Procedura : 2017/2070(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A8-0166/2018

Teksty złożone :

A8-0166/2018

Debaty :

PV 29/05/2018 - 22
CRE 29/05/2018 - 22

Głosowanie :

PV 30/05/2018 - 13.14
CRE 30/05/2018 - 13.14
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2018)0230

SPRAWOZDANIE     
PDF 704kWORD 79k
7.5.2018
PE 615.486v02-00 A8-0166/2018

w sprawie rocznego sprawozdania z realizacji wspólnej polityki handlowej

(2017/2070(INI))

Komisja Handlu Międzynarodowego

Sprawozdawczyni: Tokia Saïfi

POPRAWKI
PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 UZASADNIENIE
 OPINIA Komisji Rozwoju
 INFORMACJE O PRZYJĘCIU SPRAWOZDANIAW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ
 GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie rocznego sprawozdania z realizacji wspólnej polityki handlowej

(2017/2070(INI))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając komunikat Komisji pt. „Handel z korzyścią dla wszystkich – W kierunku bardziej odpowiedzialnej polityki handlowej i inwestycyjnej”,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 5 lipca 2016 r. w sprawie nowej, perspektywicznej i innowacyjnej przyszłej strategii w dziedzinie handlu i inwestycji(1),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 13 września 2017 r. z wdrażania strategii polityki handlowej „Handel z korzyścią dla wszystkich” (COM(2017)0491),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 9 listopada 2017 r. na temat wdrażania umów o wolnym handlu – 1 stycznia 2016 r.–31 grudnia 2016 r. (COM(2017)0654),

  uwzględniając przyjętą dnia 25 września 2015 r. rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ zatytułowaną „Przekształcamy nasz świat: program działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030”,

–  uwzględniając orędzie o stanie Unii wygłoszone przez przewodniczącego Komisji Jean-Claude’a Junckera w dniu 13 września 2017 r.,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 listopada 2017 r. w sprawie negocjacji wielostronnych w kontekście 11. konferencji ministerialnej WTO odbywającej się w Buenos Aires w dniach 10–13 grudnia 2017 r.(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 5 lipca 2016 r. w sprawie wdrażania zaleceń Parlamentu z 2010 r. w sprawie norm społecznych i środowiskowych, praw człowieka i odpowiedzialności biznesu(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 3 lutego 2016 r. zawierającą zalecenia Parlamentu Europejskiego dla Komisji Europejskiej w sprawie negocjacji porozumienia w sprawie handlu usługami (TiSA)(4),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 września 2017 r. w sprawie wpływu międzynarodowych i unijnych politycznych strategii handlowych na globalne łańcuchy wartości(5),

–  uwzględniając swoje stanowisko przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 15 listopada 2017 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/... zmieniającego rozporządzenie (UE) 2016/1036 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej oraz rozporządzenie (UE) 2016/1037 w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej(6),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 grudnia 2017 r. „W kierunku aktu o jednolitym rynku cyfrowym”(7),

–  uwzględniając swoje stanowisko przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 16 marca 2017 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/... ustanawiającego obowiązki w zakresie należytej staranności w łańcuchu dostaw unijnych importerów cyny, tantalu i wolframu, ich rud oraz złota pochodzących z obszarów dotkniętych konfliktami i obszarów wysokiego ryzyka(8),

–  uwzględniając swoje stanowisko przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 4 października 2016 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/... zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1236/2005 w sprawie handlu niektórymi towarami, które mogłyby być użyte do wykonywania kary śmierci, tortur lub innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania(9),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie praw człowieka oraz norm społecznych i środowiskowych w międzynarodowych umowach handlowych(10),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie międzynarodowej polityki handlowej w kontekście nadrzędnych potrzeb związanych ze zmianami klimatu(11),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 24 maja 2006 r. pt. „Upowszechnianie godnej pracy dla wszystkich – wkład Unii w realizację programu godnej pracy na świecie” (COM(2006)0249, SEC(2006)0643)),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 18 maja 2017 r. w sprawie wdrożenia Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską a Republiką Korei(12),

–  uwzględniając opinię Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) nr 2/15 z dnia 16 maja 2017 r. w sprawie kompetencji Unii do podpisania i zawarcia umowy o wolnym handlu z Singapurem,

–  uwzględniając badanie Komisji z dnia 15 listopada 2016 r. na temat skumulowanego wpływu przyszłych umów handlowych na sektor rolno-spożywczy w UE,

–  uwzględniając art. 2 i 21 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 14 lipca 2015 r. pt. „Wdrażanie wytycznych ONZ dotyczących biznesu i praw człowieka – stan realizacji” (SWD(2015)0144),

–  uwzględniając Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC), w szczególności jej art. 4 ust. 1 zakazujący niewoli i poddaństwa,

–  uwzględniając art. 207, 208 i 218 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Handlu Międzynarodowego oraz opinię Komisji Rozwoju (A8-0166/2018),

A.  mając na uwadze, że na wspólną politykę handlową składają się umowy handlowe i środki ustawodawcze, które mają zabezpieczać defensywne i ofensywne interesy handlowe Unii, przyczyniać się do trwałego wzrostu gospodarczego i tworzenia godnych miejsc pracy, zapewniać poszanowanie przepisów i norm europejskich, gwarantować prawo państw do wprowadzania regulacji i dobrobyt obywateli oraz promować unijne wartości; mając na uwadze, że dążenie do osiągnięcia tych celów wymaga właściwego zorientowania polityki handlowej Unii, jej pełnej i skutecznej realizacji oraz jej monitorowania w uczciwszy i bardziej przejrzysty sposób;

B.  mając na uwadze, że w Europejskim konsensusie w sprawie rozwoju z 2017 r. Unia postawiła sobie za cel spójność polityki rozwoju, co ma przynieść zrównoważony rozwój i przyspieszyć transformację dzięki położeniu nacisku na przekrojowe elementy polityki rozwoju, takie jak równouprawnienie płci, młodzież, inwestycje i handel, zrównoważona energia i działania w dziedzinie klimatu, dobre rządy, demokracja, praworządność i prawa człowieka oraz migracja i mobilność, aby za pośrednictwem ogółu swojej polityki zewnętrznej, w tym poprzez wspólną politykę handlową, przyczynić się do osiągnięcia celów zapisanych w agendzie ONZ na rzecz zrównoważonego rozwoju do 2030 r.;

C.  mając na uwadze, że Unia stawia sobie za cel upowszechnianie godnej pracy dla wszystkich, w tym poprzez stosunki handlowe, zgodnie z dokumentem końcowym światowego szczytu ONZ z 2005 r. oraz z deklaracją ministrów przyjętą podczas spotkania na wysokim szczeblu w trakcie sesji Rady Społeczno-Gospodarczej ONZ w 2006 r.; mając na uwadze, że Rada Europejska wielokrotnie podkreślała znaczenie wzmocnienia wymiaru socjalnego globalizacji oraz uwzględnienia go w różnych obszarach polityki wewnętrznej i zewnętrznej oraz w ramach współpracy międzynarodowej;

D.  mając na uwadze, że Unia jest światową potęgą w dziedzinie handlu i największym jednolitym rynkiem na świecie, a także należy do światowej czołówki pod względem eksportu towarów i usług, na którym opiera się 31 mln miejsc pracy w Europie, czyli o 67 % więcej niż w połowie lat 90. XX w.;

E.  mając na uwadze, że Światowa Organizacja Handlu (WTO) to jedyna ogólnoświatowa organizacja międzynarodowa ustalająca globalne reguły wymiany handlowej między poszczególnymi obszarami gospodarczymi bądź państwami;

F.  mając na uwadze, że realizacja i egzekwowanie stanowią etap o kluczowym i zasadniczym znaczeniu dla zagwarantowania skuteczności polityki handlowej Unii;

G.  mając na uwadze, że obywatele Unii coraz głośniej domagają się, aby unijna polityka handlowa dbała o to, by dobra trafiające na rynek UE były produkowane w godnych i zrównoważonych warunkach;

H.   mając na uwadze, że europejskie przedsiębiorstwa korzystają z obniżonych opłat celnych zagwarantowanych w umowach handlowych w odniesieniu do około 70 % wywożonych towarów, do których można zastosować takie obniżone opłaty, podczas gdy nasi partnerzy handlowi korzystają z nich w około 90 % przypadków oraz mając na uwadze, że przedsiębiorstwa europejskie muszą w pełni wykorzystywać te możliwości, aby pobudzić zatrudnienie, wzrost i inwestycje;

I.  mając na uwadze, że MŚP stanowią jeden z motorów europejskiej gospodarki i odpowiadają za 30 % unijnego eksportu towarów oraz 90 % zatrudnienia w Unii, a także mając na uwadze, że ich uczestnictwo w realizacji polityki handlowej Unii ma zasadnicze znaczenie, gdyż wzmacnia jej pozycję pod względem wywozu, innowacji i umiędzynarodowienia;

J.   mając na uwadze, że Unia jest największym światowym eksporterem usług, a jej nadwyżka handlowa w tej dziedzinie wzrosła dziesięciokrotnie od roku 2000, przekraczając 120 mld EUR w 2016 r.;

K.   mając na uwadze, że należy udzielić jasnych i precyzyjnych odpowiedzi na pytania sformułowane w debacie publicznej na temat wspólnej polityki handlowej i jej realizacji;

L.  mając na uwadze, że wspólna polityka handlowa w formie zaproponowanej w strategii „Handel z korzyścią dla wszystkich” to polityka oparta na wartościach, mająca promować m.in. dobre rządy, przejrzystość, zrównoważony rozwój i sprawiedliwe praktyki handlowe;

