uwzględniane w cenach i że stanowi to przewagę rynkową, z której korzystają niezrównoważone podmioty finansowe nastawione na krótkoterminowy zysk w przypadku uczestników rynku, którzy koncentrują się na szybkim zwrocie z inwestycji; podkreśla, że potrzebne są dobrze zaprojektowane polityczne, kontrolne i regulacyjne ramy zarządzania zrównoważonymi finansami, uwzględniające różne możliwości regionów UE; zwraca uwagę, że takie ramy mogłyby na większą skalę pomóc uruchomić kapitał z myślą o zrównoważonym rozwoju i zwiększeniu wydajności rynku, tak aby skierować przepływ kapitału do aktywów, które przyczyniają się do zrównoważonego rozwoju; wzywa Komisję do przedstawienia ambitnych ram legislacyjnych i dostrzega wnioski przedstawione przez Komisję w planie działania na rzecz zrównoważonych finansów;

Rola sektora finansowego w zapewnianiu równowagi i w strategiach politycznych niezbędnych do skorygowania niedoskonałości rynku

2.  podkreśla, że sektor finansowy jako całość i jego podstawowa funkcja jak najbardziej efektywnej dystrybucji kapitału z korzyścią dla społeczeństwa powinny, zgodnie z celami UE, kierować się wartościami sprawiedliwości i otwartości oraz zasadą zrównoważonego rozwoju oraz uwzględniać kwestie z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego oraz koszt braku działań w analizie dotyczącej inwestycji i w podejmowaniu decyzji inwestycyjnych; stwierdza, że nieprawidłowe lub wprowadzające w błąd przedstawianie zagrożeń klimatycznych i innych zagrożeń związanych ze środowiskiem, które stwarzają produkty finansowe, może zagrażać stabilności rynku; podkreśla zasadniczą rolę polityki gospodarczej, fiskalnej i monetarnej we wspieraniu zrównoważonych finansów poprzez ułatwianie alokacji kapitału, ukierunkowanie inwestycji na technologie i przedsięwzięcia o bardziej zrównoważonym charakterze, na zdekarbonizowane, odporne na kryzysy i zasobooszczędne działania gospodarcze, które są w stanie zmniejszyć obecne zapotrzebowanie na przyszłe zasoby, a tym samym mogą sprostać celom UE w zakresie zrównoważonego rozwoju i celom porozumienia paryskiego; dostrzega, że odpowiednia i rosnąca cena za emisję gazów cieplarnianych jest kluczowym elementem sprawnej i efektywnej gospodarki rynkowej w aspekcie środowiskowym i społecznym, ponieważ koryguje bieżące niedoskonałości rynku; stwierdza, że cena na europejskim rynku emisji ulega wahaniom; wzywa Komisję i państwa członkowskie do stopniowego wycofywania bezpośrednich i pośrednich dotacji do paliw kopalnych;

Aktywa osierocone i powiązane ryzyko systemowe

3.  podkreśla, że choć w bilansach przedsiębiorstw nadal przykłada się wagę do aktywów emisyjnych, ich wartość będzie musiała w przyszłości spadać, jeśli transformacja w kierunku społeczeństwa wykorzystującego technologie niskoemisyjne ma się powieść; podkreśla w związku z tym znaczne ryzyko systemowe, jakim dla stabilności finansowej mogłyby być osierocone aktywa emisyjne i szkodliwe dla środowiska aktywa, jeżeli aktywa te nie zostaną w terminie wycenione z uwzględnieniem ich profilu ryzyka długoterminowego; podkreśla, że rozpoznanie, ocena i ostrożne zarządzanie ekspozycjami i – po upływie okresu przejściowego – proporcjonalnie obowiązkowe zgłaszanie takich zasobów, a także stopniowe ich usuwanie jest niezbędne dla uporządkowanego, zrównoważonego i stabilnego przejścia na zasobooszczędne inwestycje korzystne dla klimatu; zaleca rozszerzenie koncepcji osieroconych aktywów i włączenie do niej podstawowych systemów i usług ekologicznych;

4.  wzywa do wprowadzenia – zgodnie z propozycją Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego (ERRS) z 2016 r. – europejskich „testów warunków skrajnych dotyczących emisji dwutlenku węgla” dla banków i innych pośredników finansowych w celu umożliwienia pomiaru ryzyka związanego z tego rodzaju aktywami osieroconymi; z zadowoleniem przyjmuje propozycje ERRS w sprawie opracowania polityki ostrożnościowej odpornej na zmianę klimatu, takie jak specjalne korekty kapitałowe w oparciu o intensywność emisji indywidualnych ekspozycji uznanych za nadmierne, które będą stosowane do całej inwestycji w aktywa uznane za wysoce zagrożone nagłym przejściem na gospodarkę niskoemisyjną; wskazuje na oczekiwaną zmianę rozporządzeń ustanawiających europejskie urzędy nadzoru (ESA), która będzie okazją do rozważenia roli ESA w badaniu i opracowywaniu standardów oceny ryzyka emisji i innych rodzajów ryzyka związanych ze środowiskiem, jego ujawniania i uwzględniania w wewnętrznych procedurach oceny ryzyka w bankach, biorąc jednocześnie pod uwagę obowiązujące wymogi w zakresie sprawozdawczości dotyczące zrównoważonego rozwoju; wzywa Komisję do przedstawienia wniosków ustawodawczych w tej sprawie;

Finansowanie inwestycji publicznych koniecznych do transformacji

5.  podkreśla, że reforma systemu finansowego mająca aktywnie przyspieszyć transformację ekologiczną będzie wymagała współpracy sektora publicznego i prywatnego; podkreśla zasadniczą rolę polityki budżetowej i gospodarczej w zapewnianiu odpowiednich sygnałów i zachęt; wzywa państwa członkowskie, by w porozumieniu z Komisją ESA i EBI oceniły swoje krajowe i zbiorowe potrzeby w zakresie inwestycji publicznych i zlikwidowania ewentualnych luk, aby upewnić się, że UE jest na dobrej drodze do osiągnięcia celów związanych ze zmianą klimatu w ciągu najbliższych pięciu lat, a także celów zrównoważonego rozwoju ONZ do roku 2030; podkreśla rolę, jaką krajowe banki i instytucje prorozwojowe mogą odegrać w tym zakresie; sugeruje, aby koordynować ten proces na poziomie europejskim i ustanowić system śledzenia faktycznych przepływów finansowych na rzecz zrównoważonych inwestycji publicznych w ramach obserwatorium UE ds. zrównoważonych finansów; z zadowoleniem przyjmuje innowacyjne instrumenty finansowe uwzględniające wskaźniki stabilności finansów publicznych, które mogłyby ułatwić ten proces, takie jak emitowane publicznie zielone obligacje; z zadowoleniem przyjmuje wyjaśnienia dostarczone przez Eurostat w sprawie sposobu postępowania z umowami o poprawę efektywności energetycznej w rachunkach narodowych, ponieważ takie wyjaśnienia mogą odblokować znaczne przepływy kapitału publicznego do sektora, w którym luka inwestycyjna dotycząca czystej energii dla UE do 2030 r. wynosi obecnie 75%; wzywa Komisję do dalszej analizy podejścia opartego na kwalifikowalności inwestycji publicznych służących realizacji celów z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego, tak by rozłożyć koszty tych projektów w cyklu użytkowania powiązanych inwestycji publicznych;

