Procedura : 2016/0360A(COD)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A8-0242/2018

Teksty złożone :

A8-0242/2018

Debaty :

PV 15/04/2019 - 17
CRE 15/04/2019 - 17

Głosowanie :

PV 16/04/2019 - 8.11
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2019)0369

SPRAWOZDANIE     ***I
PDF 3162kWORD 907k
28.6.2018
PE 613.409v04-00 A8-0242/2018

w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do wskaźnika dźwigni, wskaźnika stabilnego finansowania netto, wymogów w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, ryzyka kredytowego kontrahenta, ryzyka rynkowego, ekspozycji wobec kontrahentów centralnych, ekspozycji wobec przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, dużych ekspozycji, wymogów w zakresie sprawozdawczości i ujawniania informacji oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012

(COM(2016)0850 – C8-0480/2016 – 2016/0360A(COD))

Komisja Gospodarcza i Monetarna

Sprawozdawca: Peter Simon

POPRAWKI
PROJEKT REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 PROCEDURA W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ
 GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

PROJEKT REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do wskaźnika dźwigni, wskaźnika stabilnego finansowania netto, wymogów w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, ryzyka kredytowego kontrahenta, ryzyka rynkowego, ekspozycji wobec kontrahentów centralnych, ekspozycji wobec przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, dużych ekspozycji, wymogów w zakresie sprawozdawczości i ujawniania informacji oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012

(COM(2016)0850 – C8-0480/2016 – 2016/0360A(COD))

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0850),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0480/2016),

-  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnioną opinię przedstawioną – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez Riksdag, w której stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego z dnia 8 listopada 2017 r.(1),

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 30 marca 2017 r.(2),

–  uwzględniając decyzję Konferencji Przewodniczących z dnia 18 maja 2017 r. upoważniającą Komisję Gospodarczą i Monetarną do rozdzielenia wyżej wymienionego wniosku Komisji Europejskiej i do sporządzenia na jego podstawie dwóch odrębnych sprawozdań ustawodawczych,  

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A8-0242/2018),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Poprawka    1

POPRAWKI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO(3)*

do wniosku Komisji

---------------------------------------------------------

2016/0360 (COD)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

zmieniające rozporządzenie (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do wskaźnika dźwigni, wskaźnika stabilnego finansowania netto, wymogów w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, ryzyka kredytowego kontrahenta, ryzyka rynkowego, ekspozycji wobec kontrahentów centralnych, ekspozycji wobec przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, dużych ekspozycji, wymogów w zakresie sprawozdawczości i ujawniania informacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego(4),

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(5),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  W następstwie kryzysu finansowego, który nastąpił w latach 2007–2008, Unia przeprowadziła gruntowną reformę ram regulacyjnych w zakresie usług finansowych w celu zwiększenia odporności unijnych instytucji finansowych. Reforma ta w dużej mierze opierała się na standardach uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym. Wśród licznych środków przewidzianych w pakiecie reform znalazło się między innymi przyjęcie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013(6) oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE(7), na mocy których zaostrzono wymogi ostrożnościowe dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych.

(2)  Chociaż wspomniana reforma zwiększyła stabilność i odporność systemu finansowego na wiele rodzajów możliwych przyszłych wstrząsów i kryzysów, nie rozwiązała ona jednak wszystkich zidentyfikowanych problemów. Istotną przyczyną był fakt, że organy ustanawiające standardy międzynarodowe, takie jak Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego oraz Rada Stabilności Finansowej, nie zakończyły jeszcze wówczas prac nad uzgodnionymi na szczeblu międzynarodowym rozwiązaniami mającymi przyczynić się do rozwiązania tych problemów. W związku z tym, że prace nad ważnymi dodatkowymi reformami zostały zakończone, należy zająć się problemami, które pozostają nierozwiązane.

(3)  W swoim komunikacie z dnia 24 listopada 2015 r. Komisja uznała potrzebę dalszego ograniczenia ryzyka i zobowiązała się do przedstawienia wniosku ustawodawczego, który będzie oparty na standardach uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym. Potrzeba podjęcia dalszych konkretnych działań ustawodawczych w zakresie ograniczenia ryzyka w sektorze finansowym została również uznana przez Radę w jej konkluzjach z dnia 17 czerwca 2016 r. oraz przez Parlament Europejski w jego rezolucji z dnia 10 marca 2016 r.(8).

(4)  Środki zarządzania ryzykiem powinny nie tylko spowodować dalsze zwiększenie odporności europejskiego systemu bankowego oraz zaufania do niego na rynkach, lecz również zapewnią podstawę dalszych postępów w tworzeniu unii bankowej. Środki te należy rozpatrywać również w kontekście szerzej zakrojonych wyzwań mających wpływ na unijną gospodarkę, szczególnie potrzeby promowania wzrostu gospodarczego i zatrudnienia w czasach niepewnych perspektyw gospodarczych. W tym kontekście zainicjowano szereg istotnych inicjatyw politycznych, takich jak plan inwestycyjny dla Europy i unia rynków kapitałowych, które mają na celu wzmocnienie gospodarki Unii. W związku z tym ważne jest zapewnienie niezakłóconych interakcji między wszystkimi środkami zarządzania ryzykiem a tymi inicjatywami politycznymi, jak również niedawnymi szerzej zakrojonymi reformami w sektorze finansowym.

(5)  Przepisy niniejszego rozporządzenia zmieniającego powinny być równoważne ze standardami uzgodnionymi na szczeblu międzynarodowym oraz powinny zapewniać ciągłą równoważność dyrektywy 2013/36/WE i niniejszego rozporządzenia z ramami określonymi w pakiecie Bazylea III. Ukierunkowane dostosowania służące odzwierciedleniu unijnej specyfiki i ogólniejszych względów politycznych powinny być ograniczone pod względem zakresu lub czasu, tak aby nie wpływać niekorzystnie na ogólną zasadność ram ostrożnościowych.

(6)  Należy również usprawnić obowiązujące środki zarządzania ryzykiem, a w szczególności wymogi w zakresie sprawozdawczości i ujawniania informacji, aby zapewnić możliwość ich bardziej proporcjonalnego stosowania oraz aby nie powodowały one nadmiernego obciążenia związanego z przestrzeganiem przepisów, zwłaszcza dla małych instytucji o mniej złożonej strukturze.

(6a)  Dla ukierunkowanych ułatwień w stosowaniu zasady proporcjonalności potrzebna jest dokładna definicja małych instytucji o niezłożonej strukturze. Aby dokonać odpowiedniego zaszeregowania i zdefiniowania małych instytucji o niezłożonej strukturze bądź je ustalić i adekwatnie określić związane z nimi ryzyko, potrzebne jest również uwzględnienie wielkości i profilu ryzyka małej instytucji o niezłożonej strukturze w relacji do całkowitej wielkości gospodarki krajowej, w której instytucja ta w przeważającej mierze prowadzi działalność. Sam jednolity bezwzględny próg nie spełnia tych wymogów. W związku z tym wskazane jest, by właściwe organy nadzoru mogły przez włączenie względnego składnika, który oblicza się na podstawie wyniku ekonomicznego państwa członkowskiego, korzystać ze swobody działania w celu pogodzenia progu z okolicznościami krajowymi i ewentualnego dostosowania go w dół. Ponieważ sama wielkość instytucji nie jest miarodajna dla jej profilu ryzyka, potrzebne jest również zastosowanie dodatkowych kryteriów jakościowych, aby zapewnić że instytucja tylko po spełnieniu wszystkich istotnych kryteriów będzie uważana za małą instytucję o niezłożonej strukturze i będzie mogła czerpać korzyści z dostosowanych regulacji służących zwiększeniu proporcjonalności.

(7)  Wskaźniki dźwigni przyczyniają się do zachowania stabilności finansowej, działając jako mechanizm ochronny wymogów kapitałowych opartych na ryzyku oraz ograniczając akumulację nadmiernej dźwigni finansowej w okresach poprawy koniunktury. W związku z tym należy wprowadzić wymóg dotyczący wskaźnika dźwigni w celu uzupełnienia obowiązującego systemu sprawozdawczości i ujawniania wskaźnika dźwigni.

(8)  Aby niepotrzebnie nie ograniczać kredytowania przedsiębiorstw i gospodarstw domowych przez instytucje oraz aby zapobiec wystąpieniu nieuzasadnionego negatywnego wpływu na płynność rynkową, wymóg dotyczący wskaźnika dźwigni należy ustanowić na takim poziomie, na którym będzie on pełnił funkcję wiarygodnego mechanizmu ochronnego przed ryzykiem nadmiernej dźwigni, nie spowalniając wzrostu gospodarczego.

(9)  W swoim sprawozdaniu dla Komisji Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) stwierdził(9), że wskaźnik dźwigni kapitału Tier I skalibrowany na poziomie 3 % dla dowolnego rodzaju instytucji kredytowej pełniłby funkcję wiarygodnego mechanizmu ochronnego. Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego również uzgodnił na szczeblu międzynarodowym wymóg dotyczący wskaźnika dźwigni na poziomie 3 %. W związku z tym wymóg dotyczący wskaźnika dźwigni należy kalibrować na poziomie 3 %.

(10)  Wymóg dotyczący wskaźnika dźwigni na poziomie 3 % ograniczyłby jednak niektóre modele i linie biznesowe bardziej niż inne. Wpłynąłby on nieproporcjonalnie w szczególności na publiczną akcję kredytową publicznych banków rozwoju i oficjalnie wspierane kredyty eksportowe. W związku z tym należy dostosować wskaźnik dźwigni do tych rodzajów ekspozycji. Należy zatem ustanowić jasne kryteria, aby pomóc ocenić mandat publiczny takich instytucji kredytowych oraz objąć takie aspekty, jak tworzenie instytucji kredytowych, rodzaj prowadzonej przez nie działalności, cel tej działalności, ustalenia dotyczące gwarancji udzielanych przez organy publiczne oraz ograniczenia dotyczące działalności w zakresie przyjmowania depozytów. Jednak forma i sposoby utworzenia banku powinny pozostać w gestii rządu centralnego, samorządu regionalnego lub władz lokalnych państwa członkowskiego i mogą obejmować ustanowienie nowej instytucji kredytowej lub nabycie, lub przejęcie istniejącego już podmiotu przez takie organy publiczne, w tym w drodze koncesji i w kontekście restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

(11)  Wskaźnik dźwigni nie powinien również zakłócać świadczenia przez instytucje usług rozliczenia centralnego na rzecz klientów. W związku z tym z miary ekspozycji wskaźnika dźwigni należy wyłączyć początkowe depozyty zabezpieczające dotyczące transakcji na instrumentach pochodnych rozliczanych na szczeblu centralnym, które instytucje otrzymują od swoich klientów w środkach pieniężnych i które przekazują następnie kontrahentom centralnym (CCP).

(12)  Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego dokonał przeglądu standardu międzynarodowego dotyczącego wskaźnika dźwigni w celu doprecyzowania pewnych aspektów projektu tego wskaźnika. Rozporządzenie (UE) nr 575/2013 należy dostosować do zmienionego standardu w celu zwiększenia równych warunków działania na szczeblu międzynarodowym dla instytucji UE prowadzących działalność poza Unią oraz w celu zapewnienia, aby wskaźnik dźwigni nadal stanowił skuteczne uzupełnienie opartych na ryzyku wymogów w zakresie funduszy własnych.

(13)  Dla instytucji, które z uwagi na swoją wielkość, powiązania, złożoność, brak możliwości zastąpienia lub znaczenie globalne są określane jako globalne instytucje o znaczeniu systemowym, powinien zostać wprowadzony dodatkowy wymóg z tytułu wskaźnika dźwigni, ponieważ globalne instytucje o znaczeniu systemowym znajdujące się w trudnej sytuacji finansowej trwale osłabiają cały system finansowy, co może spowodować ponowną zapaść kredytową w Unii. Z uwagi na to zagrożenie dla systemu finansowego i finansowania gospodarki realnej powstaje ukryta gwarancja dla globalnych instytucji o znaczeniu systemowym, oparta na oczekiwaniu, że zostaną uratowane przez państwo. Może to spowodować, że globalne instytucje o znaczeniu systemowym zmniejszą swoją dyscyplinę rynkową i będą akceptowały zbyt duże ryzyko, co z kolei sprawi, że w przyszłości instytucja może z większym prawdopodobieństwem znaleźć się w trudnej sytuacji. Aby skutecznie przeciwdziałać tym negatywnym efektom zewnętrznym, prawodawstwo europejskie powinno uwzględnić już istniejące bardziej restrykcyjne wskaźniki dźwigni w innych jurysdykcjach. Biorąc pod uwagę wynik końcowy prac kalibracyjnych Bazylejskiego Komitetu Nadzoru nad wskaźnikiem dźwigni, wskaźnik ten dla globalnych instytucji o znaczeniu systemowym powinien w związku z tym zostać podniesiony o 50 % wymogów dotyczących ważonej ryzykiem wyższej zdolności do pokrycia strat globalnej instytucji o znaczeniu systemowym, jako element dodatkowy w stosunku do minimalnego progu w wysokości 3 %.

(14)  W dniu 9 listopada 2015 r. Rada Stabilności Finansowej opublikowała istotne warunki dotyczące całkowitej zdolności do pokrycia strat („standard dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat”), które zostały przyjęte na szczycie grupy G-20 w Turcji w listopadzie 2015 r. Zgodnie ze standardem dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat globalne banki o znaczeniu systemowym muszą dysponować wystarczającą kwotą zobowiązań zdolnych do pokrycia dużych strat („mogących podlegać umorzeniu lub konwersji”) w celu zapewnienia sprawnego i szybkiego pokrycia strat i dokapitalizowania w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W swoim komunikacie z dnia 24 listopada 2015 r. Komisja zobowiązała się do tego, że do końca 2016 r. przedstawi wniosek ustawodawczy, który umożliwiłby wdrożenie standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat przed terminem uzgodnionym na szczeblu międzynarodowym, który upływa w 2019 r.

(15)  Podczas wdrażania standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat w Unii należy wziąć pod uwagę istniejący minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych określony w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE(10). Ponieważ całkowita zdolność do pokrycia strat i minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych mają wspólny cel, jakim jest zapewnienie, by instytucje posiadały wystarczającą zdolność do pokrycia strat, wspomniane dwa wymogi stanowią uzupełniające się elementy wspólnych ram. Z punktu widzenia operacyjnego w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 należy wprowadzić – za pośrednictwem nowego wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych – zharmonizowany poziom minimalny standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat, a charakterystyczny dla danej firmy narzut dla globalnych instytucji o znaczeniu systemowym oraz charakterystyczny dla danej firmy wymóg z tytułu globalnych instytucji nieposiadających znaczenia systemowego należy wprowadzić poprzez ukierunkowane zmiany dyrektywy 2014/59/UE i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014(11). Odpowiednie przepisy wprowadzające standard dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat w niniejszym rozporządzeniu (UE) należy interpretować łącznie z przepisami wspomnianych aktów prawnych oraz z dyrektywą 2013/36/UE.

(16)  Zgodnie ze standardem dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat, który obejmuje wyłącznie globalne banki o znaczeniu systemowym, minimalny wymóg dotyczący wystarczającej kwoty funduszy własnych oraz zobowiązania zdolne do pokrycia dużych strat, które wprowadzono w niniejszym rozporządzeniu, powinny mieć zastosowanie wyłącznie w przypadku globalnych instytucji o znaczeniu systemowym. Wprowadzone w niniejszym rozporządzeniu przepisy dotyczące zobowiązań kwalifikowalnych powinny mieć jednak zastosowanie do wszystkich instytucji, zgodnie z dodatkowymi dostosowaniami oraz wymogami określonymi w dyrektywie 2014/59/UE.

(17)  Zgodnie ze standardem dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych powinien mieć zastosowanie do instytucji objętych planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które same są globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym lub należą do grupy zidentyfikowanej jako globalna instytucja o znaczeniu systemowym. Wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych powinien mieć zastosowanie na zasadzie indywidualnej albo na zasadzie skonsolidowanej, w zależności od tego, czy takie instytucje objęte planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji są instytucjami samodzielnymi nieposiadającymi jednostek zależnych czy też jednostkami dominującymi.

(18)  Dyrektywa 2014/59/UE umożliwia stosowanie instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie tylko w odniesieniu do instytucji, lecz również w odniesieniu do finansowych spółek holdingowych oraz finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej. W związku z tym dominujące finansowe spółki holdingowe i dominujące finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej powinny mieć wystarczającą zdolność do pokrycia strat w taki sam sposób jak instytucje dominujące.

(19)  Kluczowe dla zapewnienia skuteczności wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych jest to, by instrumenty posiadane na potrzeby spełnienia tego wymogu charakteryzowały się wysoką zdolnością do pokrycia strat. Zobowiązania wyłączone z zakresu stosowania instrumentu umorzenia lub konwersji długu, o którym mowa w dyrektywie 2014/59/UE, nie mają takiej zdolności, podobnie jak inne zobowiązania, które – chociaż z zasady mogą podlegać umorzeniu lub konwersji – w praktyce mogą powodować trudności związane z ich umorzeniem lub konwersją. W związku z tym zobowiązań tych nie należy uznawać za kwalifikowalne do celów spełnienia wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych. Z drugiej strony instrumenty kapitałowe oraz zobowiązania podporządkowane charakteryzują się wysoką zdolnością do pokrycia strat. Ponadto do pewnego stopnia – zgodnie ze standardem dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat – należy uznać potencjał, jakim w zakresie pokrywania strat dysponują zobowiązania o takim samym stopniu uprzywilejowania jak niektóre wyłączone zobowiązania.

(19a)  Przy wdrożeniu standardu TLAC do prawa Unii należy dopilnować, by instytucje jak najszybciej spełniały ustanowione wymogi w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych w celu zagwarantowania sprawnego pokrycia strat i dokapitalizowania w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W tym celu w odniesieniu do instrumentów dłużnych, które spełniają określone kryteria, należy wprowadzić zasadę praw nabytych. W związku z tym niektóre kryteria kwalifikowalności nie powinny mieć zastosowania do zobowiązań wyemitowanych przed... [data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia]. Taka zasada praw nabytych powinna odnosić się zarówno do zobowiązań podporządkowanej części wymogów TLAC i podporządkowanej części wymogów MREL zgodnie z dyrektywą 2014/59/UE, jak i do zobowiązań niepodporządkowanej części wymogów TLAC i niepodporządkowanej części wymogów MREL zgodnie z dyrektywą 2014/59/UE.

(20)  Aby uniknąć podwójnego liczenia zobowiązań na potrzeby wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, należy wprowadzić przepisy dotyczące odliczania posiadanych pozycji zobowiązań kwalifikowalnych, które odzwierciedlają odpowiadającą im metodę odliczenia, opracowaną już w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 dla instrumentów kapitałowych. Przy zastosowaniu tej metody posiadane instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych należy najpierw odliczyć od zobowiązań kwalifikowalnych oraz – jeżeli nie wystarczy zobowiązań, od których można dokonać odliczenia – należy je odliczyć od instrumentów kapitałowych Tier II.

(21)  Standard dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat zawiera pewne kryteria kwalifikowalności zobowiązań, które są bardziej rygorystyczne niż obowiązujące kryteria kwalifikowalności instrumentów kapitałowych. Aby zapewnić zgodność, kryteria kwalifikowalności instrumentów kapitałowych należy dostosować w odniesieniu do braku kwalifikowalności instrumentów emitowanych za pośrednictwem jednostek specjalnego przeznaczenia od dnia 1 stycznia 2022 r.

(22)  Od czasu przyjęcia rozporządzenia (UE) nr 575/2013 standard międzynarodowy dotyczący ostrożnościowego traktowania ekspozycji instytucji wobec CCP został zmieniony w celu poprawy sposobu traktowania ekspozycji instytucji wobec kwalifikujących się CCP. Najważniejsze zmiany tego standardu obejmowały stosowanie jednej metody do określania wymogu w zakresie funduszy własnych z tytułu ekspozycji wynikających z wkładów do funduszu na wypadek niewykonania zobowiązania, nałożenie jednoznacznego górnego pułapu ogólnych wymogów w zakresie funduszy własnych stosowanego w odniesieniu do ekspozycji wobec kwalifikujących się CCP oraz stosowanie metody bardziej wrażliwej na ryzyko do uwzględnienia wartości instrumentów pochodnych przy obliczaniu hipotetycznych zasobów kwalifikującego się CCP. Jednocześnie sposób traktowania ekspozycji wobec niekwalifikujących się CCP pozostał niezmieniony. Biorąc pod uwagę fakt, że w zmienionych standardach międzynarodowych wprowadzono sposób traktowania, który jest lepiej dostosowany do środowiska rozliczenia centralnego, prawo Unii powinno zostać zmienione, by uwzględnić te standardy.

(23)  Aby zapewnić odpowiednie zarządzanie przez instytucje swoimi ekspozycjami w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania, zasady określające sposób traktowania tych ekspozycji powinny być wrażliwe na ryzyko i powinny promować przejrzystość w odniesieniu do ekspozycji bazowych przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania. W związku z tym Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego przyjął zmieniony standard, w którym określono wyraźną hierarchię metod obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem dla tych ekspozycji. Hierarchia ta odzwierciedla stopień przejrzystości ekspozycji bazowych. Rozporządzenie (UE) nr 575/2013 powinno zostać dostosowane do tych zasad uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym.

(24)  Na potrzeby obliczania wartości ekspozycji z tytułu transakcji na instrumentach pochodnych realizowanych zgodnie z ramami ryzyka kredytowego kontrahenta rozporządzenie (UE) nr 575/2013 umożliwia obecnie instytucjom wybór spośród trzech różnych metod standardowych: metody standardowej, metody wyceny według wartości rynkowej oraz metody wyceny pierwotnej ekspozycji.

(25)  We wspomnianych metodach standardowych nie uznaje się jednak odpowiednio ograniczającego ryzyko charakteru zabezpieczenia w ekspozycjach. Ich kalibracje są przestarzałe i nie odzwierciedlają wysokiego poziomu zmienności, który zaobserwowano podczas kryzysu finansowego. Nie uznaje się w nich również odpowiednio korzyści wynikających z kompensowania. Aby wyeliminować te niedociągnięcia, Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego zdecydował się zastąpić metodę wyceny według wartości rynkowej nową metodą standardową służącą do obliczania wartości ekspozycji wynikającej z ekspozycji z tytułu instrumentów pochodnych, tzw. metodą standardową dotyczącą ryzyka kredytowego kontrahenta („metoda standardowa dotycząca CCR”). Biorąc pod uwagę fakt, że w zmienionych standardach międzynarodowych wprowadzono nową metodę standardową, która jest lepiej dostosowana do środowiska rozliczenia centralnego, prawo Unii powinno zostać zmienione, by uwzględnić te standardy.

(26)  Metoda standardowa dotycząca CCR jest bardziej wrażliwa na ryzyko niż metoda standardowa i metoda wyceny według wartości rynkowej i w związku z tym jej stosowanie powinno doprowadzić do określenia wymogów w zakresie funduszy własnych, które lepiej odzwierciedlają ryzyko związane z zawieranymi przez instytucje transakcjami na instrumentach pochodnych. Jednocześnie wdrożenie metody standardowej dotyczącej CCR przez instytucje jest bardziej skomplikowane. Wprowadzenie metody standardowej dotyczącej CCR przez niektóre instytucje, które obecnie stosują metodę wyceny według wartości rynkowej, może okazać się zbyt złożone i zbyt obciążające. Na potrzeby ▌instytucji i instytucji, które są częścią skonsolidowanej grupy, zawierających transakcje na instrumentach pochodnych średniej wielkości należy wprowadzić uproszczoną metodę standardową dotyczącą CCR. Ponieważ taka uproszczona wersja będzie mniej wrażliwa na ryzyko niż metoda standardowa dotycząca CCR, należy ją odpowiednio skalibrować, tak aby zagwarantować, że nie będzie ona pomniejszała wartości ekspozycji z tytułu transakcji na instrumentach pochodnych.

(27)  Aby obliczyć wartość ekspozycji swoich instrumentów pochodnych, aktualnie instytucje stosują w większości metodę wyceny według wartości rynkowej zastąpioną przez metodę standardową dotyczącą CCR. Kalibracja metody wyceny według wartości rynkowej pochodzi jednak z regulacji ustalonej w pakiecie Bazylea I, opiera się na warunkach rynkowych z końca lat 80. XX wieku i nie jest wystarczająco precyzyjna, by adekwatnie uchwycić ryzyko związane z transakcjami na instrumentach pochodnych. W przypadku instytucji, które posiadają ograniczone ekspozycje z tytułu instrumentów pochodnych i które obecnie stosują metodę wyceny według wartości rynkowej lub metodę wyceny pierwotnej ekspozycji, zbyt trudne może być zarówno wdrożenie metody standardowej dotyczącej CCR, jak i uproszczonej metody standardowej dotyczącej CCR. Metodę wyceny pierwotnej ekspozycji należy zatem alternatywnie zarezerwować dla tych instytucji, lecz należy ją poddać przeglądowi. Ta zmieniona forma metody wyceny pierwotnej ekspozycji powinna stanowić dla tych instytucji i instytucji, które są częścią skonsolidowanej grupy, z niskim poziomem transakcji na instrumentach pochodnych adekwatną alternatywę względem metody wyceny według wartości rynkowej, nie posiadając niedociągnięć tej przestarzałej metody.

(28)  Należy wprowadzić jasne kryteria, aby pomóc instytucji w wyborze dozwolonych podejść. Kryteria te powinny opierać się na skali realizowanych przez instytucję działań na instrumentach pochodnych, która wskazuje stopień złożoności, do jakiego instytucja powinna być w stanie się dostosować, aby obliczyć wartość ekspozycji.

(29)  Podczas kryzysu finansowego niektóre instytucje posiadające siedzibę w Unii odnotowały znaczne straty z tytułu portfela handlowego. W przypadku niektórych z tych instytucji okazało się, że poziom kapitału wymaganego na pokrycie tych strat był niewystarczający, co doprowadziło do sytuacji, w której instytucje te musiały zwrócić się o nadzwyczajne publiczne wsparcie finansowe. Obserwacje te doprowadziły do tego, że Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego usunął szereg niedociągnięć w ostrożnościowym traktowaniu pozycji portfela handlowego, które stanowią wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego.

(30)  W 2009 r. pierwszy zestaw reform na szczeblu międzynarodowym został sfinalizowany i transponowany do prawa Unii za pomocą dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/76/UE(12).

(31)  W reformie z 2009 r. nie odniesiono się jednak do strukturalnych niedociągnięć wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu standardów ryzyka rynkowego. Brak jasności co do granicy między portfelem handlowym a portfelem niehandlowym otworzył możliwości korzystania z arbitrażu regulacyjnego, a brak wrażliwości na ryzyko wymogu w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego nie pozwolił uwzględnić pełnego zakresu ryzyka, na jakie instytucje miały ekspozycję.

(32)  W związku z tym Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego rozpoczął gruntowny przegląd portfela handlowego, aby wyeliminować te niedociągnięcie. Prace w tym zakresie zakończono w styczniu 2016 r. Standardy określone w gruntownym przeglądzie portfela handlowego zwiększają wrażliwość na ryzyko ram ryzyka rynkowego dzięki ustanowieniu kwoty wymogu w zakresie funduszy własnych, która jest bardziej proporcjonalna do ryzyka pozycji portfela handlowego; standardy te precyzują również definicję granicy między portfelem niehandlowym a portfelem handlowym.

(33)  Wdrożenie w Unii standardów określonych w gruntownym przeglądzie portfela handlowego musi utrzymać dobre funkcjonowanie rynków finansowych w Unii. Z ostatnich badań skutków dotyczących standardów określonych w gruntownym przeglądzie portfela handlowego wynika, że oczekuje się, iż wdrażanie standardów określonych w gruntownym przeglądzie portfela handlowego doprowadzi do nagłego wzrostu wysokości ogólnego wymogu w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego. Aby uniknąć nagłego spadku liczby przedsiębiorstw prowadzących działalność handlową w Unii, należy zatem wprowadzić okres stopniowego wdrażania, aby instytucje mogły uznać ogólny poziom wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego wygenerowany przez transpozycję standardów określonych w gruntownym przeglądzie portfela handlowego w Unii. Ten okres przejściowy musi zapewniać stopniowe wprowadzanie wytycznych z Bazylei, aby zmniejszyć niepewność instytucji co do przyszłych wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego. Odpowiedni okres przejściowy musi z jednej strony zapewniać, że wdrażanie standardów określonych w gruntownym przeglądzie portfela handlowego nie doprowadzi do nagłego wzrostu wysokości ogólnych wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego, z drugiej strony nie może prowadzić do niższych wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego w porównaniu do status quo. Należy również zwrócić szczególną uwagę na specyfikę handlu europejskiego i dostosowania do wymogów w zakresie funduszy własnych dotyczących obligacji skarbowych i obligacji zabezpieczonych oraz na proste, przejrzyste i znormalizowane sekurytyzacje.

(34)  Proporcjonalne traktowanie ryzyka rynkowego powinno mieć zastosowanie również w odniesieniu do instytucji prowadzących ograniczoną działalność w ramach portfela handlowego, umożliwiając większej liczbie instytucji prowadzących działalność handlową na małą skalę stosowanie ram ryzyka kredytowego w odniesieniu do pozycji portfela niehandlowego, zgodnie ze zmienioną wersją odstępstwa dla działalności zaliczanej do portfela handlowego prowadzonej na małą skalę. Ponadto instytucje posiadające średniej wielości portfel handlowy powinny mieć możliwość stosowania uproszczonej metody standardowej do obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego zgodnie z podejściem stosowanym obecnie na mocy rozporządzenia (UE) nr 575/2013. Ułatwienia te powinny odnosić się również do instytucji, które są częścią skonsolidowanej grupy, dopóki spełniają one jako indywidualna instytucja wyżej wymienione warunki.

(35)  Należy wzmocnić ramy dotyczące dużych ekspozycji w celu zwiększenia zdolności instytucji do pokrywania strat oraz w celu lepszego przestrzegania standardów międzynarodowych. W tym celu jako bazę kapitałową do obliczania limitu dużych ekspozycji należy zastosować kapitał wyższej jakości, a ekspozycje z tytułu kredytowych instrumentów pochodnych należy obliczać z zastosowaniem metody standardowej dotyczącej CCR. Ponadto należy obniżyć limit ekspozycji, jakie globalne banki o znaczeniu systemowym mogą mieć wobec innych globalnych banków o znaczeniu systemowym, w celu zmniejszenia ryzyk systemowych związanych ze wzajemnymi powiązaniami między dużymi instytucjami oraz prawdopodobieństwa, że niewywiązanie się z zobowiązania przez kontrahenta globalnych banków o znaczeniu systemowym będzie miało wpływ na stabilność finansową.

(36)  Chociaż wskaźnik pokrycia wypływów netto zapewnia instytucjom kredytowym i firmom inwestycyjnym o znaczeniu systemowym możliwość zachowania równowagi w warunkach skrajnych w krótkiej perspektywie, nie gwarantuje, że te instytucje kredytowe i firmy inwestycyjne będą posiadały stabilną strukturę finansowania w perspektywie długoterminowej. W związku z tym stało się jasne, że aby zapobiec zbytniemu niedopasowaniu terminów zapadalności składników aktywów i zobowiązań oraz nadmiernemu poleganiu na krótkoterminowym finansowaniu z rynku międzybankowego należy opracować na szczeblu UE szczegółowy wiążący wymóg dotyczący stabilnego finansowania, który musi być zawsze spełniony.

(37)  Zgodnie ze standardami w zakresie stabilnego finansowania określonymi przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego należy zatem przyjąć przepisy, w których zostanie zdefiniowany wymóg dotyczący stabilnego finansowania, będący stosunkiem kwoty dostępnego stabilnego finansowania instytucji do kwoty wymaganego stabilnego finansowania instytucji przez okres jednego roku. Jest to wiążący wskaźnik stabilnego finansowania netto. Kwotę dostępnego stabilnego finansowania należy obliczać, mnożąc zobowiązania i kapitał regulacyjny instytucji przez odpowiednie współczynniki, które odzwierciedlają ich stopień wiarogodności przez okres jednego roku objęty wskaźnikiem stabilnego finansowania netto. Kwotę wymaganego stabilnego finansowania należy obliczać, mnożąc aktywa i ekspozycje pozabilansowe instytucji przez odpowiednie współczynniki, które odzwierciedlają ich charakterystykę płynności i rezydualne terminy zapadalności przez okres jednego roku objęty wskaźnikiem stabilnego finansowania netto.

(38)  Wskaźnik stabilnego finansowania netto należy wyrazić jako wielkość procentową i ustalić na minimalnym poziomie 100 %, wskazującym, że instytucja posiada stabilne finansowanie, które jest wystarczające do zaspokojenia jej potrzeb w zakresie finansowania przez okres jednego roku zarówno w warunkach normalnych, jak i skrajnych. Jeżeli wysokość wskaźnika stabilnego finansowania netto instytucji spadnie poniżej poziomu wynoszącego 100 %, instytucja powinna spełnić wymogi szczegółowe określone w art. 414 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 dotyczące szybkiego przywrócenia wskaźnika stabilnego finansowania netto instytucji do poziomu minimalnego. Stosowanie środków nadzorczych w przypadku braku zgodności nie powinno być automatyczne – zamiast tego przed określeniem możliwych środków nadzorczych właściwe organy powinny ocenić powody braku zgodności z wymogiem w zakresie wskaźnika stabilnego finansowania netto.

(39)  Zgodnie z zaleceniami sformułowanymi przez EUNB w sprawozdaniu z dnia 15 grudnia 2015 r. przygotowanym zgodnie z art. 510 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 zasady obliczania wskaźnika stabilnego finansowania netto powinny być ściśle dostosowane do standardów Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego, w tym do wprowadzonych do tych standardów zmian dotyczących sposobu traktowania transakcji na instrumentach pochodnych. Potrzeba uwzględnienia niektórych aspektów europejskiej specyfiki w celu zapewnienia, by wskaźnik stabilnego finansowania netto nie ograniczał finansowania europejskiej gospodarki realnej uzasadnia jednak dostosowanie w pewnym stopniu bazylejskiego wskaźnika stabilnego finansowania netto w kontekście definicji europejskiego wskaźnika stabilnego finansowania netto. W swoim sprawozdaniu dotyczącym wskaźnika stabilnego finansowania netto EUNB zaleca wspomniane dostosowania wynikające z kontekstu europejskiego, które dotyczą przede wszystkim specjalnych sposobów traktowania (i) modeli pass-through w ujęciu ogólnym, a w szczególności emisji obligacji zabezpieczonych; (ii) działań w zakresie finansowania handlu; (iii) scentralizowanych oszczędności regulowanych; (iv) gwarantowanych kredytów na nieruchomości mieszkalne; oraz (v) unii kredytowych. Zaproponowane specjalne sposoby traktowania w dużym stopniu odzwierciedlają preferencyjne traktowanie przyznane tym działaniom w ramach europejskiego wskaźnika pokrycia wypływów netto w porównaniu ze wskaźnikiem pokrycia wypływów netto określonym przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego. Ponieważ wskaźnik stabilnego finansowania netto uzupełnia wskaźnik pokrycia wypływów netto, definicja i kalibracja tych dwóch wskaźników powinny być spójne. W szczególności dotyczy to wskaźników wymaganego stabilnego finansowania zastosowanych w odniesieniu do aktywów płynnych wysokiej jakości objętych wskaźnikiem pokrycia wypływów netto na potrzeby obliczenia wskaźnika stabilnego finansowania netto, który odzwierciedla definicje i redukcje wartości europejskiego wskaźnika pokrycia wypływów netto, niezależnie od spełnienia wymogów ogólnych i operacyjnych określonych w odniesieniu do obliczenia wskaźnika pokrycia wypływów netto, które nie są odpowiednie w rocznym horyzoncie obliczania wskaźnika stabilnego finansowania netto.

(40)  Poza europejską specyfiką rygorystyczny sposób traktowania transakcji na instrumentach pochodnych w bazylejskim wskaźniku stabilnego finansowania netto mógłby mieć istotny wpływ na działalność instytucji związaną z instrumentami pochodnymi i w związku z tym na europejskie rynki finansowe oraz na dostęp użytkowników końcowych do niektórych operacji. Wprowadzenie bazylejskiego wskaźnika stabilnego finansowania netto bez przeprowadzenia szeroko zakrojonych ilościowych badań skutków i konsultacji publicznych mogłoby wywrzeć niepotrzebny i nieproporcjonalny wpływ na transakcje na instrumentach pochodnych oraz niektóre wzajemnie powiązane transakcje, w tym na działania rozliczeniowe. Dodatkowy wymóg posiadania stabilnego finansowania instrumentów pochodnych będących zobowiązaniami brutto w wysokości 20 % jest powszechnie uznawany za środek o charakterze orientacyjnym, który zawyża oszacowanie dodatkowego ryzyka finansowania związanego z potencjalnym wzrostem instrumentów pochodnych będących zobowiązaniami w okresie jednego roku. W związku z tym rozsądne wydaje się przyjęcie alternatywnego środka bardziej wrażliwego na ryzyko, aby nie utrudniać właściwego funkcjonowania europejskich rynków finansowych oraz zapewniania instytucjom i użytkownikom końcowym, w tym przedsiębiorstwom, narzędzi zabezpieczających ryzyko, w celu zapewnienia, aby ich finansowanie było celem unii rynków kapitałowych. W przypadku transakcji na instrumentach pochodnych niepodlegających obowiązkowi wniesienia depozytu zabezpieczającego Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego dokonał ostatnio przeglądu przepisów z 2014 r. dotyczących traktowania transakcji na instrumentach pochodnych w ramach wskaźnika stabilnego finansowania netto i uznał, że obowiązujący standard w swoim obecnym kształcie jest nieodpowiedni dla określania wymogu dotyczącego refinansowania oraz że współczynnik wymaganego stabilnego finansowania w wysokości 20 % jest zbyt ostrożny. Komitet bazylejski uzgodnił, że jurysdykcje, działając według uznania poszczególnych krajów, mogą obniżyć wartość tego współczynnika, przy czym dolną granicę stanowi poziom 5 %.

(41)  Określony przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego asymetryczny sposób traktowania finansowania krótkoterminowego, takiego jak umowy z udzielonym przyrzeczeniem odkupu (brak ujęcia stabilnego finansowania), i pożyczek krótkoterminowych, takich jak zawarte z klientami finansowymi umowy z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu (wymagane pewne stabilne finansowanie – w wysokości 10 %, jeżeli zostało zabezpieczone aktywami płynnymi wysokiej jakości poziomu 1 określonymi we wskaźniku pokrycia wypływów netto oraz w wysokości 15 % w przypadku innych transakcji), ma na celu osłabienie rozbudowanych, opartych na finansowaniu krótkoterminowym powiązań między klientami finansowymi, którzy są źródłem wzajemnego powiązania i utrudniają restrukturyzację i uporządkowaną likwidację danej instytucji bez przeniesienia ryzyka na pozostałą część systemu finansowego w przypadku jej upadłości. Kalibracja asymetrii jest jednak zbyt ostrożna i może wywrzeć wpływ na płynność papierów wartościowych stosowanych zwykle jako zabezpieczenie w transakcjach krótkoterminowych, w szczególności obligacji skarbowych, ponieważ instytucje najprawdopodobniej ograniczą skalę swoich operacji prowadzonych na rynkach odkupu. Może ona również zakłócić działalność animatora rynku, ponieważ rynki odkupu ułatwiają zarządzanie koniecznymi zapasami, co stałoby w sprzeczności z celami unii rynków kapitałowych. Ponadto utrudniłoby to niezwłoczne przekształcenie tych papierów wartościowych w środki pieniężne po dobrej cenie, co mogłoby zagrozić skuteczności wskaźnika pokrycia wypływów netto, mającego pełnić rolę bufora aktywów płynnych, które można z łatwością przekształcić w środki pieniężne w przypadku zaburzenia płynności. Ponadto kalibracja tej asymetrii może wpłynąć na płynność międzybankowych rynków finansowania, w szczególności do celów zarządzania płynnością, ponieważ udzielanie wzajemnych pożyczek krótkoterminowych przez banki stanie się droższe. Należy utrzymać asymetryczne traktowanie, lecz należy zmniejszyć współczynniki wymaganego stabilnego finansowania odpowiednio do 5 % i 10 % (zamiast 10 % i 15 %).

(42)  Okazało się, że oprócz ponownej kalibracji współczynnika wymaganego stabilnego finansowania określonego przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego, który ma zastosowanie do krótkoterminowych transakcji z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu realizowanych z klientami finansowymi i zabezpieczonych obligacjami skarbowymi (współczynnik wymaganego stabilnego finansowania w wysokości 5 % zamiast 10 %), potrzebne są inne dostosowania służące zapewnieniu, by wprowadzenie wskaźnika stabilnego finansowania netto nie zaburzyło płynności rynków obligacji państwowych. Wynoszący 5 % współczynnik wymaganego stabilnego finansowania określony przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego, który ma zastosowanie do aktywów płynnych wysokiej jakości poziomu 1, w tym do obligacji skarbowych, oznacza, że instytucje musiałyby posiadać dostępne bezpośrednio długoterminowe niezabezpieczone finansowanie o takiej wartości procentowej niezależnie od czasu, przez jaki oczekuje się, że będą one posiadały takie obligacje skarbowe. Mogłoby to potencjalnie jeszcze bardziej zachęcić instytucje do deponowania środków pieniężnych w bankach centralnych zamiast do działania w charakterze głównych dealerów i zapewniania płynności na rynkach obligacji państwowych. Ponadto jest to niezgodne ze wskaźnikiem pokrycia wypływów netto, który uznaje pełną płynność tych aktywów, nawet w okresie poważnego zaburzenia płynności (redukcja wartości w wysokości 0 %). W związku z tym współczynnik wymaganego stabilnego finansowania aktywów płynnych wysokiej jakości poziomu 1 określony w unijnym wskaźniku pokrycia wypływów netto, z wyłączeniem obligacji zabezpieczonych charakteryzujących się wyjątkowo wysoką jakością, należy zmniejszyć z 5 % do 0 %.

(43)  Ponadto wszystkie aktywa płynne wysokiej jakości poziomu 1 określone w unijnym wskaźniku pokrycia wypływów netto, z wyłączeniem obligacji zabezpieczonych charakteryzujących się wyjątkowo wysoką jakością, otrzymane jako zmienne depozyty zabezpieczające w ramach kontraktów na instrumenty pochodne powinny kompensować instrumenty pochodne będące aktywami, a w ramach standardu bazylejskiego akceptowane są wyłącznie środki pieniężne spełniające warunki ram w zakresie dźwigni finansowej w celu kompensowania instrumentów pochodnych będących aktywami. Wspomniane szersze uznawanie aktywów otrzymanych jako zmienne depozyty zabezpieczające zwiększy płynność rynków obligacji państwowych, pozwoli uniknąć penalizacji użytkowników końcowych posiadających dużą liczbę obligacji skarbowych, lecz mniej środków pieniężnych (takich jak fundusze emerytalne), oraz pozwoli uniknąć dodatkowej presji na zapotrzebowanie na środki pieniężne na rynkach odkupu.

(44)  Wskaźnik stabilnego finansowania netto powinien mieć zastosowanie do instytucji zarówno na zasadzie indywidualnej, jak i na zasadzie skonsolidowanej, chyba że właściwe organy odstąpią od stosowania wskaźnika stabilnego finansowania netto na zasadzie indywidualnej. Stanowi to powielenie zakresu stosowania wskaźnika pokrycia wypływów netto, który jest uzupełniany przez wskaźnik stabilnego finansowania netto. Jeżeli nie odstąpiono od stosowania wskaźnika stabilnego finansowania netto na poziomie indywidualnym, transakcjom realizowanym między dwoma instytucjami należącymi do tej samej grupy lub do tego samego instytucjonalnego systemu ochrony należy co do zasady przypisać symetryczne wskaźniki dostępnego i wymaganego stabilnego finansowania, by uniknąć straty środków na rynku wewnętrznym oraz by nie zakłócać efektywnego zarządzania płynnością w grupach europejskich, w których zarządzanie płynnością odbywa się na szczeblu centralnym. Tego rodzaju preferencyjne symetryczne traktowanie należy przyznawać wyłączne transakcjom wewnątrzgrupowym, gdy stosowane są wszystkie niezbędne środki ochronne, na podstawie dodatkowych kryteriów dotyczących transakcji transgranicznych oraz wyłącznie po uprzednim zatwierdzeniu przez zaangażowane właściwe organy, ponieważ nie można zakładać, że instytucje doświadczające trudności w spełnieniu swoich zobowiązań płatniczych zawsze otrzymają wsparcie finansowe od innych przedsiębiorstw należących do tej samej grupy lub do tego samego instytucjonalnego systemu ochrony.

(44a)  Tak samo dla małych instytucji o niezłożonej strukturze należy stworzyć możliwość stosowania uproszczonej wersji wskaźnika stabilnego finansowania netto. Uproszczona wersja wskaźnika stabilnego finansowania netto powinna, z uwagi na mniejszy stopień szczegółowości, wymagać zebrania mniejszej liczby punktów danych, co z jednej strony zmniejsza złożoność obliczania dla małych instytucji o niezłożonej strukturze z zachowaniem proporcjonalności, a jednocześnie dzięki bardziej restrykcyjnej kalibracji zapewnia, że małe instytucje o niezłożonej strukturze utrzymają wystarczający współczynnik stabilnego finansowania.

(45)  Przy konsolidacji jednostek zależnych w państwach trzecich należy należycie uwzględnić wymogi dotyczące stabilnego finansowania mające zastosowanie w tych państwach. W związku z tym w ramach zasad dotyczących konsolidacji w Unii nie należy wprowadzać bardziej preferencyjnego sposobu traktowania dostępnego i wymaganego stabilnego finansowania w jednostkach zależnych w państwach trzecich niż sposób traktowania określony w prawie krajowym danych państw trzecich.

(46)  Zgodnie z art. 508 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 Komisja jest zobowiązana do przedstawienia sprawozdania na temat odpowiedniego systemu nadzoru ostrożnościowego nad firmami inwestycyjnymi oraz w stosownych przypadkach do dołączenia wniosku ustawodawczego. Dopóki przepis ten nie zacznie obowiązywać, firmy inwestycyjne inne niż firmy inwestycyjne o znaczeniu systemowym powinny nadal podlegać przepisom prawa krajowego państw członkowskich dotyczącym wymogu dotyczącego stabilnego finansowania netto. W odniesieniu do firm inwestycyjnych innych niż firmy inwestycyjne o znaczeniu systemowym należy jednak stosować wskaźnik stabilnego finansowania netto określony w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 na zasadzie skonsolidowanej, jeżeli są one częścią grupy bankowej, aby umożliwić odpowiednie obliczenie wskaźnika stabilnego finansowania netto na zasadzie skonsolidowanej.

(47)  Aby zapewnić odpowiednie monitorowanie możliwych niedopasowań walut, instytucje powinny być zobowiązane do zgłaszania swoim właściwym organom w walucie sprawozdawczej wiążącego szczegółowego wskaźnika stabilnego finansowania netto w odniesieniu do wszystkich pozycji oraz oddzielnie w odniesieniu do pozycji zdenominowanych w każdej istotnej walucie. Wskaźnik stabilnego finansowania netto nie powinien powodować nakładania na instytucje żadnych podwójnych wymogów sprawozdawczych ani wymogów sprawozdawczych niezgodnych z obowiązującymi przepisami, a instytucje powinny mieć wystarczająco dużo czasu, by móc przygotować się do wejścia w życie nowych wymogów sprawozdawczych.

(48)  Ponieważ dostarczanie na rynek istotnych i porównywalnych informacji dotyczących wspólnych kluczowych wskaźników ryzyka instytucji stanowi podstawowe założenie solidnego systemu bankowego, należy jak najbardziej zmniejszyć asymetrię informacji oraz ułatwić porównywalność profili ryzyka instytucji kredytowych w ramach jednej jurysdykcji i między nimi. W styczniu 2015 r. Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego opublikował zmienione standardy informacyjne filaru 3, aby zwiększyć porównywalność, jakość i spójność informacji ujawnianych rynkowi zgodnie z wymogami regulacyjnymi. W związku z tym w celu wdrożenia wspomnianych nowych standardów międzynarodowych konieczna jest zmiana obowiązujących wymogów dotyczących ujawniania informacji.

(49)  Respondenci, którzy przekazali uwagi w odpowiedzi na wystosowane przez Komisję zaproszenie do zgłaszania uwag na temat ram regulacyjnych UE dotyczących usług finansowych, uznali, że obowiązujące wymogi dotyczące ujawniania informacji są nieproporcjonalne i stanowią obciążenie dla mniejszych instytucji. Bez uszczerbku dla ściślejszego dostosowania ujawnianych informacji do standardów międzynarodowych małe instytucje i instytucje o mniej złożonej strukturze powinny przekazywać informacje rzadziej oraz o mniejszym stopniu szczegółowości niż większe instytucje, co tym samym pozwoli ograniczyć spoczywające na nich obciążenie administracyjne.

(50)  Instytucje finansowe powinny stosować polityki wynagrodzeń neutralne pod względem płci zgodnie z zasadą określoną w art. 157 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Należy również przedstawić objaśnienia dotyczące ujawniania informacji na temat wynagrodzeń. Wymogi dotyczące ujawniania informacji na temat wynagrodzeń określone w niniejszym rozporządzeniu powinny być zgodne z celem przepisów dotyczących wynagrodzeń, w szczególności ustanowienia i utrzymywania, dla kategorii pracowników, których działalność zawodowa ma istotny wpływ na profil ryzyka instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, polityki i praktyk w zakresie wynagrodzeń spójnych z zasadami skutecznego zarządzania ryzykiem. Ponadto instytucje korzystające z odstępstwa od określonych przepisów dotyczących wynagrodzeń powinny być zobowiązane do ujawniania informacji na temat takiego odstępstwa.

(52)  Małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP) są jednym z filarów unijnej gospodarki, ponieważ odgrywają zasadniczą rolę w tworzeniu wzrostu gospodarczego i miejsc pracy. Biorąc pod uwagę fakt, że MŚP są obarczone mniejszym ryzykiem systematycznym niż większe przedsiębiorstwa, wymogi kapitałowe z tytułu ekspozycji wobec MŚP powinny być mniejsze niż wymagania wobec większych przedsiębiorstw, aby zapewnić optymalne finansowanie MŚP przez banki. Obecnie ekspozycje wobec MŚP w wysokości do 1,5 mln EUR podlegają zmniejszeniu kwoty ekspozycji ważonej ryzykiem o 23,81 %. Próg ekspozycji należy zwiększyć do 3,0 mln EUR. Zmniejszenie wymogów kapitałowych należy rozszerzyć na ekspozycje wobec MŚP powyżej progu 3,0mln EUR, a w odniesieniu do części ekspozycji przekraczającej ten próg zmniejszenie kwoty ekspozycji ważonej ryzykiem powinno wynosić 15 %.

(53)  Inwestycje w infrastrukturę mają zasadnicze znaczenie dla zwiększenia konkurencyjności Europy oraz dla pobudzenia tworzenia nowych miejsc pracy. Ożywienie i przyszły wzrost unijnej gospodarki zależą w dużej mierze od dostępności kapitału na strategiczne inwestycje w infrastrukturę o znaczeniu europejskim, mianowicie w sieci szerokopasmowe i sieci energetyczne, oraz w infrastrukturę transportową i infrastrukturę na potrzeby elektromobilności, w szczególności w ośrodki przemysłowe; inwestycje w kształcenie, badania i innowacje; oraz w energię ze źródeł odnawialnych i efektywność energetyczną. Plan inwestycyjny dla Europy ma na celu promowanie dodatkowego finansowania w rentowne projekty infrastrukturalne, między innymi poprzez uruchomienie dodatkowych prywatnych źródeł finansowania. Głównym problemem dla szeregu potencjalnych inwestorów jest postrzegany brak rentownych projektów oraz – biorąc pod uwagę ich złożony charakter – ograniczona zdolność do prawidłowej oceny ryzyka.

(54)  Aby zachęcić do prywatnych i publicznych inwestycji w projekty infrastrukturalne, konieczne jest zatem określenie środowiska regulacyjnego, które może promować wysokiej jakości projekty infrastrukturalne oraz ograniczyć ryzyka dla inwestorów. Należy w szczególności zmniejszyć narzuty kapitałowe z tytułu ekspozycji na projekty infrastrukturalne, pod warunkiem że spełniają one zestaw kryteriów pozwalających na zmniejszenie ich profilu ryzyka oraz na zwiększenie przewidywalności przepływów pieniężnych. Komisja powinna dokonać przeglądu przepisu do dnia... [trzy lata od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia], aby ocenić a) wpływ na wielkość inwestycji w infrastrukturę ▌; oraz b) jego adekwatność z ostrożnościowego punktu widzenia. Komisja powinna również rozważyć, czy zakres stosowania tego przepisu należy rozszerzyć na inwestycje w infrastrukturę realizowane przez przedsiębiorstwa.

(55)  W art. 508 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/20132 nałożono na Komisję zobowiązanie do przedstawienia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania na temat odpowiedniego systemu nadzoru ostrożnościowego nad firmami inwestycyjnymi i przedsiębiorstwami, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz c) tego rozporządzenia, którego następstwem powinno być – w stosownych przypadkach – przedstawienie wniosku ustawodawczego. Na mocy wspomnianego wniosku ustawodawczego można by wprowadzić nowe wymogi dla tych przedsiębiorstw. W celu zapewnienia proporcjonalności i uniknięcia niepotrzebnych i powtarzających się zmian regulacyjnych firmy inwestycyjne niemające znaczenia systemowego powinny zatem zostać wyłączone z obowiązku stosowania nowych przepisów zmieniających rozporządzenie (UE) nr 575/2013. Firmy inwestycyjne stwarzające takie samo ryzyko systemowe jak instytucje kredytowe powinny jednak podlegać takim samym wymogom jak wymogi mające zastosowanie do instytucji kredytowych.

(55a)  Zgodnie z zaleceniami EUNB, ESMA i EBC infrastruktura rynków finansowych w postaci kontrahentów centralnych i centralnych depozytów papierów wartościowych powinna – ze względu na ich odmienny model biznesowy – być zwolniona z wymogu dotyczącego wskaźnika dźwigni, minimalnego wymogu w zakresie funduszy własnych oraz wymogu dotyczącego wskaźnika stabilnego finansowania netto. Takie instytucje mają obowiązek uzyskania licencji bankowej z prostej przyczyny, że przyznaje się im dostęp do jednodniowych instrumentów oferowanych przez banki centralne oraz by mogły odgrywać rolę kluczowych narzędzi osiągania istotnych celów politycznych i regulacyjnych w sektorze finansowym. Komisja powinna w związku z tym zapewnić zgodność z zaleceniami EUNB, ESMA i EBC dzięki udzieleniu stosownych zwolnień.

(56)  W świetle wzmożonego nadzoru nad grupą, będącego wynikiem wzmocnienia ostrożnościowych ram regulacyjnych oraz utworzenia unii bankowej, pożądane jest, aby instytucje w jeszcze większym stopniu czerpały korzyści z jednolitego rynku, w tym w celu zapewnienia efektywnego zarządzania zasobami kapitałowymi i zasobami płynności w całej grupie. W związku z tym możliwość odstąpienia od stosowania wymogów na zasadzie indywidualnej w odniesieniu do jednostek zależnych lub dominujących powinna być dostępna dla grup transgranicznych, pod warunkiem że obowiązują odpowiednie gwarancje zapewniające, by podmioty podlegające odstępstwu miały dostęp do wystarczającego kapitału i płynności. Jeżeli spełniono wszystkie gwarancje, w gestii właściwego organu pozostaje decyzja o udzieleniu takich odstępstw. Decyzje właściwych organów powinny być należycie uzasadnione.

(56a)  Zgodnie z gruntownym przeglądem portfela handlowego, którego przeprowadzenie zaproponował Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego w celu wprowadzenia ram oceny możliwości kształtowania czynnika ryzyka na podstawie kryteriów dotyczących cen rzeczywistych, banki powinny posiadać możliwość dokonania oceny wymaganego progu dla czynnika ryzyka w oparciu o wiarygodne dane cenowe odzwierciedlające rzeczywistą sytuację rynkową. Dane dotyczące transakcji pochodzące wyłącznie z banku mogą nie być wystarczające do przeprowadzenia wiarygodnej oceny ryzyka. Niniejsze rozporządzenie powinno umożliwiać bankom stosowanie agregatorów danych, które mogą być również dostarczane przez osoby trzecie, jako instrumentów gromadzących i pozyskujących ceny rzeczywiste na wszystkich rynkach, poszerzających pole widzenia podczas oceny ryzyka ponoszonego przez bank oraz zwiększających wiarygodność danych wykorzystywanych do kształtowania progu dotyczącego czynnika ryzyka.

(57)  Aby ułatwić instytucjom przestrzeganie przepisów określonych w niniejszym rozporządzeniu i w dyrektywie 2013/36/UE, jak również aby ułatwić przestrzeganie regulacyjnych standardów technicznych, wykonawczych standardów technicznych, wytycznych i wzorów opracowanych na potrzeby wdrożenia tych przepisów, EUNB powinien opracować narzędzie informatyczne mające ułatwić instytucjom stosowanie odpowiednich przepisów, standardów i wzorów stosownie do ich wielkości oraz stosowanego modelu biznesowego.