M.  mając na uwadze, że polityka handlowa musi być spójna z zewnętrznymi i wewnętrznymi politykami unijnymi oraz z zasadą spójności polityki na rzecz rozwoju, aby zagwarantować przejrzystość, stabilność i sprawiedliwsze warunki konkurencji, uwzględniając m.in. cele strategii „Europa 2020” na rzecz inteligentnego, trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu;

Aktualny kontekst polityki handlowej

1.  przypomina, że od czasu publikacji strategii „Handel z korzyścią dla wszystkich” sytuacja międzynarodowa uległa głębokim przemianom i że trzeba stawić czoła nowym wyzwaniom i konkretnym zadaniom w dziedzinie handlu; wyraża zaniepokojenie nasileniem się na całym świecie pewnych protekcjonistycznych praktyk handlowych, które są niezgodne z zasadami WTO, i przypomina o swoim poparciu dla otwartego, sprawiedliwego, zrównoważonego i opartego na zasadach systemu handlowego;

2.  zwraca uwagę na rosnące znaczenie kontynentu azjatyckiego i stopniowe wycofywanie się USA z pierwszej linii wymiany handlowej, co rodzi niepewność w handlu międzynarodowym, a także na nasilającą się wewnętrzną krytykę międzynarodowej polityki handlowej i domaganie się sprawiedliwego handlu; wzywa Komisję, by dostosowała swoją politykę handlową do tego rozwoju sytuacji i wykazała się większą zdolnością reagowania i większą odpowiedzialnością, a zarazem by ustanowiła bardziej długoterminową strategię, biorąc pod uwagę wspomniane zmiany w kontekście międzynarodowym; podkreśla, że w tym zmieniającym się globalnym kontekście rola UE w promowaniu opartej na wartościach polityki handlowej jest dla obywateli europejskich coraz ważniejsza;

3.  podkreśla rosnące znaczenie usług – w szczególności usług cyfrowych, w tym serwicyzację handlu towarami (sposób 5) – przepływu danych i handlu elektronicznego w handlu światowym; zwraca uwagę na konieczność wzmocnienia regulujących je zasad na szczeblu międzynarodowym, tak aby zapewnić europejskim konsumentom konkretne korzyści, a przedsiębiorstwom europejskim – lepszy dostęp do rynków zagranicznych, a także poszanowanie praw podstawowych na całym świecie, włącznie z ochroną danych i prywatności; zwraca uwagę, że kwestia ochrony danych osobowych w umowach handlowych absolutnie nie podlega negocjacji, uważa, że za pośrednictwem umów handlowych należy wspierać prawa cyfrowe obywateli i przypomina swoje stanowisko w kwestii ochrony danych i handlu elektronicznego przedstawione w rezolucji „W kierunku aktu o jednolitym rynku cyfrowym”; podkreśla, że polityka handlowa UE może odegrać ważną rolę w wyeliminowaniu przepaści cyfrowej; zachęca Komisję do wcześniejszego zajęcia się agendą dotyczącą handlu elektronicznego w trwających i przyszłych negocjacjach dotyczących umów o wolnym handlu i w ramach WTO; apeluje o włączenie rozdziałów dotyczących handlu elektronicznego do wszystkich przyszłych umów handlowych, w tym obecnie negocjowanych, i przypomina, jak ważne jest uniknięcie nieuzasadnionych wymogów dotyczących lokalizacji danych; zwraca się do Komisji o realizację strategii w zakresie handlu elektronicznego uwzględniającej możliwości, jakie oferuje on małym i średnim przedsiębiorstwom, ułatwiając dostęp do globalnych rynków;

4.  podkreśla, że wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii wpłynie na zewnętrzną i wewnętrzną wymianę handlową; wzywa Komisję, aby bezzwłocznie podjęła kroki antycypujące wpływ brexitu na unijną politykę handlową i aby bez opóźnień przedstawiła ocenę skutków uwzględniającą różne warianty przyszłych stosunków handlowych, tak aby zapewnić ciągłość realizacji polityki handlowej UE i stosunków z państwami trzecimi oraz znaleźć sposób rozwiązania problemu wspólnych zobowiązań w ramach WTO;

5.  przyjmuje do wiadomości opinię TSUE nr 2/15 z dnia 16 maja 2017 r. w sprawie umowy o wolnym handlu między UE a Singapurem, w której stwierdzono, że z wyjątkiem kwestii inwestycji portfelowych i rozstrzygania sporów między inwestorem a państwem umowa UE–Singapur wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Unii; wzywa Komisję i Radę, by jak najszybciej doprecyzowały swoją decyzję w sprawie przyszłej struktury umów o wolnym handlu oraz by w pełni przestrzegały podziału kompetencji między UE i jej państwami członkowskimi przy przyjmowaniu wytycznych negocjacyjnych i prowadzeniu negocjacji, w odniesieniu do podstawy prawnej wniosków o podpisanie i zawarcie umowy, a w szczególności w odniesieniu do podpisywania i zawierania przez Radę międzynarodowych umów handlowych, aby dodatkowo nie opóźniać wejścia w życie uzgodnionych, lecz jeszcze nieratyfikowanych umów z partnerami handlowymi; zwraca uwagę, że należy zagwarantować udział Parlamentu od samego początku wszelkich negocjacji handlowych, przed przyjęciem wytycznych negocjacyjnych, na wszystkich etapach powierzania mandatu negocjacyjnego, prowadzenia negocjacji i wdrażania umów handlowych oraz że Parlament musi być w pełni i w odpowiednim czasie o nich informowany; domaga się dokonania niezbędnych uzgodnień w formie porozumienia międzyinstytucjonalnego w kontekście porozumienia w sprawie lepszego stanowienia prawa;

6.  odnotowuje, że mimo wycofania się Stanów Zjednoczonych z negocjacji pozostałych 11 krajów zdołało w dniu 23 stycznia 2018 r. w Tokio osiągnąć porozumienie w sprawie umowy o Partnerstwie Transpacyficznym;

Stan realizacji programu negocjacji handlowych Unii

7.  ubolewa, że podczas konferencji ministerialnej WTO w Buenos Aires nie udało się dojść do porozumienia; podkreśla pierwszorzędne polityczne i gospodarcze znaczenie systemu wielostronnego i ponownie wyraża poparcie dla takiego systemu; zdecydowanie wzywa Unię, by wysuwała propozycje dotyczące uaktualnionych, wielostronnych zasad, biorąc pod uwagę nowe wyzwania wynikające z globalnych łańcuchów wartości, a także by wspierała kluczową rolę WTO w globalnym systemie handlu; przyjmuje z zadowoleniem wejście w życie umowy o ułatwieniach w handlu; z zadowoleniem przyjmuje przedłużenie do 2033 r. zwolnienia WTO w odniesieniu do produktów farmaceutycznych dla krajów najsłabiej rozwiniętych; ubolewa, że niektóre umowy wielostronne nie są przestrzegane, i wzywa Komisję do bardziej wytężonej pracy w ramach WTO na rzecz skutecznego wdrażania zasad i umów wielostronnych; przypomina swój wcześniejszy apel do Komisji o czynne angażowanie się w przygotowywanie programu działania WTO, w szczególności w odniesieniu do kwestii społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw oraz handlu i zrównoważonego rozwoju; ponownie wyraża zaniepokojenie blokowaniem przez USA nowych nominacji na stanowiska w Organie Apelacyjnym WTO i podkreśla znaczenie właściwie funkcjonującego systemu rozstrzygania sporów w ramach WTO; apeluje do Komisji o zacieśnienie współpracy z głównymi partnerami Unii w ramach walki z nieuczciwą konkurencją i protekcjonistycznymi praktykami państw trzecich;

8.  odnotowuje wstrzymanie negocjacji wielostronnych dotyczących porozumienia w sprawie handlu usługami (TiSA) i umowy w sprawie towarów środowiskowych; wzywa Unię, by wykazała się inicjatywą i ponownie posunęła naprzód oba procesy negocjacyjne, a w przypadku negocjacji dotyczących TiSA – w oparciu o stanowisko Parlamentu Europejskiego w sprawie TiSA;

9.  podkreśla, że od czasu publikacji strategii „Handel z korzyścią dla wszystkich” tymczasowo lub w całości weszły w życie liczne umowy o wolnym handlu, przykładowo umowy handlowe z Kanadą i Ekwadorem, postanowienia dotyczące pogłębionej i kompleksowej umowy o wolnym handlu w ramach układu o stowarzyszeniu UE–Ukraina oraz szereg umów o partnerstwie gospodarczym z państwami afrykańskimi, a także zawarto umowy handlowe z Singapurem, Wietnamem i Japonią; podkreśla, że trzeba udzielać dostatecznego wsparcia politycznego i administracyjnego, aby porozumienia handlowe mogły być uzgadniane i ratyfikowane w odpowiednich ramach czasowych; popiera trwający obecnie proces aktualizacji umów handlowych z Chile i Meksykiem; przypomina swój apel o rozpoczęcie negocjacji z Australią i Nową Zelandia z uwzględnieniem jego stanowisk;

10.  podkreśla, że należy bardziej zdecydowanie popierać i pogłębiać obopólnie korzystne stosunki handlowe i inwestycyjne ze strategicznymi partnerami UE; apeluje o wznowienie wysiłków mających posunąć naprzód negocjacje w sprawie kompleksowej umowy inwestycyjnej z Chinami, zwłaszcza w zakresie wzajemności w dostępie do rynku oraz postępów w dziedzinie zrównoważonego rozwoju;