Wskaźniki stabilności finansów publicznych i taksonomia jako zachęta do zrównoważonych inwestycji

6.  wzywa Komisję do kierowania wielostronnym procesem, obejmującym ekspertów w dziedzinie nauk o klimacie i uczestników sektora finansowego, mającym na celu opracowanie do końca 2019 r. solidnej, wiarygodnej i neutralnej pod względem technologicznym taksonomii zrównoważonego rozwoju w oparciu o wskaźniki, które pokazują pełny wpływ inwestycji na zrównoważony rozwój i umożliwiają porównanie projektów inwestycyjnych i przedsiębiorstw; podkreśla, że potrzeba opracowania takich wskaźników zrównoważonego rozwoju to pierwszy krok w procesie rozwoju unijnej taksonomii zrównoważonego rozwoju oraz uwzględnienia tych wskaźników w zintegrowanej sprawozdawczości; podkreśla, że po opracowaniu taksonomii zrównoważonego rozwoju powinny zostać przedstawione następujące dodatkowe wnioski ustawodawcze: nadrzędne, obowiązkowe ramy analizy due diligence, w tym pełne wprowadzenie obowiązku dochowania należytej staranności w okresie przejściowym i uwzględnienie zasady proporcjonalności, ustanowienie publicznej europejskiej agencji ratingowej, taksonomia z zakresu odpowiedzialnego inwestowania oraz wniosek dotyczący włączenia zagrożeń i czynników z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego do ram ostrożnościowych instytucji finansowych;

7.  zauważa, że wskaźniki stabilności już istnieją, ale że obecnym dobrowolnym ramom sprawozdawczości brakuje harmonizacji; w związku z tym wzywa Komisję do opracowania taksonomii zrównoważonego rozwoju na podstawie zharmonizowanego wykazu wskaźników stabilności w oparciu o już istniejące prace, między innymi, Globalnej Inicjatywy Sprawozdawczej (Global Reporting Initiative – GRI), ONZ (zasady odpowiedzialnego inwestowania), Komisji Europejskiej, OECD i sektora prywatnego, zwłaszcza w oparciu o istniejące wskaźniki efektywnego korzystania z zasobów przygotowane przez Eurostat; zaleca, aby wskaźniki te były włączane do taksonomii w sposób dynamiczny i z jasnymi wytycznymi dla inwestorów na temat terminów, w jakich niektóre standardy należy osiągnąć; zaleca, aby Komisja rozważyła również ważenie wskaźników w zależności od tego, jak pilne jest zajęcie się nimi w danym czasie; podkreśla, że w taksonomii należy zachować właściwą równowagę między zobowiązaniami a elastycznością, co oznacza, że ramy powinny być w okresie przejściowym obowiązkowe i ujednolicone, ale być postrzegane jako stale rozwijane narzędzie, w którym można uwzględnić pojawiające się zagrożenia lub te jeszcze nie do końca zidentyfikowane;

8.  uznaje włączenie gotowych wskaźników ilościowych i jakościowych ocen dotyczących klimatu i innych zagrożeń dla środowiska za ważny krok w kierunku taksonomii z zakresu odpowiedzialnego inwestowania, która będzie zgodna z celami zrównoważonego rozwoju ONZ, międzynarodowym prawem z zakresu praw człowieka i międzynarodowym prawem humanitarnym i prawem pracy; podkreśla, że minimalne standardy dotyczące zagrożeń i czynników z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego powinny obejmować minimalne standardy społeczne takich inwestycji z uwzględnieniem praw pracowniczych, bezpieczeństwa i higieny pracy, wykluczać zasoby pochodzące z regionów objętych konfliktem lub uzyskane bez świadomej zgody odnośnych społeczności, a także minimalne standardy zarządzania obejmujące wymogi UE w zakresie ładu korporacyjnego i sprawozdawczości, odpowiednie standardy UE w zakresie sprawozdawczosci finansowej i standardy UE w zakresie walki z praniem pieniędzy, korupcją i na rzecz przejrzystości podatkowej;

Znak zielonego finansowania

9.  wzywa do Komisję do objęcia przywództwa w wielostronnym procesie prowadzącym do stworzenia w drodze inicjatywy ustawodawczej do końca 2019 r. znaku zielonego finansowania, przyznawanego inwestycjom i produktom kapitałowym oraz emerytalnym, które już osiągnęły najwyższe standardy w taksonomii zrównoważonego rozwoju, aby służyć jako wskazówka w decyzjach inwestycyjnych osobom, dla których decydujące znaczenie ma zrównoważony rozwój; zaleca, aby znak zielonego finansowania uwzględniał minimalne standardy jeśli chodzi o zagrożenia i czynniki z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego dostosowane do porozumienia paryskiego i zgodne z zasadą „nie szkodzić” w oparciu o analizę ryzyka w zakresie ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego, oraz działalność, która w sposób widoczny wywiera pozytywny wpływ zgodnie z definicją inicjatywy finansowej UNEP; stwierdza, że ważną funkcją taksonomii i znaku zielonego finansowania jest poprawa oceny ryzyka przez uczestników rynku finansowego dzięki przygotowywaniu dostosowanego skalą i rynkowego ratingu; z zadowoleniem przyjmuje innowacje podmiotów rynkowych, takich jak agencje ratingowe, które opracowują i obsługują takie rynkowe ratingi;

Włączenie kryteriów zrównoważonego finansowania do wszystkich aktów prawnych związanych z sektorem finansowym

