Procedura : 2016/2018(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A8-0170/2018

Teksty złożone :

A8-0170/2018

Debaty :

PV 28/05/2018 - 29
CRE 28/05/2018 - 29

Głosowanie :

PV 30/05/2018 - 13.9
CRE 30/05/2018 - 13.9
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2018)0225

SPRAWOZDANIE     
PDF 927kWORD 128k
14.5.2018
PE 615.497v04-00 A8-0170/2018

w sprawie interpretacji i wdrażania porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa

(2016/2018(INI))

Komisja Prawna

Komisja Spraw Konstytucyjnych

Sprawozdawcy: Pavel Svoboda, Richard Corbett

(Procedura wspólnych posiedzeń komisji – art. 55 Regulaminu)

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 UZASADNIENIE
 OPINIA Komisji Handlu Międzynarodowego
 OPINIA Komisji Gospodarczej i Monetarnej
 OPINIA Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych
 OPINIA Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności
 OPINIA Komisji Petycji
 PISMO KOMISJI TRANSPORTU I TURYSTYKI
 INFORMACJE O PRZYJĘCIUPRZEZ KOMISJĘ PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWĄ
 GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGOW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie interpretacji i wdrażania porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa

(2016/2018(INI))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 17 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

  uwzględniając art. 295 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r.(1) („nowe porozumienie międzyinstytucjonalne”),

–  uwzględniając porozumienie ramowe z dnia 20 października 2010 r. w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim i Komisją Europejską(2) („porozumienie ramowe z 2010 r.”),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 16 grudnia 2003 r.(3) („porozumienie międzyinstytucjonalne z 2003 r.”),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 20 grudnia 1994 r. – Szybsza metoda pracy nad urzędową kodyfikacją tekstów prawnych(4),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 22 grudnia 1998 r. w sprawie wspólnych wytycznych dotyczących jakości prawodawstwa wspólnotowego(5),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 28 listopada 2001 r. w sprawie bardziej uporządkowanego wykorzystania techniki przekształcania aktów prawnych(6),

–  uwzględniając Wspólną deklarację z dnia 13 czerwca 2007 r. w sprawie praktycznych zasad dotyczących stosowania procedury współdecyzji(7),

–  uwzględniając Wspólną deklarację polityczną z dnia 27 października 2011 r. Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji dotyczącą dokumentów wyjaśniających(8),

–  uwzględniając Wspólne oświadczenie w sprawie priorytetów ustawodawczych Unii Europejskiej na rok 2017(9),

–  uwzględniając Wspólną deklarację w sprawie priorytetów legislacyjnych UE na lata 2018–2019(10),

–  uwzględniając wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 18 marca 2014 r. („produkty biobójcze”), 16 lipca 2015 r. („mechanizm wzajemności wizowej”), 17 marca 2016 r. („akty delegowane w sprawie instrumentu »Łącząc Europę«”), 14 czerwca 2016 r. („Tanzania”) i 24 czerwca 2016 r. („Mauritius”)(11),

–  uwzględniając swoją decyzję z dnia 13 grudnia 2016 r. w sprawie ogólnego przeglądu Regulaminu Parlamentu(12),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 kwietnia 2016 r. w sprawie Programu sprawności i wydajności regulacyjnej (REFIT): aktualna sytuacja i perspektywa(13),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie strategicznych priorytetów programu prac Komisji na 2017 r.(14),

–  uwzględniając swoją decyzję z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie zawarcia Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej i Komisją Europejską(15),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 27 listopada 2014 r. w sprawie zmiany wytycznych Komisji dotyczących oceny skutków oraz w sprawie roli testu MŚP(16),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 lutego 2014 r. w sprawie dalszych działań związanych z przekazaniem uprawnień ustawodawczych i kontrolą przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję(17),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie sprawności regulacyjnej UE oraz pomocniczości i proporcjonalności – 19. sprawozdanie w sprawie lepszego stanowienia prawa za 2011 r.(18),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 września 2012 r. w sprawie 18. sprawozdania w sprawie lepszego stanowienia prawa – stosowanie zasad pomocniczości i proporcjonalności (2010 r.)(19),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 września 2011 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa, pomocniczości, proporcjonalności i inteligentnych regulacji(20),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zapewnienia niezależnych ocen skutków regulacji(21),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 24 października 2017 r. pt. „Dokończenie realizacji Programu lepszego stanowienia prawa: lepsze rozwiązania na rzecz lepszych rezultatów” (COM(2017)0651),

–  uwzględniając art. 294 TFUE dotyczący procedury współdecyzji,

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 24 października 2017 r. pt. „Przegląd działań Unii na rzecz uproszczenia i zmniejszenia obciążeń regulacyjnych” (SWD(2017)0675),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 13 grudnia 2016 r. pt. „Prawo Unii: lepsze wyniki dzięki lepszemu stosowaniu” (C(2016)8600),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 14 września 2016 r. pt. „Lepsze stanowienie prawa: silniejsza Unia dzięki lepszym wynikom” (COM(2016)0615),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 19 maja 2015 r. pt. „Program UE – Lepsze wyniki dzięki lepszemu stanowieniu prawa” (COM(2015)0215),

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 7 lipca 2017 r. pt. „Wytyczne dotyczące lepszego stanowienia prawa” (SWD(2017)0350),

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając wspólne obrady Komisji Prawnej i Komisji Spraw Konstytucyjnych zgodnie z art. 55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej i Komisji Spraw Konstytucyjnych oraz opinie Komisji Handlu Międzynarodowego, Komisji Gospodarczej i Monetarnej, Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności oraz Komisji Petycji (A8-0170/2018),

A.  mając na uwadze, że nowe porozumienie międzyinstytucjonalne weszło w życie w dniu jego podpisania, tj. 13 kwietnia 2016 r.;

B.  mając na uwadze, że z okazji przyjęcia nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego Parlament i Komisja wydały oświadczenie potwierdzające, że nowe porozumienie „odzwierciedla równowagę między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją oraz przysługujące tym instytucjom kompetencje zgodnie z Traktatami”, a także „pozostaje ono bez uszczerbku dla Porozumienia ramowego z dnia 20 października 2010 r. w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim i Komisją Europejską”(22);

C.  mając na uwadze, że aby wdrożyć przepisy nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego dotyczące programowania międzyinstytucjonalnego, Parlament zmienił swój Regulamin między innymi w celu ustanowienia wewnętrznych procesów dotyczących negocjowania i przyjmowania wspólnych konkluzji w sprawie wieloletniego programowania oraz wspólnych deklaracji w sprawie rocznego programowania międzyinstytucjonalnego;

D.  mając na uwadze, że w kontekście rocznego programowania międzyinstytucjonalnego trzy instytucje uzgodniły dwie wspólne deklaracje w sprawie priorytetów legislacyjnych UE, odpowiednio na rok 2017 i na lata 2018–2019;

E.  mając na uwadze, że w przeciwieństwie do porozumienia międzyinstytucjonalnego z 2003 r. nowe porozumienie międzyinstytucjonalne nie obejmuje już ram prawnych w sprawie stosowania alternatywnych metod regulacji, takich jak współregulacja i samoregulacja, w związku z czym nie zawiera odniesień do takich metod;

F.  mając na uwadze, że pkt 13 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego wymaga od Komisji przeprowadzania jak najszerszych konsultacji w ramach procesu dokonywania oceny skutków; mając na uwadze, że podobnie pkt 19 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego wymaga, by Komisja, zanim przyjmie wniosek, a nie po jego przyjęciu, przeprowadziła otwarte i przejrzyste konsultacje społeczne, zapewniając, by tryb i terminy tych konsultacji społecznych umożliwiły udział w nich jak najszerszemu gronu, nie tylko grupom interesu i ich lobbystom;

G.  mając na uwadze, że w lipcu 2017 r. Komisja zmieniła swoje wytyczne dotyczące lepszego stanowienia prawa, aby lepiej wyjaśnić i wykorzystać powiązania między różnymi etapami kształtowania polityki w Komisji, zastępując wcześniejsze niezależne wytyczne, które dotyczyły osobno oceny skutków, ewaluacji i wdrażania, a także aby wprowadzić nowe wytyczne dotyczące planowania i konsultacji z zainteresowanymi stronami;

H.  mając na uwadze, że zgodnie z pkt 16 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego Komisja może – z własnej inicjatywy lub na wniosek Parlamentu lub Rady– uzupełnić własną ocenę skutków lub podjąć inne działania analityczne, które uważa za konieczne;

I.  mając na uwadze, że w nowym porozumieniu międzyinstytucjonalnym uznaje się zastąpienie wcześniejszej Rady ds. Ocen Skutków Radą ds. Kontroli Regulacyjnej działającą przy Komisji; mając na uwadze, że jej zadaniem jest m.in. przeprowadzanie obiektywnych kontroli jakości ocen skutków sporządzonych przez Komisję; mając na uwadze, że aby przedstawić Komisji do przyjęcia inicjatywę, której towarzyszy ocena skutków, wymagana jest pozytywna opinia Rady ds. Kontroli Regulacyjnej; mając na uwadze, że w przypadku negatywnej opinii należy dokonać przeglądu projektu sprawozdania i przedłożyć go ponownie Radzie ds. Kontroli Regulacyjnej, a w przypadku drugiej negatywnej opinii wymagana jest decyzja polityczna w celu dalszej realizacji inicjatywy; mając na uwadze, że opinia Rady ds. Kontroli Regulacyjnej jest podawana do wiadomości publicznej na stronie internetowej Komisji w tym samym czasie co sprawozdanie dotyczące danej inicjatywy, a w przypadku oceny skutków po przyjęciu przez Komisję powiązanej inicjatywy politycznej(23)1;

J.  mając na uwadze, że na początku 2017 r. Rada ds. Kontroli Regulacyjnej zakończyła rekrutację swoich pracowników, w tym trzech członków spoza instytucji UE; mając na uwadze, że w 2016 r. Rada ds. Kontroli Regulacyjnej dokonała przeglądu 60 odrębnych ocen skutków, z których 25 (42 %) otrzymało wstępną negatywną ocenę skutkującą zmianą i ponownym przedłożeniem Radzie ds. Kontroli Regulacyjnej; mając na uwadze, że Rada ds. Kontroli Regulacyjnej wydała następnie ogólne pozytywne oceny względem wszystkich – z wyjątkiem jednej – otrzymanych zmienionych ocen skutków; mając na uwadze, że Rada ds. Kontroli Regulacyjnej wymieniała informacje ze służbami Parlamentu na temat najlepszych praktyk i metod związanych z ocenami skutków;

K.  mając na uwadze, że zgodnie z pkt 25 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego, jeżeli przewiduje się zmianę podstawy prawnej powodującą zastąpienie zwykłej procedury ustawodawczej specjalną procedurą ustawodawczą lub procedurą nieustawodawczą, trzy instytucje przeprowadzą wymianę poglądów na ten temat; mając na uwadze, że Parlament zmienił swój Regulamin, aby wprowadzić ten przepis w życie; mając na uwadze, że przepis ten nie musiał być do tej pory stosowany;

L.  mając na uwadze, że zgodnie z pkt 27 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego trzy instytucje uznają potrzebę dostosowania całości obowiązującego ustawodawstwa do ram prawnych wprowadzonych Traktatem z Lizbony, a w szczególności potrzebę bezzwłocznego dostosowania wszystkich aktów podstawowych, które w dalszym ciągu odsyłają do procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą; mając na uwadze, że Komisja zaproponowała takie dostosowanie w grudniu 2016 r.(24); mając na uwadze, że obecnie Parlament i Rada analizują dogłębnie ten wniosek;

M.  mając na uwadze, że nowa wersja Wspólnego porozumienia w sprawie aktów delegowanych oraz właściwych standardowych klauzul jest załączona do nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego; mając na uwadze, że zgodnie z pkt 28 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego po wejściu w życie tego porozumienia trzy instytucje bez zbędnej zwłoki podejmą negocjacje mające na celu uzupełnienie wspólnego porozumienia o niewiążące kryteria stosowania art. 290 i 291 TFUE; mając na uwadze, że po przedłużających się pracach przygotowawczych negocjacje te ostatecznie rozpoczęły się we wrześniu 2017 r.;

N.  mając na uwadze, że zgodnie z pkt 29 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego trzy instytucje zobowiązują się do ustanowienia, najpóźniej do końca 2017 r., wspólnego funkcjonalnego rejestru aktów delegowanych, przedstawiającego informacje w sposób uporządkowany i przyjazny użytkownikom w celu zwiększenia przejrzystości, ułatwienia planowania i umożliwienia śledzenia cyklu życia aktu delegowanego na wszystkich jego etapach; mając na uwadze, że rejestr został utworzony i zaczął funkcjonować w grudniu 2017 r.;

O.  mając na uwadze, że pkt 32 porozumienia międzyinstytucjonalnego stanowi, iż „Komisja pełni rolę strony wspomagającej, traktując oba organy władzy ustawodawczej na równi, przy pełnym poszanowaniu ról przypisanych na mocy Traktatów trzem Instytucjom”;

P.  mając na uwadze, że zgodnie z pkt 34 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego Parlament i Rada, działając w charakterze współustawodawców, podkreśliły znaczenie utrzymania bliskich kontaktów jeszcze przed rozpoczęciem negocjacji międzyinstytucjonalnych, tak aby osiągnąć lepsze wzajemne zrozumienie stanowisk, oraz uzgodniły, że w tym celu będą ułatwiać wzajemną wymianę poglądów i informacji, w tym przez zapraszanie przedstawicieli innych instytucji do udziału w regularnych nieformalnych wymianach poglądów; mając na uwadze, że przepisy te jeszcze nie skutkowały żadnymi nowymi szczególnymi procedurami ani strukturami; mając na uwadze, że mimo iż kontakty między instytucjami stały się intensywniejsze w ramach wspólnej deklaracji w sprawie priorytetów legislacyjnych, doświadczenie komisji sugeruje, że nie istnieje systematyczne podejście do ułatwiania takiej wzajemnej wymiany poglądów oraz że pozyskanie informacji i opinii zwrotnych od Rady w kwestiach podniesionych przez państwa członkowskie nadal jest utrudnione; mając na uwadze, że Parlament uważa tę sytuację za wysoce niezadowalającą;

Q.  mając na uwadze, że w celu wzmocnienia przejrzystości procesu legislacyjnego Parlament zmienił swój Regulamin, tak aby dostosować jego przepisy w sprawie negocjacji międzyinstytucjonalnych w ramach zwykłej procedury ustawodawczej, opierając się na przepisach wprowadzonych w 2012 r.; mając na uwadze, że mimo iż wszystkie mandaty negocjacyjne Parlamentu są publiczne, sytuacja jest odmienna w przypadku mandatów Rady; mając na uwadze, że Parlament uważa tę sytuację za wysoce niezadowalającą;

R.  mając na uwadze, że zgodnie z pkt 39 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego, aby ułatwić śledzenie poszczególnych etapów procesu legislacyjnego, trzy instytucje zobowiązały się do określenia – do dnia 31 grudnia 2016 r. – sposobów dalszego rozwijania platform i narzędzi w tym zakresie w celu ustanowienia specjalnej wspólnej bazy danych na temat stanu prac nad dossier ustawodawczymi; mając na uwadze, że dotychczas nie utworzono takiej wspólnej bazy danych;

S.  mając na uwadze, że zgodnie z pkt 40 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego, w odniesieniu do negocjacji i zawierania umów międzynarodowych, trzy instytucje zobowiązały się do zorganizowania spotkania w ciągu sześciu miesięcy po wejściu w życie nowego porozumienia w celu wynegocjowania ulepszonych ustaleń praktycznych dotyczących współpracy i wymiany informacji w ramach Traktatów, zgodnie z wykładnią Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej; mając na uwadze, że takie negocjacje rozpoczęły się w listopadzie 2016 r. i nadal trwają;

T.  mając na uwadze, że współpraca regulacyjna to obecnie kluczowy instrument stosowany w międzynarodowych umowach handlowych z myślą o podjęciu dialogu regulacyjnego i osiągnięciu spójności między partnerami handlowymi; mając na uwadze, że Komisja ma nadal uczestniczyć w tym procesie i postępować w oparciu o zasady uczciwych i równych warunków konkurencji dla wszystkich zainteresowanych stron oraz zagwarantować najwyższy stopień przejrzystości w procesie podejmowania decyzji;

U.  mając na uwadze, że zgodnie z pkt 46 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego trzy instytucje potwierdzają swoje zobowiązanie do częstszego korzystania z techniki legislacyjnej zwanej przekształceniem w celu modyfikacji obowiązującego ustawodawstwa, z pełnym poszanowaniem Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 28 listopada 2001 r. w sprawie bardziej uporządkowanego wykorzystania techniki przekształcania aktów prawnych(25);

V.  mając na uwadze, że zgodnie z pkt 48 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego, w ramach wkładu do swojego programu sprawności i wydajności regulacyjnej (REFIT), Komisja zobowiązuje się do przedstawiania co roku podsumowania wyników działań Unii na rzecz uproszczenia ustawodawstwa oraz unikania nadmiernej regulacji i zmniejszania obciążeń administracyjnych, zawierającego również wnioski z corocznego badania obciążenia; mając na uwadze, że wyniki pierwszego corocznego badania obciążenia zostały zaprezentowane w dniu 24 października 2017 r. w ramach programu prac Komisji na 2018 r.;

W.  mając na uwadze, że coroczne badanie obciążenia zapewnia wyjątkową możliwość identyfikacji i monitorowania rezultatów działań UE służących zapobieganiu nadmiernej regulacji i zmniejszeniu obciążeń administracyjnych; mając na uwadze, że badanie to stanowi doskonałą okazję do wykazania wartości dodanej przepisów UE oraz zapewnienia obywatelom przejrzystości;

X.  mając na uwadze, że w nowym porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa wezwano do współpracy międzyinstytucjonalnej w celu uproszczenia istniejącego prawa unijnego oraz uniknięcia nadmiernej regulacji i obciążeń administracyjnych dla obywateli, administracji i przedsiębiorców; mając na uwadze, że Parlament podkreśla, iż w odniesieniu do międzynarodowych umów handlowych cele te nie powinny prowadzić do obniżenia standardów w zakresie ochrony środowiska, zdrowia publicznego, zdrowia pracowników, bezpieczeństwa, norm Międzynarodowej Organizacji Pracy ani praw konsumentów;

Y.  mając na uwadze, że zgodnie z pkt 50 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego trzy instytucje będą wspólnie i regularnie monitorować wdrażanie tego porozumienia, zarówno na szczeblu politycznym poprzez coroczne dyskusje, jak i na szczeblu technicznym na forum grupy ds. koordynacji międzyinstytucjonalnej; mając na uwadze, że monitorowanie na szczeblu politycznym obejmuje regularne dyskusje na forum Konferencji Przewodniczących Komisji oraz dorocznego posiedzenia podsumowującego na wysokim szczeblu; mając na uwadze, że w kontekście wspólnych deklaracji w sprawie priorytetów legislacyjnych UE, odpowiednio na rok 2017 i na lata 2018–2019, zostały ponadto ustanowione szczególne uzgodnienia dotyczące monitorowania; mając ponadto na uwadze, że doświadczenie uzyskane dotychczas przez komisje stanowi bezcenne narzędzie służące do oceny wdrażania nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego; mając na uwadze, że Komisja Prawna posiada szczególne kompetencje w zakresie lepszego stanowienia prawa i uproszczenia prawa Unii;

Wspólne zobowiązania i cele

1.  uważa, że nowe porozumienie w sprawie lepszego stanowienia prawa to przedsięwzięcie międzyinstytucjonalne, które ma na celu poprawę jakości prawodawstwa unijnego; przypomina, że prawodawstwo UE w wielu przypadkach harmonizuje lub zastępuje różnorodne zasady obowiązujące w 28 państwach członkowskich, co zapewnia wzajemny i równy dostęp do rynków krajowych oraz niższe ogólne koszty administracyjne z myślą o ustanowieniu w pełni funkcjonalnego rynku wewnętrznego;