11.  podkreśla, że zawarte umowy oraz trwające i planowane negocjacje dwustronne prowadzone przez Unię są szansą na wzrost, dzięki uzyskaniu dostępu do rynków i zniesieniu barier w handlu; apeluje do Komisji o stałą współpracę z zainteresowanymi stronami mającą na celu ocenę priorytetów w trwających negocjacjach; przypomina, że większą wagę należy przywiązywać do treści negocjacji niż do ich tempa, że negocjacje należy prowadzić w duchu wzajemności i obopólnej korzyści, że trzeba zabezpieczać wymogi zawarte w europejskich przepisach i normach UE, chroniąc unijny model społeczny i środowisko, oraz że zgodnie z art. 14 i 106 TFUE oraz protokołem nr 26 z zakresu negocjacji należy całkowicie wyłączać usługi publiczne, w tym usługi świadczone w interesie ogólnym i usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym, oraz usługi audiowizualne; podkreśla, że Komisja musi we wszystkich negocjacjach handlowych dbać o to, by UE oraz organy krajowe i lokalne zachowały pełne prawo do wprowadzania, przyjmowania, utrzymywania lub uchylania wszelkich środków w zakresie zlecania, organizowania, finansowania i świadczenia usług publicznych, tak jak to było zapisane w poprzednich umowach handlowych;

12.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, by dokonywały przeglądu i, w razie potrzeby, co pięć lat aktualizowały mandaty negocjacyjne w ramach trwających negocjacji w trosce o ich dostosowywanie do potencjalnie zmieniających się okoliczności i wyzwań oraz by włączały do umów handlowych klauzule przeglądowe, tak aby zapewnić jak najskuteczniejsze wdrażanie i możliwość dostosowywania umów do aktualnych okoliczności, pod warunkiem zagwarantowania kontroli parlamentarnej i przejrzystości;

13.  zwraca uwagę, że Komisja wielokrotnie zapowiadała wszczęcie negocjacji w sprawie inwestycji z Hongkongiem i Tajwanem, oraz wzywa Komisję do zakończenia prac przygotowawczych i jak najszybszego formalnego rozpoczęcia negocjacji w sprawie umów inwestycyjnych;

14.  podkreśla znaczenie inwestycji wewnętrznych i zewnętrznych dla europejskiej gospodarki oraz konieczność zapewnienia europejskim inwestorom ochrony w państwach trzecich; wzywa Komisję do dalszej pracy nad nowym wielostronnym systemem trybunałów inwestycyjnych, który musi się opierać m.in. na zagwarantowaniu prawa państw do ustanawiania przepisów oraz na zapewnieniu przejrzystości, a także przewidywać mechanizm odwoławczy, ścisłe zasady dotyczące konfliktu interesów i kodeks postępowania; uważa, że ten nowy system musi uwzględniać kwestię zobowiązań inwestorów, zapobiegać lekkomyślnemu wszczynaniu sporów sądowych, gwarantować prawo do ustanawiania przepisów w interesie publicznym i unikać wstrzemięźliwości regulacyjnej, a także gwarantować równość prawną inwestorów (ze szczególnym uwzględnieniem mikroprzedsiębiorstw i MŚP), niezawisłość sądów, przejrzystość i rozliczalność; należy zbadać możliwość włączenia przepisów proceduralnych dotyczących m.in. roszczeń wzajemnych w przypadku, gdy zaskarżona inwestycja zostanie dokonana z naruszeniem stosownych przepisów prawa, oraz unikać równoległych roszczeń przed różnymi wymiarami sprawiedliwości, co oznacza konieczność doprecyzowania ich statusu w stosunku do sądów krajowych;

15.  apeluje do państw członkowskich o ostateczne odblokowanie procedury odnoszącej się do konwencji dotyczącej przejrzystości w umownych postępowaniach arbitrażowych między inwestorem a państwem, po tym jak Trybunał Sprawiedliwości wyraził się jasno w kwestiach kompetencji, a także wzywa Komisję do zdwojenia wysiłków w tej sprawie; wnioskuje także o przyspieszenie zaplanowanego na 2020 r. przeglądu rozporządzenia o prawach nabytych w odniesieniu do dwustronnych umów inwestycyjnych zawartych przez państwa członkowskie;

16.  oczekuje większego zaangażowania UE i państw członkowskich w debatę na forum ONZ dotyczącą wiążącego traktatu o biznesie i prawach człowieka;

17.  odnotowuje z niepokojem, że nie wdrożono reformy reguł pochodzenia zapowiedzianej w strategii „Handel z korzyścią dla wszystkich”; zwraca uwagę na złożoność reguł pochodzenia i ponawia apel o ich aktualizację, ułatwienie ich stosowania i ich większą jasność; przypomina, że na 10. eurośródziemnomorskiej konferencji ministerialnej nt. handlu zostało podjęte zobowiązanie do sfinalizowania do końca 2018 r. rewizji konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich reguł pochodzenia; ponawia swój apel do Komisji, by sporządziła sprawozdanie na temat aktualnej sytuacji w kwestii reguł pochodzenia z uwzględnieniem skumulowanego wpływu reguł pochodzenia zawartych w dwustronnych umowach o wolnym handlu;

18.  wskazuje, że podczas realizacji unijnej polityki handlowej specjalną uwagę należy zwrócić na produkty rolne oraz interesy europejskich producentów i konsumentów, z uwzględnieniem w szczególności skumulowanego wpływu wszystkich umów o wolnym handlu na ten sektor; podkreśla, że umowy handlowe mogą oferować nowe możliwości gospodarcze sektorowi rolno-spożywczemu, co dotyczy w szczególności umowy zawartej z Japonią; zauważa, że Unia jest największym eksporterem produktów rolno-spożywczych na świecie; zwraca uwagę na znaczenie, jakie ma osiągnięcie należytej równowagi między ochroną wrażliwych produktów rolnych a promowaniem ofensywnych interesów Unii w odniesieniu do eksportu produktów rolno-spożywczych, przy czym należy przewidywać między innymi okresy przejściowe i odpowiednie kontyngenty oraz – w niektórych przypadkach – ewentualne wyłączenie najbardziej wrażliwych produktów; wskazuje, że zasadniczą kwestią jest zagwarantowanie solidnego systemu przepisów zdrowotnych i fitosanitarnych, zgodnie z unijną zasadą ostrożności, a jednocześnie należy zwalczać wszelkie formy dyskryminacyjnego traktowania w tej dziedzinie;

Zasada wzajemności jako filar polityki handlowej Unii i gwarancja uczciwej konkurencji

19.  zdecydowanie uważa, że jednym z głównych celów polityki handlowej Unii powinno być propagowanie uczciwej konkurencji i zapewnienie równych warunków działania; z zadowoleniem przyjmuje odwoływanie się do zasady wzajemności w sprawozdaniu z realizacji strategii handlowej Unii; przypomina, że zasada ta musi stanowić filar polityki handlowej Unii, przy jednoczesnym uwzględnieniu potrzeby zachowania w odpowiednich przypadkach asymetrii w stosunkach z krajami rozwijającymi się oraz postanowień dotyczących preferencyjnego traktowania dla krajów najsłabiej rozwiniętych; odnotowuje zmieniony wniosek Komisji dotyczący rozporządzenia w sprawie dostępu towarów i usług z państw trzecich do rynku wewnętrznego Unii w zakresie zamówień publicznych, który to wniosek może być ważnym narzędziem zapewniającym równe warunki pod względem dostępu państw trzecich do rynku; uważa, że inicjatywa dotycząca monitorowania bezpośrednich inwestycji zagranicznych w Unii Europejskiej ma chronić bezpieczeństwo i porządek publiczny w Unii i państwach członkowskich oraz może przyczynić się do zwiększenia wzajemności w obszarze dostępu do rynków, a zarazem zapewnić dalszą otwartość na bezpośrednie inwestycje zagraniczne;

20.  przypomina, że realizacja polityki handlowej musi przyczyniać się do zagwarantowania przedsiębiorstwom uczciwej konkurencji na równych warunkach; wyraża zadowolenie z powodu przyjęcia nowej metody obliczania ceł antydumpingowych w przypadku zakłócenia konkurencji w państwach trzecich; przyjmuje do wiadomości wypracowanie porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie unowocześnienia instrumentów ochrony handlu; podkreśla nowe możliwości, jakie one oferują, w szczególności pod względem nakładania ceł powyżej marginesu szkody; zwraca uwagę, że istotne jest czuwanie nad prawidłowym stosowaniem tych nowych narzędzi i podejmowanie natychmiastowych interwencji oraz korygowanie wszelkich nieprawidłowości lub naruszeń w sposób proporcjonalny i w pełni zgodny z prawem WTO oraz innymi zobowiązaniami prawnymi Unii; z zadowoleniem przyjmuje proaktywne stanowisko Komisji w 2016 r. w zakresie wdrażania instrumentów ochrony handlu oraz apeluje o taką samą zdecydowaną postawę i reagowanie w przypadku bezpodstawnego stosowania tych instrumentów przez niektórych naszych partnerów handlowych wobec eksportu z UE;

21.  uważa za godne ubolewania, że w sprawozdaniu Komisji z wdrażania strategii polityki handlowej niemal nie wspomniano o konieczności koordynowania działań ze służbami celnymi; wskazuje, że polityka handlowa musi przyczyniać się do walki z nielegalnym handlem, aby utrzymać konkurencyjność unijnych przedsiębiorstw i zapewnić wysoki poziom bezpieczeństwa konsumentów; wskazuje również na istotną rolę polityki konkurencji w tym zakresie oraz na potrzebę prowadzenia dwustronnych i wielostronnych negocjacji poświęconych tej kwestii;

Zastosowanie skutecznych narzędzi przekrojowych w celu realizacji polityki handlowej z korzyścią dla wszystkich

22.   domaga się, by realizacja polityki handlowej stała się integralną częścią unijnej strategii handlowej;

23.  wzywa Komisję, by w razie nieprawidłowości lub przeszkód bądź w przypadku gdy jeden z partnerów nie dotrzymuje zobowiązań, bezzwłocznie korzystała z dostępnych instrumentów, w szczególności stosowała procedurę rozstrzygania sporów, a także istniejące procedury ad hoc przewidziane w odniesieniu do postanowień dotyczących handlu i zrównoważonego rozwoju w zawartych przez Unię umowach o wolnym handlu;