10.  odnotowuje niedawne uwzględnienie zagadnień zrównoważonego rozwoju w rozporządzeniu w sprawie PRIIP (detaliczne produkty zbiorowego inwestowania i ubezpieczeniowe produkty inwestycyjne) i w rozporządzeniu w sprawie sekurytyzacji STS (prosta, przejrzysta i standardowa sekurytyzacja), a także w dyrektywie o prawach akcjonariuszy i w dyrektywie w sprawie ujawniania informacji niefinansowych; podkreśla, że należy zadbać o odpowiednie uregulowanie ryzyka związanego z zielonymi i zrównoważonymi aktywami; z zadowoleniem przyjmuje włączenie do dyrektywy w sprawie IORP uznania aktywów osieroconych, a także zasady „ostrożnego inwestora” i odniesienia do zasad ONZ dotyczących odpowiedzialnego inwestowania; zwraca się o odpowiednie i proporcjonalne włączenie wskaźników zrównoważonego finansowania do wszystkich nowych i zmienionych aktów prawnych związanych z sektorem finansowym za pomocą wniosku zbiorczego lub szczegółowych wniosków; wzywa do opracowania wspólnych wytycznych w celu ujednolicenia definicji czynników z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego oraz ich wprowadzenia do całego nowego i zmienionego prawodawstwa;

11.  w związku z tym wzywa Komisję, by wykorzystała uprawnienia określone w rozporządzeniu (UE) nr 1286/2014 do jak najszybszego – przed opracowaniem taksonomii zrównoważonego rozwoju – przedstawienia aktu delegowanego w celu określenia szczegółów dotyczących procedur stosowanych do ustalenia, czy detaliczne produkty zbiorowego inwestowania i ubezpieczeniowe produkty inwestycyjne zmierzają do osiągnięcia szczególnych celów środowiskowych lub społecznych; apeluje także o wprowadzenie proporcjonalnych obowiązkowych ram dotyczących należytej staranności w oparciu o wytyczne OECD z 2017 r. dla inwestorów instytucjonalnych w sprawie odpowiedzialnego prowadzenia działalności gospodarczej, nakładających po okresie przejściowym na inwestorów obowiązek identyfikowania, łagodzenia i uwzględniania czynników z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego oraz zapobiegania im; twierdzi, że takie ogólnoeuropejskie ramy powinny opierać się na francuskiej ustawie dotyczącej należytej staranności w przedsiębiorstwach i dotyczyć firm i inwestorów, w tym banków; apeluje również o bezpośrednie odniesienie do kryteriów z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego w nadzorze nad produktem i zarządzaniu nim we wszystkich nowych i zmienionych przepisach, które są obecnie przedmiotem dyskusji; z zadowoleniem przyjmuje zalecenie grupy ekspertów wysokiego szczebla ds. zrównoważonego finansowania Komisji, aby włączyć zasadę „zrównoważony rozwój przede wszystkim” do całego procesu podejmowania decyzji na szczeblu UE, ich wdrażania i egzekwowania;

Zagrożenia dla zrównoważonego rozwoju w ostrożnościowych ramach zasad adekwatności kapitałowej

12.  stwierdza, że zagrożenia dla zrównoważonego rozwoju mogą także pociągać za sobą ryzyko finansowe oraz że w związku z tym należy je uwzględniać tam, gdzie jest ono znaczne, w wymogach kapitałowych i w ocenie ostrożnościowej banków; zwraca się zatem do Komisji o przyjęcie strategii regulacyjnej i planu działania, których celem będzie między innymi pomiar zagrożeń dla zrównoważonego rozwoju w ramach ostrożnościowych oraz promowanie włączenia zagrożeń dla zrównoważonego rozwoju do ram regulacji kapitałowych Bazylea IV, aby zagwarantować odpowiednie rezerwy kapitałowe; podkreśla, że zasady adekwatności kapitałowej muszą opierać się na przedstawionych zagrożeniach i w pełni je odzwierciedlać; w tym celu dąży do zainicjowania projektu pilotażowego UE w ramach kolejnego rocznego budżetu, aby rozpocząć prace nad wskaźnikami metodologicznymi;

Jawność

13.  podkreśla, że ujawnianie informacji jest kluczowym warunkiem umożliwiającym zrównoważone finanse; z zadowoleniem przyjmuje prace grupy zadaniowej ds. ujawniania informacji finansowych związanych z klimatem i wzywa Komisję i Radę do poparcia jej zaleceń; wzywa do włączenia kosztów braku działań w dziedzinie klimatu, środowiska i innych zagrożeń dla stabilności do zasad dotyczących jawności; sugeruje, aby Komisja uwzględniła proporcjonalny obowiązek ujawniania informacji w ramach zmiany dyrektywy o rachunkowości, dyrektywy w sprawie ujawniania informacji niefinansowych, dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych i rozporządzenia w sprawie wymogów kapitałowych, aby uwzględnić obowiązek ujawniania od 2020 r. informacji, co uwzględniałoby okres transpozycji, w którym przedsiębiorstwa będą mogły przygotować się do wdrożenia; stwierdza, że art. 173 francuskiej ustawy o transformacji sektora energetycznego może być wzorem dla uregulowań dotyczących obowiązkowego ujawniania przez inwestorów informacji na temat ryzyka klimatycznego; apeluje o rozważenie rozszerzenia zakresu stosowania dyrektywy w sprawie ujawniania informacji niefinansowych; podkreśla w związku z tym, że wymogi sprawozdawczości powinny być proporcjonalne do ryzyka ponoszonego przez instytucję, jej rozmiaru i stopnia złożoności; zaleca, by rodzaj ujawnianych informacji wymaganych obecnie na mocy rozporządzenia PRIIP oraz z wykorzystaniem dokumentu zawierającego kluczowe informacje stał się obowiązujący w odniesieniu do wszystkich detalicznych produktów finansowych;

Obowiązek powierniczy

14.  zauważa, że obowiązki powiernicze są już wpisane w unijne ramy regulacyjne sektora finansowego, jednak nalega, aby zostały one doprecyzowane w trakcie określania, ustanawiania i testowania solidnej i wiarygodnej taksonomii zrównoważonego finansowania, obejmującej kluczowe działania w obszarze inwestycji, w tym strategię inwestycyjną, zarządzanie ryzykiem, alokację aktywów, zarządzanie inwestycjami i sprawowanie nad nimi pieczy, w odniesieniu do wszystkich podmiotów w łańcuchu inwestycji, w tym podmiotów zarządzających aktywami i niezależnych konsultantów inwestycyjnych lub innych pośredników inwestycyjnych; zaleca rozszerzenie obowiązku powierniczego tak, aby obejmował on obowiązkowy „dwukierunkowy” proces integracji, w ramach którego wszystkie podmioty w łańcuchu inwestycji, w tym podmioty zarządzające aktywami i niezależni konsultanci inwestycyjni lub inni pośrednicy inwestycyjni, będą musiały uwzględniać w swoich decyzjach finansowo istotne czynniki z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego, w tym koszty braku działań, oraz brać pod uwagę niefinansowe preferencje klientów i beneficjentów lub ostatecznych inwestorów końcowych dotyczące ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego, przy czym tych klientów, beneficjentów i inwestorów należy aktywnie pytać o preferencje co do ram czasowych i zrównoważoności; wzywa do uwzględnienia kosztów braku działań w dziedzinie klimatu i środowiska oraz innych zagrożeń dla stabilności w zarządzaniu ryzykiem i ocenie należytej staranności przez zarządy spółek i organy publiczne oraz jako części obowiązku powierniczego inwestorów;