2.  z zadowoleniem przyjmuje osiągnięte postępy i doświadczenie zdobyte w pierwszym półtorarocznym okresie stosowania nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego, a także zachęca instytucje do podejmowania dalszych wysiłków w celu pełnego wdrożenia porozumienia, w szczególności w odniesieniu do negocjacji międzyinstytucjonalnych w sprawie niewiążących kryteriów stosowania art. 290 i 291 TFUE, dostosowania wszystkich aktów podstawowych, które w dalszym ciągu odsyłają do procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą, negocjacji międzyinstytucjonalnych w sprawie praktycznych ustaleń dotyczących współpracy i wymiany informacji w odniesieniu do negocjacji i zawierania umów międzynarodowych, a także ustanowienia specjalnej wspólnej bazy danych na temat stanu prac nad dossier ustawodawczymi;

3.  przypomina, że celem nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego jest rozwinięcie bardziej otwartych i przejrzystych stosunków między trzema instytucjami w dążeniu do ustanawiania wysokiej jakości przepisów prawnych w interesie obywateli Unii; uważa, że chociaż zasada lojalnej współpracy między instytucjami wspomniana jest jedynie w pkt 9 i 32 w odniesieniu do szczególnych obszarów objętych nowym porozumieniem międzyinstytucjonalnym, należy stosować się do niej w całym cyklu legislacyjnym jako do jednej z zasad zapisanych w art. 13 TUE;

Programowanie

4.  z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie trzech instytucji do wzmocnienia rocznego i wieloletniego programowania Unii zgodnie z art. 17 ust. 1 TUE z wykorzystaniem bardziej zorganizowanej procedury z dokładnym harmonogramem; z zadowoleniem zauważa, że w pierwszym rocznym programowaniu międzyinstytucjonalnym w ramach nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego aktywnie uczestniczyły trzy instytucje, co doprowadziło do wydania wspólnego oświadczenia w sprawie priorytetów ustawodawczych Unii Europejskiej na rok 2017 obejmującego 59 kluczowych wniosków ustawodawczych określonych jako priorytetowe na 2017 r., a następnie wspólnej deklaracji w sprawie priorytetów legislacyjnych na lata 2018–2019 obejmującej 31 kluczowych wniosków ustawodawczych określonych jako priorytetowe do końca obowiązującej kadencji; w szczególności z zadowoleniem przyjmuje w tym kontekście aktywne zaangażowanie Rady oraz ufa, że będzie ono kontynuowane w przyszłości, w tym w odniesieniu do wieloletniego programowania na potrzeby nowej kadencji; uważa jednak, że priorytetowe traktowanie określonych dossier ustawodawczych uzgodnione we wspólnych deklaracjach nie powinno być wykorzystywane do wywierania nadmiernego nacisku na współustawodawców oraz że nie należy nadawać priorytetu przyspieszeniu prac kosztem jakości legislacyjnej; uznaje za istotne, by przeprowadzić ocenę sposobu stosowania obecnej praktyki i zasad dotyczących wspólnych deklaracji oraz tego, czy można wprowadzić pewne ulepszenia do Regulaminu Parlamentu w odniesieniu do negocjacji międzyinstytucjonalnych, np. w celu wzmocnienia uprawnień Przewodniczącego nadanych przez grupy polityczne;

5.  uważa, że niezmiernie ważne jest pełne konsultowanie się z komisjami parlamentarnymi w całym procesie przygotowywania i wdrażania wspólnej deklaracji;

6.  wskazuje, że nowe porozumienie międzyinstytucjonalne pozostaje bez uszczerbku dla wzajemnych zobowiązań uzgodnionych między Parlamentem a Komisją w porozumieniu ramowym z 2010 r.; przypomina w szczególności, że podczas wdrażania pkt 6–11 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego należy stosować się do ustaleń dotyczących kalendarza programu prac Komisji, ustanowionych w załączniku 4 do porozumienia ramowego z 2010 r.;

7.  uważa, że podczas prezentowania programu prac Komisja powinna, oprócz elementów wyszczególnionych w pkt 8 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego, wskazać, w jaki sposób przewidywane ustawodawstwo jest uzasadnione w świetle zasad pomocniczości i proporcjonalności, oraz określić jego europejską wartość dodaną;

8.  z zadowoleniem przyjmuje ustanowienie grupy zadaniowej Komisji ds. pomocniczości, proporcjonalności i zasady „robić mniej, ale efektywniej”, która musi działać zgodnie z nowym porozumieniem międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa na rzecz zwiększenia zaufania obywateli uznających zasadę pomocniczości za kluczowy aspekt procesu demokratycznego;

9.  wzywa Komisję do prezentowania bardziej integracyjnych, szczegółowych i wiarygodnych programów prac; wnioskuje w szczególności, by programy prac Komisji wyraźnie określały prawny charakter każdego wniosku wraz z dokładnymi i realistycznymi ramami czasowymi; wzywa Komisję do zapewnienia, by przyszłe wnioski ustawodawcze – w szczególności kluczowe pakiety legislacyjne – zostały opracowane na długo przed końcem obecnej kadencji w celu zapewnienia współustawodawcom wystarczającego czasu na pełne wykorzystanie swoich prerogatyw;

10.  zachęca do opracowania skutecznego prawodawstwa ukierunkowanego na rozwijanie ochrony zatrudnienia i konkurencyjności europejskiej ze szczególnym uwzględnieniem małych i średnich przedsiębiorstw we wszystkich sektorach gospodarki;

11.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja odpowiedziała na wystosowane przez Parlament żądanie przedłożenia wniosków dotyczących aktów Unii zgodnie z art. 225 TFUE, w większości przypadków w terminie trzech miesięcy, o którym mowa w pkt 10 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego; wskazuje jednak, że Komisja nie przyjęła właściwych komunikatów zgodnie z tym przepisem; wzywa Komisję do przyjęcia takich komunikatów w celu zapewnienia pełnej przejrzystości i odpowiedzi politycznej na wnioski wystosowane przez Parlament w swoich rezolucjach oraz z należytym uwzględnieniem odpowiednich analiz Parlamentu dotyczących europejskiej wartości dodanej i kosztu braku działań na poziomie europejskim;

12.  podkreśla znaczenie lojalnej i przejrzystej współpracy między Parlamentem, Radą i Komisją, która w wymiarze praktycznym powinna przełożyć się na podjęcie przez Komisję zobowiązania, że będzie włączać – na równym szczeblu – Parlament i Radę we wdrażanie ustaleń programowych Komisji, a także przypomina Komisji o spoczywającym na niej obowiązku szybkiego reagowania na sprawozdania z własnej inicjatywy w kwestiach ustawodawczych i nieustawodawczych; ubolewa, że niektóre sprawozdania z własnej inicjatywy pozostały bez odpowiedzi, i wzywa Komisję do wyjaśnienia współprawodawcom w terminie trzech miesięcy przyczyn wycofania aktów, oraz do udzielenia odpowiedzi, wraz z uzasadnieniem, na postulaty przedstawienia wniosków ustawodawczych i nieustawodawczych;

13.  uważa, że usunięcie wszystkich odniesień do stosowania alternatywnych metod regulacji w nowym porozumieniu międzyinstytucjonalnym pozostaje bez uszczerbku dla stanowiska Parlamentu, zgodnie z którym instrumenty tzw. miękkiego prawa powinny być stosowane jedynie z największą ostrożnością i z należytym uzasadnieniem, bez szkody dla pewności prawnej i jasności obowiązującego prawa, a także po konsultacji z Parlamentem(26); wyraża ponadto obawę, że brak wyraźnych ograniczeń dotyczących stosowania prawa miękkiego może nawet zachęcać do odwoływania się do niego, bez gwarancji, że Parlament będzie w stanie sprawować kontrolę;

14.  zachęca Radę i Komisję do wyrażenia zgody, by alternatywne metody regulacji, pod warunkiem że są bezwzględnie konieczne, były ujęte w dokumentach rocznego i wieloletniego programowania, aby umożliwić ich odpowiednią identyfikację i kontrolę ze strony ustawodawców;

Narzędzia lepszego stanowienia prawa

15.   podkreśla, że oceny skutków mogą zapewniać wkład w decyzje polityczne, ale nie mogą być ich substytutem ani nie mogą powodować nieuzasadnionych opóźnień w procesie ustawodawczym; podkreśla, że w trakcie całego procesu ustawodawczego i we wszystkich ocenach wpływu proponowanych przepisów należy zwrócić szczególną uwagę na potencjalne skutki dla tych podmiotów, które mają najmniej okazji do przekazania decydentom swoich obaw, w tym MŚP, społeczeństwa obywatelskiego, związków zawodowych i innych podmiotów, które nie mogą korzystać z łatwego dostępu do instytucji; uważa, że w ocenach skutków należy w równym stopniu zwracać uwagę w szczególności na ocenę skutków społecznych, zdrowotnych i środowiskowych oraz że trzeba oceniać wpływ na prawa podstawowe obywateli oraz równouprawnienie płci;

16.   przypomina, że MŚP stanowią 99 % wszystkich przedsiębiorstw w UE, generują 58 % obrotów w UE i zatrudniają dwie trzecie całkowitej liczby zatrudnionych w sektorze prywatnym; przypomina ponadto, że w programie Small Business Act Komisja zobowiązała się stosować zasadę „najpierw myśl na małą skalę” w procesie kształtowania polityki oraz że zasada ta obejmuje wykonywanie testu MŚP służącego ocenie wpływu przyszłych przepisów i inicjatyw administracyjnych na MŚP(27); przypomina, że w swojej decyzji z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego Parlament stwierdził, że brzmienie nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego nie zobowiązuje wystarczająco trzech instytucji do włączenia do ich ocen skutków MŚP oraz badań konkurencyjności(28); podkreśla znaczenie wpływu na konkurencyjność oraz innowacyjność oraz zwrócenia uwagi na potrzeby MŚP na wszystkich etapach cyklu legislacyjnego, a także uwzględniania tych elementów i wyraża zadowolenie, że wytyczne Komisji dotyczące lepszego stanowienia prawa zawierają zalecenie, by potencjalne skutki dla MŚP i konkurencyjności były w stosownych przypadkach koniecznie i systematycznie uwzględniane i zgłaszane we wszystkich ocenach skutków; zauważa, że testom MŚP często brakuje odpowiedniej jakości i spójności zastosowania; wzywa Komisję do rozważenia, w jaki sposób skutki dla MŚP mogłyby być jeszcze lepiej uwzględniane, oraz zamierza uważnie monitorować tę kwestię w nadchodzących latach;

17.  apeluje do Komisji, by – w kontekście lepszego stanowienia prawa – dokładniej oceniała konsekwencje społeczne i środowiskowe prowadzonej polityki oraz wpływ na prawa podstawowe obywateli, mając jednocześnie na uwadze koszty braku prawodawstwa na szczeblu unijnym, jak również fakt, iż analizy kosztów i korzyści są tylko jednym z wielu kryteriów;

18.  ponownie wzywa do obowiązkowego włączenia do wszystkich ocen skutków regulacji wyważonej analizy średnio- i długoterminowych skutków gospodarczych, społecznych, środowiskowych i zdrowotnych;

19.  apeluje do Komisji, by wykorzystywała oceny skutków i oceny ex post do badania zgodności inicjatyw, wniosków lub obowiązujących aktów prawnych z celami zrównoważonego rozwoju, a także ich oddziaływania na postępy w realizowaniu i wdrażaniu tych celów;

20.  przypomina, że pomysł dotyczący uzupełniającego, doraźnego niezależnego panelu technicznego zawarty we wstępnym wniosku Komisji w sprawie nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego nie był w dalszym zakresie rozpatrywany w trakcie negocjacji; zaznacza, że celem utworzenia takiego panelu było zwiększenie niezależności, przejrzystości i obiektywności ocen skutków; przypomina, że zgodnie z pkt 15 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego Parlament i Rada, jeżeli uznają to za stosowne i konieczne, będą dokonywać oceny skutków w związku z proponowanymi przez siebie istotnymi zmianami wniosku Komisji, niezbędnymi do niezwłocznego podjęcia świadomej i przemyślanej decyzji; przypomina swoim komisjom o znaczeniu korzystania z tego narzędzia w razie potrzeby;

21.  z zadowoleniem przyjmuje odniesienie w nowym porozumieniu międzyinstytucjonalnym do włączenia zasad pomocniczości i proporcjonalności do zakresu ocen skutków; podkreśla w tym względzie, że oceny skutków powinny zawsze obejmować dogłębną i rygorystyczną analizę zgodności wniosku z zasadami pomocniczości i proporcjonalności oraz określać europejską wartość dodaną;

22.  zauważa, że wielu wnioskom Komisji nie towarzyszyły oceny skutków oraz że komisje wyraziły obawy, że jakość i poziom szczegółowości ocen skutków są różne, od kompleksowych po raczej powierzchowne; wskazuje, że na pierwszym etapie stosowania nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego 20 z 59 wniosków Komisji ujętych we wspólnym oświadczeniu na rok 2017 nie towarzyszyły oceny skutków; przypomina w tym względzie, że mimo iż przewiduje się w każdym razie, że inicjatywom o oczekiwanych istotnych skutkach społecznych, gospodarczych i środowiskowych powinna towarzyszyć ocena skutków, w pkt 13 porozumienia międzyinstytucjonalnego stwierdzono również, że inicjatywom ujętym w programie prac Komisji lub we wspólnej deklaracji powinna co do zasady towarzyszyć ocena skutków;

23.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że porozumienie międzyinstytucjonalne zakłada konieczność uwzględniania, przy ustanawianiu programu prac legislacyjnych, analizy potencjalnej „europejskiej wartości dodanej” wszelkich proponowanych działań Unii oraz ocenę „kosztu braku działań na poziomie europejskim” w przypadku niepodjęcia działań na poziomie Unii; podkreśla, że szacunkowy koszt braku działań na poziomie europejskim wynosi 1,75 bln EUR rocznie, czyli 12% unijnego PKB (2016 r.); w tym kontekście docenia pracę Dyrekcji ds. Oceny Skutków Regulacji i Europejskiej Wartości Dodanej Biura Analiz Parlamentu Europejskiego (EPRS);

24.  wzywa Komisję do dalszego wyjaśnienia, jak zamierza oceniać koszt braku działań na poziomie europejskim – między innymi koszt dla producentów, konsumentów, pracowników, administracji i środowiska wynikający z braku zharmonizowanego ustawodawstwa na szczeblu europejskim lub w przypadku, gdy rozbieżne przepisy krajowe powodują dodatkowe koszty i ograniczają skuteczność polityki – zgodnie w pkt 10 i 12 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego; wskazuje, że taka ocena powinna być przeprowadzana nie tylko w przypadku klauzul wygaśnięcia, pod koniec programu lub gdy przewidywane jest uchylenie, ale powinna być także rozważana w przypadkach, gdy działanie lub ustawodawstwo na szczeblu UE nie zostało jeszcze wdrożone lub nie jest jeszcze poddawane przeglądowi;

25.  przypomina, że wcześniejsza Rada ds. Ocen Skutków została zastąpiona nową Radą ds. Kontroli Regulacyjnej, dzięki czemu zwiększona została jej niezależność; ponownie podkreśla, że należy zapewnić niezależność, przejrzystość i obiektywność Rady ds. Kontroli Regulacyjnej i jej prac, a jej członkowie nie powinni być poddawani jakiejkolwiek kontroli politycznej(29); podkreśla, że Komisja powinna zapewnić, aby wszystkie opinie Rady ds. Kontroli Regulacyjnej, także negatywne, były podawane do wiadomości publicznej i udostępniane w momencie publikacji odnośnych ocen skutków; wzywa do dokonania oceny skuteczności Rady ds. Kontroli Regulacyjnej w pełnieniu funkcji nadzoru oraz zapewniania obiektywnego doradztwa w sprawie ocen skutków;

26.  wskazuje, że Dyrekcja ds. Oceny Skutków Regulacji i Europejskiej Wartości Dodanej Parlamentu utworzona w ramach jego służb administracyjnych pomaga komisjom parlamentarnym oraz oferuje im różnorodne usługi, na które należy udostępnić wystarczające zasoby, aby zagwarantować dostępność najlepszego możliwego wsparcia dla posłów i komisji; zauważa z uznaniem, że Konferencja Przewodniczących Komisji przyjęła zaktualizowaną wersję „Podręcznika dotyczącego ocen skutków – wytyczne dla komisji” w dniu 12 września 2017 r.;

27.  wzywa wszystkie komisje do systematycznego przeglądu przygotowywanych przez Komisję ocen skutków oraz przeglądu prowadzonej przez Parlament analizy ex ante ocen skutków na jak najwcześniejszym etapie procesu legislacyjnego.

28.   przypomina, że zgodnie z pkt 14 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego przy rozpatrywaniu wniosków ustawodawczych Komisji Parlament Europejski i Rada będą w pełni brać pod uwagę oceny skutków sporządzone przez Komisję; przypomina w tym kontekście, że komisje parlamentarne mogą zwracać się do Komisji o zaprezentowanie oceny skutków i wybranego rozwiązania politycznego na pełnym posiedzeniu komisji, i zachęca swoje komisje do korzystania z tej możliwości na bardziej regularnej zasadzie, jak również z możliwości zapoznania się ze wstępną oceną sporządzonej przez Komisję oceny skutków, prezentowaną przez własne służby Parlamentu; podkreśla jednak, że nie może to prowadzić do ograniczenia swobody działania współprawodawców;

29.  z zadowoleniem przyjmuje możliwość uzupełniania przez Komisję własnych ocen skutków w procesie ustawodawczym; uważa, że pkt 16 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego powinien być interpretowany w taki sposób, że Komisja na wniosek Parlamentu lub Rady powinna z zasady niezwłocznie przekazywać takie uzupełniające oceny skutków;

30.  podkreśla wagę terminowego, publicznego i przejrzystego zaangażowania zainteresowanych stron i konsultacji z nimi, przy czym należy zapewnić wystarczający czas na udzielenie konstruktywnych odpowiedzi; podkreśla znaczenie prowadzenia konsultacji publicznych przez Komisję we wszystkich językach urzędowych na etapie przygotowywania wniosku;

31.  przypomina, że zgodnie z pkt 17 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa „każda z trzech instytucji sama odpowiada za ustalenie, w jaki sposób zorganizować własne prace w zakresie oceny skutków, w tym wewnętrzne zasoby organizacyjne i kontrolę jakości”;

32.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w pkt 17 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego trzy instytucje zobowiązały się do wymiany informacji o najlepszych praktykach i metodach dotyczących ocen skutków; jest zdania, że powinno to obejmować w miarę możliwości wymianę surowych danych leżących u podstawy oceny skutków sporządzonej przez Komisję, w szczególności w przypadku, gdy Parlament zdecyduje o uzupełnieniu oceny skutków Komisji własnymi dalszymi pracami; w tym celu zachęca służby trzech instytucji do współpracy w maksymalnym możliwym zakresie, w tym w odniesieniu do wspólnych sesji szkoleniowych dotyczących metodyki oceny skutków, w dążeniu ponadto do osiągnięcia przyszłej wspólnej metodyki międzyinstytucjonalnej;

33.  zwraca uwagę, że zgodnie z pkt 18 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego „pierwotna ocena skutków sporządzona przez Komisję i wszelkie dodatkowe prace w zakresie oceny skutków prowadzone w ramach procesu legislacyjnego” powinny być podawane do wiadomości publicznej przed końcem procesu legislacyjnego w trosce o przejrzystość wobec obywateli i zainteresowanych stron;