24.  wzywa Komisję, aby przeanalizowała dostępne obecnie zasoby kadrowe i finansowe, aby usprawnić przygotowywanie umów handlowych do przyjęcia przez współprawodawców oraz sposób realizacji polityki handlowej, a także postuluje, by w obrębie Komisji stworzyć specjalną służbę, która odpowiadałaby za monitorowanie i stałą ocenę realizacji polityki handlowej i która składałaby sprawozdania także Parlamentowi;

25.  nalega, by Komisja i państwa członkowskie nasiliły działania – w szczególności za pomocą narzędzi IT – w celu usunięcia wszystkich przeszkód i zbędnych obciążeń natury administracyjnej, uproszczenia procedur technicznych oraz wsparcia przedsiębiorstw noszących się z zamiarem skorzystania z umów i instrumentów handlowych;

26.  zwraca uwagę na istotne prace prowadzone przez delegatury Unii wspólnie z ambasadami państw członkowskich i partnerami społecznymi, umożliwiające podejmowanie szybkich i bezpośrednich działań, które zapewniają prawidłowe wdrażanie przepisów handlowych oraz szybkie identyfikowanie i skuteczne usuwanie problemów i przeszkód; uważa, że delegatury UE skorzystałyby na wprowadzeniu usprawnionego systemu opartego na jednolitym zbiorze zasad i wytycznych, zapewniającym większą spójność; zachęca Komisję, by bardziej angażowała delegatury UE w państwach trzecich w transpozycję istniejących i nowych umów o wolnym handlu, ze szczególnym uwzględnieniem lokalnej sceny przedsiębiorstw typu start-up; zachęca Komisję i ESDZ, by kontynuowały działania w dziedzinie dyplomacji gospodarczej, z udziałem między innymi europejskich izb handlowych;

27.  zwraca się do Komisji, by przeprowadziła badanie skumulowanych skutków umów handlowych, w podziale na poszczególne sektory i poszczególne kraje, aby wnieść wkład w ocenę unijnej polityki handlowej oraz móc przewidywać i korygować jej skutki;

28.  podkreśla, że niektóre sektory mogą doświadczać trudności ekonomicznych w związku z wymianą handlową; wzywa Komisję i państwa członkowskie do opracowania strategii wsparcia z uwzględnieniem perspektywy społecznej, tak aby zmaksymalizować korzyści i ograniczyć do minimum ewentualne negatywne skutki liberalizacji handlu; w związku z tym zwraca się do Komisji, aby zwiększyła skuteczność i proaktywny charakter Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji;

29.  zachęca Komisję, aby kontynuowała i pogłębiała współpracę z międzynarodowymi organizacjami i forami – takimi jak G-20, ONZ, OECD, MOP, Bank Światowy, Światowa Organizacja Celna i Międzynarodowa Organizacja Normalizacyjna – w dziedzinie opracowywania norm międzynarodowych, ich wdrażania i monitorowania wymiany handlowej, w tym w zakresie aspektów społecznych i środowiskowych;

Analiza pierwszego sprawozdania Komisji z realizacji umów o wolnym handlu

30.  z zadowoleniem przyjmuje opublikowanie przez Komisję pierwszego sprawozdania z realizacji umów o wolnym handlu; zwraca się do Komisji, by nadal corocznie publikowała takie sprawozdanie; nalega jednak ponadto, aby Komisja przeprowadzała bardziej dogłębne, kompleksowe analizy realizacji zawartych przez Unię umów o wolnym handlu, traktowała zagadnienia bardziej szczegółowo i zadbała o to, by badania zawierały istotne i właściwe analizy ekonometryczne i jakościowe oraz interpretację danych i konkretne zalecenia, osadzające publikowane dane liczbowe w kontekście i dostarczające dodatkowych informacji jakościowych, obejmujących – w przypadku wdrażania przepisów – części umów o wolnym handlu dotyczące handlu i zrównoważonego rozwoju oraz zamówień publicznych; podkreśla, że pozwoli to uzyskać bardziej wszechstronną i trafniejszą ocenę rzeczywistego oddziaływania umów w praktyce, a tym samym sprawozdanie będzie skuteczne, jeśli chodzi o wyznaczanie instytucjom UE kierunków definiowania i wdrażania unijnej strategii handlowej; w związku z tym uważa, że należy ustalić wspólną metodykę, która będzie stosowana w takich badaniach;

31.  zwraca się do Komisji, aby przedstawiła sprawozdanie na temat postanowień dotyczących najwyższego uprzywilejowania w obowiązujących dwustronnych umowach o wolnym handlu zawartych przez UE oraz ich praktycznych skutków pod względem zagwarantowania UE dodatkowego dostępu do rynku w państwach trzecich za pośrednictwem umów o wolnym handlu negocjowanych przez partnerów UE zawierających takie umowy;

32.  podkreśla, że w sprawozdaniu brakuje różnych informacji i danych liczbowych; zwraca się do Komisji, by zacieśniła współpracę z państwami członkowskimi i krajami partnerskimi w celu uzyskania większej ilości danych i informacji na temat realizacji umów; zwraca się do Komisji, aby przedstawiła informacje dotyczące między innymi wpływu wszystkich umów o wolnym handlu na wzrost i zatrudnienie, wkładu umów o wolnym handlu w zmiany w przepływach handlowych oraz wpływu umów handlowo-inwestycyjnych na przepływy inwestycyjne i handel usługami;

33.  wyraża zaniepokojenie niewielkim wykorzystaniem preferencji handlowych przewidzianych w umowach o wolnym handlu zawieranych przez Unię, a w szczególności faktem, że eksporterzy europejscy korzystają z nich w mniejszym stopniu niż eksporterzy z krajów partnerskich; zwraca się do Komisji, by jak najszybciej rozpoznała przyczyny tej nierównowagi i jej zaradziła; zwraca się do Komisji, aby przeanalizowała związek między złożonymi regułami pochodzenia a korzystaniem z preferencyjnych umów handlowych przez przedsiębiorców; wzywa Komisję i państwa członkowskie do szybkiego opracowania działań mających na celu lepsze informowanie przedsiębiorców o preferencjach handlowych przewidzianych w umowach o wolnym handlu; uważa, że szczegółowe informacje, w tym na poziomie mikro, są potrzebne do właściwej oceny realizacji zawieranych przez UE umów o wolnym handlu;

34.  uważa, że Komisja powinna poświęcać tyle samo uwagi wdrażaniu postanowień umów o wolnym handlu co etapowi negocjacji; wzywa Komisję do poruszenia problemów we wdrażaniu umów z odpowiednimi partnerami handlowymi UE, aby wypracować rozwiązania i usystematyzować kontakty z europejskimi podmiotami gospodarczymi;

35.   zwraca się do Komisji, by przyjmowała zróżnicowane podejście przy analizie poszczególnych sektorów oraz by przedstawiała skutki realizacji umów handlowych w sektorach uważanych za wrażliwe;

36.  przyjmuje z zadowoleniem zapowiedź opracowania planów działania dotyczących realizacji wszystkich umów handlowych i zwraca się do Komisji o zaangażowanie w ich przygotowanie wszystkich zainteresowanych stron; wzywa Komisję, by określiła cele, które należy osiągnąć, oraz konkretne kryteria, które będą stanowić podstawę przejrzystej oceny sytuacji, takie jak aktualny stan znoszenia barier pozataryfowych, współczynnik wykorzystania preferencji i kontyngentów czy sytuacja w zakresie współpracy regulacyjnej oraz postępy w obszarze handlu i zrównoważonego rozwoju; oczekuje, że plany realizacji będą przekazywane Parlamentowi równolegle z oficjalnym wnioskiem i postuluje, aby informacje o stanie realizacji planów działania były dołączane do rocznego sprawozdania z realizacji umów o wolnym handlu;

37.  wskazuje, że umowy handlowe, w tym rozdziały dotyczące handlu w umowach o stowarzyszeniu, nie mogą wejść w życie przed ratyfikacją przez Parlament; uważa, że praktyka polegająca na uzyskiwaniu zgody Parlamentu przed tymczasowym stosowaniem umów o znaczeniu politycznym, do czego zobowiązała się komisarz Malmström podczas przesłuchania w dniu 29 września 2014 r., musi być przestrzegana horyzontalnie;

Specjalne przepisy wspólnej polityki handlowej dotyczące MŚP

38.  wzywa Komisję, by przeanalizowała wszystkie narzędzia przeznaczone dla MŚP w celu opracowania bardziej zintegrowanego ogólnego podejścia oraz skutecznej strategii umiędzynarodowienia MŚP i wspierania ich w podejmowaniu eksportu; zachęca Komisję do promowania tego podejścia na forach międzynarodowych; popiera zaangażowanie w skuteczne kampanie informacyjne dla MŚP w celu poprawy wskaźnika wykorzystania preferencji handlowych przewidzianych w umowach o wolnym handlu zawieranych przez UE; podkreśla znaczenie wielojęzyczności w docieraniu do MŚP ze wszystkich państw członkowskich UE; apeluje o zapewnienie większego wsparcia prawnego i administracyjnego MŚP, które planują eksport na rynki zagraniczne, nie tylko w postaci aktualizacji witryn internetowych, lecz również dzięki rozważeniu użycia nowych narzędzi, takich jak internetowe czaty techniczne, które mogłyby ułatwić dostęp do podstawowego wsparcia technicznego; zwraca się do delegatur Unii, by uczestniczyły w dostarczaniu informacji na temat eksportu na odnośne rynki zagraniczne z myślą o pomocy dla MŚP;

39.   uważa za godne ubolewania, że sprawozdanie Komisji z realizacji umów o wolnym handlu zawiera niewiele informacji na temat MŚP; zwraca się do Komisji, by poświęciła odrębną część sprawozdania skutkom realizacji umów handlowych dla MŚP oraz stosowaniu specjalnych przepisów dotyczących MŚP;