Modelowe umowy dla rozpoznania zagrożeń z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego

15.  wzywa Europejskie Urzędy Nadzoru do opracowania wytycznych dotyczących modelowych umów między właścicielami aktywów i podmiotami zarządzającymi aktywami, niezależnymi konsultantami inwestycyjnymi i innymi pośrednikami inwestycyjnymi, które wyraźnie uwzględniałyby przekazywanie udziałów, a także jasne oczekiwania dotyczące rozpoznawania i uwzględniania zagrożeń i czynników z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego w celu uniknięcia, zmniejszenia, złagodzenia i kompensowania tych zagrożeń; wzywa instytucje UE, aby w związku z planowanym przeglądem rozporządzeń w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru zapewniły Europejskim Urzędom Nadzoru przydział odpowiednich zasobów; wzywa do włączenia kosztów braku działań w dziedzinie klimatu i innych zagrożeń dla stabilności do wszystkich przyszłych aktów prawnych UE i ich rewizji oraz do wszystkich ocen oddziaływania finansowania;

Zarządzanie

16.  domaga się, by aktywne i odpowiedzialne zarządzanie stanowiło integralną część obowiązków prawnych inwestorów oraz by informacje o działalności zarządczej były udostępniane beneficjentom i podawane do publicznej wiadomości, m.in. przez publiczne i obowiązkowe ujawnienie znaczących pakietów akcji, działań związanych z zaangażowaniem, wykorzystanie doradców inwestorów oraz wykorzystanie pasywnych instrumentów inwestycyjnych; uważa, że należy zachęcać fundusze pasywne, polegające na inwestycjach opartych na indeksie, do ujawniania działań zarządczych inwestorów oraz zakresu, w jakim wykorzystanie pasywnej indeksacji i wskaźników pozwala na właściwe określenie zagrożeń dotyczących ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego w odniesieniu do spółek, w których dokonano inwestycji; jest zdania, że podmioty udostępniające indeksy należy wezwać do udzielenia szczegółowych informacji na temat ekspozycji powszechnie stosowanych i stanowiących odniesienie wskaźników na parametry z zakresu klimatu i zrównoważonego rozwoju;

Konieczność opracowania dalszych wymogów w odniesieniu do sprawozdawczości z zakresu zagrożeń dotyczących ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego w ramach dyrektywy w sprawie ujawniania informacji niefinansowych

17.  zwraca uwagę na niewystarczający stopień konwergencji w ramach dyrektywy w sprawie ujawniania informacji niefinansowych oraz na potrzebę harmonizacji w dążeniu do większej spójności i potrzebę określenia najwłaściwszych dla ujawniania informacji wskaźników z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego z wykorzystaniem wskaźników stabilności i oszczędnego gospodarowania zasobami; wzywa Komisję do utworzenia ogólnounijnej grupy z udziałem wszystkich zainteresowanych stron, w tym przedstawicieli sektora usług finansowych, środowisk akademickich i organizacji społeczeństwa obywatelskiego, w celu dokonania oceny i zaproponowania odpowiedniego wykazu parametrów, w tym wykazu wskaźników mierzących wpływ na stabilność i obejmujących najbardziej znaczące zagrożenia dla stabilności; jest zdania, że reforma ta powinna wprowadzić wymóg sprawozdawczości kontrolowanej przez strony trzecie;

Zielone obligacje

18.  zwraca uwagę, że zielone obligacje stanowią jedynie niewielki ułamek rynku inwestycji i na dodatek niedostatecznie uregulowany, a tym samym narażony na praktyki marketingowe wprowadzające w błąd, i że w UE brakuje obecnie jednolitego standardu zielonych obligacji, który powinien bazować na przyszłej unijnej taksonomii zrównoważonego finansowania; zauważa, że zielone obligacje powinny być sprawdzane i nadzorowane przez organy publiczne i powinny zawierać okresowe sprawozdania dotyczące wpływu aktywów bazowych na środowisko; podkreśla, że zielone obligacje powinny także obejmować odwrotny wpływ na środowisko, i popiera zmniejszenie zużycia paliw kopalnych; podkreśla, że zielone obligacje powinny wykluczać niektóre sektory – zwłaszcza w związku z działalnością o wyjątkowo negatywnym wpływie na klimat – i nie powinny naruszać podstawowych standardów socjalnych i praw człowieka; sugeruje, by opracowanie standardów dla europejskich zielonych obligacji odbywało się z zachowaniem pełnej przejrzystości w ramach specjalnej grupy roboczej Komisji podlegającej regularnej kontroli ze strony Parlamentu Europejskiego; wzywa Komisję do regularnego oceniania wpływu, skuteczności i nadzoru zielonych obligacji; apeluje w związku z tym o inicjatywę ustawodawczą na rzecz promowania i wprowadzenia na rynek europejskiej publicznej emisji zielonych obligacji oraz tworzenia zachęt dla takiej emisji przez istniejące i przyszłe instytucje europejskie, takie jak EBI, w celu finansowania nowych zrównoważonych inwestycji;

Agencje ratingowe

19.  zauważa, że agencje ratingowe niewystarczająco uwzględniają wpływ destruktywnych zagrożeń i czynników z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego na przyszłą zdolność kredytową emitentów; apeluje o przyjęcie unijnych standardów i unijny nadzór nad włączeniem wskaźników z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego do ratingów dla wszystkich agencji ratingowych działających w UE; zwraca uwagę, że nadal nie zajęto się w pełni podstawową kwestią niewystarczającej konkurencji między tymi firmami i ich wąskich priorytetów ekonomicznych; wzywa do ustanowienia procesu akredytacji w zakresie „znaku zielonego finansowania” przez podmioty wydające certyfikaty, nadzorowanego przez Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA); zaleca nadanie ESMA mandatu pozwalającego wymagać od agencji ratingowych uwzględnienia w ich metodyce zagrożeń dla stabilności; w razie możliwości ich wystąpienia w przyszłości, zwraca się do Komisji o przygotowanie przeglądu rozporządzenia w sprawie agencji ratingowych; podkreśla znaczenie badań na temat zrównoważoności, dostarczanych przez indeksy stabilności i agencje ratingowe z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego, w zapewnianiu wszystkim podmiotom finansowym niezbędnych informacji na potrzeby ich sprawozdawczości i obowiązku powierniczego, co jest krokiem w stronę bardziej zrównoważonego systemu finansowego;