(58)  Aby ułatwić porównywalność ujawnianych informacji, EUNB powinien być upoważniony do opracowania standardowych wzorów do celów ujawniania informacji, obejmujących wszystkie najważniejsze wymogi dotyczące ujawniania informacji określone w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013. Przy opracowywaniu tych standardów EUNB powinien uwzględnić wielkość i złożoność instytucji oraz charakter i poziom ryzyka prowadzonych przez nie działań.

(59)  Aby zapewnić odpowiednie zdefiniowanie niektórych szczegółowych przepisów technicznych rozporządzenia (UE) nr 573/2013 oraz aby uwzględnić możliwe zmiany na szczeblu międzynarodowym, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do wykazu produktów lub usług, których aktywa i zobowiązania można uznać za wzajemnie powiązane, oraz w odniesieniu do definicji sposobu traktowania instrumentów pochodnych, zabezpieczonych transakcji kredytowych i transakcji opartych na rynku kapitałowym oraz transakcji niezabezpieczonych o czasie trwania krótszym niż sześć miesięcy realizowanych z klientami finansowymi na potrzeby obliczania wskaźnika stabilnego finansowania netto.

(60)  Komisja – w drodze aktów delegowanych zgodnie z art. 290 TFUE oraz zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 – powinna przyjąć projekty regulacyjnych standardów technicznych opracowane przez EUNB w obszarach wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego dotyczących pozycji portfela niehandlowego, instrumentów, które mają ekspozycję na ryzyko rezydualne, obliczeń niespodziewanego niewykonania zobowiązania, zezwolenia na stosowanie modeli wewnętrznych dla ryzyka rynkowego, weryfikacji historycznej modelu wewnętrznego, przypisania zysków i strat, niedających się modelować czynników ryzyka i ryzyka niewykonania zobowiązania w metodzie modeli wewnętrznych stosowanej w odniesieniu do ryzyka rynkowego. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Komisja i EUNB powinny zapewnić, aby wspomniane standardy i wymogi mogły być stosowane przez wszystkie zainteresowane instytucje w sposób proporcjonalny do charakteru, skali i stopnia złożoności tych instytucji oraz ich działalności.

(61)  Do celów stosowania przepisów dotyczących dużych ekspozycji Komisja powinna określić, przyjmując akty zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w jakich okolicznościach spełnione zostają warunki istnienia grupy klientów powiązanych oraz w jaki sposób należy obliczać wartość ekspozycji wynikających z kontraktów, o których mowa w załączniku II, oraz z kredytowych instrumentów pochodnych niezawartych bezpośrednio z klientem, lecz stanowiących podstawę instrumentu dłużnego lub instrumentu kapitałowego wyemitowanego przez tego klienta, oraz powinna określić termin, w jakim właściwe organy mogą wyrazić zgodę na przekroczenie limitu ekspozycji. Komisja powinna również wydać regulacyjny standard techniczny, w którym określi format i częstotliwość sprawozdań dotyczących dużych ekspozycji oraz kryteria określania instytucji niebędących bankami, których dotyczą obowiązki składania sprawozdań na temat dużych ekspozycji.

(61a)  Obligacje skarbowe odgrywają zasadniczą rolę w zapewnianiu wysokiej jakości aktywów płynnych dla inwestorów oraz bezpiecznych źródeł finansowania dla rządów. Jednak w niektórych państwach członkowskich instytucje finansowe nadmiernie zainwestowały w obligacje wyemitowane przez ich własne rządy, co doprowadziło do nadmiernego ograniczania inwestycji do własnego rynku krajowego (ang. „home bias”). Biorąc pod uwagę, że jednym z głównych celów unii bankowej jest rozbicie powiązania między ryzykiem bankowym a ryzykiem niewypłacalności państwa, a unijne ramy regulacyjne w sprawie ostrożnościowych uregulowań dotyczących długu publicznego powinny pozostać spójne z międzynarodowymi normami, banki powinny kontynuować swoje wysiłki na rzecz bardziej zróżnicowanych portfeli obligacji skarbowych.

(62)  Jeżeli chodzi o ryzyko kredytowe kontrahenta, uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy przekazać Komisji w odniesieniu do określenia aspektów dotyczących istotnego czynnika ryzyka transakcji, delty nadzorczej oraz narzutu z tytułu kategorii ryzyka cen towarów.

(63)  Szczególnie istotne jest, by przed przyjęciem aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Komisja prowadziła stosowne konsultacje w czasie prac przygotowawczych, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te były prowadzone zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stosowania prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. W szczególności, aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział na równych zasadach w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.

(64)  Aby skuteczniej reagować na zmiany międzynarodowych i unijnych standardów informacyjnych w czasie, Komisja powinna być upoważniona do zmiany wymogów dotyczących ujawniania informacji określonych w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 poprzez przyjęcie aktu delegowanego.

(65)  EUNB powinien przekazywać sprawozdania na temat możliwości zwiększenia proporcjonalności unijnego pakietu sprawozdawczości nadzorczej pod względem zakresu, poziomu rozdrobnienia lub częstotliwości i przynajmniej udzielać konkretnych zaleceń, w jaki sposób można zmniejszyć przeciętne koszty przestrzegania przepisów przez małe instytucje, idealnie o 20 % i przynajmniej o 10 % dzięki dostosowanemu zmniejszeniu wymogów.

(65a)  Poza tym w ciągu dwóch lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia i przy udziale pozostałych właściwych organów, w szczególności EBC, EUNB powinien sporządzić szczegółowe sprawozdanie na temat konieczności dokonania przeglądu sprawozdawczości. Powinno ono stanowić podstawę wniosku ustawodawczego przedstawionego przez Komisję Europejską. Celem tego sprawozdania powinno być utworzenie zintegrowanego i jednolitego systemu wymogów w zakresie sprawozdawczości dotyczącej danych statystycznych i regulacyjnych dla wszystkich instytucji mających siedzibę w Unii. Taki system powinien m.in. stosować jednolite definicje i standardy dla zbieranych danych, gwarantować skuteczną i stałą wymianę informacji między właściwymi organami oraz ustanowić centralną jednostkę danych statystycznych i regulacyjnych, która zarządza zapytaniami o dane i zebranymi danymi, łączy je i rozprowadza. Celem jest, by dzięki takiej centralizacji i ujednoliceniu zbierania i wyszukiwania danych zapobiegać wielokrotnemu wyszukiwaniu podobnych lub identycznych danych przez różne organy i w ten sposób znacznie zmniejszyć obciążenia administracyjne i finansowe zarówno dla właściwych organów, jak i instytucji.

(66)  Do celów stosowania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ekspozycji w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania Komisja powinna określić, przyjmując regulacyjny standard techniczny, w jaki sposób instytucje powinny obliczać kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem z zastosowaniem metody opartej na uprawnieniach, gdy jakiekolwiek parametry wejściowe wymagane na potrzeby tego obliczenia nie są dostępne.

(67)  Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia, tj. wzmocnienie i dopracowanie już istniejących przepisów unijnych zapewniających obowiązywanie jednakowych wymogów ostrożnościowych wobec instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych w Unii, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na ich skalę i skutki możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na szczeblu unijnym, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza działania konieczne do osiągnięcia wspomnianych celów. Niniejsze rozporządzenie nie powinno nakładać na instytucje obowiązku przedstawiania informacji w oparciu o standardy rachunkowości inne niż te, które mają do nich zastosowanie na podstawie innych unijnych aktów prawnych i przepisów krajowych.

(67a)  Ukończenie budowy unii bankowej jest ważnym krokiem w kierunku utworzenia dobrze funkcjonujących rynków transgranicznych i umożliwienia klientom banków czerpania korzyści ze zharmonizowanego i zintegrowanego europejskiego rynku bankowego zapewniającego równe warunki działania dla europejskich banków. Poczyniono ogromne postępy jeśli chodzi o ukończenie budowy unii bankowej, ale nadal istnieją pewne przeszkody, na przykład w dziedzinie opcji i swobód uznania. Harmonizacja przepisów pozostaje szczególnie trudna w obszarze dużych transgranicznych ekspozycji wewnątrz grupy, ponieważ Jednolity Mechanizm Nadzorczy nie ma w tej dziedzinie wyłącznych kompetencji. Ponadto działalność transgraniczna w ramach unii bankowej jest w pełni uzależniona od metody stosowanej przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego, co sprawia, że dla banku z siedzibą w państwie strefy euro opcja rozszerzenia działalności na innych kraj strefy euro jest mniej atrakcyjna niż na jego rynku krajowym. W rezultacie Komisja powinna, po ścisłej konsultacji z EBC, ERRS i EUNB, dokonać przeglądu obecnych ram, utrzymując zrównoważone i zgodne z zasadą ostrożności podejście do państw pochodzenia i państw przyjmujących oraz uwzględniając potencjalne korzyści i zagrożenia dla państw członkowskich i regionów.

(68)  Biorąc pod uwagę zmiany sposobu traktowania ekspozycji wobec kwalifikujących się CCP, dotyczące w szczególności sposobu traktowania wkładów instytucji do funduszy na wypadek niewykonania zobowiązania kwalifikujących się CCP, należy również zmienić odpowiednie przepisy rozporządzenia (UE) nr 648/2012, które zostały wprowadzone do tego rozporządzenia rozporządzeniem (UE) nr 575/20136 oraz w których określa się sposób obliczenia hipotetycznego kapitału CCP, z którego następnie korzystają instytucje do obliczenia swoich wymogów w zakresie funduszy własnych.

(69)  Stosowanie niektórych przepisów dotyczących nowych wymogów w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, w których wdraża się standard dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat, powinno rozpocząć się z dniem 1 stycznia 2019 r., jak zostało uzgodnione na szczeblu międzynarodowym.

(70)  Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr 575/2013,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 wprowadza się następujące zmiany:

1)  art. 1 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 1Zakres stosowania

W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się jednolity zbiór przepisów dotyczących ogólnych wymogów ostrożnościowych, które muszą być spełnione przez instytucje, finansowe spółki holdingowe i finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej objęte nadzorem na podstawie dyrektywy 2013/36/UE w odniesieniu do następujących kwestii:

a)  wymogów w zakresie funduszy własnych odnoszących się do całkowicie wymiernych, jednolitych i ustandaryzowanych elementów ryzyka kredytowego, ryzyka rynkowego, ryzyka operacyjnego oraz ryzyka rozliczenia;

b)  wymogów ograniczających duże ekspozycje;

c)  wymogów dotyczących płynności odnoszących się do całkowicie wymiernych, jednolitych i ustandaryzowanych elementów ryzyka płynności;

d)  wymogów sprawozdawczych w odniesieniu do lit. a), b) i c) oraz w odniesieniu do dźwigni finansowej;

e)  wymogów dotyczących podawania informacji do wiadomości publicznej.

W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się jednolity zbiór przepisów dotyczących wymogów z tytułu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, które muszą być spełnione przez podmioty objęte planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji będące globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym lub będące częścią globalnych instytucji o znaczeniu systemowym oraz przez istotne jednostki zależne globalnych instytucji o znaczeniu systemowym spoza UE.

Niniejsze rozporządzenie nie reguluje wymogów dotyczących ujawniania informacji nakładanych na właściwe organy w dziedzinie regulacji ostrożnościowej i sprawowania nadzoru nad instytucjami zgodnie z dyrektywą 2013/36/UE.”;

2)  art. 2 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 2Uprawnienia nadzorcze

1.  W celu zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem właściwe organy mają uprawnienia przewidziane w dyrektywie 2013/36/UE i w niniejszym rozporządzeniu oraz przestrzegają ustanowionych w tych aktach procedur.

2.  W celu zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mają uprawnienia przewidziane w dyrektywie 2014/59/UE i w niniejszym rozporządzeniu oraz przestrzegają ustanowionych w tych aktach procedur.

3.  W celu zapewnienia zgodności z wymogami z tytułu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych właściwe organy współpracują z organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

4.  W celu zapewnienia zgodności z ich odnośnymi uprawnieniami Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji ustanowiona na mocy art. 42 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 oraz EBC zapewniają regularną i wiarygodną wymianę stosownych informacji oraz przyznają sobie nawzajem dostęp do ich swoich baz danych.”;

3)  w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 pkt 7 otrzymuje brzmienie:

„7)  »przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania« oznacza przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) określone w art. 1 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE(13) lub alternatywny fundusz inwestycyjny (AFI) określony w art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE(14);”;

b)  ust. 1 pkt 20 otrzymuje brzmienie:

„20) »finansowa spółka holdingowa« oznacza instytucję finansową, której jednostki zależne są wyłącznie lub głównie instytucjami lub instytucjami finansowymi oraz która nie jest finansową spółką holdingową o działalności mieszanej.

Jednostkami zależnymi instytucji finansowej są głównie instytucje lub instytucje finansowe, w przypadku gdy co najmniej jedna z nich jest instytucją oraz gdy ponad 50 % kapitału własnego, skonsolidowanej sumy bilansowej, przychodów, personelu lub innego wskaźnika uznanego za istotny przez organ właściwy dla instytucji finansowej jest związane z jednostkami zależnymi będącymi instytucjami lub instytucjami finansowymi.”;

c)  ust. 1 pkt 26 otrzymuje brzmienie:

„26) »instytucja finansowa« oznacza przedsiębiorstwo inne niż instytucja oraz inne niż spółka holdingowa działająca wyłącznie w sektorze przemysłowym, którego podstawową działalnością jest nabywanie pakietów akcji lub wykonywanie co najmniej jednego spośród rodzajów działalności wymienionych w pkt 2–12 i pkt 15 załącznika I do dyrektywy 2013/36/UE; pojęcie to obejmuje finansowe spółki holdingowe, finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej, instytucje płatnicze w rozumieniu dyrektywy 2007/64/WE(15) Parlamentu Europejskiego i Rady i spółki zarządzania aktywami, nie obejmuje jednak ubezpieczeniowych spółek holdingowych i ubezpieczeniowych spółek holdingowych prowadzących działalność mieszaną zdefiniowanych odpowiednio w art. 212 ust. 1 lit. f) i g) dyrektywy 2009/138/WE;”;

ca)  w ust. 1 pkt 27 lit. e) otrzymuje brzmienie:

„e) zakład ubezpieczeń z państwa trzeciego (niebędącego członkiem UE);”;

cb)  w ust. 1 pkt 27 lit. g) otrzymuje brzmienie:

„g) zakład reasekuracji z państwa trzeciego (niebędącego członkiem UE);”;

cc)  w ust. 1 pkt 27 po lit. l) dodaje się akapit w brzmieniu:

  „Do celów niniejszego rozporządzenia przedsiębiorstwa, o których mowa w lit. d), f) i h), klasyfikuje się jako podmioty sektora finansowego, jeżeli spełniony jest jeden z poniższych warunków:

  a) akcje takich przedsiębiorstw nie są notowane na rynku regulowanym UE;

  b) przedsiębiorstwa takie nie działają zgodnie z modelem działalności ubezpieczeniowej o niskim ryzyku finansowym;

  c) instytucja posiada więcej niż 15 % praw głosu lub kapitału tego przedsiębiorstwa.

  Niezależnie od powyższego właściwe organy państw członkowskich zachowują prawo do zakwalifikowania takich podmiotów jako podmioty sektora finansowego, jeżeli stwierdzają, że poziom procedur w zakresie kontroli ryzyka i analizy finansowej przyjętych przez instytucję specjalnie w celu nadzorowania inwestycji w przedsiębiorstwo lub spółkę holdingową jest nieodpowiedni.”;

d)  w ust. 1 pkt 39 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Za grupę powiązanych klientów nie uznaje się dwóch osób fizycznych lub prawnych lub większej ich liczby, które spełniają warunki określone w lit. a) lub b) z powodu ich bezpośredniej ekspozycji wobec tego samego CCP do celów działań rozliczeniowych.”;

da)  dodaje się ust. 39a w brzmieniu:

  „»podmiot powiązany« oznacza osobę fizyczną lub bliskiego członka rodziny tej osoby lub osobę prawną, która jest powiązana z organem zarządzającym instytucji;”;

e)  w ust. 1 pkt 71 lit. b) zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:

„b) dla celów art. 97 oznacza sumę następujących elementów:”;

f)  ust. 1 pkt 72 lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a) stanowi rynek regulowany lub rynek państwa trzeciego, który uznaje się za równoważny z rynkiem regulowanym zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 4 lit. a) dyrektywy 2014/65/UE;”;

g)  ust. 1 pkt 86 otrzymuje brzmienie:

„86) »portfel handlowy« oznacza wszystkie pozycje w instrumentach finansowych i w towarach, które to pozycje instytucja przeznacza do obrotu albo do celów zabezpieczenia pozycji przeznaczonych do obrotu lub pozycji, o których mowa w art. 104 ust. 2, z wyłączeniem pozycji, o których mowa w art. 104 ust. 3;”;

h)  ust. 1 pkt 91 otrzymuje brzmienie:

„91) »ekspozycja z tytułu transakcji« oznacza bieżącą ekspozycję, w tym zmienny depozyt zabezpieczający należny członkowi rozliczającemu, ale jeszcze nieotrzymany, oraz potencjalną przyszłą ekspozycję członka rozliczającego lub klienta wobec kontrahenta centralnego, wynikające z umów i transakcji wymienionych w art. 301 ust. 1 lit. a), b) i c), a także początkowy depozyt zabezpieczający;”;

i)  ust. 1 pkt 96 otrzymuje brzmienie:

„96) wewnętrzny instrument zabezpieczający« oznacza pozycję, która znacznie kompensuje elementy ryzyka składowego pomiędzy pozycją portfela handlowego a jedną pozycją portfela niehandlowego lub większą ich liczbą lub pomiędzy dwoma jednostkami odpowiadającymi za handel;”;

ia)  w ust. 1 pkt 127 lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)  instytucje są objęte tym samym instytucjonalnym systemem ochrony, o którym mowa w art. 113 ust. 7, lub są na stałe powiązane w ramach sieci z organem centralnym;”;

j)  w ust. 1 dodaje się punkty w brzmieniu:

„129) »organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji« oznacza organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zdefiniowany w art. 2 ust. 1 pkt 18 dyrektywy 2014/59/UE;

130) »podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji« oznacza podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zdefiniowany w art. 2 ust. 1 pkt 83a dyrektywy 2014/59/UE;

131) »grupa objęta planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji« oznacza grupę objętą planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zdefiniowaną w art. 2 ust. 1 pkt 83b dyrektywy 2014/59/UE;

132) »globalna instytucja o znaczeniu systemowym« (G-SII) oznacza globalną instytucję o znaczeniu systemowym zgodnie z art. 131 ust. 1 i 2 dyrektywy 2013/36/UE;

133) »globalna instytucja o znaczeniu systemowym spoza UE« (G-SII spoza UE) oznacza globalne grupy bankowe lub banki o znaczeniu systemowym niebędące globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym, ujęte w regularnie aktualizowanym wykazie globalnych banków o znaczeniu systemowym publikowanym przez Radę Stabilności Finansowej;

134) »istotna jednostka zależna« oznacza jednostkę zależną, która spełnia dowolny z następujących warunków na zasadzie indywidualnej lub skonsolidowanej:

a)  jednostka zależna posiada więcej niż 5 % skonsolidowanych aktywów ważonych ryzykiem swojej pierwotnej jednostki dominującej;

b)  jednostka zależna generuje więcej niż 5 % łącznego dochodu z działalności operacyjnej swojej pierwotnej jednostki dominującej;

c)  całkowita miara ekspozycji z tytułu dźwigni finansowej jednostki zależnej wynosi więcej niż 5 % skonsolidowanej miary ekspozycji z tytułu dźwigni finansowej jej pierwotnej jednostki dominującej;

135) »podmiot typu G-SII« oznacza podmiot posiadający osobowość prawną, który jest globalną instytucją o znaczeniu systemowym lub częścią globalnej instytucji o znaczeniu systemowym lub globalną instytucją o znaczeniu systemowym spoza UE;

136) »instrument umorzenia lub konwersji długu« oznacza instrument umorzenia lub konwersji długu zdefiniowany w art. 2 ust. 1 pkt 57 dyrektywy 2014/59/UE;

137) »grupa« oznacza grupę przedsiębiorstw, z których co najmniej jedno jest instytucją, która składa się z jednostki dominującej i jej jednostek zależnych lub z przedsiębiorstw powiązanych ze sobą poprzez stosunek określony w art. 22 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE(16);

138) »transakcja finansowana z użyciem papierów wartościowych« oznacza transakcję odkupu, transakcję udzielenia lub zaciągnięcia pożyczki papierów wartościowych lub towarów lub transakcję z obowiązkiem uzupełnienia zabezpieczenia kredytowego;

139) »firma inwestycyjna o znaczeniu systemowym« oznacza firmę inwestycyjną, którą określono jako globalną instytucję o znaczeniu systemowym lub jako inną instytucję o znaczeniu systemowym zgodnie z art. 131 ust. 1, 2 lub 3 dyrektywy 2013/36/UE;

140) »początkowy depozyt zabezpieczający« oznacza dowolne zabezpieczenie, inne niż zmienny depozyt zabezpieczający, uzyskane od podmiotu lub przez niego przekazane na potrzeby pokrycia bieżącej i potencjalnej przyszłej ekspozycji z tytułu transakcji lub portfela transakcji w okresie potrzebnym do zamknięcia tych transakcji lub do ponownego zabezpieczenia ryzyka rynkowego z ich tytułu, w następstwie niewywiązania się ze zobowiązania przez kontrahenta transakcji lub portfela transakcji;

141) »ryzyko rynkowe« oznacza ryzyko strat wynikających ze zmian cen rynkowych;

142) »ryzyko walutowe« oznacza ryzyko strat wynikających ze zmian kursów walutowych;

143) »ryzyko cen towarów« oznacza ryzyko strat wynikających ze zmian cen towarów;

144) »jednostka odpowiadająca za handel« oznacza wyraźnie wyodrębnioną grupę dealerów utworzoną przez instytucję na potrzeby wspólnego zarządzania portfelem pozycji portfela handlowego zgodnie z dobrze określoną i spójną strategią biznesową oraz funkcjonującą w ramach tej samej struktury zarządzania ryzykiem.”;

144a) »mała instytucja o niezłożonej strukturze« oznacza instytucję, która spełnia wszystkie z następujących warunków, o ile nie jest to duża instytucja zgodnie z definicją w pkt 144b):

a)  całkowita wartość jej aktywów na zasadzie indywidualnej lub, w stosownych przypadkach, na zasadzie skonsolidowanej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i dyrektywą 2013/36/UE jest w ujęciu średnim równa wartości progu wynoszącej 5 mld EUR w czteroletnim okresie bezpośrednio poprzedzającym bieżący roczny okres, za który informacje podlegają ujawnieniu, lub niższa od wartości tego progu;

b)  instytucja nie podlega obowiązkom lub podlega uproszczonym obowiązkom w zakresie sporządzania planów naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 4 dyrektywy 2014/59/UE;

c)  działalność zaliczana do portfela handlowego jest klasyfikowana jako prowadzona na małą skalę zgodnie z art. 94;

d)  całkowita wartość pozycji w instrumentach pochodnych nie przekracza 2 % całkowitych aktywów bilansowych i pozabilansowych, przy czym podczas obliczania pozycji w instrumentach pochodnych uwzględnia się tylko te instrumenty pochodne, które kwalifikują się jako przeznaczone do obrotu;

e)  instytucja nie stosuje modeli wewnętrznych do obliczenia swoich wymogów w zakresie funduszy własnych;

f)  instytucja nie opowiedziała się we właściwym organie przeciw zakwalifikowaniu jej jako małej instytucji o niezłożonej strukturze;

g)  właściwy organ nie zdecydował, że na podstawie analizy wielkości, powiązań, złożoności lub profilu ryzyka nie można uznać instytucji za małą instytucję o niezłożonej strukturze;

Na zasadzie odstępstwa od lit. a) oraz jeżeli właściwy organ nadzoru uzna to za konieczne, właściwy organ może, według własnego uznania, obniżyć próg z 5 mld EUR nawet do 1,5 mld EUR lub nawet do 1 % produktu krajowego brutto państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba instytucji, pod warunkiem że kwota równa 1 % produktu krajowego brutto danego państwa członkowskiego jest niższa niż 1,5 mld EUR;

Na zasadzie odstępstwa od lit. e) właściwy organ może zezwolić na ograniczone zastosowanie modeli wewnętrznych do celów obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do jednostek zależnych, wykorzystując modele wewnętrzne opracowane na szczeblu grupy, pod warunkiem że dana grupa podlega wymogom dotyczącym ujawniania informacji ustanowionym w art. 433a lub 433c na poziomie skonsolidowanym;

144b) »duża instytucja« oznacza instytucję, która spełnia którykolwiek z poniższych warunków:

a)  instytucja została zidentyfikowana jako globalna instytucja o znaczeniu systemowym zgodnie z art. 131 ust. 1 i 2 dyrektywy 2013/36/UE;

b)  instytucja została zidentyfikowana jako inna instytucja o znaczeniu systemowym zgodnie z art. 131 ust. 1 i 3 dyrektywy 2013/36/UE;

c)  instytucja jest jedną z trzech największych instytucji pod względem całkowitej wartości aktywów w państwie członkowskim, w którym znajduje się jej siedziba;

d)  całkowita wartość aktywów instytucji określona w ujęciu skonsolidowanym wynosi co najmniej 30 mld EUR;

e)  stosunek jej wszystkich aktywów do PKB państwa członkowskiego, w którym znajduje się jej siedziba, wynosi, w ujęciu uśrednionym, co najmniej 20 % w okresie czterech lat, który bezpośrednio poprzedza bieżący roczny okres, za który informacje podlegają ujawnieniu;

144c) »duża jednostka zależna« oznacza jednostkę zależną, która kwalifikuje się jako duża instytucja;

144d) »instytucja nienotowana« oznacza instytucję, która nie wyemitowała papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym któregokolwiek państwa członkowskiego, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 21 dyrektywy 2014/65/UE;

144e) »centralny depozyt papierów wartościowych« lub »CDPW« oznacza centralny depozyt papierów wartościowych zdefiniowany w art. 2 ust. 1 pkt 1 , który uzyskał zezwolenie zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) nr 909/2014.

144f) »bank będący CDPW« oznacza instytucję kredytową wyznaczoną na podstawie art. 54 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 909/2014 w celu świadczenia bankowych usług pomocniczych określonych w sekcji C załącznika do rozporządzenia (UE) nr 909/2014.

144g) »instytucja kredytowa będąca infrastrukturą rynku finansowego« lub »instytucja kredytowa FMI« oznacza kontrahenta centralnego (CCP) posiadającego zezwolenie zgodnie z art. 14 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 lub CDPW posiadający również zezwolenie na prowadzenie działalności jako instytucja kredytowa bądź bank będący CDPW;

144h) »masowe transakcje zbycia« oznaczają transakcje zbycia dokonywane przez instytucje w ramach wieloletniego programu, którego celem jest istotne ograniczenie w ich bilansach kwoty ekspozycji obciążonych niewykonaniem zobowiązania i które zostały uprzednio zgłoszone przez instytucje ich właściwemu organowi. Obejmują one co najmniej 15 % wszystkich zaobserwowanych przypadków niewykonania zobowiązania w rozumieniu art. 181 ust. 1 lit. a) w okresie realizacji programu.”;

k)  dodaje się ust. 4 w brzmieniu:

„4. EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych, w których określa okoliczności, w jakich spełnione są warunki przedstawione w pkt 39 akapit pierwszy lit. a) lub b).

EUNB przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [jeden rok od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.”;

4)  w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„Instytucje wypełniają obowiązki określone w częściach od drugiej do piątej oraz siódmej i ósmej na zasadzie indywidualnej.”;

b)  dodaje się ust. 1a w brzmieniu:

„1a.   Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 1 jedynie instytucje określone jako podmioty objęte planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, będące również globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym lub częścią globalnych instytucji o znaczeniu systemowym i nieposiadające jednostek zależnych, spełniają wymogi określone w art. 92a na zasadzie indywidualnej.

Wyłącznie istotne jednostki zależne globalnych instytucji o znaczeniu systemowym spoza UE niebędące jednostkami zależnymi unijnej instytucji dominującej, niebędące podmiotami objętymi planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz nieposiadające jednostek zależnych, spełniają wymogi określone w art. 92b na zasadzie indywidualnej.”;

ba)  ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Instytucje kredytowe i firmy inwestycyjne, które mają zezwolenie na świadczenie usług inwestycyjnych i prowadzenie działalności wymienionych w sekcji A pkt 3 i 6 załącznika I do dyrektywy 2004/39/WE, wypełniają obowiązki określone w części szóstej na zasadzie indywidualnej. Instytucje kredytowe będące infrastrukturami rynku finansowego, które nie dokonują znaczących transformacji terminów zapadalności, nie są objęte wymogiem przestrzegania obowiązków określonych w art. 413 ust. 1 na zasadzie indywidualnej. W oczekiwaniu na sprawozdanie Komisji zgodnie z art. 508 ust. 3 właściwe organy mogą zwolnić firmy inwestycyjne z wymogu wypełniania obowiązków określonych w części szóstej, z uwzględnieniem charakteru, skali i stopnia złożoności działalności danej firm inwestycyjnych.”

bb)  ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Instytucje, z wyjątkiem firm inwestycyjnych, o których mowa w art. 95 ust. 1 i art. 96 ust. 1, oraz instytucji, w odniesieniu do których właściwe organy zastosowały odstępstwo określone w art. 7 ust. 1 lub 3, wypełniają obowiązki określone w części siódmej na zasadzie indywidualnej. Instytucje kredytowe będące infrastrukturami rynku finansowego nie są objęte wymogiem przestrzegania obowiązków określonych w części siódmej na zasadzie indywidualnej.”;

5)  art. 7 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1. Właściwe organy mogą odstąpić od stosowania przepisów art. 6 ust. 1 w odniesieniu do każdej jednostki zależnej, gdy zarówno jednostka zależna, jak i jednostka dominująca posiadają siedzibę główną w tym samym państwie członkowskim, a jednostka zależna jest objęta nadzorem na zasadzie skonsolidowanej nad jednostką dominującą, która jest instytucją, finansową spółką holdingową lub finansową spółką holdingową o działalności mieszanej, i gdy spełnione są wszystkie poniższe warunki, w celu zapewnienia odpowiedniego podziału funduszy własnych pomiędzy jednostką dominującą a jej jednostkami zależnymi:

a)  nie istnieją obecnie i nie są oczekiwane w przyszłości istotne przeszkody praktyczne lub prawne dla szybkiego transferu funduszy własnych lub spłaty zobowiązań przez jednostkę dominującą na rzecz jednostki zależnej;

b)  jednostka dominująca wykaże przed właściwym organem, że jednostka zależna jest ostrożnie zarządzana, i oświadczy, za zgodą właściwego organu, że gwarantuje pokrycie zobowiązań zaciągniętych przez jednostkę zależną, albo ryzyko w jednostce zależnej ma znaczenie marginalne;

c)  procedury oceny, pomiaru i kontroli ryzyka w jednostce dominującej obejmują jednostkę zależną;

d)  jednostka dominująca posiada ponad 50 % praw głosu z akcji w kapitale jednostki zależnej lub ma prawo do powoływania lub odwoływania większości członków organu zarządzającego jednostką zależną.

2. Po konsultacji z organem sprawującym nadzór skonsolidowany właściwy organ może odstąpić od stosowania przepisów art. 6 ust. 1 w odniesieniu do jednostki zależnej posiadającej siedzibę główną w innym państwie członkowskim niż siedziba główna jej jednostki dominującej oraz objętej nadzorem na zasadzie skonsolidowanej nad tą jednostką dominującą, która jest instytucją, finansową spółką holdingową lub finansową spółką holdingową o działalności mieszanej, pod warunkiem że spełnione są wszystkie poniższe warunki:

a)  warunki określone w ust. 1 lit. a)–c);

aa)  wysokość kwoty funduszy własnych objętej odstępstwem od wymogów nie przekracza 25 % minimalnego wymogu w zakresie funduszy własnych;

ab)  jednostka dominująca posiada 100 % praw głosu z akcji w kapitale jednostki zależnej lub ma prawo do powoływania lub odwoływania większości członków organu zarządzającego jednostką zależną;

b)  instytucja udziela gwarancji na rzecz swojej jednostki zależnej, która to gwarancja zawsze spełnia następujące warunki:

(i)  gwarancja jest udzielana w kwocie co najmniej równoważnej wysokości wymogu w zakresie funduszy własnych dotyczącego jednostki zależnej, wobec której stosuje się odstępstwo;

(ii)  gwarancja jest uruchamiana, gdy jednostka zależna nie jest w stanie spłacić swoich długów lub innych zobowiązań w terminie ich wymagalności lub gdy w odniesieniu do tej jednostki zależnej dokonano ustalenia zgodnie z art. 59 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE, w zależności od tego, która z tych sytuacji będzie miała miejsce wcześniej;

(iii)  gwarancja jest w pełni zabezpieczona w odniesieniu do co najmniej 50 % jej wysokości za pośrednictwem uzgodnienia dotyczącego zabezpieczeń finansowych zdefiniowanego w art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2002/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(17);

(iv)  gwarancja i uzgodnienie dotyczące zabezpieczeń finansowych są regulowane przepisami prawa państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba główna jednostki zależnej, chyba że organ właściwy dla jednostki zależnej stwierdził inaczej;

(v)  zabezpieczenie gwarancji jest uznanym zabezpieczeniem, o którym mowa w art. 197, które – po przeprowadzeniu odpowiednio ostrożnych redukcji wartości – jest wystarczające do pełnego pokrycia kwoty, o której mowa w ppkt (iii);

(vi)  zabezpieczenie gwarancji jest wolne od obciążeń i nie jest stosowane jako zabezpieczenie jakiejkolwiek innej gwarancji;

(vii)  nie istnieją żadne bariery natury prawnej, regulacyjnej lub operacyjnej dla przeniesienia zabezpieczenia z jednostki dominującej do odpowiedniej jednostki zależnej.”;

2a.  Ust. 2 nie ma zastosowania do jednostki zależnej, która przekracza próg istotności zgodnie z art. 6 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013.

2b.  EUNB, przy współpracy wszystkich właściwych organów:

a)  bada możliwość zwiększenia progu, o którym mowa w ust. 2 lit. b); oraz

b)  bada skutki odstąpienia od stosowania wymogów ostrożnościowych na zasadzie indywidualnej zgodnie z ust. 2.

Ocena ta obejmuje, między innymi:

a)  ewentualne dostosowania ze względu na warunki umowne i prawne, które mogłyby ulepszyć istniejące regulacje;

b)  możliwe aktualne lub przyszłe bariery natury prawnej, regulacyjnej lub praktycznej dotyczące aktywacji gwarancji i przeniesienia zabezpieczenia z instytucji, która udziela gwarancji na rzecz instytucji lub grupy instytucji, do których odnosi się odstępstwo i które korzystają z gwarancji i możliwych działań naprawczych;

c)  traktowanie dużych kredytów, które są udzielane jako gwarancja w formie kredytów wewnątrz grupy i które nie podlegają już odstępstwu od istniejących zasad ostrożnościowych określonych w art. 400 ust. 2 lit. c) lub art. 493 ust. 3 lit. c).

EUNB składa Komisji sprawozdanie ze swoich ustaleń nie później niż do dnia ... [jeden rok po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia] r. [Uwaga – należy rozpatrywać w połączeniu z nową poprawką, która stanowi, że art. 7 ust. 2 ma zastosowanie dopiero trzy lata po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia].

Bazując na ustaleniach zawartych w tym sprawozdaniu, EUNB może opracować projekty regulacyjnych standardów technicznych lub zalecić Komisji przedstawienie jednego lub kilku wniosków ustawodawczych. Projekty regulacyjnych standardów technicznych precyzują wymogi określone w art. 7 ust. 2, w szczególności warunki i gwarancje, na podstawie których właściwy organ może udzielić odstępstwa.

Komisja jest uprawniona do uzupełnienia niniejszego rozporządzenia przez wydanie aktów delegowanych zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010. Komisja może alternatywnie do dnia ... [trzy lata od wejścia w życie sprawozdania] r. dokonać zmian w regulacyjnych standardach technicznych lub w razie potrzeby przedstawić jeden lub kilka wniosków ustawodawczych dotyczących realizacji zaleceń EUNB.”;

6)  art. 8 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 8Odstępstwo od stosowania wymogów dotyczących płynności na zasadzie indywidualnej

1.  Właściwe organy mogą w pełni lub częściowo odstąpić od stosowania przepisów określonych w części szóstej w odniesieniu do instytucji i jej wszystkich lub niektórych jednostek zależnych, których siedziby główne znajdują się w tym samym państwie członkowskim co siedziba główna instytucji, oraz sprawować nad nimi nadzór jako nad wydzieloną podgrupą płynnościową, o ile spełniają one wszystkie określone poniżej warunki:

a)  instytucja dominująca na zasadzie skonsolidowanej lub jednostka zależna na zasadzie subskonsolidowanej wypełniają obowiązki określone w części szóstej;

b)  instytucja dominująca na zasadzie skonsolidowanej lub instytucja zależna na zasadzie subskonsolidowanej stale monitorują poziomy płynności wszystkich instytucji wchodzących w skład podgrupy płynnościowej, które zostały objęte odstępstwem zgodnie z niniejszym ustępem, i zapewniają wystarczający poziom płynności dla wszystkich tych instytucji;

c)  instytucje należące do podgrupy płynnościowej zawarły umowy, które są zadowalające dla właściwych organów i które przewidują swobodny przepływ środków między tymi instytucjami, aby umożliwić im wywiązywanie się z indywidualnych i wspólnych zobowiązań w terminie ich wymagalności;

d)  nie istnieją obecnie ani nie są oczekiwane w przyszłości istotne przeszkody praktyczne lub prawne dla wykonania umów, o których mowa w lit. c).

2.  Właściwe organy mogą w pełni lub częściowo odstąpić od stosowania przepisów określonych w części szóstej w odniesieniu do instytucji i jej wszystkich lub niektórych jednostek zależnych, których siedziby główne znajdują się w innych państwach członkowskich niż siedziba główna instytucji, oraz sprawować nad nimi nadzór jako nad wydzieloną podgrupą płynnościową wyłącznie po przeprowadzeniu procedury określonej w art. 21 i wyłącznie w odniesieniu do instytucji, w przypadku których właściwe dla tych instytucji organy osiągną porozumienie w sprawie następujących kwestii:

a)  ich oceny spełnienia warunków, o których mowa w ust. 1;

b)  ich oceny zgodności organizacji i sposobu traktowania ryzyka płynności z kryteriami określonymi w art. 86 dyrektywy 2013/36/UE w całej wydzielonej podgrupie płynnościowej;

c)  podziału kwot, lokalizacji oraz tytułu własności do wymaganych aktywów płynnych, które mają być utrzymywane w obrębie wydzielonej podgrupy płynnościowej;

d)  ustalenia minimalnych kwot aktywów płynnych, które mają utrzymywać instytucje, w odniesieniu do których zostanie zastosowane odstępstwo od stosowania przepisów określonych w części szóstej;

e)  konieczności ustanowienia bardziej rygorystycznych parametrów niż przewidziane w części szóstej;

f)  nieograniczonej wymiany kompletnych informacji między właściwymi organami;

g)  pełnego zrozumienia konsekwencji zastosowania takiego odstępstwa.

3.  Organ uprawniony do sprawowania nadzoru na zasadzie indywidualnej nad instytucją i wszystkimi lub niektórymi jej jednostkami zależnymi, których siedziby główne znajdują się w innych państwach członkowskich niż siedziba główna instytucji, może w pełni lub częściowo odstąpić od stosowania przepisów określonych w części szóstej w odniesieniu do tej instytucji oraz do wszystkich lub niektórych jednostek zależnych tej instytucji oraz sprawować nad nimi nadzór jako nad wydzieloną podgrupą płynnościową, pod warunkiem że spełnione są wszystkie następujące warunki:

a)  warunki, o których mowa w ust. 1 oraz w ust. 2 lit. b);

b)  instytucja dominująca na zasadzie skonsolidowanej lub instytucja zależna na zasadzie subskonsolidowanej udziela instytucji lub grupie instytucji posiadających swoje siedziby główne w innym państwie członkowskim gwarancji, która spełnia wszystkie poniższe warunki:

(i)  gwarancja jest udzielana na kwotę co najmniej równoważną wysokości wypływów płynności netto, które gwarancja zastępuje, i którą oblicza się zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2015/61(18) na zasadzie indywidualnej w odniesieniu do instytucji lub na zasadzie subskonsolidowanej w odniesieniu do grupy instytucji objętych odstępstwem i korzystających z gwarancji, bez uwzględnienia jakiegokolwiek preferencyjnego traktowania;

(ii)  gwarancja jest uruchamiana, gdy instytucja lub grupa instytucji objętych odstępstwem i korzystających z gwarancji nie są w stanie spłacić swoich długów lub innych zobowiązań w terminie ich wymagalności lub gdy w odniesieniu do tej instytucji lub grupy instytucji objętych odstępstwem dokonano ustalenia zgodnie z art. 59 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE, w zależności od tego, która z tych sytuacji będzie miała miejsce wcześniej;

(iii)  gwarancja jest w pełni zabezpieczona za pośrednictwem uzgodnienia dotyczącego zabezpieczeń finansowych zdefiniowanego w art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2002/47/WE;

(iv)  gwarancja i uzgodnienie dotyczące zabezpieczeń finansowych są regulowane przepisami prawa państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba główna instytucji lub grupy instytucji objętych odstępstwem i korzystających z gwarancji, chyba że organ właściwy dla tych instytucji stwierdził inaczej;

(v)  zabezpieczenie gwarancji jest kwalifikowalne jako składnik aktywów płynnych wysokiej jakości zdefiniowany w art. 10–13 i art. 15 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/61 oraz po zastosowaniu redukcji wartości, o której mowa w tytule II rozdział 2 tego rozporządzenia, pokrywa co najmniej 50 % wysokości wypływów płynności netto obliczonych zgodnie z tym rozporządzeniem na zasadzie indywidualnej w odniesieniu do instytucji lub na zasadzie subskonsolidowanej w odniesieniu do grupy instytucji objętych odstępstwem i korzystających z gwarancji, bez uwzględnienia jakiegokolwiek preferencyjnego traktowania;

(vi)  zabezpieczenie gwarancji jest wolne od obciążeń i nie jest stosowane jako zabezpieczenie jakiejkolwiek innej transakcji;

(vii)  nie istnieją obecnie i nie są oczekiwane w przyszłości żadne bariery natury prawnej, regulacyjnej lub operacyjnej dla przeniesienia zabezpieczenia z instytucji udzielającej gwarancji do instytucji lub grupy instytucji objętych odstępstwem i korzystających z gwarancji.

4.  Właściwe organy mogą również stosować przepisy ust. 1, 2 i 3 w odniesieniu do jednej jednostki zależnej finansowej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej lub do niektórych z takich jednostek zależnych oraz sprawować nadzór jako nad wydzieloną podgrupą płynnościową nad finansową spółką holdingową lub finansową spółką holdingową o działalności mieszanej oraz nad jednostkami zależnymi objętymi odstępstwem lub wyłącznie nad jednostkami zależnymi objętymi odstępstwem. Odniesienia do instytucji dominującej w ust. 1, 2 i 3 należy rozumieć jako obejmujące finansową spółkę holdingową lub finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej.

5.  Właściwe organy mogą również stosować przepisy ust. 1, 2 i 3 w odniesieniu do instytucji będących członkami tego samego instytucjonalnego systemu ochrony, o którym mowa w art. 113 ust. 7, pod warunkiem że instytucje te spełniają wszystkie określone tam warunki, oraz w odniesieniu do innych instytucji powiązanych stosunkiem, o którym mowa w art. 113 ust. 6, pod warunkiem że spełniają one wszystkie warunki w nim określone. W takim przypadku właściwe organy wskazują jedną z instytucji objętych odstępstwem, która ma spełniać wymogi określone w części szóstej na podstawie skonsolidowanej sytuacji wszystkich instytucji wchodzących w skład wydzielonej podgrupy płynnościowej.

6.  W przypadku gdy przyznano odstępstwo na podstawie ust. 1–5, właściwe organy mogą również zastosować art. 86 dyrektywy 2013/36/UE, lub jego elementy, na poziomie wydzielonej podgrupy płynnościowej i odstąpić od zastosowania art. 86 dyrektywy 2013/36/UE, lub jego elementów, na zasadzie indywidualnej.

W przypadku gdy przyznano odstępstwo na podstawie ust. 1–5, w odniesieniu do niektórych elementów części szóstej, które objęto zwolnieniem, właściwe organy stosują obowiązki sprawozdawcze określone w art. 415 niniejszego rozporządzenia na poziomie wydzielonej podgrupy płynnościowej i odstępują od stosowania art. 415 na zasadzie indywidualnej.

7.  Jeżeli odstępstwa na podstawie ust. 1–5 nie przyznano instytucjom, które poprzednio były objęte odstępstwem na zasadzie indywidualnej, właściwe organy uwzględniają czas potrzebny tym instytucjom na przygotowanie się do stosowania wszystkich lub niektórych przepisów określonych w części szóstej oraz zapewniają odpowiedni okres przejściowy przed zastosowaniem tych przepisów w odniesieniu do tych instytucji.”;

„6a)  dodaje się art. 8a w brzmieniu:

„Artykuł 8a

1. Dnia 31 marca każdego roku właściwe organy powiadamiają EUNB o przypadkach, w których zezwoliły na odstępstwa od stosowania wymogów ostrożnościowych na zasadzie indywidualnej zgodnie z art. 7 i odstępstwa od stosowania wymogów dotyczących płynności na zasadzie indywidualnej zgodnie z art. 8, udostępniając przy tym następujące informacje:

a) nazwa i/lub identyfikator podmiotu prawnego instytucji zależnej i dominującej, które korzystają z odstępstwa;

b) państwo członkowskie, w którym znajdują się siedziby instytucji zależnej i dominującej;

c) podstawa prawna dla odstępstwa i data udzielenia odstępstwa;

d) szczegóły odstępstw ostrożnościowych, które zostały udzielone, wraz z uzasadnieniem ich udzielenia.

2. EUNB monitoruje wykorzystywanie i udzielanie tych odstępstw w Unii, a następnie co roku do dnia 1 września składa sprawozdanie Komisji. EUNB opracowuje jednolity format zgłaszania udzielonych odstępstw i szczegółowych informacji.

3. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie przyznawania przez właściwe organy odstępstw od wymogów ostrożnościowych i wymogów w zakresie płynności, w szczególności w sytuacjach transgranicznych.”;

7)  art. 11 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 11Podejście ogólne

1.  Do celów stosowania wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu na zasadzie skonsolidowanej terminy »instytucja«, »dominująca instytucja z państwa członkowskiego«, »unijna instytucja dominująca« i »jednostka dominująca«, w zależności od przypadku, dotyczą również finansowych spółek holdingowych i finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej, którym udzielono zezwolenia zgodnie z art. 21a dyrektywy 2013/36/UE.

2.  Dominujące instytucje z państwa członkowskiego wypełniają, w zakresie określonym i w sposób przewidziany w art. 18, zobowiązania ustanowione w częściach od drugiej do czwartej oraz w części siódmej na podstawie swojej sytuacji skonsolidowanej. Jednostki dominujące i ich jednostki zależne objęte niniejszym rozporządzeniem ustanawiają właściwą strukturę organizacyjną i odpowiednie mechanizmy kontroli wewnętrznej, aby zapewnić należyte przetwarzanie i przekazywanie danych wymaganych do celów konsolidacji. Zapewniają one w szczególności, by jednostki zależne nieobjęte niniejszym rozporządzeniem wdrażały zasady, procedury i mechanizmy zapewniające właściwą konsolidację.

3.  Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 2 jedynie instytucje dominujące zidentyfikowane jako podmioty objęte planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji będące globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym lub częścią globalnych instytucji o znaczeniu systemowym lub częścią globalnych instytucji o znaczeniu systemowym spoza UE spełniają wymogi określone w art. 92a na zasadzie skonsolidowanej, w takim zakresie i w taki sposób, jak określono w art. 18.

Wyłącznie unijne jednostki dominujące będące istotnymi jednostkami zależnymi globalnych instytucji o znaczeniu systemowym spoza UE i niebędące instytucjami objętymi restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją spełniają wymogi określone w art. 92b na zasadzie skonsolidowanej, w takim zakresie i w taki sposób, jak określono w art. 18.

4.  Unijne instytucje dominujące przestrzegają przepisów określonych w części szóstej na podstawie swojej sytuacji skonsolidowanej, jeżeli grupa obejmuje co najmniej jedną instytucję kredytową lub firmę inwestycyjną, które są upoważnione do świadczenia usług inwestycyjnych i prowadzenia działalności wymienionych w sekcji A pkt 3 i 6 załącznika I do dyrektywy 2004/39/WE. W oczekiwaniu na sprawozdanie Komisji, o którym mowa w art. 508 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, oraz jeżeli grupa obejmuje wyłącznie firmy inwestycyjne, właściwe organy mogą zwolnić unijne instytucje dominujące z wymogu przestrzegania przepisów określonych w części szóstej na zasadzie skonsolidowanej, z uwzględnieniem charakteru, skali i stopnia złożoności działalności firmy inwestycyjnej.

Jeżeli udzielono odstępstwa na podstawie art. 8 ust. 1–5, instytucje oraz – w stosownych przypadkach – finansowe spółki holdingowe lub finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej będące częścią podgrupy płynnościowej spełniają obowiązki określone w części szóstej na zasadzie skonsolidowanej lub na zasadzie subskonsolidowanej podgrupy płynnościowej.

5.  W przypadku stosowania przepisów art. 10 organ centralny, o którym mowa w tym artykule, spełnia wymogi określone w częściach od drugiej do ósmej na podstawie skonsolidowanej sytuacji jako całość, na którą składa się ten organ centralny wraz z jego instytucjami powiązanymi.

6.  Dodatkowo w stosunku do wymogów zawartych w ust. 1–4 i nie naruszając innych przepisów niniejszego rozporządzenia i dyrektywy 2013/36/UE, w przypadku gdy jest to uzasadnione dla celów nadzorczych specyfiką ryzyka lub specyfiką struktury kapitałowej instytucji lub gdy państwa członkowskie przyjmują przepisy krajowe wymagające strukturalnego rozdzielenia działań w ramach grupy bankowej, właściwe organy mogą wymagać, by instytucja wypełniała obowiązki określone w częściach od drugiej do czwartej i od szóstej do ósmej niniejszego rozporządzenia oraz w tytule VII dyrektywy 2013/36/UE na zasadzie subskonsolidowanej.

Stosowanie podejścia określonego w akapicie pierwszym pozostaje bez uszczerbku dla skutecznego nadzoru na zasadzie skonsolidowanej i nie może pociągać za sobą nieproporcjonalnych negatywnych skutków dla całości lub części systemu finansowego innych państw członkowskich lub Unii jako całości, ani nie może stanowić ani stwarzać przeszkody w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego.

6a.  Właściwe organy mogą odstąpić od stosowania ust. 1 lub 3 niniejszego artykułu w odniesieniu do instytucji dominującej rozumianej jako instytucja należąca do grupy współpracujących instytucji kredytowych na stałe związana z jednostką centralną spełniająca wymogi określone w art. 113 ust. 6 oraz jeżeli spełnione są wszystkie warunki ustanowione odpowiednio w art. 7 ust. 3 lub art. 8 ust. 1.”;

8)  art. 12 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 12Skonsolidowane obliczenia na potrzeby globalnych instytucji o znaczeniu systemowym z licznymi podmiotami objętymi planami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji

Jeżeli więcej niż jeden podmiot typu G-SII należący do tej samej globalnej instytucji o znaczeniu systemowym jest podmiotem objętym planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, unijna instytucja dominująca tej globalnej instytucji o znaczeniu systemowym oblicza kwotę funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, o których mowa w art. 92a ust. 1 lit. a). Obliczenie to przeprowadza się na podstawie sytuacji skonsolidowanej unijnej instytucji dominującej w taki sposób, jak gdyby była ona jedynym podmiotem objętym planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji globalnej instytucji o znaczeniu systemowym.

Jeżeli kwota obliczona zgodnie z akapitem pierwszym jest niższa niż suma kwot funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, o których mowa w art. 92a ust. 1 lit. a), wszystkich podmiotów objętych planami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji należących do danej globalnej instytucji o znaczeniu systemowym, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji postępują zgodnie z art. 45d ust. 3 i art. 45h ust. 2 dyrektywy 2014/59/UE.

Jeżeli kwota obliczona zgodnie z akapitem pierwszym jest wyższa niż suma kwot funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, o których mowa w art. 92a ust. 1 lit. a), wszystkich podmiotów objętych planami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji należących do danej globalnej instytucji o znaczeniu systemowym, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogą postąpić zgodnie z art. 45d ust. 3 i art. 45h ust. 2 dyrektywy 2014/59/UE.”;

9)  art. 13 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 13Stosowanie wymogów dotyczących ujawniania informacji na zasadzie skonsolidowanej

1.  Unijne instytucje dominujące wypełniają obowiązki określone w części ósmej na podstawie swojej sytuacji skonsolidowanej.

Duże jednostki zależne unijnych instytucji dominujących ujawniają informacje określone w art. 437, 438, 440, 442, 450, 451, 451a, 451d i 453 na zasadzie indywidualnej lub, w stosownych przypadkach zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i dyrektywą 2013/36/UE – na zasadzie subskonsolidowanej.

2.  Instytucje zidentyfikowane jako podmioty objęte planami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji będące globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym lub częścią globalnych instytucji o znaczeniu systemowym przestrzegają zobowiązań określonych w części ósmej na zasadzie ich skonsolidowanej sytuacji finansowej.

3.  Przepisy ust. 1 akapit pierwszy nie mają zastosowania do unijnych instytucji dominujących, unijnych dominujących finansowych spółek holdingowych, unijnych dominujących finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej ani do podmiotów objętych planami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jeżeli uwzględniono je w równoważnych informacjach ujawnianych na zasadzie skonsolidowanej przedstawionych przez jednostkę dominującą posiadającą siedzibę w państwie trzecim.

Przepisy ust. 1 akapit drugi mają zastosowanie do jednostek zależnych jednostek dominujących posiadających siedzibę w państwie trzecim, jeżeli te jednostki zależne kwalifikują się jako duże jednostki zależne.

4.  W przypadku stosowania przepisów art. 10 organ centralny, o którym mowa w tym artykule, spełnia wymogi określone w części ósmej na podstawie skonsolidowanej sytuacji tego organu centralnego. Przepisy art. 18 ust. 1 mają zastosowanie do organu centralnego, a instytucje powiązane traktuje się jako jednostki zależne tego organu centralnego.”;

9a)  art. 14 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 14

Stosowanie wymogów art. 5 rozporządzenia (UE) 2017/2402 na zasadzie skonsolidowanej

1.  Jednostki dominujące i ich jednostki zależne objęte przepisami niniejszego rozporządzenia wypełniają obowiązki określone w art. 5 rozporządzenia (UE) 2017/2402 na zasadzie skonsolidowanej lub subskonsolidowanej, aby zapewnić spójność i wdrożenie zasad, procedur i mechanizmów wymaganych w tych przepisach oraz aby umożliwić uzyskanie wszelkich danych i informacji istotnych do celów nadzoru. Zapewniają one w szczególności, by jednostki zależne nieobjęte niniejszym rozporządzeniem wdrażały zasady, procedury i mechanizmy zapewniające zgodność z tymi przepisami.

2.  Przy stosowaniu przepisów art. 92 na zasadzie skonsolidowanej lub subskonsolidowanej instytucje stosują dodatkową wagę ryzyka zgodnie z art. 270a, jeżeli wymogi ustanowione w art. 5 rozporządzenia (UE) 2017/2402 zostaną naruszone na poziomie podmiotu mającego siedzibę w państwie trzecim, objętego konsolidacją zgodnie z art. 18, gdy naruszenie to jest istotne z punktu widzenia ogólnego profilu ryzyka grupy.”;

10)  art. 18 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 18Metody przeprowadzania konsolidacji ostrożnościowej

1.  Instytucje, finansowe spółki holdingowe i finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej zobowiązane do zapewnienia zgodności z wymogami, o których mowa w sekcji 1 niniejszego rozdziału, na podstawie swojej sytuacji skonsolidowanej przeprowadzają pełną konsolidację wszystkich instytucji i instytucji finansowych będących ich jednostkami zależnymi. Przepisy ust. 3–7 niniejszego artykułu nie mają zastosowania w przypadku, gdy część szósta ma zastosowanie na podstawie sytuacji skonsolidowanej instytucji, finansowej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej lub na podstawie sytuacji subskonsolidowanej podgrupy płynnościowej, jak określono w art. 8 i 10.

Instytucje zobowiązane do spełnienia wymogów, o których mowa w art. 92a lub 92b, na zasadzie skonsolidowanej przeprowadzają pełną konsolidację wszystkich instytucji i instytucji finansowych będących ich jednostkami zależnymi w odpowiednich grupach objętych planami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

2.  Jeżeli prowadzenie nadzoru skonsolidowanego jest wymagane zgodnie z art. 111 dyrektywy 2013/36/UE, przedsiębiorstwa usług pomocniczych uwzględnia się w konsolidacji w przypadkach określonych w niniejszym artykule oraz zgodnie z metodami w nim określonymi.

3.  W przypadku gdy przedsiębiorstwa są powiązane stosunkiem w rozumieniu art. 22 ust. 7 dyrektywy 2013/34/UE, właściwe organy określają sposób, w jaki konsolidacja ma zostać przeprowadzona.