40.  przyjmuje z zadowoleniem ujęcie specjalnych rozdziałów poświęconych MŚP w obecnie negocjowanych umowach o wolnym handlu i zwraca się do Komisji, aby nadal negocjowała i włączała specjalne rozdziały i przepisy dotyczące MŚP do negocjowanych przez nią umów handlowych oraz do wniosków ustawodawczych w celu poprawy zdolności małych i średnich przedsiębiorstw do podejmowania działalności handlowej i inwestycji; podkreśla, że zrozumienie złożoności reguł pochodzenia, ich aktualizacja, zwiększenie łatwości ich stosowania i jasności mają zasadnicze znaczenie dla MŚP, oraz że konieczne jest wynegocjowanie specjalnych przepisów dotyczących MŚP w celu uregulowania dostępu małych przedsiębiorstw do zagranicznych rynków zamówień publicznych; zwraca się do Komisji o podjęcie wysiłków mających na celu udostępnienie kalkulatora reguł pochodzenia dostosowanego do potrzeb MŚP, co powinno w szczególności umożliwić im korzystanie z preferencji dostępnych na mocy obowiązujących umów z myślą o podniesieniu wskaźnika wykorzystania preferencji;

Znaczenie dostępu do rynku zamówień publicznych i ochrony oznaczeń geograficznych

41.   zauważa, że ochrona oznaczeń geograficznych stanowi jeden z elementów ofensywnych działań Unii podczas negocjacji umów handlowych; podkreśla, że w sprawozdaniu z realizacji umów o wolnym handlu wskazano, że niektórzy partnerzy nie przestrzegają postanowień dotyczących ochrony oznaczeń geograficznych, i wzywa Komisję do bezzwłocznego podjęcia działań, aby wyegzekwować poszanowanie tych przepisów;

42.  wskazuje, że unijne rynki zamówień publicznych należą do najbardziej otwartych na świecie; wyraża zaniepokojenie nieprzestrzeganiem przez niektórych partnerów – ze szkodą dla unijnych przedsiębiorstw – postanowień dotyczących dostępu do rynku zamówień publicznych w umowach o wolnym handlu zawartych przez UE, a także bardzo ograniczonym dostępem do rynków zamówień publicznych w niektórych państwach trzecich; zwraca się do Komisji, by starała się uzyskać lepszy dostęp do rynków zamówień publicznych w państwach trzecich i by rozważyła podjęcie środków – zgodnie z przepisami Porozumienia w sprawie zamówień rządowych – wobec państw trzecich, które dają pierwszeństwo w dostępie do swoich rynków zamówień publicznych rodzimym przedsiębiorstwom; wzywa Komisję, aby gromadziła i publikowała dane na szczeblu przedsiębiorstwa dotyczące stosowania postanowień w sprawie zamówień publicznych zawartych w umowach o wolnym handlu w celu lepszego zrozumienia trudności napotykanych przez przedsiębiorstwa unijne;

43.   zwraca się do Komisji, by przedstawiła więcej informacji na temat zmian w dostępie do rynków zamówień publicznych w ostatnich latach wraz z odpowiednimi danymi statystycznymi oraz by uwzględniła konkretne informacje na temat korzyści wynikających z ochrony oznaczeń geograficznych;

Skuteczna realizacja polityki handlowej przyczynia się do propagowania i ochrony wartości Unii

44.  przypomina, że wspólna polityka handlowa musi przyczyniać się do propagowania określonych w art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej wartości, na których opiera się Unia, oraz do osiągania celów wymienionych w art. 21, takich jak umacnianie demokracji i praworządności, poszanowanie praw człowieka, praw podstawowych i podstawowych wolności, równe traktowanie, poszanowanie godności ludzkiej oraz ochrona środowiska i praw socjalnych; uważa, że osiągnięcie tych celów wymaga stanowczych i nieustannych działań ze strony Komisji; podkreśla, że oenzetowska agenda na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 i porozumienie klimatyczne z Paryża stanowią podstawowe punkty odniesienia na potrzeby pomiaru wkładu unijnej polityki handlowej w uzgodnione na szczeblu światowym cele zrównoważonego rozwoju;

45.  apeluje do Komisji o regularne monitorowanie ogólnego systemu preferencji (GSP), w szczególności GSP+, i o dalsze publikowanie dwuletnich sprawozdań; wzywa Komisję, by nasiliła współpracę z państwami beneficjentami, ESDZ, delegaturami UE, misjami dyplomatycznymi państw członkowskich, organizacjami międzynarodowymi, przedsiębiorstwami, partnerami społecznymi i organizacjami społeczeństwa obywatelskiego, aby poprawić gromadzenie informacji i pogłębić analizę monitorowania, i w rezultacie uzyskać przejrzystą ocenę wdrożenia wszystkich aspektów systemu; podkreśla, że skuteczność systemu GSP opiera się na zdolności Komisji do monitorowania i stosowania przepisów w przypadkach niewdrożenia międzynarodowych konwencji dotyczących pracy lub środowiska,

46.  wskazuje, że umowy nowej generacji zawierają klauzule praw człowieka i rozdziały o zrównoważonym rozwoju, których wszechstronne i całkowite wdrożenie ma na celu zagwarantowanie i propagowanie poszanowania praw człowieka, wartości Unii oraz wysokiego poziomu norm socjalnych i środowiskowych; odnotowuje ocenę rozdziałów o zrównoważonym rozwoju włączoną do sprawozdania Komisji z realizacji umów o wolnym handlu i apeluje o terminowe wdrażanie obowiązujących postanowień dotyczących handlu i zrównoważonego rozwoju; zwraca się do Komisji, by opracowała precyzyjną i szczegółową metodykę monitorowania i oceny wdrażania tych rozdziałów, ponieważ takiej oceny nie można przeprowadzać wyłącznie na podstawie danych ilościowych; przypomina, że w pewnych przypadkach występują trudności z wdrażaniem postanowień dotyczących handlu i zrównoważonego rozwoju, na przykład w przypadku umowy o wolnym handlu między UE a Koreą, i w związku z tym ponownie apeluje o poprawę egzekwowania i monitorowania postanowień rozdziałów dotyczących handlu i zrównoważonego rozwoju, zwłaszcza w drodze większego zaangażowania organizacji społeczeństwa obywatelskiego, w tym partnerów społecznych, we wszystkie umowy o wolnym handlu; wyraża ubolewanie, że Komisja przedwcześnie zakończyła debatę na temat skuteczniejszego egzekwowania postanowień rozdziału o zrównoważonym rozwoju w umowach handlowych, w tym rozważania na temat między innymi podejścia opartego na sankcjach;

47.  przypomina w związku z tym o ważnej roli wewnętrznych grup doradczych; podkreśla potencjalną wartość dodaną bardziej uporządkowanych i przejrzystych relacji z wewnętrznymi grupami doradczymi partnerów handlowych i uznaje ich kluczowe znaczenie dla lepszego zrozumienia lokalnych wymogów i ambicji; uważa, że wewnętrzne grupy doradcze odgrywają zasadniczą rolę w procesach niezbędnych do lepszego monitorowania i wdrażania rozdziałów dotyczących handlu i zrównoważonego rozwoju;

48.  przyjmuje z zadowoleniem przegląd strategii pomocy na rzecz wymiany handlowej i popiera cel polegający na zwiększeniu zdolności krajów rozwijających się, tak aby mogły one w większym stopniu korzystać z możliwości oferowanych przez umowy handlowe z UE; podkreśla również, że strategia ta musi przyczyniać się do propagowania sprawiedliwego i etycznego handlu oraz powinna stać się podstawowym narzędziem w zwalczaniu pogłębiających się nierówności na świecie i wspieraniu rozwoju gospodarczego w krajach partnerskich UE; zachęca Komisję, aby pomogła krajom rozwijającym się podjąć środki niezbędne między innymi do zachowania możliwości eksportu na rynek europejski i do przeciwdziałania zmianie klimatu;

49.  potwierdza swoje poparcie dla włączenia do wszystkich przyszłych umów handlowych ambitnych postanowień dotyczących zwalczania korupcji w ramach wyłącznej kompetencji Unii; z zadowoleniem przyjmuje uwzględnienie postanowień antykorupcyjnych w bieżących negocjacjach dotyczących aktualizacji umowy o wolnym handlu między UE i Meksykiem oraz układu o stowarzyszeniu między UE i Chile; przypomina, że umowy o wolnym handlu stwarzają dobrą okazję do nasilenia współpracy w zakresie walki z praniem pieniędzy, oszustwami podatkowymi i uchylaniem się od opodatkowania;

50.  z zadowoleniem przyjmuje uwzględnienie kwestii równouprawnienia płci w sprawozdaniu Komisji z realizacji jej strategii handlowej; podkreśla cel zakładający, że kobiety będą czerpać korzyści z wymiany handlowej na równi z mężczyznami, w tym dzięki strategii pomocy na rzecz wymiany handlowej; podkreśla, że wymaga to proaktywnego podejścia ze strony Komisji, promującego uwzględnianie aspektów płci w polityce handlowej UE, oraz zwraca się do Komisji o włączenie tego aspektu do przyszłych rocznych sprawozdań z realizacji;

51.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja zobowiązała się zadbać o to, aby w negocjacjach handlowych w sprawie modernizacji obowiązującego układu o stowarzyszeniu między UE i Chile po raz pierwszy w przypadku UE uwzględniony został specjalny rozdział dotyczący płci i handlu; ponawia swój apel do Komisji i Rady, by promowały i wspierały włączanie do unijnych umów handlowo-inwestycyjnych specjalnego rozdziału poświęconego płci;