Systemy znakowania usług finansowych

20.  proponuje ustanowienie przez Komisję wiążącego, proporcjonalnego i dobrowolnego w okresie przejściowym systemu znakowania dla instytucji oferujących rachunki bankowe dla klientów detalicznych, fundusze inwestycyjne, ubezpieczenia i produkty finansowe, który wskazywałby na stopień, w jakim aktywa bazowe są zgodne z porozumieniem paryskim i z celami z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego;

Mandat Europejskich Urzędów Nadzoru

21.  zamierza sprecyzować mandat Europejskich Urzędów Nadzoru i właściwych organów krajowych w związku z planowanym przeglądem rozporządzeń w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru, aby uwzględnić i monitorować zagrożenia i czynniki z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego, zapewniając tym samym większą spójność działań na rynkach finansowych z celami w zakresie zrównoważoności; uważa w związku z tym, że ESMA powinien:

– włączyć preferencje dotyczące zrównoważoności do swoich wytycznych na temat oceny odpowiedniości, zaproponowanej przez Komisję w jej planie działania na rzecz zrównoważonych finansów, a w szerszym ujęciu – dostarczyć wskazówek na temat tego, jak kwestie zrównoważoności można skutecznie uwzględnić w stosownych przepisach finansowych UE, a także wspierać spójne wdrażanie tych przepisów po ich przyjęciu;

– ustanowić proporcjonalny i obowiązkowy po okresie przejściowym nadzorczy system monitorowania w celu oceny istotnych zagrożeń i czynników z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego, poczynając od 2018 r., wraz z analizą perspektywiczną scenariuszy zrównoważoności;

– otrzymać mandat umożliwiający kontrolę dostosowania portfela do porozumienia paryskiego oraz zagrożeń i czynników z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego, a także zapewnienie spójności z zaleceniami grupy zadaniowej ds. ujawniania informacji finansowych związanych z klimatem;

podkreśla w związku z tym, że Europejskie Urzędy Nadzoru powinny dysponować wystarczającymi środkami finansowymi, by realizować swoje zadania; apeluje do Europejskich Urzędów Nadzoru o współpracę w tym zakresie z odpowiednimi agencjami i organizacjami międzynarodowymi;

Rola EBI w zrównoważonych finansach

22.  zwraca uwagę na przewodnią rolę, jaką powinny odgrywać instytucje UE, jeśli chodzi o zapewnienie zrównoważonych finansów; zauważa, że choć 26 % całkowitego finansowania EBI przeznaczył na ukierunkowane działania w dziedzinie klimatu i choć w 2007 r. zapoczątkował rynek zielonych obligacji i jest na dobrej drodze do wypełnienia swoich zobowiązań deklarowanych w tej dziedzinie, to nadal finansuje projekty wysokoemisyjne, a zatem istnieją jeszcze obszary wymagające ulepszenia; nalega w związku z tym, aby EBI dostosował swoje przyszłe pożyczki i nadał im odpowiednie priorytety, tak aby były one zgodne z porozumieniem paryskim i limitem klimatycznym wynoszącym 1,5 °C; wzywa do wzmocnienia i zrównoważenia działalności pożyczkowej EBI i rozporządzenia w sprawie Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS), tak aby instytucje te przestały inwestować w projekty wysokoemisyjne i dały pierwszeństwo projektom z zakresu zasobooszczędności i dekarbonizacji, jak również innym innowacyjnym sektorom i przedsiębiorstwom niematerialnym; uważa, że EBI jest w stanie przekazać więcej kapitału wysokiego ryzyka na potrzeby przejścia na zieloną gospodarkę przy jednoczesnym zachowaniu równowagi między regionami; jest zdania, że w tym kontekście należy podjąć dalsze działania, przewidując m.in. połączenie z instrumentami finansowymi UE w kolejnych wieloletnich ramach finansowych;

Rola EBC w zrównoważonych finansach

23.  uznaje niezależność EBC i jego główne zadanie w postaci utrzymania stabilności cen, lecz przypomina, że EBC jako instytucję unijną również zobowiązuje porozumienie paryskie; jest zatem zaniepokojony faktem, że „62,1 % nabywanych przez EBC obligacji korporacyjnych dotyczy sektorów [...], które są odpowiedzialne za 58,5 % emisji gazów cieplarnianych w strefie euro”(15) i stwierdza, że na programie tym bezpośrednio korzystają głównie wielkie korporacje; zaleca, aby EBC wyraźnie uwzględnił porozumienie paryskie i cele z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego w swoich wytycznych dotyczących jego programów zakupu; podkreśla, że te wytyczne mogą odegrać rolę pilotażową w opracowaniu przyszłej polityki inwestycyjnej zorientowanej na cele z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego i zgodnej z wysokimi standardami unijnej taksonomii zrównoważonego finansowania;

Inne kwestie

24.  podkreśla, że rozsądna oferta zrównoważonych produktów finansowych może również mieć pozytywny wpływ na rozwój europejskiej infrastruktury społecznej rozumianej jako zbiór inicjatyw i projektów mających na celu tworzenie wartości publicznej poprzez pobudzanie inwestycji i innowacji w sektorach, które mają strategiczne i kluczowe znaczenie dla dobrobytu i odporności osób i społeczności, takich jak edukacja, opieka zdrowotna i mieszkalnictwo;

25.  z zadowoleniem przyjmuje prace prowadzone przez grupę ekspertów wysokiego szczebla ds. zrównoważonego finansowania, która wnosi cenny wkład w wysiłki na rzecz stworzenia nowej normy dla stabilnego sektora finansowego; podkreśla jednak potrzebę aktywnego zaangażowania sektora bankowego, który ze względu na jego dominującą pozycję w europejskim otoczeniu finansowym wciąż jest kluczem do zapewnienia bardziej zrównoważonych finansów;

26.  podkreśla, że metodyka zastosowana w celu monitorowania wydatków związanych z klimatem prowadzi do niespójności między programami, co umożliwia kwalifikowanie projektów o wątpliwej korzyści dla środowiska i klimatu jako wydatków związanych z klimatem (np. składnik ekologiczny wspólnej polityki rolnej);

27.  podkreśla, że żadne szeroko stosowane wskaźniki finansowe nie uwzględniają w swojej metodologii czynników z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego; apeluje o opracowanie co najmniej jednego europejskiego punktu odniesienia w zakresie zrównoważonego finansowania, z wykorzystaniem europejskiej taksonomii zrównoważonego finansowania, w celu oceny wyników europejskich emitentów w oparciu o zagrożenia i czynniki dotyczące ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego;