4.  Organ sprawujący nadzór skonsolidowany wymaga przeprowadzenia konsolidacji proporcjonalnej zgodnie z posiadanymi udziałami w kapitale instytucji i instytucji finansowych zarządzanych przez przedsiębiorstwo objęte konsolidacją wraz z przedsiębiorstwem lub przedsiębiorstwami nieobjętymi konsolidacją, w przypadku gdy zobowiązania tych przedsiębiorstw ograniczają się do udziałów, jakie posiadają w kapitale.

5.  W przypadku udziałów kapitałowych lub powiązań kapitałowych innych niż te, o których mowa w ust. 1 i 4, właściwe organy określają, czy i w jaki sposób należy przeprowadzić konsolidację. W szczególności mogą one zezwolić na zastosowanie metody praw własności lub wymagać zastosowania tej metody. Stosowanie tej metody nie oznacza jednak objęcia danych przedsiębiorstw nadzorem na zasadzie skonsolidowanej.

6.  Właściwe organy określają, czy i w jaki sposób należy przeprowadzić konsolidację w następujących przypadkach:

  gdy w opinii właściwych organów instytucja wywiera znaczny wpływ na co najmniej jedną instytucję lub instytucję finansową, ale nie posiada udziałów kapitałowych w tych instytucjach ani innych powiązań kapitałowych z nimi; oraz

  gdy co najmniej dwie instytucje lub instytucje finansowe są wspólnie zarządzane, a sytuacja ta nie wynika z umowy lub z klauzuli aktów założycielskich lub umów spółki.

W szczególności właściwe organy mogą zezwolić na stosowanie metody przewidzianej w art. 22 ust. 7–9 dyrektywy 2013/34/UE lub wymagać jej stosowania. Stosowanie tej metody nie oznacza jednak objęcia danych przedsiębiorstw nadzorem skonsolidowanym.

7.  EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia warunków, zgodnie z którymi przeprowadza się konsolidację w przypadkach, o których mowa w ust. 2–6 niniejszego artykułu.

EUNB przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia 31 grudnia 2016 r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.”;

11)  art. 22 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 22Subkonsolidacja w przypadku jednostek w państwach trzecich

1.  Instytucje zależne stosują wymogi określone w art. 89–91 oraz w częściach trzeciej i czwartej na podstawie swojej sytuacji subskonsolidowanej, jeżeli instytucje te mają jako jednostkę zależną w państwie trzecim instytucję lub instytucję finansową lub posiadają udziały kapitałowe w takim przedsiębiorstwie.

2.  Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 1 instytucje zależne nie mogą stosować wymogów określonych w art. 89–91 oraz w częściach trzeciej i czwartej na podstawie swojej sytuacji subskonsolidowanej, jeżeli łączne aktywa ich jednostki zależnej w państwie trzecim wynoszą mniej niż 10 % łącznej kwoty aktywów i pozycji pozabilansowych instytucji zależnej.”;

12)  tytuł części drugiej otrzymuje brzmienie:

„FUNDUSZE WŁASNE I ZOBOWIĄZANIA KWALIFIKOWALNE”;

12a)  w art. 26 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„3a) Jeżeli nowo emitowane instrumenty w kapitale podstawowym Tier I są identyczne – w tym sensie, że nie różnią się w odniesieniu do kryteriów określonych w art. 28 lub, w stosownych przypadkach, art. 29 – z takimi instrumentami, na które już zezwolił właściwy organ, instytucja może na zasadzie odstępstwa od ust. 3 ograniczyć się do samego powiadomienia właściwego organu o swoim zamiarze wyemitowania nowych instrumentów w kapitale podstawowym Tier I.

Poza tym instytucja przekazuje właściwemu organowi wszelkie informacje, jakich organ ten potrzebuje do oceny, czy instrumenty uzyskały zezwolenie właściwego organu.”;

12b)  w art. 28 ust. 3 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Warunek określony w ust. 1 lit. h) ppkt (v) uznaje się za spełniony niezależnie od tego, czy instytucja podlega obowiązkowi dokonywania płatności na rzecz niektórych lub wszystkich posiadaczy instrumentów, pod warunkiem że instytucja ma opcję uniknięcia nieproporcjonalnego drenażu funduszy własnych przez wzmocnienie swojego kapitału podstawowego Tier I, w szczególności za sprawą alokacji zysków do funduszy na rzecz ogólnego ryzyka działalności bankowej bądź do zysków zatrzymanych, przed wypłacaniem jakichkolwiek środków posiadaczom.”;

13)  art. 33 ust. 1 lit. c) otrzymuje brzmienie:

„c) zysków i strat wartości godziwej związanych z instrumentami pochodnymi będącymi zobowiązaniami instytucji wynikających ze zmian ryzyka kredytowego instytucji.”.

14)  w art. 36 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b)  wartości niematerialne, z wyjątkiem oprogramowania;

Do celów niniejszego artykułu EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych, aby zdefiniować termin „oprogramowanie”. Definicja ta zapewnia zgodne z zasadą ostrożności określenie okoliczności, w jakich nieodliczanie oprogramowania od pozycji kapitału podstawowego Tier I byłoby uzasadnione z ostrożnościowego punktu widzenia, przy należytym uwzględnieniu:

(i)  rozwoju sektora bankowego w jeszcze bardziej cyfrowym środowisku oraz możliwości i zagrożeń, z którymi borykają się banki w dobie cyfryzacji;

(ii)  różnic międzynarodowych w zakresie regulacyjnego traktowania inwestycji w oprogramowanie w przypadku gdy oprogramowanie nie jest odliczane od kapitału (np. traktowane jako aktywa rzeczowe), a także różnych zasad ostrożnościowych mających zastosowanie do banków i zakładów ubezpieczeń;

(iii)  różnorodności sektora finansowego w Unii, w tym podmiotów nieregulowanych, takich jak FinTechs;

EUNB przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [sześć miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w lit. b), zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.”

b)  lit. j) otrzymuje brzmienie:

„j) kwotę pozycji, którą należy odliczyć od pozycji w kapitale dodatkowym Tier I na podstawie art. 56 i która przekracza wartość pozycji w kapitale dodatkowym w Tier I instytucji;”;

15)  w art. 37 wprowadza się następujące zmiany:

a)  lit. b) otrzymuje brzmienie:

„(b) odliczana kwota zawiera wartość firmy uwzględnioną w wycenie znacznych inwestycji instytucji. Instytucje nie doliczają ujemnej wartości firmy do kapitału podstawowego Tier I.”

b)  dodaje się lit. c) w brzmieniu:

„c) odliczaną kwotę pomniejsza się o kwotę przeszacowania bilansowego wartości niematerialnych i prawnych jednostek zależnych wyprowadzoną z konsolidacji jednostek zależnych należących do osób innych niż przedsiębiorstwa objęte konsolidacją zgodnie z częścią pierwszą tytuł II rozdział 2.”;

16)  w art. 39 ust. 2 akapit pierwszy formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„Aktywa z tytułu odroczonego podatku dochodowego nieoparte na przyszłej rentowności ograniczają się do aktywów z tytułu odroczonego podatku dochodowego wynikających z różnic przejściowych, utworzonych przed dniem [data przyjęcia rozporządzenia zmieniającego przez Kolegium] r., jeżeli spełnione są wszystkie poniższe warunki:”;

17)  art. 45 lit. a) ppkt (i) otrzymuje brzmienie:

„(i) termin zapadalności pozycji krótkiej jest albo taki sam jak termin zapadalności pozycji długiej lub późniejszy, albo rezydualny termin zapadalności pozycji długiej wynosi co najmniej 365 dni;”;

18)  w art. 49 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Do celów obliczania funduszy własnych na zasadzie indywidualnej, na zasadzie subskonsolidowanej i na zasadzie skonsolidowanej, gdy właściwe organy wymagają, by instytucje stosowały metodę 1, 2 lub 3 z załącznika I do dyrektywy 2002/87/WE, lub zezwalają instytucjom na stosowanie tych metod, ▌instytucje nie odliczają posiadanych instrumentów funduszy własnych podmiotu sektora finansowego, w którym instytucja dominująca, dominująca finansowa spółka holdingowa lub dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej lub instytucja dokonały znacznej inwestycji, pod warunkiem że spełnione są warunki określone w lit. a)–d) niniejszego ustępu:

a) podmiot sektora finansowego jest zakładem ubezpieczeń, zakładem reasekuracji lub ubezpieczeniową spółką holdingową;

b) ten zakład ubezpieczeń, zakład reasekuracji lub ubezpieczeniowa spółka holdingowa:

(i)  są objęte tym samym dodatkowym nadzorem na mocy dyrektywy 2002/87/WE co instytucja dominująca, dominująca finansowa spółka holdingowa lub dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej lub instytucja, które posiadają dane udziały; lub

(ii)  są skonsolidowane przez instytucję stosującą metodę kapitału netto, a właściwe organy stwierdzają, że poziom procedur w zakresie kontroli ryzyka i analizy finansowej przyjętych przez instytucję konkretnie w celu nadzorowania inwestycji w przedsiębiorstwo lub spółkę holdingową jest odpowiedni;

c) właściwe organy są w sposób nieustanny przekonane, że poziom zintegrowanego zarządzania, zarządzania ryzykiem oraz kontroli wewnętrznej w odniesieniu do podmiotów, które byłyby objęte zakresem konsolidacji w ramach metody 1, 2 lub 3, jest odpowiedni;

d) ▌udziały kapitałowe w podmiocie należą do jednego z następujących podmiotów:

(i) dominującej instytucji kredytowej;

(ii) dominującej finansowej spółki holdingowej;

(iii) dominującej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej;

(iv) instytucji;

(v) jednostki zależnej jednego z podmiotów, o których mowa w ppkt (i)–(iv), objętej zakresem konsolidacji na mocy przepisów części pierwszej tytuł II rozdział 2.

Wybraną metodę stosuje się w sposób jednolity przez cały czas.

1a. Po dniu 31 grudnia 2011 r. oraz na zasadzie odstępstwa od ust. 1 do celów obliczania funduszy własnych na zasadzie indywidualnej, na zasadzie subskonsolidowanej i na zasadzie skonsolidowanej, gdy właściwe organy wymagają, by instytucje stosowały metodę 1, 2 lub 3 z załącznika I do dyrektywy 2002/87/WE, lub zezwalają instytucjom na stosowanie tych metod, właściwe organy mogą zezwolić instytucjom na to, by nie odliczały posiadanych instrumentów funduszy własnych podmiotu sektora finansowego, w którym instytucja dominująca, dominująca finansowa spółka holdingowa lub dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej lub instytucja dokonały znacznej inwestycji, pod warunkiem że spełnione są warunki określone w lit. a)–c) niniejszego ustępu:

a) podmiot sektora finansowego jest zakładem ubezpieczeń, zakładem reasekuracji lub ubezpieczeniową spółką holdingową;

b) ten zakład ubezpieczeń, zakład reasekuracji lub ubezpieczeniowa spółka holdingowa są objęte tym samym dodatkowym nadzorem na mocy dyrektywy 2002/87/WE co instytucja dominująca, dominująca finansowa spółka holdingowa lub dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej lub instytucja, które posiadają dane udziały;

c) instytucja otrzymała uprzednie zezwolenie właściwych organów;

d) przed wydaniem zezwolenia, o którym mowa w lit. c), i w sposób nieustanny, właściwe organy są przekonane, że poziom zintegrowanego zarządzania, zarządzania ryzykiem oraz kontroli wewnętrznej w odniesieniu do podmiotów, które byłyby objęte zakresem konsolidacji w ramach metody 1, 2 lub 3, jest odpowiedni;

e) udziały kapitałowe w podmiocie należą do jednego z następujących podmiotów:

(i) dominującej instytucji kredytowej;

(ii) dominującej finansowej spółki holdingowej;

(iii) dominującej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej;

(iv) instytucji;

(v) jednostki zależnej jednego z podmiotów, o których mowa w ppkt (i)–(iv), objętej zakresem konsolidacji na mocy przepisów części pierwszej tytuł II rozdział 2.

Wybraną metodę stosuje się w sposób jednolity przez cały czas.”

b)  na końcu ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Niniejszy ustęp nie ma zastosowania przy obliczaniu funduszy własnych do celów spełnienia wymogów określonych w art. 92a i 92b.”;

19)  w art. 52 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

a)  lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a) instrumenty są wyemitowane bezpośrednio przez instytucję i w pełni opłacone;”;

aa)  lit. l) ppkt i) otrzymuje brzmienie:

„(i) są one dokonywane z pozycji podlegających podziałowi lub rezerw utworzonych na podstawie prawa krajowego;”;

b)  lit. p) otrzymuje brzmienie:

„p) jeżeli emitent ma siedzibę w państwie trzecim i został wyznaczony zgodnie z art. 12 dyrektywy 2014/59/UE jako część grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, której podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ma siedzibę w Unii, lub jeżeli emitent ma siedzibę w państwie członkowskim, prawo lub postanowienia umowne regulujące instrumenty zawierają wymóg, aby – po podjęciu przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji decyzji o wykonaniu uprawnienia, o którym mowa w art. 59 dyrektywy 2014/59/UE – kwota główna instrumentów została umorzona na stałe lub aby instrumenty zostały poddane konwersji na instrumenty w kapitale podstawowym Tier I;

Jeżeli emitent ma siedzibę w państwie trzecim i nie został wyznaczony zgodnie z art. 12 dyrektywy 2014/59/UE jako część grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, której podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ma siedzibę w Unii, prawo lub postanowienia umowne regulujące instrumenty zawierają wymóg, aby – po podjęciu stosownej decyzji przez właściwy organ państwa trzeciego – kwota główna instrumentów została umorzona na stałe lub aby instrumenty zostały poddane konwersji na instrumenty w kapitale podstawowym Tier I;”;

c)  ▌dodaje się lit. q) i r) w brzmieniu:

„q) jeżeli emitent ma siedzibę w państwie członkowskim lub jeżeli ma siedzibę w państwie trzecim i nie został wskazany zgodnie z art. 12 dyrektywy 2014/59/UE jako część grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, której podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ma siedzibę w Unii, instrumenty można emitować na podstawie przepisów prawa państwa trzeciego lub mogą one w inny sposób podlegać przepisom prawa państwa trzeciego wyłącznie w przypadku, gdy na mocy tych przepisów wykonywanie uprawnień do umorzenia i konwersji, o których mowa w art. 59 dyrektywy 2014/59/UE, jest skuteczne i wykonalne na podstawie przepisów ustawowych lub możliwych do wyegzekwowania na drodze prawnej postanowień umownych, w których uznaje się restrukturyzację i uporządkowaną likwidację lub inne działania z zakresu umorzenia lub konwersji;

r) instrumenty nie podlegają żadnym uzgodnieniom dotyczącym potrącenia ani prawom do kompensowania, które obniżałyby ich zdolność do pokrycia strat.”;

19a)  w art. 54 ust. 1 dodaje się literę w brzmieniu:

  „da) w przypadku gdy instrumenty dodatkowe w Tier I zostały wyemitowane przez jednostkę zależną mającą siedzibę w państwie trzecim, zdarzenie inicjujące na poziomie 5,125 % lub wyższym, o którym to zdarzeniu mowa w lit. a), oblicza się zgodnie z przepisami prawa danego państwa trzeciego lub postanowieniami umownymi regulującymi odnośne instrumenty, pod warunkiem że właściwy organ, po konsultacji z EUNB, uzna, że przepisy te są co najmniej równoważne z wymogami określonymi w niniejszym artykule.”;

20)  art. 56 lit. e) otrzymuje brzmienie:

„e) kwotę pozycji, którą należy odliczyć od pozycji w Tier II na podstawie art. 66 i która przekracza wartość pozycji w Tier II instytucji;”;

21)  art. 59 lit. a) ppkt (i) otrzymuje brzmienie:

„(i) termin zapadalności pozycji krótkiej jest albo taki sam jak termin zapadalności pozycji długiej lub późniejszy, albo rezydualny termin zapadalności pozycji długiej wynosi co najmniej 365 dni;”;

22)  art. 62 lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a) instrumentów kapitałowych i pożyczek podporządkowanych, o ile spełnione zostały warunki określone w art. 63, oraz w zakresie określonym w art. 64;”;

23)  w art. 63 wprowadza się następujące zmiany:

a)  lit. a) otrzymuje brzmienie:

”a) instrumenty zostały wyemitowane lub pożyczki podporządkowane zostały zaciągnięte bezpośrednio przez instytucję, stosownie do przypadku, i w pełni opłacone;”;

b)  lit. d) otrzymuje brzmienie:

„d) należność z tytułu kwoty głównej danych instrumentów na mocy przepisów regulujących te instrumenty lub należność z tytułu kwoty głównej pożyczek podporządkowanych na mocy przepisów regulujących pożyczki podporządkowane – stosownie do przypadku – ma niższy stopień uprzywilejowania niż jakakolwiek należność z tytułu instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych;”;

c)  lit. n) otrzymuje brzmienie:

„n) jeżeli emitent ma siedzibę w państwie trzecim i został wyznaczony zgodnie z art. 12 dyrektywy 2014/59/UE jako część grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, której podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ma siedzibę w Unii, lub jeżeli emitent ma siedzibę w państwie członkowskim, prawo lub postanowienia umowne regulujące instrumenty zawierają wymóg, aby – po podjęciu przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji decyzji o wykonaniu uprawnienia, o którym mowa w art. 59 dyrektywy 2014/59/UE – kwota główna instrumentów została umorzona na stałe lub aby instrumenty zostały poddane konwersji na instrumenty w kapitale podstawowym Tier I;

jeżeli emitent ma siedzibę w państwie trzecim i nie został wyznaczony zgodnie z art. 12 dyrektywy 2014/59/UE jako część grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, której podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ma siedzibę w Unii, prawo lub postanowienia umowne regulujące instrumenty zawierają wymóg, aby – po podjęciu stosownej decyzji przez właściwy organ państwa trzeciego – kwota główna instrumentów została umorzona na stałe lub aby instrumenty zostały poddane konwersji na instrumenty w kapitale podstawowym Tier I;”;

d)  dodaje się lit. o) i p) w brzmieniu:

„o) jeżeli emitent ma siedzibę w państwie członkowskim lub jeżeli ma siedzibę w państwie trzecim i nie został wskazany zgodnie z art. 12 dyrektywy 2014/59/UE jako część grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, której podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ma siedzibę w Unii, instrumenty można emitować na podstawie przepisów prawa państwa trzeciego lub mogą one w inny sposób podlegać przepisom prawa państwa trzeciego wyłącznie w przypadku, gdy na mocy tych przepisów wykonywanie uprawnień do umorzenia i konwersji, o których mowa w art. 59 dyrektywy 2014/59/UE, jest skuteczne i wykonalne na podstawie przepisów ustawowych lub możliwych do wyegzekwowania na drodze prawnej postanowień umownych, w których uznaje się restrukturyzację i uporządkowaną likwidację lub inne działania z zakresu umorzenia lub konwersji;

p) instrumenty nie podlegają żadnym uzgodnieniom dotyczącym potrącenia ani prawom do kompensowania, które obniżałyby ich zdolność do pokrycia strat.”;

24)  art. 64 otrzymuje brzmienie:

“Artykuł 64Amortyzacja instrumentów w Tier II

1.  Łączna wartość instrumentów w Tier II o rezydualnym terminie zapadalności wynoszącym ponad pięć lat kwalifikuje się jako pozycje w Tier II.

2.  Zakres, w jakim instrumenty w Tier II kwalifikują się jako pozycje w Tier II w trakcie ostatnich pięciu lat terminu zapadalności danych instrumentów, oblicza się, mnożąc wynik obliczenia określonego w lit. a) przez kwotę, o której mowa w lit. b):

a)  wartość bilansowa instrumentów lub pożyczek podporządkowanych w pierwszym dniu ostatniego pięcioletniego okresu ich umownego terminu zapadalności podzielona przez liczbę dni kalendarzowych w tym okresie;

b)  liczba pozostałych dni kalendarzowych umownego terminu zapadalności instrumentów lub pożyczek podporządkowanych.”;

25)  w art. 66 dodaje się lit. e) w brzmieniu:

”e) kwotę pozycji, którą należy odliczyć od pozycji zobowiązań kwalifikowalnych na podstawie art. 72e i która przekracza wartość zobowiązań kwalifikowalnych instytucji.”;

26)  art. 69 lit. a) ppkt (i) otrzymuje brzmienie:

”(i) termin zapadalności pozycji krótkiej jest albo taki sam jak termin zapadalności pozycji długiej lub późniejszy, albo rezydualny termin zapadalności pozycji długiej wynosi co najmniej 365 dni;”;

27)  po art. 72 dodaje się rozdział 5a w brzmieniu:

„ROZDZIAŁ 5a Zobowiązania kwalifikowalne

Sekcja 1Pozycje i instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych

Artykuł 72aPozycje zobowiązań kwalifikowalnych

1.  Pozycje zobowiązań kwalifikowalnych składają się z następujących elementów, chyba że należą one do którejkolwiek kategorii wyłączonych zobowiązań określonych w ust. 2:

a)  instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych, jeżeli spełnione zostały warunki określone w art. 72b, w takim zakresie, w jakim nie kwalifikują się one jako pozycje kapitału podstawowego Tier I, pozycje w kapitale dodatkowym Tier I i pozycje w Tier II;

b)  instrumentów w Tier II o rezydualnym terminie zapadalności wynoszącym co najmniej jeden rok, w takim zakresie, w jakim nie kwalifikują się one jako pozycje w Tier II zgodnie z art. 64.

2.  Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 1 z pozycji zobowiązań kwalifikowalnych wyłącza się następujące zobowiązania:

a)  gwarantowane depozyty;

b)  depozyty na żądanie i depozyty krótkoterminowe o pierwotnym terminie zapadalności krótszym niż jeden rok;

c)  części kwalifikujących się depozytów osób fizycznych, mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw, przekraczające poziom, o którym mowa w art. 6 dyrektywy 2014/49/UE;

d)  depozyty, które byłyby kwalifikującymi się depozytami osób fizycznych, mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw, gdyby wpłaty nie dokonano za pośrednictwem pozaunijnych oddziałów instytucji mających siedzibę w Unii;

e)  zobowiązania zabezpieczone, w tym obligacje zabezpieczone i zobowiązania w postaci instrumentów finansowych stosowanych do celów zabezpieczających, które stanowią integralną część zbioru aktywów stanowiących zabezpieczenie i które zgodnie z prawem krajowym są zabezpieczone w sposób podobny do obligacji zabezpieczonych, pod warunkiem że wszystkie aktywa zabezpieczone związane ze zbiorem aktywów stanowiących zabezpieczenie obligacji zabezpieczonych pozostają nienaruszone, wyodrębnione i posiadają wystarczające ilości funduszy, oraz z wyłączeniem jakiejkolwiek części zabezpieczonego zobowiązania lub zobowiązania, w odniesieniu do którego ustanowiono zabezpieczenie przekraczające wartość aktywów, zastawu lub zabezpieczenia, w odniesieniu do którego zostało ustanowione;

f)  wszelkie zobowiązania, które powstają w wyniku posiadania aktywów klientów lub środków pieniężnych klientów, w tym aktywów klientów lub środków pieniężnych klientów przechowywanych w imieniu przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, pod warunkiem że taki klient jest chroniony na mocy mającego zastosowanie prawa dotyczącego niewypłacalności;

g)  wszelkie zobowiązania, które powstają w wyniku stosunku powierniczego między podmiotem objętym planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub jakąkolwiek jego jednostką zależną (powiernikiem) a inną osobą (beneficjentem), pod warunkiem że taki beneficjent jest chroniony na mocy mającego zastosowanie prawa dotyczącego niewypłacalności lub prawa cywilnego;

h)  zobowiązania wobec instytucji, z wyłączeniem zobowiązań wobec podmiotów będących częścią tej samej grupy, o pierwotnym terminie zapadalności poniżej siedmiu dni;

i)  zobowiązania, których rezydualny termin zapadalności wynosi mniej niż siedem dni, względem systemów lub operatorów systemów wyznaczonych zgodnie z dyrektywą 98/26/WE lub ich uczestników i powstałych w wyniku udziału w takim systemie;

j)  zobowiązania w stosunku do:

(i)  pracowników, związanych z należnymi płacami, świadczeniami emerytalnymi lub innymi stałymi składnikami wynagrodzenia, z wyjątkiem zmiennych składników wynagrodzenia, które nie są regulowane przez układ zbiorowy pracy, oraz z wyjątkiem zmiennych składników wynagrodzenia osób podejmujących istotne ryzyko, o których mowa w art. 92 ust. 2 dyrektywy 2013/36/UE;

(ii)  wierzycieli komercyjnych lub handlowych, gdy zobowiązanie wynika z dostawy dla instytucji lub jednostki dominującej towarów lub świadczenia na ich rzecz usług, które mają krytyczne znaczenie dla prowadzenia przez tę instytucję lub jednostkę dominującą bieżącej działalności, w tym usług informatycznych, usług użyteczności publicznej oraz usług wynajmu, obsługi i utrzymania budynków i pomieszczeń; oraz wierzyciel sam nie jest instytucją;

(iii)  organów podatkowych i instytucji zabezpieczenia społecznego, pod warunkiem że zobowiązania te mają uprzywilejowany charakter w ramach obowiązującego prawa;

(iv)  systemów gwarantowania depozytów, gdy zobowiązania powstały ze składek należnych zgodnie z dyrektywą 2014/49/UE;

k)  zobowiązania wynikające z instrumentów pochodnych;

l)  zobowiązania wynikające z instrumentów dłużnych z wbudowanym instrumentem pochodnym;

la)  zobowiązania, które są preferowane w stosunku do uprzywilejowanych niezabezpieczonych wierzycieli na podstawie stosownego prawa krajowego dotyczącego niewypłacalności.

Do celów określonych w lit. l) wbudowane instrumenty pochodne nie obejmują instrumentów, których regulacje zawierają opcję przedterminowego wykupu dla emitenta lub posiadacza tego instrumentu.

Do celów lit. l) instrumenty dłużne o zmiennym oprocentowaniu wynikającym ze stopy referencyjnej, takiej jak Euribor czy Libor, nie są traktowane jako instrumenty dłużne z wbudowanymi instrumentami pochodnymi wyłącznie z powodu tej cechy.

Artykuł 72bInstrumenty zobowiązań kwalifikowalnych

1.  Zobowiązania kwalifikują się jako instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych, o ile spełniają warunki określone w niniejszym artykule, oraz tylko w zakresie określonym w niniejszym artykule.

2.  Zobowiązania kwalifikują się jako instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych, o ile spełnione są wszystkie następujące warunki:

a)  zobowiązania zostały bezpośrednio wyemitowane lub zaciągnięte, stosownie do przypadku, przez instytucję i są w pełni opłacone;

b)  zobowiązania nie są nabywane przez żaden z następujących podmiotów:

(i)  instytucję lub podmiot, które należą do tej samej grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

(ii)  przedsiębiorstwo, w którym instytucja posiada bezpośredni lub pośredni udział kapitałowy w postaci co najmniej 20 % praw głosu lub kapitału tego przedsiębiorstwa posiadanych bezpośrednio lub poprzez stosunek kontroli;

(iii)   klientów detalicznych zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 pkt 11 dyrektywy 2014/65/UE, chyba że spełnione są oba poniższe warunki:

a) inwestują oni łączną kwotę nieprzekraczającą 10 % ich portfela instrumentów finansowych; oraz

b) zainwestowana kwota wynosi co najmniej 10 tys. EUR.

c)  zakup zobowiązań nie jest finansowany bezpośrednio ani pośrednio przez podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

d)  należność z tytułu kwoty głównej danych zobowiązań na mocy przepisów regulujących dane instrumenty jest w pełni podporządkowana należnościom wynikającym z wyłączonych zobowiązań, o których mowa w art. 72a ust. 2. Tego rodzaju wymóg podporządkowania uznaje się za spełniony w każdej z następujących sytuacji:

(i)  postanowienia umowne regulujące zobowiązania stanowią, że w przypadku standardowego postępowania upadłościowego zdefiniowanego w art. 2 ust. 1 pkt 47 dyrektywy 2014/59/UE należność z tytułu kwoty głównej danych instrumentów ma niższy stopień uprzywilejowania niż należności wynikające z jakichkolwiek wyłączonych zobowiązań, o których mowa w art. 72a ust. 2;

(ii)  prawo regulujące zobowiązania stanowi, że w przypadku standardowego postępowania upadłościowego zdefiniowanego w art. 2 ust. 1 pkt 47 dyrektywy 2014/59/UE należność z tytułu kwoty głównej danych instrumentów ma niższy stopień uprzywilejowania niż należności wynikające z jakichkolwiek wyłączonych zobowiązań, o których mowa w art. 72a ust. 2;

(iii) dane instrumenty emituje podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, który nie ma w swoim bilansie żadnych wyłączonych zobowiązań, o których mowa w art. 72a ust. 2, które mają równy stopień uprzywilejowania co instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych lub które mają niższy stopień uprzywilejowania niż instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych;

f)  zobowiązania nie są zabezpieczone ani objęte gwarancją ani żadnym innym porozumieniem, które zwiększa stopień uprzywilejowania należności, przez żadną z następujących jednostek:

(i)  instytucję lub jej jednostki zależne;

(ii)  jednostkę dominującą instytucji lub jej jednostki zależne;

(iii)  jakiekolwiek przedsiębiorstwo mające bliskie powiązania z podmiotami, o których mowa w ppkt (i) i (ii);

g)  zobowiązania nie podlegają żadnym uzgodnieniom dotyczącym potrącenia ani prawom do kompensowania, które obniżałyby ich zdolność do pokrycia strat wynikających z restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

h)  przepisy regulujące zobowiązania nie zawierają żadnej zachęty do wezwania do sprzedaży, wykupienia lub odkupienia kwoty głównej tych zobowiązań przed terminem ich zapadalności, ani do spłacenia kwoty głównej tych zobowiązań przed terminem przez daną instytucję, stosownie do przypadku, z wyjątkiem sytuacji, o której mowa w art. 72c ust. 2a;

i)  z zastrzeżeniem art. 72c ust. 2 zobowiązania nie zawierają opcji wykupu możliwej do wykonania przez posiadaczy danych instrumentów przed terminem ich zapadalności;

j)  jeżeli dane zobowiązania obejmują, stosownie do przypadku, co najmniej jedną opcję kupna lub co najmniej jedną opcję spłaty przed terminem, dane opcje wykonuje się według wyłącznego uznania emitenta;

k)  z zastrzeżeniem przepisów art. 72c ust. 2 i 2a można wezwać do sprzedaży zobowiązań, wykupywać lub odkupywać zobowiązania lub spłacać zobowiązania przed terminem wyłącznie wtedy, gdy spełnione są warunki określone w art. 77 i 78;

m)  przepisy regulujące dane zobowiązania nie dają posiadaczowi prawa do przyspieszenia planowanej przyszłej płatności odsetek lub kwoty głównej w innych przypadkach niż niewypłacalność lub likwidacja danego podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

n)  wysokość płatności odsetek lub dywidendy – stosownie do przypadku – należnych z tytułu zobowiązań nie jest zmieniana w oparciu o zdolność kredytową podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ani jego jednostki dominującej;

o)  mające zastosowanie przepisy prawa lub postanowienia umowne regulujące zobowiązania zawierają wymóg, aby – w przypadku gdy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wykonuje uprawnienia do umorzenia i konwersji zgodnie z art. 48 dyrektywy 2014/59/UE – kwota główna zobowiązań została umorzona na stałe lub aby zobowiązania zostały poddane konwersji na instrumenty w kapitale podstawowym Tier I.

Do celów lit. d) w przypadku gdy niektóre z wyłączonych zobowiązań, o których mowa w art. 72a ust. 2, są podporządkowane zwykłym niezabezpieczonym wierzytelnościom na mocy krajowych przepisów dotyczących niewypłacalności, między innymi z uwagi na to, że ich posiadaczem jest wierzyciel, który ma szczególne stosunki z dłużnikiem, wynikające z faktu, że jest lub był udziałowcem, w ramach stosunku kontroli lub zrzeszenia na zasadzie grupy, jest członkiem organu zarządzającego lub jest powiązany z którąkolwiek z wyżej wymienionych osób, podporządkowanie nie podlega ocenie przez odniesienie do roszczeń wynikających z takich wyłączonych zobowiązań.

3.  Oprócz zobowiązań, o których mowa w ust. 2, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji może zezwolić, aby zobowiązania kwalifikowały się jako instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych do kwoty łącznej, która nie przekracza 3,5 % łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 i 4, pod warunkiem że:

a)  spełnione są wszystkie warunki określone w ust. 2, z wyjątkiem warunku określonego w lit. d);

b)  zobowiązania mają równy stopień uprzywilejowania co mające najniższy stopień uprzywilejowania wyłączone zobowiązania, o których mowa w art. 72a ust. 2, z wyjątkiem wyłączonych zobowiązań podporządkowanych zwykłym niezabezpieczonym wierzytelnościom na mocy krajowego prawa dotyczącego niewypłacalności, o którym mowa w ostatnim akapicie ust. 2; oraz

c)  ▌organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zapewnia, aby zdolność do wyłączania bądź częściowego wyłączania zobowiązań z zakresu umorzenia lub konwersji nie tworzyła podstaw do powstania istotnego ryzyka wniesienia skutecznego sprzeciwu lub uzasadnionych roszczeń o rekompensatę.

Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zezwala instytucji ▌na niewłączenie do pozycji zobowiązań kwalifikowalnych zobowiązań, o których mowa w akapicie pierwszym.

4.  Jeżeli organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zezwala instytucji na podjęcie decyzji o wliczeniu zobowiązań, o której mowa w ust. 3 akapit drugi, oprócz zobowiązań, o których mowa w ust. 2, zobowiązania kwalifikują się jako instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych, pod warunkiem że:

a)  decyzja instytucji o niewłączeniu do pozycji zobowiązań kwalifikowalnych zobowiązań, o których mowa w ust. 3 akapit pierwszy, jest skuteczna zgodnie z ust. 5;

b)  spełnione są wszystkie warunki określone w ust. 2, z wyjątkiem warunku określonego w lit. d) tego ustępu;

c)  zobowiązania mają równy stopień uprzywilejowania co mające najniższy stopień uprzywilejowania wyłączone zobowiązania, o których mowa w art. 72a ust. 2, lub mają wyższy stopień uprzywilejowania niż te zobowiązania, z wyjątkiem wyłączonych zobowiązań podporządkowanych zwykłym niezabezpieczonym wierzytelnościom na mocy krajowego prawa dotyczącego niewypłacalności, o którym mowa w ostatnim akapicie ust. 2;

d)  w bilansie instytucji kwota wyłączonych zobowiązań, o których mowa w art. 72a ust. 2 i które mają równy stopień uprzywilejowania co te zobowiązania w przypadku niewypłacalności lub które mają niższy stopień uprzywilejowania niż te zobowiązania w przypadku niewypłacalności, nie przekracza 5 % kwoty funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych instytucji;

e)  włączenie tych zobowiązań do pozycji zobowiązań kwalifikowalnych nie ma znacznego negatywnego wpływu na możliwość przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji, potwierdzoną przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji po dokonaniu oceny elementów, o których mowa w art. 45b ust. 3 lit. b) i c) dyrektywy 2014/59/UE.

5.  Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji może zezwolić instytucji na zastosowanie wyłączenia, o którym mowa w ust. 3 lub ust. 4. Instytucja nie może podjąć decyzji o włączeniu do pozycji zobowiązań kwalifikowalnych zobowiązań, o których mowa zarówno w ust. 3, jak i w ust. 4.

Decyzja ta jest publikowana w sprawozdaniu rocznym i staje się skuteczna po sześciu miesiącach od opublikowania tego sprawozdania. Decyzja ta obowiązuje przez co najmniej jeden rok.

6.  Badając, czy warunki określone w niniejszym artykule są spełnione, ▌organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zasięga opinii właściwego organu ▌.

Artykuł 72cAmortyzacja instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych

1.  Instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych o rezydualnym terminie zapadalności wynoszącym co najmniej jeden rok w pełni kwalifikują się jako pozycje zobowiązań kwalifikowalnych.

Instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych o rezydualnym terminie zapadalności wynoszącym mniej niż jeden rok nie kwalifikują się jako pozycje zobowiązań kwalifikowalnych.

2.  Do celów ust. 1, w przypadku gdy instrument zobowiązań kwalifikowalnych zawiera opcję wykupu możliwą do wykonania przez posiadacza przed pierwotnie określonym terminem zapadalności instrumentu, termin zapadalności instrumentu określa się jako najwcześniejszy termin, w którym posiadacz może wykonać opcję wykupu i zlecić wykup lub spłatę instrumentu.

2a.  Do celów ust. 1, w przypadku gdy instrument zobowiązań kwalifikowalnych zawiera zachętę dla emitenta do wezwania do sprzedaży, wykupu, spłaty lub odkupu instrumentu przed pierwotnie określonym terminem zapadalności instrumentu, termin zapadalności instrumentu określa się jako najwcześniejszy termin, w którym emitent może wykonać opcję wykupu i zlecić wykup lub spłatę instrumentu.

Artykuł 72dKonsekwencje zaprzestania spełniania warunków kwalifikowalności

Jeżeli w przypadku instrumentu zobowiązań kwalifikowalnych mające zastosowanie warunki określone w art. 72b przestają być spełniane, zobowiązania te niezwłocznie przestają kwalifikować się jako instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych.

Zobowiązania, o których mowa w art. 72b ust. 2, nadal można uznawać za instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych, o ile kwalifikują się one jako instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych zgodnie z art. 72b ust. 3 lub art. 72b ust. 4.

Sekcja 2Odliczenia od pozycji zobowiązań kwalifikowalnych

Artykuł 72eOdliczenia od pozycji zobowiązań kwalifikowalnych

1.  Instytucje określone zgodnie z art. 131 dyrektywy 2013/36 odliczają od pozycji zobowiązań kwalifikowalnych następujące elementy:

a)  posiadane przez instytucję bezpośrednie, pośrednie i syntetyczne udziały kapitałowe w instrumentach własnych zobowiązań kwalifikowalnych, w tym własnych zobowiązań, które instytucja mogłaby mieć obowiązek kupić na mocy istniejących zobowiązań umownych;

b)  posiadane przez instytucję bezpośrednie, pośrednie i syntetyczne udziały kapitałowe w instrumentach zobowiązań kwalifikowalnych podmiotów typu G-SII, z którymi instytucja ma krzyżowe powiązania kapitałowe, uznane przez właściwy organ za mające na celu sztuczne zawyżanie zdolności podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do pokrywania strat i dokapitalizowania;

c)  mającą zastosowanie i określoną zgodnie z art. 72i kwotę bezpośrednich, pośrednich i syntetycznych udziałów kapitałowych w instrumentach zobowiązań kwalifikowalnych podmiotów typu G-SII, jeżeli instytucja nie dokonała znacznej inwestycji w te podmioty;

d)  posiadane przez instytucję bezpośrednie, pośrednie i syntetyczne udziały kapitałowe w instrumentach zobowiązań kwalifikowalnych podmiotów typu G-SII, jeżeli instytucja dokonała znacznej inwestycji w te podmioty, z wyjątkiem pozycji z tytułu gwarantowania emisji utrzymywanych krócej niż przez pięć dni roboczych.

2.  Do celów niniejszej sekcji wszystkie instrumenty o równym stopniu uprzywilejowania co instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych traktowane są jak instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych, z wyjątkiem instrumentów o równym stopniu uprzywilejowania co instrumenty uznane za zobowiązania kwalifikowalne zgodnie z art. 72b ust. 3 i 4.

3.  Do celów niniejszej sekcji instytucje mogą obliczać kwotę posiadanych instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych, o których mowa w art. 72b ust. 3, w następujący sposób:

gdzie

h  = kwota posiadanych instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych, o których mowa w art. 72b ust. 3;

i  = indeks oznaczający emitenta;

Hi  = całkowita kwota posiadanych zobowiązań kwalifikowalnych emitenta i, o których mowa w art. 72b ust. 3;

li  = kwota zobowiązań włączonych przez emitenta i do pozycji zobowiązań kwalifikowalnych w granicach określonych w art. 72b ust. 3 zgodnie z najnowszymi informacjami ujawnionymi przez emitenta;

Li  = całkowita kwota pozostających do spłaty zobowiązań emitenta i, o których mowa w art. 72b ust. 3, zgodnie z najnowszymi informacjami ujawnionymi przez emitenta.

4.  W przypadku gdy unijna instytucja dominująca lub dominująca instytucja z państwa członkowskiego, która podlega przepisom art. 92a, posiada bezpośrednie, pośrednie lub syntetyczne udziały kapitałowe w instrumentach funduszy własnych lub instrumentach zobowiązań kwalifikowalnych co najmniej jednej jednostki zależnej, która nie należy do tej samej grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji co instytucja dominująca, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji tej instytucji dominującej może zezwolić instytucji dominującej – w porozumieniu z organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wszelkich jednostek zależnych, których to dotyczy – na zastosowanie odstępstwa od przepisów ust. 1 lit. c), ust. 1 lit. d) i ust. 2 przez odliczenie niższej kwoty określonej przez macierzysty organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Ta niższa kwota musi być co najmniej równa kwocie (m) obliczonej w następujący sposób:

gdzie:

i  = indeks oznaczający jednostkę zależną;

Oi   = kwota instrumentów funduszy własnych wyemitowanych przez jednostkę zależną i, ujęta w skonsolidowanych funduszach własnych przez instytucję dominującą;

Pi   = kwota instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych wyemitowanych przez jednostkę zależną i, posiadanych przez instytucję dominującą;

rRG   = stosunek mający zastosowanie do danej grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 92a ust. 1 lit. a) oraz art. 45d dyrektywy 2014/59/UE;

Ri   = łączna kwota ekspozycji na ryzyko podmiotu typu G-SII i, obliczona zgodnie z art. 92 ust. 3 i 4.

W przypadku gdy instytucja dominująca ma prawo odliczyć niższą kwotę zgodnie z akapitem pierwszym, jednostka zależna odlicza różnicę kwoty obliczonej zgodnie z ust. 1 lit. c), ust. 1 lit. d) i ust. 2 oraz tej niższej kwoty od odpowiedniego elementu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych.

Artykuł 72fOdliczanie posiadanych instrumentów własnych zobowiązań kwalifikowalnych

Do celów art. 72e ust. 1 lit. a) instytucje obliczają wartość udziałów kapitałowych na podstawie pozycji długich brutto z uwzględnieniem następujących wyjątków:

a)  instytucje mogą obliczać kwotę posiadanych udziałów kapitałowych na podstawie pozycji długiej netto, pod warunkiem że spełnione są oba poniższe warunki:

(i)  pozycje długie i krótkie mają taką samą ekspozycję bazową, a pozycje krótkie nie wiążą się z ryzykiem kontrahenta;

(ii)  albo zarówno pozycje długie, jak i krótkie są ujęte w portfelu handlowym, albo są one ujęte w portfelu niehandlowym;

b)  instytucje określają kwotę odliczenia z tytułu posiadanych bezpośrednich, pośrednich i syntetycznych udziałów kapitałowych w postaci indeksowych papierów wartościowych, obliczając ekspozycję bazową z tytułu instrumentów własnych zobowiązań kwalifikowalnych objętych tymi indeksami;

c)  instytucje mogą kompensować pozycje długie brutto w instrumentach własnych zobowiązań kwalifikowalnych związane z posiadanymi indeksowymi papierami wartościowymi względem pozycji krótkich w instrumentach własnych zobowiązań kwalifikowalnych wynikających z pozycji krótkich w indeksach bazowych, również jeżeli te pozycje krótkie obejmują ryzyko kontrahenta, pod warunkiem że spełnione są oba poniższe warunki:

(i)  pozycje długie i krótkie są ujęte w tych samych indeksach bazowych;

(ii)  albo zarówno pozycje długie, jak i krótkie są ujęte w portfelu handlowym, albo są one ujęte w portfelu niehandlowym.

Artykuł 72gOdliczanie posiadanych instrumentów własnych zobowiązań kwalifikowalnych

Do celów art. 72e ust. 1 lit. b), c) i d) instytucje odliczają pozycje długie brutto z uwzględnieniem wyjątków określonych w art. 72h–72i.

Artykuł 72hOdliczanie posiadanych zobowiązań kwalifikowalnych innych podmiotów typu G-SII

Instytucje, które nie korzystają z wyjątku określonego w art. 72j, dokonują odliczeń, o których mowa w art. 72e ust. 1 pkt I i lit. d), zgodnie z następującymi zasadami:

a)  instytucje mogą obliczać posiadane bezpośrednio, pośrednio i syntetycznie instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych na podstawie pozycji długiej netto dotyczącej tej samej ekspozycji bazowej, pod warunkiem że spełnione są oba poniższe warunki:

(i)  zapadalność pozycji krótkiej odpowiada zapadalności pozycji długiej lub rezydualny termin zapadalności wynosi co najmniej rok;

(ii)  albo zarówno pozycje długie, jak i krótkie są ujęte w portfelu handlowym, albo są one ujęte w portfelu niehandlowym;

b)  instytucje określają kwotę odliczenia z tytułu posiadanych bezpośrednich, pośrednich i syntetycznych udziałów kapitałowych w postaci indeksowych papierów wartościowych, dokonując przeglądu ekspozycji bazowej z tytułu instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych objętych tymi indeksami.

Artykuł 72iOdliczanie posiadanych zobowiązań kwalifikowalnych innych podmiotów typu G-SII

1.  Do celów art. 72e ust. 1 pkt I instytucje obliczają mającą zastosowanie kwotę do odliczenia poprzez pomnożenie kwoty, o której mowa w lit. a) niniejszego ustępu, przez współczynnik będący wynikiem obliczenia, o którym mowa w lit. b) niniejszego ustępu:

a)  kwota łączna, o jaką wartość posiadanych przez instytucję bezpośrednich, pośrednich i syntetycznych udziałów kapitałowych w instrumentach w kapitale podstawowym Tier I, instrumentach dodatkowych w Tier I oraz instrumentach w Tier II wyemitowanych przez podmioty sektora finansowego oraz w instrumentach zobowiązań kwalifikowalnych wyemitowanych przez podmioty typu G-SII, w które to podmioty instytucja nie dokonała znacznej inwestycji, przekracza 10 % wartości pozycji kapitału podstawowego Tier I instytucji, obliczonej po zastosowaniu następujących przepisów:

(i)  art. 32–35;

(ii)  art. 36 ust. 1 lit. a)–g), lit. k) ppkt (ii)–(v) oraz lit. l), z wyjątkiem kwoty odliczanej w związku z aktywami z tytułu odroczonego podatku dochodowego opartymi na przyszłej rentowności i wynikającymi z różnic przejściowych;

(iii)  art. 44 i 45;

b)  kwota posiadanych przez instytucję bezpośrednich, pośrednich i syntetycznych udziałów kapitałowych w instrumentach zobowiązań kwalifikowalnych wyemitowanych przez podmioty typu G-SII, w które to podmioty instytucja nie dokonała znacznej inwestycji, podzielona przez kwotę łączną posiadanych przez instytucję bezpośrednich, pośrednich i syntetycznych udziałów kapitałowych w instrumentach w kapitale podstawowym Tier I, instrumentach dodatkowych w Tier I oraz instrumentach w Tier II wyemitowanych przez podmioty sektora finansowego oraz w instrumentach zobowiązań kwalifikowalnych wyemitowanych przez podmioty typu G-SII, w które to podmioty podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie dokonał znacznej inwestycji.

2.  Instytucje wyłączają pozycje z tytułu gwarantowania emisji utrzymywane nie dłużej niż przez pięć dni roboczych z kwot, o których mowa w ust. 1 lit. a), oraz z obliczenia współczynnika, o którym mowa w ust. 1 lit. b).

3.  Kwotę podlegającą odliczeniu zgodnie z ust. 1 dzieli się między wszystkie posiadane przez instytucję instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych wyemitowane przez podmioty typu G-SII. Instytucje określają kwotę każdego instrumentu zobowiązań kwalifikowalnych, którą odlicza się zgodnie z ust. 1, mnożąc kwotę określoną w lit. a) niniejszego ustępu przez część określoną w lit. b) niniejszego ustępu:

a)  kwota udziałów kapitałowych, którą należy odliczyć zgodnie z ust. 1;

b)  reprezentowana przez każdy posiadany przez instytucję instrument zobowiązań kwalifikowalnych część łącznej kwoty posiadanych przez instytucję bezpośrednich, pośrednich i syntetycznych udziałów kapitałowych w instrumentach zobowiązań kwalifikowalnych wyemitowanych przez podmioty typu G-SII, w które instytucja ta nie dokonała znacznej inwestycji.

4.  Kwota udziałów kapitałowych określonych w art. 72e ust. 1 pkt I, która wynosi co najwyżej 10 % wartości pozycji kapitału podstawowego Tier I instytucji po zastosowaniu przepisów określonych w ust. 1 lit. a) ppkt (i), (ii) oraz (iii), nie podlega odliczeniu i jest objęta wagą ryzyka mającą zastosowanie, stosownie do przypadku, zgodnie z częścią trzecią tytuł II rozdziały 2 lub 3 oraz z wymogami określonymi w części trzeciej tytuł IV.

5.  Instytucje określają kwotę każdego instrumentu zobowiązań kwalifikowalnych, która jest ważona ryzykiem zgodnie z ust. 4, mnożąc kwotę udziałów kapitałowych, która musi podlegać ważeniu ryzykiem zgodnie z ust. 4, przez część wyliczoną zgodnie z ust. 3 lit. b).

Artykuł 72jOdliczanie posiadanych zobowiązań kwalifikowalnych innych podmiotów typu G-SII

1.  Instytucje mogą podjąć decyzję o nieodliczaniu wyznaczonej części swoich bezpośrednich, pośrednich i syntetycznych udziałów kapitałowych w instrumentach zobowiązań kwalifikowalnych, która to część łącznie i na podstawie pozycji długich brutto wynosi co najwyżej 5 % wartości pozycji kapitału podstawowego Tier I instytucji po zastosowaniu przepisów art. 32–36, o ile spełnione są wszystkie następujące warunki:

a)  udziały kapitałowe należą do portfela handlowego;

b)  instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych znajdują się w posiadaniu instytucji nie dłużej niż 30 dni roboczych.

2.  Kwoty pozycji, które nie są odliczane zgodnie z ust. 1, podlegają wymogom w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do pozycji z portfela handlowego.

3.  Jeżeli w przypadku udziałów kapitałowych odliczonych zgodnie z ust. 1 warunki określone w tym ustępie przestają być spełniane, te udziały kapitałowe odlicza się zgodnie z art. 72g bez stosowania wyjątków określonych w art. 72h i 72i.

Sekcja 3Fundusze własne i zobowiązania kwalifikowalne

Artykuł 72kZobowiązania kwalifikowalne

Na zobowiązania kwalifikowalne instytucji składają się pozycje zobowiązań kwalifikowalnych tej instytucji po odliczeniach, o których mowa w art. 72e.

Artykuł 72lFundusze własne i zobowiązania kwalifikowalne

Fundusze własne i zobowiązania kwalifikowalne danej instytucji stanowią sumę jej funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych.”;

28)  w części drugiej tytuł I tytuł rozdziału 6 otrzymuje brzmienie:

„Wymogi ogólne w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych”;

29)  w art. 73 wprowadza się następujące zmiany:

a)  tytuł otrzymuje brzmienie:

„Wypłaty zysków z tytułu instrumentów”;

b)  ust. 1, 2, 3 i 4 otrzymują brzmienie:

„1. Instrumenty kapitałowe i zobowiązania, w odniesieniu do których do wyłącznego uznania instytucji pozostaje decyzja w sprawie wypłaty zysków w formie innej niż środki pieniężne lub instrumenty funduszy własnych, nie kwalifikują się jako instrumenty w kapitale podstawowym Tier I, instrumenty dodatkowe w Tier I, instrumenty w Tier II ani instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych, chyba że instytucja uzyskała uprzednie zezwolenie właściwego organu.

2. Właściwe organy udzielają zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, wyłącznie wtedy, gdy uznają, że spełnione zostały wszystkie poniższe warunki:

a)  swoboda uznania, o której mowa w ust. 1, ani forma ewentualnych wypłat zysków nie miałyby negatywnego wpływu na zdolność instytucji do anulowania płatności z tytułu danego instrumentu;

b)  swoboda uznania, o której mowa w ust. 1, ani forma ewentualnych wypłat zysków nie miałyby negatywnego wpływu na zdolność danego instrumentu lub zobowiązania do pokrycia strat;

c)  swoboda uznania, o której mowa w ust. 1, ani forma ewentualnych wypłat zysków nie obniżyłyby w inny sposób jakości danego instrumentu kapitałowego lub zobowiązania.

Zanim właściwy organ udzieli zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, zasięga opinii organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na temat zgodności instytucji z tymi warunkami.

3. Instrumenty kapitałowe i zobowiązania, w odniesieniu do których osoba prawna inna niż emitująca je instytucja ma swobodę uznania odnośnie do decydowania o wypłacie zysków lub do wymagania wypłaty zysków z tytułu tych instrumentów lub zobowiązań w formie innej niż środki pieniężne lub instrumenty funduszy własnych, nie kwalifikują się jako instrumenty w kapitale podstawowym Tier I, instrumenty dodatkowe w Tier I, instrumenty w Tier II ani instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych.

4. Instytucje mogą wykorzystywać szeroki indeks giełdowy jako jedną z podstaw określenia poziomu wypłat zysków z tytułu instrumentów dodatkowych w Tier I, instrumentów w Tier II oraz instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych.”;

c)  ust. 6 otrzymuje brzmienie:

„6. Instytucje zgłaszają i ujawniają szerokie indeksy giełdowe, na których opierają się ich instrumenty kapitałowe i instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych.”;

30)  w art. 75 formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„Wymogi w zakresie zapadalności pozycji krótkich, o których mowa w art. 45 lit. a), art. 59 lit. a), art. 69 lit. a) i art. 72h lit. a), uznaje się za spełnione w odniesieniu do posiadanych pozycji, jeżeli spełnione są wszystkie następujące warunki:”;

31)  art. 76 ust. 1, 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„1. Do celów art. 42 lit. a), art. 45 lit. a), art. 57 lit. a), art. 59 lit. a), art. 67 lit. a), art. 69 lit. a) i art. 72h lit. a) instytucje mogą zmniejszyć kwotę pozycji długiej w instrumencie kapitałowym o część indeksu, która składa się z tej samej ekspozycji bazowej będącej przedmiotem zabezpieczenia, o ile spełnione są wszystkie następujące warunki:

a)  albo zarówno pozycja długa będąca przedmiotem zabezpieczenia, jak i pozycja krótka w indeksie stosowanym do zabezpieczenia tej pozycji długiej są ujęte w portfelu handlowym, albo są one obie ujęte w portfelu niehandlowym;

b)  pozycje, o których mowa w lit. a), są wykazywane w wartości godziwej w bilansie instytucji.

2. W przypadku gdy właściwy organ udzielił uprzedniego zezwolenia, instytucja może zastosować ostrożne oszacowanie ekspozycji bazowej danej instytucji z tytułu instrumentów objętych indeksami jako rozwiązanie alternatywne wobec obliczania przez instytucję swojej ekspozycji z tytułu pozycji, o których mowa w co najmniej jednej z poniższych liter:

a)  własnych instrumentów w kapitale podstawowym Tier I, instrumentów dodatkowych w Tier I, instrumentów w Tier II i instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych, objętych indeksami;

b)  instrumentów w kapitale podstawowym Tier I, instrumentów dodatkowych w Tier I i instrumentów w Tier II podmiotów sektora finansowego, objętych indeksami;

c)  instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych instytucji, objętych indeksami.

3. Właściwe organy udzielają zezwolenia, o którym mowa w ust. 2, wyłącznie wtedy, gdy dana instytucja wykazała w sposób je zadowalający, że monitorowanie jej ekspozycji bazowej z tytułu pozycji, o których mowa w co najmniej jednej z liter ust. 2, w stosownych przypadkach, byłoby dla instytucji uciążliwe pod względem operacyjnym.”;

32)  art. 77 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 77Warunki obniżenia funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych

1. Dana instytucja musi uzyskać uprzednie zezwolenie od właściwego organu, aby przeprowadzić jedno z następujących działań lub oba następujące działania:

a)  obniżenie, wykup lub odkup instrumentów w kapitale podstawowym Tier I emitowanych przez daną instytucję w sposób dozwolony zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym;

b)  przeprowadzenie wezwania do sprzedaży, wykupu, spłaty lub odkupu instrumentów dodatkowych w Tier I, instrumentów w Tier II lub instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych – stosownie do przypadku – przed upłynięciem ich umownego terminu zapadalności.

1a.  Dana instytucja musi uzyskać uprzednie zezwolenie od organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, aby przeprowadzić jedno z następujących działań lub oba następujące działania:

a)  przeprowadzenie wezwania do sprzedaży, wykupu, spłaty lub odkupu instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych nieobjętych ust. 1 przed upłynięciem ich umownego terminu zapadalności;

b)  przeprowadzenie wezwania do sprzedaży, wykupu, spłaty lub odkupu instrumentów o rezydualnym terminie zapadalności krótszym niż jeden rok, które wcześniej kwalifikowały się jako instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych i które nie są objęte ust. 1, jeśli instytucja na zasadzie indywidualnej lub grupa objęta planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, której jednostką zależną jest instytucja, na zasadzie skonsolidowanej, w stosownych przypadkach, nie spełnia minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych.