52.   wyraża zadowolenie z powodu przyjęcia rozporządzenia przeciwko torturom i podkreśla znaczenie, jakie ma zapewnienie jego właściwego wdrożenia i przestrzegania przez naszych partnerów handlowych; popiera zawiązanie międzynarodowego sojuszu na rzecz zwalczania handlu narzędziami tortur;

53.  wyraża zadowolenie z powodu przyjęcia rozporządzenia w sprawie minerałów pochodzących z obszarów dotkniętych konfliktami, które ma przyczynić się do bardziej odpowiedzialnego zarządzania globalnym łańcuchem wartości; wzywa Komisję, państwa członkowskie i inne zainteresowane strony do dalszego prowadzenia prac przygotowawczych do wprowadzenia tego rozporządzenia w życie; wzywa Komisję, aby zadbała o skuteczne opracowanie środków towarzyszących oraz zapewnienie państwom członkowskim i zainteresowanym podmiotom krajowym niezbędnej wiedzy fachowej i pomocy, ze szczególnym uwzględnieniem wsparcia MŚP w zwiększaniu ich zdolności do spełniania wymogów należytej staranności, jak przewidziano w rozporządzeniu;

54.  dostrzega upowszechnianie się zintegrowanych globalnych łańcuchów dostaw w strukturze handlu międzynarodowego; ponownie wzywa do poszukiwania sposobów na opracowanie strategii i zasad przejrzystości i rozliczalności globalnych łańcuchów wartości oraz podkreśla, że wspólną politykę handlową należy realizować w sposób zapewniający odpowiedzialne zarządzenie globalnym łańcuchem wartości; zwraca się do Komisji, aby w ramach prowadzonej polityki handlowej propagowała i wzmacniała społeczną odpowiedzialność przedsiębiorstw, w tym kontynuowała działania służące wypracowaniu konkretnych zasad i praktyk, z uwzględnieniem Wytycznych OECD dla przedsiębiorstw wielonarodowych, w celu zapewnienia skutecznego wdrożenia zasad społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw; ponawia swój postulat skierowany do Komisji, aby we wszystkich umowach handlowych uwzględniała zasady społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw i skutecznie je monitorowała w ramach udoskonalonego niezależnego monitorowania wykonania rozdziału dotyczącego handlu i zrównoważonego rozwoju, z udziałem społeczeństwa obywatelskiego, o co zabiegał Parlament; potwierdza swoje poparcie dla inicjatyw międzynarodowych takich jak porozumienie na rzecz zrównoważoności z Bangladeszu i zwraca się do Komisji, by skupiła się na wdrożeniu porozumienia;

55.  wzywa Komisję i wszystkie podmioty międzynarodowe do stosowania nowych wytycznych OECD dotyczących należytej staranności w zakresie odpowiedzialnych łańcuchów dostaw w sektorze odzieżowym i obuwniczym;

56.  przypomina, że unijna polityka handlowa i rozwojowa musi w skali globalnej przyczyniać się do zrównoważonego rozwoju, integracji regionalnej i włączania krajów rozwijających się w regionalne, a docelowo w globalne łańcuchy wartości w drodze dywersyfikacji gospodarczej, która wymaga uczciwych globalnych zasad handlowych sprzyjających rozwojowi; wzywa Komisję, aby zapewniając pomoc polityczną i techniczną, nadal wspierała rozwój sprawiedliwej kontynentalnej strefy wolnego handlu w Afryce;

57.  przypomina, że UE zobowiązała się wyeliminować najgorsze formy pracy dzieci na poziomie globalnym, ponieważ wynika to z naszych wartości zapisanych w art. 21 TUE; ponownie wzywa Komisję, aby przedstawiła wniosek zakazujący importu towarów wyprodukowanych z wykorzystaniem pracy dzieci lub każdej innej formy pracy przymusowej lub współczesnego niewolnictwa; podkreśla w związku z tym znaczenie ratyfikacji przez państwa, które dotąd tego nie zrobiły, konwencji MOP nr 182 dotyczącej najgorszych form pracy dzieci i konwencji MOP nr 138 dotyczącej najniższego wieku dopuszczenia do zatrudnienia;

58.  zauważa postępy w zawieraniu i wdrażaniu umów o partnerstwie gospodarczym; uważa, że należy przeprowadzić pogłębioną analizę wpływu tych umów na afrykańskie gospodarki i ich podsektory, na odnośne rynki pracy i na wspieranie wewnątrzregionalnego handlu w Afryce; wzywa Komisję, aby wspierała dialog w duchu prawdziwego partnerstwa w celu rozwiązania nierozstrzygniętych kwestii; przypomina, że umowy o partnerstwie gospodarczym są umowami asymetrycznymi, w których należy przywiązywać jednakową wagę do aspektów rozwojowych i handlowych; wzywa w związku z tym do terminowego wdrażania środków towarzyszących, w tym wypłaty środków z EFR;

59.  ponadto z zadowoleniem przyjmuje wdrożenie umowy o partnerstwie gospodarczym z państwami CARIFORUM; zauważa, że potrzebne są dalsze działania uwrażliwiające, aby zapewnić państwom CARICOM możliwość czerpania korzyści z tej umowy; z zadowoleniem przyjmuje utworzenie wspólnego komitetu konsultacyjnego, lecz apeluje do Komisji o dopilnowanie, aby w odpowiednim czasie stworzyć przyszłe instytucje społeczeństwa obywatelskiego;

60.  ponownie wzywa UE do wypracowania odpowiednich i skutecznych rozwiązań w celu wprowadzenia przejrzystego i sprawnie działającego systemu oznakowania „identyfikowalności społecznej i środowiskowej” w całym łańcuchu produkcji, zgodnie z Porozumieniem WTO w sprawie barier technicznych w handlu i równolegle z promowaniem podobnych działań na szczeblu międzynarodowym;

Realizacja unijnej polityki handlowej musi charakteryzować się przejrzystością i dostępem do informacji

61.  odnotowuje prace Komisji w zakresie przejrzystości i wzywa Komisję, by prowadziła negocjacje w sposób jak najbardziej przejrzysty, z pełnym poszanowaniem najlepszych praktyk ustanowionych podczas innych negocjacji; uważa, że osiągnięcie przejrzystości musi znaleźć się wśród podstawowych celów Komisji; wzywa Komisję i państwa członkowskie do publikowania wszystkich dokumentów dotyczących negocjacji i wdrażania porozumień, bez osłabiania przy tym pozycji negocjacyjnej Unii;

62.   wzywa Komisję i państwa członkowskie, by opracowały odpowiednią strategię informowania o polityce handlowej oraz o poszczególnych umowach handlowych, tak aby jak najbardziej zwiększyć ilość przekazywanych informacji i dostosować ich przekaz do poszczególnych podmiotów, co pozwoli im czerpać korzyści z tych umów; wzywa Komisję i państwa członkowskie, by zaproponowały działania informacyjne na temat zawartych umów skierowane do przedsiębiorców oraz środki pozwalające utrzymywać regularny dialog ze zrzeszeniami branżowymi, przedsiębiorstwami i społeczeństwem obywatelskim;

63.  przyjmuje z zadowoleniem opublikowanie przez Radę mandatów negocjacyjnych dotyczących transatlantyckiego partnerstwa handlowo-inwestycyjnego (TTIP), CETA, TiSA, umów z Japonią, Tunezją i Chile oraz konwencji w sprawie MIC, a także opublikowanie przez Komisję projektów mandatów negocjacyjnych dotyczących umów z Australią i Nową Zelandią oraz utworzenia trybunału rozstrzygania sporów inwestycyjnych (MIC) zgodnie ze zgłaszanym od dawna przez Parlament postulatem zachowania przejrzystości; wzywa Radę i państwa członkowskie do publikowania wszystkich mandatów negocjacyjnych, a Komisję do publikowania wszystkich projektów mandatów do rozpoczęcia przyszłych negocjacji; zwraca się do Rady i Komisji, by podczas opracowywania i przyjmowania mandatów negocjacyjnych uwzględniały zalecenia Parlamentu;

64.  ponawia swój wniosek o silniejsze zaangażowanie państw członkowskich, Parlamentu Europejskiego, parlamentów narodowych, przedsiębiorców oraz przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego i partnerów społecznych w proces monitorowania polityki handlowej, w tym, ale nie wyłącznie, postanowień dotyczących handlu i zrównoważonego rozwoju; wzywa Komisję, aby opublikowała plan działania i dokument opisujący szczegółowo model „wzmocnionego partnerstwa” w celu realizacji umów handlowych;

65.  zwraca się do Komisji, by poprawiła jakość badań skutków przeprowadzanych w odniesieniu do wszystkich umów handlowych i by uwzględniała w nich analizę sektorową i geograficzną; podkreśla zasadnicze znaczenie sprawniejszego i bardziej terminowego przekazywania informacji zawartych w badaniach skutków ex ante i ex post umów handlowych;

66.  przyjmuje z zadowoleniem zapowiedź utworzenia grupy doradczej ds. monitorowania polityki handlowej; podkreśla znaczenie szybkiego powołania tego nowego organu w sposób przejrzysty, jawny i w duchu pluralizmu; wzywa Komisję do regularnego publikowania dokumentów z posiedzeń tej grupy doradczej i jej dokumentów roboczych; wzywa Komisję, aby zdefiniowała także procesy, które zapewnią właściwe reagowanie na problemy zgłaszane przez grupę doradczą;

67.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji, parlamentom narodowym państw członkowskich, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu oraz Komitetowi Regionów.

(1)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0299.

(2)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0439.

(3)

Dz.U. C 101 z 16.3.2018, s. 19.

(4)

Dz.U. C 35 z 31.1.2018, s. 21.

(5)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0330.

(6)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0437.

(7)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0488.

(8)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0090.

(9)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0369.

(10)

Dz.U. C 99 E z 3.4.2012, s. 31.