34.  podtrzymuje swoje stanowisko, zgodnie z którym zainteresowane strony, w tym związki zawodowe i społeczeństwo obywatelskie, powinny być w stanie zapewniać skuteczny wkład w proces oceny skutków na jak najwcześniejszym etapie konsultacji, i zachęca Komisję w tym celu do bardziej systematycznego korzystania z planów działania i wstępnych ocen skutków oraz publikowania ich w odpowiednim czasie na początku procesu oceny skutków;

35.  z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie Komisji do przeprowadzania szerokich konsultacji przed przyjęciem wniosku oraz zachęca w szczególności MŚP, społeczeństwo obywatelskie i innych użytkowników końcowych do bezpośredniego uczestnictwa w konsultacjach; zauważa z zadowoleniem, że zmienione wytyczne Komisji dotyczące lepszego stanowienia prawa zmierzają w tym kierunku;

36.  zwraca uwagę na nowe przepisy dotyczące konsultacji publicznych i konsultacji z zainteresowanymi stronami, które powinny służyć jako istotne narzędzie zarówno na etapie przygotowywania, jak i w trakcie całego procesu legislacyjnego;

37.  apeluje do Komisji o przestrzeganie obowiązkowych terminów sprawozdań z wykonania oraz przeglądu dyrektyw i rozporządzeń;

38.  podkreśla znaczenie ocen ex post obowiązującego ustawodawstwa, zgodnie z zasadą „najpierw oceniaj”, oraz zaleca, by w miarę możliwości przybierały one formę ocen skutków ex post wykorzystujących tę samą metodykę co ocena skutków ex ante dotycząca tego samego aktu prawnego, tak aby umożliwić lepszą ewaluację skuteczności tego aktu;

39.  z zadowoleniem przyjmuje pkt 22 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego, zgodnie z którym w celu wsparcia procesu ewaluacji obowiązującego ustawodawstwa trzy instytucje zgadzają się na ustanowienie w ustawodawstwie, w stosownych przypadkach, wymogów dotyczących sprawozdawczości, monitorowania i ewaluacji, przy czym należy unikać nadmiernej regulacji i obciążeń administracyjnych, zwłaszcza dla państw członkowskich; odnotowuje wyzwania związane z gromadzeniem danych w państwach członkowskich na temat skuteczności ustawodawstwa oraz zachęca Komisję i państwa członkowskie do zintensyfikowania wysiłków w tym obszarze;

40.  z zadowoleniem przyjmuje pkt 23 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego, zgodnie z którym trzy instytucje zgadzają się, by systematycznie rozważać zasadność stosowania klauzul przeglądowych w ustawodawstwie; wzywa Komisję do włączania w odpowiednim przypadku klauzul przeglądowych do swoich wniosków, a w przeciwnym wypadku do określenia powodów niezastosowania się do tej ogólnej zasady;

Instrumenty prawne

41.   z zadowoleniem przyjmuje zobowiązania Komisji dotyczące zakresu uzasadnienia towarzyszącego każdemu jej wnioskowi; wyraża szczególne zadowolenie z faktu, że Komisja wyjaśni także zasadność zaproponowanych środków w świetle zasad pomocniczości i proporcjonalności; podkreśla w tym względzie znaczenie wzmocnionych i kompleksowych ocen oraz uzasadnienia w odniesieniu do zgodności z tymi zasadami, a także europejskiej wartości dodanej zaproponowanych środków;

42.  uważa, że konieczna jest spójność między uzasadnieniem a oceną skutków związaną z tym samym wnioskiem; zwraca się zatem do Komisji o zapewnienie takiej spójności oraz wyjaśnienie dokonanych wyborów w przypadku niezastosowania się do wniosków wynikających z oceny skutków;

43.  zwraca uwagę, że w pkt 25 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego Komisja zobowiązała się jedynie do uwzględnienia w należyty sposób różnicy między rozporządzeniami i dyrektywami co do ich charakteru i skutków; powtarza swój wniosek, że – stosując takie samo podejście jak ujęte w sprawozdaniu Montiego – przy opracowywaniu wniosków ustawodawczych należy w większym stopniu korzystać z rozporządzeń(30), zgodnie z wymogami prawnymi ustanowionymi w Traktatach dotyczącymi ich stosowania w celu zapewnienia spójności, prostoty i pewności prawa w całej Unii;

44.  z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie trzech instytucji do wymiany poglądów na temat zmiany podstawy prawnej, zgodnie z pkt 25 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego; podkreśla rolę i wiedzę fachową Komisji Prawnej w weryfikowaniu podstaw prawnych(31); przypomina stanowisko Parlamentu, zgodnie z którym będzie on sprzeciwiać się wszelkim próbom podważenia kompetencji ustawodawczych Parlamentu w drodze bezzasadnych zmian podstawy prawnej; zachęca Radę do pełnego przestrzegania swojego zobowiązania na rzecz kontynuowania dialogu z Parlamentem w przypadku braku jednomyślności co do proponowanej podstawy prawnej, zwłaszcza w odniesieniu do politycznie wrażliwych dossier;

45.  podkreśla, że wybór podstawy prawnej wniosku Komisji powinien zostać dokonany na obiektywnych przesłankach podlegających kontroli sądowej; podkreśla jednak prawo Parlamentu – jako współprawodawcy – do proponowania zmian w podstawie prawnej w oparciu o wykładnię traktatów;

Akty delegowane i wykonawcze

46.  podkreśla znaczenie zasady zapisanej w pkt 26 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego i powtarza, że to ustawodawca posiada mandat do decydowania – z zastrzeżeniem postanowień Traktatów i w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej – czy i w jakim zakresie można skorzystać z aktów delegowanych oraz czy i w jakim zakresie można skorzystać z aktów wykonawczych(32);

47.  odnotowuje, że przekazanie uprawnień Komisji nie jest wyłącznie zagadnieniem technicznym, ale może dotyczyć delikatnych kwestii politycznych o istotnym znaczeniu dla obywateli UE, konsumentów i przedsiębiorstw;

48.  z zadowoleniem przyjmuje wysiłki podejmowane przez Komisję w celu dostosowania się do ustanowionego w pkt 27 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego terminu dostosowania wszystkich aktów podstawowych, które w dalszym ciągu odsyłają do procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą; uważa ponadto, że zasadniczo wszystkie sprawy, które wcześniej rozstrzygane były na podstawie procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą, powinny obecnie zostać dostosowane do art. 290 TFUE, a zatem przekształcone w akty delegowane(33);

49.  ostrzega, że włączenie obowiązku systematycznego odwoływania się przez Komisję do ekspertów państw członkowskich w związku z przygotowywaniem aktów delegowanych nie powinno być równoznaczne z upodabnianiem danej procedury do procedury ustanowionej w odniesieniu do przygotowywania aktów wykonawczych, w szczególności w zakresie prerogatyw proceduralnych powierzonych tym ekspertom; uważa, że może to także zatrzeć różnice między dwoma rodzajami aktów w takim zakresie, iż mogłoby to de facto oznaczać odrodzenie się procedury komitetowej obowiązującej w okresie przed przyjęciem Traktatu z Lizbony;

50.  wyraża niezadowolenie z faktu, że pomimo ustępstw ze strony Parlamentu Rada nadal bardzo niechętnie akceptuje akty delegowane w przypadku spełnienia kryteriów określonych w art. 290 TFUE; przypomina, że zgodnie z motywem 7 nowe porozumienie międzyinstytucjonalne powinno ułatwiać negocjacje w ramach zwykłej procedury ustawodawczej oraz ulepszać stosowanie art. 290 i 291 TFUE; wskazuje, że w kilku dossier ustawodawczych Rada nalegała jednak na powierzenie uprawnień wykonawczych na podstawie art. 291 TFUE lub włączenie wszystkich elementów in abstracto kwalifikujących się do przekazania uprawnień lub powierzenia uprawnień wykonawczych w samym akcie podstawowym; wyraża rozczarowanie, że w takich przypadkach Komisja nie broniła swoich pierwotnych wniosków;

51.  wyraża głębokie zaniepokojenie z powodu niemal systematycznych wysiłków Rady, by zastępować akty delegowane aktami wykonawczymi; za niedopuszczalne uważa szczególnie to, że Rada usiłuje wykorzystywać dostosowania po Traktacie z Lizbony do zastępowania procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą stosowaniem aktów wykonawczych w miejsce aktów delegowanych;

52.  z zadowoleniem przyjmuje rozpoczęcie negocjacji międzyinstytucjonalnych, o których mowa w pkt 28 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego; potwierdza stanowisko w sprawie niewiążących kryteriów stosowania art. 290 i art. 291 TFUE ustanowione w swojej rezolucji z dnia 25 lutego 2014 r.(34); uważa, że powinny one stanowić podstawę dla tych negocjacji;

53.  przypomina, że elementy istotne politycznie, takie jak unijne wykazy lub rejestry produktów czy substancji, powinny pozostać nieodłączną częścią aktu podstawowego – w stosownych przypadkach w postaci załączników – i w związku z tym powinny być zmieniane jedynie w drodze aktów delegowanych; podkreśla, że w trosce o pewność prawa należy unikać tworzenia samodzielnych wykazów;

54.  uważa, że kryteria stosowania art. 290 i 291 TFUE muszą uwzględniać orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości, takie jak wydane w sprawach dotyczących produktów biobójczych, aktów delegowanych w sprawie instrumentu „Łącząc Europę” oraz mechanizmu wzajemności wizowej(35);

55.  z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie Komisji do korzystania z grup ekspertów, przeprowadzania konsultacji z docelowymi zainteresowanymi stronami i konsultacji społecznych, jeśli na wczesnym etapie przygotowywania projektów aktów wykonawczych potrzebna będzie szersza wiedza specjalistyczna, w stosownych przypadkach; uważa, że w przypadku zainicjowania takiego procesu konsultacji należy należycie poinformować o tym Parlament;

56.  zauważa z uznaniem, że zgodnie z pkt 28 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego Komisja zgodziła się na udzielanie Parlamentowi i Radzie równego dostępu do wszystkich informacji na temat aktów delegowanych i wykonawczych, w związku z czym otrzymają one wszystkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że eksperci z Parlamentu i Rady będą mieć zapewnioną możliwość systematycznego udziału w poświęconych przygotowywaniu aktów delegowanych posiedzeniach grup ekspertów z Komisji, na które zapraszani są eksperci z państw członkowskich; wzywa Komisję do wywiązywania się z tego zobowiązania w autentyczny i konsekwentny sposób; zauważa, że taki dostęp został już zwiększony;

57.  podkreśla potrzebę poprawy nieformalnej współpracy w fazie przygotowawczej aktów delegowanych i aktów wykonawczych; ostrzega, aby podczas przygotowywania aktów delegowanych i aktów wykonawczych nie zapominać o tym, jaki był zamiar współustawodawców wyrażony w akcie prawodawczym i będący elementem celu tego aktu; podkreśla znaczenie rejestru aktów delegowanych, który już obowiązuje;

58.  ubolewa nad faktem, że w wielu przypadkach Komisja uznaje środki 2. stopnia proponowane przez trzy organy ds. usług finansowych (ESMA, EUNB i EIOPA) za przyjęte bez zmian, co skraca dostępny Parlamentowi czas na kontrolę w wypadku wprowadzania istotnych lub licznych zmian;

59.  pochwala szybkie postępy dokonane na szczeblu międzyinstytucjonalnym w zakresie ustanawiania wspólnego funkcjonalnego rejestru aktów delegowanych oraz z zadowoleniem przyjmuje jego oficjalne uruchomienie w dniu 12 grudnia 2017 r.;

60.  czeka na rozpoczęcie stosowania uporządkowanego i przyjaznego użytkownikom funkcjonalnego rejestru aktów delegowanych, który został opublikowany w dniu 12 grudnia 2017 r. i powstał na wniosek Parlamentu;

61.  zauważa, że udoskonalone procedury ustawodawcze na szczeblu UE, a także terminowa i pogłębiona współpraca międzyinstytucjonalna mogą prowadzić do bardziej spójnego i ujednoliconego stosowania prawa UE;

Przejrzystość i koordynacja procesu legislacyjnego

62.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że zgodnie z pkt 32 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego Parlament i Rada, jako współustawodawcy, są równe w wykonywaniu swoich uprawnień, a Komisja musi pełnić rolę strony wspomagającej, traktując oba organy władzy ustawodawczej na równi; przypomina, że zasada ta jest już zapisana w Traktacie z Lizbony; domaga się w związku z tym, aby Komisja udostępniała, a w razie możliwości upubliczniała obydwu ustawodawcom w tym samym czasie wszelkie istotne dokumenty związane z wnioskami ustawodawczymi, w tym dokumenty robocze;

63.  wyraża ubolewanie, że pkt 33 i 34 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego nie doprowadziły jeszcze do poprawy przepływu informacji z Rady, w szczególności ponieważ wydaje się, iż zasadniczo brakuje informacji na temat kwestii podnoszonych przez państwa członkowskie w Radzie i nie istnieje systematyczne podejście do ułatwiania wzajemnej wymiany poglądów i informacji; zauważa z niepokojem, że przepływ informacji zwykle bardzo różni się w przypadku poszczególnych prezydencji i jest różny w obrębie służb Sekretariatu Generalnego Rady; podkreśla asymetryczny dostęp do informacji współprawodawców, ponieważ Rada może brać udział w posiedzeniach komisji parlamentarnych, lecz przedstawiciele Parlamentu nie są zapraszani na posiedzenia grup roboczych Rady; uważa w związku z tym, że pożądane jest konsekwentnie przejrzyste podejście; sugeruje, że Rada powinna z zasady prowadzić wszystkie posiedzenia w sposób jawny, jak to robi Parlament;

64.  wnioskuje o pełne wdrożenie pkt 33 i 34 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego; zwraca się w szczególności do Rady o przekazywanie Parlamentowi porządków obrad, dokumentów roboczych oraz wniosków prezydencji sporządzonych przez grupy robocze i Komitet Stałych Przedstawicieli Rządów Państw Członkowskich (Coreper) w sposób regularny i zorganizowany w celu zapewnienia takiego samego poziomu informacji między współustawodawcami; uważa, że pkt 33 i 34 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego powinny być interpretowane w taki sposób, że oprócz nieformalnej wymiany poglądów Parlament może być zapraszany do oddelegowania przedstawiciela na posiedzenia grup roboczych Rady i Coreper-u;

65.  podkreśla, że zgodnie z odpowiednio pkt 35 i 36 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego do synchronizacji i przyspieszenia procesu legislacyjnego można dążyć jedynie przy pełnym zachowaniu prerogatyw każdej instytucji; uważa zatem, że w żadnym wypadku synchronizacja i przyspieszenie nie mogą wiązać się z narzuceniem harmonogramu Parlamentowi i innym instytucjom;

66.  domaga się zintensyfikowania wysiłków w celu utworzenia specjalnej wspólnej bazy danych na temat stanu prac nad dossier ustawodawczymi, o której mowa w pkt 39 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego; przypomina, że ta baza danych powinna zawierać informacje na temat wszystkich etapów procedury ustawodawczej, aby ułatwić jej śledzenie; sugeruje, że powinna ona również zawierać informacje na temat procesu oceny skutków;

67.  przypomina trzem instytucjom UE, że należy poczynić dalsze postępy w tworzeniu specjalnej wspólnej bazy danych dotyczących aktualnej sytuacji w zakresie wniosków legislacyjnych;

68.  proponuje, aby Rada odbywała co najmniej jedno posiedzenie z Parlamentem w ramach procedury konsultacji, tak aby Parlament mógł przedstawić i uzasadnić przyjęte poprawki, a Rada mogła przedstawić swoje stanowisko w odniesieniu do każdej z nich; proponuje, aby w każdym przypadku Rada udzielała odpowiedzi na piśmie;

69.  sugeruje, aby Parlament przeprowadził badanie ilościowe dotyczące stopnia skuteczności procedury konsultacji;

70.  nawołuje Komisję, aby przestrzegała ram czasowych określonych w rozporządzeniu w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru przy podejmowaniu decyzji o zatwierdzeniu, zmianie lub niezatwierdzeniu projektów standardów technicznych, a także aby – jako minimum – oficjalnie informowała współustawodawców z odpowiednim wyprzedzeniem, gdyby w drodze wyjątku nie mogła dotrzymać tych ram czasowych, a także podawała powody takiego stanu rzeczy; podkreśla fakt, że ostatnio Komisja wielokrotnie uchybiła temu obowiązkowi; przypomina Komisji, że celem procedur, w ramach których Parlament stwierdza, że nie ma zastrzeżeń co do danego aktu, nie jest rekompensowanie opóźnień występujących po stronie Komisji, a stosowanie tych procedur wywiera istotny wpływ na ilość czasu, jakim Parlament dysponuje, aby wykonywać swoje uprawnienia kontrolne;

71.  z zadowoleniem przyjmuje rozpoczęcie negocjacji międzyinstytucjonalnych, o których mowa w pkt 40 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego, w listopadzie 2016 r.; zauważa z rozczarowaniem, że po ponad roku rozmów, dwóch rundach negocjacji na szczeblu politycznym oraz szeregu posiedzeń na szczeblu technicznym nie osiągnięto jeszcze porozumienia pomimo jasnego i utrwalonego orzecznictwa;

72.  z zadowoleniem przyjmuje pisemne briefingi otrzymywane od Komisji przed konferencjami międzynarodowymi oraz codzienne briefingi ustne przekazywane w trakcie tych konferencji przez prezydencję Rady i Komisję;

73.  ubolewa nad tym, że podczas konferencji międzynarodowych Parlament nie może uczestniczyć w spotkaniach koordynacyjnych UE jako obserwator;

74.  zwraca się do trzech instytucji UE o zakończenie – w odpowiednim czasie – negocjacji w sprawie usprawnionych praktycznych ustaleń dotyczących współpracy i wymiany informacji, zapoczątkowanych w listopadzie 2016 r. zgodnie z pkt 40 Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa;

75.  przypomina Radzie i Komisji, że ustalenia praktyczne odnoszące się do umów międzynarodowych muszą być zgodne z Traktatami, w szczególności z art. 218 ust. 10 TFUE, oraz muszą uwzględniać orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości, takie jak wydane w sprawach dotyczących Tanzanii i Mauritiusu(36);

76.  apeluje do innych instytucji o przestrzeganie traktatów i innych uregulowań oraz o poszanowanie odpowiedniego orzecznictwa w celu zapewnienia, by Parlament:

a.  był niezwłocznie, w pełni i prawidłowo informowany przez cały cykl obowiązywania umów międzynarodowych w sposób proaktywny, uporządkowany i sprawny, bez osłabiania pozycji negocjacyjnej UE, oraz miał wystarczająco dużo czasu na wyrażenie opinii na wszystkich etapach i zapewnienie, by zostały one wzięte pod uwagę w największym możliwym zakresie;

b.  był prawidłowo informowany i angażowany na etapie wdrażania umów, zwłaszcza w odniesieniu do decyzji podejmowanych przez organy ustanowione na mocy umów, oraz mógł w pełni wykonywać swe prawa jako współprawodawca, jeżeli decyzje te mają wpływ na prawo UE;

c.  był proaktywnie powiadamiany o stanowisku Komisji na forach międzynarodowych, takich jak WTO, UNCTAD, OECD, UNDP, FAO i Rada Praw Człowieka ONZ;

77.  uważa, że niezbędne jest horyzontalne poszanowanie ugruntowanej praktyki oczekiwania na zgodę Parlamentu przed tymczasowym zastosowaniem postanowień dotyczących handlu i inwestycji, zawartych w umowach o dużym znaczeniu politycznym, do czego zobowiązała się również komisarz C. Malmström na wysłuchaniu w dniu 29 września 2014 r.; wzywa Radę, Komisję i Europejską Służbę Działań Zewnętrznych do stosowania tej praktyki nadal w przypadku wszystkich umów międzynarodowych;

78.  zauważa, że Parlament jest gotów ponownie wnieść sprawę do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, aby zagwarantować poszanowanie uprawnień Parlamentu, jeżeli w najbliższej przyszłości nie zostaną poczynione decydujące postępy w negocjacjach nad pkt 40 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa;