1b.  Właściwe organy mogą zastąpić wymóg uprzedniego zezwolenia określony w ust. 1 wymogiem dotyczącym powiadamiania, jeśli obniżenie kapitału podstawowego Tier I, kapitału dodatkowego Tier I i kapitału Tier II, w stosownych przypadkach, jest nieistotne.

1c.  W przypadku gdy instytucja zapewnia właściwemu organowi odpowiednie zabezpieczenie swojej zdolności działania za pomocą funduszy własnych w kwocie wystarczająco wyższej niż przewidziana w wymogach określonych w niniejszym rozporządzeniu i w dyrektywie 2013/36/UE, instytucje mogą podejmować wszelkie działania w ramach ust. 1, pod warunkiem że:

a)  takie działanie nie prowadzi do obniżenia funduszy własnych, które prowadziłoby do sytuacji, w której fundusze własne instytucji znalazłyby się na poziomie niższym od wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu i w dyrektywie 2013/36/UE oraz dodatkowego marginesu wynoszącego 2,5 % łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko zgodnie z art. 92 ust. 3 niniejszego rozporządzenia;

b)  instytucja powiadamia właściwy organ o zamiarze podjęcia wszelkich działań w ramach ust. 1 oraz przekazuje wszystkie informacje konieczne do przeprowadzenia oceny, czy warunki ustanowione w akapicie pierwszym niniejszego ustępu zostały spełnione.

W przypadku gdy instytucja zapewnia organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji odpowiednie zabezpieczenie swojej zdolności działania za pomocą funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych w kwocie wystarczająco wyższej niż przewidziana w wymogach określonych w niniejszym rozporządzeniu oraz w dyrektywie 2013/36/UE i dyrektywie 2014/59/UE, instytucje mogą podejmować wszelkie działania w ramach ust. 1, pod warunkiem że:

a)  takie działanie nie prowadzi do obniżenia funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, które prowadziłoby do sytuacji, w której fundusze własne i zobowiązania kwalifikowalne instytucji znalazłyby się na poziomie niższym od wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu, w dyrektywie 2013/36/UE i w dyrektywie 2014/59/UE oraz dodatkowego marginesu wynoszącego 2,5 % łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko zgodnie z art. 92 ust. 3 niniejszego rozporządzenia;

b)  instytucja powiadamia właściwy organ oraz organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji o zamiarze podjęcia wszelkich działań w ramach ust. 1 oraz przekazuje wszystkie informacje konieczne do przeprowadzenia oceny, czy warunki ustanowione w akapicie pierwszym niniejszego ustępu zostały spełnione.”;

33)  art. 78 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 78Zezwolenie nadzorcze na obniżenie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych

1.  Właściwy organ wydaje zezwolenie na obniżenie, odkup, wezwanie do sprzedaży lub wykup przez instytucję instrumentów w kapitale podstawowym Tier I, instrumentów dodatkowych w Tier I, instrumentów w Tier II lub instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych, jeżeli spełniony jest jeden z następujących warunków:

a)  przed działaniem, o którym mowa w art. 77, lub w tym samym czasie co to działanie instytucja zastępuje instrumenty, o których mowa w art. 77, instrumentami funduszy własnych lub instrumentami zobowiązań kwalifikowalnych o tej samej lub większej jakości na warunkach, które są stabilne z punktu widzenia zdolności dochodowej danej instytucji;

b)  instytucja wykazała w sposób zadowalający właściwy organ, że po dokonaniu przedmiotowego działania fundusze własne i zobowiązania kwalifikowalne instytucji przekroczyłyby wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu, w dyrektywie 2013/36/UE i w dyrektywie 2014/59/UE o margines, który właściwy organ uznaje za konieczny.

Przed udzieleniem tego zezwolenia właściwy organ zasięga opinii organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

W przypadku gdy instytucja zapewnia odpowiednie zabezpieczenie swojej zdolności działania za pomocą funduszy własnych w kwocie wyższej niż przewidziana w wymogach określonych w niniejszym rozporządzeniu, w dyrektywie 2013/36/UE i w dyrektywie 2014/59/UE, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji może – po zasięgnięciu opinii właściwego organu – udzielić tej instytucji uprzedniego zezwolenia ogólnego na wezwanie do sprzedaży, wykup, spłatę lub odkup instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych, z zastrzeżeniem kryteriów zapewniających zgodność wszelkich takich przyszłych działań z warunkami określonymi w lit. a) i b) niniejszego ustępu. Przedmiotowego uprzedniego zezwolenia ogólnego udziela się tylko na określony okres nie dłuższy niż jeden rok, po którego upływie może ono zostać przedłużone. Uprzedniego zezwolenia ogólnego udziela się tylko na konkretną wcześniej ustaloną kwotę, którą określa organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji informują właściwe organy o każdym udzielonym uprzednim zezwoleniu ogólnym.

W przypadku gdy instytucja zapewnia odpowiednie zabezpieczenie swojej zdolności działania za pomocą funduszy własnych w kwocie wyższej niż przewidziana w wymogach określonych w niniejszym rozporządzeniu, w dyrektywie 2013/36/UE i w dyrektywie 2014/59/UE, właściwy organ może – po zasięgnięciu opinii organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji – udzielić tej instytucji uprzedniego zezwolenia ogólnego na wezwanie do sprzedaży, wykup, spłatę lub odkup instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych, z zastrzeżeniem kryteriów zapewniających zgodność wszelkich takich przyszłych działań z warunkami określonymi w lit. a) i b) niniejszego ustępu. Przedmiotowego uprzedniego zezwolenia ogólnego udziela się tylko na określony okres nie dłuższy niż jeden rok, po którego upływie może ono zostać przedłużone. Uprzedniego zezwolenia ogólnego udziela się na konkretną wcześniej ustaloną kwotę, którą określa właściwy organ. W przypadku instrumentów w kapitale podstawowym Tier I ta wcześniej ustalona kwota nie może przekraczać 3 % kwoty danej emisji i 10 % kwoty, o którą kapitał podstawowy Tier I przekracza sumę wymogów w zakresie kapitału podstawowego Tier I określonych w niniejszym rozporządzeniu, w dyrektywie 2013/36/UE i w dyrektywie 2014/59/UE o margines, który właściwy organ uznaje za konieczny. W przypadku instrumentów dodatkowych w Tier I lub instrumentów w Tier II ta wcześniej ustalona kwota nie może przekraczać 10 % kwoty danej emisji i 3 % łącznej kwoty wszystkich należności z tytułu instrumentów dodatkowych w Tier I lub instrumentów w Tier II, w stosownych przypadkach. W przypadku instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych wcześniej ustaloną kwotę określa organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji po zasięgnięciu opinii właściwego organu.

Właściwe organy cofają uprzednie zezwolenie ogólne, jeżeli instytucja narusza którekolwiek z kryteriów przewidzianych do celów tego zezwolenia.

2.  Przy ocenianiu zgodnie z ust. 1 lit. a) stabilności instrumentów zastępujących z punktu widzenia zdolności dochodowej danej instytucji właściwe organy biorą pod uwagę stopień, w jakim te zastępujące instrumenty kapitałowe i zobowiązania byłyby bardziej kosztowne dla instytucji niż instrumenty, które miałyby one zastąpić.

3.  Jeżeli instytucja podejmuje działanie, o którym mowa w art. 77 lit. a), a odmowa wykupu instrumentów w kapitale podstawowym Tier I, o których mowa w art. 27, jest zabroniona mającym zastosowanie prawem krajowym, właściwy organ może odstąpić od warunków określonych w ust. 1 niniejszego artykułu, pod warunkiem że właściwy organ zażąda od danej instytucji ograniczenia wykupu takich instrumentów w oparciu o odpowiednią podstawę.

4.  Właściwe organy mogą zezwolić instytucjom na wezwanie do sprzedaży, wykup, spłatę lub odkup instrumentów dodatkowych w Tier I lub instrumentów w Tier II w okresie pięciu lat od daty ich emisji, jeżeli spełnione są warunki określone w ust. 1 oraz którykolwiek z następujących warunków:

a)  nastąpiła zmiana w regulacyjnej klasyfikacji tych instrumentów, która mogłaby spowodować ich wyłączenie z funduszy własnych lub ich reklasyfikację jako formę funduszy własnych niższej jakości, przy spełnieniu obu poniższych warunków:

(i)  właściwy organ uznaje tę zmianę za wystarczająco pewną;

(ii)  instytucja wykazuje w sposób zadowalający właściwy organ, że regulacyjna reklasyfikacja tych instrumentów nie była w sposób racjonalny możliwa do przewidzenia w chwili ich emisji;

b)  nastąpiła zmiana w mającym zastosowanie opodatkowaniu tych instrumentów, a instytucja wykazuje w sposób zadowalający właściwy organ, że zmiana ta jest istotna i że nie była w sposób racjonalny możliwa do przewidzenia w chwili ich emisji;

c)  instrumenty podlegają zasadzie praw nabytych zgodnie z art. 484 CRR;

d)  przed działaniem, o którym mowa w art. 77, lub w tym samym czasie co to działanie instytucja zastępuje instrumenty, o których mowa w art. 77, instrumentami funduszy własnych lub instrumentami zobowiązań kwalifikowalnych o tej samej lub większej jakości na warunkach, które są stabilne z punktu widzenia zdolności dochodowej danej instytucji, a właściwy organ zezwolił na to działanie na podstawie ustalenia, że byłoby ono korzystne z ostrożnościowego punktu widzenia i uzasadnione wyjątkowymi okolicznościami;

e)  instrumenty dodatkowe w Tier I lub instrumenty w Tier II odkupuje się do celów pełnienia funkcji animatora rynku.

Przed udzieleniem zezwolenia właściwy organ zasięga opinii organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na temat tych warunków.

5.  EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia następujących elementów:

a)  znaczenia pojęcia »stabilny z punktu widzenia zdolności dochodowej danej instytucji«;

b)  odpowiednich podstaw ograniczenia wykupu, o których mowa w ust. 3;

c)  procesu, w tym ograniczeń i procedur, udzielania przez właściwe organy uprzedniego zezwolenia na przeprowadzenie działania wymienionego w art. 77 oraz wymogów w zakresie danych, które powinny być zawarte w składanym przez instytucję wniosku o zezwolenie właściwego organu na przeprowadzenie działania wymienionego w art. 77, w tym procesu, który należy zastosować w przypadku wykupu akcji wyemitowanych dla członków spółdzielni, oraz terminu przetwarzania takiego wniosku;

d)  wyjątkowych okoliczności, o których mowa w ust. 4;

e)  znaczenia terminu »pełnienie funkcji animatora rynku«, o którym mowa w ust. 4.

EUNB przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.”;

34)  w art. 79 wprowadza się następujące zmiany:

a)  tytuł otrzymuje brzmienie:

„Tymczasowe odstępstwo od odliczania z funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych”;

b)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Jeżeli dana instytucja posiada instrumenty kapitałowe lub zobowiązania lub udzieliła pożyczek podporządkowanych, stosownie do przypadku, które kwalifikują się tymczasowo jako instrumenty w kapitale podstawowym Tier I, instrumenty dodatkowe w Tier I, instrumenty w Tier II wyemitowane przez podmiot sektora finansowego lub jako instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych wyemitowane przez instytucję, a właściwy organ uważa, że celem tych posiadanych udziałów jest pomoc finansowa przeznaczona na reorganizację i uratowanie tego podmiotu lub tej instytucji, właściwy organ może tymczasowo odstąpić od stosowania przepisów dotyczących odliczania, które w przeciwnym razie miałyby zastosowanie do tych instrumentów.”;

35)  w art. 80 wprowadza się następujące zmiany:

a)  tytuł otrzymuje brzmienie:

„Ciągły przegląd jakości funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych”;

b)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. EUNB monitoruje jakość instrumentów funduszy własnych i instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych emitowanych przez instytucje w całej Unii oraz niezwłocznie powiadamia Komisję, jeżeli istnieje istotny dowód na to, że instrumenty te nie spełniają odpowiednich kryteriów kwalifikowalności określonych w niniejszym rozporządzeniu.

Właściwe organy niezwłocznie, na wniosek EUNB, przekazują EUNB wszystkie informacje, jakie EUNB uzna za stosowne w odniesieniu do wyemitowanych nowych instrumentów kapitałowych lub nowych rodzajów zobowiązań, aby umożliwić EUNB monitorowanie jakości instrumentów funduszy własnych i instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych emitowanych przez instytucje w całej Unii.”;

c)  w ust. 3 formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„3. EUNB zapewnia Komisji doradztwo techniczne w zakresie wszelkich znaczących zmian, jakie uzna za konieczne do wprowadzenia w definicji funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych w wyniku:”;

36)  art. 81 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Udziały mniejszości obejmują sumę pozycji kapitału podstawowego Tier I jednostki zależnej, jeżeli spełnione są następujące warunki:

a)  jednostką zależną jest jeden z następujących podmiotów:

(i)  instytucja;

(ii)  przedsiębiorstwo, które na mocy mającego zastosowanie prawa krajowego podlega wymogom niniejszego rozporządzenia i dyrektywy 2013/36/UE;

(iii)  pośrednicząca finansowa spółka holdingowa w państwie trzecim, która podlega wymogom ostrożnościowym takim samym jak mające zastosowanie do instytucji kredytowych w tym państwie trzecim, oraz jeżeli Komisja uznała zgodnie z art. 107 ust. 4, że te wymogi ostrożnościowe są co najmniej równoważne przepisom niniejszego rozporządzenia;

b)  jednostka zależna jest w pełni objęta konsolidacją zgodnie z częścią pierwszą tytuł II rozdział 2;

c)  pozycje kapitału podstawowego Tier I, o których mowa w części wprowadzającej niniejszego ustępu, należą do osób innych niż przedsiębiorstwa objęte konsolidacją zgodnie z częścią pierwszą tytuł II rozdział 2.”;

37)  art. 82 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 82Kwalifikujący się kapitał dodatkowy Tier I, kapitał Tier I, kapitał Tier II i kwalifikujące się fundusze własne

Kwalifikujący się kapitał dodatkowy Tier I, kapitał Tier I, kapitał Tier II i kwalifikujące się fundusze własne obejmują, w stosownych przypadkach, udziały mniejszości, instrumenty dodatkowe w Tier I lub instrumenty w Tier II, a także powiązane zyski zatrzymane i ażio emisyjne jednostki zależnej, jeżeli spełnione są następujące warunki:

a)  jednostką zależną jest jeden z następujących podmiotów:

(i)  instytucja;

(ii)  przedsiębiorstwo, które na mocy mającego zastosowanie prawa krajowego podlega wymogom niniejszego rozporządzenia i dyrektywy 2013/36/UE;

(iii)  pośrednicząca finansowa spółka holdingowa w państwie trzecim, która podlega wymogom ostrożnościowym takim samym jak mające zastosowanie do instytucji kredytowych w tym państwie trzecim, oraz jeżeli Komisja uznała zgodnie z art. 107 ust. 4, że te wymogi ostrożnościowe są co najmniej równoważne przepisom niniejszego rozporządzenia;

b)  jednostka zależna jest w pełni objęta zakresem konsolidacji zgodnie z częścią pierwszą tytuł II rozdział 2;

c)  przedmiotowe instrumenty należą do osób innych niż przedsiębiorstwa objęte konsolidacją zgodnie z częścią pierwszą tytuł II rozdział 2.”;

38)  w art. 83 ust. 1 formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„1. Instrumenty dodatkowe w Tier I i instrumenty w Tier II emitowane przez jednostkę specjalnego przeznaczenia oraz powiązane ażio emisyjne uwzględnia się do dnia 31 grudnia 2021 r., w stosownych przypadkach, w kwalifikującym się kapitale dodatkowym Tier I, kapitale Tier I lub kapitale Tier II lub w kwalifikujących się funduszach własnych wyłącznie wtedy, gdy spełnione są następujące warunki:”;

38a)  w art. 85 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„4. W przypadku gdy instytucje kredytowe trwale powiązane w ramach sieci z organem centralnym oraz instytucje ustanowione w ramach instytucjonalnego systemu ochrony, z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 113 ust. 7, posiadają system powiązanych gwarancji, który stanowi, że nie istnieją obecnie ani nie są przewidywane w przyszłości istotne przeszkody praktyczne lub prawne dla transferu funduszy własnych w kwocie przewyższającej wymogi regulacyjne od kontrahenta do instytucji kredytowej, instytucje te są wyłączone z przepisów niniejszego artykułu dotyczących odliczeń i mogą w pełni ujmować wszelki udział mniejszości istniejący w ramach systemu powiązanych gwarancji.”;

38b)  w art. 87 dodaje się akapit w brzmieniu:

„4. W przypadku gdy instytucje kredytowe trwale powiązane w ramach sieci z organem centralnym oraz instytucje ustanowione w ramach instytucjonalnego systemu ochrony, z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 113 ust. 7, posiadają system powiązanych gwarancji, który stanowi, że nie istnieją obecnie ani nie są przewidywane w przyszłości istotne przeszkody praktyczne lub prawne dla transferu funduszy własnych w kwocie przewyższającej wymogi regulacyjne od kontrahenta do instytucji kredytowej, instytucje te są wyłączone z przepisów niniejszego artykułu dotyczących odliczeń i mogą w pełni ujmować wszelki udział mniejszości istniejący w ramach systemu powiązanych gwarancji.”;

39)  w art. 92 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 1 dodaje się punkty w brzmieniu:

„d)  wskaźnik dźwigni na poziomie 3 %.”;

da)  na zasadzie odstępstwa od lit. d) każda globalna instytucja o znaczeniu systemowym dodaje 50 % bufora globalnej instytucji o znaczeniu systemowym, obliczonego zgodnie z art. 131 ust. 4 dyrektywy 2013/36/UE do 3 % wymogu z tytułu wskaźnika dźwigni.”.

b)  ust. 3 lit. b), c) i d) otrzymują brzmienie:

„b)  wymogów w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do działalności zaliczanej do portfela handlowego danej instytucji dla następujących elementów:

(i)  ryzyka rynkowego ustalonego zgodnie z tytułem IV niniejszej części;

(ii)  dużych ekspozycji przekraczających limity określone w art. 395–401 w zakresie, w jakim zezwala się instytucji na przekroczenie tych limitów, ustalonych zgodnie z częścią czwartą.

c)  wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego określonych w tytule IV niniejszej części w odniesieniu do wszystkich rodzajów działalności generujących ryzyko walutowe lub ryzyko cen towarów;

d)  wymogów w zakresie funduszy własnych określonych zgodnie z tytułem V, z wyjątkiem art. 379 w odniesieniu do ryzyka rozliczenia.”;

40)  dodaje się art. 92a i 92b w brzmieniu:

„Artykuł 92aWymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych dotyczący globalnych instytucji o znaczeniu systemowym

1.  Z zastrzeżeniem art. 93 i 94 oraz wyjątków określonych w ust. 2 niniejszego artykułu instytucje określone jako podmioty objęte planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, będące globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym lub częścią globalnych instytucji o znaczeniu systemowym, muszą zawsze spełniać następujące wymogi w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych:

a)  współczynnik oparty na analizie ryzyka na poziomie 18 %, reprezentujący fundusze własne i zobowiązania kwalifikowalne instytucji wyrażone jako odsetek łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 i 4;

b)  współczynnik nieoparty na analizie ryzyka na poziomie 6,75 %, reprezentujący fundusze własne i zobowiązania kwalifikowalne instytucji wyrażone jako odsetek miary ekspozycji całkowitej, o której mowa w art. 429 ust. 4.

2.  Wymóg określony w ust. 1 nie ma zastosowania w następujących przypadkach:

a)  w ciągu trzech lat od dnia, w którym dana instytucja lub grupa, do której należy dana instytucja, została uznana za globalną instytucję o znaczeniu systemowym;

b)  w ciągu dwóch lat od dnia, w którym organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zastosował instrument umorzenia lub konwersji długu zgodnie z dyrektywą 2014/59/UE;

c)  w ciągu dwóch lat od dnia, w którym podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wprowadził alternatywny środek sektora prywatnego, o którym mowa w art. 32 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2014/59/UE, na mocy którego instrumenty kapitałowe i inne zobowiązania zostały umorzone lub poddane konwersji na instrumenty w kapitale podstawowym Tier I w celu dokapitalizowania podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji bez stosowania instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

3.  W przypadku gdy suma wynikająca z zastosowania wymogów określonych w ust. 1 lit. a) w odniesieniu do każdego podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, który należy do tej samej globalnej instytucji o znaczeniu systemowym, przekracza wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych obliczony zgodnie z art. 12, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwy dla unijnej instytucji dominującej może – po zasięgnięciu opinii innych właściwych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji – postąpić zgodnie z art. 45d ust. 3 lub art. 45h ust. 1 dyrektywy 2014/59/UE.

Artykuł 92bWymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych dotyczący globalnych instytucji o znaczeniu systemowym spoza UE

1. Instytucje, które są istotnymi jednostkami zależnymi globalnych instytucji o znaczeniu systemowym spoza UE i które nie są podmiotami objętymi planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, muszą zawsze spełniać wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych na poziomie między 75 % a 90 % wymogów w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych określonych w art. 92a.

Do celów zgodności z ust. 1 instrumenty dodatkowe w Tier I, instrumenty w Tier II i instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych uwzględnia się wyłącznie wtedy, gdy znajdują się w posiadaniu jednostki dominującej danej instytucji w państwie trzecim.

2. Wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych w przedziale określonym w ust. 1 jest określany przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z państwa przyjmującego istotnej podgrupy w konsultacji z organem w państwie pochodzenia grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, z uwzględnieniem strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji danej grupy oraz konsekwencji dla stabilności finansowej.”;

41)  art. 94 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 94Odstępstwo w odniesieniu do działalności zaliczanej do portfela handlowego prowadzonej na małą skalę

1.  Na zasadzie odstępstwa od art. 92 ust. 3 lit. b) instytucje mogą obliczać wymóg w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do ich działalności zaliczanej do portfela handlowego zgodnie z ust. 2, pod warunkiem że zgodnie z przeprowadzaną co miesiąc oceną, z wykorzystaniem danych na ostatni dzień miesiąca, wielkość ich bilansowej i pozabilansowej działalności zaliczanej do portfela handlowego nie przekracza obydwu następujących progów:

a)  5 % całkowitej kwoty aktywów instytucji;

b)  50 mln EUR.

2.  Jeżeli spełnione są warunki określone w ust. 1, instytucje mogą obliczać wymóg w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do ich działalności zaliczanej do portfela handlowego w następujący sposób:

a)  w przypadku kontraktów wymienionych w pkt 1 załącznika II, umów dotyczących instrumentów kapitałowych, o których to umowach mowa w pkt 3 załącznika II, oraz kredytowych instrumentów pochodnych instytucje mogą wyłączyć te pozycje z wymogu w zakresie funduszy własnych, o którym mowa w art. 92 ust. 3 lit. b);

b)  w przypadku pozycji portfela handlowego innych niż te, o których mowa w lit. a), instytucje mogą zastąpić wymóg w zakresie funduszy własnych, o którym mowa w art. 92 ust. 3 lit. b), wymogiem obliczonym zgodnie z art. 92 ust. 3 lit. a).

3.  Do celów ust. 1 instytucje obliczają wielkość prowadzonej przez siebie działalności bilansowej i pozabilansowej zaliczanej do portfela handlowego na dany dzień zgodnie z poniższymi wymogami:

a)  w obliczeniach uwzględnia się wszystkie pozycje przypisane do portfela handlowego zgodnie z art. 104 z wyjątkiem:

(i)  pozycji dotyczących wymiany walutowej i towarowych instrumentów pochodnych uznawanych za wewnętrzne instrumenty zabezpieczające przed ekspozycjami na ryzyko walutowe i ryzyko cen towarów portfela niehandlowego;

(ii)  kredytowych instrumentów pochodnych, które uznaje się za wewnętrzne instrumenty zabezpieczające przed ekspozycjami na ryzyko kredytowe zaliczonymi do portfela niehandlowego lub ekspozycjami na ryzyko kredytowe kontrahenta;

b)  wszystkie pozycje wycenia się według ich cen rynkowych w danym dniu; jeżeli cena rynkowa pozycji w danym dniu nie jest dostępna, instytucje stosują ostatnią dostępną wartość rynkową dla tej pozycji;

c)  wartość bezwzględną pozycji długich sumuje się z wartością bezwzględną pozycji krótkich.

3a.  Jeśli spełnione są obydwa warunki ustanowione w art. 94 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, niezależnie od obowiązków określonych w art. 74 i 83 dyrektywy 2013/36/UE, przepisy ustanowione w części trzeciej tytuł I rozdział 3 art. 102, 103, 104b i 105 ust. 3 niniejszego rozporządzenia nie mają zastosowania.

4.  Instytucje powiadamiają właściwe organy o obliczaniu lub zaprzestaniu obliczania przez nie wymogów w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do ich działalności zaliczanej do portfela handlowego zgodnie z niniejszym ust. 2.

5.  Instytucja, która nie spełnia już żadnego z warunków określonych w ust. 1, niezwłocznie powiadamia o tym właściwy organ.

6.  Instytucja zaprzestaje ustalania wymogów w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do jej działalności zaliczanej do portfela handlowego zgodnie z ust. 2 w ciągu trzech miesięcy od wystąpienia jednej z poniższych sytuacji:

a)  instytucja nie spełnia żadnego z warunków określonych w ust. 1 przez trzy kolejne miesiące;

b)  instytucja nie spełnia żadnego z warunków określonych w ust. 1 przez ponad 6 miesięcy w ciągu ostatnich 12 miesięcy.

7.  Jeżeli instytucja zaprzestaje obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do swojej działalności zaliczanej do portfela handlowego zgodnie z niniejszym artykułem, może ona obliczać wymogi w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do swojej działalności zaliczanej do portfela handlowego zgodnie z niniejszym artykułem tylko wówczas, gdy wykaże właściwemu organowi, że wszystkie warunki określone w ust. 1 były spełnione nieprzerwanie przez okres całego roku.

8.  Instytucje nie mogą otwierać pozycji portfela handlowego tylko po to, by spełnić którykolwiek z warunków określonych w ust. 1 w trakcie comiesięcznej oceny.”;

42)  art. 99 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 99 Sprawozdawczość dotycząca wymogów w zakresie funduszy własnych i informacje finansowe

1.  Instytucje przedstawiają swoim właściwym organom sprawozdanie dotyczące obowiązków określonych w art. 92 zgodnie z niniejszym artykułem.

  Podmioty objęte planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przedstawiają swoim właściwym organom sprawozdanie dotyczące obowiązków określonych w art. 92a i 92b co najmniej raz na pół roku.

2.  Oprócz sprawozdawczości dotyczącej funduszy własnych, o której mowa w ust. 1, instytucje przedstawiają swoim właściwym organom informacje finansowe, jeżeli są jednym z następujących podmiotów:

a)  instytucją podlegającą art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1606/2002;

b)  instytucją kredytową, która przygotowuje swoje skonsolidowane sprawozdanie finansowe zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości zgodnie z art. 5 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1606/2002.

3.  Właściwe organy mogą wymagać od instytucji kredytowych, które ustalają swoje fundusze własne na zasadzie skonsolidowanej zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości zgodnie z art. 24 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, by przedstawiały informacje finansowe zgodnie z niniejszym artykułem.

4.  Małe instytucje o niezłożonej strukturze składają sprawozdania wymagane zgodnie z ust. 1 co pół roku lub częściej. Małe instytucje o niezłożonej strukturze składają ▌ sprawozdania wymagane zgodnie z ust. 2 i 3 raz w roku.

Wszystkie inne instytucje, z zastrzeżeniem ust. 6, składają te sprawozdania zgodnie z ust. 1–3 co pół roku lub częściej ▌.

5.  Sprawozdawczość dotycząca informacji finansowych, o których mowa w ust. 2 i 3, obejmuje wyłącznie informacje, które są niezbędne do uzyskania kompleksowego obrazu profilu ryzyka instytucji i obrazu ryzyk systemowych stwarzanych przez instytucje dla sektora finansowego lub gospodarki realnej, jak określono w rozporządzeniu (UE) nr 1093/2010.

6.  EUNB opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych w celu określenia jednolitych formatów, częstotliwości i terminów przedstawiania sprawozdań, definicji i rozwiązań informatycznych, które mają być stosowane na potrzeby sprawozdawczości, o której mowa w art. 100 ust. 1–3.

Wymogi w zakresie sprawozdawczości określone w niniejszym artykule stosuje się do instytucji w sposób proporcjonalny, z uwzględnieniem wielkości i złożoności instytucji oraz charakteru i poziomu ryzyka prowadzonej przez nie działalności.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

7.  EUNB ocenia wpływ finansowy rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 680/2014(19) na instytucje pod względem kosztów przestrzegania przepisów i składa Komisji sprawozdanie ze swoich ustaleń nie później niż do dnia [31 grudnia 2019 r.]. W sprawozdaniu tym w szczególności bada się, czy wymogi w zakresie sprawozdawczości zastosowano w sposób wystarczająco proporcjonalny. Bada się to w szczególności w przypadku małych instytucji o niezłożonej strukturze.

Do tych celów w sprawozdaniu:

a)  dzieli się instytucje na kategorie w zależności od ich wielkości i złożoności oraz charakteru i poziomu ryzyka prowadzonej przez nie działalności. W sprawozdaniu uwzględnia się w szczególności kategorię małych instytucji o niezłożonej strukturze ▌;

b)  mierzy się obciążenie sprawozdawcze każdej kategorii instytucji w odnośnym okresie mające na celu spełnienie wymogów w zakresie sprawozdawczości określonych w rozporządzeniu wykonawczym (UE) nr 680/2014, z uwzględnieniem następujących zasad:

(i)  obciążenie sprawozdawcze mierzy się jako stosunek kosztów przestrzegania przepisów do dochodu netto instytucji w odnośnym okresie;

(ii)  koszty przestrzegania przepisów obejmują wszystkie wydatki bezpośrednio lub pośrednio związane z wdrożeniem i bieżącym funkcjonowaniem systemów sprawozdawczości, w tym wydatki na personel, systemy informatyczne, usługi prawne, rachunkowe, audytowe i doradcze;

(iii)  odnośny okres oznacza każdy roczny okres, w trakcie którego instytucje poniosły koszty przestrzegania przepisów w celu przygotowania się do realizacji wymogów w zakresie sprawozdawczości określonych w rozporządzeniu wykonawczym (UE) nr 680/2014 i do dalszego bieżącego funkcjonowania systemów sprawozdawczości;

c)  ocenia się, czy i w jakim stopniu koszty przestrzegania przepisów istotnie uniemożliwiły nowo utworzonym instytucjom wejście na rynek;

ca)  ocenia się wartość dodaną i konieczność zebrania i zgłoszenia danych do celów ostrożnościowych;

d)  ocenia się wpływ kosztów przestrzegania przepisów, o których to kosztach jest mowa w lit. b) ppkt (ii), na każdą kategorię instytucji pod względem kosztów alternatywnych; oraz

e)  zaleca się wprowadzenie zmian w rozporządzeniu wykonawczym (UE) nr 680/2014 w celu zmniejszenia obciążenia sprawozdawczego instytucji lub określonych kategorii instytucji w stosownych przypadkach, mając na uwadze cele niniejszego rozporządzenia i dyrektywy 2013/36/UE, oraz zmniejszenia częstotliwości sprawozdań w odniesieniu do sprawozdań wymaganych na mocy art. 100, 394 i 430. Ponadto w sprawozdaniu ocenia się, czy można odstąpić od wymogów sprawozdawczych zgodnie z art. 100, jeżeli obciążenie aktywów jest poniżej określonego progu i jeżeli dany bank uznaje się za mały i o niezłożonej strukturze. Sprawozdanie zawiera przynajmniej zalecenia dotyczące sposobu, w jaki zakres i poziom szczegółowości wymogów w zakresie sprawozdawczości w odniesieniu do małych instytucji o niezłożonej strukturze może zostać zmniejszony, tak aby oczekiwane przeciętne koszty przestrzegania przepisów ponoszone przez małe instytucje o niezłożonej strukturze wynosiły najlepiej 20 % lub więcej i co najmniej 10 % po całkowitym zastosowaniu zmniejszonych wymogów w zakresie sprawozdawczości.

W oparciu o ustalenia zawarte w tym sprawozdaniu EUNB do dnia [31 grudnia 2020 r.] Komisja zmieni odpowiednie regulacyjne standardy techniczne i w razie konieczności przedstawi jeden lub kilka wniosków ustawodawczych dotyczących realizacji tych zaleceń.

8.  Do celów ust. 7 lit. d) »koszty alternatywne« oznaczają wartość utraconą przez instytucje z tytułu usług nieświadczonych klientom ze względu na koszty przestrzegania przepisów.

9.  Właściwe organy zasięgają opinii EUNB w kwestii tego, czy instytucje inne niż te, o których mowa w ust. 2 i 3, powinny przekazywać informacje finansowe na zasadzie skonsolidowanej zgodnie z ust. 2, o ile spełnione są wszystkie następujące warunki:

a)  przedmiotowe instytucje nie prowadzą już sprawozdawczości na zasadzie skonsolidowanej;

b)  przedmiotowe instytucje podlegają standardom rachunkowości zgodnie z dyrektywą 86/635/EWG;

c)  sprawozdawczość finansową uważa się za niezbędną do uzyskania kompleksowego obrazu profilu ryzyka działalności tych instytucji i obrazu ryzyk systemowych stwarzanych przez te instytucje dla sektora finansowego lub gospodarki realnej, jak określono w rozporządzeniu (UE) nr 1093/2010.

EUNB opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych w celu określenia formatów, które instytucje, o których mowa w akapicie pierwszym, stosują do celów określonych w tym akapicie.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie drugim, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

10.  W przypadku gdy właściwy organ uzna informacje nieobjęte wykonawczym standardem technicznym, o którym mowa w ust. 6, za konieczne do celów określonych w ust. 5, powiadamia EUNB i ERRS o dodatkowych informacjach, których włączenie do wykonawczego standardu technicznego, o którym mowa w tym ustępie, uznaje za konieczne.

11.  Właściwe organy mogą odstąpić od wymogów zgłaszania pozycji danych określonych w wykonawczych standardach technicznych, o których mowa w niniejszym artykule oraz w art. 100, 101, 394, 415 i 430, zmniejszyć częstotliwość zgłaszania, pozwolić instytucji na zgłaszanie w innych ramach sprawozdawczości, jeżeli zastosowanie ma co najmniej jeden z poniższych przypadków:

a)  te pozycje danych są już dostępne właściwym organom za pomocą środków innych niż te określone w wyżej wspomnianych wykonawczych standardach ▌, w tym jeżeli informacje te są dostępne właściwym organom w innych formatach lub na innych poziomach szczegółowości; właściwy organ może udzielić określonego w tym ustępie odstępstwa tylko wtedy, gdy dane otrzymane, zestawione lub zagregowane takimi alternatywnymi metodami są identyczne z tymi punktami danych, które w innym wypadku musiałyby zostać zgłoszone zgodnie z odnośnymi wykonawczymi standardami technicznymi;

b)  w odpowiednich ramach czasowych przed terminem wymagalności zgłaszanych danych punkty danych lub formaty nie zostały zaktualizowane zgodnie ze zmianami określonymi w niniejszym rozporządzeniu;

Właściwe organy, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, wyznaczone organy i odpowiednie organy wykorzystują wymianę danych, w miarę możliwości, w celu odstąpienia od wymogów sprawozdawczych.”;

43)  art. 100 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 100

Wymogi w zakresie sprawozdawczości dotyczące obciążenia aktywów

1.  Instytucje składają swoim właściwym organom sprawozdanie ze swojego poziomu obciążenia aktywów.

2.  Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, zawiera podział według rodzaju obciążenia aktywów, takiego jak: umowy z udzielonym przyrzeczeniem odkupu, udzielanie pożyczek papierów wartościowych, sekurytyzowane ekspozycje lub kredyty stanowiące zabezpieczenie obligacji zabezpieczonych.”;

43a)  dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 101a

Stworzenie jednolitego i zintegrowanego systemu zbierania danych statystycznych i ostrożnościowych

EUNB tworzy jednolity i zintegrowany system zbierania danych statystycznych i ostrożnościowych oraz składa Komisji sprawozdanie ze swoich ustaleń nie później niż do dnia [31 grudnia 2019 r.]. Sprawozdanie obejmujące wszystkie właściwe organy, jak również organy odpowiedzialne za systemy gwarancji depozytów, organy statystyczne, wszystkie właściwe organy, w szczególności EBC i jego wcześniejsze prace w zakresie zbiorów danych statystycznych, oraz uwzględniające poprzednie prace przeprowadzone w odniesieniu do europejskich ram sprawozdawczości, jest oparte między innymi na ogólnych korzyściach i analizie kosztów w odniesieniu do ustanowienia centralnego punktu gromadzenia danych i obejmuje co najmniej:

a)  sporządzenie zestawienia ilości i zakresu danych zebranych przez właściwe organy w swoim zakresie uprawnień oraz ich pochodzenia i stopnia szczegółowości;

b)  kontrolę ukończenia jednolitego słownika zbieranych danych, umożliwiającego zwiększenie spójności wymogów sprawozdawczych, zarówno standardowych wymogów w zakresie sprawozdawczości, jak i informacji żądanych ad hoc przez właściwe organy w instytucjach, oraz unikanie zbędnego wyszukiwania;

c)  ocenę, przy uwzględnieniu działalności gospodarczej małej instytucji o niezłożonej strukturze właściwych punktów danych, które nie są potrzebne do oceny przestrzegania wymogów ostrożnościowych lub sytuacji finansowej instytucji oraz ocenę tego, które punkty danych można połączyć.

d)  harmonogram stworzenia zintegrowanego, jednolitego systemu sprawozdawczości z centralnym punktem gromadzenia danych, który

(i) prowadzi centralny rejestr wszystkich zebranych danych statystycznych i ostrożnościowych o wymaganym stopniu szczegółowości i wymaganej częstotliwości zgłaszania dla odnośnych instytucji i aktualizuje go w wymaganych przedziałach czasowych;

(ii) służy jako punkt kontaktowy dla właściwych organów, przyjmując, edytując i łącząc wszystkie zapytania właściwych organów o dane, porównując zapytanie z już zebranymi danymi sprawozdawczymi i zapewniając właściwym organom szybki dostęp do żądanych informacji;

(iii) służy jako punkt kompleksowej obsługi dla monitorowanych instytucji, przekazujący instytucjom zapytania właściwych organów o dane statystyczne i ostrożnościowe oraz wprowadzający wyszukane dane do centralnego rejestru danych;

(iv) odgrywa rolę koordynatora przy wymianie informacji i danych między właściwymi organami;

(v) przekazuje monitorowanym instytucjom zapytania ad hoc właściwych urzędów tylko wtedy, gdy zapytanie zostało porównane z wcześniejszymi zapytaniami i jednolitym słownikiem określonym w podpunkcie b), aby uniknąć powielania;

(vi) posiada wystarczające zasoby i struktury organizacyjne, finansowe i kadrowe, aby móc wykonywać swoje uprawnienia;

(vii) uwzględnia procedury i procesy pozostałych właściwych organów i przekształca je w jednolity system.

(viii) zapewnia, że nowo wprowadzone wymogi dotyczące sprawozdawczości są stosowane nie wcześniej niż po upływie 2 lat od ich publikacji i że wzory sprawozdań końcowych są udostępniane co najmniej na 1 rok przed datą rozpoczęcia ich stosowania.

Do dnia... [jeden rok po przedstawieniu sprawozdania] Komisja, w stosownych przypadkach i uwzględniając sprawozdanie, o którym mowa w niniejszym artykule, przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie co najmniej jeden wniosek ustawodawczy dotyczący ustanowienia jednolitego i zintegrowanego systemu sprawozdawczości w odniesieniu do wymogów sprawozdawczych.”;

44)  w art. 101 ust. 1 formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„1.   Instytucje przedstawiają swoim właściwym organom raz na pół roku następujące dane zagregowane dotyczące każdego krajowego rynku nieruchomości, wobec którego posiadają ekspozycję:”;

45)  art. 101 ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie:

„4.   EUNB opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych w celu określenia jednolitych formatów, definicji oraz częstotliwości i terminów przedstawiania sprawozdań w odniesieniu do danych zagregowanych, o których mowa w ust. 1, jak również w celu określenia rozwiązań informatycznych.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

5.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 małe instytucje zdefiniowane w art. 430a przedstawiają informacje, o których mowa w ust. 1, raz w roku.”;

46)  w art. 102 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 2, 3 i 4 otrzymują brzmienie:

„2. Przeznaczenie do obrotu wykazuje się na podstawie strategii, zasad i procedur ustanowionych przez instytucję w celu zarządzania daną pozycją lub portfelem zgodnie z art. 103 i 104.

3. Instytucje ustanawiają i utrzymują systemy i mechanizmy kontroli w celu zarządzania swoimi portfelami handlowymi zgodnie z art. 103.

4. Pozycje portfela handlowego przypisuje się jednostkom odpowiadającym za handel utworzonym przez instytucję zgodnie z art. 104b, chyba że instytucja kwalifikuje się do traktowania określonego w art. 94 lub przyznano jej odstępstwo, o którym mowa w art. 104b ust. 3.”.

dodaje się ust. 5 i 6 w brzmieniu:

“5. Pozycje portfela handlowego podlegają wymogom w zakresie ostrożnej wyceny określonym w art. 105.

6. Instytucje traktują wewnętrzne instrumenty zabezpieczające zgodnie z art. 106.”;

47)  w art. 103 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Instytucje ustanawiają jasno określone zasady i procedury ogólnego zarządzania portfelem handlowym. Przedmiotowe zasady i procedury określają przynajmniej:

a)  działalność, którą instytucja uznaje za działalność handlową i zalicza do portfela handlowego do celów wymogu w zakresie funduszy własnych;

b)  zakres, w jakim pozycja podlega codziennej wycenie rynkowej w drodze odniesienia do aktywnego, płynnego rynku dwustronnego;

c)  w przypadku pozycji podlegających wycenie według modelu – zakres, w jakim instytucja może:

(i)  rozpoznać wszystkie istotne ryzyka związane z pozycją;

(ii)  zabezpieczyć się przed wszystkimi istotnymi ryzykami związanymi z pozycją za pomocą instrumentów, dla których istnieje aktywny, płynny rynek dwustronny;

(iii)  dokonywać miarodajnych oszacowań podstawowych założeń i parametrów stosowanych w modelu;

d)  zakres, w jakim instytucja może i jest zobowiązana generować wyceny dotyczące pozycji, które mogą być walidowane przez zewnętrznie w jednolity sposób;

e)  zakres, w jakim ograniczenia prawne lub inne wymogi operacyjne wpłynęłyby negatywnie na zdolność instytucji do upłynnienia lub zabezpieczenia pozycji w krótkim okresie;

f)  zakres, w jakim instytucja może i jest zobowiązana aktywnie zarządzać ryzykami związanymi z pozycjami w ramach swojej działalności handlowej;

g)  zakres, w jakim instytucja może dokonywać transferu ryzyka lub pozycji między portfelem niehandlowym a handlowym oraz kryteria dla takich transferów, o których mowa w art. 104a.”;

b)  w ust. 2 część wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„2. Zarządzając swoimi pozycjami lub portfelami pozycji w portfelu handlowym, instytucja spełnia wszystkie następujące wymogi:”;

c)  ust. 2 lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)  instytucja ustanawia dobrze udokumentowaną strategię handlową w odniesieniu do pozycji lub portfeli w portfelu handlowym, zatwierdzoną przez kadrę kierowniczą wyższego szczebla i obejmującą oczekiwany okres posiadania;”;

d)  w ust. 2 lit. b) w części wprowadzającej wprowadza się następujące zmiany:

„b)  instytucja ustanawia jasno określone zasady i procedury w odniesieniu do aktywnego zarządzania pozycjami lub portfelami w portfelu handlowym. W ramach tych zasad i procedur uwzględnia się następujące kwestie:”;

e)  w ust. 2 lit. b) ppkt (i) wprowadza się następujące zmiany:

„i) które pozycje lub portfele pozycji mogą być otwierane przez poszczególne jednostki odpowiadające za handel lub, w zależności od przypadku, przez wyznaczonych dealerów;”;

48)  art. 104 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 104 Uwzględnienie w portfelu handlowym

1.  Instytucje ustanawiają jasno określone zasady i procedury dotyczące określania, które pozycje należy uwzględnić w portfelu handlowym w związku z obliczaniem ich wymogów kapitałowych, zgodnie z wymogami określonymi w art. 102, z definicją portfela handlowego przedstawioną w art. 4 ust. 1 pkt 86 oraz z przepisami niniejszego artykułu, z uwzględnieniem możliwości i praktyk danej instytucji w zakresie zarządzania ryzykiem. Instytucja dokumentuje w pełni przestrzeganie tych zasad i procedur, poddaje je audytowi wewnętrznemu co najmniej raz w roku oraz udostępnia wyniki tego audytu właściwym organom.

2.  Do portfela handlowego przypisuje się pozycje w następujących instrumentach:

a)  instrumentach, które spełniają kryteria włączenia do korelacyjnego portfela handlowego, o którym mowa w ust. 7–9;

b)  instrumentach finansowych, którymi zarządza jednostka odpowiadająca za handel ustanowiona zgodnie z art. 104b;

c)  instrumentach finansowych skutkujących powstaniem krótkiej pozycji kredytowej lub kapitałowej netto;

d)  instrumentach wynikających z zobowiązań do zagwarantowania emisji;

e)  instrumentach posiadanych jako księgowe aktywa lub zobowiązaniach finansowych wycenianych według wartości godziwej;

f)  instrumentach wynikających z działalności animatora rynku;

g)  przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania, o ile spełniają one warunki określone w ust. 10 niniejszego artykułu;

h)  instrumentach kapitałowych notowanych na rynku regulowanym;

i)  transakcjach finansowanych z użyciem papierów wartościowych związanych z działalnością handlową;

j)  opcjach, w tym wbudowanych instrumentach pochodnych oddzielonych od instrumentów w portfelu niehandlowym, które związane są z ryzykiem kredytowym lub ryzykiem cen akcji.

Do celów lit. c) niniejszego ustępu instytucja posiada krótką pozycję kapitałową netto, jeżeli spadek ceny akcji skutkuje zyskiem dla instytucji. Analogicznie instytucja posiada krótką pozycję kredytową netto, jeżeli wzrost spreadu kredytowego lub pogorszenie zdolności kredytowej emitenta lub grupy emitentów skutkuje zyskiem dla instytucji.

3.  Do portfela handlowego nie przypisuje się pozycji w następujących instrumentach:

a)  instrumentach służących tworzeniu przechodniego portfela sekurytyzacyjnego (ang. securitisation warehousing);

b)  posiadanych nieruchomościach;

c)  kredytach detalicznych i kredytach dla MŚP;

d)  przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania innych niż te określone w ust. 2 lit. g), w przypadku których instytucja nie może codziennie dokonać pełnego przeglądu funduszu lub jeżeli instytucja nie może codziennie uzyskać realnych cen za swoje inwestycje kapitałowe w funduszu;

e)  kontraktach na instrumenty pochodne z instrumentami bazowymi, o których mowa w lit. a)–d);

f)  instrumentach przeznaczonych do celów zabezpieczenia określonego ryzyka związanego z daną pozycją w instrumencie, o którym mowa w lit. a)–e).

4.  Niezależnie od przepisów ust. 2 instytucja nie może przypisać pozycji w instrumencie, o którym mowa w ust. 2 lit. e)–i), do portfela handlowego, jeżeli instytucja ta jest w stanie dowieść właściwym organom, że dana pozycja nie jest przeznaczona do obrotu ani do celów zabezpieczenia pozycji przeznaczonych do obrotu.

5.  Właściwe organy mogą wymagać od instytucji przedstawienia dowodów, że pozycja, która nie jest wspomniana w ust. 3, jest przypisana do portfela handlowego. W przypadku braku odpowiednich dowodów właściwe organy mogą zażądać od instytucji przeniesienia tej pozycji do portfela niehandlowego, z wyjątkiem pozycji, o których mowa w ust. 2 lit. a)–d).

6.  Właściwe organy mogą wymagać od instytucji przedstawienia dowodów, że pozycja, która nie jest wymieniona w ust. 2 lit. a)–d), jest przypisana do portfela niehandlowego. W przypadku braku odpowiednich dowodów właściwe organy mogą zażądać od instytucji przeniesienia tej pozycji do portfela handlowego, chyba że o pozycji tej mowa jest w ust. 3.

7.  Pozycje sekurytyzacyjne korelacyjnego portfela handlowego i kredytowe instrumenty pochodne uruchamiane n-tym niewykonaniem zobowiązania, które spełniają wszystkie następujące kryteria, przypisuje się do korelacyjnego portfela handlowego:

a)  pozycje nie są ani pozycjami resekurytyzacyjnymi, ani opcjami na transzę sekurytyzacyjną, ani żadnymi innymi instrumentami pochodnymi ekspozycji sekurytyzacyjnych, które nie dają proporcjonalnego udziału we wpływach z transzy sekurytyzacyjnej;

b)  wszystkie ich instrumenty bazowe są:

(i)  instrumentami jednopodmiotowymi, w tym jednopodmiotowymi kredytowymi instrumentami pochodnymi, dla których istnieje płynny dwustronny rynek;

(ii)  indeksami będącymi przedmiotem zwyczajowego obrotu opartymi na instrumentach, o których mowa w ppkt (i).

Uznaje się, że rynek dwustronny istnieje wówczas, gdy występują na nim niezależne, składane w dobrej wierze oferty kupna i sprzedaży, tak że możliwe jest określenie w ciągu jednego dnia ceny racjonalnie powiązanej z ostatnią ceną sprzedaży lub bieżącymi kwotowaniami konkurencyjnych, przedstawianych w dobrej wierze, kursów kupna i sprzedaży oraz dokonanie kupna lub sprzedaży po tej cenie w stosunkowo krótkim czasie, który odpowiada obowiązującym zwyczajom handlowym.

8.  Do korelacyjnego portfela handlowego nie włącza się pozycji z którymkolwiek z poniższych instrumentów bazowych:

a)  instrumentami bazowymi, które należą do kategorii ekspozycji, o których mowa w art. 112 lit. h) lub i);

b)  roszczeniem wobec jednostki specjalnego przeznaczenia zabezpieczonym pośrednio lub bezpośrednio pozycją, która zgodnie z ust. 6 sama nie kwalifikowałaby się do włączenia do korelacyjnego portfela handlowego.

9.  Instytucje mogą włączyć do korelacyjnego portfela handlowego pozycje, które nie są ani pozycjami sekurytyzacyjnymi, ani kredytowymi instrumentami pochodnymi uruchamianymi n-tym niewykonaniem zobowiązania, ale które zabezpieczają inne pozycje tego portfela, pod warunkiem że płynny rynek dwustronny opisany w ust. 7 akapit ostatni istnieje w odniesieniu do danego instrumentu lub jego instrumentów bazowych.

10.  Instytucja przypisuje do portfela handlowego pozycję w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania, która spełnia co najmniej jeden z następujących warunków:

a)  instytucja może codziennie dokonać pełnego przeglądu danego przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania;

b)  instytucja może codziennie uzyskać ceny w odniesieniu do danego przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania.”;

49)  dodaje się art. 104a i 104b w brzmieniu:

„Artykuł 104a Zmiana klasyfikacji pozycji

1.  Instytucje ustanawiają jasno określone zasady dotyczące określania, jakie wyjątkowe okoliczności uzasadniają zmianę klasyfikacji pozycji portfela handlowego na pozycję portfela niehandlowego lub odwrotnie, pozycji portfela niehandlowego na pozycję portfela ▌handlowego, do celów ustalenia ich wymogów w zakresie funduszy własnych w sposób wymagany przez właściwe organy. Instytucje dokonują przeglądu tych zasad co najmniej raz w roku.

Przekwalifikowanie instrumentów jest dozwolone tylko w wyjątkowych okolicznościach. Mogą one obejmować restrukturyzację banków, która skutkuje trwałym zamknięciem jednostek odpowiadających za handel, wymóg zakończenia działalności gospodarczej związanej z instrumentem lub portfelem bądź zmianę w standardach rachunkowości, która umożliwia wycenianie pozycji według wartości godziwej przez rachunek zysków i strat. Wydarzenia rynkowe, zmiany w płynności instrumentu finansowego lub zmiana przeznaczenia do obrotu nie stanowią same w sobie wystarczających powodów do przekwalifikowania instrumentu i przypisania go do innego portfela. Przekwalifikowanie podlega ust. 2–5 i zapewnia spełnienie wymogów określonych w art. 104. Przekwalifikowanie instrumentów w celu arbitrażu regulacyjnego jest zabronione.

2.  Oprócz zmiany klasyfikacji bezpośrednio egzekwowanej w ramach art. 104 właściwe organy udzielają zezwolenia na zmianę klasyfikacji pozycji portfela handlowego na pozycję portfela niehandlowego lub odwrotnie, pozycji portfela niehandlowego na pozycję portfela ▌handlowego, do celów ustalenia wymogów w zakresie funduszy własnych instytucji wyłącznie wówczas, gdy instytucja przedstawiła właściwym organom pisemne dowody na to, że jej decyzja o zmianie klasyfikacji tej pozycji jest wynikiem wyjątkowych okoliczności, które są zgodne z zasadami ustanowionymi przez instytucję zgodnie z ust. 1. W tym celu instytucja przedstawia wystarczające dowody na to, że pozycja ta nie spełnia już warunku pozwalającego na sklasyfikowanie jej jako pozycji portfela handlowego lub portfela niehandlowego zgodnie z art. 104.

Decyzja, o której mowa w akapicie pierwszym, musi zostać zatwierdzona przez organ zarządzający instytucji.

3.  Jeżeli właściwe organy udzieliły zezwolenia zgodnie z ust. 2, instytucja:

a)  w najwcześniejszym dniu sprawozdawczym podaje do wiadomości publicznej informację o zmianie klasyfikacji swojej pozycji;

b)  z zastrzeżeniem traktowania określonego w ust. 4 ustala na najwcześniejszy dzień sprawozdawczy wymogi w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do pozycji o zmienionej klasyfikacji zgodnie z art. 92.

4.  Jeżeli w najwcześniejszym dniu sprawozdawczym zmiana netto kwoty wymogów w zakresie funduszy własnych instytucji wynikająca ze zmiany klasyfikacji pozycji skutkuje spadkiem netto wymogów w zakresie funduszy własnych, instytucja musi posiadać dodatkowe fundusze własne w wysokości równej tej zmianie netto i podaje do wiadomości publicznej kwotę tych dodatkowych funduszy własnych. Kwota tych dodatkowych funduszy własnych pozostaje stała do czasu zapadalności pozycji, chyba że właściwe organy zezwolą instytucji na wycofanie tej kwoty we wcześniejszym terminie.

5.  Zmiana klasyfikacji pozycji zgodnie z niniejszym artykułem, oprócz zmiany klasyfikacji bezpośrednio egzekwowanej w ramach art. 104, jest nieodwołalna.

Artykuł 104bWymogi dotyczące jednostki odpowiadającej za handel

1.  Instytucje ustanawiają jednostki odpowiadające za handel i przypisują każdą ze swoich pozycji portfela handlowego jednej z tych jednostek. Pozycje portfela handlowego przypisuje się tej samej jednostce odpowiadającej za handel wyłącznie wtedy, gdy są one zgodne z uzgodnioną strategią działalności dotyczącą danej jednostki odpowiadającej za handel oraz konsekwentnie zarządzane i monitorowane zgodnie z ust. 2.

2.  Jednostki odpowiadające za handel instytucji muszą zawsze spełniać wszystkie następujące wymogi:

a)  każda jednostka odpowiadająca za handel posiada jasną i odrębną strategię działalności oraz strukturę zarządzania ryzykiem odpowiednią dla jej strategii działalności;

b)  każda jednostka odpowiadająca za handel posiada jasną strukturę organizacyjną; pozycjami przypisanymi danej jednostce odpowiadającej za handel zarządzają wyznaczeni dealerzy w ramach instytucji; każdy dealer ma wyznaczone funkcje w jednostce odpowiadającej za handel; jeden dealer jest przydzielony tylko do jednej jednostki odpowiadającej za handel; w każdej jednostce odpowiadającej za handel jeden dealer kieruje nadzorem nad działalnością i nad pozostałymi dealerami danej jednostki odpowiadającej za handel;

c)  limity pozycji są ustalane w każdej jednostce odpowiadającej za handel zgodnie ze strategią działalności tej jednostki;

d)  sprawozdania dotyczące działalności, rentowności, zarządzania ryzykiem i wymogów regulacyjnych na poziomie jednostki odpowiadającej za handel sporządzane są co najmniej raz w tygodniu i regularnie przekazywane organowi zarządzającemu instytucji;

e)  każda jednostka odpowiadająca za handel posiada jasny roczny plan biznesowy, w tym dokładnie zdefiniowaną politykę w zakresie wynagrodzeń opartą na rzetelnych kryteriach stosowanych do celów pomiaru wyników.

2a.  Na zasadzie odstępstwa od przepisów lit. b) właściwy organ może zezwolić na przydzielenie dealerom więcej niż jednej jednostki odpowiadającej za handel w przypadku, gdy instytucja posiada oparty na współpracy lub instytucjonalny system ochrony i w sposób zadowalający właściwy organ udowodni, że jej scentralizowane zarządzanie ryzykiem rynkowym jest skuteczne.

3.  Instytucje powiadamiają właściwe organy o sposobie, w jaki zapewniają zgodność z przepisami ust. 2. Właściwe organy mogą wymagać od instytucji zmiany struktury lub organizacji jednostek odpowiadających za handel, tak aby była ona zgodna z niniejszym artykułem.