(11)

Dz.U. C 99E z 3.4.2012, s. 94.

(12)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0225.


UZASADNIENIE

Od czasu opublikowania w 2015 r. strategii „Handel z korzyścią dla wszystkich” kontekst unijnej polityki handlowej uległ głębokim zmianom i konieczne jest stawienie czoła nowym wyzwaniom.

W ciągu ostatnich dwóch lat Stany Zjednoczone stopniowo wycofywały się z systemu handlu międzynarodowego i systemu wielostronnego, natomiast siła handlowa kontynentu azjatyckiego nieustannie rośnie. W Europie Zjednoczone Królestwo powiadomiło w dniu 29 marca 2017 r. o decyzji wystąpienia z Unii Europejskiej na podstawie wyników referendum. Jednocześnie w gospodarce nastąpiło przyspieszenie rozwoju usług i sektora handlu elektronicznego. Rozgorzała też debata publiczna wokół kwestii handlu międzynarodowego, a obywatele zadają w związku z tym liczne pytania. Musimy udzielić na nie przejrzystych i precyzyjnych odpowiedzi, aby wykazać i przypomnieć przydatność polityki handlowej UE dla przedsiębiorstw i obywateli.

Analiza śródokresowa wspólnej polityki handlowej jest w związku z tym pożądana, i jest to pierwszy dokument tego rodzaju opracowany w odpowiedzi na wniosek Parlamentu zawarty w rezolucji z dnia 5 lipca 2016 r.

Przedmiotem niniejszego projektu sprawozdania jest podsumowanie realizacji polityki handlowej i przedstawienie bilansu przeprowadzonych działań. Celem przyświecającym sprawozdaniu jest również sprawdzenie, czy zobowiązania podjęte przez UE od czasu publikacji unijnej strategii handlowej „Handel z korzyścią dla wszystkich” zostały wypełnione, a jednocześnie przeanalizowanie sposobu realizacji tych działań. Projekt sprawozdania obejmuje okres od października 2015 r. do grudnia 2017 r.

W ramach analizy sprawozdawczyni skoncentrowała się na czterech dokumentach referencyjnych:

–  nowej strategii handlowej i inwestycyjnej „Handel z korzyścią dla wszystkich” opublikowanej przez Komisję w październiku 2015 r.,

–  rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 5 lipca 2016 r. w sprawie nowej, perspektywicznej i innowacyjnej przyszłej strategii w dziedzinie handlu i inwestycji,

–  sprawozdaniu Komisji z postępów unijnej strategii polityki handlowej wdrażanej od dwóch lat, opublikowanym przez Komisję w dniu 13 września 2017 r. (COM(2017)0491 final),

–  sprawozdaniu Komisji na temat wdrażania umów o wolnym handlu – 1 stycznia 2016 r.–31 grudnia 2016 r., opublikowanym w dniu 9 listopada 2017 r. (COM(2017)0654).

Sprawozdawczyni skupia się na głównych kierunkach zdefiniowanych we wspólnej strategii handlowej, w oparciu o które należy realizować unijną politykę handlową.

Unia Europejska jako największy światowy partner handlowy ma obowiązek wspierać interesy przedsiębiorstw i obywateli poprzez realizowanie polityki handlowej, a jednocześnie dążyć do osiągnięcia celu, jakim jest uczciwy i sprawiedliwy dla wszystkich handel oparty na regułach, których należy przestrzegać, oraz na podstawowych zasadach takich jak zasada wzajemności. W projekcie sprawozdania podsumowano postępy w realizacji programu negocjacji multilateralnych, wielostronnych i dwustronnych Komisji oraz narzędzia przyjęte w celu walki z nieuczciwą konkurencją.

Położono również nacisk na to, że z realizacji polityki handlowej i powiązanego monitorowania należy uczynić integralną część strategii handlowej Unii Europejskiej. Europejskie przedsiębiorstwa w niewystarczającym stopniu wykorzystują możliwości oferowane w umowach o wolnym handlu, podczas gdy współczynnik wykorzystania tych preferencji przez przedsiębiorstwa z krajów partnerskich jest znacznie wyższy. Wobec tego zasadniczą kwestią jest to, by postanowienia tych umów były stosowane oraz by przedsiębiorcy i konsumenci w pełni wykorzystywali europejskie narzędzia w tej dziedzinie. W projekcie sprawozdania przeanalizowano i opatrzono uwagami pierwsze sprawozdanie Komisji z realizacji umów o wolnym handlu.

Sprawozdawczyni zajęła się również wdrażaniem szczegółowych postanowień strategii handlowej, które są narzędziem ofensywnych działań UE i jako takie muszą być przestrzegane. W szczególności chodzi o uznawanie i ochronę oznaczeń geograficznych, dostęp do rynków zamówień publicznych z uwagi na stopień otwarcia tych rynków w UE oraz wdrażanie specjalnych postanowień dotyczących MŚP.

Polityka handlowa przyczynia się również – poprzez wdrażanie umów i instrumentów handlowych – do propagowania wartości, na których opiera się Unia, zdefiniowanych w art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej i powinna sprzyjać odpowiedzialnemu zarządzaniu łańcuchem wartości. Sprawozdawczyni analizuje zatem również instrumenty wprowadzone przez Komisję od roku 2015 i działania ukierunkowane na powiązane cele.

Na koniec przypomina o zasadniczym znaczeniu dalszego sprzyjania przejrzystości w procesie realizacji wspólnej polityki handlowej, w szczególności podczas negocjacji umów handlowych. Lepsza komunikacja na szczeblu europejskim i krajowym na temat polityki handlowej umożliwi również lepsze przekazywanie informacji zainteresowanym stronom.


OPINIA Komisji Rozwoju (26.2.2018)

dla Komisji Handlu Międzynarodowego

w sprawie rocznego sprawozdania w sprawie realizacji wspólnej polityki handlowej

(2017/2070(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Doru-Claudian Frunzulică

WSKAZÓWKI

Komisja Rozwoju zwraca się do Komisji Handlu Międzynarodowego, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  podkreśla, że handel nie jest celem samym w sobie, ale że sprawiedliwa polityka handlowa sprzyjająca włączeniu społecznemu oraz dostosowana do celów zrównoważonego rozwoju i propagowania praw człowieka stanowi ważny element, który mógłby przyczynić się do eliminacji ubóstwa; przypomina o zasadzie spójności polityki na rzecz rozwoju, zgodnie z którą w strategiach politycznych, które mogą oddziaływać na kraje rozwijające się, należy uwzględniać cele współpracy na rzecz rozwoju; apeluje o podjęcie wysiłków, aby zapewnić zrównoważone wzorce konsumpcji i produkcji i zwraca uwagę, że konieczna jest sprawiedliwa polityka handlowa sprzyjająca włączeniu społecznemu, w ramach której rygorystycznie respektuje się i wypełnia zobowiązania określone w Ramowej konwencji ONZ w sprawie zmian klimatu (porozumienie paryskie, UNFCCC), tak aby w sprawiedliwy i spójny sposób przyczyniać się do eliminacji ubóstwa oraz do budowania sprawiedliwości społecznej i klimatycznej;

2.  ponownie zwraca uwagę na znaczenie systemu wielostronnego jako najbardziej skutecznego sposobu na wypracowanie światowego systemu handlowego sprzyjającego włączeniu społecznemu; z zadowoleniem przyjmuje przedłużenie do 2033 r. zwolnienia WTO w odniesieniu do produktów farmaceutycznych dla krajów najsłabiej rozwiniętych; w związku z tym wzywa Komisję do dopilnowania, aby przepisy handlowe nie utrudniały dostępu do produktów leczniczych, a w umowach handlowych z krajami rozwijającymi się nie były uwzględniane postanowienia porozumienia TRIPS+, takie jak wyłączność danych;

3.  wzywa Komisję do dalszej oceny wpływu umów preferencyjnych na kraje rozwijające się, w tym skutków erozji preferencji oraz przesunięcia handlu i inwestycji z krajów rozwijających się do krajów rozwiniętych, które zawarły z UE umowy o wolnym handlu;

4.  podkreśla znaczenie kompleksowych przepisów dotyczących norm społecznych, pracowniczych i środowiskowych w umowach handlowych; odnotowuje trwającą debatę dotyczącą ewentualnego uwzględniania we wszystkich umowach handlowych wiążącego i możliwego do wyegzekwowania rozdziału dotyczącego handlu i zrównoważonego rozwoju; nalega, aby w zawieranych przez UE umowach o wolnym handlu i w preferencyjnych systemach handlu uwzględniać rygorystyczne przepisy służące przeciwdziałaniu uchylaniu się od opodatkowania i unikaniu opodatkowania;

5.  z zadowoleniem przyjmuje uchwalenie rozporządzenia w sprawie minerałów z regionów ogarniętych konfliktami(1) i wzywa do jego szybkiego wdrożenia z uwzględnieniem środków towarzyszących; zachęca Komisję do wprowadzenia większej przejrzystości i rozliczalności w światowych łańcuchach dostaw, zwłaszcza w przemyśle odzieżowym;

6.  wzywa Komisję i wszystkie podmioty międzynarodowe do stosowania nowych wytycznych OECD dotyczących należytej staranności w zakresie odpowiedzialnych łańcuchów dostaw w sektorze odzieżowym i obuwniczym;

7.  przypomina, że powszechniejszy dostęp do danych celnych na temat przywozu do UE poprawiłby przejrzystość i rozliczalność globalnych łańcuchów wartości; wzywa Komisję do poszerzenia zakresu wymogów dotyczących danych celnych oraz do uwzględniania eksportera i producenta jako obowiązkowych elementów danych celnych, a tym samym do zwiększenia przejrzystości i identyfikowalności globalnych łańcuchów wartości; wzywa również Komisję, aby poszukiwała sposobów na umożliwienie podmiotom działającym w interesie publicznym dostępu do danych celnych uzyskanych od podmiotów handlujących produktami lub towarami przywożonymi do UE;