79.  zauważa, że każda z instytucji powinna zdawać sobie sprawę, iż jej odpowiedzialność jako prawodawcy nie kończy się wraz z zawarciem umów międzynarodowych; podkreśla potrzebę ścisłego monitorowania procesu wdrażania oraz konieczność nieustannego podejmowania wysiłków w trosce o to, aby cele zawarte w umowach były realizowane; apeluje do instytucji, by na etapie wdrażania i oceny umów międzynarodowych stosowały sprawdzone wzorce działania i podejście oparte na współpracy;

80.  zauważa, że oceny skutków zawierające analizę sytuacji w zakresie praw człowieka mogą być ważnym narzędziem w negocjowaniu umów handlowo-inwestycyjnych, które pomoże stronom w przestrzeganiu zobowiązań w zakresie praw człowieka, oraz przypomina o wiążącym charakterze umów takich jak Międzynarodowy Pakt Praw Gospodarczych, Społecznych i Kulturalnych;

81.  apeluje do Komisji i Rady, by zgodnie z treścią opinii Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej 2/15 z dnia 16 maja 2017 r. w pełni przestrzegały podziału kompetencji między UE i jej państwa członkowskie przy przyjmowaniu wytycznych negocjacyjnych i prowadzeniu negocjacji, w odniesieniu do podstawy prawnej wniosków o złożenie podpisu i zawarcie umowy, a w szczególności jeżeli chodzi o podpis w Radzie i zawieranie przez nią międzynarodowych umów handlowych;

82.  wzywa przedstawicieli europejskich do zwracania szczególnej uwagi na spójność między normami/wymogami międzynarodowymi a przyjętym wiążącym prawodawstwem unijnym;

83.  wzywa Komisję do ujawniania dokumentów przedstawiających jej stanowisko w organizacjach międzynarodowych, które określają normy w dziedzinach finansowych, monetarnych i regulacyjnych, w szczególności w Bazylejskim Komitecie Nadzoru Bankowego; domaga się, by Parlament był w pełni informowany na wszystkich etapach opracowywania norm międzynarodowych, które mogą mieć wpływ na prawo UE;

84.  wzywa do nawiązania i sformalizowania dialogu finansowego w sprawie przyjmowania i spójności stanowisk europejskich przed przystąpieniem do istotnych negocjacji międzynarodowych, zgodnie z przyjętą przez Parlament rezolucją w sprawie roli UE w ramach międzynarodowych instytucji i organów finansowych, walutowych i regulacyjnych; podkreśla, że na podstawie szczegółowych wytycznych, które mogą być uzupełniane proaktywnymi rezolucjami „ukierunkowującymi”, stanowiska te należy omawiać i podawać do wiadomości z wyprzedzeniem oraz zapewnić działania następcze i regularną sprawozdawczość ze strony Komisji w zakresie stosowania tych wytycznych;

85.   przypomina swoje oświadczenie z dnia 15 marca 2018 r. w sprawie lokalizacji siedziby Europejskiej Agencji Leków, w którym Parlament wyraził ubolewanie, że nie uwzględniono należycie jego roli i praw współprawodawcy względem Rady;

86.   uznaje mandat zatwierdzony przez Coreper w dniu 6 grudnia 2017 r. dotyczący stanowiska Rady w sprawie proponowanego przez Komisję obowiązkowego rejestru służącego przejrzystości; wzywa wszystkie strony do zakończenia negocjacji w duchu dobrej współpracy w celu poprawy przejrzystości procesu legislacyjnego;

Wdrożenie i stosowanie ustawodawstwa Unii

87.  podkreśla znaczenie zasady ustanowionej w pkt 43 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego, zgodnie z którą, jeżeli w ramach transpozycji dyrektyw do prawa krajowego państwa członkowskie zdecydują się dodać elementy, które nie pozostają w żadnym związku ze wspomnianym ustawodawstwem Unii, takie dodane elementy należy wskazać wprost w akcie transponującym (lub aktach transponujących) lub też w powiązanych dokumentach; zauważa, że nadal często brakuje takich informacji; wzywa Komisję i państwa członkowskie do wspólnego i spójnego rozwiązania problemu braku przejrzystości i innych problemów związanych z nadmiernie rygorystycznym wdrażaniem(37);

88.  jest zdania, że przy wdrażaniu i transponowaniu aktów unijnych należy wyraźnie odróżnić przypadki nadmiernie rygorystycznego wdrażania przepisów – kiedy to państwa członkowskie wprowadzają dodatkowe wymogi administracyjne niepowiązane z prawodawstwem unijnym – i ustanawianie wyższych standardów wykraczających poza ogólnounijne minimalne standardy w zakresie ochrony środowiska i konsumentów, a także opieki zdrowotnej i bezpieczeństwa żywności;

89.   uważa, że w celu ograniczenia nadmiernie rygorystycznego wdrażania i powiązanych problemów trzy instytucje powinny zobowiązać się do przyjęcia ustawodawstwa UE, które jest jasne, łatwe do transponowania i posiada konkretną europejską wartość dodaną; przypomina, że mimo iż należy unikać zbędnych obciążeń administracyjnych, nie powinno to uniemożliwiać państwom członkowskim utrzymywania lub przyjmowania bardziej ambitnych środków oraz przyjmowania wyższych norm społecznych, środowiskowych i dotyczących ochrony konsumentów w przypadkach, gdy w prawie Unii zdefiniowane są jedynie minimalne normy;

90.  apeluje do państw członkowskich, aby w możliwie największym stopniu ograniczyły ustanawianie dodatkowych wymogów administracyjnych w toku transpozycji prawodawstwa unijnego i aby zgodnie z pkt 43 Porozumienia międzyinstytucjonalnego zapewniły możliwość identyfikacji takich dodatkowych wymogów w akcie transponującym lub w powiązanych dokumentach;

91.  przypomina, że zgodnie z pkt 44 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego państwa członkowskie wzywa się, aby współpracowały z Komisją w pozyskiwaniu informacji i danych potrzebnych do monitorowania i oceny wdrażania prawa Unii; wzywa zatem państwa członkowskie do podjęcia wszystkich koniecznych środków w celu wywiązania się z zobowiązań, w tym przez przekazanie tabel korelacji zawierających jasne i precyzyjne informacje na temat krajowych środków transponujących dyrektywy do ich krajowego porządku prawnego, jak uzgodniono we wspólnej deklaracji politycznej z dnia 28 września 2011 r. państw członkowskich i Komisji dotyczącej dokumentów wyjaśniających oraz wspólnej deklaracji politycznej z dnia 27 października 2011 r. Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji dotyczącej dokumentów wyjaśniających;

92.  uważa, że zobowiązanie Komisji zawarte w pkt 45 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego powinno być interpretowane w taki sposób, że dostęp Parlamentu do informacji dotyczących postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego oraz procedur poprzedzających te postępowania znacznie się poprawi, z należytym poszanowaniem zasad dotyczących poufności; przypomina w tym celu o powtarzanych od dawna wnioskach do Komisji o dostęp do danych, do którego Parlament jest uprawniony(38);

93.  ponownie podkreśla swoje uznanie dla mechanizmu rozwiązywania problemów EU Pilot jako bardziej nieformalnego, lecz mimo wszystko skutecznego sposobu zapewniania zgodności z prawem Unii przez państwa członkowskie(39); wyraża dezaprobatę dla oświadczenia Komisji, zgodnie z którym będzie ona wszczynała postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, rezygnując z korzystania z tego mechanizmu(40);

94.  przypomina, że komisarze zobowiązani są do respektowania uprawnień legislacyjnych posłów do Parlamentu Europejskiego; uważa, że komisarze mają obowiązek przekazania Parlamentowi wszystkich prowadzonych w sposób niezależny badań, na podstawie których podjęli swoje decyzje, a także upublicznienia badań, które są sprzeczne z ich wnioskami;

95.  ubolewa nad faktem, że nie wszystkie tłumaczenia wniosków ustawodawczych są udostępniane w tym samym czasie, co opóźnia proces legislacyjny;

96.  podkreśla, że stosowanie skutecznego prawodawstwa UE musi mieć na celu dopilnowanie, by wprowadzane nim procedury były zgodne z podstawowym celem danego instrumentu prawnego, a w szczególności z ostatecznym celem ochrony środowiska, jeżeli chodzi o zapewnienie wysokiego poziomu jego ochrony;

97.  uznaje znaczenie prowadzonych w Komisji Petycji prac nad oceną jakości procesu stanowienia prawa unijnego w odniesieniu do jego faktycznego wdrażania, a także uznaje fakt, że prace te przyczyniają się do doskonalenia tekstów i procedur ustawodawczych; zwraca w związku z tym uwagę na znaczenie faktycznej współpracy międzyinstytucjonalnej z Komisją, jeżeli chodzi o zapewnianie właściwego rozpatrywania petycji;

Uproszczenie

98.  z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie zawarte w pkt 46 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego do częstszego korzystania z techniki legislacyjnej zwanej przekształceniem; powtarza, że technika ta powinna stanowić zwykłą technikę legislacyjną jako bezcenne narzędzie do osiągnięcia uproszczenia(41); uważa jednak, że w przypadku zupełnej reformy polityki Komisja powinna, zamiast stosowania techniki przekształcania, przedstawić wniosek dotyczący zupełnie nowego aktu prawnego uchylającego obowiązujące ustawodawstwo, tak aby współustawodawcy mogli angażować się w szeroko zakrojone i skuteczne dyskusje polityczne, z pełnym poszanowaniem ich prerogatyw zapisanych w Traktatach;

99.  przypomina, że w przypadku oceny zbędnych obciążeń regulacyjnych i administracyjnych, zgodnie z porozumieniem zawartym przez trzy instytucje w pkt 47 i 48 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego, a także przy badaniu ewentualnych celów redukcji obciążeń służących zmniejszeniu kosztów dla administracji i przedsiębiorstw, w tym MŚP, lepsze stanowienie prawa może w stosownych przypadkach oznaczać również więcej unijnych przepisów, w tym ujednolicenie różnic w ustawodawstwie krajowym, przy uwzględnieniu korzyści wynikających ze środków ustawodawczych oraz konsekwencji niepodjęcia działań na szczeblu UE w odniesieniu do ochrony socjalnej, ochrony środowiska i konsumentów, oraz mając na uwadze, że państwa członkowskie mają swobodę stosowania wyższych standardów, jeżeli unijne przepisy określają jedynie minimalne standardy; przypomina ponadto, że horyzontalna klauzula społeczna zawarta w art. 9 TFUE wymaga od UE dogłębnego rozważenia wpływu unijnych przepisów na normy socjalne i zatrudnienie, z uwzględnieniem odpowiednich konsultacji z partnerami społecznymi, w szczególności związkami zawodowymi, konsumentami i przedstawicielami słabszych grup społecznych, z poszanowaniem autonomii partnerów społecznych i umów, które mogą zawierać zgodnie z art. 155 TFUE; podkreśla w związku z tym, że zmniejszenie obciążeń administracyjnych nie musi oznaczać deregulacji oraz że, w każdym razie, nie może stanowić zagrożenia dla praw podstawowych i środowiskowych, społecznych, pracowniczych, w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy, ochrony konsumentów, równości płci lub norm w zakresie dobrostanu zwierząt, w tym związanych z tym wymogów w zakresie informacji, a zatem nie może odbywać się ze szkodą dla praw pracowników – niezależnie od rozmiaru przedsiębiorstwa – ani nie może prowadzić do szerzenia się niepewnych form zatrudnienia;

100.  z zadowoleniem przyjmuje pierwsze coroczne badanie obciążenia prowadzone przez Komisję w kontekście uproszczenia ustawodawstwa UE, na potrzeby którego przeprowadziła ona badanie Eurobarometr Flash dotyczące postrzegania regulacji przez przedsiębiorstwa, obejmujące wywiady z ponad 10 000 przedsiębiorstw ze wszystkich 28 państw członkowskich, będących głównie MŚP i odzwierciedlających rozmieszczenie przedsiębiorstw w UE; zwraca uwagę na wnioski z badania, które potwierdzają, że nacisk na cięcie zbędnych kosztów pozostaje odpowiedni oraz które sugerują istnienie powiązanych wzajemnie, różnorodnych czynników wpływających na postrzeganie przez przedsiębiorstwa, mogących także wynikać ze zmian w krajowych strukturach administracyjnych i prawnych dotyczących wdrażania ustawodawstwa; wskazuje, że nadmiernie rygorystyczne wdrażanie, a nawet nieprecyzyjne przekazy medialne mogą także wpływać na to postrzeganie; uważa, że mimo iż roczna analiza obciążeń jest istotnym narzędziem służącym identyfikacji problemów związanych z wdrażaniem i stosowaniem przepisów UE, nie może ona stanowić podstawy do założenia, że ze względu na swój charakter rozporządzenie powoduje nadmierne obciążenia administracyjne; zgadza się z Komisją, że jedynym sposobem pozwalającym na konkretne zidentyfikowanie przepisów, które mogą być faktycznie uproszczone, usprawnione lub usunięte, jest pozyskanie poglądów wszystkich zainteresowanych stron, w tym podmiotów, które są reprezentowane w mniejszym stopniu, na temat szczególnych aktów prawnych lub różnych aktów prawnych mających zastosowanie do danego sektora; wzywa Komisję do udoskonalenia corocznego badania obciążenia na podstawie wniosków wyciągniętych z pierwszej edycji w celu zastosowania przejrzystych i możliwych do zweryfikowania metod gromadzenia danych, zwrócenia szczególnej uwagi na potrzeby MŚP oraz objęcia zarówno faktycznych, jak i postrzeganych obciążeń;

101.  odnotowuje ponadto wynik przeprowadzonej przez Komisję oceny wykonalności ustanawiania celów w zakresie ograniczania obciążeń w poszczególnych sektorach, bez uszczerbku dla celu ustawodawstwa; zachęca Komisję do ustanowienia celów dotyczących ograniczania obciążeń względem każdej inicjatywy w sposób elastyczny, ale oparty na dowodach i wiarygodny, oraz w pełnej konsultacji z zainteresowanymi stronami, tak jak ma to już miejsce w ramach REFIT;

102.  podkreśla, że unijne przepisy zastępują zazwyczaj 28 norm krajowych, co umacnia rynek wewnętrzny i prowadzi do ograniczenia biurokracji;

103.  podkreśla znaczenie eliminowania zbędnej biurokracji i uwzględniania powiązań między wielkością przedsiębiorstwa a zasobami koniecznymi do wykonania wymaganych zobowiązań;

Wdrażanie nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego i monitorowanie jego stosowania

104.  zauważa, że Konferencja Przewodniczących będzie otrzymywać regularne sprawozdania sporządzone przez przewodniczącego prezentujące obecny stan wdrożenia, zarówno w wymiarze wewnętrznym, jak i międzyinstytucjonalnym; uważa, że takie sprawozdanie powinno należycie uwzględniać ocenę przeprowadzoną przez Konferencję Przewodniczących Komisji na podstawie doświadczeń różnych komisji, w szczególności Komisji Prawnej jako komisji odpowiedzialnej za lepsze stanowienie prawa i uproszczenie prawa Unii(42);

105.  z zadowoleniem przyjmuje pierwsze doroczne międzyinstytucjonalne posiedzenie podsumowujące na wysokim szczeblu dotyczące wdrażania porozumienia międzyinstytucjonalnego, które odbyło się w dniu 12 grudnia 2017 r.; zachęca Konferencję Przewodniczących Komisji do przekazania Konferencji Przewodniczących wszelkich zaleceń, jakie uzna za stosowne, dotyczących wdrażania nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego;

o

o    o

106.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.

(1)

Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.

(2)

Dz.U. L 304 z 20.11.2010, s. 47.

(3)

Dz.U. C 321 z 31.12.2003, s. 1.

(4)

Dz.U. C 102 z 4.4.1996, s. 2.

(5)

Dz.U. C 73 z 17.3.1999, s. 1.

(6)

Dz.U. C 77 z 28.3.2002, s. 1.

(7)

Dz.U. C 145 z 30.6.2007, s. 5.

(8)

Dz.U. C 369 z 17.12.2011, s. 15.

(9)

Dz.U. C 484 z 24.12.2016, s. 7.

(10)

Dz.U. C 446 z 29.12.2017, s. 1.

(11)

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 marca 2014 r., Komisja Europejska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej, sprawa C-427/12, EU:C:2014:170; wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 lipca 2015 r., Komisja Europejska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej, sprawa C-88/14, ECLI:EU:C:2015:499; wyrok Trybunału z dnia 17 marca 2016 r., Parlament Europejski przeciwko Komisji Europejskiej, sprawa C-286/14, EU:C:2016:183; wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 czerwca 2016 r., Parlament Europejski przeciwko Radzie, sprawa C-263/14, ECLI:EU:C:2016:435; wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 czerwca 2016 r., Parlament Europejski przeciwko Radzie, sprawa C-658/11, ECLI:EU:C:2014:2025.

(12)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0484.

(13)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0104.

(14)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0312.

(15)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0081.

(16)

Dz.U. C 289 z 9.8.2016, s. 53.

(17)

Dz.U. C 285 z 29.8.2017, s. 11.

(18)

Dz.U. C 93 z 24.3.2017, s. 14.

(19)

Dz.U. C 353 E z 3.12.2013, s. 117.

(20)

Dz.U. C 51 E z 22.2.2013, s. 87.

(21)

Dz.U. C 380 E z 11.12.2012, s. 31.

(22)

Zob. załącznik II do decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie zawarcia Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej i Komisją Europejską (teksty przyjęte, P8_TA(2016)0081).

(23)

1 Art. 6 ust. 2 decyzji przewodniczącego Komisji Europejskiej z dnia 19 maja 2015 r. o ustanowieniu niezależnej Rady ds. Kontroli Regulacyjnej (C(2015)3263).

(24)

Zob. COM(2016)0798 i COM(2016)0799.

(25)

Dz.U. C 77 z 28.3.2002, s. 1.

(26)

Zob. rezolucja Parlamentu z dnia 9 września 2010 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa – 15. sprawozdanie roczne Komisji Europejskiej zgodnie z art. 9 Protokołu w sprawie stosowania zasady pomocniczości i proporcjonalności (Dz.U. C 308 E z 20.10.2011, s. 66), pkt 47.

(27)

Zob. rezolucja Parlamentu z dnia 27 listopada 2014 r. w sprawie zmiany wytycznych Komisji dotyczących oceny skutków oraz w sprawie roli testu MŚP (Dz.U. C 289 z 9.8.2016, s. 53), pkt 16.

(28)

Zob. rezolucja Parlamentu z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie zawarcia Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej i Komisją Europejską (teksty przyjęte, P8_TA(2016)0081), pkt 4.

(29)

Zob. rezolucja Parlamentu z dnia 27 listopada 2014 r., przytoczona powyżej, pkt 12; decyzja Parlamentu z dnia 9 marca 2016 r., przytoczona powyżej, ust. 6.

(30)

Zob. rezolucja Parlamentu z dnia 14 września 2011 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa, pomocniczości, proporcjonalności i inteligentnych regulacji, pkt 5.

(31)

Zob. Regulamin Parlamentu Europejskiego, załącznik V, pkt XVI.1.

(32)

Zob. rezolucja Parlamentu z dnia 25 lutego 2014 r. w sprawie dalszych działań związanych z przekazaniem uprawnień ustawodawczych i kontrolą przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję, przytoczona powyżej, motyw D.

(33)

Zob. rezolucja Parlamentu z dnia 25 lutego 2014 r. w sprawie dalszych działań związanych z przekazaniem uprawnień ustawodawczych i kontrolą przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję, przytoczona powyżej, pkt 6.

(34)

Ibid, pkt 1.