4.  Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 instytucje stosujące określone w art. 325 ust. 1. lit. a) i c) podejścia do określania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego mogą wnioskować o odstępstwo od części lub całości wymogów określonych w niniejszym artykule. Właściwe organy mogą wyrazić zgodę na takie odstępstwo, jeżeli instytucja wykaże, że:

a)  niezgodność z przepisami ust. 2 nie miałaby znacznego negatywnego wpływu na zdolność instytucji do skutecznego zarządzania ryzykiem rynkowym swoich pozycji portfela handlowego oraz do monitorowania tego ryzyka;

b)  instytucja spełnia wymogi ogólne w zakresie zarządzania portfelem handlowym określone w art. 103.”;

50)  w art. 105 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.   Wszystkie pozycje portfela handlowego i pozycje portfela niehandlowego wyceniane według wartości godziwej podlegają normom w zakresie ostrożnej wyceny określonym w niniejszym artykule. Instytucje w szczególności zapewniają, aby w ramach ostrożnej wyceny ich pozycji portfela handlowego osiągnięto odpowiedni stopień pewności, uwzględniający dynamiczny charakter pozycji portfela handlowego i pozycji portfela niehandlowego wycenianych według wartości godziwej, wymagania wynikające z podejścia ostrożnościowego oraz zasady działania i cel wymogów kapitałowych w odniesieniu do pozycji portfela handlowego i pozycji portfela niehandlowego wycenianych według wartości godziwej.”;

b)  ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie:

„3.   Instytucje aktualizują wycenę pozycji portfela handlowego według wartości godziwej co najmniej raz dziennie. Zmiany wartości tych pozycji odnotowuje się w rachunku zysków i strat instytucji.

4.   Instytucje dokonują w miarę możliwości wyceny rynkowej swoich pozycji portfela handlowego i pozycji portfela niehandlowego wycenianych według wartości godziwej, w tym przy stosowaniu do tych pozycji odpowiedniego sposobu ujmowania w kapitale.”;

c)  ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie:

„6.   Jeżeli wycena rynkowa nie jest możliwa, instytucje dokonują ostrożnej wyceny swoich pozycji i portfeli według modelu, w tym przy obliczaniu wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu pozycji portfela handlowego oraz pozycji portfela niehandlowego wycenianych według wartości godziwej.”;

d)  ust. 7 akapit ostatni otrzymuje brzmienie:

„Do celów lit. d) model opracowuje się lub zatwierdza niezależnie od jednostek odpowiadających za handel oraz poddaje się go niezależnym testom, które obejmują walidację danych matematycznych, założeń oraz zastosowanego oprogramowania.”;

e)  ust. 11 lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)  dodatkowy czas, jaki byłby potrzebny do zabezpieczenia pozycji lub ryzyka związanego z pozycją poza horyzonty płynnościowe przypisane czynnikom ryzyka danej pozycji zgodnie z art. 325be;”;

51)  w art. 106 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„2.   Wymogi ust. 1 stosuje się bez uszczerbku dla wymogów mających zastosowanie do pozycji zabezpieczonej, która należy do portfela niehandlowego lub portfela handlowego, w stosownych przypadkach.

3.   Jeżeli instytucja zabezpiecza ekspozycję na ryzyko kredytowe zaliczoną do portfela niehandlowego lub ekspozycję na ryzyko kontrahenta przy użyciu kredytowego instrumentu pochodnego zaliczanego do portfela handlowego tej instytucji, tę pozycję w kredytowym instrumencie pochodnym uznaje się za wewnętrzny instrument zabezpieczający ekspozycję na ryzyko kredytowe zaliczoną do portfela niehandlowego lub ekspozycję na ryzyko kontrahenta do celów obliczenia kwot ekspozycji ważonych ryzykiem, o których mowa w art. 92 ust. 3 lit. a), w przypadku gdy instytucja zawrze z uznanym zewnętrznym dostawcą ochrony kolejną transakcję na kredytowym instrumencie pochodnym, która spełnia wymogi w zakresie ochrony kredytowej nierzeczywistej w portfelu niehandlowym i doskonale kompensuje ryzyko rynkowe wewnętrznego instrumentu zabezpieczającego.

Zarówno wewnętrzny instrument zabezpieczający uznany zgodnie z akapitem pierwszym, jak i kontrakt na kredytowy instrument pochodny zawarty z osobą trzecią włącza się do portfela handlowego do celów obliczenia wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego.”;

b)  dodaje się ust. 4, 5 i 6 w brzmieniu:

„4.   Jeżeli instytucja zabezpiecza ekspozycję na ryzyko cen akcji zaliczoną do portfela niehandlowego przy użyciu instrumentu pochodnego na akcje zaliczanego do portfela handlowego tej instytucji, tę pozycję w instrumencie pochodnym na akcje uznaje się za wewnętrzny instrument zabezpieczający ekspozycję na ryzyko cen akcji zaliczoną do portfela niehandlowego do celów obliczenia kwot ekspozycji ważonych ryzykiem, o których mowa w art. 92 ust. 3 lit. a), w przypadku gdy instytucja zawrze z uznanym zewnętrznym dostawcą ochrony kolejną transakcję na instrumencie pochodnym na akcje, która spełnia wymogi w zakresie ochrony kredytowej nierzeczywistej w portfelu niehandlowym i doskonale kompensuje ryzyko rynkowe wewnętrznego instrumentu zabezpieczającego.

Zarówno wewnętrzny instrument zabezpieczający uznany zgodnie z akapitem pierwszym, jak i kontrakt na instrument pochodny na akcje zawarty z osobą trzecią włącza się do portfela handlowego do celów obliczenia wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego.

5. Jeżeli instytucja zabezpiecza ekspozycje na ryzyko stopy procentowej zaliczane do portfela niehandlowego przy użyciu pozycji ryzyka stopy procentowej zaliczanej do portfela handlowego tej instytucji, pozycję tę uznaje się za wewnętrzny instrument zabezpieczający do celów oceny ryzyka stopy procentowej wynikającego z pozycji portfela niehandlowego zgodnie z art. 84 i 98 dyrektywy 2013/36/UE, w przypadku gdy spełnione są następujące warunki:

a)  pozycję przypisano jednostce odpowiadającej za handel ustanowionej zgodnie z art. 104b, której strategia działalności poświęcona jest wyłącznie zarządzaniu ryzykiem rynkowym wewnętrznych instrumentów zabezpieczających ekspozycję na ryzyko stopy procentowej oraz ograniczaniu tego ryzyka rynkowego. W tym celu ta jednostka odpowiadająca za handel może otworzyć inne pozycje ryzyka stopy procentowej z osobami trzecimi lub innymi jednostkami odpowiadającymi za handel danej instytucji, o ile te inne jednostki odpowiadające za handel doskonale kompensują ryzyko rynkowe tych innych pozycji ryzyka stopy procentowej poprzez otwarcie z osobami trzecimi pozycji ryzyka stopy procentowej o przeciwnym znaku;

b)  instytucja w pełni udokumentowała, w jaki sposób pozycja ogranicza ryzyko stopy procentowej wynikające z pozycji portfela niehandlowego do celów wymogów określonych w art. 84 i 98 dyrektywy 2013/36/UE.

6. Wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego wszystkich pozycji przypisanych jednostce odpowiadającej za handel, o której mowa w ust. 3 lit. a), lub otwartych przez tę jednostkę oblicza się niezależnie jako oddzielny portfel i dodaje się do wymogów w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do pozostałych pozycji portfela handlowego.”;

52)  art. 107 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Do celów niniejszego rozporządzenia ekspozycje wobec firmy inwestycyjnej z państwa trzeciego, instytucji kredytowej z państwa trzeciego i giełdy z państwa trzeciego traktuje się jako ekspozycje wobec instytucji wyłącznie wtedy, gdy państwo trzecie stosuje względem takiego podmiotu wymogi ostrożnościowe i nadzorcze, które są co najmniej równoważne wymogom stosowanym w Unii.”;

52a)  art. 117 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.  Ekspozycjom wobec następujących wielostronnych banków rozwoju przypisuje się wagę ryzyka równą 0 %:

a)  Międzynarodowy Bank Odbudowy i Rozwoju;

b)  Międzynarodowa Korporacja Finansowa;

c)  Międzyamerykański Bank Rozwoju;

d)  Azjatycki Bank Rozwoju;

e)  Afrykański Bank Rozwoju;

f)  Bank Rozwoju Rady Europy;

g)  Nordycki Bank Inwestycyjny;

h)  Karaibski Bank Rozwoju;

i)  Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju;

j)  Europejski Bank Inwestycyjny;

k)  Europejski Fundusz Inwestycyjny;

l)  Wielostronna Agencja Gwarancji Inwestycyjnych;

m)  międzynarodowy instrument finansowy na rzecz szczepień;

n)  Islamski Bank Rozwoju;

na)  Międzynarodowe Stowarzyszenie Rozwoju.

Do celów niniejszego ustępu Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, aby określić, z uwzględnieniem istniejących ocen równoważności regulacji, czy wielostronne banki rozwoju zawarte w wykazie w niniejszym ustępie spełniają wymogi w celu przypisania im wagi ryzyka równej 0 %.”;

52b)  w art. 123 dodaje się ustęp 3a w brzmieniu:

„Ekspozycjom z tytułu kredytów, które są zabezpieczone wypłatami pensji i emerytur oraz gwarantowane przez wszystkie z poniższych elementów:

(i)  obowiązkowe ubezpieczenie pokrywające ryzyko zgonu, niezdolności do pracy kredytobiorcy lub utraty przez niego pracy;

(ii)  bezpośrednie płatności potrącane przez pracodawcę lub fundusz emerytalny bezpośrednio z pensji lub emerytury dłużnika; oraz

(iii)  comiesięczne raty nie wyższe niż 35 % miesięcznej pensji netto lub emerytury netto,

przypisuje się wagę ryzyka równą 35 %.”;

52c)  art. 124 otrzymuje brzmienie:

  „1.  Ekspozycji lub jakiejkolwiek części ekspozycji w pełni zabezpieczonej hipoteką na nieruchomości przypisuje się wagę ryzyka równą 100 %, jeżeli nie zostały spełnione warunki na mocy art. 125 lub art. 126, z wyjątkiem jakiejkolwiek części ekspozycji, którą przypisano do innej kategorii ekspozycji. Części ekspozycji, która przekracza wartość hipoteki na nieruchomość, przypisuje się wagę ryzyka mającą zastosowanie do niezabezpieczonych ekspozycji danego kontrahenta.

Część ekspozycji traktowana jako w pełni zabezpieczona nieruchomością nie przekracza wysokości zabezpieczenia odpowiadającej wartości rynkowej lub – w państwach członkowskich, które ustanowiły w przepisach ustawowych lub wykonawczych surowe kryteria oceny bankowo-hipotecznej wartości nieruchomości – bankowo-hipotecznej wartości przedmiotowej nieruchomości.

2.  W oparciu o dane zebrane na podstawie art. 101 i o wszelkie inne odpowiednie wskaźniki właściwe organy okresowo i co najmniej raz w roku lub na żądanie wyznaczonego organu, zgodnie z art. 458 ust. 1, oceniają czy waga ryzyka równa 30 % dla ekspozycji zabezpieczonych hipotekami na nieruchomościach mieszkalnych, o których mowa w art. 125, i waga ryzyka równa 50 % dla ekspozycji zabezpieczonych na nieruchomościach komercyjnych, o których mowa w art. 126, znajdujących się na ich terytorium są właściwie oparte na:

a)  przypadkach strat dotyczących ekspozycji zabezpieczonych nieruchomościami;

b)  przyszłych tendencjach na rynkach nieruchomości.

Właściwe organy przekazują wyniki swoich ocen wyznaczonym organom.

3.  Jeżeli na podstawie oceny, o której mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, właściwy organ stwierdzi, że wagi ryzyka ustanowione w art. 125 ust. 2 lub art. 126 ust. 2 nie odzwierciedlają rzeczywistego ryzyka związanego z ekspozycjami w pełni zabezpieczonymi hipotekami na nieruchomościach mieszkalnych lub nieruchomościach komercyjnych zlokalizowanych w państwie członkowskim właściwego organu, organ ten zwiększa wagi ryzyka mające zastosowanie do tych ekspozycji lub nakłada bardziej rygorystyczne kryteria niż ustanowione w art. 125 ust. 2 lub art. 126 ust. 2.

Wyznaczony organ może zwrócić się do właściwego organu o przeprowadzenie oceny zgodnej z ust. 2 niniejszego artykułu. Wyznaczony organ może ustanowić wyższą wagę ryzyka lub surowsze kryteria niż wagi i kryteria ustanowione w przepisach art. 125 ust. 2 i art. 126 ust. 2, w przypadku gdy spełnione są wszystkie następujące warunki:

a)  wyznaczony organ zasięgnął opinii właściwego organu i ERRS na temat zmian;

b)  wyznaczony organ uważa, że niewdrożenie zmian wpłynęłoby w istotny sposób na obecną i przyszłą stabilność finansową w swoim państwie członkowskim. Właściwe organy konsultują się z EUNB oraz informują wyznaczony organ o dostosowaniach względem zastosowanych wag ryzyka i kryteriów.

Właściwy organ i wyznaczony organ powiadamiają EUNB i ERRS o wszelkich dostosowaniach względem zastosowanych wag ryzyka i kryteriów zgodnie z niniejszym ustępem.

EUNB i ERRS publikują wagi ryzyka i kryteria, które organy ustanowiły dla ekspozycji, o których mowa w art. 125, art. 126 i art. 199 ust. 1 lit. a).

4.  Do celów ust. 3 właściwe organy i wyznaczone organy mogą określać wagi ryzyka w następujących przedziałach:

a)  od 30 % do 150 % dla ekspozycji zabezpieczonych hipoteką na nieruchomości mieszkalnej;

b)  od 50 % do 150 % dla ekspozycji zabezpieczonych hipoteką na nieruchomości komercyjnej.

4a.  Jeżeli właściwy organ lub wyznaczony organ ustali wyższe wagi ryzyka lub bardziej rygorystyczne kryteria zgodnie z ust. 3, instytucjom przysługuje 6-miesięczny okres przejściowy przed zastosowaniem nowych wag ryzyka. Instytucje stosują wyższe wagi ryzyka lub bardziej rygorystyczne kryteria, w stosownych przypadkach, do wszystkich odpowiednich ekspozycji zabezpieczonych hipotekami na nieruchomościach komercyjnych i mieszkalnych znajdujących się w tym państwie członkowskim.

4b.  EUNB we współpracy z ERRS opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia surowych kryteriów oceny wartości bankowo-hipotecznej, o której mowa w ust. 1, oraz warunków, o których mowa w ust. 2 i które właściwe organy uwzględniają przy określaniu wyższych wag ryzyka.

EUNB przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia 31 grudnia 2019 r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

5.  Instytucje jednego państwa członkowskiego stosują wagi ryzyka i kryteria określone przez organy innego państwa członkowskiego w odniesieniu do ekspozycji zabezpieczonych hipotekami na nieruchomościach komercyjnych i mieszkalnych znajdujących się w tym innym państwie członkowskim.”;

52d)  art. 125 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 125

Ekspozycje w pełni i całkowicie zabezpieczone hipoteką na nieruchomości mieszkalnej

1.   O ile właściwe organy nie zadecydowały inaczej zgodnie z art. 124 ust. 2, ekspozycje w pełni i całkowicie zabezpieczone hipoteką na nieruchomości mieszkalnej traktuje się w następujący sposób:

a)   ekspozycjom lub dowolnym częściom ekspozycji w pełni i całkowicie zabezpieczonym hipoteką na nieruchomości mieszkalnej, która jest lub będzie zamieszkana lub przeznaczona pod wynajem przez właściciela lub – w przypadku przedsiębiorstw inwestowania indywidualnego – właściciela rzeczywistego, przypisuje się wagę ryzyka równą 30 %;

b)   ekspozycjom wobec leasingobiorcy z tytułu transakcji leasingu dotyczących nieruchomości mieszkalnych, w których instytucja występuje jako leasingodawca, a leasingobiorca ma prawo zakupu, przypisuje się wagę ryzyka 35 %, pod warunkiem że ekspozycja instytucji jest w pełni i całkowicie zabezpieczona prawem własności instytucji do tej nieruchomości.

2.   Instytucje uznają ekspozycję lub dowolną część ekspozycji jako w pełni i całkowicie zabezpieczoną do celów ust. 1 wyłącznie wtedy, gdy spełnione są następujące warunki:

a)   wartość nieruchomości nie zależy zasadniczo od jakości kredytowej kredytobiorcy. Instytucje mogą wykluczyć sytuacje, w których czynniki czysto makroekonomiczne wpływają zarówno na wartość nieruchomości, jak i na spłatę należności przez kredytobiorcę, z procesu określania istotności takiej zależności;

b)   ryzyko kredytobiorcy nie zależy zasadniczo od przychodów generowanych przez nieruchomość lub projekt budowlany stanowiące przedmiot zabezpieczenia, ale od zdolności kredytobiorcy do spłaty zobowiązania z innych źródeł, a w konsekwencji spłata kredytu nie zależy zasadniczo od przepływu środków pieniężnych generowanego przez nieruchomość służącą jako zabezpieczenie. W przypadku tych innych źródeł instytucje określają maksymalne wskaźniki wartości kredytu do dochodu w ramach ich polityki kredytowej i przy przyznawaniu kredytu uzyskują właściwe dowody potwierdzające odpowiednie przychody;

c)  spełnione są wymogi określone w art. 208 oraz zasady wyceny określone w art. 229 ust. 1;

d)  o ile nie określono inaczej zgodnie z art. 124 ust. 2, część kredytu, której przypisano wagę ryzyka równą 30 %, nie przekracza 75 % wartości rynkowej przedmiotowej nieruchomości lub 75 % bankowo-hipotecznej wartości przedmiotowej nieruchomości w państwach członkowskich, które ustanowiły w przepisach ustawowych lub wykonawczych surowe kryteria oceny bankowo-hipotecznej wartości nieruchomości.

3.  Instytucje mogą odstąpić od stosowania ust. 2 lit. b) w przypadku ekspozycji w pełni i całkowicie zabezpieczonych hipoteką na nieruchomości mieszkalnej, która znajduje się na terytorium państwa członkowskiego, jeżeli właściwy organ tego państwa członkowskiego opublikował dowody wykazujące, że na tym terytorium znajduje się dobrze rozwinięty i ugruntowany rynek nieruchomości mieszkalnych, a wskaźniki strat nie przekraczają następujących limitów:

a)  straty z tytułu udzielonych kredytów zabezpieczonych nieruchomościami mieszkalnymi do 80 % wartości rynkowej lub 80 % bankowo-hipotecznej wartości nieruchomości, o ile nie zadecydowano inaczej w art. 124 ust. 2, nie przekraczają w żadnym roku 0,3 % wartości niespłaconych kredytów zabezpieczonych nieruchomością mieszkalną;

b)  całkowite straty z tytułu udzielonych kredytów zabezpieczonych nieruchomościami mieszkalnymi nie przekraczają w żadnym roku 0,5 % wartości niespłaconych kredytów zabezpieczonych nieruchomością mieszkalną.

4.   Jeżeli w danym roku nie jest spełniony jeden z limitów wymienionych w ust. 3, nie ma możliwości stosowania ust. 3, zastosowanie ma natomiast warunek zawarty w ust. 2 lit. b) do momentu, gdy warunki określone w ust. 3 zostaną spełnione w kolejnym roku.”;

53)  art. 128 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1. Instytucje przypisują wagę ryzyka równą 150 % ekspozycjom, które są związane ze szczególnie wysokim ryzykiem.

2. Do celów niniejszego artykułu instytucje traktują finansowanie nieruchomości spekulacyjnych jako ekspozycje związane ze szczególnie wysokim ryzykiem.”;

54)  art. 132 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 132 Wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ekspozycji w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania

1.  Instytucje obliczają kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do swoich ekspozycji w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania poprzez pomnożenie kwoty ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do ekspozycji przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, obliczonej zgodnie z metodami, o których mowa w ust. 2 akapit pierwszy, przez odsetek jednostek uczestnictwa lub udziałów posiadanych przez te instytucje.

2.  Jeżeli spełnione są warunki określone w ust. 3, instytucje mogą stosować metodę pełnego przeglądu zgodnie z art. 132a ust. 1 lub metodę opartą na uprawnieniach zgodnie z art. 132a ust. 2.

Z zastrzeżeniem art. 132b ust. 2 instytucje, które nie stosują metody pełnego przeglądu lub metody opartej na uprawnieniach, przypisują wagę ryzyka równą 1 250 % (»metoda rezerwowa«) swoim ekspozycjom w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania.

Instytucje mogą obliczać kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do swoich ekspozycji w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania, stosując kombinację metod, o których mowa w niniejszym ustępie, o ile spełnione są warunki stosowania tych metod.

3.  Instytucje mogą określać kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do ekspozycji przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania zgodnie z metodami określonymi w art. 132a, jeżeli spełnione są wszystkie następujące warunki:

a)  przedsiębiorstwem zbiorowego inwestowania jest jeden z następujących podmiotów:

(i)  przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) objęte dyrektywą 2009/65/WE;

(ii)  AFI z UE zarządzany przez ZAFI z UE zarejestrowanego zgodnie z art. 3 ust. 3 dyrektywy 2011/61/UE;

(iii)  AFI zarządzany przez ZAFI z UE posiadającego zezwolenie zgodnie z art. 6 dyrektywy 2011/61/UE;

(iv)  AFI zarządzany przez ZAFI spoza UE posiadającego zezwolenie zgodnie art. 37 dyrektywy 2011/61/UE;

(v)  AFI spoza UE zarządzany przez ZAFI spoza UE i wprowadzany do obrotu zgodnie z art. 42 dyrektywy 2011/61/UE;

b)  prospekt emisyjny przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania lub równoważny dokument zawiera następujące elementy:

(i)  kategorie aktywów, do inwestowania w które przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania jest upoważnione;

(ii)  jeżeli zastosowanie mają limity inwestycyjne – odpowiednie limity i metody ich obliczania;

c)  sprawozdawczość przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania wobec instytucji spełnia następujące wymogi:

(i)  sprawozdania z działalności przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania są składane co najmniej tak często jak sprawozdania z działalności instytucji;

(ii)  poziom szczegółowości informacji finansowych umożliwia instytucji obliczenie kwoty ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania zgodnie z metodą wybraną przez instytucję;

(iii)  jeżeli instytucja stosuje metodę pełnego przeglądu, informacje o ekspozycjach bazowych są weryfikowane przez niezależną osobę trzecią.

4.  Instytucje, które nie posiadają danych lub informacji wystarczających do obliczenia kwoty ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do ekspozycji przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania zgodnie z metodami określonymi w art. 132a, mogą opierać się na obliczeniach przeprowadzonych przez osobę trzecią, o ile spełnione są wszystkie następujące warunki:

a)  osobą trzecią jest jeden z następujących podmiotów:

(i)  instytucja przyjmująca depozyty lub przyjmująca depozyty instytucja finansowa przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, pod warunkiem że przedsiębiorstwo to inwestuje wyłącznie w papiery wartościowe i deponuje wszystkie papiery wartościowe w tej instytucji przyjmującej depozyty lub przyjmującej depozyty instytucji finansowej;

(ii)  w przypadku przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania nieobjętych ppkt (i) – przedsiębiorstwo zarządzające przedsiębiorstwem zbiorowego inwestowania, pod warunkiem że spełnia ono warunek określony w ust. 3 lit. a);

b)  osoba trzecia przeprowadza obliczenia zgodnie z metodami określonymi, stosownie do przypadku, w art. 132a ust. 1, 2 i 3;

c)  poprawność obliczeń przeprowadzonych przez osobę trzecią potwierdził audytor zewnętrzny.

Instytucje, które opierają się na obliczeniach przeprowadzonych przez osobę trzecią, mnożą kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do ekspozycji przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania wynikającą z tych obliczeń przez współczynnik wynoszący 1,2, jeżeli instytucje nie dysponują danymi lub informacjami potrzebnymi do powielania obliczeń.

5  Jeżeli instytucja stosuje metody, o których mowa w art. 132a, do celów obliczania kwoty ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do ekspozycji przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania (»przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania poziomu 1«), a którakolwiek z ekspozycji bazowych przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania poziomu 1 jest ekspozycją w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w innym przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania (»przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania poziomu 2«), kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do ekspozycji przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania poziomu 2 można obliczyć za pomocą dowolnej z trzech metod opisanych w ust. 2. Instytucja może stosować metodę pełnego przeglądu do obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem w odniesieniu do ekspozycji przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania na poziomie 3 i na jakimkolwiek kolejnym poziomie wyłącznie wtedy, gdy zastosowała tę metodę do obliczeń na poprzednim poziomie. W każdym innym scenariuszu instytucja musi stosować metodę rezerwową.

6.  Kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do ekspozycji przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania obliczoną zgodnie z metodą pełnego przeglądu i metodą opartą na uprawnieniach ogranicza się do ważonej ryzykiem kwoty ekspozycji tego przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania obliczonej zgodnie z metodą rezerwową.

7.  Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 instytucje stosujące metodę pełnego przeglądu zgodnie z art. 132a ust. 1 mogą obliczać kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do swoich ekspozycji w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania poprzez pomnożenie wartości ekspozycji wynikających z tych ekspozycji obliczonych zgodnie z art. 111 przez wagę ryzyka (RWi*) obliczoną zgodnie ze wzorem przedstawionym w art. 132c, o ile spełnione są następujące warunki:

a)  instytucje mierzą wartość posiadanych jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania według kosztu historycznego, podczas gdy wartość aktywów bazowych odnośnego przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania mierzyłyby według wartości godziwej, gdyby stosowały metodę pełnego przeglądu;

b)  zmiana wartości rynkowej jednostek uczestnictwa lub udziałów, w odniesieniu do których instytucje mierzą wartość według kosztu historycznego, nie zmienia ani kwoty funduszy własnych instytucji ani wartości ekspozycji związanej z tymi posiadanymi jednostkami uczestnictwa lub udziałami.

8.  W przypadku pozabilansowych zobowiązań minimalnych dotyczących wartości, które stanowią zobowiązanie do pokrycia inwestycji w jednostkach uczestnictwa lub udziałach w co najmniej jednym przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania, jeżeli wartość rynkowa ekspozycji bazowej przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania spada poniżej określonego współczynnika, do określenia wartości ekspozycji stosuje się współczynnik konwersji równy 20 %, jeżeli:

(i)  bieżąca wartość rynkowa ekspozycji bazowych przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania obejmuje lub przekracza wartość bieżącą progu oraz

(ii)  jeżeli instytucja lub inne przedsiębiorstwo objęte tym samym zakresem konsolidacji mogą mieć wpływ na skład ekspozycji bazowych przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w celu ograniczenia możliwości dalszego zmniejszania nadwyżki lub w zakresie, w jakim instytucja uzależniła swoją gwarancję od stosowania przez przedsiębiorstwo lub przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania wytycznych, które będą miały taki sam skutek co ograniczenie możliwości dalszego zmniejszania nadwyżki.”;

55)  dodaje się art. 132a w brzmieniu:

„Artykuł 132a Metody obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania

1.  Jeżeli warunki określone w art. 132 ust. 3 są spełnione, instytucje, które posiadają wystarczające informacje o poszczególnych ekspozycjach bazowych przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, dokonują pełnego przeglądu tych ekspozycji, aby obliczyć kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, ważąc ryzykiem wszystkie ekspozycje bazowe przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w taki sposób, jakby znajdowały się one bezpośrednio w posiadaniu tych instytucji.

2.  Jeżeli warunki określone w art. 132 ust. 3 są spełnione, instytucje, które nie posiadają wystarczających informacji o poszczególnych ekspozycjach bazowych przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, by zastosować metodę pełnego przeglądu, mogą obliczyć kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do tych ekspozycji zgodnie z granicami określonymi w uprawnieniach przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania oraz w odpowiednich przepisach.

Do celów akapitu pierwszego instytucje przeprowadzają obliczenia przy założeniu, że przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania w pierwszej kolejności doprowadza do powstania ekspozycji w największym zakresie dozwolonym w ramach jego uprawnień lub odpowiednich przepisów w odniesieniu do tych ekspozycji, które wiążą się z najwyższym wymogiem w zakresie funduszy własnych, następnie zaś kontynuuje doprowadzanie do powstania ekspozycji w porządku malejącym aż do osiągnięcia maksymalnego łącznego limitu ekspozycji.

Instytucje przeprowadzają obliczenia, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z metodami określonymi w niniejszym rozdziale, w rozdziale 5 niniejszego tytułu oraz w rozdziale 6 sekcje 3, 4 lub 5 niniejszego tytułu.

W ramach tych obliczeń instytucje zakładają, że przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania zwiększa dźwignię do maksymalnego poziomu na podstawie swojego upoważnienia lub odpowiednich przepisów, w stosownych przypadkach.

3.  Na zasadzie odstępstwa od art. 92 ust. 3 lit. d) instytucje, które obliczają kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do ekspozycji przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania zgodnie z ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, mogą zastąpić wymóg w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka związanego z korektą wyceny kredytowej ekspozycji z tytułu instrumentów pochodnych tego przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania kwotą równą 50 % wartości tych ekspozycji obliczonej zgodnie z rozdziałem 6 sekcja 3, 4 lub 5 niniejszego tytułu, stosownie do przypadku.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego instytucja może wyłączyć z obliczania wymogu w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka związanego z korektą wyceny kredytowej ekspozycje z tytułu instrumentów pochodnych, które to ekspozycje nie podlegałyby temu wymogowi, gdyby zostały utworzone bezpośrednio przez instytucje.

4.  EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia, w jaki sposób instytucje powinny obliczać kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem, o której mowa w ust. 2, gdy nie są dostępne żadne parametry wejściowe wymagane na potrzeby tego obliczenia.

EUNB przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [dziewięć miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.”;

56)  dodaje się art. 132b w brzmieniu:

„Artykuł 132bWyłączenia z metod obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania

1.  Instytucje wyłączają z obliczeń, o których mowa w art. 132, instrumenty w kapitale podstawowym Tier I, instrumenty dodatkowe w Tier I i instrumenty w Tier II posiadane przez przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania, które to instrumenty muszą być odliczone zgodnie z odpowiednio art. 36 ust. 1, art. 56 i art. 66.

2.  Instytucje mogą wyłączyć z obliczeń, o których mowa w art. 132, ekspozycje w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania w rozumieniu art. 150 ust. 1 lit. g) i h), a zamiast tego stosować do tych ekspozycji metodę określoną w art. 133.”;

56a)  dodaje się art. 132c w brzmieniu:

„Artykuł 132cSposób traktowania ekspozycji pozabilansowych wobec przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania

Instytucje obliczają kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do swoich pozycji pozabilansowych mogących przekształcić się w ekspozycje w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania poprzez pomnożenie wartości ekspozycji wynikających z tych ekspozycji, obliczonych zgodnie z art. 111, przez następującą wagę ryzyka (RWi*):

a)  dla wszystkich ekspozycji, w odniesieniu do których instytucje stosują jedną z metod określonych w art. 132a:

 

gdzie:

i = indeks oznaczający przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania:

RW= kwota obliczona zgodnie z art. 132a;

= wartości ekspozycji wynikająca z ekspozycji indeksu przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania;

= wartość księgowa aktywów indeksu przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania;

 

b)  w przypadku wszystkich innych ekspozycji ”;

57)  art. 152 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 152 Sposób traktowania ekspozycji w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania

1.  Instytucje obliczają kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem w odniesieniu do swoich ekspozycji w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania poprzez pomnożenie kwoty ekspozycji ważonej ryzykiem przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, obliczonej zgodnie z metodami określonymi w niniejszym artykule, przez odsetek jednostek uczestnictwa lub udziałów posiadanych przez te instytucje.

2.  Jeżeli warunki określone w art. 132 ust. 3 są spełnione, instytucje, które posiadają wystarczające informacje o poszczególnych ekspozycjach bazowych przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, dokonują pełnego przeglądu tych ekspozycji bazowych, aby obliczyć kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, ważąc ryzykiem wszystkie ekspozycje bazowe przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w taki sposób, jakby znajdowały się one bezpośrednio w posiadaniu tych instytucji.

3.  Na zasadzie odstępstwa od art. 92 ust. 3 lit. d) instytucje, które obliczają kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania zgodnie z ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, mogą zastąpić wymóg w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka związanego z korektą wyceny kredytowej ekspozycji z tytułu instrumentów pochodnych tego przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania kwotą równą 50 % wartości tych ekspozycji obliczonej zgodnie z rozdziałem 6 sekcje 3, 4 lub 5 niniejszego tytułu, stosownie do przypadku.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego instytucja może wyłączyć z obliczania wymogu w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka związanego z korektą wyceny kredytowej ekspozycje z tytułu instrumentów pochodnych, które to ekspozycje nie podlegałyby temu wymogowi, gdyby zostały utworzone bezpośrednio przez instytucje.

4.  Instytucje, które stosują metodę pełnego przeglądu zgodnie z ust. 2 i 3 oraz które spełniają warunki stałego stosowania w niepełnym zakresie zgodnie z art. 150 lub które nie spełniają warunków pozwalających na stosowanie metod określonych w niniejszym rozdziale w odniesieniu do wszystkich lub niektórych ekspozycji bazowych przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, obliczają kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem oraz kwoty oczekiwanych strat zgodnie z następującymi zasadami:

a)  w przypadku ekspozycji należących do kategorii ekspozycji kapitałowych, o której mowa w art. 147 ust. 2 lit. e), instytucje stosują uproszczoną metodę ważenia ryzykiem określoną w art. 155 ust. 2;

b)  w przypadku ekspozycji należących do kategorii ekspozycji sekurytyzacyjnych instytucje stosują metodę ratingów zewnętrznych określoną w art. 261;

c)  w przypadku wszystkich innych ekspozycji bazowych instytucje stosują metodę standardową określoną w rozdziale 2 niniejszego tytułu.

Jeżeli do celów akapitu pierwszego lit. a) instytucja nie jest w stanie dokonać rozróżnienia między ekspozycjami z tytułu niepublicznych instrumentów kapitałowych, giełdowymi ekspozycjami kapitałowymi i innymi ekspozycjami kapitałowymi, instytucja traktuje takie ekspozycje jako inne ekspozycje kapitałowe.

5.  Jeżeli warunki określone w art. 132 ust. 3 są spełnione, instytucje, które nie posiadają wystarczających informacji o poszczególnych ekspozycjach bazowych przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, mogą obliczyć kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do tych ekspozycji zgodnie z metodą opartą na uprawnieniach określoną w art. 132a ust. 2. W przypadku ekspozycji wymienionych w ust. 4 lit. a), b) i c) niniejszego artykułu instytucje stosują jednak metody określone w tych literach.

6.  Z zastrzeżeniem art. 132b ust. 2 instytucje, które nie stosują metody pełnego przeglądu zgodnie z ust. 2 i 3 niniejszego artykułu ani metody opartej na uprawnieniach zgodnie z ust. 5 niniejszego artykułu, stosują metodę rezerwową, o której mowa w art. 132 ust. 2.

7.  Instytucje, które nie posiadają danych lub informacji wystarczających do obliczenia kwoty ważonej ryzykiem ekspozycji przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania zgodnie z metodami określonymi w ust. 2, 3, 4 i 5, mogą opierać się na obliczeniach przeprowadzonych przez osobę trzecią, o ile spełnione są wszystkie następujące warunki:

a)  osobą trzecią jest jeden z następujących podmiotów:

(i)  instytucja przyjmująca depozyty lub przyjmująca depozyty instytucja finansowa przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, pod warunkiem że przedsiębiorstwo to inwestuje wyłącznie w papiery wartościowe i deponuje wszystkie papiery wartościowe w tej instytucji przyjmującej depozyty lub przyjmującej depozyty instytucji finansowej;

(ii)  w przypadku przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania nieobjętych ppkt (i) – przedsiębiorstwo zarządzające przedsiębiorstwem zbiorowego inwestowania, pod warunkiem że spełnia ono kryteria określone w art. 132 ust. 3 lit. a);

b)  w przypadku ekspozycji innych niż wymienione w ust. 4 lit. a), b) i c) – osoba trzecia przeprowadza obliczenia zgodnie z metodą określoną w art. 132a ust. 1;

c)  w przypadku ekspozycji wymienionych w ust. 4 lit. a), b) i c) – osoba trzecia przeprowadza obliczenia zgodnie z metodami określonymi w tych literach;

d)  poprawność obliczeń przeprowadzonych przez osobę trzecią potwierdził audytor zewnętrzny.

Instytucje, które opierają się na obliczeniach przeprowadzonych przez osobę trzecią, mnożą kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem w odniesieniu do ekspozycji przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania wynikające z tych obliczeń przez współczynnik wynoszący 1,2, jeżeli nie dysponują one danymi lub informacjami potrzebnymi do replikowania obliczeń.

8.  Do celów niniejszego artykułu stosuje się przepisy art. 132 ust. 5 i 6 oraz art. 132b.”;

57a)  Art. 164 ust. 5, 6 i 7 otrzymują brzmienie:

„5.  W oparciu o dane zebrane na podstawie art. 101 oraz wszelkie inne stosowne wskaźniki i z uwzględnieniem przyszłych trendów na rynkach nieruchomości, właściwe organy okresowo i co najmniej raz w roku lub na żądanie wyznaczonego organu, zgodnie z art. 458 ust. 1, oceniają, czy minimalne wartości LGD, o których mowa w ust. 4 niniejszego artykułu, oraz wartości LGD ekspozycji wobec przedsiębiorstw zabezpieczonych nieruchomościami są odpowiednie dla ekspozycji zabezpieczonych hipotekami na nieruchomościach mieszkalnych lub komercyjnych znajdujących się na terytorium objętym ich kompetencją.

Właściwe organy przekażą wyniki swoich ocen wyznaczonym organom.

Jeśli na podstawie oceny, o której mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, właściwy organ stwierdzi, że minimalne wartości LGD, o których mowa w ust. 4 niniejszego artykułu, lub wartości LGD ekspozycji wobec przedsiębiorstw zabezpieczonych nieruchomościami nie są odpowiednie, ustanawia wyższe minimalne wartości LGD dla takich ekspozycji na swoim terytorium. Takie wyższe minimalne wartości mogą być także stosowane na poziomie jednego lub kilku segmentów ekspozycji związanych z nieruchomościami zlokalizowanymi na jednej lub kilku częściach ich terytorium.

Wyznaczony organ może zwrócić się do właściwego organu o przeprowadzenie oceny zgodnej z ust. 2 niniejszego artykułu. Wyznaczony organ może ustanowić wyższe minimalne wartości LGD, jeśli spełnione są wszystkie poniższe warunki:

a)  wyznaczony organ zasięgnął opinii właściwego organu i ERRS na temat zmian;

b)  wyznaczony organ uważa, że niewdrożenie zmian wpłynęłoby w istotny sposób na obecną i przyszłą stabilność finansową w swoim państwie członkowskim.

Właściwe organy powiadamiają EUNB i wyznaczony organ o wszelkich zmianach, jakie wprowadzają w minimalnych wartościach LGD zgodnie z akapitem drugim, a EUNB publikuje stosowne wartości LGD.

Wyznaczone organy powiadamiają ERRS o wszelkich zmianach, jakie wprowadzają w minimalnych wartościach LGD zgodnie z akapitem drugim, a ERRS publikuje stosowne wartości LGD.

6.  EUNB we współpracy z ERRS opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia warunków, jakie właściwe organy uwzględniają przy ocenie odpowiedniości wartości LGD w ramach oceny, o której mowa w ust. 5.

EUNB przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia 31 grudnia 2019 r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

7.  Instytucje jednego państwa członkowskiego stosują wyższe wartości minimalne LGD określone przez właściwe organy innego państwa członkowskiego zgodnie z ust. 5 w odniesieniu do wszystkich odpowiednich ekspozycji znajdujących się w tym drugim państwie członkowskim.”;

57b)  W art. 181 ust. 1 po lit. a) dodaje się następującą literę:

„aa) Na zasadzie uzupełnienia lit. a) niniejszego ustępu w przypadku zbywania na dużą skalę instytucja może dostosować szacowane wartości LGD przez częściowe lub całkowite zrównoważenie wpływu takiego zbycia na szacowane wartości LGD. Jeżeli instytucja zdecyduje się wnioskować o takie dostosowanie, informuje właściwy organ o zakresie, zawartości i terminie takiego zbywania. Jeżeli właściwy organ dojdzie do wniosku, że dostosowanie w rozumieniu niniejszego ustępu nie dotyczy masowego zbywania, w ciągu maksymalnie 30 dni od zawiadomienia decyduje, że instytucja zawiadamiająca nie może zastosować dostosowania. W takim przypadku właściwy organ informuje o tej decyzji bezpośrednio instytucję zawiadamiającą.

Przepis określony w akapicie pierwszym ma zastosowanie w okresie od dnia 23 listopada 2016 r. do dnia [data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia + 5 lat]”;

58)  art. 201 ust. 1 lit. h) otrzymuje brzmienie:

„h) kwalifikujący się kontrahenci centralni.”;

59)  dodaje się art. 204a w brzmieniu:

„Artykuł 204a Uznane rodzaje instrumentów pochodnych na akcje

1.  Instytucje mogą wykorzystywać instrumenty pochodne na akcje, które są swapami przychodu całkowitego lub które mają podobne do nich właściwości ekonomiczne, jako uznaną ochronę kredytową wyłącznie w celu stosowania wewnętrznych instrumentów zabezpieczających.

Jeżeli instytucja nabywa ochronę kredytową poprzez swap przychodu całkowitego i księguje płatności netto otrzymane z tytułu swapu jako przychody netto, ale nie księguje zrównoważenia zmniejszenia wartości zabezpieczonych aktywów poprzez obniżenie wartości godziwej lub zwiększenie rezerw, taka ochrona kredytowa nie kwalifikuje się jako uznana ochrona kredytowa.

2.  Jeżeli instytucja wykorzystuje wewnętrzny instrument zabezpieczający, stosując instrument pochodny na akcje, warunkiem zakwalifikowania wewnętrznego instrumentu zabezpieczającego jako uznanej ochrony kredytowej do celów niniejszego rozdziału jest dokonanie transferu ryzyka kredytowego, przeniesionego do portfela handlowego, na rzecz osoby trzeciej lub osób trzecich.

Jeżeli wewnętrzny instrument zabezpieczający został zastosowany zgodnie z akapitem pierwszym, a wymogi określone w niniejszym rozdziale zostały spełnione, do obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem oraz kwot oczekiwanej straty, w przypadku gdy zostają one objęte ochroną kredytową nierzeczywistą, instytucje stosują zasady ustanowione w sekcjach 4–6 niniejszego rozdziału.”;

60)  w art. 223 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 3 akapit ostatni otrzymuje brzmienie:

„W przypadku transakcji na instrumentach pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym instytucje stosujące metodę określoną w rozdziale 6 sekcja 6 obliczają EVA (wartość ekspozycji skorygowaną o współczynnik zmienności) według następującego wzoru:

.”.

b)  ust. 5 akapit ostatni otrzymuje brzmienie:

„W przypadku transakcji na instrumentach pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym instytucje stosujące metody określone w rozdziale 6 sekcje 3, 4 i 5 niniejszego tytułu uwzględniają efekty ograniczenia ryzyka wynikające z zabezpieczenia zgodnie z przepisami określonymi w tych sekcjach, stosownie do przypadku.”;

60a)  art. 247 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.  W drodze odstępstwa od ust. 2 uznani dostawcy ochrony kredytowej nierzeczywistej określeni w art. 201 ust. 1 lit. b)–h), z wyjątkiem kwalifikujących się kontrahentów centralnych, posiadają ocenę kredytową uznanej ECAI, w przypadku której przypisano stopień jakości kredytowej równy lub wyższy niż 3 zgodnie z art. 136 i która posiadała stopień jakości kredytowej równy co najmniej 2 w chwili pierwszego uznania ochrony kredytowej. Instytucje posiadające zezwolenie na stosowanie metody IRB do ekspozycji bezpośredniej wobec dostawcy ochrony mogą oceniać uznawalność zgodnie ze zdaniem pierwszym na podstawie równoważności między PD dotyczącym dostawcy ochrony a PD związanym ze stopniami jakości kredytowej, o których mowa w art. 136.”;

61)  art. 272 pkt 6 i 12 otrzymują brzmienie:

„6) »pakiet zabezpieczający« oznacza grupę transakcji w ramach pojedynczego pakietu kompensowania, w przypadku której dozwolone jest pełne lub częściowe kompensowanie w celu określenia potencjalnej przyszłej ekspozycji według metod określonych w sekcji 3 lub 4 niniejszego rozdziału;

12) »bieżąca wartość rynkowa« (»CMV«) oznacza do celów sekcji 3–5 niniejszego rozdziału wartość rynkową netto wszystkich transakcji w ramach pakietu kompensowania przed posiadaniem lub przekazaniem jakiegokolwiek zabezpieczenia, gdzie przy obliczaniu bieżącej wartości rynkowej kompensuje się dodatnie i ujemne wartości rynkowe;”;

62)  w art. 272 dodaje się pkt 7a i 12a w brzmieniu:

„7a) » umowa o jednostronne dostarczenie zabezpieczenia« oznacza umowę o dostarczenie zabezpieczenia, zgodnie z którą instytucja ma obowiązek przekazać zmienne depozyty zabezpieczające kontrahentowi, ale nie jest uprawniona do otrzymania zmiennego depozytu zabezpieczającego od tego kontrahenta lub odwrotnie;”.

„12) » wartość niezależnego zabezpieczenia netto« oznacza sumę wartości netto zabezpieczenia skorygowanej o współczynnik zmienności, które jest otrzymywane lub przekazywane, w stosownych przypadkach, do pakietu kompensowania innego niż zmienny depozyt zabezpieczający;”;

63)  w art. 273 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.  Instytucje obliczają wartość ekspozycji dla umów wymienionych w załączniku II na podstawie jednej z metod określonych w sekcjach 3–6 niniejszego rozdziału zgodnie z niniejszym artykułem.

Instytucja, która nie spełnia warunków określonych w art. 273a ust. 2, nie może stosować metody określonej w sekcji 4 niniejszego rozdziału. Instytucja, która nie spełnia warunków określonych w art. 273a ust. 3, nie może stosować metody określonej w sekcji 5 niniejszego rozdziału.

Instytucja nie może stosować metody określonej w sekcji 5 niniejszego rozdziału do określenia wartości ekspozycji dla umów wymienionych w pkt 3 załącznika II.

Instytucje mogą stosować łącznie metody określone w sekcjach 3–6 niniejszego rozdziału na stałe w ramach określonej grupy. Pojedyncza instytucja nie może na stałe stosować łącznie metod określonych w sekcjach 3–6 niniejszego rozdziału.”;

b)  ust. 6, 7, 8 i 9 otrzymują brzmienie:

„6. Zgodnie z wszystkimi metodami określonymi w sekcjach 3–6 niniejszego rozdziału wartość ekspozycji dla danego kontrahenta jest równa sumie wartości ekspozycji obliczonej dla każdego pakietu kompensowania z udziałem takiego kontrahenta.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego, jeżeli jedna umowa o dostarczenie zabezpieczenia stosuje się do wielu pakietów kompensowania z udziałem tego kontrahenta, a instytucja stosuje jedną z metod określonych w sekcjach 3 i 6 niniejszego rozdziału do obliczania wartości ekspozycji tych pakietów kompensowania, wartość ekspozycji oblicza się zgodnie z tą sekcją.

W odniesieniu do danego kontrahenta wartość ekspozycji dla danego pakietu kompensowania instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym wymienionych w załączniku II obliczana zgodnie z niniejszym rozdziałem jest równa większej z dwóch następujących wartości: zera albo różnicy między sumą wartości ekspozycji z wszystkich pakietów kompensowania z udziałem danego kontrahenta i sumą wartości korekty wyceny kredytowej dla tego kontrahenta uznawanej przez daną instytucję jako poniesiony odpis aktualizujący wartość. Korekty wyceny kredytowej oblicza się, nie uwzględniając żadnej korekty z tytułu kompensowania wartości obciążenia przypisanej własnemu ryzyku kredytowemu danej firmy, które już zostało wykluczone z funduszy własnych zgodnie z art. 33 ust. 1 lit. c).

7. Przy obliczaniu wartości ekspozycji zgodnie z metodami określonymi w sekcjach 3–5 niniejszego rozdziału instytucje mogą traktować dwa doskonale dopasowane kontrakty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym objęte tą samą umową o kompensowaniu zobowiązań jako pojedynczy kontrakt z referencyjną kwotą główną wynoszącą zero.

Do celów akapitu pierwszego dwa kontrakty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym są doskonale dopasowane, gdy spełniają wszystkie następujące warunki:

a)  ich pozycje ryzyka są przeciwne;

b)  ich cechy, z wyjątkiem daty zawarcia transakcji, są identyczne;

c)  przepływy pieniężne w ich ramach w pełni się kompensują wzajemnie.

8. Instytucje określają wartość ekspozycji w odniesieniu do ekspozycji z tytułu transakcji z długim terminem rozliczenia z wykorzystaniem dowolnej z metod określonych w sekcjach 3–6 niniejszego rozdziału, niezależnie od tego, którą metodę dana instytucja wybrała dla instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym oraz transakcji odkupu, transakcji udzielania lub zaciągania pożyczek papierów wartościowych lub towarów oraz transakcji z obowiązkiem uzupełnienia zabezpieczenia kredytowego. Przy obliczaniu wymogów w zakresie funduszy własnych dla transakcji z długim terminem rozliczenia instytucja korzystająca z metody określonej w rozdziale 3 może na stałe przypisać takim transakcjom wagi ryzyka zgodne z metodą określoną w rozdziale 2 niezależnie od istotności tych pozycji.

9. W przypadku metod określonych w sekcjach 3–6 niniejszego rozdziału instytucje traktują transakcje, w których stwierdzono szczególne ryzyko korelacji, zgodnie z art. 291.”;

64)  dodaje się art. 273a i 273b w brzmieniu:

„Artykuł 273aWarunki stosowania uproszczonych metod obliczania wartości ekspozycji

1.  Instytucja może obliczyć wartość ekspozycji pozycji w instrumentach pochodnych zgodnie z metodą określoną w sekcji 4, pod warunkiem że zgodnie z przeprowadzaną co miesiąc oceną wielkość prowadzonej przez nią działalności bilansowej i pozabilansowej dotyczącej instrumentów pochodnych nie przekracza następujących progów:

a)  10 % całkowitej kwoty aktywów instytucji;

b)  300 mln EUR.

2.  Instytucja może obliczyć wartość ekspozycji pozycji w instrumentach pochodnych zgodnie z metodą określoną w sekcji 5, pod warunkiem że zgodnie z przeprowadzaną co miesiąc oceną wielkość prowadzonej przez nią działalności bilansowej i pozabilansowej dotyczącej instrumentów pochodnych nie przekracza następujących progów:

a)  5 % całkowitej kwoty aktywów instytucji;

b)  100 mln EUR.

3.  Do celów ust. 1 i 2 instytucje obliczają wielkość prowadzonej przez siebie działalności bilansowej i pozabilansowej dotyczącej instrumentów pochodnych na dany dzień zgodnie z poniższymi wymogami:

a)  pozycje w instrumentach pochodnych wycenia się według ich cen rynkowych w danym dniu. Jeżeli wartość rynkowa pozycji nie jest dostępna w danym dniu, instytucje stosują wartość godziwą dla tej pozycji w danym dniu. Jeżeli godziwa wartość lub wartość rynkowa pozycji w danym dniu nie jest dostępna, instytucje stosują ostatnią dostępną wartość rynkową dla tej pozycji;

b)  wartość bezwzględną pozycji długich sumuje się z wartością bezwzględną pozycji krótkich;

ba)  uwzględnia się wszystkie pozycje w instrumentach pochodnych, z wyjątkiem kredytowych instrumentów pochodnych uznawanych za wewnętrzne instrumenty zabezpieczające przed ekspozycjami na ryzyko kredytowe portfela niehandlowego.

4.  Instytucje zgłaszają właściwym organom, które metody określone w sekcjach 4 lub 5 niniejszego rozdziału stosują lub przestają stosować, stosownie do przypadku, do obliczania wartości ekspozycji swoich pozycji w instrumentach pochodnych.

5.  Instytucje nie mogą zawierać transakcji na instrumentach pochodnych tylko po to, by spełnić którykolwiek z warunków określonych w ust. 1 i 2 w trakcie comiesięcznej oceny.

Artykuł 273bNiespełnienie warunków stosowania uproszczonych metod obliczania wartości ekspozycji instrumentów pochodnych

1.  Instytucja, która nie spełnia już żadnego z warunków określonych w art. 273a ust. 1 lub 2, niezwłocznie powiadamia o tym właściwy organ.

2.  Instytucja zaprzestaje stosowania przepisów art. 273a ust. 1 lub 2 w ciągu trzech miesięcy od wystąpienia jednej z poniższych sytuacji:

a)  instytucja nie spełnia żadnego z warunków określonych w art. 273a ust. 1 lub 2 przez trzy kolejne miesiące;

b)  instytucja nie spełnia żadnego z warunków określonych odpowiednio w art. 273a ust. 1 lub 2 przez ponad 6 miesięcy w ciągu ostatnich 12 miesięcy.

3.  Jeżeli instytucja zaprzestaje stosowania przepisów art. 273a ust. 1 lub 2, może ona określać wartość ekspozycji swoich pozycji w instrumentach pochodnych poprzez stosowanie metod określonych odpowiednio w sekcji 4 lub 5 niniejszego rozdziału tylko wówczas, gdy wykaże właściwemu organowi, że spełnia wszystkie warunki określone w art. 273a ust. 1 lub 2 nieprzerwanie przez cały rok.”;

65)  część trzecia tytuł II rozdział 6 sekcja 3 otrzymuje brzmienie:

„Sekcja 3Metoda standardowa dotycząca ryzyka kredytowego kontrahenta

Artykuł 274

Wartość ekspozycji

1.  Instytucja może obliczyć jedną wartość ekspozycji na poziomie pakietu kompensowania dla wszystkich transakcji objętych umową o kompensowaniu zobowiązań, jeżeli spełnione zostały wszystkie poniższe warunki:

a)  umowa o kompensowaniu zobowiązań należy do jednego z rodzajów umów o kompensowaniu zobowiązań, o których mowa w art. 295;

b)  umowa o kompensowaniu zobowiązań została uznana przez właściwe organy zgodnie z art. 296;

c)  instytucja spełniła wymogi określone w art. 297 dotyczące umowy o kompensowaniu zobowiązań.

Jeżeli nie został spełniony którykolwiek z powyższych warunków, instytucja traktuje każdą transakcję jako odrębny pakiet kompensowania.

2.  Instytucje obliczają wartość ekspozycji (»Exposure value«) pakietu kompensowania według metody standardowej dotyczącej ryzyka kredytowego kontrahenta w następujący sposób:

 

gdzie:

RC   =   koszt odtworzenia obliczony zgodnie z art. 275;

PFE   =   potencjalna przyszła ekspozycja obliczona zgodnie z art. 278;

α   =   1,4.

3.  Górnym limitem wartości ekspozycji pakietu kompensowania, który podlega umowie o dostarczenie zabezpieczenia, jest wartość ekspozycji tego samego pakietu kompensowania, który nie podlega żadnej formie umowy o dostarczenie zabezpieczenia.

4.  Jeżeli do tego samego pakietu kompensowania ma zastosowanie wiele umów o dostarczenie zabezpieczenia, instytucje przypisują każdą umowę o dostarczenie zabezpieczenia do grupy transakcji w pakiecie kompensowania, do których stosuje się umowę o dostarczenie zabezpieczenia, oraz obliczają wartość ekspozycji oddzielnie dla każdej z tych pogrupowanych transakcji.

5.  Instytucje mogą ustalić zerową wartość ekspozycji pakietu kompensowania, jeżeli spełnia on wszystkie poniższe warunki:

a)  pakiet kompensowania składa się wyłącznie ze sprzedanych opcji;

b)  bieżąca wartość rynkowa pakietu kompensowania jest stale ujemna;

c)  instytucja z góry otrzymała premię dla wszystkich opcji zawartych w pakiecie kompensowania, aby zagwarantować wykonanie kontraktów;

d)  pakiet kompensowania nie podlega żadnej umowie o dostarczenie zabezpieczenia.

6.  Do celów obliczenia wartości ekspozycji pakietu kompensowania zgodnie z niniejszą sekcją instytucja zastępuje transakcję w pakiecie kompensowania, która jest liniowym połączeniem nabytych i sprzedanych opcji kupna lub opcji sprzedaży, wszystkimi pojedynczymi opcjami, które tworzą to liniowe połączenie i które traktuje jako pojedynczą transakcję.

Artykuł 275

Koszt odtworzenia

1.  Instytucje obliczają koszt odtworzenia (»RC«) dla pakietów kompensowania nieobjętych umową o dostarczenie zabezpieczenia zgodnie z poniższym wzorem:

 

2.  Instytucje obliczają koszt odtworzenia dla pojedynczych pakietów kompensowania objętych umową o dostarczenie zabezpieczenia zgodnie z poniższym wzorem:

 

gdzie:

VM    =   wartość zmiennego depozytu zabezpieczającego netto skorygowana o współczynnik zmienności, która jest regularnie otrzymywana lub przekazywana, stosownie do przypadku, do pakietu kompensowania, aby ograniczyć zmiany CMV pakietu kompensowania;  

TH    =   próg zabezpieczenia, który zgodnie z umową o dostarczenie zabezpieczenia ma zastosowanie do pakietu kompensowania i poniżej którego instytucja nie może żądać dostarczenia zabezpieczenia;

MTA    =  minimalna kwota transferu, która zgodnie z umową o dostarczenie zabezpieczenia ma zastosowanie do pakietu kompensowania.