8.  ubolewa, że mechanizmy sprawozdawczości pozafinansowej obowiązujące przedsiębiorstwa europejskie działające w krajach rozwijających się pozostają mechanizmami dobrowolnymi; zauważa, że aby osiągnąć cel dotyczący spójności polityki na rzecz rozwoju i wykazać gotowość do przyjęcia odpowiedzialnego podejścia wobec społeczeństwa, należy zapewnić zgodność inwestycji ze ścisłymi wymogami społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw, z uwzględnieniem pełnej przejrzystości podatkowej dzięki czytelnym międzynarodowym ramom prawnym; podkreśla, że inwestycje muszą służyć wspieraniu lokalnych gospodarek i tworzeniu godnych miejsc pracy zgodnie z Wytycznymi ONZ dotyczącymi biznesu i praw człowieka oraz podstawowymi zasadami prawa pracy MOP; ponownie wzywa UE i jej państwa członkowskie do konstruktywnego udziału w pracach międzyrządowej grupy roboczej ds. korporacji transnarodowych i innych przedsiębiorstw w kontekście praw człowieka, aby ustanowić obowiązkowy i możliwy do wyegzekwowania traktat międzynarodowy;

9.  podkreśla konieczność przeprowadzenia reformy systemu inwestycji międzynarodowych w celu zrównoważenia praw i obowiązków inwestorów, tj. przez dopuszczenie możliwości wysuwania roszczeń przez poszkodowane osoby fizyczne i przyznanie środków ochrony prawnej osobom występującym przeciwko inwestorom zagranicznym, jeśli ci ostatni naruszają ciążące na nich obowiązki;

10.  przypomina, że unijna polityka handlowa i rozwojowa musi wnosić globalny wkład na rzecz zrównoważonego rozwoju, integracji regionalnej i włączania krajów rozwijających się w regionalne, a docelowo w globalne łańcuchy wartości przez dywersyfikację gospodarczą, która wymaga uczciwych globalnych zasad handlowych sprzyjających rozwojowi; wzywa Komisję do dalszego wspierania rozwoju sprawiedliwej kontynentalnej strefy wolnego handlu w Afryce przez zapewnienie pomocy politycznej i technicznej;

11.  zauważa postępy w zawieraniu i wdrażaniu umów o partnerstwie gospodarczym; uważa, że należy przeprowadzić pogłębioną analizę wpływu tych umów na afrykańskie gospodarki i ich podsektory, a także na powiązane rynki pracy i na wspieranie wewnątrzregionalnego handlu w Afryce; wzywa Komisję do dalszego rozwijania dialogu w duchu prawdziwego partnerstwa w celu rozwiązania nierozstrzygniętych kwestii; przypomina, że umowy o partnerstwie gospodarczym są umowami asymetrycznymi, w których należy przywiązywać jednakową wagę do aspektów rozwojowych i handlowych; wzywa w tym kontekście do terminowego wdrażania środków towarzyszących, w tym do wypłaty funduszy z EFR;

12.  ponadto z zadowoleniem przyjmuje wdrożenie umowy o partnerstwie gospodarczym z państwami CARIFORUM; zauważa, że potrzebne są dalsze działania uwrażliwiające, aby zapewnić państwom CARICOM możliwość czerpania korzyści z tej umowy; z zadowoleniem przyjmuje utworzenie wspólnego komitetu konsultacyjnego, lecz apeluje do Komisji o dopilnowanie, aby w odpowiednim czasie powołać przyszłe instytucje społeczeństwa obywatelskiego;

13.  odnotowuje decyzję Rady Ministrów AKP nr 12/CVI/17, podjętą na posiedzeniu w dniach 5–6 grudnia 2017 r.(2), i zachęca Komisję, aby zbadała możliwości wprowadzenia programu pomocy krajom rozwijającym się w dostosowaniu się do zmian w europejskim prawodawstwie i do skutków, jakie te zmiany powodują w gospodarkach tych krajów, tak aby mogły one podjąć środki niezbędne do zachowania możliwości wywożenia swoich produktów na rynek europejski;

14.  zwraca uwagę na rolę solidnych mechanizmów monitorowania w umowach handlowych z krajami rozwijającymi się; przypomina, że monitorowanie i egzekwowanie przepisów dotyczących zrównoważonego rozwoju wymaga trwałej i kompleksowej współpracy z organizacjami społeczeństwa obywatelskiego, w tym z partnerami lokalnymi; wzywa UE do dopilnowania, aby warunki dotyczące praw człowieka, powiązane z jednostronnymi preferencjami handlowymi takimi jak GSP lub GSP Plus, były skutecznie wdrażane i monitorowane; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje fakt, że unijne misje obserwacyjne kierowane są do wszystkich państw GSP Plus i apeluje do Komisji o przeprowadzenie krytycznej analizy sprawozdań z postępu prac, aby ocenić, czy preferencje handlowe są w stanie przyczynić się do osiągnięcia celów w zakresie rozwoju;

15.  z zadowoleniem przyjmuje prace nad przepisami dotyczącymi równouprawnienia płci w trwających negocjacjach z krajami Ameryki Łacińskiej; podkreśla potrzebę dalszego włączania problematyki równouprawnienia płci w unijną politykę handlową;

16.  podkreśla znaczenie dostosowania strategii handlowych w celu wspierania krajowych wysiłków na rzecz przeciwdziałania zmianie klimatu, tak aby zapewnić zgodność z porozumieniem paryskim, przy czym kwestię tę należy traktować jako „klauzulę zasadniczą” we wszystkich przyszłych unijnych umowach handlowych.

INFORMACJE O PRZYJĘCIU OPINII W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

20.2.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

16

4

1

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Ignazio Corrao, Mireille D’Ornano, Nirj Deva, Doru-Claudian Frunzulică, Enrique Guerrero Salom, Maria Heubuch, György Hölvényi, Arne Lietz, Norbert Neuser, Vincent Peillon, Cristian Dan Preda, Lola Sánchez Caldentey, Eleftherios Synadinos, Eleni Theocharous, Paavo Väyrynen, Bogdan Brunon Wenta, Željana Zovko

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Thierry Cornillet, Agustín Díaz de Mera García Consuegra, Paul Rübig, Rainer Wieland

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

16

+

ALDE

Thierry Cornillet, Paavo Väyrynen

ECR

Eleni Theocharous

EFDD

Ignazio Corrao

PPE

Agustín Díaz de Mera García Consuegra, György Hölvényi, Cristian Dan Preda, Paul Rübig, Bogdan Brunon Wenta, Rainer Wieland, Željana Zovko

S&D

Doru-Claudian Frunzulică, Enrique Guerrero Salom, Arne Lietz, Norbert Neuser, Vincent Peillon

4

-

ECR

Nirj Deva

EFDD

Mireille D’Ornano

GUE/NGL

Lola Sánchez Caldentey

NI

Eleftherios Synadinos

1

0

VERTS/ALE

Maria Heubuch

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się

(1)

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/821 z dnia 17 maja 2017 r. ustanawiające obowiązki w zakresie należytej staranności w łańcuchu dostaw unijnych importerów cyny, tantalu i wolframu, ich rud oraz złota pochodzących z obszarów dotkniętych konfliktami i obszarów wysokiego ryzyka (Dz.U. L 130 z 19.5.2017, s. 1).

(2)

Decyzja nr 12/CVI/17, podjęta podczas 106. posiedzenia Rady Ministrów AKP, które odbyło się w Brukseli w dniach 5–6 grudnia 2017 r.


INFORMACJE O PRZYJĘCIU SPRAWOZDANIAW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

Data przyjęcia

24.4.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

33

2

1

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

William (The Earl of) Dartmouth, Laima Liucija Andrikienė, Tiziana Beghin, David Campbell Bannerman, Daniel Caspary, Salvatore Cicu, Santiago Fisas Ayxelà, Karoline Graswander-Hainz, Nadja Hirsch, Yannick Jadot, France Jamet, Jude Kirton-Darling, Bernd Lange, David Martin, Emma McClarkin, Anne-Marie Mineur, Sorin Moisă, Artis Pabriks, Franck Proust, Godelieve Quisthoudt-Rowohl, Viviane Reding, Inmaculada Rodríguez-Piñero Fernández, Tokia Saïfi, Helmut Scholz, Joachim Schuster, Joachim Starbatty, Adam Szejnfeld, Iuliu Winkler, Jan Zahradil

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Eric Andrieu, Goffredo Maria Bettini, Reimer Böge, Klaus Buchner, Dita Charanzová, Agnes Jongerius, Frédérique Ries


GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

33

+

ALDE

Dita Charanzová, Nadja Hirsch, Frédérique Ries

ECR

David Campbell Bannerman, Emma McClarkin, Joachim Starbatty, Jan Zahradil

EFDD

Tiziana Beghin

GUE/NGL

Helmut Scholz

PPE

Laima Liucija Andrikienė, Reimer Böge, Daniel Caspary, Salvatore Cicu, Santiago Fisas Ayxelà, Sorin Moisă, Artis Pabriks, Franck Proust, Godelieve Quisthoudt-Rowohl, Viviane Reding, Tokia Saïfi, Adam Szejnfeld, Iuliu Winkler

S&D

Eric Andrieu, Goffredo Maria Bettini, Karoline Graswander-Hainz, Agnes Jongerius, Jude Kirton-Darling, Bernd Lange, David Martin, Inmaculada Rodríguez-Piñero Fernández, Joachim Schuster

VERTS/ALE

Klaus Buchner, Yannick Jadot

2

-

EFDD

William (The Earl of) Dartmouth

ENF

France Jamet

1

0

GUE/NGL

Anne-Marie Mineur

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się

Ostatnia aktualizacja: 25 maja 2018Informacja prawna