(35)

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 marca 2014 r., Komisja Europejska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej, przytoczony powyżej; wyrok Trybunału z dnia 17 marca 2016 r., Parlament Europejski przeciwko Komisji Europejskiej, przytoczony powyżej; Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 czerwca 2016 r. Parlament przeciwko Radzie, przytoczony powyżej;

(36)

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 czerwca 2016 r. Parlament przeciwko Radzie, przytoczony powyżej; wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 czerwca 2016 r. Parlament przeciwko Radzie, przytoczony powyżej.

(37)

Zob. rezolucja Parlamentu z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie 28. sprawozdania rocznego z kontroli stosowania prawa UE (2010 r.) (Dz.U. C 419 z 16.12.2015, s. 73), pkt 7.

(38)

Zob. rezolucja Parlamentu z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie 29. sprawozdania rocznego z kontroli stosowania prawa UE (za 2011 r.) (teksty przyjęte, P7_TA(2014)0051), pkt 21 i 22.

(39)

Zob. rezolucja Parlamentu z dnia 6 października 2016 r. w sprawie kontroli stosowania prawa Unii: sprawozdanie roczne za rok 2014 (teksty przyjęte, P8_TA(2016)0385), pkt 16.

(40)

Zob. komunikat Komisji pt. „Prawo Unii: lepsze wyniki dzięki lepszemu stosowaniu”, przytoczony powyżej, pkt 5.

(41)

Zob. rezolucja Parlamentu z dnia 14 września 2011 r., przytoczona powyżej, pkt 41.

(42)

Zob. Regulamin Parlamentu Europejskiego, załącznik V, pkt XVI.3.


UZASADNIENIE

I. Przebieg procedury

W dniu 13 kwietnia 2016 r. Parlament Europejski, Rada i Komisja Europejska przyjęły nowe Porozumienie międzyinstytucjonalne w sprawie lepszego stanowienia prawa („nowe porozumienie międzyinstytucjonalne”) mające na celu poprawę sposobu uchwalania przepisów przez UE w dążeniu do zapewnienia, by ustawodawstwo UE lepiej służyło obywatelom i przedsiębiorstwom oraz by prawo i polityka UE skutecznie osiągały swoje cele, przy minimalnych obciążeniach administracyjnych.

Nowe porozumienie międzyinstytucjonalne ustanawia wspólne zobowiązania i cele, zawiera przepisy w sprawie współpracy międzyinstytucjonalnej w odniesieniu do wieloletniego i rocznego programowania międzyinstytucjonalnego, narzędzi lepszego stanowienia prawa, instrumentów prawnych, aktów delegowanych i wykonawczych, przejrzystości i koordynacji procesu legislacyjnego, wdrażania i stosowania ustawodawstwa Unii oraz uproszczenia. Ustanawia ono także ogólne ramy dotyczące wdrażania i monitorowania nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego przez trzy instytucje. Nowe porozumienie międzyinstytucjonalne zobowiązuje także trzy instytucje do dalszego negocjowania odpowiednich kryteriów rozgraniczenia dla aktów delegowanych i wykonawczych, a także ulepszonych ustaleń praktycznych dotyczących współpracy oraz wymiany informacji w odniesieniu do negocjacji i zawierania umów międzynarodowych. Zobowiązuje ono do dostosowania istniejącego ustawodawstwa do ram prawnych wprowadzonych Traktatem z Lizbony, w szczególności w odniesieniu do środków przyjmowanych w ramach procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą. Ponadto przewiduje ono także utworzenie specjalnej wspólnej bazy danych na temat stanu prac nad dossier ustawodawczymi oraz rejestru aktów delegowanych.

II. Decyzja Parlamentu w sprawie zawarcia nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego oraz ustanowienia grupy roboczej ds. jego interpretacji i wdrażania

Zgodnie z zaleceniem Komisji Spraw Konstytucyjnych w dniu 9 marca 2016 r. Parlament podjął decyzję, stosunkiem głosów 516 za, 92 przeciw i 95 wstrzymujących się, o zatwierdzeniu nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego(1). Decyzja Parlamentu określiła także kwestie wymagające podjęcia działań następczych na szczeblu politycznym lub technicznym(2).

Komisja Prawna i Komisja Spraw Konstytucyjnych zostały poproszone przez Konferencję Przewodniczących o przeanalizowanie wdrażania nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego zgodnie z art. 55 Regulaminu Parlamentu Europejskiego. W tym celu utworzyły one grupę roboczą, której główne wnioski były punktem wyjściowym dla dwóch sprawozdawców do opracowania niniejszego projektu sprawozdania.

Grupa robocza odbyła 9 posiedzeń, w okresie od 10 maja 2016 r. do 20 listopada 2017 r. Zakończyła ona swoje prace, zatwierdzając podsumowanie swojej działalności, a wyciągnięte przez nią główne wnioski zostały zaprezentowane podczas wspólnego posiedzenia Komisji Prawnej i Komisji Spraw Konstytucyjnych w dniu 28 listopada 2017 r.

III. Ocena wdrażania porozumienia międzyinstytucjonalnego przygotowana przez sprawozdawców: główne aspekty

Wspólne zobowiązania i cele

Osiągnięte postępy i doświadczenie zdobyte w pierwszym półtorarocznym okresie, w którym stosowane było nowe porozumienie międzyinstytucjonalne, są zasadniczo pozytywne i powinny zachęcać trzy instytucje do podejmowania dalszych wysiłków w celu jego pełnego wdrażania, w szczególności w odniesieniu do nierozwiązanych kwestii: a) niewiążących kryteriów stosowania art. 290 i 291 TFUE oraz dostosowania wszystkich aktów podstawowych, które w dalszym ciągu odsyłają do procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą, b) praktycznych ustaleń dotyczących współpracy oraz wymiany informacji na temat negocjowania i zawierania umów międzynarodowych, a także c) utworzenia specjalnej wspólnej bazy danych na temat stanu prac nad dossier ustawodawczymi.

Ostatecznym celem nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego jest stanowienie wysokiej jakości ustawodawstwa w interesie obywateli Unii. W tym celu zasadę lojalnej współpracy między instytucjami należy stosować w całym cyklu legislacyjnym jako jedną z zasad zapisanych w art. 13 TUE.

Programowanie

Pierwsze roczne programowanie międzyinstytucjonalne w ramach nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego skutkowało pierwszym wspólnym oświadczeniem w sprawie priorytetów ustawodawczych Unii Europejskiej na rok 2017, a następnie wspólną deklaracją w sprawie priorytetów legislacyjnych na lata 2018–2019. Pokazuje to zaangażowanie trzech instytucji i powinno być przyjmowane z zadowoleniem, z zastrzeżeniem, że nie należy nadawać priorytetu przyspieszeniu prac kosztem jakości legislacyjnej.

Podczas prezentowania programu prac Komisja powinna wyraźnie określać prawny charakter każdego wniosku wraz z dokładnym i realistycznym harmonogramem.

W odniesieniu do odpowiedzi Komisji na wystosowane przez Parlament żądanie przedłożenia wniosków dotyczących aktów Unii zgodnie z art. 225 TFUE Komisja nie przyjęła właściwych komunikatów przewidzianych w pkt 10 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego. Parlament przywiązuje wagę do przyjęcia takich właściwych komunikatów, jako że mają one zapewnić pełną przejrzystość oraz stanowić odpowiedź polityczną na żądania Parlamentu.

Narzędzia lepszego stanowienia prawa

Nowe porozumienie międzyinstytucjonalne słusznie wyjaśnia, że oceny skutków nigdy nie mogą zastępować decyzji politycznych ani powodować nieuzasadnionych opóźnień w procesie legislacyjnym. Oceny skutków stanowią ważne narzędzie, które powinno obejmować w zrównoważony sposób różne aspekty przewidziane w nowym porozumieniu międzyinstytucjonalnym, w tym testy MŚP, czego domagał się Parlament. Komisja zmieniła swoje wytyczne dotyczące lepszego stanowienia prawa w lipcu 2017 r.

Pomimo tej zmiany i zobowiązania zawartego w pkt 13 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego wielu wnioskom Komisji, w tym wrażliwym politycznie, nie towarzyszą oceny skutków. W szczególności 20 z 59 wniosków określonych jako priorytetowe we wspólnym oświadczeniu na 2017 rok nie towarzyszyły oceny skutków. Można także zauważyć, że jakość i poziom szczegółowości ocen skutków mogą istotnie się różnić.

Utworzenie specjalnej wspólnej bazy danych na temat stanu prac nad dossier ustawodawczymi, w tym informacji na temat wszystkich etapów procedury ustawodawczej, aby ułatwić jej śledzenie, zgodnie z pkt 39 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego, stanowi zasadniczy cel, który należy osiągnąć bez zbędnej zwłoki.

Instrumenty prawne

Uzasadnienie dołączane do każdego wniosku Komisji powinno obecnie wyjaśniać zasadność zaproponowanych środków w świetle zasad pomocniczości i proporcjonalności. Zaleca się także zapewnienie spójności między uzasadnieniem a oceną skutków związaną z tym samym wnioskiem.

Trzy instytucje zobowiązały się do wymiany poglądów na temat zmiany podstawy prawnej, zgodnie z pkt 25 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego. W tym względzie należy podkreślić rolę i wiedzę fachową Komisji Prawnej w weryfikowaniu podstaw prawnych. Należy także podkreślić stanowisko Parlamentu, zgodnie z którym będzie on sprzeciwiać się wszelkim próbom podważenia kompetencji ustawodawczych Parlamentu Europejskiego w drodze bezzasadnych zmian podstawy prawnej.

Akty delegowane i wykonawcze

Komisja zastosowała się do terminu ustanowionego w nowym porozumieniu międzyinstytucjonalnym i w grudniu 2016 r. zaproponowała dostosowanie szeregu aktów podstawowych, które w dalszym ciągu odsyłają do procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą. Wnioski te są analizowane przez współustawodawców.

Systematyczne odwoływanie się przez Komisję do ekspertów państw członkowskich w związku z przygotowywaniem aktów delegowanych stanowi jedno z głównych ustępstw ze strony Parlamentu. Pomimo obawy, że mogłoby to zatrzeć różnice między aktami delegowanymi a wykonawczymi w takim zakresie, iż mogłoby de facto oznaczać odrodzenie się procedury komitetowej obowiązującej w okresie przed przyjęciem Traktatu z Lizbony, ustępstwo to przyjęte podczas negocjacji miało zachęcać Radę do akceptowania aktów delegowanych w przypadku spełnienia kryteriów określonych w art. 290 TFUE. Nieoczekiwanie okazało się, że Rada nalegała na powierzenie uprawnień wykonawczych na podstawie art. 291 TFUE lub włączenie wszystkich elementów in abstracto kwalifikujących się do przekazania uprawnień lub powierzenia uprawnień wykonawczych w samym akcie podstawowym. Jeszcze bardziej nieoczekiwanie w przypadkach tych Komisja nie broniła swoich własnych wniosków.

Negocjacje międzyinstytucjonalne w sprawie niewiążących kryteriów stosowania art. 290 i 291 TFUE, o których mowa w pkt 28 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego („kryteria rozgraniczenia”), rozpoczęły się we wrześniu 2017 r. Odpowiedni mandat negocjacyjny Parlamentu został ustanowiony w rezolucji Parlamentu z dnia 25 lutego 2014 r.(3). Wszelkie uzgodnione kryteria muszą uwzględniać odpowiednie orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości(4).

Komisja zgodziła się na udzielanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie równego dostępu do wszystkich informacji na temat aktów delegowanych i wykonawczych, tak aby otrzymywały one wszystkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich. Eksperci z Parlamentu Europejskiego i Rady mają mieć zapewnioną możliwość systematycznego udziału w poświęconych przygotowywaniu aktów delegowanych posiedzeniach grup ekspertów z Komisji, na które zapraszani są eksperci z państw członkowskich. Dowody zebrane dotychczas sugerują, że taki dostęp znacznie poprawił się.

Na szczeblu międzyinstytucjonalnym poczyniono szybkie postępy w zakresie ustanawiania wspólnego funkcjonalnego rejestru aktów delegowanych. Jego oficjalne uruchomienie miało miejsce w dniu 12 grudnia 2017 r. Jest to ważne osiągnięcie.

Przejrzystość i koordynacja procesu legislacyjnego

Zasada, zgodnie z którą Parlament Europejski i Rada, jako współustawodawcy, są równe w wykonywaniu swoich uprawnień, ma nadrzędne znaczenie, jednak często podważa ją zasadniczy brak informacji ze strony Rady. Posiedzenia komisji Parlamentu Europejskiego są publiczne, podczas gdy posiedzenia grup roboczych Rady nie. W związku z tym uzasadnione jest wnioskowanie o przekazywanie Parlamentowi porządków obrad Coreper-u, dokumentów roboczych oraz wniosków prezydencji w sposób regularny i zorganizowany. Oprócz nieformalnej wymiany poglądów Parlament powinien być także zapraszany do oddelegowania przedstawicieli na posiedzenia grup roboczych Rady i Coreper-u.

Negocjacje międzyinstytucjonalne w sprawie praktycznych ustaleń dotyczących współpracy i wymiany informacji w odniesieniu do negocjacji i zawierania umów międzynarodowych rozpoczęły się w listopadzie 2016 r. Po ponad roku rozmów nie osiągnięto jednak jeszcze porozumienia pomimo utrwalonego i jasnego orzecznictwa(5).

Wdrożenie i stosowanie ustawodawstwa Unii

Prawidłowa i terminowa transpozycja ustawodawstwa Unii, które jest jasne, łatwe do transponowania i posiada europejską wartość dodaną, ma kluczowe znaczenie dla lepszego stanowienia prawa. Zgodnie z nowym porozumieniem międzyinstytucjonalnym, jeżeli w ramach transpozycji dyrektyw do prawa krajowego państwa członkowskie zdecydują się dodać elementy, które nie pozostają w żadnym związku ze wspomnianym ustawodawstwem Unii, takie dodane elementy należy wskazać wprost w akcie transponującym (lub aktach transponujących) lub też w powiązanych dokumentach. Należy jeszcze osiągnąć znaczne postępy w identyfikowaniu nadmiernie rygorystycznego wdrażania.

Parlament stwierdził niejednokrotnie, że powinien uzyskać dostęp do informacji dotyczących postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego oraz procedur poprzedzających te postępowania. Skutecznych mechanizmów rozwiązywania problemów, takich jak EU Pilot, nie należy zbyt pochopnie odrzucać.

Uproszczenie

Uproszczenie stanowi kluczowy element lepszego stanowienia prawa. Jednym ze sposobów jego osiągnięcia jest systematyczne korzystanie z techniki legislacyjnej zwanej przekształceniem, która powinna stanowić zwykłą technikę legislacyjną. W przypadku zupełnej reformy polityki Komisja powinna raczej przedstawić wniosek dotyczący zupełnie nowego aktu prawnego uchylającego obowiązujące ustawodawstwo, tak aby współustawodawcy mogli angażować się w szeroko zakrojone i skuteczne dyskusje polityczne, z pełnym poszanowaniem ich prerogatyw zapisanych w Traktatach.

Komisja przeprowadziła pierwsze coroczne badanie obciążenia oraz oceniła wykonalność ustanawiania celów w zakresie ograniczania obciążeń w poszczególnych sektorach, jak przewidziano w porozumieniu międzyinstytucjonalnym. Wnioski zostały zaprezentowane w dniu 24 października 2017 r. w ramach programu prac Komisji na 2018 r. i potwierdzają one, że nacisk na cięcie zbędnych kosztów pozostaje odpowiedni, oraz sugerują istnienie złożonych, wzajemnie powiązanych różnorodnych czynników wpływających na postrzeganie przez przedsiębiorstwa. Jedynym sposobem na konkretne zidentyfikowanie przepisów, które mogą być faktycznie uproszczone, jest pozyskanie poglądów na temat szczególnych lub sektorowych aktów prawnych. Komisja powinna udoskonalić coroczne badanie obciążenia na podstawie wniosków wyciągniętych z pierwszego badania oraz zastosować przejrzyste i możliwe do zweryfikowania metody gromadzenia danych, ze zwróceniem szczególnej uwagi na potrzeby MŚP oraz objęciem zarówno faktycznych, jak i postrzeganych obciążeń, a także należytym uwzględnieniem potrzeby osiągania przez ustawodawstwo swoich celów. Komisja powinna ustanowić cele dotyczące ograniczania obciążeń względem każdej inicjatywy w sposób elastyczny, ale oparty na dowodach i wiarygodny, oraz w pełnej konsultacji z zainteresowanymi stronami, tak jak ma to już miejsce w ramach REFIT.

Wdrażanie nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego i monitorowanie jego stosowania

Konferencja Przewodniczących Komisji odgrywa ważną rolę w monitorowaniu wdrażania nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego oraz powinna przekazywać Konferencji Przewodniczących wszelkich zalecenia, jakie uzna za stosowne. Komisja Prawna jako komisja odpowiedzialna za lepsze stanowienie prawa i uproszczenie prawa Unii(6) powinna zapewnić istotny wkład w to działanie.

(1)

Rezolucja z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie zawarcia Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej i Komisją Europejską, P8_TA(2016)0081.

(2)

Zob. decyzja Parlamentu z dnia 9 marca 2016 r., przytoczona powyżej, pkt 16.

(3)

Dz.U. C 285 z 29.8.2017, s. 11.

(4)

Zob. na przykład wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 marca 2014 r., Komisja Europejska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej, przytoczony powyżej; wyrok Trybunału z dnia 17 marca 2016 r., Parlament Europejski przeciwko Komisji Europejskiej, przytoczony powyżej; Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 czerwca 2016 r. Parlament przeciwko Radzie, przytoczony powyżej;

(5)

Zob. wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 czerwca 2016 r. Parlament przeciwko Radzie, przytoczony powyżej. wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 czerwca 2016 r. Parlament przeciwko Radzie, przytoczony powyżej.

(6)

Zob. Regulamin Parlamentu Europejskiego, załącznik V, pkt XVI.3.