3.  Instytucje obliczają koszt odtworzenia dla wielu pakietów kompensowania objętych umową o dostarczenie zabezpieczenia zgodnie z poniższym wzorem:

 

gdzie:

i  =   indeks oznaczający pakiety kompensowania objęte jedną umową o dostarczenie zabezpieczenia;

CMVi  =   CMV pakietu kompensowania »i«;

VMMA   =   suma wartości zabezpieczenia skorygowanej o współczynnik zmienności, która jest regularnie otrzymywana lub przekazywana, stosownie do przypadku, do wielu pakietów kompensowania, aby ograniczyć zmiany ich CMV;

NICAMA  =   suma wartości zabezpieczenia skorygowanej o współczynnik zmienności, która jest otrzymywana lub przekazywana, stosownie do przypadku, do wielu pakietów kompensowania innych niż w przypadku VMMA.

Do celów akapitu pierwszego wartość NICAMA może być obliczana na poziomie transakcji, na poziomie pakietu kompensowania lub na poziomie wszystkich pakietów kompensowania, do których ma zastosowanie umowa o dostarczenie zabezpieczenia, w zależności od poziomu, do którego ma zastosowanie umowa o dostarczenie zabezpieczenia.

Artykuł 276

Uznawanie i sposób traktowania zabezpieczenia

1.  Do celów niniejszej sekcji instytucje obliczają kwoty zabezpieczeń dla VM, VMMA, NICA i NICAMA poprzez zastosowanie wszystkich poniższych wymogów:

a)  jeżeli wszystkie transakcje wchodzące w skład pakietu kompensowania wchodzą w skład portfela handlowego, uznawane jest jedynie takie zabezpieczenie, które można uznać zgodnie z art. 299;

b)  jeżeli pakiet kompensowania zawiera przynajmniej jedną transakcję, która wchodzi w skład portfela niehandlowego, uznawane jest jedynie takie zabezpieczenie, które można uznać zgodnie z art. 197;

c)  zabezpieczenie otrzymane od kontrahenta uznaje się, nadając mu znak dodatni, a zabezpieczenie przekazane kontrahentowi uznaje się, nadając mu znak ujemny;

d)  skorygowaną o współczynnik zmienności wartość każdego rodzaju otrzymanego lub przekazanego zabezpieczenia oblicza się zgodnie z art. 223. Do celów tego obliczenia instytucje nie mogą stosować metody określonej w art. 225;

e)  nie można włączyć tej samej pozycji zabezpieczenia równocześnie w VM i w NICA;

f)  nie można włączyć tej samej pozycji zabezpieczenia równocześnie w VMMA i w NICAMA;

g)  do celów obliczeń NICA i NICAMA nie można uznać żadnego zabezpieczenia przekazanego kontrahentowi, które zostało oddzielone od aktywów tego kontrahenta i które w wyniku tego oddzielenia jest wyłączone z masy upadłościowej w związku z niewykonaniem zobowiązania przez tego kontrahenta lub niewypłacalnością tego kontrahenta.

2.  W celu obliczenia wartości przekazanego zabezpieczenia skorygowanej o współczynnik zmienności, o której mowa w ust. 1 lit. d), instytucje stosują następujący wzór zamiast wzoru podanego art. 223 ust. 2:

 

3.  Do celów ust. 1 lit. d) instytucje określają okres likwidacji właściwy do obliczenia wartości każdego zabezpieczenia skorygowanej o współczynnik zmienności, która została otrzymana lub przekazana, zgodnie z jednym z poniższych horyzontów czasowych:

a)  w przypadku pakietów kompensowania, o których mowa w art. 276 ust. 1, horyzont czasowy wynosi jeden rok;

b)  w przypadku pakietów kompensowania, o których mowa w art. 276 ust. 2 i 3, horyzont czasowy wynosi tyle, co okres ryzyka w związku z uzupełnieniem zabezpieczenia określony zgodnie z art. 279d ust. 1 lit. b).

Artykuł 277

Przyporządkowanie transakcji do kategorii ryzyka

1.  Instytucje przyporządkowują każdą transakcję z pakietu kompensowania do jednej z sześciu poniższych kategorii ryzyka, aby określić potencjalną przyszłą ekspozycję pakietu kompensowania, o której mowa w art. 278:

a)  ryzyko stopy procentowej;

b)  ryzyko walutowe;

c)  ryzyko kredytowe;

d)  ryzyko cen akcji;

e)  ryzyko cen towarów;

f)  inne rodzaje ryzyka.

2.  Instytucje dokonują przyporządkowania, o którym mowa w ust. 1, na podstawie pierwotnego czynnika ryzyka dla transakcji. W przypadku transakcji innych niż te, o których mowa w ust. 3, pierwotnym czynnikiem ryzyka jest jedyny istotny czynnik ryzyka pozycji w instrumentach pochodnych.

3.  Od [dzień rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia] w przypadku transakcji na instrumentach pochodnych przypisanej do portfela handlowego, w odniesieniu do którego instytucja stosuje podejście określone w rozdziale 1a albo 1b w celu obliczenia wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego, pierwotnym czynnikiem ryzyka jest czynnik ryzyka, do którego odnosi się najwyższy bezwzględny wskaźnik wrażliwości spośród wszystkich wskaźników wrażliwości dla tej transakcji obliczonych zgodnie z tytułem IV rozdział 1b.

4.  Niezależnie od przepisów ust. 1 i 2 podczas przyporządkowywania transakcji do kategorii ryzyka wyszczególnionych w ust. 1 instytucje stosują następujące wymogi:

a)  jeżeli pierwotny czynnik ryzyka transakcji jest zmienną inflacji, instytucje przyporządkowują transakcję do kategorii ryzyka stopy procentowej;

b)  jeżeli pierwotny czynnik ryzyka transakcji jest zmienną warunków klimatycznych, instytucje przyporządkowują transakcję do kategorii ryzyka cen towarów.

5.  Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 instytucje przyporządkowują transakcje na instrumentach pochodnych, które posiadają więcej niż jeden istotny czynnik ryzyka, do więcej niż jednej kategorii ryzyka. Jeżeli wszystkie istotne czynniki ryzyka jednej z tych transakcji należą do tej samej kategorii ryzyka, instytucje są zobowiązane przyporządkować tę transakcję do tej kategorii ryzyka tylko jeden raz w oparciu o najbardziej istotny z tych czynników ryzyka. Jeżeli istotne czynniki ryzyka jednej z tych transakcji należą do różnych kategorii ryzyka, instytucje jednorazowo przyporządkowują tę transakcję do każdej kategorii ryzyka, w odniesieniu do której transakcja posiada co najmniej jeden istotny czynnik ryzyka, w oparciu o najbardziej istotny z czynników ryzyka w tej kategorii ryzyka.

6.  EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu doprecyzowania:

a)  metody określania jedynego istotnego czynnika ryzyka transakcji innych niż te, o których mowa w ust. 3;

b)  metody określania transakcji o więcej niż jednym istotnym czynniku ryzyka oraz określania najbardziej istotnego z tych czynników ryzyka do celów ust. 3.

EUNB przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

Artykuł 277aPakiety zabezpieczające

1.  Instytucje określają właściwe pakiety zabezpieczające dla każdej kategorii ryzyka pakietu kompensowania i przypisują każdą transakcję do tych pakietów zabezpieczających w następujący sposób:

a)  transakcje przyporządkowane do kategorii ryzyka stopy procentowej przypisuje się do tego samego pakietu zabezpieczającego wyłącznie wówczas, gdy ich pierwotny czynnik ryzyka jest denominowany w tej samej walucie;

b)  transakcje przyporządkowane do kategorii ryzyka walutowego przypisuje się do tego samego pakietu zabezpieczającego wyłącznie wówczas, gdy ich pierwotny czynnik ryzyka jest oparty na tej samej parze walutowej;

c)  wszystkie transakcje przyporządkowane do kategorii ryzyka kredytowego przypisuje się do tego samego pakietu zabezpieczającego;

d)  wszystkie transakcje przyporządkowane do kategorii ryzyka cen akcji przypisuje się do tego samego pakietu zabezpieczającego;

e)  transakcje przyporządkowane do kategorii ryzyka cen towarów przypisuje się do jednego z pięciu poniższych pakietów zabezpieczających w zależności od charakteru ich pierwotnego czynnika ryzyka:

(i)  energia;

(ii)  metale;

(iii)  towary rolne;

(iv)  warunki klimatyczne;

(v)  inne towary.

f)  transakcje przyporządkowane do pozostałych kategorii ryzyka przypisuje się do tego samego pakietu zabezpieczającego wyłącznie wówczas, gdy ich pierwotny czynnik ryzyka jest taki sam.

Do celów lit. a) transakcje przyporządkowane do kategorii ryzyka stopy procentowej, których pierwotnym czynnikiem ryzyka jest zmienna inflacji, przypisuje się do oddzielnych pakietów zabezpieczających innych niż pakiety zabezpieczające określone dla transakcji przyporządkowanych do kategorii ryzyka stopy procentowej, których pierwotnym czynnikiem ryzyka jest zmienna inflacji. Te transakcje przypisuje się do tego samego pakietu zabezpieczającego wyłącznie wówczas, gdy ich pierwotny czynnik ryzyka określony jest w tej samej walucie.

2.  Na drodze odstępstwa od ust. 1 instytucje określają oddzielne pojedyncze pakiety zabezpieczające w każdej kategorii ryzyka dla następujących transakcji:

a)  transakcji, których pierwotnym czynnikiem ryzyka jest albo zmienność implikowana rynkiem, albo zrealizowana zmienność czynnika ryzyka, albo współzależność między dwoma czynnikami ryzyka;

b)  transakcji, których pierwotnym czynnikiem ryzyka jest różnica między dwoma czynnikami ryzyka przyporządkowanymi do tej samej kategorii ryzyka, lub transakcji, które składają się z dwóch składników płatnościowych transakcji denominowanych w tej samej walucie i w przypadku których czynnik ryzyka z tej samej kategorii ryzyka pierwotnego czynnika ryzyka jest zawarty w innym składniku płatnościowym transakcji niż ten, który zawiera pierwotny czynnik ryzyka.

Do celów akapitu pierwszego lit. a) instytucje przypisują transakcje do tego samego pakietu zabezpieczającego właściwej kategorii ryzyka tylko wówczas, gdy ich pierwotny czynnik ryzyka jest taki sam.

Do celów akapitu pierwszego lit. b) instytucje przypisują transakcje do tego samego pakietu zabezpieczającego właściwej kategorii ryzyka tylko wówczas, gdy para czynników ryzyka w tych transakcjach, o których mowa w lit. b), jest taka sama, a dwa czynniki ryzyka wchodzące w skład tej pary są skorelowane dodatnio. W innym przypadku instytucje przypisują transakcje, o których mowa w lit. b), do jednego z pakietów zabezpieczających określonych zgodnie z ust. 1, na podstawie tylko jednego z dwóch czynników ryzyka, o których mowa w lit. b).

3.  Na wniosek właściwych organów instytucje udostępniają im liczbę pakietów zabezpieczających określonych zgodnie z ust. 2 dla każdej kategorii ryzyka wraz z pierwotnym czynnikiem ryzyka lub parą czynników ryzyka dla każdego z tych pakietów zabezpieczających oraz z liczbą transakcji zawartych w każdym z tych pakietów zabezpieczających.

Artykuł 278

Potencjalna przyszła ekspozycja

1.  Instytucje obliczają potencjalną przyszłą ekspozycję (»PFE«) pakietu kompensowania zgodnie z poniższym wzorem:

 

gdzie:

a  =   indeks oznaczający kategorie ryzyka uwzględnione w obliczeniu potencjalnej przyszłej ekspozycji pakietu kompensowania;

AddOn(a)  =   narzut z tytułu kategorii ryzyka »a« obliczony zgodnie z art. 280a–280f, stosownie do przypadku;

multiplier  =   mnożnik obliczony zgodnie ze wzorem, o którym mowa w ust. 3.

Do celów tego obliczenia instytucje uwzględniają narzut z tytułu danej kategorii ryzyka w obliczeniu potencjalnej przyszłej ekspozycji pakietu kompensowania, jeżeli co najmniej jedna transakcja wchodząca w skład pakietu kompensowania została przyporządkowana do tej kategorii ryzyka.

2.  Potencjalną przyszłą ekspozycję wielu pakietów kompensowania objętych jedną umową o dostarczenie zabezpieczenia, jak opisano w art. 275 ust. 3, oblicza się jako sumę wszystkich pojedynczych pakietów kompensowania, traktując je tak, jakby nie były objęte żadną formą umowy o dostarczenie zabezpieczenia.

3.  Do celów ust. 1 mnożnik oblicza się w następujący sposób:

 

gdzie:

Floorm  =   5%;

y     =   

z    =

NICAi   =  wartość niezależnego zabezpieczenia netto obliczona wyłącznie dla transakcji, które wchodzą w skład pakietu kompensowania »i«. NICAi oblicza się na poziomie transakcji lub na poziomie pakietu kompensowania w zależności od umowy o dostarczenie zabezpieczenia.

Artykuł 279

Obliczanie pozycji ryzyka

Do celów obliczenia narzutów z tytułu kategorii ryzyka, o których mowa w art. 280a–280f, instytucje obliczają pozycję ryzyka (»RiskPosition«) każdej transakcji wchodzącej w skład pakietu kompensowania w następujący sposób:

 

gdzie:

δ    =   wartość delty nadzorczej transakcji obliczona zgodnie ze wzorem określonym w art. 279a;

AdjNot  =   skorygowana kwota referencyjna transakcji obliczona zgodnie z art. 279b;

MF     =   współczynnik terminu zapadalności transakcji obliczony zgodnie ze wzorem określonym w art. 279c;

Artykuł 279a

Delta nadzorcza

1.  Instytucje obliczają wartość delty nadzorczej (δ) w następujący sposób:

a)  w przypadku opcji kupna i opcji sprzedaży, które uprawniają nabywcę opcji do nabycia lub sprzedaży instrumentu bazowego w cenie dodatniej w danym dniu w przyszłości, z wyjątkiem tych opcji, które przyporządkowano do kategorii ryzyka stopy procentowej, instytucje stosują następujący wzór:

 

gdzie:

sign  =  -1 jeżeli transakcja jest sprzedaną opcją kupna lub nabytą opcją sprzedaży

    +1 jeżeli transakcja jest nabytą opcją kupna lub sprzedaną opcją sprzedaży

type  =  -1 jeżeli transakcja jest opcją sprzedaży

    +1 jeżeli transakcja jest opcją kupna

N(x)    =  dystrybuanta zmiennej losowej o standardowym rozkładzie normalnym, tj. prawdopodobieństwo, że zmienna losowa o rozkładzie normalnym ze średnią zero i wariancją 1 jest mniejsza lub równa »x«;

P    =  cena kasowa lub cena terminowa kontraktu forward instrumentu bazowego opcji;

K    =  kurs wykonania opcji;

T     =  data wygaśnięcia opcji będąca jedynym terminem w przyszłości, w którym można skorzystać z opcji. Datę wygaśnięcia wyraża się w latach z zastosowaniem właściwej konwencji dni roboczych.

σ    =  nadzorcza wartość zmienności opcji określona zgodnie z tabelą 1 na podstawie kategorii ryzyka transakcji i charakteru instrumentu bazowego opcji.

Tabela 1

Kategoria ryzyka

Instrument bazowy

Nadzorcza wartość zmienności

Kurs walutowy

Wszystkie

15%

Ryzyko kredytowe

 

Instrument jednopodmiotowy

100%

Instrument wielopodmiotowy

80%

Akcje

 

Instrument jednopodmiotowy

120%

Instrument wielopodmiotowy

75%

Towary

Energia elektryczna

150%

Inne towary (z wyłączeniem energii elektrycznej)

70%

Inne

Wszystkie

150%

Instytucje stosujące cenę terminową kontraktu forward instrumentu bazowego opcji zapewniają, by:

(i) cena terminowa kontraktu forward była zgodna z właściwościami opcji;

(ii) cena terminowa kontraktu forward została obliczona przy wykorzystaniu właściwej stopy procentowej obowiązującej w dniu sprawozdawczym;

(iii) cena terminowa kontraktu forward uwzględniała przewidywane przepływy pieniężne w ramach instrumentu bazowego przed datą wygaśnięcia opcji;

b)   w przypadku transz syntetycznej sekurytyzacji instytucje stosują następujący wzór:

 

gdzie:

sign  =

A  =   punkt inicjujący transzy;

D  =  punkt kończący transzy;

c)  w przypadku transakcji innych niż te, o których mowa w lit. a) lub b), instytucje stosują następującą wartość delty nadzorczej:

 

2.  Do celów niniejszej sekcji pozycja długa w pierwotnym czynniku ryzyka oznacza, że wartość rynkowa transakcji zwiększa się, gdy zwiększa się wartość pierwotnego czynnika ryzyka, zaś pozycja krótka w pierwotnym czynniku ryzyka oznacza, że wartość rynkowa transakcji zmniejsza się, gdy zwiększa się wartość pierwotnego czynnika ryzyka.

W przypadku transakcji, o których mowa w art. 277 ust. 3, pozycja długa jest transakcją, dla której znak wrażliwości pierwotnego czynnika ryzyka jest dodatni, a pozycja krótka jest transakcją, dla której znak wrażliwości pierwotnego czynnika ryzyka jest ujemny. W przypadku transakcji innych niż te, o których mowa w art. 277 ust. 3, instytucje określają, czy te transakcje są pozycjami długimi czy krótkimi w pierwotnym czynniku ryzyka, na podstawie obiektywnych informacji na temat struktury tych transakcji lub ich celu.

3.  Instytucje określają, czy transakcja o więcej niż jednym istotnym czynniku ryzyka jest pozycją długą czy pozycją krótką w każdym pierwotnym czynniku ryzyka, zgodnie z podejściem zastosowanym na podstawie ust. 2 dla pierwotnego czynnika ryzyka.

4.  EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia:

a)  wzoru, który instytucje stosują, aby obliczyć deltę nadzorczą opcji kupna i opcji sprzedaży przyporządkowanych do kategorii ryzyka stopy procentowej i uwzględniającego warunki rynkowe, w których stopy procentowe mogą być ujemne, a także aby obliczyć nadzorczą wartość zmienności, która jest odpowiednia dla tego wzoru;

b)  z jakich obiektywnych informacji na temat struktury i celu transakcji korzystają instytucje, aby określić, czy transakcja inna niż te, o których mowa w art. 277 ust. 2, jest pozycją długą czy krótką w jej pierwotnym czynniku ryzyka.

EUNB przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

Artykuł 279b

Skorygowana kwota referencyjna

1.  Instytucje obliczają skorygowaną kwotę referencyjną w następujący sposób:

a)  w przypadku transakcji przyporządkowanych do kategorii ryzyka stopy procentowej lub do kategorii ryzyka kredytowego instytucje obliczają skorygowaną kwotę referencyjną jako wynik pomnożenia kwoty referencyjnej kontraktu na instrumenty pochodne przez nadzorczy współczynnik czasu trwania, który oblicza się w następujący sposób:

 

gdzie:

R   =   nadzorcza stopa dyskontowa; R = 5 %;

S  =  termin rozpoczęcia będący dniem, w którym w ramach transakcji rozpoczęto ustalanie lub dokonywanie płatności innych niż te odnoszące się do wymiany zabezpieczenia na podstawie umowy o dostarczenie zabezpieczenia. Jeżeli w dniu sprawozdawczym rozpoczęto już ustalanie lub dokonywanie płatności w ramach transakcji, wartość terminu rozpoczęcia wynosi 0. Datę rozpoczęcia wyraża się w latach z zastosowaniem właściwej konwencji dni roboczych.

Jeżeli dla danej transakcji wyznaczono jeden dzień lub wiele dni w przyszłości, w których instytucja lub kontrahent może zdecydować o zakończeniu transakcji przed upływem jej umownego terminu zapadalności, termin rozpoczęcia jest równy najwcześniejszej z poniższych dat:

(i) dzień lub najwcześniejszy z wielu dni w przyszłości, w którym instytucja lub kontrahent może zdecydować o zakończeniu transakcji przed upływem jej umownego terminu zapadalności;

(ii) dzień, w którym w ramach transakcji rozpoczęto ustalanie lub dokonywanie płatności innych niż te odnoszące się do wymiany zabezpieczenia na podstawie umowy o dostarczenie zabezpieczenia.

Jeżeli instrumentem bazowym transakcji jest instrument finansowy, który może spowodować powstanie dodatkowych zobowiązań umownych poza zobowiązaniami dotyczącymi transakcji, termin rozpoczęcia transakcji określa się na podstawie najwcześniejszego dnia, w którym w ramach instrumentu bazowego rozpoczęto ustalanie lub dokonywanie płatności.

E  =   termin zakończenia będący dniem, w którym instytucja i kontrahent dokonali wymiany wartości ostatniej płatności umownej w ramach transakcji. Termin zakończenia wyraża się w latach z zastosowaniem właściwej konwencji dni roboczych.

Jeżeli instrumentem bazowym transakcji jest instrument finansowy, który może spowodować powstanie dodatkowych zobowiązań umownych poza zobowiązaniami dotyczącymi transakcji, termin zakończenia transakcji określa się na podstawie ostatniej płatności umownej w ramach instrumentu bazowego transakcji;

b)  w przypadku transakcji przyporządkowanych do kategorii ryzyka walutowego instytucje obliczają skorygowaną kwotę referencyjną w następujący sposób:

(i)  jeżeli transakcja składa się z jednego składnika płatnościowego transakcji, skorygowana kwota referencyjna jest równa kwocie referencyjnej kontraktu na instrumenty pochodne;

(ii)  jeżeli transakcja składa się z dwóch składników płatnościowych transakcji, a kwota referencyjna jednego ze składników płatnościowych transakcji jest denominowana w walucie sprawozdawczej instytucji, skorygowana kwota referencyjna jest równa kwocie referencyjnej drugiego składnika płatnościowego transakcji;

(iii)  jeżeli transakcja składa się z dwóch składników płatnościowych transakcji, a kwota referencyjna każdego składnika płatnościowego transakcji jest denominowana w innej walucie niż waluta sprawozdawcza instytucji, skorygowana kwota referencyjna jest równa większej z kwot referencyjnych dwóch składników płatnościowych transakcji po przeliczeniu tych kwot na walutę sprawozdawczą instytucji po obowiązującym natychmiastowym kursie wymiany;

c)  w przypadku transakcji przyporządkowanych do kategorii ryzyka cen akcji lub do kategorii ryzyka cen towarów instytucje obliczają skorygowaną kwotę referencyjną jako wynik pomnożenia ceny rynkowej jednej jednostki instrumentu bazowego transakcji przez liczbę jednostek instrumentu bazowego wskazaną dla transakcji.

  Instytucje stosują kwotę referencyjną jako skorygowaną kwotę referencyjną, jeżeli transakcja przyporządkowana do kategorii ryzyka cen akcji lub do kategorii ryzyka cen towarów została umownie wyrażona jako kwota referencyjna, a nie jako liczba jednostek instrumentu bazowego.

2.  Instytucje określają kwotę referencyjną lub liczbę jednostek instrumentu bazowego do celów obliczenia skorygowanej kwoty referencyjnej transakcji, o której mowa w ust. 1, w następujący sposób:

a)  jeżeli kwota referencyjna lub liczba jednostek instrumentu bazowego transakcji nie zostanie ustalona przed upływem jej umownego terminu zapadalności:

(i)  w przypadku deterministycznych kwot referencyjnych i liczb jednostek instrumentu bazowego kwota referencyjna jest równa średniej ważonej wszystkich wartości deterministycznych kwot referencyjnych lub liczb jednostek instrumentu bazowego, w stosownych przypadkach, przed upływem umownego terminu zapadalności transakcji, przy czym wagi odpowiadają częściom okresu, w których stosowano każdą wartość kwoty referencyjnej;

(ii)  w przypadku stochastycznych kwot referencyjnych i liczb jednostek instrumentu bazowego kwota referencyjna jest równa kwocie określonej poprzez ustalenie bieżących wartości rynkowych w ramach wzoru do obliczenia przyszłych wartości rynkowych;

b)  w przypadku opcji binarnych kwota referencyjna jest równa największej wartości z możliwych stanów wypłaty opcji w terminie zapadalności tej opcji.

Nie naruszając przepisów akapitu pierwszego, jeżeli możliwy stan wypłaty opcji jest stochastyczny, instytucja stosuje metodę określoną w lit. a) ppkt (ii), aby określić wartość kwoty referencyjnej;

c)  w przypadku kontraktów z wielokrotną wymianą kwoty referencyjnej kwotę referencyjną mnoży się przez liczbę płatności pozostałych do realizacji zgodnie z kontraktami;

d)  w przypadku kontraktów, które przewidują zwielokrotnienie płatności w ramach przepływów pieniężnych lub zwielokrotnienie instrumentu bazowego kontraktu, instytucja koryguje kwotę referencyjną, aby uwzględnić skutki zwielokrotnienia dla profilu ryzyka tych kontraktów.

3.  Instytucje przeliczają skorygowaną kwotę referencyjną transakcji na swoją walutę sprawozdawczą po obowiązującym natychmiastowym kursie wymiany w przypadku, w którym zgodnie z niniejszym artykułem skorygowaną kwotę referencyjną oblicza się na podstawie umownej kwoty referencyjnej lub ceny rynkowej liczby jednostek instrumentu bazowego denominowanych w innej walucie.

Artykuł 279cWspółczynnik terminu zapadalności

1.  Instytucje obliczają współczynnik terminu zapadalności (»MF«) w następujący sposób:

a)  w przypadku transakcji wchodzących w skład pakietów kompensowania, o których mowa w art. 275 ust. 1, instytucje stosują następujący wzór:

 

gdzie:

M      =  rezydualny termin zapadalności transakcji, który jest równy okresowi potrzebnemu do wypełnienia wszystkich zobowiązań umownych wynikających z transakcji. W tym celu za zobowiązanie umowne uznaje się każdą opcjonalność kontraktu na instrumenty pochodne. Rezydualny termin zapadalności wyraża się w latach z zastosowaniem właściwej konwencji dni roboczych.

Jeżeli instrumentem bazowym transakcji jest inny kontrakt na instrumenty pochodne, który może powodować powstanie dodatkowych zobowiązań umownych poza zobowiązaniami umownymi transakcji, rezydualny termin zapadalności transakcji jest równy okresowi potrzebnemu do wypełnienia wszystkich zobowiązań umownych wynikających z instrumentu bazowego.

OneBusinessYear  =  jeden rok wyrażony w dniach roboczych z zastosowaniem właściwej konwencji dni roboczych;

b)  w przypadku transakcji wchodzących w skład pakietów kompensowania, o których mowa w art. 275 ust. 2 i 3, współczynnik terminu zapadalności określa się jako:

 

gdzie:

MPOR    =   okres ryzyka w związku z uzupełnieniem zabezpieczenia pakietu kompensowania określony zgodnie z art. 285 ust. 2–5.

Określając długość okresu ryzyka w związku z uzupełnieniem zabezpieczenia dla transakcji między klientem a uczestnikiem rozliczającym, instytucja działająca jako klient albo jako uczestnik rozliczający stosuje okres wynoszący pięć dni roboczych zamiast minimalnego okresu, o którym mowa w art. 285 ust. 2 lit. b).

2.  Do celów ust. 1 rezydualny termin zapadalności jest równy okresowi pozostającemu do najbliższego terminu przeformułowania warunków umowy dla transakcji, które są tak skonstruowane, aby rozliczyć należność z tytułu ekspozycji po określonych terminach płatności, oraz gdy ich warunki zostają przeformułowane w taki sposób, że wartość rynkowa kontraktu jest równa zeru w tych określonych terminach płatności.

Artykuł 280

Współczynnik czynnika nadzorczego pakietu zabezpieczającego

Do celów obliczenia narzutu pakietu zabezpieczającego, o którym mowa w art. 280a–280f, współczynnik czynnika nadzorczego pakietu zabezpieczającego »ϵ« oblicza się w następujący sposób:

1 dla pakietu zabezpieczającego określonego zgodnie z art. 277a ust. 1

ϵ=   5 dla pakietu zabezpieczającego określonego zgodnie z art. 277a ust. 2 lit. a)

  0.5 dla pakietu zabezpieczającego określonego zgodnie z art. 277a ust. 2 lit. b)

Artykuł 280a

Narzut z tytułu kategorii ryzyka stopy procentowej

1.  Do celów art. 278 instytucje obliczają narzut z tytułu kategorii ryzyka stopy procentowej w odniesieniu do danego pakietu kompensowania w następujący sposób:

 

gdzie:

j    = indeks oznaczający wszystkie pakiety zabezpieczające z kategorii ryzyka stopy procentowej określone zgodnie z art. 277a ust. 1 lit. a) i art. 277a ust. 2 dla pakietu kompensowania;

AddOnIRj  = narzut z tytułu kategorii ryzyka stopy procentowej dla pakietu zabezpieczającego »j« obliczony zgodnie z ust. 2.

2.  Narzut z tytułu kategorii ryzyka stopy procentowej dla pakietu zabezpieczającego »j« oblicza się w następujący sposób:

 

gdzie:

ϵj      =  współczynnik czynnika nadzorczego pakietu zabezpieczającego dla pakietu zabezpieczającego »j« określony zgodnie z właściwą wartością określoną w art. 280;

SFIR       =  współczynnik nadzorczy dla kategorii ryzyka stopy procentowej o wartości równej 0,5 %;

EffNotIRj  =  efektywna wartość referencyjna pakietu zabezpieczającego »j« obliczona zgodnie z ust. 3 i 4.

3.  Do celów obliczania efektywnej wartości referencyjnej pakietu zabezpieczającego »j« instytucje w pierwszej kolejności przypisują każdą transakcję wchodzącą w skład pakietu zabezpieczającego do właściwego koszyka w tabeli 2. Instytucje dokonują tego na podstawie terminu zakończenia każdej transakcji, jak określono w art. 279b ust. 1 lit. a):

Tabela 2

Koszyk

Termin zakończenia

(w latach)

1

>0 i <=1

2

>1 i <= 5

3

> 5

Następnie instytucje obliczają efektywną wartość referencyjną pakietu zabezpieczającego »j« zgodnie z następującym wzorem:

gdzie:

l  =  indeks oznaczający pozycję ryzyka;

Dj,k   =  efektywna wartość referencyjna koszyka »k« pakietu zabezpieczającego »j« obliczona w następujący sposób:

 

Artykuł 280b

Narzut z tytułu kategorii ryzyka walutowego

1.  Do celów art. 278 narzut z tytułu kategorii ryzyka walutowego w odniesieniu do danego pakietu kompensowania oblicza się w następujący sposób:

 

gdzie:

j  = indeks oznaczający pakiety zabezpieczające z kategorii ryzyka walutowego określone zgodnie z art. 277a ust. 1 lit. b) i art. 277a ust. 2 dla pakietu kompensowania;

AddOnFXj   =  narzut z tytułu kategorii ryzyka walutowego w odniesieniu do pakietu zabezpieczającego »j« obliczony zgodnie z ust. 2.

2.  Narzut z tytułu kategorii ryzyka walutowego w odniesieniu do pakietu zabezpieczającego »j« oblicza się w następujący sposób:

 

gdzie:

ϵj    =   współczynnik czynnika nadzorczego pakietu zabezpieczającego dla pakietu zabezpieczającego »j« obliczony zgodnie z art. 280;

SFFX    =   współczynnik nadzorczy dla kategorii ryzyka walutowego o wartości równej 4 %;

EffNotIRj  =  efektywna wartość referencyjna pakietu zabezpieczającego »j« obliczona w następujący sposób:

 

Artykuł 280c

Narzut z tytułu kategorii ryzyka kredytowego

1.  Do celów ust. 2 instytucje określają właściwe podmioty referencyjne dla ryzyka kredytowego w ramach pakietu kompensowania w następujący sposób:

a) na każdego emitenta referencyjnego instrumentu dłużnego będącego podstawą transakcji jednopodmiotowej przypisanej do kategorii ryzyka kredytowego przypada jeden podmiot referencyjny dla ryzyka kredytowego. Transakcje jednopodmiotowe przypisuje się temu samemu podmiotowi referencyjnemu dla ryzyka kredytowego wyłącznie wówczas, gdy bazowe referencyjne instrumenty dłużne tych transakcji zostały wyemitowane przez tego samego emitenta;

b)  na każdą grupę referencyjnych instrumentów dłużnych lub jednopodmiotowych kredytowych instrumentów pochodnych będących podstawą transakcji wielopodmiotowej przypisanej do kategorii ryzyka kredytowego przypada jeden podmiot referencyjny dla ryzyka kredytowego. Transakcje wielopodmiotowe przypisuje się temu samemu podmiotowi referencyjnemu dla ryzyka kredytowego wyłącznie wówczas, gdy grupa bazowych referencyjnych instrumentów dłużnych lub jednopodmiotowych kredytowych instrumentów pochodnych tych transakcji składa się z tych samych składników.

2.  Do celów art. 278 instytucje obliczają narzut z tytułu kategorii ryzyka kredytowego w odniesieniu do danego pakietu kompensowania w następujący sposób:

 

gdzie:

j    =   indeks oznaczający wszystkie pakiety zabezpieczające z kategorii ryzyka kredytowego określone zgodnie z art. 277a ust. 1 lit. c) i art. 277a ust. 2 dla pakietu kompensowania;

AddOnCreditj  =  narzut z tytułu kategorii ryzyka kredytowego w odniesieniu do pakietu zabezpieczającego »j« obliczony zgodnie z ust. 2.

3.  Instytucje obliczają narzut z tytułu kategorii ryzyka kredytowego dla pakietu zabezpieczającego »j« w następujący sposób:

gdzie:

j       =  indeks oznaczający podmioty referencyjne dla ryzyka kredytowego w ramach pakietu kompensowania określone zgodnie z ust. 1;

ϵj      =   współczynnik czynnika nadzorczego pakietu zabezpieczającego dla pakietu zabezpieczającego »j« obliczony zgodnie z art. 280 ust. 3;

AddOn(Entityj)   =   narzut dla podmiotu referencyjnego dla ryzyka cen akcji »j« określony zgodnie z ust. 4;

ρjCredit     =   współczynnik korelacji dla podmiotu »j«. Jeżeli podmiot referencyjny dla ryzyka kredytowego »j« został określony zgodnie z ust. 1 lit. a), wówczas ρjCredit = 50 %. Jeżeli podmiot referencyjny dla ryzyka kredytowego »j« został określony zgodnie z ust. 1 lit. b), wówczas ρjCredit = 80 %.

4.  Instytucje obliczają narzut dla podmiotu referencyjnego dla ryzyka kredytowego »j« w następujący sposób:

 

gdzie:

EffNotCreditj   =  efektywna wartość referencyjna podmiotu referencyjnego dla ryzyka kredytowego »j« obliczona w następujący sposób:

 

gdzie:

l    =   indeks oznaczający pozycję ryzyka;

SFj,lCredit  =   współczynnik nadzorczy mający zastosowanie do podmiotu referencyjnego dla ryzyka kredytowego »j« określony zgodnie z ust. 5.

5.  Do celów ust. 4 instytucje obliczają współczynnik nadzorczy mający zastosowanie dla podmiotu referencyjnego dla ryzyka kredytowego »j« w następujący sposób:

a)  w przypadku podmiotu referencyjnego dla ryzyka kredytowego »j« określonego zgodnie z ust. 1 lit. a) wartość SFj,lCredit przyporządkowuje się do jednego z sześciu współczynników nadzorczych określonych w tabeli 3 niniejszego artykułu na podstawie zewnętrznej oceny kredytowej wystawionej przez wyznaczoną ECAI odpowiadającego indywidualnego emitenta. W przypadku indywidualnego emitenta, który nie posiada oceny kredytowej wystawionego przez wyznaczoną ECAI:

(i)  instytucja stosująca metodę, o której mowa w tytule II rozdział 3, przyporządkowuje rating wewnętrzny indywidualnego emitenta jednej z zewnętrznych ocen kredytowych;

(ii)  instytucja stosująca metodę, o której mowa w tytule II rozdział 2, przypisuje temu podmiotowi referencyjnemu dla ryzyka kredytowego wartość SFj,lCredit = 0,54 %. Jeżeli jednak instytucja stosuje przepisy art. 128 do przypisania wagi ryzyka ekspozycjom na ryzyko kredytowe kontrahenta wobec tego indywidualnego emitenta, przypisuje się SFj,lCredit = 1,6 %;

b)  w przypadku podmiotów referencyjnych dla ryzyka kredytowego »j« określonych zgodnie z ust. 1 lit. b):

(i)  jeżeli pozycja »l« przyporządkowana do podmiotu referencyjnego dla ryzyka kredytowego »j« jest indeksem kredytowym notowanym na uznanej giełdzie, wartość SFj,lCredit przyporządkowuje się do jednego z dwóch współczynników nadzorczych określonych w tabeli 4 niniejszego artykułu na podstawie przeważającej jakości kredytowej jego poszczególnych składników;

(ii)  jeżeli pozycja »l« przyporządkowana do podmiotu referencyjnego dla ryzyka kredytowego »j« nie jest pozycją, o której mowa w ppkt (i) niniejszej litery, wartość SFj,lCredit jest równa średniej ważonej współczynników nadzorczych przyporządkowanych do każdego składnika zgodnie z metodą określoną w lit. a) niniejszego ustępu, przy czym wagi określa się zgodnie ze stosunkiem wartości referencyjnych składników tej pozycji.

Tabela 3

Stopień jakości kredytowej

Współczynnik nadzorczy dla transakcji jednopodmiotowych

1

0,38%

2

0,42%

3

0,54%

4

1,06%

5

1,6%

6

6,0%

Tabela 4

Dominująca jakość kredytowa

Współczynnik nadzorczy dla notowanych indeksów

Opatrzona ratingiem na poziomie inwestycyjnym

0,38%

Nieopatrzona ratingiem na poziomie inwestycyjnym

1,06%

Artykuł 280d

Narzut z tytułu kategorii ryzyka cen akcji

1.  Do celów ust. 2 instytucje określają właściwe podmioty referencyjne dla ryzyka cen akcji w ramach pakietu kompensowania w następujący sposób:

a)  na każdego emitenta referencyjnego instrumentu kapitałowego będącego podstawą transakcji jednopodmiotowej przypisanej do kategorii ryzyka cen akcji przypada jeden podmiot referencyjny dla ryzyka cen akcji. Transakcje jednopodmiotowe przypisuje się temu samemu podmiotowi referencyjnemu dla ryzyka cen akcji wyłącznie wówczas, gdy bazowe referencyjne instrumenty kapitałowe tych transakcji zostały wyemitowane przez tego samego emitenta;

b)  na każdą grupę referencyjnych instrumentów kapitałowych lub jednopodmiotowych instrumentów pochodnych na akcje będących podstawą transakcji wielopodmiotowej przypisanej do kategorii ryzyka cen akcji przypada jeden podmiot referencyjny dla ryzyka cen akcji. Transakcje wielopodmiotowe przypisuje się temu samemu podmiotowi referencyjnemu dla ryzyka cen akcji wyłącznie wtedy, gdy grupa bazowych referencyjnych instrumentów kapitałowych lub jednopodmiotowych instrumentów pochodnych na akcje tych transakcji, stosownie do przypadku, składa się z tych samych składników.

2.  Do celów art. 278 instytucje obliczają narzut z tytułu kategorii ryzyka cen akcji w odniesieniu do danego pakietu kompensowania w następujący sposób:

 

gdzie:

j    =   indeks oznaczający wszystkie pakiety zabezpieczające z kategorii ryzyka kredytowego określone zgodnie z art. 277a ust. 1 lit. d) i art. 277a ust. 2 dla pakietu kompensowania;

AddOnEquityj   =  narzut z tytułu kategorii ryzyka kredytowego dla pakietu zabezpieczającego »j« obliczony zgodnie z ust. 3.

3.  Instytucje obliczają narzut z tytułu kategorii ryzyka cen akcji w odniesieniu do pakietu zabezpieczającego »j« w następujący sposób:

 

   gdzie:

j   =   indeks oznaczający podmioty referencyjne dla ryzyka cen akcji w ramach pakietu kompensowania określone zgodnie z ust. 1;

ϵj     =  współczynnik czynnika nadzorczego pakietu zabezpieczającego dla pakietu zabezpieczającego »j« obliczony zgodnie z art. 280;

AddOn(Entityj) =  narzut dla podmiotu referencyjnego dla ryzyka cen akcji »j« określony zgodnie z ust. 4;

ρjEquity    =  współczynnik korelacji dla podmiotu »j«. Jeżeli podmiot referencyjny dla ryzyka cen akcji »j« został określony zgodnie z ust. 1 lit. a), wówczas ρjEquity = 50 %. Jeżeli podmiot referencyjny dla ryzyka cen akcji »j« został określony zgodnie z ust. 1 lit. b), wówczas ρjEquity = 80 %.

4.  Instytucje obliczają narzut dla podmiotu referencyjnego dla ryzyka cen akcji »j« w następujący sposób:

 

gdzie:

SFjEquity   =   współczynnik nadzorczy mający zastosowanie do podmiotu referencyjnego dla ryzyka cen akcji »j«. Jeżeli podmiot referencyjny dla ryzyka cen akcji »j« został określony zgodnie z ust. 1 lit. a), wówczas SFjEquity = 32 %; jeżeli podmiot referencyjny dla ryzyka cen akcji »j« został określony zgodnie z ust. 1 lit. b), wówczas SFjEquity = 20 %;

EffNotEquityj  =  efektywna wartość referencyjna podmiotu referencyjnego dla ryzyka cen akcji »j« obliczona w następujący sposób:

 

Artykuł 280e

Narzut z tytułu kategorii ryzyka cen towarów

1.  Do celów art. 278 instytucje obliczają narzut z tytułu kategorii ryzyka cen towarów w odniesieniu do danego pakietu kompensowania w następujący sposób:

 

j     =  indeks oznaczający pakiety zabezpieczające z kategorii ryzyka cen towarów określone zgodnie z art. 277a ust. 1 lit. e) i art. 277a ust. 2 dla pakietu kompensowania;

AddOnComj   = narzut z tytułu kategorii ryzyka cen towarów w odniesieniu do pakietu zabezpieczającego »j« określony zgodnie z ust. 4.

2.  Do celów obliczenia narzutu dla pakietu zabezpieczającego z kategorii ryzyka cen towarów w odniesieniu do danego pakietu kompensowania zgodnie z ust. 4 instytucje określają właściwe rodzaje referencyjne pod względem ryzyka cen towarów w odniesieniu do każdego pakietu zabezpieczającego. Transakcje na towarowych instrumentach pochodnych przypisuje się do tego samego rodzaju referencyjnego pod względem ryzyka cen towarów wyłącznie wówczas, gdy bazowy instrument towarowy dla tych transakcji ma taki sam charakter.

3.  Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 właściwe organy mogą zażądać, aby instytucja posiadająca duży i skoncentrowany portfel towarowych instrumentów pochodnych rozważyła dodatkowe właściwości oprócz charakteru bazowego instrumentu towarowego, aby określić rodzaje referencyjne pod względem ryzyka cen towarów dla pakietu zabezpieczającego z kategorii ryzyka cen towarów zgodnie z ust. 2.

EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu doprecyzowania, co stanowi duży i skoncentrowany portfel towarowych instrumentów pochodnych, o którym mowa w akapicie pierwszym.

EUNB przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [15 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

4.  Instytucje obliczają narzut z tytułu kategorii ryzyka cen towarów w odniesieniu do pakietu zabezpieczającego »j« w następujący sposób:

 

gdzie:

k      =  indeks oznaczający rodzaje referencyjne pod względem ryzyka cen towarów w ramach pakietu kompensowania określone zgodnie z ust. 2;

ϵj       =  współczynnik czynnika nadzorczego pakietu zabezpieczającego dla pakietu zabezpieczającego »j« obliczony zgodnie z art. 280;

AddOn(Typejk)   =  narzut dla rodzaju referencyjnego pod względem ryzyka cen towarów »k« obliczony zgodnie z ust. 5;

ρCom      =  współczynnik korelacji kategorii ryzyka cen towarów o wartości równej 40 %.

5.  Instytucje obliczają narzut dla rodzaju referencyjnego pod względem ryzyka cen towarów »k« w następujący sposób:

 

gdzie:

SFkCom   =   współczynnik nadzorczy mający zastosowanie do rodzaju referencyjnego pod względem ryzyka cen towarów »k«.

Jeżeli rodzaj referencyjny pod względem ryzyka cen towarów »k« odpowiada transakcjom przypisanym do pakietu zabezpieczającego, o którym mowa w art. 277b ust. 1 lit. e) ppkt (i), wówczas SFkCom = 40 %; w innym przypadku SFkCom = 18 %.

EffNotComk  =   efektywna wartość referencyjna rodzaju referencyjnego pod względem ryzyka cen towarów »k« obliczona w następujący sposób:

 

Artykuł 280f

Narzut z tytułu innych kategorii ryzyka

1.  Do celów art. 278 instytucje obliczają narzut z tytułu innych kategorii ryzyka w odniesieniu do danego pakietu kompensowania w następujący sposób:

 

gdzie:

j    =   indeks oznaczający pakiety zabezpieczające z innych kategorii ryzyka określone zgodnie z art. 277a ust. 1 lit. f) i art. 277a ust. 2 dla pakietu kompensowania;

AddOnOtherj   =   narzut z tytułu innych kategorii ryzyka w odniesieniu do pakietu zabezpieczającego »j« określony zgodnie z ust. 2.

2.  Instytucje obliczają narzut z tytułu innych kategorii ryzyka w odniesieniu do pakietu zabezpieczającego »j« w następujący sposób:

 

gdzie:   

ϵj     =   współczynnik czynnika nadzorczego pakietu zabezpieczającego dla pakietu zabezpieczającego »j« obliczony zgodnie z art. 280;

SFOther   =   współczynnik nadzorczy dla innej kategorii ryzyka o wartości równej 8 %;

EffNotOtherj = efektywna wartość referencyjna pakietu zabezpieczającego »j« obliczona w następujący sposób:;

”;

66)  część trzecia tytuł II rozdział 6 sekcja 4 otrzymuje brzmienie:

„Sekcja 4Uproszczona metoda standardowa dotycząca ryzyka kredytowego kontrahenta

Artykuł 281Obliczanie wartości ekspozycji

1.  Instytucja oblicza jedną wartość ekspozycji na poziomie pakietu kompensowania zgodnie z sekcją 3 niniejszego rozdziału, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.  Wartość ekspozycji pakietu kompensowania oblicza się zgodnie z następującymi wymogami:

a)  instytucje nie stosują podejścia, o którym mowa w art. 274 ust. 6;

b)  na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 275 ust. 1 instytucje stosują następujące reguły:

w przypadku pakietów kompensowania innych niż te, o których mowa w art. 275 ust. 2, instytucje obliczają koszt odtworzenia zgodnie z następującym wzorem:

;

c)  na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 275 ust. 2 instytucje stosują następujące reguły:

w przypadku pakietów kompensowania transakcji będących przedmiotem obrotu na uznanej giełdzie, pakietów kompensowania transakcji rozliczanych centralnie przez kontrahenta centralnego, któremu udzielono zezwolenia na prowadzenie działalności zgodnie z art. 14 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 lub którego uznano zgodnie z art. 25 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, lub pakietów kompensowania transakcji, których zabezpieczenie jest przedmiotem wymiany dwustronnej z kontrahentem zgodnie z art. 11 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, instytucje obliczają koszt odtworzenia zgodnie z następującym wzorem:

 

gdzie:

TH  =   próg zabezpieczenia, który zgodnie z umową o dostarczenie zabezpieczenia ma zastosowanie do pakietu kompensowania i poniżej którego instytucja nie może żądać dostarczenia zabezpieczenia;

MTA  =  minimalna kwota transferu, która zgodnie z umową o dostarczenie zabezpieczenia ma zastosowanie do pakietu kompensowania;

d)  na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 275 ust. 3 instytucje stosują następujące reguły:

w przypadku pakietów kompensowania objętych umową o dostarczenie zabezpieczenia, która odnosi się do wielu pakietów kompensowania, instytucje obliczają koszt odtworzenia jako sumę kosztów odtworzenia każdego odrębnego pakietu kompensowania obliczonych zgodnie z ust. 1, tak jakby nie były one objęte obowiązkiem uzupełnienia zabezpieczenia;

e)  wszystkie pakiety zabezpieczające ustanawia się zgodnie z art. 277a ust. 1;

f)  instytucje przyjmują, że wartość mnożnika we wzorze wykorzystywanym do obliczenia potencjalnej przyszłej ekspozycji, o której mowa w art. 278 ust. 1, wynosi 1, w następujący sposób:

;

g)  na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 279a ust. 1 instytucje stosują następujące reguły:

w odniesieniu do wszystkich transakcji instytucje obliczają wartość delty nadzorczej w następujący sposób:

;

h)  do obliczania nadzorczego współczynnika czasu trwania, o którym mowa w art. 279b ust. 1 lit. a), wykorzystuje się następujący wzór:

;

i)  współczynnik terminu zapadalności, o którym mowa w art. 279c ust. 1, oblicza się w następujący sposób:

a) w przypadku transakcji wchodzących w skład pakietów kompensowania, o których mowa w art. 275 ust. 1, MF = 1;

b) w przypadku transakcji wchodzących w skład pakietów kompensowania, o których mowa w art. 275 ust. 2 i 3, MF = 0,42;

j)  wzór wykorzystywany do obliczania efektywnej wartości referencyjnej pakietu zabezpieczającego »j«, o którym mowa w art. 280a ust. 3, przedstawia się następująco:

 

k)  wzór wykorzystywany do obliczania narzutu z tytułu kategorii ryzyka kredytowego w odniesieniu do pakietu zabezpieczającego »j« ustanowionego dla danej kategorii ryzyka kredytowego, o którym mowa w art. 280c ust. 3, przedstawia się następująco:

 

l)  wzór wykorzystywany do obliczania narzutu z tytułu kategorii ryzyka cen akcji w odniesieniu do pakietu zabezpieczającego »j« ustanowionego dla danej kategorii ryzyka cen akcji, o którym mowa w art. 280d ust. 3, przedstawia się następująco:

 

m)  wzór wykorzystywany do obliczania narzutu z tytułu kategorii ryzyka cen towarów w odniesieniu do pakietu zabezpieczającego »j« ustanowionego dla danej kategorii ryzyka cen towarów, o którym mowa w art. 280e ust. 3, przedstawia się następująco:

”;

67)  część trzecia tytuł II rozdział 6 sekcja 5 otrzymuje brzmienie:

„Sekcja 5Metoda wyceny pierwotnej ekspozycji

Artykuł 282Obliczanie wartości ekspozycji

1.  Instytucje mogą obliczyć jedną wartość ekspozycji dla wszystkich transakcji objętych umową o kompensowaniu zobowiązań, jeżeli wszystkie warunki przewidziane w art. 274 ust. 1 zostały spełnione. W przeciwnym razie instytucje obliczają wartość ekspozycji osobno dla każdej transakcji, traktując każdą z nich jako odrębny pakiet kompensowania.

2.  Wartość ekspozycji pakietu kompensowania lub transakcji odpowiada 1,4-krotności sumy aktualnego kosztu odtworzenia i potencjalnej przyszłej ekspozycji.

3.  Aktualny koszt odtworzenia, o którym mowa w ust. 2, ustala się w następujący sposób:

a)  w przypadku pakietów kompensowania transakcji będących przedmiotem obrotu na uznanej giełdzie, pakietów kompensowania transakcji rozliczanych centralnie przez kontrahenta centralnego, któremu udzielono zezwolenia na prowadzenie działalności zgodnie z art. 14 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 lub którego uznano zgodnie z art. 25 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, lub pakietów kompensowania transakcji, których zabezpieczenie jest przedmiotem wymiany dwustronnej z kontrahentem zgodnie z art. 11 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, instytucje obliczają aktualny koszt odtworzenia, o którym mowa w ust. 2, w następujący sposób:

 

gdzie:

TH  =   próg zabezpieczenia, który zgodnie z umową o dostarczenie zabezpieczenia ma zastosowanie do pakietu kompensowania i poniżej którego instytucja nie może żądać dostarczenia zabezpieczenia;

MTA  =  minimalna kwota transferu, która zgodnie z umową o dostarczenie zabezpieczenia ma zastosowanie do pakietu kompensowania;

b)  w przypadku wszystkich innych pakietów kompensowania lub poszczególnych transakcji instytucje obliczają aktualny koszt odtworzenia, o którym mowa w ust. 2, w następujący sposób:

 

Aby obliczyć aktualny koszt odtworzenia, instytucje aktualizują bieżące wartości rynkowe przynajmniej raz w miesiącu.

4.  Instytucje obliczają potencjalną przyszłą ekspozycję, o której mowa w ust. 2, w następujący sposób:

a)  potencjalna przyszła ekspozycja pakietu kompensowania stanowi sumę potencjalnych przyszłych ekspozycji wszystkich transakcji wchodzących w skład pakietu kompensowania obliczoną zgodnie z lit. b);

b)  potencjalna przyszła ekspozycja pojedynczej transakcji odpowiada jej kwocie referencyjnej pomnożonej przez:

(i)  iloczyn uzyskany po pomnożeniu 0,5 % przez wartość rezydualnego terminu zapadalności transakcji w przypadku kontraktów na odsetkowe instrumenty pochodne;

(ia)  iloczyn uzyskany po pomnożeniu 6 % przez wartość rezydualnego terminu zapadalności transakcji w przypadku kontraktów na kredytowe instrumenty pochodne;

(ii)  4 % w przypadku kontraktów związanych z walutowymi instrumentami pochodnymi;

(iii)  18 % w przypadku kontraktów związanych z kontraktami na instrumenty pochodne dotyczące wszystkich pozycji towarowych oprócz energii elektrycznej;

(iiia) 40 % w przypadku kontraktów związanych z kontraktami na instrumenty pochodne dotyczące energii elektrycznej;

(iiib) 32 % w przypadku kontraktów związanych z kontraktami na instrumenty pochodne dotyczące udziałowych papierów wartościowych;

c)  wysokość kwoty referencyjnej, o której mowa w lit. b), ustala się – w stosownych przypadkach – zgodnie z art. 279b ust. 1 lit. a), b) i c) oraz art. 279b ust. 2 i 3;

d)  potencjalną przyszłą ekspozycję pakietów kompensowania, o których mowa w ust. 3 lit. a), mnoży się przez 0,42.

Przy obliczaniu potencjalnej ekspozycji kontraktów na stopę procentową zgodnie z lit. b) ppkt (ii) instytucja może oprzeć się na pierwotnym terminie zapadalności, a nie na rezydualnym terminie zapadalności kontraktów.”;

68)  art. 283 ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. W przypadku wszystkich transakcji na instrumentach pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym i wszystkich transakcji z długim terminem rozliczenia, w odniesieniu do których instytucja nie otrzymała na mocy ust. 1 zezwolenia na stosowanie IMM, instytucja ta korzysta z metod określonych w sekcjach 3 lub 5. Metody te można stosować łącznie na stałe w ramach określonej grupy.”;

69)  art. 298 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 298Skutki uznawania kompensowania za ograniczające ryzyko

Kompensowanie do celów sekcji 3–6 uznaje się według zasad określonych w tych sekcjach.”;

70)  w art. 299 ust. 2 skreśla się lit. a);

71)  w art. 300 wprowadza się następujące zmiany:

a)  zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:

„Do celów niniejszej sekcji i części siódmej stosuje się następujące definicje:”;

b)  dodaje się pkt 5–11 w brzmieniu:

„5) »transakcje o charakterze gotówkowym« oznaczają transakcje w gotówce, instrumentach dłużnych i instrumentach kapitałowych, a także kasowe transakcje walutowe i kasowe transakcje towarowe; transakcji odkupu i transakcji udzielania lub zaciągania pożyczek papierów wartościowych lub towarów nie uznaje się za transakcje o charakterze gotówkowym;

6) »pośrednie uzgodnienie rozliczeniowe« oznacza uzgodnienie spełniające warunki ustanowione w art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 648/2012;

7) »wielopoziomowa struktura klientów« oznacza pośrednie uzgodnienie rozliczeniowe, w ramach którego podmiot niebędący uczestnikiem rozliczającym, który sam jest klientem uczestnika rozliczającego lub klienta wyższego poziomu, świadczy usługi rozliczeniowe na rzecz instytucji;

8) »klient wyższego poziomu« oznacza podmiot świadczący usługi rozliczeniowe na rzecz klienta niższego poziomu;

9) »klient niższego poziomu« oznacza podmiot korzystający z usług kontrahenta centralnego za pośrednictwem klienta wyższego poziomu;

10) »niewniesiony wkład do funduszu na wypadek niewykonania zobowiązania« oznacza wkład, który instytucja pełniąca rolę uczestnika rozliczającego zobowiązała się na mocy umowy przekazać na rzecz CCP po wyczerpaniu przez niego jego funduszu na wypadek niewykonania zobowiązania w celu pokrycia strat, które CCP poniósł w wyniku niewykonania zobowiązania przez jednego ze swoich uczestników rozliczających lub przez większą liczbę swoich uczestników rozliczających;

11) »w pełni gwarantowana transakcja udzielenia lub zaciągnięcia pożyczki depozytu« oznacza w pełni zabezpieczoną transakcję rynku pieniężnego, w ramach której dwóch kontrahentów wymienia się depozytami, a CCP pełni rolę pośrednika między nimi, aby zagwarantować, że wywiążą się oni ze spoczywających na nich zobowiązań płatniczych.”;

72)  art. 301 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 301 Zakres przedmiotowy

1.  Niniejsza sekcja ma zastosowanie do poniższych umów i transakcji przez cały okres, gdy pozostają one nierozliczone z CPP:

a)  umowy wymienione w załączniku II oraz kredytowe instrumenty pochodne;

b)  transakcje finansowane z użyciem papierów wartościowych i w pełni gwarantowane transakcje udzielenia lub zaciągnięcia pożyczki depozytu;

c)  transakcje z długim terminem rozliczenia.