28.  wzywa do zbadania i zachęcania do inicjatyw prywatnych, takich jak projekt EeMAP dotyczący „zielonych kredytów hipotecznych”, aby ocenić i pokazać, w jakich warunkach zielone aktywa mogą doprowadzić do zmniejszenia ryzyka dla inwestycji, a jednocześnie zwiększyć zrównoważenie środowiskowe;

29.  wzywa UE, aby aktywnie promowała włączenie wskaźników stabilności do ram międzynarodowych standardów sprawozdawczości finansowej na szczeblu międzynarodowym;

30.  podkreśla, że ład korporacyjny powinien promować długoterminowe zrównoważone tworzenie wartości, na przykład w drodze akcji lojalnościowych dla długoterminowych udziałowców oraz uwzględniania kwestii ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego w pakietach wynagrodzeń dyrektorów i członków zarządu; zauważa, że wyjaśnienie obowiązków dyrektorów w tym zakresie wspierałoby podmioty dokonujące zrównoważonych inwestycji w ich zobowiązaniach wobec zarządów;

31.  wzywa do wprowadzenia obowiązkowego ubezpieczenia wszelkiej komercyjnej i publicznej działalności od odpowiedzialności za szkody w środowisku jako warunku wstępnego wydawania zezwoleń;

32.  podkreśla, że zrównoważone finanse wymagają wyjaśnienia obowiązków dyrektorów europejskich przedsiębiorstw w zakresie długoterminowego zrównoważonego tworzenia wartości, kwestii z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego, a także ryzyka systemowego, jako części nadrzędnych zadań dyrektorów mających na celu zapewnienie powodzenia firmy;

33.  wzywa Europejskie Urzędy Nadzoru do opracowania wytycznych na temat gromadzenia danych statystycznych z zakresu rozpoznawania zagrożeń dotyczących ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego i ich uwzględniania w finansowaniu, a także wzywa do upubliczniania statystyk w jak najszerszym zakresie;

34.  wzywa krajowe urzędy nadzoru bankowego i organy rynków finansowych, by opracowały jasne i zwięzłe instrukcje dotyczące sposobu, w jaki można wprowadzić nową taksonomię i inne zmiany związane z tymi przepisami, nie powodując zbędnych kosztów i opóźnień;

35.  podtrzymuje zdanie, że środki cenowe mogą wnieść decydujący wkład w europejskie starania na rzecz dekarbonizacji gospodarki przez zlikwidowanie luki w finansowaniu wynoszącej 180 mld EUR dzięki zorientowaniu inwestycji na długoterminowe zrównoważone cele;

36.  zwraca uwagę, że w dyskusji na temat zrównoważonych finansów często zapomina się o MŚP, pomimo ich innowacyjnego charakteru; zauważa w tym kontekście ogromny potencjał cyfryzacji i zielonych technologii finansowych; zaleca, aby Komisja rozważyła mechanizmy pozwalające MŚP łączyć projekty w celu umożliwienia im dostępu do rynku zielonych obligacji;

37.  podkreśla znaczenie społecznego wymiaru zrównoważonych finansów; zwraca uwagę na potencjał rozwoju nowych instrumentów finansowych, zwłaszcza poświęconych infrastrukturze społecznej, takich jak obligacje społeczne, zgodnie z zasadami obligacji społecznych z 2017 r.;

38.  podkreśla, że rozpoznawanie i ujawnianie zagrożeń z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego oraz zarządzanie nimi stanowią nieodłączną część ochrony konsumentów i stabilności finansowej, a zatem powinny należeć do kompetencji i obowiązków nadzorczych Europejskich Urzędów Nadzoru; wzywa ERRS do aktywnego prowadzenia badań na temat wzajemnego oddziaływania czynników z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego oraz ryzyka systemowego, pomijając zmianę klimatu;

39.  przypomina, że w swojej rezolucji z dnia 14 listopada 2017 r. w sprawie planu działania w sprawie detalicznych usług finansowych Parlament wezwał do wprowadzenia unijnego rachunku oszczędnościowego dla potrzeb finansowania zielonej gospodarki;

40.  domaga się, aby wszystkie przyszłe wydatki UE były zgodne z porozumieniem paryskim, a ich cele związane z dekarbonizacją gospodarki były uwzględnione w instrumentach prawnych regulujących funkcjonowanie europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych (w tym Funduszu Spójności), funduszy przeznaczonych na działania zewnętrzne i współpracę na rzecz rozwoju i innych instrumentów niewchodzących w zakres wieloletnich ram finansowych, takich jak EFIS;

41.  wzywa Komisję do przeprowadzenia studium wykonalności dotyczącego tego, w jaki sposób organy nadzoru i organy regulacyjne mogą lepiej nagradzać mandaty obejmujące perspektywy długoterminowe;

42.  wzywa Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EIOPA) do dostarczenia najlepszych praktyk i wytycznych dotyczących relacji, jakie podmioty oferujące pracownicze programy emerytalne i prywatne produkty emerytalne utrzymują z beneficjentami przed zawarciem umowy i przez cały czas trwania inwestycji; wzywa EIOPA do dostarczenia wytycznych w sprawie najlepszych praktyk w zakresie relacji z beneficjentami i klientami detalicznymi oraz oceny ich interesów finansowych i niefinansowych, takich jak fundusz agencji ochrony środowiska w Zjednoczonym Królestwie;

43.  zwraca uwagę na zalecenie grupy ekspertów wysokiego szczebla ds. zrównoważonego finansowania dotyczące utworzenia unijnego obserwatorium zrównoważonych finansów, którego celem powinno być monitorowanie, zgłaszanie i ujawnianie informacji na temat zrównoważonych inwestycji UE i które powinno być ustanowione przez Europejską Agencję Środowiska we współpracy z Europejskimi Urzędami Nadzoru; zaleca – jako że Unia Europejska powinna świecić przykładem – by obserwatorium odgrywało również rolę w monitorowaniu, wspieraniu i ujawnianiu informacji dotyczących zrównoważonych inwestycji finansowanych z funduszy UE i przez instytucje UE, w tym EFIS, EBI i EBC; zwraca się do obserwatorium o składanie Parlamentowi sprawozdań z działalności;

44.  zaleca, by EBI podjął współpracę z małymi podmiotami rynkowymi i kooperatywami, mającą na celu łączenie projektów z zakresu energii odnawialnej na małą skalę, pozwalające tym projektom zakwalifikować się do dofinansowania przyznawanego przez EBI oraz do programu zakupów w sektorze przedsiębiorstw;