OPINIA Komisji Handlu Międzynarodowego (12.2.2018)

dla Komisji Prawnej oraz Komisji Spraw Konstytucyjnych

w sprawie interpretacji i wdrażania porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa

(2016/2018(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Bendt Bendtsen

WSKAZÓWKI

Komisja Handlu Międzynarodowego zwraca się do Komisji Prawnej oraz Komisji Spraw Konstytucyjnych, jako komisji przedmiotowo właściwych, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

A.  mając na uwadze, że w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa wezwano do współpracy międzyinstytucjonalnej w celu uproszczenia istniejącego prawa unijnego oraz uniknięcia nadmiernej regulacji i obciążeń administracyjnych dla obywateli, administracji i przedsiębiorców; mając na uwadze, że Parlament podkreśla, iż w odniesieniu do międzynarodowych umów handlowych cele te nie powinny prowadzić do obniżenia standardów w zakresie ochrony środowiska, zdrowia publicznego, zdrowia pracowników, bezpieczeństwa, norm Międzynarodowej Organizacji Pracy ani praw konsumentów;

B.  mając na uwadze, że współpraca regulacyjna to obecnie kluczowy instrument stosowany w międzynarodowych umowach handlowych z myślą o podjęciu dialogu regulacyjnego i osiągnięciu spójności między partnerami handlowymi; mając na uwadze, że Komisja ma nadal uczestniczyć w tym procesie i postępować w oparciu o zasady uczciwych i równych warunków konkurencji dla wszystkich zainteresowanych stron oraz zagwarantować najwyższy stopień przejrzystości w procesie podejmowania decyzji;

C.  mając na uwadze, że porozumienie międzyinstytucjonalne w sprawie lepszego stanowienia prawa zaczęło prowadzić do wymiernej poprawy w ramach niektórych priorytetów; mając na uwadze, że pkt 40 tego porozumienia zobowiązuje do negocjowania doskonalszych praktycznych ustaleń dotyczących współpracy i wymiany informacji w odniesieniu do umów międzynarodowych;

1.  uważa, że niezbędne jest horyzontalne poszanowanie ugruntowanej praktyki oczekiwania na zgodę Parlamentu przed tymczasowym zastosowaniem postanowień dotyczących handlu i inwestycji, zawartych w umowach o dużym znaczeniu politycznym, do czego zobowiązała się również komisarz C. Malmström na wysłuchaniu w dniu 29 września 2014 r.; wzywa Radę, Komisję i ESDZ do stosowania tej praktyki nadal w przypadku wszystkich umów międzynarodowych;

2.  apeluje do innych instytucji o przestrzeganie traktatów i innych uregulowań oraz o poszanowanie odpowiedniego orzecznictwa w celu zapewnienia, by Parlament:

a.  był niezwłocznie, w pełni i prawidłowo informowany przez cały cykl obowiązywania umów międzynarodowych w sposób proaktywny, uporządkowany i sprawny, bez osłabiania pozycji negocjacyjnej UE, oraz miał wystarczająco dużo czasu na wyrażenie opinii na wszystkich etapach i zapewnienie, by zostały one wzięte pod uwagę w największym możliwym zakresie;

b.  był prawidłowo informowany i angażowany na etapie wdrażania umów, zwłaszcza w odniesieniu do decyzji podejmowanych przez organy ustanowione na mocy umów, oraz mógł w pełni wykonywać swe prawa jako współprawodawca, jeżeli decyzje te mają wpływ na prawo UE;

c.  był proaktywnie powiadamiany o stanowisku Komisji na forach międzynarodowych, takich jak WTO, UNCTAD, OECD, UNDP, FAO i Rada Praw Człowieka ONZ;

3.  zauważa, że Parlament jest gotów ponownie wnieść sprawę do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), aby zagwarantować poszanowanie uprawnień Parlamentu, jeżeli w najbliższej przyszłości nie zostaną poczynione decydujące postępy w negocjacjach nad ust. 40 Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa;

4.  zauważa, że każda z instytucji powinna zdawać sobie sprawę, iż jej odpowiedzialność jako prawodawcy nie kończy się wraz z zawarciem umów międzynarodowych; podkreśla potrzebę ścisłego monitorowania procesu wdrażania oraz konieczność nieustannego podejmowania wysiłków w trosce o to, aby cele zawarte w umowach były realizowane; apeluje do instytucji, by na etapie wdrażania i oceny umów międzynarodowych stosowały sprawdzone wzorce działania i podejście oparte na współpracy;

5.  przyjmuje z zadowoleniem program prac Komisji dotyczący priorytetowych zagadnień związanych z handlem, choć program ten mógłby dostarczać więcej informacji na temat harmonogramu negocjacji dotyczących handlu międzynarodowego; wzywa do większej przejrzystości procesu legislacyjnego, np. przez wykorzystanie wspólnej bazy danych;

6.  zauważa, że oceny skutków zawierające analizę sytuacji w zakresie praw człowieka mogą być ważnym narzędziem w negocjowaniu umów handlowo-inwestycyjnych, które pomoże stronom w przestrzeganiu zobowiązań w zakresie praw człowieka, oraz przypomina o wiążącym charakterze umów takich jak Międzynarodowy Pakt Praw Gospodarczych, Społecznych i Kulturalnych;

7.  przyjmuje z zadowoleniem bardziej systematyczne podejście do ocen skutków, choć zastosowana metodyka nie zawsze jest optymalna; wzywa Komisję, by nadal prowadziła politykę handlową opartą na wynikach, która zmniejsza obciążenia administracyjne i regulacyjne dla przedsiębiorców, a jednocześnie szanuje prawa człowieka i zobowiązania w tym zakresie, zgodnie z wytycznymi ONZ oraz wytycznymi Komisji;

8.  apeluje do Komisji i Rady, by zgodnie z treścią opinii Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej 2/15 z dnia 16 maja 2017 r. w pełni przestrzegały podziału kompetencji między UE i jej państwa członkowskie przy przyjmowaniu wytycznych negocjacyjnych i prowadzeniu negocjacji, w odniesieniu do podstawy prawnej wniosków o złożenie podpisu i zawarcie umowy, a w szczególności jeżeli chodzi o podpis w Radzie i zawieranie przez nią międzynarodowych umów handlowych;

9.  przyjmuje z zadowoleniem udoskonalenia w sposobie wykorzystania aktów delegowanych i aktów wykonawczych, ale uważa, że potrzebna jest większa zbieżność z opiniami Parlamentu; zachęca do korzystania z międzyinstytucjonalnego rejestru aktów delegowanych i do udziału w posiedzeniach ekspertów.

INFORMACJE O PRZYJĘCIU OPINII W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

20.2.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

35

0

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

William (The Earl of) Dartmouth, Laima Liucija Andrikienė, David Campbell Bannerman, Daniel Caspary, Salvatore Cicu, Santiago Fisas Ayxelà, Christofer Fjellner, Karoline Graswander-Hainz, Heidi Hautala, Nadja Hirsch, Patricia Lalonde, Bernd Lange, David Martin, Anne-Marie Mineur, Sorin Moisă, Alessia Maria Mosca, Godelieve Quisthoudt-Rowohl, Viviane Reding, Tokia Saïfi, Marietje Schaake, Helmut Scholz, Joachim Schuster, Joachim Starbatty, Adam Szejnfeld, Hannu Takkula, Iuliu Winkler, Jan Zahradil

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Bendt Bendtsen, Klaus Buchner, Nicola Danti, Agnes Jongerius, Sajjad Karim, Jarosław Wałęsa

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Mario Borghezio, Jacques Colombier

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO

W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

35

+

ALDE

Nadja Hirsch, Patricia Lalonde, Marietje Schaake, Hannu Takkula

ECR

David Campbell Bannerman, Sajjad Karim, Joachim Starbatty, Jan Zahradil

EFDD

William (The Earl of) Dartmouth

ENF

Mario Borghezio, Jacques Colombier

GUE/NGL

Anne-Marie Mineur, Helmut Scholz

PPE

Laima Liucija Andrikienė, Bendt Bendtsen, Daniel Caspary, Salvatore Cicu, Santiago Fisas Ayxelà, Christofer Fjellner, Sorin Moisă, Godelieve Quisthoudt-Rowohl, Viviane Reding, Tokia Saïfi, Adam Szejnfeld, Jarosław Wałęsa, Iuliu Winkler

S&D

Nicola Danti, Karoline Graswander-Hainz, Agnes Jongerius, Bernd Lange, David Martin, Alessia Maria Mosca, Joachim Schuster

VERTS/ALE

Klaus Buchner, Heidi Hautala

0

-

 

 

0

0

 

 

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się


OPINIA Komisji Gospodarczej i Monetarnej (24.11.2017)

dla Komisji Prawnej oraz Komisji Spraw Konstytucyjnych

w sprawie interpretacji i wdrażania porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa

(2016/2018(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Roberto Gualtieri

WSKAZÓWKI

Komisja Gospodarcza i Monetarna zwraca się do Komisji Prawnej oraz Komisji Spraw Konstytucyjnych, jako komisji przedmiotowo właściwych, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  ubolewa nad faktem, że nie wszystkie tłumaczenia wniosków ustawodawczych są udostępniane w tym samym czasie, co opóźnia proces legislacyjny;

2.  uważa, że prezydencje Rady powinny dostarczać Parlamentowi bardziej szczegółowe informacje dotyczące negocjacji prowadzonych w Radzie, tak aby Parlament mógł lepiej rozumieć stanowiska państw członkowskich i charakter ich problemów, oraz aby ułatwić udane i terminowe zakończenie negocjacji trójstronnych; przypomina, że zgodnie z pkt. 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa współustawodawcy są zgodni co do „znaczenia utrzymania bliskich kontaktów jeszcze przed rozpoczęciem negocjacji międzyinstytucjonalnych, tak aby osiągnąć lepsze wzajemne zrozumienie stanowiska drugiej strony”, a ponadto w tym celu „będą ułatwiać wzajemną wymianę poglądów i informacji, w tym poprzez zapraszanie przedstawicieli innych instytucji do udziału w regularnych nieformalnych wymianach poglądów”; zaznacza, że ten punkt porozumienia międzyinstytucjonalnego nie został dotąd w wystarczającym stopniu wdrożony i że utrzymuje się asymetria w dostarczaniu informacji, jako że posiedzenia komisji Parlamentu są publiczne, zaś posiedzenia grup roboczych Rady – nie; wyraża ubolewanie z powodu utrzymującego się braku przejrzystości posiedzeń Eurogrupy i podkreśla, że konieczne jest, by Parlament i posłowie do Parlamentu mieli dostęp do dokumentów dotyczących krajów objętych programami, zanim będą podejmować decyzje, a także do uwag przedstawianych Eurogrupie po posiedzeniach, w tym do protokołów tych posiedzeń; sugeruje, że udział przedstawicieli Parlamentu w posiedzeniach grup roboczych Rady mógłby ułatwić wzajemne zrozumienie w ten sam sposób co udział w posiedzeniach grup eksperckich;

3.  przypomina, że pkt 32 porozumienia międzyinstytucjonalnego stanowi, iż „Komisja pełni rolę strony wspomagającej, traktując oba organy władzy ustawodawczej na równi, przy pełnym poszanowaniu ról przypisanych na mocy Traktatów trzem Instytucjom”; domaga się w związku z tym, aby Komisja udostępniała, a w razie możliwości upubliczniała obydwu ustawodawcom w tym samym czasie wszelkie istotne dokumenty związane z wnioskami ustawodawczymi, w tym dokumenty robocze;

4.  podkreśla, że ocena skutków nowych wniosków ustawodawczych powinna odpowiednio uwzględniać prawa podstawowe przysługujące obywatelom, wysoki poziom włączenia społecznego, koszt braku działań na poziomie europejskim i lepszą ochronę środowiska oraz cel pełnego zaangażowania organizacji publicznych i organizacji społeczeństwa obywatelskiego, mając na względzie zapewnienie pełnej przejrzystości procesu decyzyjnego oraz najwyższego poziomu sprawiedliwości społecznej;

5.  podkreśla potrzebę poprawy nieformalnej współpracy w fazie przygotowawczej aktów delegowanych i aktów wykonawczych; ostrzega, aby podczas przygotowywania aktów delegowanych i aktów wykonawczych nie zapominać o tym, jaki był zamiar współustawodawców wyrażony w akcie prawodawczym i będący elementem celu tego aktu; podkreśla znaczenie rejestru aktów delegowanych, który wkrótce zacznie funkcjonować; domaga się, by Komisja informowała równocześnie współustawodawców o wszystkich przyjętych projektach środków wykonawczych, w tym aktów wykonawczych i wykonawczych standardów technicznych;

6.  ubolewa nad faktem, że w wielu przypadkach Komisja uznaje środki 2. stopnia proponowane przez trzy organy ds. usług finansowych (ESMA, EUNB i EIOPA) za przyjęte bez zmian, co skraca dostępny Parlamentowi czas na kontrolę w wypadku wprowadzania istotnych lub licznych zmian;

7.  proponuje, aby Rada odbywała co najmniej jedno posiedzenie z Parlamentem w ramach procedury konsultacji, tak aby Parlament mógł przedstawić i uzasadnić przyjęte poprawki, a Rada mogła przedstawić swoje stanowisko w odniesieniu do każdej z nich; proponuje, aby w każdym przypadku Rada udzielała odpowiedzi na piśmie;

8.  sugeruje, aby Parlament przeprowadził badanie ilościowe dotyczące stopnia skuteczności procedury konsultacji;

9.  nawołuje Komisję, aby przestrzegała ram czasowych określonych w rozporządzeniu w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru przy podejmowaniu decyzji o zatwierdzeniu, zmianie lub niezatwierdzeniu projektów standardów technicznych, a także aby – jako minimum – oficjalnie informowała współustawodawców z odpowiednim wyprzedzeniem, gdyby w drodze wyjątku nie mogła dotrzymać tych ram czasowych, a także podawała powody takiego stanu rzeczy; podkreśla fakt, że ostatnio Komisja wielokrotnie uchybiła temu obowiązkowi; przypomina Komisji, że celem procedur, w ramach których Parlament stwierdza, że nie ma zastrzeżeń co do danego aktu, nie jest rekompensowanie opóźnień występujących po stronie Komisji, a stosowanie tych procedur wywiera istotny wpływ na ilość czasu, jakim Parlament dysponuje, aby wykonywać swoje uprawnienia kontrolne;

10.  apeluje do Komisji o przestrzeganie obowiązkowych terminów sprawozdań z wykonania oraz przeglądu dyrektyw i rozporządzeń;

11.  wzywa do wzmocnienia roli Parlamentu w semestrze europejskim za sprawą porozumienia międzyinstytucjonalnego;

12.  wzywa przedstawicieli europejskich do zwracania szczególnej uwagi na spójność między normami/wymogami międzynarodowymi a przyjętym wiążącym prawodawstwem unijnym;

13.  wzywa Komisję do ujawniania dokumentów przedstawiających jej stanowisko w organizacjach międzynarodowych, które określają normy w dziedzinach finansowych, monetarnych i regulacyjnych, w szczególności w Bazylejskim Komitecie Nadzoru Bankowego; domaga się, by Parlament był w pełni informowany na wszystkich etapach opracowywania norm międzynarodowych, które mogą mieć wpływ na prawo UE;

14.  wzywa do nawiązania i sformalizowania dialogu finansowego w sprawie przyjmowania i spójności stanowisk europejskich przed przystąpieniem do istotnych negocjacji międzynarodowych, zgodnie z przyjętą przez Parlament rezolucją w sprawie roli UE w ramach międzynarodowych instytucji i organów finansowych, walutowych i regulacyjnych(1); podkreśla, że na podstawie szczegółowych wytycznych, które mogą być uzupełniane proaktywnymi rezolucjami „ukierunkowującymi”, stanowiska te należy omawiać i podawać do wiadomości z wyprzedzeniem oraz zapewnić działania następcze i regularną sprawozdawczość ze strony Komisji w zakresie stosowania tych wytycznych.

INFORMACJE O PRZYJĘCIU OPINIIW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

21.11.2017

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

47

0

6

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Gerolf Annemans, Hugues Bayet, Pervenche Berès, Udo Bullmann, Thierry Cornillet, Markus Ferber, Jonás Fernández, Sven Giegold, Neena Gill, Roberto Gualtieri, Brian Hayes, Gunnar Hökmark, Cătălin Sorin Ivan, Barbara Kappel, Wajid Khan, Georgios Kyrtsos, Philippe Lamberts, Sander Loones, Olle Ludvigsson, Ivana Maletić, Gabriel Mato, Costas Mavrides, Bernard Monot, Caroline Nagtegaal, Luděk Niedermayer, Stanisław Ożóg, Dimitrios Papadimoulis, Pirkko Ruohonen-Lerner, Anne Sander, Alfred Sant, Molly Scott Cato, Pedro Silva Pereira, Peter Simon, Theodor Dumitru Stolojan, Kay Swinburne, Ramon Tremosa i Balcells, Ernest Urtasun, Marco Valli, Tom Vandenkendelaere, Miguel Viegas, Jakob von Weizsäcker, Marco Zanni, Sotirios Zarianopoulos

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Andrea Cozzolino, Herbert Dorfmann, Frank Engel, Ashley Fox, Paloma López Bermejo, Thomas Mann, Siegfried Mureşan

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Bogdan Brunon Wenta, Wim van de Camp

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

47

+

ALDE

Thierry Cornillet

ECR

Ashley Fox, Sander Loones, Stanisław Ożóg, Pirkko Ruohonen-Lerner, Kay Swinburne

EFDD

Marco Valli

ENF

Gerolf Annemans, Barbara Kappel, Bernard Monot

GUE/NGL

Dimitrios Papadimoulis

PPE

Herbert Dorfmann, Frank Engel, Markus Ferber, Brian Hayes, Gunnar Hökmark, Georgios Kyrtsos, Ivana Maletić, Thomas Mann, Gabriel Mato, Siegfried Mureşan, Luděk Niedermayer, Anne Sander, Theodor Dumitru Stolojan, Tom Vandenkendelaere, Bogdan Brunon Wenta, Wim van de Camp

S&D

Hugues Bayet, Pervenche Berès, Udo Bullmann, Andrea Cozzolino, Jonás Fernández, Neena Gill, Roberto Gualtieri, Cătălin Sorin Ivan, Ramón Jáuregui Atondo, Wajid Khan, Olle Ludvigsson, Costas Mavrides, Alfred Sant, Pedro Silva Pereira, Peter Simon, Jakob von Weizsäcker

Verts/ALE

Sven Giegold, Philippe Lamberts, Molly Scott Cato, Ernest Urtasun

0

-

6

0

ALDE

Caroline Nagtegaal, Ramon Tremosa i Balcells

ENF

Marco Zanni

GUE/NGL

Paloma López Bermejo, Miguel Viegas

NI

Sotirios Zarianopoulos

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się

(1)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0108.


OPINIA Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (28.3.2018)

dla Komisji Prawnej oraz Komisji Spraw Konstytucyjnych

w sprawie interpretacji i wdrażania porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa

(2016/2018(INI))

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Anthea McIntyre

WSKAZÓWKI

Komisja Zatrudnienia i Spraw Socjalnych zwraca się do Komisji Prawnej oraz Komisji Spraw Konstytucyjnych, jako komisji przedmiotowo właściwych, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  przyjmuje do wiadomości porozumienie międzyinstytucjonalne w sprawie lepszego stanowienia prawa oraz włączenie nowych, innowacyjnych elementów, które mają na celu poprawę jakości przepisów i mogą pomóc zapewnić rzeczywistą wartość dodaną pod względem konkurencyjności, wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, w szczególności dzięki wprowadzeniu rocznej analizy obciążeń administracyjnych, docelowych poziomów obniżenia obciążeń, testów MŚP i testów konkurencyjności, które powinny być motywem przewodnim każdej oceny skutków, i zaangażowaniu Rady ds. Kontroli Regulacyjnej w kontrolę jakości ocen skutków, a także dzięki usprawnieniu procedur ustawodawczych, lojalnej współpracy instytucji europejskich i większej przejrzystości procesu stanowienia prawa, zgodnie z podstawowymi zasadami prawa UE, jakimi są legitymacja demokratyczna, pomocniczość i proporcjonalność;

2.  uważa, że porozumienie w sprawie lepszego stanowienia prawa to przedsięwzięcie międzyinstytucjonalne, które ma na celu poprawę jakości prawodawstwa unijnego; przypomina, że prawodawstwo UE w wielu przypadkach harmonizuje lub zastępuje różnorodne zasady obowiązujące w 28 państwach członkowskich, co zapewnia wzajemny i równy dostęp do rynków krajowych oraz niższe ogólne koszty administracyjne z myślą o ustanowieniu w pełni funkcjonalnego rynku wewnętrznego;

3.  podkreśla znaczenie lojalnej i przejrzystej współpracy między Parlamentem, Radą i Komisją, która w wymiarze praktycznym powinna przełożyć się na podjęcie przez Komisję zobowiązania, że będzie włączać – na równym szczeblu – Parlament i Radę we wdrażanie ustaleń programowych Komisji, a także przypomina Komisji o spoczywającym na niej obowiązku szybkiego reagowania na sprawozdania z własnej inicjatywy w kwestiach ustawodawczych i nieustawodawczych; ubolewa, że niektóre sprawozdania z własnej inicjatywy pozostały bez odpowiedzi, i wzywa Komisję do wyjaśnienia współprawodawcom w terminie trzech miesięcy przyczyn wycofania aktów, oraz do udzielenia odpowiedzi, wraz z uzasadnieniem, na postulaty przedstawienia wniosków ustawodawczych i nieustawodawczych;