Przepisy niniejszej sekcji nie mają zastosowania do ekspozycji z tytułu rozliczenia transakcji o charakterze gotówkowym. Instytucje stosują podejście ustanowione w tytule V niniejszej części w odniesieniu do ekspozycji z tytułu transakcji wynikających z takich transakcji oraz wagę ryzyka w wysokości 0 % w odniesieniu do wkładów do funduszu na wypadek niewykonania zobowiązania obejmujących wyłącznie takie transakcje. Instytucje stosują podejście określone w art. 307 w odniesieniu do wkładów do funduszu na wypadek niewykonania zobowiązania obejmujących dowolne z umów wymienionych w akapicie pierwszym poza transakcjami o charakterze gotówkowym.

2.  Do celów niniejszej sekcji zastosowanie mają następujące warunki:

a)  początkowy depozyt zabezpieczający nie obejmuje wkładów na rzecz CCP wynikających z uzgodnień dotyczących wzajemnego podziału strat;

b)  początkowy depozyt zabezpieczający obejmuje zabezpieczenie zdeponowane przez instytucję pełniącą rolę uczestnika rozliczającego lub przez klienta, którego kwota przekracza minimalną kwotę wymaganą przez, odpowiednio, CCP lub instytucję pełniącą rolę uczestnika rozliczającego, pod warunkiem że kontrahent centralny lub instytucja pełniąca rolę uczestnika rozliczającego może, w stosownych przypadkach, uniemożliwić instytucji pełniącej rolę uczestnika rozliczającego lub klientowi wycofanie takiej nadwyżki zabezpieczenia;

c)  jeżeli CCP korzysta z początkowego depozytu zabezpieczającego w celu podziału strat między swoich uczestników rozliczających, instytucje pełniące rolę uczestników rozliczających traktują ten początkowy depozyt zabezpieczający jako wkład do funduszu na wypadek niewykonania zobowiązania.”;

73)  art. 302 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Za pomocą odpowiedniej analizy scenariuszy i odpowiednich testów warunków skrajnych instytucje oceniają, czy poziom funduszy własnych utrzymywanych względem ekspozycji wobec kontrahenta centralnego, w tym ewentualnych przyszłych lub warunkowych ekspozycji na ryzyko kredytowe, ekspozycji wynikających z wkładów do funduszu na wypadek niewykonania zobowiązania oraz – w przypadku gdy instytucja pełni rolę uczestnika rozliczającego – ekspozycji wynikających z ustaleń umownych określonych w art. 304, jest odpowiednio powiązany z ryzykami nieodłącznie związanymi z tymi ekspozycjami.”;

74)  art. 303 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 303 Traktowanie ekspozycji uczestników rozliczających wobec kontrahentów centralnych

1.  Instytucja pełniąca rolę uczestnika rozliczającego – dla własnych celów albo jako pośrednik finansowy między klientem a CCP – oblicza wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu swoich ekspozycji wobec CCP w następujący sposób:

a)  stosuje podejście określone w art. 306 w odniesieniu do swoich ekspozycji z tytułu transakcji wobec CCP;

b)  stosuje podejście określone w art. 307 w odniesieniu do wniesionego przez siebie wkładu do funduszu na wypadek niewykonania zobowiązania wobec CCP.

2.  Do celów ust. 1 suma wymogów w zakresie funduszy własnych danej instytucji z tytułu jej ekspozycji wobec kwalifikującego się CCP wynikających z ekspozycji z tytułu transakcji oraz wkładu do funduszu na wypadek niewykonania zobowiązania jest ograniczona górnym pułapem w wysokości odpowiadającej sumie wymogów w zakresie funduszy własnych, które miałyby zastosowanie do tych samych ekspozycji, gdyby dany CCP był niekwalifikującym się CCP.”;

75)  w art. 304 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Instytucja pełniąca rolę uczestnika rozliczającego, która działa w tym charakterze jako pośrednik finansowy między klientem a kontrahentem centralnym, oblicza wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu swoich transakcji związanych z kontrahentem centralnym przeprowadzanych z klientem zgodnie z przepisami sekcji 1–8 niniejszego rozdziału, sekcji 4 rozdziału 4 niniejszego tytułu oraz tytułu VI niniejszej części, stosownie do przypadku.”;

b)  ust. 3, 4 i 5 otrzymują brzmienie:

„3. Jeżeli instytucja pełniąca rolę uczestnika rozliczającego stosuje metody określone w sekcji 3 lub 6 niniejszego rozdziału przy obliczaniu wymogów w zakresie funduszy własnych dla swoich ekspozycji, zastosowanie mają następujące warunki:

a)  na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 285 ust. 2 instytucja może stosować okres ryzyka w związku z uzupełnieniem zabezpieczenia wynoszący co najmniej pięć dni roboczych w odniesieniu do swoich ekspozycji wobec klienta;

b)  instytucja stosuje okres ryzyka w związku z uzupełnieniem zabezpieczenia wynoszący co najmniej 10 dni roboczych w odniesieniu do swoich ekspozycji wobec CCP;

c)  na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 285 ust. 3, jeżeli pakiet kompensowania uwzględniony w obliczeniach spełnia warunki określone w lit. a) tego ustępu, instytucja może pominąć ograniczenie ustanowione w tej literze, jeżeli pakiet kompensowania nie spełnia warunku określonego w lit. b) tego ustępu i jeżeli nie obejmuje transakcji spornych;

d)  jeżeli CCP utrzymuje zmienny depozyt zabezpieczający w odniesieniu do danej transakcji, a zabezpieczenie ustanowione przez instytucję nie podlega ochronie na wypadek niewypłacalności CCP, instytucja stosuje okres ryzyka w związku z uzupełnieniem zabezpieczenia odpowiadający jednemu rokowi lub rezydualnemu terminowi zapadalności transakcji, w zależności od tego, który z tych okresów jest krótszy, przy czym okres ten musi wynosić przynajmniej 10 dni roboczych.

4. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 281 ust. 2 lit. h), jeżeli instytucja pełniąca rolę uczestnika rozliczającego korzysta z metody określonej w sekcji 4 niniejszego rozdziału do obliczania wymogu w zakresie funduszy własnych z tytułu swoich ekspozycji wobec klienta, instytucja może na potrzeby tych obliczeń zastosować współczynnik terminu zapadalności w wysokości 0,21.

5. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 282 ust. 4 lit. d), jeżeli instytucja pełniąca rolę uczestnika rozliczającego korzysta z metody określonej w sekcji 5 niniejszego rozdziału do obliczania wymogu w zakresie funduszy własnych z tytułu swoich ekspozycji wobec klienta, może ona zastosować na potrzeby tych obliczeń współczynnik terminu zapadalności w wysokości 0,21.”;

c)  dodaje się ust. 6 i 7 w brzmieniu:

„6. Instytucja pełniąca rolę uczestnika rozliczającego może stosować obniżoną wartość ekspozycji, której dotyczy niewykonanie zobowiązania, obliczoną zgodnie z ust. 3, 4 i 5 przy obliczaniu wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka związanego z CVA zgodnie z tytułem VI.

7. Instytucja pełniąca rolę uczestnika rozliczającego, która pobiera zabezpieczenie od klienta na potrzeby transakcji związanej z CCP i która przekazuje zabezpieczenie CCP, może uznać to zabezpieczenie w celu obniżenia wartości swojej ekspozycji wobec klienta w ramach tej transakcji związanej z CCP.

W przypadku wielopoziomowej struktury klientów metodę opisaną w akapicie pierwszym można stosować na każdym poziomie tej struktury.”;

76)  w art. 305 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Instytucja będąca klientem oblicza wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu swoich transakcji związanych z kontrahentem centralnym przeprowadzanych ze swoim uczestnikiem rozliczającym zgodnie z sekcjami 1–8 niniejszego rozdziału, sekcją 4 rozdziału 4 niniejszego tytułu i tytułem VI niniejszej części, stosownie do przypadku.”;

b)  ust. 2 lit. c) otrzymuje brzmienie:

„c) klient przeprowadził dostatecznie szczegółową weryfikację prawną potwierdzającą, że uzgodnienia służące zapewnieniu spełnienia warunku przewidzianego w lit. b) są zgodne z prawem, ważne, wiążące i egzekwowalne zgodnie z odpowiednimi przepisami obowiązującymi w stosownej jurysdykcji lub w stosownych jurysdykcjach, i zapewnił aktualność wyników tej weryfikacji;”;

c)  w ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Przy ocenianiu swojej zgodności z warunkiem ustanowionym w akapicie pierwszym lit. b) instytucja może wziąć pod uwagę wszelkie ewidentne wcześniejsze przypadki przeniesienia pozycji klienta i odpowiedniego zabezpieczenia na poziomie CCP oraz wszelkie deklaracje podmiotów prowadzących działalność w tym sektorze świadczące o gotowości kontynuowania tej praktyki.”;

d)  ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie:

„3. Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 niniejszego artykułu, jeżeli instytucja będąca klientem nie spełnia warunku ustanowionego w lit. a) tego ustępu, ponieważ nie jest chroniona przed stratami w przypadku, gdy zarówno uczestnik rozliczający, jak i inny klient tego uczestnika rozliczającego wspólnie nie wykonają zobowiązania, ale spełnione są wszystkie pozostałe warunki określone w lit. a) tego ustępu i w pozostałych literach tego ustępu, instytucja może obliczyć wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu swoich ekspozycji z tytułu transakcji związanych z kontrahentem centralnym wobec swojego uczestnika rozliczającego zgodnie z art. 306, o ile zastąpi wagę ryzyka równą 2 %, o której mowa w art. 306 ust. 1 lit. a), wagą ryzyka wynoszącą 4 %.

4. W przypadku wielopoziomowej struktury klientów instytucja będąca klientem niższego poziomu, która uzyskuje dostęp do usług CCP za pośrednictwem klienta wyższego poziomu, może stosować podejście określone w ust. 2 lub 3 wyłącznie w przypadku, gdy warunki ustanowione w tych ustępach są spełnione na wszystkich szczeblach tej struktury.”;

77)  w art. 306 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 lit. c) otrzymuje brzmienie:

„c) w przypadkach gdy instytucja pełni rolę pośrednika finansowego między klientem a CCP i zgodnie z warunkami transakcji związanej z CCP instytucja nie jest zobowiązana do zwrotu klientowi jakichkolwiek strat poniesionych w związku ze zmianą wartości tej transakcji w przypadku niewykonania zobowiązania przez CCP, instytucja ta może określić, że wartość ekspozycji z tytułu transakcji wobec CCP, która odpowiada danej transakcji związanej z CCP, wynosi zero;”;

b)  w ust. 1 dodaje się lit. d) w brzmieniu:

„d) w przypadkach gdy instytucja pełni rolę pośrednika finansowego między klientem a CCP i zgodnie z warunkami transakcji związanej z CCP instytucja jest zobowiązana do zwrotu klientowi wszelkich strat poniesionych w związku ze zmianą wartości tej transakcji w przypadku niewykonania zobowiązania przez CCP, instytucja ta stosuje podejście, o którym mowa w lit. a) lub b), stosownie do przypadku, w odniesieniu do ekspozycji z tytułu transakcji wobec CCP, która odpowiada danej transakcji związanej z CCP.”;

c)  ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„2. Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 1, jeżeli aktywa przekazane jako zabezpieczenie do kontrahenta centralnego lub do uczestnika rozliczającego są wyłączone z masy upadłościowej w razie niewypłacalności kontrahenta centralnego, uczestnika rozliczającego lub co najmniej jednego jego innego klienta, instytucja może przypisać wartość ekspozycji równą zeru ekspozycjom na ryzyko kredytowe kontrahenta związanym z tymi aktywami.

3. Instytucja oblicza wartości ekspozycji swoich ekspozycji z tytułu transakcji wobec CCP zgodnie z przepisami sekcji 1–8 niniejszego rozdziału i zgodnie z sekcją 4 rozdziału 4 niniejszego tytułu, stosownie do przypadku.”;

78)  art. 307 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 307 Wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu wkładów do funduszu kontrahenta centralnego na wypadek niewykonania zobowiązania

Instytucja pełniąca rolę uczestnika rozliczającego stosuje następujące traktowanie wobec swoich ekspozycji z tytułu swoich wkładów do funduszu CCP na wypadek niewykonania zobowiązania:

a)  oblicza ona wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu wniesionego przez nią z góry wkładu do funduszu kwalifikującego się CCP na wypadek niewykonania zobowiązania zgodnie z podejściem określonym w art. 308;

b)  oblicza ona wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu jej wniesionych z góry wkładów oraz jej niewniesionych wkładów do funduszu niekwalifikującego się CCP na wypadek niewykonania zobowiązania zgodnie z podejściem określonym w art. 309;

c)  oblicza ona wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu jej niewniesionych wkładów do funduszu kwalifikującego się CCP na wypadek niewykonania zobowiązania zgodnie z metodą określoną w art. 310.”;

79)  w art. 308 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„2. Instytucja oblicza wymóg w zakresie funduszy własnych (Ki) w celu pokrycia ekspozycji z tytułu wniesionego przez siebie z góry wkładu (DFi) w następujący sposób:

 

gdzie:

i =  indeks oznaczający uczestnika rozliczającego;

KCCP  = kapitał hipotetyczny kwalifikującego się CCP podany do wiadomości instytucji przez kwalifikującego się CCP zgodnie z art. 50c rozporządzenia (UE) nr 648/2012;

DFCM   = suma wkładów wniesionych z góry przez wszystkich uczestników rozliczających kwalifikującego się kontrahenta centralnego podana do wiadomości instytucji przez kwalifikującego się kontrahenta centralnego zgodnie z art. 50c rozporządzenia (UE) nr 648/2012;

DFCCP  = wniesione z góry zasoby finansowe CCP podane do wiadomości instytucji przez CCP zgodnie z art. 50c rozporządzenia (UE) nr 648/2012.

3. Instytucja oblicza kwoty ekspozycji ważonej ryzykiem dla ekspozycji z tytułu wkładu wniesionego z góry przez instytucję do funduszu kwalifikującego się CCP na wypadek niewykonania zobowiązania do celów art. 92 ust. 3 jako wymogi w zakresie funduszy własnych (KCMi) określone zgodnie z ust. 2 i pomnożone przez 12,5.”;

b)  skreśla się ust. 4 i 5;

80)  art. 309 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 309Wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu wniesionych z góry wkładów do funduszu niekwalifikującego się CCP na wypadek niewykonania zobowiązania oraz z tytułu niewniesionych wkładów do funduszu niekwalifikującego się CCP na wypadek niewykonania zobowiązania

1.  Instytucja stosuje następujący wzór do obliczania wymogu w zakresie funduszy własnych (K) dla ekspozycji z tytułu wniesionych przez nią z góry wkładów do funduszu niekwalifikującego się CCP na wypadek niewykonania zobowiązania (DF) oraz z tytułu niewniesionych wkładów (UC) na rzecz takiego CCP:

 

2.  Instytucja oblicza kwoty ekspozycji ważonej ryzykiem dla ekspozycji z tytułu wkładu wniesionego przez tę instytucję do funduszu niekwalifikującego się CCP na wypadek niewykonania zobowiązania do celów art. 92 ust. 3 jako wymogi w zakresie funduszy własnych (K) określone zgodnie z ust. 1 i pomnożone przez 12,5.”;

81)  art. 310 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 310 Wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu niewniesionych wkładów do funduszu kwalifikującego się kontrahenta centralnego na wypadek niewykonania zobowiązania

Instytucja stosuje wagę ryzyka w wysokości 0 % w odniesieniu do swoich niewniesionych wkładów do funduszu kwalifikującego się CCP na wypadek niewykonania zobowiązania.”;

82)  art. 311 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 311 Wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ekspozycji wobec kontrahentów centralnych, którzy przestali spełniać pewne warunki

1.  Instytucje stosują podejście określone w niniejszym artykule, jeżeli dowiedzą się z publicznego ogłoszenia lub powiadomienia ze strony organu właściwego dla CCP, z którego korzystają instytucje, lub od samego CCP o tym, że CCP nie będzie już spełniać warunków zezwolenia lub uznania, stosownie do przypadku.

2.  W przypadku spełnienia warunku określonego w ust. 1 instytucje – w ciągu trzech miesięcy od zaistnienia sytuacji określonej w tym ustępie lub wcześniej, jeżeli wymagają tego właściwe organy tych instytucji – podejmują następujące czynności względem swoich ekspozycji wobec tego CCP:

a)  stosują podejście określone w art. 306 ust. 1 lit. b) względem swoich ekspozycji z tytułu transakcji wobec tego CCP;

b)  stosują podejście określone w art. 309 względem swoich wniesionych z góry wkładów do funduszu tego CCP na wypadek niewykonania zobowiązania oraz względem swoich niewniesionych wkładów na rzecz tego CCP;

c)  traktują swoje ekspozycje wobec tego CCP, inne niż ekspozycje wymienione w lit. a) i b) niniejszego ustępu, jako ekspozycje wobec przedsiębiorstwa zgodnie z metodą standardową dotyczącą ryzyka kredytowego określoną w rozdziale 2 niniejszego tytułu.”;

82a)  w art. 316 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego instytucje mogą zdecydować, że nie będą stosować rachunkowych kategorii rachunku zysków i strat na mocy art. 27 dyrektywy 86/635/EWG w odniesieniu do umów leasingu finansowego i operacyjnego do celów obliczenia stosownego wskaźnika, i zamiast tego mogą:

a) włączyć przychody z tytułu odsetek na podstawie umów leasingu finansowego i operacyjnego oraz zyski z aktywów będących przedmiotem leasingu do kategorii, o której mowa w tabeli 1 pkt 1;

b) włączyć koszty odsetek z tytułu umów leasingu finansowego i operacyjnego oraz strat, amortyzacji i obniżenia wartości aktywów będących przedmiotem leasingu do kategorii, o której mowa w tabeli 1 pkt 2.”;

83)  część trzecia tytuł IV rozdział 1 otrzymuje brzmienie:

„Rozdział 1Przepisy ogólne

Artykuł 325Podejścia do obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego

1.  Instytucja oblicza wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego dla wszystkich pozycji portfela handlowego oraz pozycji portfela niehandlowego obciążonych ryzykiem walutowym lub ryzykiem cen towarów, stosując następujące podejścia:

a)  od dnia 1 stycznia 2022 r. – metodę standardową określoną w rozdziale 1a niniejszego tytułu;

b)  od dnia 1 stycznia 2022 r. – metodę modeli wewnętrznych określoną w rozdziale 1b niniejszego tytułu wyłącznie w odniesieniu do pozycji, które zostały przypisane jednostkom odpowiadającym za handel, dla których instytucja otrzymała zezwolenie właściwych organów na stosowanie tego podejścia przedstawionego w art. 325ba;

c)  po dniu 1 stycznia 2022 r. z uproszczonej metody standardowej, o której mowa w ust. 4, do celów ustalania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego mogą korzystać wyłącznie instytucje spełniające warunki określone w art. 325a ust. 1;

d)  do dnia 1 stycznia 2022 r. – uproszczoną metodę modeli wewnętrznych określoną w rozdziale 5 niniejszego tytułu w odniesieniu do tych kategorii ryzyka, dla których instytucja otrzymała zezwolenie na stosowanie tego podejścia wydane zgodnie z art. 363. Po dniu [data rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia] r. instytucje nie będą już mogły korzystać z uproszczonej metody modeli wewnętrznych określonej w rozdziale 5 do celów ustalania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego

2.  Wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego obliczone zgodnie z uproszczoną metodą standardową, o której mowa w ust. 1 lit. c), oznaczają – stosownie do przypadku – sumę następujących wymogów w zakresie funduszy własnych:

a)  wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka pozycji, o których mowa w rozdziale 2 niniejszego tytułu;

b)  wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka walutowego, o których mowa w rozdziale 3 niniejszego tytułu;

c)  wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka cen towarów, o których mowa w rozdziale 4 niniejszego tytułu.

3.  Instytucja może na stałe w ramach grupy stosować połączenie podejść przedstawionych w ust. 1 lit. a) i b), o ile wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego obliczone zgodnie z podejściem określonym w lit. a) nie przekraczają 90 % łącznych wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego. W przeciwnym wypadku instytucja stosuje podejście przedstawione w ust. 1 lit. a) w odniesieniu do wszystkich pozycji podlegających wymogom w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego.

Właściwy organ może, na podstawie podejścia wybranego przez instytucję dla porównywalnych jednostek, podjąć decyzję o wyznaczeniu jednostek, które zostaną objęte zakresem podejścia określonego w ust. 1 lit. b).

4.  Instytucja może stosować połączenie podejść przedstawionych w ust. 1 lit. c) i d) na stałe w ramach grupy zgodnie z art. 363.

5.  Instytucja nie może stosować żadnego z podejść przedstawionych w ust. 1 lit. a) i b) w połączeniu z podejściem przedstawionym w lit. c).

6.  Instytucje nie mogą stosować podejścia określonego w ust. 1 lit. b) w odniesieniu do instrumentów w portfelu handlowym, które stanowią pozycje sekurytyzacyjne lub pozycje wchodzące w zakres korelacyjnego portfela handlowego zgodnie z definicją przedstawioną w art. 104 ust. 7–9.

7.  Do celów obliczenia wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka związanego z CVA z zastosowaniem metody zaawansowanej określonej w art. 383 instytucje mogą nadal korzystać z uproszczonej metody modeli wewnętrznych przedstawionej w rozdziale 5 niniejszego tytułu po dniu [data rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia] r., kiedy to instytucje zaprzestaną stosowania tego podejścia do celów obliczenia wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego.

8.  EUNB opracowuje regulacyjne standardy techniczne, aby sprecyzować sposób ustalania przez instytucje wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego dotyczących pozycji portfela niehandlowego obciążonych ryzykiem walutowym lub ryzykiem cen towarów zgodnie z podejściami określonymi w ust. 1 lit. a) i b).

EUNB przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

Artykuł 325aWarunki stosowania uproszczonej metody standardowej

1.  Instytucja może obliczyć wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego, stosując podejście, o którym mowa w art. 325 ust. 1 lit. c), o ile wielkość jej działalności bilansowej i pozabilansowej obciążonej ryzykiem rynkowym ustalona na podstawie oceny przeprowadzanej w odstępach comiesięcznych jest równa następującym progom lub niższa niż następujące progi:

a)  10 % całkowitej kwoty aktywów instytucji;

b)  300 mln EUR.

Na zapytanie instytucji skierowane do właściwego organu ten może pozwolić jej na zasadzie indywidualnej obliczyć wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego zgodnie z metodą określoną w art. 325 ust. 1 lit. c), o ile wielkość jej działalności bilansowej i pozabilansowej obciążonej ryzykiem rynkowym, ustalona na podstawie oceny przeprowadzanej w odstępach comiesięcznych nie przekracza 500 mln EUR.

2.  Instytucje obliczają wielkość prowadzonej przez siebie działalności bilansowej i pozabilansowej obciążonej ryzykiem rynkowym na dany dzień zgodnie z następującymi wymogami:

a)  wszystkie pozycje przypisane do portfela handlowego muszą zostać uwzględnione ▌;

b)  wszystkie pozycje portfela niehandlowego wiążące się z ryzykiem walutowym i ryzykiem cen towarów muszą zostać uwzględnione;

c)  wszystkie pozycje muszą zostać wycenione według ich cen rynkowych w danym dniu – jedynym wyjątkiem są pozycje, o których mowa w lit. b). Jeżeli cena rynkowa pozycji w danym dniu nie jest dostępna, instytucje stosują ostatnią dostępną cenę rynkową dla tej pozycji;

d)  wszystkie pozycje portfela niehandlowego wiążące się z ryzykiem cen towarów muszą zostać uwzględnione jako ogólna pozycja walutowa netto i wycenione zgodnie z art. 352;

e)  wszystkie pozycje portfela niehandlowego wiążące się z ryzykiem cen towarów muszą zostać wycenione zgodnie z przepisami art. 357–358;

f)  wartość bezwzględną pozycji długich sumuje się z wartością bezwzględną pozycji krótkich.

3.  Instytucje powiadamiają właściwe organy o obliczaniu lub zaprzestaniu obliczania przez nie wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego zgodnie z niniejszym artykułem.

4.  Instytucja, które nie spełnia już żadnego z warunków określonych w ust. 1, niezwłocznie powiadamia o tym właściwy organ.

5.  Instytucje zaprzestają obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego zgodnie z ust. 1 w ciągu trzech miesięcy od daty wystąpienia jednej z poniższych sytuacji:

a)  instytucja nie spełnia żadnego z warunków określonych w ust. 1 przez trzy kolejne miesiące;

b)  instytucja nie spełnia żadnego z warunków określonych w ust. 1 przez ponad 6 miesięcy w ciągu ostatnich 12 miesięcy.

6.  Jeżeli instytucja zaprzestaje obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego zgodnie z ust. 1, może ona obliczać wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego zgodnie z ust. 1 tylko wówczas, gdy wykaże właściwemu organowi, że wszystkie warunki określone w ust. 1 były spełnione nieprzerwanie przez okres całego roku.

7.  Instytucje nie mogą otwierać pozycji tylko po to, by spełnić którykolwiek z warunków określonych w ust. 1 w trakcie comiesięcznej oceny.

Artykuł 325bDopuszczalne rozwiązania dotyczące wymogów skonsolidowanych

1.  Z zastrzeżeniem ust. 2 i jedynie do celów obliczania pozycji netto i wymogów w zakresie funduszy własnych zgodnie z niniejszym tytułem na zasadzie skonsolidowanej instytucje mogą wykorzystywać pozycje w jednej instytucji bądź przedsiębiorstwie do kompensowania pozycji w innej instytucji bądź przedsiębiorstwie.

2.  Instytucje mogą stosować przepisy ust. 1 wyłącznie po uzyskaniu zezwolenia właściwych organów, które wydają je po spełnieniu wszystkich poniższych warunków:

a)  alokacja funduszy własnych w grupie jest satysfakcjonująca;

b)  warunki regulacyjne, prawne lub umowne określające działalność tych instytucji gwarantują wzajemne wsparcie finansowe w ramach grupy.

3.  W przypadku przedsiębiorstw zlokalizowanych w państwach trzecich oprócz warunków wymienionych w ust. 2 spełnione są wszystkie poniższe warunki:

a)  przedsiębiorstwom takim udzielono zezwolenia w danym państwie trzecim i przedsiębiorstwa te albo spełniają definicję instytucji kredytowej, albo są uznanymi firmami inwestycyjnymi z państwa trzeciego;

b)  przedsiębiorstwa takie, w ujęciu indywidualnym, przestrzegają wymogów w zakresie funduszy własnych równoważnych wymogom określonym w niniejszym rozporządzeniu;

c)  w danych państwach trzecich nie obowiązują przepisy, które mogłyby znacząco wpływać na transfer funduszy w ramach grupy.

Artykuł 325cZabezpieczenia strukturalne ryzyka walutowego

1.  Właściwe organy mogą zezwolić instytucji na wyłączenie określonych pozycji ryzyka walutowego, które są utrzymywane celowo przez instytucję w celu zabezpieczenia przed niekorzystnym wpływem kursów walutowych na współczynniki, o których mowa w art. 92 ust. 1, ▌z obliczeń wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego, pod warunkiem że spełnione są następujące warunki:

a)  wyłączenie ogranicza się do najwyższej z następujących kwot:

(i)  kwoty inwestycji w podmioty powiązane, które nie zostały skonsolidowane w ramach instytucji, zdenominowanej w walutach zagranicznych;

(ii)  kwoty inwestycji w skonsolidowane jednostki zależne zdenominowanej w walutach zagranicznych;

b)  wyłączenie z obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego obowiązuje przez co najmniej sześć miesięcy;

c)  instytucja przekazała właściwym organom szczegółowe informacje na temat danej pozycji i uzasadniła, że dana pozycja powstała w celu częściowego lub całkowitego zabezpieczenia się przed niekorzystnym wpływem kursu walutowego na jej współczynniki określone zgodnie z art. 92 ust. 1 oraz że kwoty tej pozycji zostały wyłączone z obliczeń wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego, o których mowa w lit. a).

2.  Wszelkie wyłączenia pozycji z obliczeń wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego zgodnie z ust. 1 są stosowane spójnie i zachowują ważność przez cały czas trwania aktywów lub innych pozycji.

3.  Właściwe organy zatwierdzają wszelkie przeprowadzane później przez instytucję zmiany kwot wyłączonych z obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego zgodnie z ust. 1.”;

84)  w części 3 tytuł IV dodaje się rozdziały 1a i 1b w brzmieniu:

„Rozdział 1aMetoda standardowa

Sekcja 1 Przepisy ogólne

Artykuł 325dZakres i struktura metody standardowej

Instytucja oblicza wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego zgodnie z metodą standardową dla portfela pozycji portfela handlowego lub pozycji portfela niehandlowego wiążących się z ryzykiem walutowym i ryzykiem cen towarów jako sumę następujących trzech elementów:

a)  wymogu w zakresie funduszy własnych wyznaczonego według metody opartej na wskaźnikach wrażliwości określonej w sekcji 2 niniejszego rozdziału;

b)  wymogu w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania określonego w sekcji 5 niniejszego rozdziału, który ma zastosowanie wyłącznie do pozycji portfela handlowego, o których mowa w tej sekcji;

c)  wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rezydualnego określonych w sekcji 4 niniejszego rozdziału, które mają zastosowanie wyłącznie do pozycji portfela handlowego, o których mowa w tej sekcji.

Sekcja 2Wymóg w zakresie funduszy własnych wyznaczony według metody opartej na wskaźnikach wrażliwości

Artykuł 325eDefinicje

Do celów niniejszego rozdziału stosuje się następujące definicje:

1) »klasa ryzyka« oznacza jedną z następujących siedmiu kategorii: (i) ryzyko ogólne stopy procentowej; (ii) niesekurytyzacyjne ryzyko spreadu kredytowego; (iii) sekurytyzacyjne ryzyko spreadu kredytowego (poza korelacyjnym portfelem handlowym); (iv) sekurytyzacyjne ryzyko spreadu kredytowego (korelacyjny portfel handlowy); (v) ryzyko cen akcji; (vi) ryzyko cen towarów; i (vii) ryzyko walutowe;

2) »wrażliwość« oznacza względną zmianę wartości pozycji, obliczaną zgodnie z modelem wyceny stosowanym przez daną instytucję, będącą wynikiem zmiany wartości jednego z istotnych współczynników ryzyka tej pozycji;

3) »koszyk« oznacza podkategorię pozycji w ramach jednej klasy ryzyka, która cechuje się podobnym profilem ryzyka i do której przypisano wagę ryzyka określoną w sekcji 3 podsekcja 1 niniejszego rozdziału.

Artykuł 325fElementy metody opartej na wskaźnikach wrażliwości

1.  Instytucje obliczają wymóg w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego zgodnie z metodą opartą na wskaźnikach wrażliwości, sumując następujące trzy wymogi w zakresie funduszy własnych zgodnie z art. 325i:

a)  wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka delta ujmującego ryzyko zmiany wartości instrumentu w wyniku zmian jego współczynników ryzyka niezwiązanych ze zmiennością przy założeniu liniowego przebiegu funkcji wyceny;

b)  wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka vega ujmującego ryzyko zmiany wartości instrumentu w wyniku zmian jego współczynników ryzyka związanych ze zmiennością;

c)  wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka zakrzywienia ujmującego ryzyko zmiany wartości instrumentu w wyniku zmian głównych współczynników ryzyka niezwiązanych ze zmiennością, których nie obejmuje ryzyko delta.

2.  Do celów dokonywania obliczeń, o których mowa w ust. 1:

d)  wszystkie pozycje w instrumentach cechujących się opcjonalnością podlegają wymogom w zakresie funduszy własnych, o których mowa w ust. 1 lit. a), b) i c);

e)  wszystkie pozycje w instrumentach pozbawionych opcjonalności podlegają wyłącznie wymogom w zakresie funduszy własnych, o których mowa w ust. 1 lit. a).

Do celów niniejszego rozdziału za instrumenty cechujące się opcjonalnością uznaje się m.in.: opcje kupna, opcje sprzedaży, górne pułapy, dolne pułapy, swapcje, opcje barierowe i opcje egzotyczne. Opcje wbudowane, takie jak opcje przedpłaty lub opcje zachowania, uznaje się za samodzielne pozycje w opcjach do celów obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego.

Na potrzeby niniejszego rozdziału instrumenty, których przepływy pieniężne mogą zostać przedstawione w postaci funkcji liniowej wartości referencyjnej instrumentu bazowego, uznaje się za instrumenty pozbawione opcjonalności.

Artykuł 325g Wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka delta i ryzyka vega

1.  Instytucje stosują współczynniki ryzyka delta i vega opisane w sekcji 3 podsekcja 1 niniejszego rozdziału do obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka delta i ryzyka vega.

2.  Przy obliczaniu wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka delta i ryzyka vega instytucje stosują procedurę określoną w ust. 3–8.

3.  Dla każdej klasy ryzyka wrażliwość wszystkich instrumentów objętych wymogami w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka delta lub ryzyka vega dla wszystkich mających zastosowanie współczynników ryzyka delta lub ryzyka vega wchodzących w zakres tej klasy ryzyka oblicza się, stosując odpowiednie wzory przedstawione w sekcji 3 podsekcja 2 niniejszego rozdziału. Jeżeli wartość danego instrumentu zależy od szeregu współczynników ryzyka, wrażliwość ustala się odrębnie dla każdego współczynnika ryzyka.

4.  Wskaźniki wrażliwości przypisuje się do jednego z koszyków »b« w ramach każdej klasy ryzyka.

5.  W ramach każdego koszyka »b« kompensuje się dodatnie i ujemne wskaźniki wrażliwości dla tego samego współczynnika ryzyka, dzięki czemu uzyskuje się wskaźniki wrażliwości netto ( dla każdego współczynnika ryzyka k wchodzącego w skład danego koszyka.

6.  Wskaźniki wrażliwości netto dla każdego współczynnika ryzyka () wchodzącego w skład poszczególnych koszyków mnoży się przez odpowiednie wagi ryzyka (RWk) przewidziane w sekcji 6, dzięki czemu uzyskuje się ważone wskaźniki wrażliwości (WSk) dla każdego współczynnika ryzyka wchodzącego w skład tego koszyka zgodnie z następującym wzorem:

 

7.  Ważone wskaźniki wrażliwości dla poszczególnych współczynników ryzyka wchodzących w skład poszczególnych koszyków sumuje się zgodnie z poniższym wzorem, gdzie dolny pułap wartości pierwiastka kwadratowego wynosi zero, dzięki czemu uzyskuje się wskaźnik wrażliwości określonego koszyka (Kb). Należy korzystać z odpowiednich korelacji dla ważonych wskaźników wrażliwości w ramach tego samego koszyka () ustanowionych w sekcji 6.

 

8.  Wskaźnik wrażliwości określonego koszyka (Kb) oblicza się dla każdego koszyka w ramach danej klasy ryzyka zgodnie z ust. 5–7. Po obliczeniu wskaźnika wrażliwości określonego koszyka dla wszystkich koszyków sumuje się ważone wskaźniki wrażliwości dla wszystkich współczynników ryzyka we wszystkich koszykach zgodnie z poniższym wzorem, stosując odpowiednie korelacje γbc dla ważonych wskaźników ryzyka w poszczególonych koszykach ustanowione w ust. 6, dzięki czemu uzyskuje się wymóg w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka delta lub ryzyka vega dla określonej klasy ryzyka:

 

gdzie dla wszystkich współczynników ryzyka w koszyku b i dla wszystkich współczynników ryzyka w koszyku c. Jeżeli wartości parametrów i doprowadzą do tego, że ogólna suma przyjmie wartość ujemną , instytucja oblicza wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka delta i ryzyka vega dla określonej klasy ryzyka, stosując alternatywną specyfikację, zgodnie z którą dla wszystkich współczynników ryzyka w koszyku b i dla wszystkich współczynników ryzyka w koszyku c.

Wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka delta i ryzyka vega dla określonej klasy ryzyka oblicza się dla każdej klasy ryzyka zgodnie z ust. 1–8.

Artykuł 325hWymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka zakrzywienia

1.  Przy obliczaniu wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka zakrzywienia instytucje stosują procedurę określoną w ust. 2–6.

2.  Korzystając z wskaźników wrażliwości obliczonych zgodnie z art. 325g ust. 4, w odniesieniu do każdej klasy ryzyka wymóg w zakresie ryzyka zakrzywienia netto dla każdego współczynnika ryzyka (k) należącego do danej klasy ryzyka oblicza się zgodnie z poniższym wzorem.

 

gdzie:

i = indeks oznaczający instrument obciążony ryzykiem zakrzywienia związanym z współczynnikiem ryzyka k;

= bieżąca wartość współczynnika ryzyka k;

= wartość instrumentu i oszacowana zgodnie z modelem wyceny stosowanym przez instytucję w oparciu o bieżącą wartość współczynnika ryzyka k;

i = wartość instrumentu i po podwyższeniu i obniżeniu poziomu, stosownie do danego przypadku, zgodnie z odpowiednimi wagami ryzyka;

= waga ryzyka w odniesieniu do współczynnika ryzyka zakrzywienia k dla instrumentu i ustalona zgodnie z sekcją 6.

= wrażliwość delta instrumentu i dla współczynnika ryzyka delta odpowiadającego współczynnikowi ryzyka zakrzywienia k.

3.  Dla każdej klasy ryzyka wymogi w zakresie ryzyka zakrzywienia netto obliczone zgodnie z ust. 2 przypisuje się do jednego z koszyków (b) w ramach tej klasy ryzyka.

4.  Wszystkie wymogi w zakresie ryzyka zakrzywienia netto w ramach każdego koszyka (b) sumuje się zgodnie z poniższym wzorem, korzystając z odpowiednich przewidzianych korelacji rkl między parami współczynników ryzyka k,l w ramach każdego koszyka, dzięki czemu uzyskuje się wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka zakrzywienia dla określonego koszyka:

  

gdzie:

y = funkcja, która przyjmuje wartość 0, jeżeli zarówno , jak i przyjmie wartość ujemną. We wszystkich innych przypadkach y przyjmuje wartość 1.

5.  Wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka zakrzywienia netto sumuje się pomiędzy koszykami w poszczególnych klasach ryzyka zgodnie z poniższym wzorem, korzystając z odpowiednich przewidzianych korelacji γbc dla grup wymogów w zakresie ryzyka zakrzywienia netto należących do różnych koszyków. Pozwala to obliczyć wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka zakrzywienia dla określonej klasy ryzyka.

  

gdzie:

dla wszystkich współczynników ryzyka w koszyku b i dla wszystkich współczynników ryzyka w koszyku c;

to funkcja, która przyjmuje wartość 0, jeżeli zarówno , jak i przyjmie wartość ujemną. We wszystkich innych przypadkach przyjmuje wartość 1.

Jeżeli wartości i spowodują, że ogólna suma

będzie ujemna, instytucja oblicza narzut z tytułu ryzyka zakrzywienia, stosując alternatywną specyfikację, zgodnie z którą dla wszystkich współczynników ryzyka w koszyku b i dla wszystkich współczynników ryzyka w koszyku c.

6.  Wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka zakrzywienia dla określonej klasy ryzyka oblicza się dla każdej klasy ryzyka zgodnie z ust. 2–5.

Artykuł 325iSumowanie wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka delta, ryzyka vega i ryzyka zakrzywienia dla określonej klasy ryzyka

1.  Instytucje sumują wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka delta, ryzyka vega i ryzyka zakrzywienia dla określonej klasy ryzyka zgodnie z procedurą określoną w ust. 2 i 3.

2.  Procedurę obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka delta, ryzyka vega i ryzyka zakrzywienia dla określonej klasy ryzyka opisaną w art. 325g i 325h przeprowadza się trzykrotnie dla każdej klasy ryzyka, za każdym razem przy wykorzystaniu innego zestawu parametrów korelacji (korelacja między współczynnikami ryzyka w ramach koszyka) i (korelacja między koszykami w ramach klasy ryzyka). Każdy z tych trzech zestawów odpowiada jednemu z następujących scenariuszy:

a)  scenariuszowi »średnich korelacji«, w ramach którego parametry korelacji i pozostają takie same jak parametry określone w sekcji 6;

b)  scenariuszowi »wysokich korelacji«, w ramach którego parametry korelacji i określone w sekcji 6 zostają jednakowo pomnożone przez 1,25, a dla i wyznacza się górny pułap wynoszący 100 %;

c)  scenariuszowi »niskich korelacji«, w ramach którego odpowiednie przewidziane korelacje określone w sekcji 6 zostają jednakowo pomnożone przez 0,75.

3.  Dla każdego scenariusza instytucja ustanawia charakterystyczny wymóg w zakresie funduszy własnych na poziomie portfela. Charakterystyczny dla scenariusza wymóg w zakresie funduszy własnych na poziomie portfela jest obliczany jako suma wymogów w zakresie funduszy własnych dla określonej klasy ryzyka związanych z tym scenariuszem.

4.  Za ostateczne wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu portfela uznaje się najwyższe obliczone zgodnie z ust. 3 wymogi w zakresie funduszy własnych ▌dla poszczególnych scenariuszy na poziomie portfela.

Artykuł 325jSposób traktowania instrumentów indeksowych i opcji na wiele instrumentów bazowych

1.  Instytucje stosują metodę pełnego przeglądu w odniesieniu do instrumentów indeksowych i opcji na wiele instrumentów bazowych, jeżeli wskaźniki wrażliwości na ryzyko delta wszystkich składników tego indeksu lub tej opcji są albo dodatnie, albo ujemne. Wskaźniki wrażliwości na współczynniki ryzyka składników instrumentów indeksowych i opcji na wiele instrumentów bazowych mogą być kompensowane bez ograniczeń ze wskaźnikami wrażliwości na instrumenty jednopodmiotowe, z wyjątkiem pozycji w korelacyjnym portfelu handlowym.

2.  Opcje na wiele instrumentów bazowych, z których część charakteryzuje się dodatnimi wskaźnikami wrażliwości na ryzyko delta, a część ujemnymi wskaźnikami wrażliwości na to ryzyko, są wyłączone z ryzyka delta i ryzyka vega, ale podlegają narzutowi z tytułu ryzyka rezydualnego, o którym mowa w sekcji 4 niniejszego rozdziału.

Artykuł 325kSposób traktowania przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania

1.  Instytucje obliczają wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego dla pozycji w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania, stosując jedno z następujących podejść:

a)  instytucja, która jest w stanie codziennie zidentyfikować bazowe inwestycje przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania lub instrumenty indeksowe tego przedsiębiorstwa, przeprowadza pełny przegląd tych bazowych inwestycji i oblicza wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego dla tej pozycji zgodnie z podejściem określonym w art. 325j ust. 1;

b)  jeżeli informacje cenowe dotyczące danego przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania są dostępne w ujęciu dziennym, ale instytucja posiada wiedzę na temat uprawnień przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, taka instytucja traktuje pozycję w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania jako instrument kapitałowy na potrzeby metody opartej na wskaźnikach wrażliwości;

c)  jeżeli informacje cenowe dotyczące danego przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania cenach są dostępne w ujęciu dziennym, ale instytucja nie posiada wiedzy na temat uprawnień przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, taka instytucja traktuje pozycję w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania jako instrument kapitałowy na potrzeby metody opartej na wskaźnikach wrażliwości i przypisuje tej pozycji w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania wagę ryzyka właściwą dla koszyka ryzyka cen akcji »inny sektor«.

2.  Instytucje mogą skorzystać z usług następujących osób trzecich w zakresie obliczeń i sprawozdań dotyczących ich wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego dla pozycji w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania zgodnie z metodami określonymi w niniejszym rozdziale:

a)  depozytariusza przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, pod warunkiem że przedsiębiorstwo to inwestuje wyłącznie w papiery wartościowe i deponuje wszystkie te papiery wartościowe u danego depozytariusza;

b)  w przypadku innych przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania – przedsiębiorstwa zarządzającego przedsiębiorstwem zbiorowego inwestowania, pod warunkiem że spełnia ono kryteria określone w art. 132 ust. 3 lit. a).

3.  EUNB opracowuje regulacyjne standardy techniczne w celu doprecyzowania, jakie wagi ryzyka należy przypisywać pozycjom w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania, o których mowa w ust. 1 lit. b).

EUNB przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [piętnaście miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

Artykuł 325lPozycje z tytułu gwarantowania emisji

1.  Instytucje mogą korzystać z procedury ustanowionej w niniejszym artykule do obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego dla pozycji z tytułu gwarantowania emisji instrumentów dłużnych lub instrumentów kapitałowych.

2.  Instytucje stosują jeden z odpowiednich mnożników wymienionych w tabeli 1 w odniesieniu do wskaźników wrażliwości netto wszystkich pozycji z tytułu gwarantowania emisji każdego indywidualnego emitenta, z wyjątkiem pozycji z tytułu gwarantowania emisji, które są subskrybowane lub regwarantowane przez osoby trzecie na podstawie formalnych umów, i obliczają wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego zgodnie z podejściem określonym w niniejszym rozdziale w oparciu o skorygowane wskaźniki wrażliwości netto.

Tabela 1

dzień roboczy 0

0%

dzień roboczy 1

10%

dni robocze 2–3

25%

dzień roboczy 4

50%

dzień roboczy 5

75%

po dniu roboczym 5

100%

Do celów niniejszego artykułu »dzień roboczy 0« oznacza dzień roboczy, w którym instytucja podejmuje bezwarunkowe zobowiązanie przejęcia określonej liczby papierów wartościowych po ustalonej cenie.

3.  Instytucje powiadamiają właściwe organy o zastosowaniu procedury ustanowionej w niniejszym artykule.

Sekcja 3Definicje współczynnika ryzyka i wskaźników wrażliwości

Podsekcja 1 Definicje współczynnika ryzyka

Artykuł 325mWspółczynniki ryzyka ogólnego stopy procentowej

1.  W odniesieniu do wszystkich współczynników ryzyka ogólnego stopy procentowej, z uwzględnieniem ryzyka inflacji i ryzyka bazy walutowej, dla każdej waluty stosuje się jeden koszyk, w którym uwzględnia się różne rodzaje współczynników ryzyka.

Współczynniki ryzyka ogólnego stopy procentowej delta mające zastosowanie do instrumentów wrażliwych na stopę procentową odpowiadają odpowiednim stopom wolnym od ryzyka wyznaczonym w odniesieniu do danej waluty dla każdego z następujących terminów zapadalności: 0,25 roku, 0,5 roku, 1 rok, 2 lata, 3 lata, 5 lat, 10 lat, 15 lat, 20 lat, 30 lat. Instytucje przyporządkowują współczynniki ryzyka do określonych punktów w drodze interpolacji liniowej lub stosując metodę w największym stopniu zgodną z funkcjami wyceny wykorzystywanymi przez niezależną komórkę kontroli ryzyka instytucji, aby przekazywać kadrze kierowniczej wyższego szczebla informacje na temat ryzyka rynkowego lub zysków i strat.

2.  Instytucje otrzymują stopy wolne od ryzyka dla poszczególnych walut z instrumentów rynku pieniężnego ujętych w portfelu handlowym instytucji i posiadających najmniejsze ryzyko kredytowe, takich jak jednodniowe transakcje swap na rynku międzybankowym.

3.  Jeżeli instytucje nie mogą zastosować podejścia, o którym mowa w ust. 2, stopy wolne od ryzyka opierają się na co najmniej jednej rynkowej krzywej swapu, które instytucje wykorzystują do wyceny pozycji według wartości rynkowej, np. takich jak krzywe swapu międzybankowej stopy procentowej.

Jeżeli dane dotyczące rynkowych krzywych swapu opisane w ust. 2 i w niniejszym ustępie akapit pierwszy są niewystarczające, stopy wolne od ryzyka można wyprowadzić z najwłaściwszej krzywej obligacji skarbowej dla danej waluty.

Jeżeli instytucje wykorzystują współczynniki ryzyka wyprowadzone zgodnie z procedurą ustanowioną w niniejszym ustępie akapit drugi w odniesieniu do instrumentów długu państwowego, instrumentu długu państwowego nie wyłącza się z wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka spreadu kredytowego. W tych przypadkach, gdzie nie jest możliwe oddzielenie stopy wolnej od ryzyka od elementu spreadu kredytowego, wrażliwość na ten współczynnik ryzyka przypisuje się zarówno do klasy ryzyka ogólnego stopy procentowej, jak i do klasy ryzyka spreadu kredytowego.

4.  W przypadku współczynników ryzyka ogólnego stopy procentowej każda waluta stanowi osobny koszyk. Instytucje przypisują współczynnikom ryzyka w ramach tego samego koszyka, ale o różnych terminach zapadalności, inną wagę ryzyka zgodnie z sekcją 6.

Instytucje stosują dodatkowe współczynniki ryzyka dotyczące ryzyka inflacji w odniesieniu do instrumentów dłużnych, których przepływy pieniężne są funkcjonalnie zależne od stóp inflacji. Tego rodzaju dodatkowe współczynniki ryzyka składają się z jednego wektora rynkowych stóp inflacji o różnych terminach zapadalności dla poszczególnych walut. W przypadku każdego instrumentu wektor składa się z tylu elementów, ile jest stóp inflacji wykorzystywanych jako zmienne w modelu wyceny instytucji w odniesieniu do tego instrumentu.

5.  Instytucje obliczają wrażliwość instrumentu na dodatkowy współczynnik ryzyka dotyczący ryzyka inflacji, o którym mowa w ust. 4, jako zmianę wartości tego instrumentu, zgodnie z jego modelem wyceny, w wyniku przesunięcia o 1 punkt bazowy w każdym z elementów wektora. Każda waluta stanowi osobny koszyk. W ramach każdego koszyka instytucje traktują inflację jako pojedynczy współczynnik ryzyka niezależnie od liczby elementów każdego wektora. Instytucje kompensują wszystkie wskaźniki wrażliwości na inflację w ramach koszyka, obliczone w sposób opisany powyżej, aby uzyskać jedną wrażliwość netto na koszyk.

6.  Instrumenty dłużne, które wiążą się z płatnościami w różnych walutach, również podlegają ryzyku bazy walutowej pomiędzy tymi walutami. Do celów metody opartej na wskaźnikach wrażliwości współczynnikiem ryzyka, które mają stosować instytucje, jest ryzyko bazy walutowej w odniesieniu do każdej waluty w stosunku do USD albo EUR. Instytucje obliczają bazy walutowe, które nie odnoszą się do bazy w stosunku do USD ani do bazy w stosunku do EUR, stosując »bazę w stosunku do USD« albo »bazę w stosunku do EUR«.

Każdy współczynnik ryzyka bazy walutowej składa się z jednego wektora bazy walutowej o różnych terminach zapadalności dla poszczególnych walut. W przypadku każdego instrumentu wektor składa się z tylu elementów, ile jest baz walutowych wykorzystywanych jako zmienne w modelu wyceny instytucji w odniesieniu do tego instrumentu. Każda waluta stanowi inny koszyk.

Instytucje obliczają wrażliwość instrumentu na ten współczynnik ryzyka jako zmianę wartości tego instrumentu, zgodnie z jego modelem wyceny, w wyniku przesunięcia o 1 punkt bazowy w każdym z elementów wektora. Każda waluta stanowi osobny koszyk. W obrębie każdego koszyka istnieją dwa możliwe osobne współczynniki ryzyka: baza w stosunku do EUR i baza w stosunku do USD niezależnie od liczby elementów, z których składa się wektor każdej bazy walutowej. Maksymalna liczba wskaźników wrażliwości netto na koszyk wynosi dwa.

7.  Współczynnikami ryzyka ogólnego stopy procentowej vega mającymi zastosowanie do opcji o instrumentach bazowych, które są wrażliwe na ryzyko ogólne stopy procentowej, są implikowane zmienności odnośnych stóp wolnych od ryzyka, jak opisano w ust. 2 i 3, które przypisuje się do koszyków w zależności od waluty i przyporządkowuje się następującym terminom zapadalności w ramach każdego koszyka: 0,5 roku, 1 rok, 3 lata, 5 lat, 10 lat; Istnieje jeden koszyk na walutę.

Do celów kompensowania instytucje uznają, że implikowane zmienności związane z tymi samymi stopami wolnymi od ryzyka oraz przyporządkowane do tych samych terminów zapadalności stanowią ten sam współczynnik ryzyka.

Jeżeli instytucje przyporządkowują implikowane zmienności do terminów zapadalności, jak określono w niniejszym ustępie, zastosowanie mają następujące warunki:

a)  termin zapadalności opcji jest dostosowany do terminu zapadalności instrumentu bazowego, uwzględnia się pojedynczy współczynnik ryzyka, który przyporządkowuje się zgodnie z tym terminem zapadalności;

b)  jeżeli termin zapadalności opcji jest krótszy od terminu zapadalności instrumentu bazowego, następujące współczynniki ryzyka uwzględnia się w następujący sposób:

(i)  pierwszy współczynnik ryzyka przyporządkowuje się zgodnie z terminem zapadalności opcji;

(ii)  drugi współczynnik ryzyka przyporządkowuje się zgodnie z rezydualnym terminem zapadalności instrumentu bazowego opcji w dacie wygaśnięcia opcji.

8.  Współczynniki ryzyka ogólnego stopy procentowej zakrzywienia, które mają stosować instytucje, składają się z jednego wektora stóp wolnych od ryzyka, reprezentującego konkretną wolną od ryzyka krzywą dochodowości, na walutę. Każda waluta stanowi inny koszyk. W przypadku każdego instrumentu wektor składa się z tylu elementów, ile jest różnych terminów zapadalności stóp wolnych od ryzyka wykorzystywanych jako zmienne w modelu wyceny instytucji w odniesieniu do tego instrumentu.

9.  Instytucje obliczają wrażliwość instrumentu na każdy współczynnik ryzyka wykorzystywany we wzorze na ryzyko zakrzywienia zgodnie z art. 325h. Do celów ryzyka zakrzywienia instytucje uznają wektory odpowiadające różnym krzywym dochodowości oraz posiadające różną liczbę elementów za ten sam współczynnik ryzyka, pod warunkiem że wspomniane wektory odpowiadają tej samej walucie. Instytucje kompensują wskaźniki wrażliwości na ten sam współczynnik ryzyka. Istnieje wyłącznie jedna wrażliwość netto na koszyk.

Nie dokonuje się żadnego narzutu z tytułu ryzyka zakrzywienia w odniesieniu do ryzyka inflacyjnego i ryzyka bazy walutowej.

Artykuł 325nWspółczynniki ryzyka spreadu kredytowego w odniesieniu do pozycji niesekurytyzacyjnych

1.  Współczynnikami ryzyka spreadu kredytowego delta, które mają stosować instytucje w odniesieniu do instrumentów niesekurytyzacyjnych wrażliwych na spready kredytowe, są stopy spreadu kredytowego ich emitenta wyprowadzone z odpowiednich instrumentów dłużnych oraz swapów ryzyka kredytowego i przyporządkowane do każdego z następujących terminów zapadalności: 0,25 roku, 0,5 roku, 1 rok, 2 lata, 3 lata, 5 lat, 10 lat, 15 lat, 20 lat, 30 lat. Instytucje stosują jeden współczynnik ryzyka w odniesieniu do emitenta i terminu zapadalności bez względu na to, czy wspomniane stopy spreadu kredytowego emitenta wyprowadzono z instrumentów dłużnych czy ze swapu ryzyka kredytowego. Koszyki są koszykami sektorowymi, o których mowa w sekcji 6, i każdy koszyk obejmuje wszystkie współczynniki ryzyka przypisane do danego sektora.

2.  Współczynnikami ryzyka spreadu kredytowego vega, które mają stosować instytucje w odniesieniu do opcji o niesekurytyzacyjnych instrumentach bazowych wrażliwych na spread kredytowy, są implikowane zmienności stóp spreadu kredytowego emitenta instrumentu bazowego wyprowadzone w sposób określony w ust. 1, które przyporządkowuje się do następujących terminów zapadalności zgodnie z terminem zapadalności opcji podlegającej wymogom w zakresie funduszy własnych: 0,5 roku, 1 rok, 3 lata, 5 lat, 10 lat; Wykorzystuje się te same koszyki, które wykorzystano w odniesieniu do ryzyka spreadu kredytowego delta dla pozycji niesekurytyzacyjnych.

3.  Współczynniki ryzyka spreadu kredytowego zakrzywienia, które mają stosować instytucje w odniesieniu do instrumentów niesekurytyzacyjnych, obejmują jeden wektor stóp spreadu kredytowego reprezentujący konkretną krzywą spreadu kredytowego emitenta. W przypadku każdego instrumentu wektor składa się z tylu elementów, ile jest różnych terminów zapadalności stóp spreadu kredytowego wykorzystywanych jako zmienne w modelu wyceny instytucji w odniesieniu do tego instrumentu. Wykorzystuje się te same koszyki, które wykorzystano w odniesieniu do ryzyka spreadu kredytowego delta dla pozycji niesekurytyzacyjnych.