45.  zgadza się ze zdaniem grupy ekspertów wysokiego szczebla ds. zrównoważonego finansowania, że niezwykle ważne jest wzmocnienie pozycji obywateli Europy w kwestiach zrównoważonych finansów oraz ich lepsze informowanie w tym zakresie; podkreśla, że należy ułatwić dostęp do informacji o wynikach w zakresie zrównoważonych finansów i propagować wiedzę na temat finansów;

46.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, by zapewniły spójność polityki między sektorem finansowym i niefinansowym; przypomina, że zrównoważonej polityce finansowej muszą towarzyszyć konsekwentne decyzje polityczne w innych sektorach, takich jak sektor energii, transportu, przemysłu i rolnictwa;

47.  wzywa Komisję do publikowania regularnych sprawozdań z postępu prac w kwestiach poruszonych w niniejszym sprawozdaniu;

48.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, by wykorzystywały wpływ UE do odegrania wiodącej roli w zakresie zrównoważonych finansów i podniesienia standardów zrównoważoności w finansach na szczeblu światowym, w tym za pośrednictwem umów dwustronnych z państwami trzecimi, na wielostronnych forach politycznych, takich jak ONZ, G7 i G20, oraz na poziomie międzynarodowych organów normalizacyjnych, takich jak Międzynarodowa Organizacja Komisji Papierów Wartościowych (IOSCO);

°

°  °

49.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.

(1)

Dz.U. L 330 z 15.11.2014, s. 1.

(2)

Dz.U. L 132 z 20.5.2017, s. 1.

(3)

Dz.U. L 354 z 23.12.2016, s. 37.

(4)

Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 19.

(5)

Dz.U. L 347 z 28.12.2017, s. 35.

(6)

Dz.U. L 352 z 9.12.2014, s. 1.

(7)

Dz.U. L 347 z 28.12.2017, s. 35.

(8)

Biuro ONZ ds. Zmniejszania Ryzyka Związanego z Klęskami Żywiołowymi https://www.unisdr.org/files/46796_cop21weatherdisastersreport2015.pdf

(9)

Sprawozdanie statystyczne Europejskiego Banku Inwestycyjnego z 2016 r., 27.04.2017.

(10)

Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0039.

(11)

Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0025.

(12)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0428.

(13)

Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0302.

(14)

Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0266.

(15)

Sini Matikainen, Emanuele Campiglio i Dimitri Zenghelis, The climate impact of quantitative easing [Wpływ luzowania ilościowego na klimat] , Grantham Institute on climate change and the environment, maj 2017 r.


UZASADNIENIE

Wprowadzenie

Ogromna większość inwestycji i kredytów nie jest zgodna z międzynarodowymi celami klimatycznymi lub kryteriami z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego. Porozumienie paryskie dostarczyło nowego impulsu do dekarbonizacji naszej gospodarki, a jednak w Parlamencie nie ma jeszcze wspólnych ustaleń co do tego, jak można zreformować system finansowy w sposób, który takie przejście przyspieszy, zamiast je powstrzymywać. Komisja oszacowała, że osiągnięcie celów zrównoważonego rozwoju będzie wymagać corocznych inwestycji w zrównoważoną infrastrukturę o wartości 4,7–6,7 bln EUR(1).

Jednocześnie widzimy bogaty kapitał szukający opłacalnych okazji inwestycyjnych. Kluczem do rozwiązania zagadki zrównoważonych finansów jest stworzenie ram informacyjnych i systemu zachęt, tak aby ten kapitał przepływał w kierunku inwestycji koniecznych do zapewnienia szybkiego i sprawiedliwego ekologicznego przejścia dla naszych europejskich gospodarek i społeczeństw. Pozwoliłoby to Europie zachować wiodącą pozycję w walce ze zmianą klimatu i podkreśliłoby, że UE jest napędzana przez silne wartości, a jednocześnie zapewnia europejskim przedsiębiorstwom przewagę konkurencyjną.

Obecny status quo

Pilna potrzeba reagowania na zagrożenia związane ze zmianą klimatu doprowadziła do innowacji w dziedzinie zrównoważonych finansów w różnych państwach członkowskich UE. Francuskie przepisy w sprawie ujawniania; niemieckie przywództwo w dziedzinie inwestycji publicznych w transformację energetyczną; terminowe działanie Banku Anglii w zakresie zagrożenia dla stabilności finansowej ze strony aktywów osieroconych; ambitny plan szwedzkiego urzędu regulacji rynków finansowych, przewidujący włączenie zrównoważonego rozwoju do codziennej pracy; oraz uwzględnienie przez Niderlandy zagrożenia dla emerytur i ubezpieczeń ze strony „tragedii horyzontu”. Celem Parlamentu Europejskiego powinno być wykorzystanie tych innowacji w całej Unii i połączenie ich w ramach minimalnych standardów dla wszystkich, prowadzenie inwestycji w celu zapewnienia sprawiedliwego i szybkiego przejścia do zrównoważonej gospodarki i zrównoważonego społeczeństwa.

Od 60 do 80 procent zasobów węgla, ropy i gazu spółek notowanych na giełdzie jest „nieopłacalnych”, jeżeli świat ma mieć możliwość utrzymania globalnego ocieplenia znacznie poniżej 2 °C i możliwie jak najbliżej 1,5 °C, co uzgodniono na COP21 w Paryżu. Oznacza to w praktyce, że bardzo istotne źródło globalnego ryzyka systemowego – w formie tego, co zostało nazwane „bańką węglową” – jest obecnie związane z unijnym i światowym rynkiem finansowym. Oznacza to, że w praktyce model biznesowy „gospodarki opartej na emisji dwutlenku węgla” jako całości zależy od uzyskiwania renty ekonomicznej, a ostatecznie od ukrytych dotacji, ponieważ koszty związane z tymi ryzykami są przenoszone na przyszłość, podczas gdy obecni gracze rynkowi korzystają z obecnego powołania się na przyszłe zasoby.

Zmiana klimatu jest jedynie najpilniejszym z wielu połączonych kryzysów ekologicznych, zagrażających przyszłości ludzkości. Kolejne przykłady to wyczerpanie zasobów wody i zanieczyszczenie wód gruntowych; wylesianie i utrata siedlisk; degradacja gleby i zagrożenie dostaw żywności; osłabienie cykli azotu i fosforu; zakwaszenie oceanów; zubożenie warstwy ozonowej. Do tej pory zrównoważone finanse i ryzyko związane z trwałością finansową z powodu aktywów osieroconych obejmowały wyłącznie ryzyko klimatyczne i jest to główny przedmiot niniejszego sprawozdania. Jest to dopiero pierwszy krok, a przyszłe prace nad zrównoważonymi finansami wymagają uwzględnienia szerszego kryzysu ekologicznego i z zadowoleniem przyjmujemy zwrócenie uwagi w sprawozdaniu końcowym grupy ekspertów wysokiego szczebla ds. zrównoważonych finansów na zagrożenia stwarzane przez intensywne rolnictwo.