4.  podkreśla, że obecnie istnieje asymetria informacyjna między Parlamentem a Radą, jako że posiedzenia komisji parlamentarnych są jawne, podczas gdy posiedzenia Rady odbywają się za zamkniętymi drzwiami; podkreśla w związku z tym znaczenie bezzwłocznego wykonania pkt 34 porozumienia, zgodnie z którym Parlament i Rada, działając w charakterze współprawodawców, muszą utrzymywać ścisły kontakt przez cały czas trwania negocjacji międzyinstytucjonalnych, a jednym ze sposobów osiągnięcia tego celu jest wzajemna wymiana poglądów i informacji;

5.  jako współprawodawca upoważniony do kontrolowania Komisji przyjmuje do wiadomości ustanowienie grupy zadaniowej Komisji ds. zasad pomocniczości, proporcjonalności i „robić mniej, ale efektywniej”, która powinna działać zgodnie z porozumieniem międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa na rzecz zwiększenia zaufania obywateli uznających zasadę pomocniczości za kluczowy aspekt procesu demokratycznego i oczekujących od Unii Europejskiej podejmowania działań w tych obszarach, w których działania te niosą prawdziwą wartość dodaną, oraz angażowania ich w większym zakresie w proces podejmowania decyzji na szczeblu europejskim;

6.  uważa, że zasada „najpierw myśl na małą skalę” powinna odgrywać ważną rolę w tworzeniu miejsc pracy i generowaniu wzrostu gospodarczego przez zmniejszanie nieuzasadnionych kosztów przestrzegania przepisów ponoszonych przez MŚP; zauważa, że prawodawstwo może mieć odmienny wpływ na duże przedsiębiorstwa i MŚP, co należy mieć na uwadze w całym procesie ustawodawczym; zachęca Komisję do zbadania, jak można szerzej uwzględnić potrzeby MŚP w toku opracowywania przepisów i dokonywać testu MŚP w celu oceny wpływu wniosków na MŚP, przy jednoczesnym zapewnieniu wciąż wysokiej jakości standardów ochrony konsumentów, pracowników, zdrowia i środowiska niezależnie od wielkości przedsiębiorstwa; podkreśla, że współpraca z partnerami społecznymi także w małych i średnich przedsiębiorstwach może pomóc uniknąć zbędnej biurokracji przy realizacji zadań;

7.  apeluje do Komisji, by – w kontekście lepszego stanowienia prawa – dokładniej oceniała konsekwencje społeczne i środowiskowe prowadzonej polityki oraz wpływ na prawa podstawowe obywateli, mając jednocześnie na uwadze koszty braku prawodawstwa na szczeblu unijnym, jak również fakt, iż analizy kosztów i korzyści są tylko jednym z wielu kryteriów;

8.  zwraca uwagę na praktyczny przewodnik oceny skutków, a zwłaszcza wytyczne dotyczące ocen skutków zmian merytorycznych; jest głęboko przekonany, że oceny skutków poprawek wprowadzanych przez Parlament przyczynią się do wzmocnienia jego pozycji; przypomina, że – nawet jeśli oceny skutków mogą przyczyniać się do poprawy jakości prawodawstwa UE – to porozumienie międzyinstytucjonalne w sprawie lepszego stanowienia prawa stanowi, że ocena skutków nie może powodować nieuzasadnionych opóźnień w procesie stanowienia prawa lub wpływać na możliwość proponowania zmian przez współprawodawców ani nie może zastępować procesu podejmowania decyzji politycznych;

9.  przypomina, że zgodnie z porozumieniem międzyinstytucjonalnym „każda z trzech instytucji sama odpowiada za ustalenie, w jaki sposób zorganizować własne prace w zakresie oceny skutków, w tym wewnętrzne zasoby organizacyjne i kontrolę jakości”;

10.  zwraca uwagę, że zgodnie z postanowieniami porozumienia „pierwotna ocena skutków sporządzona przez Komisję i wszelkie dodatkowe prace w zakresie oceny skutków prowadzone w ramach procesu legislacyjnego” powinny być podawane do wiadomości publicznej przed końcem procesu legislacyjnego w trosce o przejrzystość wobec obywateli i zainteresowanych stron;

11.  podkreśla wagę terminowego, publicznego i przejrzystego zaangażowania zainteresowanych stron i konsultacji z nimi, przy czym należy zapewnić wystarczający czas na udzielenie konstruktywnych odpowiedzi; podkreśla znaczenie prowadzenia konsultacji publicznych przez Komisję we wszystkich językach urzędowych na etapie przygotowywania wniosku;

12.  podkreśla znaczenie uzgodnionej rocznej analizy obciążeń administracyjnych, która jest narzędziem identyfikacji i monitorowania rezultatów działań UE służących zapobieganiu zbędnym obciążeniom i poprawie jakości przepisów unijnych, które muszą być ambitne;

13.  wzywa Komisję, by bezzwłocznie wprowadziła wszystkie środki przewidziane w porozumieniu międzyinstytucjonalnym, zwłaszcza dotyczące lojalnej współpracy między instytucjami, a szczególnie rocznej analizy obciążeń administracyjnych, ponieważ może ona odgrywać kluczową rolę we wdrażaniu i właściwym stosowaniu przepisów UE, w szczególności w dziedzinie kontroli transpozycji i egzekwowania dyrektyw przez państwa członkowskie, oraz wszystkich środków krajowych, które wykraczają poza przepisy prawodawstwa UE (nadmiernie rygorystyczne wdrażanie), przy czym należy pamiętać, że państwa członkowskie mają swobodę stosowania bardziej rygorystycznych norm, jeśli prawo unijne określa wyłącznie minimalne normy; uważa w związku z tym, że roczna analiza obciążeń administracyjnych stanowi dodatkową okazję do wykazania po raz kolejny wartości dodanej przepisów UE oraz zapewnienia obywatelom przejrzystości;

14.  odnotowuje, że powołanie Rady ds. Kontroli Regulacyjnej stanowi pierwszy pożądany krok w kierunku ustanowienia niezależnej rady kontroli; uważa, że nowa Rada ds. Kontroli Regulacyjnej musi wykazać się większą ambicją; wzywa do dokonywania regularnej oceny działalności Rady ds. Kontroli Regulacyjnej i śledzenia jej prac związanych z wykonywaniem funkcji nadzoru oraz zapewnianiem obiektywnego doradztwa w sprawie ocen skutków; dostrzega użyteczność podawania do publicznej wiadomości opinii Rady ds. Kontroli Regulacyjnej w miarę możliwości wraz z wynikami ocen skutków;

15.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że porozumienie międzyinstytucjonalne zakłada konieczność uwzględniania, przy ustanawianiu programu prac legislacyjnych, analizy potencjalnej „europejskiej wartości dodanej” wszelkich proponowanych działań Unii oraz ocenę „kosztu braku działań na poziomie europejskim” w przypadku niepodjęcia działań na poziomie Unii; podkreśla, że szacunkowy koszt braku działań na poziomie europejskim wynosi 1,75 bln EUR rocznie, czyli 12% unijnego PKB (2016 r.)(1); w tym kontekście docenia pracę Dyrekcji ds. Oceny Skutków Regulacji i Europejskiej Wartości Dodanej Biura Analiz Parlamentu Europejskiego (EPRS);

16.  podkreśla, że wybór podstawy prawnej wniosku Komisji powinien zostać dokonany na obiektywnych przesłankach podlegających kontroli sądowej; podkreśla jednak prawo Parlamentu – jako współprawodawcy – do proponowania zmian w podstawie prawnej w oparciu o wykładnię traktatów;

17.  podkreśla, że lepsze stanowienie prawa powinno w mniejszym stopniu skupiać się na ograniczeniu ilości regulacji prawnych, a w większej mierze koncentrować się na jakości prawa i zdolności prawodawstwa do ochrony i promowania interesów obywateli UE; zwraca uwagę, że istotne jest, by w ramach oceny adekwatności obowiązujących przepisów prawa podstawowe oraz kwestie zatrudnienia, zdrowia i bezpieczeństwa traktowano na równi z kwestiami finansowymi; zauważa, że w przypadku kolizji obu kwestii prawa podstawowe powinny mieć zawsze moc nadrzędną;

18.  przypomina, że zgodnie z postanowieniami porozumienia międzyinstytucjonalnego „Komisja oceni również możliwość wyznaczenia, w ramach REFIT [programu sprawności i wydajności regulacyjnej], celów dotyczących ograniczenia obciążeń w poszczególnych sektorach”, aby pomóc w zmniejszeniu obciążeń regulacyjnych i administracyjnych; wzywa Komisję do wyjaśnienia nieuzasadnionych obciążeń w kluczowych sektorach, a w razie potrzeby do wyznaczenia celów w zakresie ich zmniejszenia, nie utrudniając przy tym UE osiągnięcia ambitnych celów strategicznych;

19.  przypomina, że w decyzji z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego Parlament stwierdził, że brzmienie nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego nie zobowiązuje trzech instytucji w wystarczającym stopniu do uwzględniania testów MŚP oraz testów konkurencyjności w ocenach skutków; jest stanowczo przekonany, że należy podjąć dalsze kroki, by zobowiązać wszystkie trzy instytucje do uwzględniania tych testów w ocenach skutków;

20.  wzywa Komisję Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, by poświęciła czas na regularne przeprowadzanie analizy wdrażania prawodawstwa; uważa, że komisja powinna regularnie zapraszać przedstawicieli Komisji Europejskiej do przedstawiania ocen skutków na posiedzeniach komisji w pełnym składzie;

21.  wzywa wszystkie komisje do systematycznego przeglądu przygotowywanych przez Komisję ocen skutków oraz przeglądu prowadzonej przez Parlament analizy ex ante ocen skutków na jak najwcześniejszym etapie procesu legislacyjnego.

INFORMACJE O PRZYJĘCIUW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

27.3.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

26

18

3

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Guillaume Balas, Tiziana Beghin, Brando Benifei, Mara Bizzotto, Enrique Calvet Chambon, David Casa, Michael Detjen, Lampros Fountoulis, Elena Gentile, Arne Gericke, Marian Harkin, Czesław Hoc, Agnes Jongerius, Ádám Kósa, Agnieszka Kozłowska-Rajewicz, Patrick Le Hyaric, Jeroen Lenaers, Thomas Mann, Dominique Martin, Miroslavs Mitrofanovs, Emilian Pavel, João Pimenta Lopes, Georgi Pirinski, Marek Plura, Sofia Ribeiro, Robert Rochefort, Claude Rolin, Siôn Simon, Romana Tomc, Ulrike Trebesius, Marita Ulvskog, Renate Weber

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Georges Bach, Amjad Bashir, Heinz K. Becker, Tania González Peñas, Ivari Padar, Anne Sander, Sven Schulze, Jasenko Selimovic, Csaba Sógor, Neoklis Sylikiotis, Ivo Vajgl

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Jude Kirton-Darling, Ana Miranda, James Nicholson, Massimo Paolucci

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

26

+

ALDE

Enrique Calvet Chambon, Marian Harkin, Robert Rochefort, Jasenko Selimovic, Ivo Vajgl, Renate Weber

ECR

Amjad Bashir, Arne Gericke, Czesław Hoc, James Nicholson, Ulrike Trebesius

ENF

Dominique Martin

PPE

Georges Bach, Heinz K. Becker, David Casa, Ádám Kósa, Agnieszka Kozłowska-Rajewicz, Jeroen Lenaers, Thomas Mann, Marek Plura, Sofia Ribeiro, Claude Rolin, Anne Sander, Sven Schulze, Csaba Sógor, Romana Tomc

18

-

GUE/NGL

Tania González Peñas, Patrick Le Hyaric, João Pimenta Lopes, Neoklis Sylikiotis

S&D

Guillaume Balas, Brando Benifei, Michael Detjen, Elena Gentile, Agnes Jongerius, Jude Kirton-Darling, Ivari Padar, Massimo Paolucci, Emilian Pavel, Georgi Pirinski, Siôn Simon, Marita Ulvskog

VERTS/ALE

Ana Miranda, Miroslavs Mitrofanovs

3

0

EFDD

Tiziana Beghin

ENF

Mara Bizzotto

NI

Lampros Fountoulis

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się

(1)

http://www.europarl.europa.eu/RegData/etudes/STUD/2017/603239/EPRS_STU%282017%29603239_EN.pdf


OPINIA Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (21.3.2018)

dla Komisji Prawnej oraz Komisji Spraw Konstytucyjnych

w sprawie interpretacji i wdrażania Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa

(2016/2018(INI))

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Adina-Ioana Vălean

WSKAZÓWKI

Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności zwraca się do Komisji Prawnej i Komisji Spraw Konstytucyjnych, jako komisji przedmiotowo właściwych, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

Umowy międzynarodowe

1.  ubolewa nad tym, że z reguły nie ma możliwości uzyskania dostępu do niektórych dokumentów Rady związanych z umowami międzynarodowymi, a w szczególności do mandatów negocjacyjnych;

2.  wzywa do bardziej harmonijnego i uporządkowanego podejścia, z zagwarantowanym dostępem do wszystkich dokumentów negocjacyjnych i pokrewnych, nawet o charakterze poufnym lub niejawnym, w tym do mandatów negocjacyjnych oraz do innych dokumentów wykorzystywanych na etapach przygotowawczych i podczas faktycznych negocjacji; ponadto uważa, że Komisja i Rada powinny przedstawiać Parlamentowi regularnie aktualizowane wykazy dokumentów negocjacyjnych, którymi dysponują;

3.  z zadowoleniem przyjmuje pisemne briefingi otrzymywane od Komisji przed konferencjami międzynarodowymi oraz codzienne briefingi ustne przekazywane w trakcie tych konferencji przez prezydencję Rady i Komisję;

4.  ubolewa nad tym, że podczas konferencji międzynarodowych Parlament nie może uczestniczyć w spotkaniach koordynacyjnych UE jako obserwator;

5.  zwraca się do trzech instytucji UE o zakończenie – w odpowiednim czasie – negocjacji w sprawie usprawnionych praktycznych ustaleń dotyczących współpracy i wymiany informacji, zapoczątkowanych w listopadzie 2016 r. zgodnie z pkt 40 Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa;

Akty delegowane i wykonawcze

6.  odnotowuje, że przekazanie uprawnień Komisji nie jest wyłącznie zagadnieniem technicznym, ale może dotyczyć delikatnych kwestii politycznych o istotnym znaczeniu dla obywateli UE, konsumentów i przedsiębiorstw;

7.  przypomina, że zgodnie z motywem 7 nowe Porozumienie międzyinstytucjonalne powinno ułatwiać negocjacje w ramach zwykłej procedury ustawodawczej oraz ulepszać stosowanie art. 290 i 291 TFUE, ale ubolewa nad tym, że tak się jeszcze nie stało; wyraża głębokie niezadowolenie z faktu, że Rada nadal bardzo niechętnie akceptuje akty delegowane w przypadku spełnienia kryteriów określonych w art. 290 TFUE; podkreśla, że wywiera to bardzo niekorzystny wpływ na negocjacje;

8.  wyraża głębokie zaniepokojenie z powodu niemal systematycznych wysiłków Rady, by zastępować akty delegowane aktami wykonawczymi; za niedopuszczalne uważa szczególnie to, że Rada usiłuje wykorzystywać dostosowania po Traktacie z Lizbony do zastępowania procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą stosowaniem aktów wykonawczych w miejsce aktów delegowanych;

9.  wyraża rozczarowanie faktem, że Komisja nie zawsze broni własnych pierwotnych wniosków w odniesieniu do stosowania aktów delegowanych;

10.  przypomina, że elementy istotne politycznie, takie jak unijne wykazy lub rejestry produktów czy substancji, powinny pozostać nieodłączną częścią aktu podstawowego – w stosownych przypadkach w postaci załączników – i w związku z tym powinny być zmieniane jedynie w drodze aktów delegowanych; podkreśla, że w trosce o pewność prawa należy unikać tworzenia samodzielnych wykazów;

11.  czeka na rozpoczęcie stosowania uporządkowanego i przyjaznego użytkownikom funkcjonalnego rejestru aktów delegowanych, który został opublikowany w dniu 12 grudnia 2017 r. i powstał na wniosek Parlamentu;

12.  przypomina trzem instytucjom UE, że należy poczynić dalsze postępy w tworzeniu specjalnej wspólnej bazy danych dotyczących aktualnej sytuacji w zakresie wniosków legislacyjnych;

Ocena skutków

13.  ponownie wzywa do obowiązkowego włączenia do wszystkich ocen skutków regulacji wyważonej analizy średnio- i długoterminowych skutków gospodarczych, społecznych, środowiskowych i zdrowotnych;

14.  podkreśla, że oceny skutków powinny służyć wyłącznie jako wskazówki do lepszego stanowienia prawa oraz pomoc w podejmowaniu decyzji politycznych, i pod żadnym pozorem nie mogą zastępować decyzji politycznych w demokratycznym procesie decyzyjnym ani ograniczać decydentów ponoszących odpowiedzialność polityczną;

15.  uważa, że oceny skutków nie powinny powodować nieuzasadnionych opóźnień w procedurach legislacyjnych, nie należy też wykorzystywać ich do tworzenia przeszkód proceduralnych w celu blokowania niepożądanych przepisów prawnych;

16.  apeluje do Komisji, by wykorzystywała oceny skutków i oceny ex post do badania zgodności inicjatyw, wniosków lub obowiązujących aktów prawnych z celami zrównoważonego rozwoju, a także ich oddziaływania na postępy w realizowaniu i wdrażaniu tych celów;

Uproszczenie

17.  jest zdania, że niektóre obciążenia administracyjne są niezbędne do zapewnienia właściwej realizacji celów ustawodawczych oraz wymaganego poziomu ochrony, zwłaszcza w dziedzinie środowiska i ochrony zdrowia publicznego, gdyż są to sektory, w których wymogi informacyjne muszą zostać utrzymane;

18.  podkreśla znaczenie eliminowania zbędnej biurokracji i uwzględniania powiązań między wielkością przedsiębiorstwa a zasobami koniecznymi do wykonania wymaganych zobowiązań;

19.  uważa, że ponieważ jakość jest kwestią najwyższej wagi, upraszczanie przepisów nie powinno stanowić pretekstu do ograniczenia ambicji w kwestiach o zasadniczym znaczeniu dla ochrony środowiska, zdrowia publicznego czy bezpieczeństwa żywności;

20.  chociaż podkreśla potrzebę uwzględnienia i zwiększenia skuteczności aktualnie podejmowanych interwencji przez ograniczenie zbędnych kosztów regulacyjnych, wyznaczanie nowego celu netto w kwestii ograniczenia kosztów regulacyjnych uważa za niewłaściwe, ponieważ niepotrzebnie ogranicza zakres instrumentów rozwiązywania nowych problemów lub nierozstrzygniętych kwestii i nie uwzględnia korzyści z regulacji;

21.  z zadowoleniem przyjmuje zapowiedź Komisji dotyczącą uwzględnienia w trakcie przeglądu obowiązujących i planowanych przepisów szczególnych interesów mikroprzedsiębiorstw i MŚP oraz zmniejszenia obciążeń dla tych przedsiębiorstw dzięki zastosowaniu zwolnień i ułatwień; zachęca Komisję, by zbadała możliwość szerszego uwzględnienia potrzeb MŚP i mikroprzedsiębiorstw w toku opracowywania przepisów przy jednoczesnym zapewnieniu wciąż wysokiej jakości standardów ochrony konsumentów, pracowników, zdrowia publicznego i środowiska;

22.  z zadowoleniem przyjmuje ustanowienie grupy zadaniowej Komisji ds. zasad pomocniczości, proporcjonalności i „robić mniej, ale efektywniej”, która musi działać zgodnie z Porozumieniem międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa na rzecz zwiększenia zaufania obywateli uznających zasadę pomocniczości za kluczowy aspekt procesu demokratycznego;

23.  zwraca uwagę na nowe przepisy dotyczące konsultacji publicznych i konsultacji z zainteresowanymi stronami, które powinny służyć jako istotne narzędzie zarówno na etapie przygotowywania, jak i w trakcie całego procesu legislacyjnego;

Wdrożenie i stosowanie prawodawstwa Unii

24.  jest zdania, że przy wdrażaniu i transponowaniu aktów unijnych należy wyraźnie odróżnić przypadki nadmiernie rygorystycznego wdrażania przepisów – kiedy to państwa członkowskie wprowadzają dodatkowe wymogi administracyjne niepowiązane z prawodawstwem unijnym – i ustanawianie wyższych standardów wykraczających poza ogólnounijne minimalne standardy w zakresie ochrony środowiska i konsumentów, a także opieki zdrowotnej i bezpieczeństwa żywności;

25.  apeluje do państw członkowskich, aby w możliwie największym stopniu ograniczyły ustanawianie dodatkowych wymogów administracyjnych w toku transpozycji prawodawstwa unijnego i aby zgodnie z pkt 43 Porozumienia międzyinstytucjonalnego zapewniły możliwość identyfikacji takich dodatkowych wymogów w akcie transponującym lub w powiązanych dokumentach;

°

°  °

26.  podkreśla, że w toku wdrażania prawodawstwa unijnego i w przypadku gdy w prawodawstwie unijnym ustanawia się tylko standardy minimalne, państwa członkowskie mają swobodę wprowadzania wyższych standardów w zakresie ochrony środowiska i konsumentów, a także opieki zdrowotnej i bezpieczeństwa żywności.

INFORMACJE O PRZYJĘCIU OPINIIW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

20.3.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

54

5

3

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Marco Affronte, Margrete Auken, Pilar Ayuso, Ivo Belet, Biljana Borzan, Paul Brannen, Soledad Cabezón Ruiz, Nessa Childers, Birgit Collin-Langen, Miriam Dalli, Seb Dance, Angélique Delahaye, Mark Demesmaeker, Stefan Eck, Bas Eickhout, Karl-Heinz Florenz, Francesc Gambús, Elisabetta Gardini, Gerben-Jan Gerbrandy, Arne Gericke, Jens Gieseke, Julie Girling, Sylvie Goddyn, Françoise Grossetête, Andrzej Grzyb, Jytte Guteland, Anneli Jäätteenmäki, Karin Kadenbach, Kateřina Konečná, Urszula Krupa, Giovanni La Via, Jo Leinen, Peter Liese, Lukas Mandl, Valentinas Mazuronis, Susanne Melior, Rory Palmer, Massimo Paolucci, Piernicola Pedicini, Bolesław G. Piecha, Pavel Poc, Julia Reid, Frédérique Ries, Michèle Rivasi, Daciana Octavia Sârbu, Annie Schreijer-Pierik, Davor Škrlec, Renate Sommer, Claudiu Ciprian Tănăsescu, Ivica Tolić, Adina-Ioana Vălean, Damiano Zoffoli

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Christofer Fjellner, Elena Gentile, Merja Kyllönen, Norbert Lins, Gesine Meissner, Ulrike Müller, Mihai Ţurcanu

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Fernando Ruas, Ruža Tomašić, Jadwiga Wiśniewska

GŁOSOWANIE KOŃCOWE IMIENNEW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

54

+

ALDE

Gerben-Jan Gerbrandy, Anneli Jäätteenmäki, Valentinas Mazuronis, Gesine Meissner, Ulrike Müller, Frédérique Ries

EFDD:

Piernicola Pedicini

GUE/NGL:

Stefan Eck, Kateřina Konečná, Merja Kyllönen

PPE:

Pilar Ayuso, Ivo Belet, Birgit Collin-Langen, Angélique Delahaye, Christofer Fjellner, Karl-Heinz Florenz, Francesc Gambús, Elisabetta Gardini, Jens Gieseke, Julie Girling, Françoise Grossetête, Andrzej Grzyb, Giovanni La Via, Peter Liese, Norbert Lins, Lukas Mandl, Fernando Ruas, Annie Schreijer-Pierik, Renate Sommer, Ivica Tolić, Mihai Ţurcanu, Adina-Ioana Vălean

S&D:

Biljana Borzan, Paul Brannen, Soledad Cabezón Ruiz, Nessa Childers, Miriam Dalli, Seb Dance, Elena Gentile, Jytte Guteland, Karin Kadenbach, Jo Leinen, Susanne Melior, Rory Palmer, Massimo Paolucci, Pavel Poc, Daciana Octavia Sârbu, Claudiu Ciprian Tănăsescu, Damiano Zoffoli

VERTS/ALE:

Marco Affronte, Margrete Auken, Bas Eickhout, Michèle Rivasi, Davor Škrlec

5

-

ECR

Arne Gericke, Urszula Krupa, Bolesław G. Piecha, Ruža Tomašić, Jadwiga Wiśniewska

3

0

ECR:

Mark Demesmaeker

EFDD:

Julia Reid

ENF:

Sylvie Goddyn

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się


OPINIA Komisji Petycji (25.1.2017)

dla Komisji Prawnej oraz Komisji Spraw Konstytucyjnych

w sprawie interpretacji i wdrażania porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa

(2016/2018(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Notis Marias

WSKAZÓWKI

Komisja Petycji zwraca się do Komisji Prawnej oraz Komisji Spraw Konstytucyjnych, jako komisji przedmiotowo właściwych, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  odnotowuje fakt, że Komisja uczyniła z celu lepszego stanowienia prawa priorytet tej kadencji, a także potwierdza potrzebę opracowania jasnego, prostego, skutecznego i wyważonego prawodawstwa UE mającego na celu zagwarantowanie wysokiego poziomu ochrony w obszarze społecznym, środowiska naturalnego i zatrudnienia, które będzie łatwe do transponowania i wdrażania;

2.  zauważa, że udoskonalone procedury ustawodawcze na szczeblu UE, a także terminowa i pogłębiona współpraca międzyinstytucjonalna mogą prowadzić do bardziej spójnego i ujednoliconego stosowania prawa UE;

3.  uważa, że zasadami przewodnimi wdrażania porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa muszą być większa przejrzystość procesu negocjacyjnego, zwłaszcza jeśli chodzi o transatlantyckie partnerstwo handlowo-inwestycyjne (TTIP) i kompleksową umowę gospodarczo-handlową (CETA), i procesu legislacyjnego, a także wzmożona kontrola obowiązującego prawodawstwa;

4.  podkreśla, że negocjacje w sprawie umowy o wystąpieniu w oparciu o art. 50 Traktatu o Unii Europejskiej są prowadzone w ramach współpracy międzyinstytucjonalnej; przypomina, że art. 50 wyjaśnia jedynie udział członków Rady Europejskiej lub Rady; podkreśla, że zasiadający w Parlamencie Europejskim posłowie z państwa członkowskiego występującego z Unii mogą nadal brać udział w debatach plenarnych i debatach w komisjach parlamentarnych, a także w głosowaniach; domaga się większej przejrzystości w kwestii negocjacji dotyczących wystąpienia z Unii zarówno na szczeblu Parlamentu, jak i na poziomie międzyinstytucjonalnym;

5.  podkreśla, jak ważne jest rozwijanie i dalsze umacnianie roli Parlamentu jako współprawodawcy oraz zapewnianie równości względem Rady, a także rozszerzenie roli Parlamentu jako organu kontrolnego względem wszystkich instytucji UE;

6.  podkreśla, że stosowanie skutecznego prawodawstwa UE musi mieć na celu dopilnowanie, by wprowadzane nim procedury były zgodne z podstawowym celem danego instrumentu prawnego, a w szczególności z ostatecznym celem ochrony środowiska, jeżeli chodzi o zapewnienie wysokiego poziomu jego ochrony;

7.  przypomina liczne petycje w sprawie kryzysu gospodarczego i społecznego w Unii Europejskiej, jakie wpłynęły do Parlamentu, a także uważa, że należy priorytetowo potraktować inicjatywy ustawodawcze mające na celu ożywienie gospodarki oraz zwalczanie bezrobocia i niepewnego zatrudnienia, nierówności społecznych i ubóstwa;

8.  uznaje znaczenie prowadzonych w Komisji Petycji prac nad oceną jakości procesu stanowienia prawa unijnego w odniesieniu do jego faktycznego wdrażania, a także uznaje fakt, że prace te przyczyniają się do doskonalenia tekstów i procedur ustawodawczych; zwraca w związku z tym uwagę na znaczenie faktycznej współpracy międzyinstytucjonalnej z Komisją, jeżeli chodzi o zapewnianie właściwego rozpatrywania petycji;

9.  zachęca do opracowania skutecznego prawodawstwa ukierunkowanego na rozwijanie ochrony zatrudnienia i konkurencyjności europejskiej ze szczególnym uwzględnieniem małych i średnich przedsiębiorstw we wszystkich sektorach gospodarki;

10.  sprzeciwia się wszelkim inicjatywom ustawodawczym lub ramom prawnym wprowadzanym przy udziale którejkolwiek z instytucji unijnych, które mogłyby prowadzić do niepewnej sytuacji na rynku pracy, sprawić, iż duża liczba osób znajdzie się poniżej progu ubóstwa, bądź podważyć prawa podstawowe zapisane w Karcie praw podstawowych UE;

11.  stwierdza, że oceny skutków nowych wniosków ustawodawczych powinny systematycznie uwzględniać faktyczne skutki, w tym w perspektywie krótkoterminowej, dla celów takich jak ochrona praw podstawowych obywateli, wyższy poziom włączenia społecznego, koszt braku działań na poziomie europejskim oraz formy zatrudnienia zapewniające pełną ochronę praw socjalnych i uprawnień płacowych obywateli, a także odpowiednia ochrona środowiska; uważa, że należy przewidzieć między innymi test oddziaływania na MŚP; jest głęboko przekonany, że UE musi przyjmować prawodawstwo dążące do zapewnienia jak najwyższych poziomów sprawiedliwości społecznej; uznaje zatem za konieczne, by wszystkie środki i instrumenty wykorzystywane na poziomie UE były opracowywane i wdrażane w sposób umożliwiający spójne i skuteczne zwalczanie nierówności, niepewnego zatrudnienia oraz wykluczenia społecznego;

12.  domaga się szerszych konsultacji z partnerami społecznymi na wczesnym etapie, a także aktywniejszego zaangażowania Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów oraz należytego uwzględniania ich uwag;

13.  zauważa, że systematyczne realizowanie ocen skutków nie może prowadzić do odpolitycznienia procesu legislacyjnego, co wpłynęłoby negatywnie na podstawową rolę Parlamentu w demokratycznym funkcjonowaniu Unii, jaką jest reprezentowanie bezpośredniej woli i różnorodności obywateli UE, nie może również ograniczać uprawnień ustawodawczych tej instytucji, osłabiając wydźwięk jej debat i pozbawiając je sensu, oraz zastępować decyzji politycznych podejmowanych na jej forum;

14.  podkreśla, że w świetle celu, jakim jest zapewnienie pełnej przejrzystości w procesie podejmowania decyzji i najwyższego poziomu sprawiedliwości społecznej, konsultacje i oceny skutków powinny mieć na celu przede wszystkim angażowanie w pierwszej kolejności i w pełni obywateli i organizacji społeczeństwa obywatelskiego, a także muszą sprzyjać przyjmowaniu prawodawstwa zapewniającego pełną ochronę praw podstawowych obywateli i ochronę środowiska naturalnego; uważa, że konsultacje i oceny skutków muszą stanowić część szerszego procesu demokratyzacji prowadzącego do bezpośredniego udziału obywateli na wszystkich etapach procesu decyzyjnego UE;

15.  uważa, że należy wzmocnić niezależność działającej przy Komisji Rady ds. Kontroli Regulacyjnej oraz jaśniej określić jej rolę, a także proponuje ustanowienie wspólnego organu dla trzech instytucji, np. organu doradczego ds. lepszego stanowienia prawa;

16.  z zadowoleniem odnosi się do udziału ekspertów PE w posiedzeniach działającej przy Komisji Rady ds. Kontroli Regulacyjnej oraz do systematycznego publikowania projektów środków delegowanych i wykonawczych, a także do utworzenia rejestru aktów delegowanych;

17.  domaga się, aby Parlament był zapraszany na posiedzenia grupy roboczej Rady i posiedzenia Coreperu, oraz nalega na przekazywanie Parlamentowi porządków obrad w zorganizowany sposób.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

24.1.2017

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

15

1

3

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Marina Albiol Guzmán, Margrete Auken, Beatriz Becerra Basterrechea, Pál Csáky, Rosa Estaràs Ferragut, Eleonora Evi, Peter Jahr, Notis Marias, Roberta Metsola, Julia Pitera, Virginie Rozière, Josep-Maria Terricabras, Jarosław Wałęsa, Cecilia Wikström, Tatjana Ždanoka

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Kostadinka Kuneva, Ángela Vallina, Rainer Wieland

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Edouard Martin


PISMO KOMISJI TRANSPORTU I TURYSTYKI

TRAN/D/2018/LR/sf - 5251

Pan Pavel Svoboda

Przewodniczący Komisji Prawnej

Parlament Europejski

ASP 06F365

Pani Danuta Maria Hübner

Przewodnicząca Komisji Spraw Konstytucyjnych

Parlament Europejski

ASP 12E157

Przedmiot:   Lepsze stanowienie prawa oraz interpretacja i wdrażanie porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa (2016/2018(INI))

Szanowny Panie Przewodniczący!

Szanowna Pani Przewodnicząca!

Komisja Transportu i Turystyki zwraca się do Komisji Prawnej oraz Komisji Spraw Konstytucyjnych, jako komisji przedmiotowo właściwych, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  potwierdza swoje poparcie dla kluczowego priorytetu porozumienia międzyinstytucjonalnego, jakim jest zapewnienie wysokiej jakości prawodawstwa unijnego, skupiającego się na obszarach o największej wartości dodanej dla obywateli europejskich; uważa, że przepisy unijne należy przyjmować, aby osiągać założone cele przy minimalnych kosztach i obciążeniach administracyjnych, z uwzględnieniem legitymacji demokratycznej, pomocniczości, proporcjonalności i pewności prawa;

2.  podkreśla znaczenie dialogu międzyinstytucjonalnego w odniesieniu do wieloletniego programowania, a także rocznego programu prac Komisji, aby wspólnie określić kwestie o istotnym znaczeniu dla Unii; podkreśla, że Komisja, określając swoje priorytety, powinna w większym stopniu uwzględniać cykle polityczne związane z wyborami europejskimi; apeluje, by Komisja przedkładała najważniejsze dossier nie później niż w połowie danej kadencji;

3.  zwraca się do Komisji o przedkładanie rocznych programów prac, obejmujących wszystkie inicjatywy ustawodawcze, w tym wnioski mające na celu zmianę lub uchylenie obowiązujących przepisów, wraz z realistycznym harmonogramem ich wdrożenia;

4.  podkreśla znaczenie przeprowadzania ocen skutków nie tylko aktów ustawodawczych, lecz również aktów delegowanych i wykonawczych, które mogą wywierać skutki gospodarcze, środowiskowe lub społeczne;

5.  z zadowoleniem przyjmuje praktykę Komisji polegającą na organizowaniu we wszystkich językach urzędowych UE – w związku z obawami wyrażonymi przez Parlament Europejski – konsultacji publicznych w odniesieniu do istotnych inicjatyw, by dotrzeć do jak najszerszego kręgu odbiorców i umożliwić przekazywanie informacji zwrotnych;

6.  uważa, że przejrzystość jest podstawą procesów demokratycznych, w tym stanowienia prawa; podkreśla w związku z tym, że przejrzystość powinna stanowić kluczową zasadę wdrażania porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa; w związku z tym wzywa Komisję do przestrzegania jej obowiązku pełnego informowania Parlamentu na wszystkich etapach negocjacji dotyczących umów z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi;

7.  z zadowoleniem przyjmuje utworzenie rejestru aktów delegowanych oraz fakt, że eksperci z Parlamentu Europejskiego mają dostęp do posiedzeń grupy ekspertów Komisji i szybko otrzymują projekty aktów delegowanych; podkreśla konieczność poprawy dostępu do dokumentów podczas opracowywania aktów delegowanych, jeżeli wymaga ono zorganizowania posiedzenia grup ekspertów spoza Komisji, w szczególności przy opracowywaniu norm;

8.  ubolewa nad praktyką Komisji polegającą na wykluczaniu ekspertów PE z opracowywania aktów wykonawczych w ramach posiedzenia komitetów procedury komitetowej; ubolewa ponadto, że praktyka ta ma także zastosowanie w przypadku opracowywania i wdrażania prawodawstwa Unii; proponuje, aby Komisja opracowywała jaśniejsze porządki posiedzeń komitetów procedury komitetowej, wprowadzając podział, z jednej strony, na sesje głosowań, a z drugiej, na kwestie związane z aktami wykonawczymi w rozumieniu art. 291 TFUE oraz z opracowywaniem i wdrażaniem prawodawstwa unijnego, na które to posiedzenia powinni być zapraszani eksperci z Parlamentu Europejskiego;

9.  domaga się, aby Komisja zapewniała Parlamentowi wystarczająco dużo czasu między głosowaniem w komitetach procedury komitetowej a przyjęciem aktu wykonawczego, tak aby Parlament mógł sprawować odpowiednią kontrolę nad aktami wykonawczymi, szczególnie w sytuacji, gdy wprowadzane są istotne zmiany.

Z wyrazami szacunku

Karima Delli

Do wiadomości:   Antonio Tajani, Przewodniczący Parlamentu Europejskiego

        Cecilia Wikström, przewodnicząca Konferencji Przewodniczących Komisji

        Richard Corbett, sprawozdawca komisji AFCO

        Dział Koordynacji Legislacyjnej


INFORMACJE O PRZYJĘCIUPRZEZ KOMISJĘ PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWĄ

Data przyjęcia

25.4.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

32

3

4

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Gerolf Annemans, Joëlle Bergeron, Marie-Christine Boutonnet, Elmar Brok, Jean-Marie Cavada, Richard Corbett, Mady Delvaux, Pascal Durand, Enrico Gasbarra, Esteban González Pons, Heidi Hautala, Ramón Jáuregui Atondo, Sylvia-Yvonne Kaufmann, Alain Lamassoure, Gilles Lebreton, Jo Leinen, Morten Messerschmidt, Maite Pagazaurtundúa Ruiz, Markus Pieper, Paulo Rangel, Evelyn Regner, Helmut Scholz, György Schöpflin, Pedro Silva Pereira, Pavel Svoboda, Josep-Maria Terricabras, Kazimierz Michał Ujazdowski, Axel Voss, Francis Zammit Dimech, Tadeusz Zwiefka

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Max Andersson, Charles Goerens, Jérôme Lavrilleux, Cristian Dan Preda, Virginie Rozière, Rainer Wieland, Tiemo Wölken, Kosma Złotowski

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Manolis Kefalogiannis, Flavio Zanonato


GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGOW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

32

+

ALDE

Jean-Marie Cavada, Maite Pagazaurtundúa Ruiz

EFDD

Joëlle Bergeron

PPE

Elmar Brok, Esteban González Pons, Manolis Kefalogiannis, Alain Lamassoure, Jérôme Lavrilleux, Markus Pieper, Cristian Dan Preda, Paulo Rangel, György Schöpflin, Pavel Svoboda, Axel Voss, Rainer Wieland, Francis Zammit Dimech, Tadeusz Zwiefka

S&D

Richard Corbett, Mady Delvaux, Enrico Gasbarra, Ramón Jáuregui Atondo, Sylvia-Yvonne Kaufmann, Jo Leinen, Evelyn Regner, Virginie Rozière, Pedro Silva Pereira, Tiemo Wölken, Flavio Zanonato

VERTS/ALE

Max Andersson, Pascal Durand, Heidi Hautala, Josep-Maria Terricabras

3

-

ENF

Gerolf Annemans, Marie-Christine Boutonnet, Gilles Lebreton

4

0

ECR

Morten Messerschmidt, Kosma Złotowski

GUE/NGL

Helmut Scholz

NI

Kazimierz Michał Ujazdowski

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się

Ostatnia aktualizacja: 23 maja 2018Informacja prawna