Wniosek sprawozdawczyni

Jak wskazały banki centralne (Bank Anglii, Bundesbank(2)), większość pieniędzy w obiegu generuje prywatny sektor bankowy, gdy banki udzielają kredytów. Zapewnia to olbrzymią władzę sektorowi bankowemu, który decyduje o alokacji pieniędzy w gospodarce, nawet zanim zostaną one opodatkowane lub zaoszczędzone. Obecnie władza ta koncentruje się w oligopolistycznym sektorze bankowym, który oczywiście dąży w większości do realizacji programu uzyskania zysku, ze szkodą dla celów środowiskowych i społecznych. Chociaż należy skorygować niedoskonałości rynku, przez wprowadzenie mechanizmów rynkowych, takich jak ujawnienia dotyczące ryzyka klimatycznego, powinniśmy również zrównoważyć tę rozległą władzę poprzez wzmocnienie bardziej zdecentralizowanego i odpornego systemu bankowego, równolegle z silną siecią bankowości publicznej w Europie.

Tam, gdzie to zawiedzie lub gdy działanie będzie zbyt powolne, niezbędna jest rola publicznych instytucji finansowych i rządów. Biorąc pod uwagę obecne tempo rozwoju zielonego finansowania i inwestycji w czystą energię, osiągnięcie celów porozumienia paryskiego jest mało prawdopodobne bez dodatkowych wysiłków. Nie możemy sobie pozwolić na czekanie, aż sektor prywatny przestawi swój profil inwestycyjny na praktyki, które są zgodne z trajektorią 2 °C. Podkreśla to pilną potrzebę podjęcia przez organy publiczne bardziej ambitnych i zdecydowanych działań w celu przyspieszenia tempa inwestycji, w szczególności w zieloną infrastrukturę, oraz rozwiązania problemu niewłaściwej alokacji kapitału z dala od tworzenia wartości zrównoważonych i długoterminowych.

Władze publiczne powinny mieć odwagę, aby odegrać większą rolę w finansowaniu zielonej transformacji i okazać przywództwo sektorowi prywatnemu, aby zwiększyć niezbędną zdolność inwestycyjną do transformacji energetycznej. Synergia między państwami członkowskimi, EBI i programem zakupu aktywów EBC może przynieść pozytywne zmiany w tym kierunku. Powinniśmy również uznać wiodącą rolę, jaką odgrywają fundusze spółdzielcze i wspólnotowe w pionierskich inwestycjach ekologicznych.

Z zadowoleniem przyjmujemy ostateczne sprawozdanie grupy ekspertów wysokiego szczebla ds. zrównoważonych finansów i popieramy wyrażony w nim poziom ambicji. W naszym sprawozdaniu udzielamy politycznego poparcia dla ich zaleceń, a tym samym staramy się przekazać Komisji i Radzie nasze głębokie przekonanie, że obywatele UE oczekują od nich globalnego przywództwa w tej dziedzinie i wykorzystania siły pieniędzy, aby umożliwić i przyspieszyć stabilizację klimatu i ochronę globalnego ekosystemu dla dobra obecnych i przyszłych pokoleń.

(1)

Financing Sustainability, nr 25, 8 czerwca 2017 r.: https://ec.europa.eu/epsc/sites/epsc/files/strategic_note_issue_25.pdf

(2)

   https://www.bundesbank.de/Redaktion/EN/Topics/2017/2017_04_25_how_money_is_created.html


INFORMACJE O PRZYJĘCIU SPRAWOZDANIAW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

Data przyjęcia

24.4.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

42

9

3

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Burkhard Balz, Hugues Bayet, Pervenche Berès, Thierry Cornillet, Markus Ferber, Sven Giegold, Neena Gill, Roberto Gualtieri, Brian Hayes, Gunnar Hökmark, Danuta Maria Hübner, Cătălin Sorin Ivan, Petr Ježek, Barbara Kappel, Wolf Klinz, Georgios Kyrtsos, Philippe Lamberts, Werner Langen, Bernd Lucke, Olle Ludvigsson, Ivana Maletić, Gabriel Mato, Costas Mavrides, Alex Mayer, Bernard Monot, Caroline Nagtegaal, Luděk Niedermayer, Stanisław Ożóg, Dimitrios Papadimoulis, Sirpa Pietikäinen, Dariusz Rosati, Pirkko Ruohonen-Lerner, Alfred Sant, Martin Schirdewan, Molly Scott Cato, Pedro Silva Pereira, Peter Simon, Theodor Dumitru Stolojan, Paul Tang, Ramon Tremosa i Balcells, Marco Valli, Tom Vandenkendelaere, Miguel Viegas, Jakob von Weizsäcker, Marco Zanni

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Mady Delvaux, Manuel dos Santos, Ashley Fox, Krišjānis Kariņš, Paloma López Bermejo, Thomas Mann, Eva Maydell, Michel Reimon, Romana Tomc


GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

42

+

ECR

Pirkko Ruohonen-Lerner

EFDD

Marco Valli

ENF

Barbara Kappel

GUE/NGL

Paloma López Bermejo, Dimitrios Papadimoulis, Martin Schirdewan

PPE

Burkhard Balz, Brian Hayes, Gunnar Hökmark, Danuta Maria Hübner, Krišjānis Kariņš, Georgios Kyrtsos, Werner Langen, Ivana Maletić, Thomas Mann, Gabriel Mato, Eva Maydell, Luděk Niedermayer, Sirpa Pietikäinen, Dariusz Rosati, Theodor Dumitru Stolojan, Romana Tomc, Tom Vandenkendelaere

S&D

Hugues Bayet, Pervenche Berès, Mady Delvaux, Neena Gill, Roberto Gualtieri, Cătălin Sorin Ivan, Olle Ludvigsson, Costas Mavrides, Alex Mayer, Alfred Sant, Manuel dos Santos, Pedro Silva Pereira, Peter Simon, Paul Tang, Jakob von Weizsäcker

VERTS/ALE

Sven Giegold, Philippe Lamberts, Michel Reimon, Molly Scott Cato

9

-

ALDE

Thierry Cornillet, Petr Ježek, Wolf Klinz, Ramon Tremosa i Balcells

ECR

Ashley Fox, Bernd Lucke

ENF

Bernard Monot, Marco Zanni

PPE

Markus Ferber

3

0

ALDE

Caroline Nagtegaal

ECR

Stanisław Ożóg

GUE/NGL

Miguel Viegas

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się

Ostatnia aktualizacja: 23 maja 2018Informacja prawna