4.  Instytucje obliczają wrażliwość instrumentu na każdy współczynnik ryzyka wykorzystywany we wzorze na ryzyko zakrzywienia zgodnie z art. 325h. Do celów ryzyka zakrzywienia instytucje uznają wektory o różnej liczbie elementów wyprowadzone na podstawie odpowiednich instrumentów dłużnych albo swapów ryzyka kredytowego za ten sam współczynnik ryzyka, pod warunkiem że wspomniane wektory odpowiadają temu samemu emitentowi.

Artykuł 325oWspółczynniki ryzyka spreadu kredytowego w odniesieniu do sekurytyzacji

1.  Instytucje stosują współczynniki ryzyka spreadu kredytowego sekurytyzacji korelacyjnego portfela handlowego, o których mowa w ust. 3, do pozycji sekurytyzacyjnych, które wchodzą w skład korelacyjnego portfela handlowego, o których mowa w art. 104 ust. 7–9.

Instytucje stosują współczynniki ryzyka spreadu kredytowego sekurytyzacji niewchodzących w skład korelacyjnego portfela handlowego, o których mowa w ust. 5, do pozycji sekurytyzacyjnych niewchodzących w skład korelacyjnego portfela handlowego, o których mowa w art. 104 ust. 7–9.

2.  Koszyki mające zastosowanie do ryzyka spreadu kredytowego sekurytyzacji, które wchodzą w skład korelacyjnego portfela handlowego, pokrywają się z koszykami mającymi zastosowanie do ryzyka spreadu kredytowego pozycji niesekurytyzacyjnych, o których mowa w sekcji 6.

Koszyki mające zastosowanie do ryzyka spreadu kredytowego sekurytyzacji, które nie wchodzą w skład korelacyjnego portfela handlowego, są odrębne dla danej kategorii klasy ryzyka, o której mowa w sekcji 6.

3.  Współczynniki ryzyka spreadu kredytowego, które mają stosować instytucje do pozycji sekurytyzacyjnych wchodzących w skład korelacyjnego portfela handlowego, są następujące:

a)  współczynnikami ryzyka delta są wszystkie odpowiednie stopy spreadu kredytowego emitentów ekspozycji bazowych pozycji sekurytyzacyjnej wyprowadzone z odpowiednich instrumentów dłużnych oraz swapów ryzyka kredytowego i przyporządkowane do każdego z następujących terminów zapadalności: 0,5 roku, 1 rok, 3 lata, 5 lat, 10 lat;

b)  współczynnikami ryzyka vega mającymi zastosowanie do opcji, których instrumentami bazowymi są pozycje sekurytyzacyjne wchodzące w skład korelacyjnego portfela handlowego, są implikowane zmienności spreadów kredytowych emitentów ekspozycji bazowych pozycji sekurytyzacyjnej wyprowadzone w sposób opisany w lit. a) niniejszego ustępu, które przyporządkowuje się do następujących terminów zapadalności zgodnie z terminem zapadalności odpowiadającej im opcji podlegającej wymogom w zakresie funduszy własnych: 0,5 roku, 1 rok, 3 lata, 5 lat, 10 lat;

c)  współczynnikami ryzyka zakrzywienia są odpowiednie krzywe dochodowości spreadu kredytowego emitentów ekspozycji bazowych pozycji sekurytyzacyjnej wyrażone jako wektor stóp spreadu kredytowego w odniesieniu do różnych terminów zapadalności, wyprowadzone w sposób opisany w lit. a) niniejszego ustępu. W przypadku każdego instrumentu wektor składa się z tylu elementów, ile jest różnych terminów zapadalności stóp spreadu kredytowego wykorzystywanych jako zmienne w modelu wyceny instytucji w odniesieniu do tego instrumentu.

4.  Instytucje obliczają wrażliwość pozycji sekurytyzacyjnej na każdy współczynnik ryzyka wykorzystywany we wzorze na ryzyko zakrzywienia , jak określono w art. 325h. Do celów ryzyka zakrzywienia instytucje uznają wektory wyprowadzone z odpowiednich instrumentów dłużnych albo swapów ryzyka kredytowego oraz posiadające inną liczbę elementów za ten sam współczynnik ryzyka, pod warunkiem że wspomniane wektory odpowiadają temu samemu emitentowi.

5.  Współczynniki ryzyka spreadu kredytowego, które mają stosować instytucje do pozycji sekurytyzacyjnych niewchodzących w skład korelacyjnego portfela handlowego, odnoszą się do spreadu transzy, a nie do spreadu instrumentów bazowych i są następujące:

a)  współczynnikami ryzyka delta są odnośne stopy spreadu kredytowego transzy przyporządkowane do następujących terminów zapadalności zgodnie z terminem zapadalności transzy: 0,5 roku, 1 rok, 3 lata, 5 lat, 10 lat;

b)  współczynnikami ryzyka vega mającymi zastosowanie do opcji, których instrumentami bazowymi są pozycje sekurytyzacyjne niewchodzące w skład korelacyjnego portfela handlowego, są implikowane zmienności spreadów kredytowych transz, przy czym każda z nich jest przyporządkowana do następujących terminów zapadalności zgodnie z terminem zapadalności opcji podlegającej wymogom w zakresie funduszy własnych: 0,5 roku, 1 rok, 3 lata, 5 lat, 10 lat;

c)  współczynniki ryzyka zakrzywienia są takie same, jak współczynniki opisane w lit. a) niniejszego ustępu. W odniesieniu do wszystkich wymienionych współczynników ryzyka stosuje się wspólną wagę ryzyka, o której mowa w sekcji 6.

Article 325p Współczynniki ryzyka cen akcji

1.  Koszykami dla wszystkich współczynników ryzyka cen akcji są koszyki sektorowe, o których mowa w sekcji 6.

2.  Współczynnikami ryzyka delta cen akcji, które mają stosować instytucje, są wszystkie ceny kasowe akcji i wszystkie stopy umów z udzielonym przyrzeczeniem odkupu akcji lub stopy repo akcji.

Do celów ryzyka cen akcji konkretną krzywą repo akcji stanowi pojedynczy współczynnik ryzyka wyrażony jako wektor stóp repo w odniesieniu do różnych terminów zapadalności. W przypadku każdego instrumentu wektor składa się z tylu elementów, ile jest różnych terminów zapadalności stóp repo wykorzystywanych jako zmienne w modelu wyceny instytucji w odniesieniu do tego instrumentu.

Instytucje obliczają wrażliwość instrumentu na ten współczynnik ryzyka jako zmianę wartości tego instrumentu, zgodnie z jego modelem wyceny, w wyniku przesunięcia o 1 punkt bazowy w każdym z elementów wektora. Instytucje kompensują wskaźniki wrażliwości na współczynnik ryzyka stopy repo tego samego udziałowego papieru wartościowego bez względu na liczbę elementów każdego wektora.

3.  Współczynnikami ryzyka vega cen akcji, które mają stosować instytucje do opcji o instrumentach bazowych wrażliwych na akcje, są implikowane zmienności cen kasowych akcji, które przyporządkowuje się do następujących terminów zapadalności zgodnie z terminami zapadalności odpowiadających im opcji podlegających wymogom w zakresie funduszy własnych: 0,5 roku, 1 rok, 3 lata, 5 lat, 10 lat; Nie dokonuje się żadnego narzutu kapitałowego z tytułu ryzyka vega w odniesieniu do stóp repo akcji.

4.  Współczynnikami ryzyka zakrzywienia cen akcji, które mają stosować instytucje do opcji o instrumentach bazowych wrażliwych na akcje, są wszystkie ceny kasowe akcji niezależnie od terminu zapadalności odpowiadających im opcji. Nie dokonuje się żadnego narzutu z tytułu ryzyka zakrzywienia w odniesieniu do stóp repo akcji.

Artykuł 325qWspółczynniki ryzyka cen towarów

1.  Koszykami dla wszystkich współczynników ryzyka cen towarów są koszyki sektorowe, o których mowa w sekcji 6.

2.  Współczynnikami ryzyka delta cen towarów, które mają stosować instytucje w odniesieniu do instrumentów wrażliwych na towary, są wszystkie ceny kasowe towarów dla poszczególnych rodzajów towarów oraz dla każdej z ▌ klas jakości: Instytucje uznają, że dwie ceny towarów w odniesieniu do tego samego rodzaju towaru, o tym samym terminie zapadalności oraz o tej samej klasie kontraktu, stanowią ten sam współczynnik ryzyka wyłącznie wówczas, gdy zbiory warunków prawnych dotyczących lokalizacji dostawy są identyczne.

3.  Współczynnikami ryzyka vega cen towarów, które mają stosować instytucje do opcji o instrumentach bazowych wrażliwych na towary, są implikowane zmienności kapitałowych cen towarów dla poszczególnych rodzajów towarów, które przyporządkowuje się do następujących terminów zapadalności zgodnie z terminami zapadalności odpowiadających im opcji podlegających wymogom w zakresie funduszy własnych: 0,5 roku, 1 rok, 3 lata, 5 lat, 10 lat; Instytucje uznają wskaźniki wrażliwości na ten sam rodzaj towaru przypisane do tego samego terminu zapadalności za pojedynczy współczynnik ryzyka, który następnie kompensują.

4.  Współczynnikiem ryzyka zakrzywienia cen towarów, który mają stosować instytucje do opcji o instrumentach bazowych wrażliwych na towary, jest jeden zestaw cen towarów o różnych terminach zapadalności dla poszczególnych rodzajów towarów, wyrażony jako wektor. W przypadku każdego instrumentu wektor składa się z tylu elementów, ile jest cen tego towaru wykorzystywanych jako zmienne w modelu wyceny instytucji w odniesieniu do tego instrumentu. Instytucje nie rozróżniają cen towarów według klas ani lokalizacji dostawy.

Wrażliwość instrumentu na każdy współczynnik ryzyka wykorzystywany we wzorze na ryzyko zakrzywienia oblicza się w sposób określony w art. 325h. Do celów ryzyka zakrzywienia instytucje uznają wektory posiadające różną liczbę elementów za ten sam współczynnik ryzyka, pod warunkiem że wspomniane wektory odpowiadają temu samemu rodzajowi towarów.

Artykuł 325rWspółczynniki ryzyka walutowego

1.  Współczynnikami ryzyka walutowego delta, które mają stosować instytucje w odniesieniu do instrumentów wrażliwych na kurs walutowy, są wszystkie natychmiastowe kursy wymiany między walutą, w której instrument jest denominowany, a walutą sprawozdawczą instytucji. Istnieje jeden koszyk na parę walutową zawierający pojedynczy współczynnik ryzyka i pojedynczą wrażliwość netto.

2.  Współczynnikami ryzyka walutowego vega, które mają stosować instytucje do opcji o instrumentach bazowych wrażliwych na kurs walutowy, są implikowane zmienności kursów wymiany między parami walutowymi, o których mowa w ust. 1. Wspomniane implikowane zmienności kursów wymiany przyporządkowuje się do następujących terminów zapadalności zgodnie z terminami zapadalności odpowiadających im opcji podlegających wymogom w zakresie funduszy własnych: 0,5 roku, 1 rok, 3 lata, 5 lat, 10 lat;

3.  Współczynniki ryzyka walutowego zakrzywienia, które mają stosować instytucje do opcji o instrumentach bazowych wrażliwych na kurs walutowy, są takie same jak współczynniki, o których mowa w ust. 1.

4.  Od instytucji nie wymaga się dokonywania rozróżnienia między wariantami waluty funkcjonującymi na rynku wewnętrznym (ang. onshore) i zewnętrznym (ang. offshore) w odniesieniu do wszystkich współczynników ryzyka walutowego delta, vega i zakrzywienia.

Podsekcja 2: Definicje wskaźników wrażliwości

Artykuł 325sWskaźniki wrażliwości ryzyka delta

1.  Instytucje obliczają wskaźniki wrażliwości na ryzyko ogólne stopy procentowej delta w następujący sposób:

a)  wskaźniki wrażliwości na współczynniki ryzyka obejmujące stopy wolne od ryzyka oblicza się w następujący sposób:

 

gdzie:

= wskaźnik wolnej od ryzyka krzywej k o terminie zapadalności t;

Vi (.) = funkcja wyceny instrumentu i;

x,y = inne zmienne w funkcji wyceny;

b)  wskaźniki wrażliwości na współczynniki ryzyka obejmujące ryzyko inflacji i bazę walutową () oblicza się w następujący sposób:

 

gdzie:

= wektor m elementów reprezentujący implikowaną krzywą inflacji lub krzywą bazy walutowej dla danej waluty j, przy czym m jest równe liczbie zmiennych związanych z inflacją lub z walutą wykorzystanych w modelu wyceny instrumentu i;

= wektor jedynek, długości m (1 x m);

Vi (.) = funkcja wyceny instrumentu i;

y, z = inne zmienne w modelu wyceny.

2.  Instytucje obliczają wskaźniki wrażliwości na ryzyko spreadu kredytowego delta dla wszystkich pozycji sekurytyzacyjnych i pozycji niesekurytyzacyjnych () w następujący sposób:

 

gdzie:

= wartość stopy spreadu kredytowego emitenta j w terminie zapadalności t;

Vi (.) = funkcja wyceny instrumentu i;

x,y = inne zmienne w funkcji wyceny;

3.  Instytucje obliczają wskaźniki wrażliwości na ceny akcji delta w następujący sposób:

a)  wskaźniki wrażliwości na współczynniki ryzyka k (sk), obejmujące ceny kasowe akcji, oblicza się w następujący sposób:

 

gdzie:

k stanowi konkretny udziałowy papier wartościowy;

EQk stanowi wartość ceny kasowej tego udziałowego papieru wartościowego; oraz

Vi (.) stanowi funkcję wyceny instrumentu i;

x,y stanowią inne zmienne w modelu wyceny;

b)  wskaźniki wrażliwości na współczynniki ryzyka obejmujące stopy repo akcji oblicza się w następujący sposób:

 

gdzie:

k = indeks oznaczający akcje;

= wektor m elementów reprezentujący strukturę terminową transakcji repo dla danych akcji k, przy czym m jest równe liczbie stóp repo odpowiadających różnym terminom zapadalności wykorzystanym w modelu wyceny instrumentu i;

= wektor jedynek, długości m (1 x m);

Vi (.) = funkcja wyceny instrumentu i;

y, z = inne zmienne w modelu wyceny instrumentu i.

4.  Instytucje obliczają wskaźniki wrażliwości na cenę towaru delta w odniesieniu do każdego współczynnika ryzyka k (sk) w następujący sposób:

 

gdzie:

k = dany współczynnik ryzyka cen towarów;

CTYk = wartość współczynnika ryzyka k;

Vi (.) = wartość rynkowa instrumentu i jako funkcja współczynnika ryzyka k.

5.  Instytucje obliczają wskaźniki wrażliwości na kurs walutowy delta w odniesieniu do każdego współczynnika ryzyka walutowego k (sk) w następujący sposób:

 

gdzie:

k = dany współczynnik ryzyka walutowego;

FXk = wartość współczynnika ryzyka;

Vi (.) = wartość rynkowa instrumentu i jako funkcja współczynnika ryzyka k.

Artykuł 325tWskaźniki wrażliwości na ryzyko vega

1.  Instytucje obliczają wskaźnik wrażliwości opcji na ryzyko vega w odniesieniu do danego współczynnika ryzyka k (sk) w następujący sposób:

 

gdzie:

k = określony współczynnik ryzyka vega obejmujący zmienność implikowaną;

= wartość tego współczynnika ryzyka, którą należy wyrazić jako wartość procentową;

x,y = inne zmienne w funkcji wyceny;

2.  W przypadku klas ryzyka, w których współczynniki ryzyka vega posiadają wymiar terminu zapadalności, ale zasady dotyczące przyporządkowywania współczynników ryzyka nie mają zastosowania, ponieważ opcje nie mają terminu zapadalności, instytucje przyporządkowują te współczynniki ryzyka do najdłuższego przewidzianego terminu zapadalności. Tego rodzaju opcje są przedmiotem narzutu z tytułu ryzyka rezydualnego.

3.  W przypadku opcji, które nie posiadają kursu wykonania ani bariery, oraz opcji posiadających wiele kursów wykonania lub barier instytucje stosują przyporządkowanie do kursów wykonania i terminu zapadalności stosowanych wewnętrznie przez instytucję do wyceny opcji. Tego rodzaju opcje są również przedmiotem narzutu z tytułu ryzyka rezydualnego.

4.  Instytucje nie obliczają ryzyka vega dla transz sekurytyzacyjnych wchodzących w skład korelacyjnego portfela handlowego, o których mowa w art. 104 ust. 7–9, które nie posiadają zmienności implikowanej. Dla takich transz sekurytyzacyjnych oblicza się narzuty z tytułu ryzyka delta i ryzyka zakrzywienia.

Artykuł 325uWymogi w zakresie obliczeń wskaźników wrażliwości

1.  Instytucje wyprowadzają wskaźniki wrażliwości z wykorzystaniem wzorów określonych w niniejszej podsekcji z modeli wyceny instytucji, które służą do przekazywania rachunku zysków i strat kadrze kierowniczej wyższego szczebla.

W drodze odstępstwa od pierwszego akapitu właściwe organy mogą wymagać od instytucji, która uzyskała zezwolenie na stosowanie metody modeli wewnętrznych określonej w rozdziale 1b niniejszego tytułu, używania modeli wyceny modelu pomiaru ryzyka w ramach metody modeli wewnętrznych podczas obliczania wskaźników wrażliwości na podstawie niniejszego rozdziału na potrzeby obliczania i zgłaszania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego, zgodnie z art. 325ba ust. 2 lit. b).

2.  Przy obliczaniu wskaźników wrażliwości delta dla instrumentów podlegających opcjonalności instytucje zakładają, że zmienność implikowana pozostaje stała.

3.  Przy obliczaniu wskaźników wrażliwości na ryzyko ogólne stopy procentowej vega lub wrażliwości na ryzyko spreadu kredytowego instytucje zakładają, że instrument bazowy opcji przyjmuje rozkład logarytmiczno-normalny albo rozkład normalny w modelach wyceny, z których wyprowadzane są wskaźniki wrażliwości. Przy obliczaniu wskaźników wrażliwości na ceny akcji, ceny towarów lub kurs walutowy vega instytucje zakładają, że instrument bazowy opcji przyjmuje rozkład logarytmiczno-normalny albo rozkład normalny w modelach wyceny, z których wyprowadzane są wskaźniki wrażliwości.

4.  Instytucje obliczają wszystkie wskaźniki wrażliwości z wyłączeniem korekt wyceny kredytowej.

4a.  W drodze odstępstwa od ust. 1 instytucja może, pod warunkiem uzyskania zezwolenia od właściwych organów, zastosować alternatywne definicje wskaźników wrażliwości na ryzyko delta w obliczeniach wymogów w zakresie funduszy własnych względem pozycji portfela handlowego w ramach niniejszego rozdziału, jeśli instytucja spełnia wszystkie następujące warunki:

  a)  te alternatywne definicje są wykorzystywane do celów wewnętrznego zarządzania ryzykiem oraz do przekazywania rachunku zysków i strat kadrze kierowniczej wyższego szczebla przez niezależną jednostkę do spraw kontroli ryzyka w ramach instytucji;

  b)  instytucja wykazuje, że te alternatywne definicje są bardziej odpowiednie do wyrażenia właściwych wskaźników wrażliwości dla danej pozycji niż wzory określone w niniejszej podsekcji oraz że uzyskane wskaźniki wrażliwości nie różnią się istotnie od tych wzorów.

4b.  W drodze odstępstwa od ust. 1 instytucja może, pod warunkiem uzyskania zezwolenia od właściwych organów, obliczać wskaźniki wrażliwości na ryzyko vega na podstawie liniowego przekształcenia alternatywnych definicji w obliczeniach wymogów w zakresie funduszy własnych względem pozycji portfela handlowego w ramach niniejszego rozdziału, jeśli instytucja spełnia wszystkie następujące warunki:

  a)  te alternatywne definicje są wykorzystywane do celów wewnętrznego zarządzania ryzykiem oraz do przekazywania rachunku zysków i strat kadrze kierowniczej wyższego szczebla przez niezależną jednostkę do spraw kontroli ryzyka w ramach instytucji;

  b)  instytucja wykazuje, że te alternatywne definicje są bardziej odpowiednie do wyrażenia wskaźników wrażliwości dla danej pozycji niż wzory określone w niniejszej podsekcji oraz że liniowe przekształcenie, o którym mowa w akapicie pierwszym, odzwierciedla wskaźnik wrażliwości na ryzyko vega.

Sekcja 4Narzut z tytułu ryzyka rezydualnego

Artykuł 325vWymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rezydualnego

1.  Oprócz wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego, o których mowa w sekcji 2 niniejszego rozdziału, instytucje stosują dodatkowe wymogi w zakresie funduszy własnych zgodnie z niniejszym artykułem w odniesieniu do instrumentów, które mają ekspozycję na ryzyko rezydualne.

2.  Instrumenty mają ekspozycję na ryzyko rezydualne, jeżeli spełniają którykolwiek z następujących warunków:

a)  instrument odnosi się do egzotycznego instrumentu bazowego;

  Egzotyczne instrumenty bazowe są instrumentami portfela handlowego obejmującymi ekspozycje, które nie są objęte zakresem traktowania ryzyka delta, vega lub zakrzywienia, zgodnie z metodą opartą na wskaźnikach wrażliwości ustanowioną w sekcji 2 lub z narzutem z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania ustanowionym w sekcji 5.

  Ekspozycje z tytułu egzotycznego instrumentu bazowego obejmują: ryzyko długowieczności, pogodę, klęski żywiołowe i przyszłą zrealizowaną zmienność.

b)  instrument wiąże się z innym ryzykiem rezydualnym.

  Instrumenty wiążące się z innym ryzykiem rezydualnym spełniają następujące kryteria:

  (i)  instrument podlega wymogom w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka vega i ryzyka zakrzywienia w ramach metody opartej na wskaźnikach wrażliwości ustanowionej w sekcji 2 oraz generuje wypłaty, których nie można odwzorować jako skończonego linearnego połączenia prostych opcji waniliowych, z pojedynczą bazową ceną akcji, ceną towarów, kursem walutowym, ceną obligacji, ceną swapów ryzyka kredytowego lub ceną swapów odsetkowych; lub

  (ii)  instrument stanowi pozycję sekurytyzacyjną, która wchodzi w skład korelacyjnego portfela handlowego, zgodnie z art. 104 ust. 7–9. Nie uwzględnia się zabezpieczeń niesekurytyzacyjnych, które wchodzą w skład korelacyjnego portfela handlowego.

3.  Instytucje obliczają dodatkowe wymogi w zakresie funduszy własnych, o których mowa w ust. 1, jako sumę kwot referencyjnych brutto instrumentów, o których mowa w ust. 2, pomnożoną przez następujące wagi ryzyka:

a)  1,0 % w przypadku instrumentów, o których mowa w ust. 2 lit. a);

b)  0,1 % w przypadku instrumentów, o których mowa w ust. 2 lit. b).

4.  Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 instytucja nie stosuje wymogu w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rezydualnego w przypadku instrumentu, który spełnia którykolwiek z następujących warunków:

a)  instrument jest notowany na uznanej giełdzie;

b)  instrument kwalifikuje się do rozliczenia centralnego zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 648/2012;

c)  instrument doskonale kompensuje ryzyko rynkowe innej pozycji portfela handlowego – wówczas obie doskonale dopasowane pozycje portfela handlowego są wyłączone z wymogu w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rezydualnego.

5.  EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu doprecyzowania, czym jest egzotyczny instrument bazowy oraz które instrumenty mają ekspozycję na inne ryzyka rezydualne, do celów ust. 2.

EUNB przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [piętnaście miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

Sekcja 5Narzut z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania

Artykuł 325wDefinicje i przepisy ogólne

1.  Wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania mają zastosowanie do instrumentów dłużnych i kapitałowych, do instrumentów pochodnych, których instrumentami bazowymi są instrumenty dłużne i kapitałowe, oraz do instrumentów pochodnych, na których wypłaty lub wartości godziwe ma wpływ zdarzenie niewykonania zobowiązania przez dłużnika innego niż kontrahent będący stroną tegoż instrumentu pochodnego. Instytucje obliczają wymogi w zakresie ryzyka niewykonania zobowiązania osobno dla każdego z następujących rodzajów instrumentów: instrumentów niesekurytyzacyjnych, instrumentów sekurytyzacyjnych, które nie wchodzą w skład korelacyjnego portfela handlowego, oraz instrumentów sekurytyzacyjnych, które wchodzą w skład korelacyjnego portfela handlowego. Ostateczne wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania wobec instytucji stanowią sumę tych trzech elementów.

2.  Do celów niniejszej sekcji stosuje się następujące definicje:

a)  »ekspozycja krótka« oznacza, że niewykonanie zobowiązania przez emitenta lub grupę emitentów prowadzi do zysku dla instytucji, bez względu na rodzaj instrumentu lub transakcji tworzących ekspozycję;

b)  »ekspozycja długa« oznacza, że niewykonanie zobowiązania przez emitenta lub grupę emitentów prowadzi do straty dla instytucji, bez względu na rodzaj instrumentu lub transakcji tworzących ekspozycję;

c)  »kwota brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania« oznacza szacowaną wysokość straty lub zysku na danej ekspozycji z powodu niewykonania zobowiązania przez dłużnika;

d)  »kwota netto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania« oznacza szacowaną wysokość straty lub zysku dla danej instytucji z powodu niewykonania zobowiązania przez dłużnika po dokonaniu kompensowania poszczególnych kwot brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania;

e)  »LGD« oznacza stratę z tytułu niewykonania zobowiązania przez dłużnika na instrumencie wyemitowanym przez dłużnika, wyrażoną jako udział w wartości referencyjnej instrumentu;

f)  »wagi ryzyka niewykonania zobowiązania« oznaczają wartość procentową reprezentującą szacowane prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania przez każdego z dłużników zgodnie ze zdolnością kredytową danego dłużnika.

Podsekcja 1Narzut z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania w odniesieniu do pozycji niesekurytyzacyjnych

Artykuł 325xKwoty brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania

1.  Instytucje obliczają kwoty brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania w odniesieniu do każdej ekspozycji długiej z tytułu instrumentów dłużnych, stosując następujące wzory:

JTDlong = max{LGD · Vnotional + P&Llong + Adjustmentlong; 0}

gdzie:

Vnotional = wartość referencyjna instrumentu;

P&Llong = element, który stanowi korektę o zyski lub straty już ujęte przez instytucję z powodu zmian wartości godziwej instrumentu tworzącego ekspozycję długą. Zyski wprowadza się do wzoru ze znakiem dodatnim, a straty – ze znakiem ujemnym;

Adjustmentlong = kwota, o jaką – w związku ze strukturą instrumentu pochodnego – strata instytucji w przypadku niewykonania zobowiązania zwiększyłaby się lub zmniejszyła w stosunku do pełnej straty na instrumencie bazowym. W przypadku zwiększenia wprowadza się termin Adjustmentlong ze znakiem dodatnim, a w przypadku zmniejszenia – ze znakiem ujemnym.

2.  Instytucje obliczają kwoty brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania w odniesieniu do każdej ekspozycji krótkiej z tytułu instrumentów dłużnych, stosując następujące wzory:

JTDshort = min{LGD · Vnotional + P&Lshort + Adjustmentshort; 0}

gdzie:

Vnotional = wartość referencyjna instrumentu, którą wprowadza się do wzoru ze znakiem ujemnym;

P&Lshort = element, który stanowi korektę o zyski lub straty już ujęte przez instytucję z powodu zmian wartości godziwej instrumentu tworzącego ekspozycję krótką. Zyski wprowadza się do wzoru ze znakiem dodatnim, a straty – ze znakiem ujemnym;

Adjustmentshort = kwotą, o jaką – w związku ze strukturą instrumentu pochodnego – zysk instytucji w przypadku niewykonania zobowiązania zwiększyłby się lub zmniejszył w stosunku do pełnej straty na instrumencie bazowym. W przypadku zmniejszenia wprowadza się termin Adjustmentshort ze znakiem dodatnim, a w przypadku zmniejszenia – ze znakiem ujemnym.

3.  LGD odnosząca się do instrumentów dłużnych, którą mają stosować instytucje do celów obliczeń, o których mowa w ust. 1 i 2, jest następująca:

a)  ekspozycjom z tytułu instrumentów dłużnych innych niż uprzywilejowane przypisuje się LGD równą 100 %;

b)  ekspozycjom z tytułu uprzywilejowanych instrumentów dłużnych przypisuje się LGD równą 75 %;

c)  ekspozycjom z tytułu obligacji zabezpieczonych, o których mowa w art. 129, przypisuje się LGD równą 25 %.

4.  Do celów obliczeń, o których mowa w ust. 1 i 2, wartością referencyjną w przypadku instrumentów dłużnych jest wartość nominalna instrumentu dłużnego. Do celów obliczeń, o których mowa w ust. 1 i 2, wartością referencyjną w przypadku instrumentów pochodnych, których instrumentem bazowym są dłużne papiery wartościowe, jest wartość nominalna danego bazowego instrumentu dłużnego.

5.  W odniesieniu do ekspozycji z tytułu instrumentów kapitałowych instytucje obliczają kwoty brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania w następujący sposób zamiast korzystać ze wzorów, o których mowa w ust. 1 i 2:

 

jeżeli

V = wartość godziwa akcji lub, w przypadku instrumentów pochodnych na akcje, wartość godziwa bazowego instrumentu kapitałowego danego instrumentu pochodnego.

6.  Instytucje przypisują LGD w wysokości 100 % instrumentom kapitałowym do celów obliczeń, o których mowa w ust. 6.

7.  W przypadku ekspozycji na ryzyko niewykonania zobowiązania wynikające z instrumentów pochodnych, których wypłaty w przypadku niewykonania zobowiązania przez dłużnika nie są związane z wartością referencyjną konkretnego instrumentu wyemitowanego przez tego dłużnika, z LGD dłużnika lub z instrumentem wyemitowanym przez tego dłużnika, instytucje stosują alternatywne metody szacowania kwot brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania, które spełniają definicję kwoty brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania zawartą w art. 325t ust. 3.

8.  EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu doprecyzowania, w jaki sposób instytucje obliczają kwoty z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania w odniesieniu do różnych rodzajów instrumentów zgodnie z niniejszym artykułem oraz którą z alternatywnych metod instytucje stosują do celów oszacowania kwoty brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania, o którym to oszacowaniu mowa w ust. 7.

EUNB przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [piętnaście miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

Artykuł 325yKwoty netto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania

1.  Instytucje obliczają kwoty netto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania, kompensując kwoty brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania w przypadku ekspozycji krótkich i długich. Kompensowanie jest możliwe wyłącznie między ekspozycjami wobec tego samego dłużnika, jeżeli ekspozycje krótkie posiadają taki sam lub niższy stopień uprzywilejowania jak ekspozycje długie.

2.  Kompensowanie jest pełne albo częściowe w zależności od terminów zapadalności ekspozycji objętych kompensowaniem:

a)  kompensowanie jest pełne, jeżeli wszystkie ekspozycje objęte kompensowaniem mają terminy zapadalności wynoszące jeden rok lub więcej;

b)  kompensowanie jest częściowe, jeżeli co najmniej jedna z ekspozycji objętych kompensowaniem ma termin zapadalności wynoszący mniej niż jeden rok; wówczas wysokość kwoty z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania każdej ekspozycji o terminie zapadalności wynoszącym mniej niż jeden rok zostaje pomniejszona proporcjonalnie do wartości równej stosunkowi terminu zapadalności ekspozycji do okresu wynoszącego jeden rok.

3.  Jeżeli kompensowanie nie jest możliwe, kwoty brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania są równe kwotom netto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania w przypadku ekspozycji, których termin zapadalności wynosi jeden rok lub więcej. Kwoty brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania o terminie zapadalności wynoszącym mniej niż jeden rok zostają pomniejszone w celu obliczenia kwot netto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania.

Współczynnikiem korygującym w odniesieniu do tych ekspozycji jest wartość równa stosunkowi terminu zapadalności ekspozycji do okresu wynoszącego jeden rok, o dolnym pułapie wynoszącym 3 miesiące.

4.  Do celów ust. 2 i 3 uwzględnia się terminy zapadalności kontraktów na instrumenty pochodne, a nie terminy zapadalności ich instrumentów bazowych. Pieniężnym ekspozycjom z tytułu instrumentów kapitałowych przypisuje się termin zapadalności wynoszący jeden rok albo trzy miesiące, według uznania instytucji.

Artykuł 325z Obliczanie wymogu w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania

1.  Niezależnie od rodzaju kontrahenta kwoty netto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania mnoży się przez odpowiadające im wagi ryzyka niewykonania zobowiązania zgodnie z ich jakością kredytową określoną w tabeli 2:

Tabela 2

Kategoria jakości kredytowej

Waga ryzyka niewykonania zobowiązania

Stopień jakości kredytowej 1

0.5%

Stopień jakości kredytowej 2

3%

Stopień jakości kredytowej 3

6%

Stopień jakości kredytowej 4

15%

Stopień jakości kredytowej 5

30%

Stopień jakości kredytowej 6

50%

Bez ratingu

15%

Których dotyczy niewykonanie zobowiązania

100%

2.  Ekspozycjom, którym przypisano by wagę ryzyka wynoszącą 0 % z zastosowaniem metody standardowej dla ryzyka kredytowego zgodnie z częścią III tytuł II rozdział 2, przypisuje się wagę ryzyka niewykonania zobowiązania wynoszącą 0 % w odniesieniu do wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania.

3.  Ważoną kwotę netto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania przypisuje się do następujących koszyków: przedsiębiorstwa, państwa oraz samorządy terytorialne / gminy.

4.  Ważone kwoty netto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania agreguje się w ramach każdego koszyka zgodnie z następującym wzorem:

 

jeżeli

i = indeks, który oznacza instrument należący do koszyka b;

= wymóg w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania w odniesieniu do koszyka b;

= współczynnik uwzględniający korzyść dla powiązań zabezpieczających w ramach koszyka, który oblicza się w następujący sposób:

 

Pozycje krótkie i długie sumuje się do celów i w odniesieniu do wszystkich pozycji w ramach koszyka bez względu na stopień jakości kredytowej, do którego te pozycje są przypisane, co skutkuje powstaniem specyficznych dla danego koszyka wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania.

5.  Ostateczny wymóg w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania w odniesieniu do pozycji niesekurytyzacyjnych oblicza się jako prostą sumę wymogów w zakresie funduszy własnych na poziomie koszyka.

Podsekcja 2Narzut z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania w odniesieniu do pozycji sekurytyzacyjnych (niewchodzących w skład korelacyjnego portfela handlowego)

Artykuł 325aaKwoty netto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania

1.  Kwotami brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania w odniesieniu do ekspozycji sekurytyzacyjnych są wartości godziwe ekspozycji sekurytyzacyjnych.

2.  Kwoty netto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania określa się w drodze kompensowania kwot brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania w odniesieniu do pozycji długich i kwot brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania w odniesieniu do pozycji krótkich. Kompensowanie jest możliwe wyłącznie między ekspozycjami sekurytyzacyjnymi o tym samym pakiecie aktywów bazowych i należących do tej samej transzy. Nie jest dozwolone kompensowanie między ekspozycjami sekurytyzacyjnymi o różnych pakietach aktywów bazowych, nawet jeżeli punkt inicjujący i punkt kończący są takie same.

3.  Jeżeli dekomponując lub łącząc istniejące ekspozycje sekurytyzacyjne, można doskonale odwzorować inne istniejące ekspozycje sekurytyzacyjne z wyjątkiem terminu zapadalności, do celów kompensowania zamiast pierwotnych ekspozycji można wykorzystać ekspozycje wynikające z dekompozycji lub z połączenia.

4.  Jeżeli dekomponując lub łącząc istniejące ekspozycje sekurytyzacyjne w podmiotach bazowych, można doskonale odwzorować strukturę całej transzy istniejącej ekspozycji sekurytyzacyjnej, do celów kompensowania można wykorzystać ekspozycje wynikające z dekompozycji lub z połączenia. Jeżeli podmioty bazowe wykorzystuje się w ten sposób, wyklucza się je z traktowania ryzyka niewykonania zobowiązania z tytułu pozycji niesekurytyzacyjnych.

5.  Art. 325y ma zastosowanie zarówno do pierwotnych, jak i do odwzorowanych ekspozycji sekurytyzacyjnych. Odnośnymi terminami zapadalności są terminy zapadalności transz sekurytyzacyjnych.

Artykuł 325abObliczanie wymogu w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania w odniesieniu do sekurytyzacji

1.  Kwoty netto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania dotyczące ekspozycji sekurytyzacyjnych mnoży się przez 8 % wagi ryzyka, która ma zastosowanie do danej ekspozycji sekurytyzacyjnej, w tym prostych, przejrzystych i standardowych sekurytyzacji (ang. simple, transparent and standardised, STS), w portfelu niehandlowym zgodnie z hierarchią podejść określoną w tytule II rozdział 5 sekcja 3, niezależnie od rodzaju kontrahenta.

2.  Termin zapadalności wynoszący jeden rok ma zastosowanie do wszystkich transz, w przypadku których wagi ryzyka oblicza się zgodnie z SEC-IRBA i SEC-ERBA.

3.  Ważone ryzykiem kwoty z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania w odniesieniu do poszczególnych pieniężnych ekspozycji sekurytyzacyjnych ogranicza się do wartości godziwej pozycji.

4.  Ważone ryzykiem kwoty netto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania przypisuje się do następujących koszyków:

a)  jednego wspólnego koszyka dla wszystkich przedsiębiorstw niezależnie od regionu;

b)  44 różnych koszyków odpowiadających 1 koszykowi na każdy region dla każdej z jedenastu zdefiniowanych klas aktywów. Do tych jedenastu klas aktywów należą: ABCP, kredyty na zakup samochodu / leasingi samochodów, papiery wartościowe zabezpieczone spłatami mieszkaniowych kredytów hipotecznych, karty kredytowe, papiery wartościowe zabezpieczone spłatami komercyjnych kredytów hipotecznych, instrumenty typu CLO, instrumenty typu CDO-squared, małe i średnie przedsiębiorstwa, kredyty studenckie, inne detaliczne, inne hurtowe. Do wspomnianych czterech regionów należą: Azja, Europa, Ameryka Północna oraz inne regiony.

5.  Aby przypisać ekspozycję sekurytyzacyjną do koszyka, instytucje opierają się na klasyfikacji powszechnie stosowanej na rynku. Instytucje przypisują każdą ekspozycję sekurytyzacyjną wyłącznie do jednego z powyższych koszyków. Każdą ekspozycję sekurytyzacyjną, której instytucja nie może przypisać do rodzaju lub regionu instrumentu bazowego, przypisuje się odpowiednio do kategorii »inne detaliczne«, »inne hurtowe« lub »inne regiony«.

6.  Ważone kwoty netto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania agreguje się w obrębie każdego koszyka w ten sam sposób, co w przypadku ryzyka niewykonania zobowiązania związanego z ekspozycjami niesekurytyzacyjnymi z zastosowaniem wzoru przedstawionego w art. 325z ust. 4, co skutkuje powstaniem wymogu w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania w odniesieniu do każdego koszyka.

7.  Ostateczny wymóg w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania w odniesieniu do pozycji niesekurytyzacyjnych oblicza się jako prostą sumę wymogów w zakresie funduszy własnych na poziomie koszyka.

Podsekcja 3Narzut z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania w odniesieniu do pozycji sekurytyzacyjnych (wchodzących w skład korelacyjnego portfela handlowego)

Artykuł 325acScope

1.  W przypadku korelacyjnego portfela handlowego narzut kapitałowy obejmuje ryzyko niewykonania zobowiązania w odniesieniu do ekspozycji sekurytyzacyjnych i zabezpieczeń niesekurytyzacyjnych. Zabezpieczenia takie wyłącza się z obliczeń ryzyka niewykonania zobowiązania w odniesieniu do pozycji niesekurytyzacyjnych. Nie istnieje korzyść z dywersyfikacji między narzutem z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania w odniesieniu do pozycji niesekurytyzacyjnych, narzutem z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania w odniesieniu do pozycji sekurytyzacyjnych (niewchodzących w skład korelacyjnego portfela handlowego) oraz narzutem z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania w odniesieniu do pozycji sekurytyzacyjnych korelacyjnego portfela handlowego.

2.  W przypadku będących przedmiotem obrotu niesekurytyzacyjnych kredytowych instrumentów pochodnych i niesekurytyzacyjnych instrumentów pochodnych na akcje kwoty z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania dla poszczególnych odnośnych podmiotów prawnych będących emitentami ustala się, stosując metodę pełnego przeglądu.

Artykuł 325adKwoty z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania w odniesieniu do korelacyjnego portfela handlowego

1.  Kwotami brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania w odniesieniu do ekspozycji sekurytyzacyjnych i ekspozycji niesekurytyzacyjnych w korelacyjnym portfelu handlowym są wartości godziwe tych ekspozycji.

2.  Produkty uruchamiane n-tym niewykonaniem zobowiązania są traktowane jako produkty transzowane o następujących punktach inicjujących i kończących:

a)  punkt inicjujący = (N – 1) / podmioty ogółem

b)  punkt kończący = (N – 1) / podmioty ogółem

gdzie wyrażenie »podmioty ogółem« oznacza całkowitą liczbę podmiotów w koszyku bazowym lub w puli bazowej.

3.  Kwoty netto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania określa się, kompensując kwoty brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania w odniesieniu do pozycji długich i pozycji krótkich. Kompensowanie jest możliwe wyłącznie wśród ekspozycji, których wszystkie właściwości poza terminem zapadalności są identyczne. Kompensowanie jest możliwe wyłącznie w następujących przypadkach:

a)  w odniesieniu do produktów opartych na indeksach kompensowanie jest możliwe pomiędzy terminami zapadalności w ramach tej samej rodziny, serii i transzy indeksów, z zastrzeżeniem specyfikacji dla ekspozycji o terminie zapadalności krótszym niż jeden rok ustanowionych w art. 325y. Kwoty brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania w odniesieniu do pozycji długich i pozycji krótkich, które stanowią doskonałe odwzorowania, można kompensować za pośrednictwem dekompozycji na jednopodmiotowe równoważne ekspozycje, wykorzystując model wyceny. Do celów niniejszego artykułu dekompozycja z wykorzystaniem modelu wyceny oznacza, że jednopodmiotowy składnik sekurytyzacji wycenia się jako różnicę między bezwarunkową wartością sekurytyzacji a warunkową wartością sekurytyzacji, przy założeniu, że niewykonanie zobowiązania w przypadku jednopodmiotowego składnika prowadzi do LGD w wysokości 100 %. W takich przypadkach suma kwot brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania jednopodmiotowych ekspozycji równoważnych otrzymana w drodze dekompozycji jest równa kwocie brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania ekspozycji, której nie poddano dekompozycji;

b)  kompensowanie w drodze dekompozycji, jak określono w lit. a), nie jest dozwolone w odniesieniu do resekurytyzacji;

c)  w odniesieniu do indeksów i transz opartych na indeksach kompensowanie jest możliwe pomiędzy terminami zapadalności w ramach tej samej rodziny, serii i transzy indeksów w drodze odwzorowania lub dekompozycji. Do celów niniejszego artykułu:

(i)  odwzorowanie oznacza, że poszczególne transze sekurytyzacyjne oparte na indeksach łączy się w celu odwzorowania innej transzy o tej samej serii indeksu lub w celu odwzorowania pozycji nietranszowanych w serii indeksu;

(ii)  dekompozycja oznacza odwzorowanie indeksu za pośrednictwem sekurytyzacji, w przypadku której ekspozycje bazowe w puli są identyczne z ekspozycjami jednopodmiotowymi, które składają się na indeks.

Jeżeli ekspozycje długie i krótkie są równoważne poza jednym elementem rezydualnym, kompensowanie jest dozwolone, a kwota netto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania odzwierciedla ekspozycję rezydualną;

d)  nie można kompensować różnych transz o tej samej serii indeksu, o różnych seriach tego samego indeksu oraz o różnych rodzinach indeksów.

Artykuł 325aeObliczanie wymogu w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania w odniesieniu do korelacyjnego portfela handlowego

1.  Kwoty netto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania mnoży się przez:

a)  w przypadku produktów transzowanych – wagi ryzyka niewykonania zobowiązania odpowiadające ich jakości kredytowej, jak określono w art. 325z ust. 1 i 2;

b)  w przypadku produktów nietranszowanych – wagi ryzyka niewykonania zobowiązania, o których mowa w art. 325ab ust. 1.

2.  Ważone ryzykiem kwoty netto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania przypisuje się do koszyków, które odpowiadają indeksowi.

3.  Ważone kwoty netto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania agreguje się w ramach każdego koszyka zgodnie z następującym wzorem:

 

jeżeli

i = instrument należący do koszyka b;

= wymóg w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania w odniesieniu do koszyka b;

ctp = współczynnik uwzględniający korzyść dla powiązań zabezpieczających w ramach koszyka, który oblicza się zgodnie ze wzorem dla określonym w art. 325z ust. 4, ale z wykorzystaniem pozycji długich i krótkich w całym korelacyjnym portfelu handlowym, a nie tylko pozycji w konkretnym koszyku.

4.  Instytucje obliczają wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania w odniesieniu do korelacyjnego portfela handlowego (DRCCTP), stosując następujący wzór:

  

Sekcja 6Wagi i korelacje ryzyka

Podsekcja 1Wagi i korelacje ryzyka delta

Artykuł 325afWagi ryzyka w odniesieniu do ryzyka ogólnego stopy procentowej

1.  W odniesieniu do walut nieuwzględnionych w podkategorii walut o największej płynności, o której mowa w art. 325be ust. 5 lit. b), wagi ryzyka współczynników ryzyka stóp wolnych od ryzyka są następujące:

Tabela 3

Termin zapadalności

0,25 roku

0,5 roku

1 rok

2 lata

3 lata

Waga ryzyka (punkty procentowe)

2,4%

2,4%

2,25%

1,88%

1,73%

Termin zapadalności

5 lat

10 lat

15 lat

20 lat

30 lat

Waga ryzyka (punkty procentowe)

1,5%

1,5%

1,5%

1,5%

1,5%

2.  Wspólną wagę ryzyka wynoszącą 2,25 % ustanawia się zarówno w odniesieniu do wszystkich współczynników ryzyka inflacji, jak i do wszystkich współczynników ryzyka bazy walutowej.

3.  W odniesieniu do walut uwzględnionych w podkategorii walut o największej płynności, o której mowa w art. 325be ust. 7 lit. b), oraz do waluty krajowej danej instytucji wagami ryzyka współczynników ryzyka stóp wolnych od ryzyka są wagi ryzyka, o których mowa w tabeli 3 niniejszego artykułu, podzielone przez

Artykuł 325agKorelacje zachodzące w obrębie koszyka w odniesieniu do ryzyka ogólnego stopy procentowej

1.  Między współczynnikami ryzyka stopy procentowej w ramach tego samego koszyka, o tym samym przypisanym terminie zapadalności, ale odpowiadającymi różnym krzywym, korelację rkl ustala się na poziomie 99,90 %.

2.  Między współczynnikami ryzyka stopy procentowej w ramach tego samego koszyka, odpowiadającymi tej samej krzywej, ale o różnych terminach zapadalności, korelację ustala się zgodnie z następującym wzorem:

 

gdzie:

(odpowiednio ) = termin zapadalności, który odnosi się do stopy wolnej od ryzyka;

=

3.  Korelacja rkl między współczynnikami ryzyka stopy procentowej w ramach tego samego koszyka, odpowiadającymi różnym krzywym i o różnych terminach zapadalności, jest równa parametrowi korelacji określonemu w ust. 2 i pomnożonemu przez 99,90 %.

4.  Między współczynnikami ryzyka stóp wolnych od ryzyka a współczynnikami ryzyka inflacji korelację ustala się na poziomie 40 %.

5.  Między współczynnikami ryzyka bazy walutowej a wszelkimi innymi współczynnikami ryzyka ogólnego stopy procentowej, w tym innym współczynnikiem ryzyka bazy walutowej, korelację ustala się na poziomie 0 %.

Artykuł 325ahKorelacje zachodzące pomiędzy koszykami w odniesieniu do ryzyka ogólnego stopy procentowej

1. Parametr γbc = 50 % stosuje się do agregowania współczynników ryzyka należących do różnych koszyków.

2. Parametr γbc = 80% stosuje się do agregowania współczynników ryzyka należących do różnych koszyków zgodnie z art. 325aw ust. 2a.

Artykuł 325aiWagi ryzyka w odniesieniu do ryzyka spreadu kredytowego (pozycje niesekurytyzacyjne)

1.  Wagi ryzyka są takie same w przypadku wszystkich terminów zapadalności (0,5 roku, 1 rok, 3 lata, 5 lat, 10 lat) w każdym koszyku.

Tabela 4

Numer koszyka

Jakość kredytowa

Sektor

Waga ryzyka(punkty procentowe)

 

1

Wszystkie

Rząd centralny, w tym banki centralne, państwa członkowskiego

0,50%

2

Stopień jakości kredytowej 1–3

Rząd centralny, w tym banki centralne, państwa trzeciego, wielostronne banki rozwoju i organizacje międzynarodowe, o których mowa w art. 117 ust. 2 i art. 118

0,5%

3

Władze regionalne lub lokalne i podmioty sektora publicznego

1,0%

4

Podmioty sektora finansowego, w tym instytucje kredytowe zarejestrowane lub utworzone przez rząd centralny, samorząd regionalny lub władze lokalne, i wierzyciele uprzywilejowani

5,0%

5

Materiały podstawowe, energia, przemysł, rolnictwo, wytwórstwo, górnictwo i wydobywanie

3,0%

6

Towary i usługi konsumenckie, transport i gospodarka magazynowa, działalność w zakresie usług administrowania i działalność wspierająca

3,0%

7

Technologia, telekomunikacja

2,0%

8

Ochrona zdrowia, infrastruktura publiczna, działalność profesjonalna i techniczna

1,5%

9

Obligacje zabezpieczone emitowane przez instytucje kredytowe w państwach członkowskich

1,0%

10

Obligacje zabezpieczone emitowane przez instytucje kredytowe w państwach trzecich

4,0%

11

Stopień jakości kredytowej 4–6

Rząd centralny, w tym banki centralne, państwa trzeciego, wielostronne banki rozwoju i organizacje międzynarodowe, o których mowa w art. 117 ust. 2 i art. 118

3,0%

12

Władze regionalne lub lokalne i podmioty sektora publicznego

4,0%

13

Podmioty sektora finansowego, w tym instytucje kredytowe zarejestrowane lub utworzone przez rząd centralny, samorząd regionalny lub władze lokalne, i wierzyciele uprzywilejowani

12,0%

14

Materiały podstawowe, energia, przemysł, rolnictwo, wytwórstwo, górnictwo i wydobywanie

7,0%

15

Towary i usługi konsumenckie, transport i gospodarka magazynowa, działalność w zakresie usług administrowania i działalność wspierająca

8,5%

16

Technologia, telekomunikacja

5,5%

17

Ochrona zdrowia, infrastruktura publiczna, działalność profesjonalna i techniczna

5,0%

18

Pozostałe sektory

12,0%

2.  Aby przypisać ekspozycję na ryzyko do danego sektora, instytucje kredytowe opierają się na klasyfikacji powszechnie stosowanej na rynku w celu grupowania emitentów według branży. Instytucje kredytowe przypisują każdego emitenta wyłącznie do jednego koszyka sektorowego wymienionego w tabeli w ust. 1. Pozycje ryzyka związane z dowolnym emitentem, którego instytucja kredytowa nie może przypisać w ten sposób do żadnego sektora, przypisuje się do koszyka 18.

Artykuł 325ajKorelacje zachodzące w obrębie koszyka w odniesieniu do ryzyka spreadu kredytowego (pozycje niesekurytyzacyjne)

1.  Parametr korelacji 𝜌𝑘l między dwoma wskaźnikami wrażliwości WSk i WSl w ramach tego samego koszyku ustala się następująco:

𝜌𝑘l= 𝜌𝑘l (name) ⋅ 𝜌𝑘l (tenor) ⋅ 𝜌𝑘l (basis)

gdzie:

𝜌𝑘l (name) wynosi 1, jeżeli obie nazwy wskaźników wrażliwości k i l są identyczne, a w przeciwnym wypadku – 35 %;

𝜌𝑘l (tenor) wynosi 1, jeżeli oba wskaźniki wrażliwości k i l mają takie same wierzchołki, a w przeciwnym wypadku – 65 %;

𝜌𝑘l (basis) wynosi 1, jeżeli oba wskaźniki wrażliwości dotyczą tych samych krzywych, a w przeciwnym wypadku – 99,90 %.

2.  Powyższe korelacje nie dotyczą koszyka 18, o którym mowa w art. 325ai ust. 1. Wymóg kapitałowy na potrzeby wzoru na agregację ryzyka delta w koszyku 18 jest równy sumie wartości bezwzględnych ważonych wskaźników wrażliwości netto przypisanych do koszyka 18:

  

Artykuł 325akKorelacje zachodzące pomiędzy koszykami w odniesieniu do ryzyka spreadu kredytowego (pozycje niesekurytyzacyjne)

1.  Parametr korelacji γbc , który ma zastosowanie do agregacji wskaźników wrażliwości między różnymi koszykami, ustala się następująco:

𝛾𝑏c=𝛾𝑏c(rating) ⋅ 𝛾𝑏c(sector)

gdzie:

𝛾𝑏c(rating) wynosi 1, jeżeli oba koszyki należą do tej samej kategorii jakości kredytowej (stopień jakości kredytowej 1–3 albo stopień jakości kredytowej 4–6), w przeciwnym wypadku – 50%. Do celów tych obliczeń uznaje się, że koszyk 1 należy do tej samej kategorii jakości kredytowej co koszyki o stopniu jakości kredytowej 1–3;

𝛾𝑏c(sector) wynosi 1, jeżeli oba koszyki dotyczą tego samego sektora, w przeciwnym wypadku zastosowanie mają następujące wartości procentowe:

Tabela 5

Koszyk

1, 2 i 11

3 i 12

4 i 13

5 i 14

6 i 15

7 i 16

8 i 17

9 i 10

1, 2 i 11

 

75%

10%

20%

25%

20%

15%

10%

3 i 12

 

 

5%

15%

20%

15%

10%

10%

4 i 13

 

 

 

5%

15%

20%

5%

20%

5 i 14

 

 

 

 

20%

25%

5%

5%

6 i 15

 

 

 

 

 

25%

5%

15%

7 i 16

 

 

 

 

 

 

5%

20%

8 i 17

 

 

 

 

 

 

 

5%

9 i 10

 

 

 

 

 

 

 

 

2.  Wymóg kapitałowy dotyczący koszyka 18 dodaje się do ogólnego kapitału na poziomie klasy ryzyka bez uznawania efektu dywersyfikacji lub efektu zabezpieczenia w stosunku do jakiegokolwiek innego koszyka.

Artykuł 325alWagi ryzyka w odniesieniu do sekurytyzacji ryzyka spreadu kredytowego (wchodzących w skład korelacyjnego portfela handlowego)

Wagi ryzyka są takie same w przypadku wszystkich terminów zapadalności (0,5 roku, 1 rok, 3 lata, 5 lat, 10 lat) w każdym koszyku.

Tabela 6

Numer koszyka

Jakość kredytowa

Sektor

Waga ryzyka(punkty procentowe)

 

1

Wszystkie

Rząd centralny, w tym banki centralne, państw członkowskich Unii

4%

2

Stopień jakości kredytowej 1–3

Rząd centralny, w tym banki centralne, państwa trzeciego, wielostronne banki rozwoju i organizacje międzynarodowe, o których mowa w art. 117 ust. 2 i art. 118

4%

3

Władze regionalne lub lokalne i podmioty sektora publicznego

4%

4

Podmioty sektora finansowego, w tym instytucje kredytowe zarejestrowane lub utworzone przez rząd centralny, samorząd regionalny lub władze lokalne, i wierzyciele uprzywilejowani

8%

5

Materiały podstawowe, energia, przemysł, rolnictwo, wytwórstwo, górnictwo i wydobywanie

5%

6

Towary i usługi konsumenckie, transport i gospodarka magazynowa, działalność w zakresie usług administrowania i działalność wspierająca

4%

7

Technologia, telekomunikacja

3%

8

Ochrona zdrowia, infrastruktura publiczna, działalność profesjonalna i techniczna

2%

9

Obligacje zabezpieczone emitowane przez instytucje kredytowe z siedzibą w państwach członkowskich Unii

3%

10

Obligacje zabezpieczone emitowane przez instytucje kredytowe w państwach trzecich

6%

11

Stopień jakości kredytowej 4–6

Rząd centralny, w tym banki centralne, państwa trzeciego, wielostronne banki rozwoju i organizacje międzynarodowe, o których mowa w art. 117 ust. 2 i art. 118

13%

12

Władze regionalne lub lokalne i podmioty sektora publicznego

13%

13

Podmioty sektora finansowego, w tym instytucje kredytowe zarejestrowane lub utworzone przez rząd centralny, samorząd regionalny lub władze lokalne, i wierzyciele uprzywilejowani

16%

14

Materiały podstawowe, energia, przemysł, rolnictwo, wytwórstwo, górnictwo i wydobywanie

10%

15

Towary i usługi konsumenckie, transport i gospodarka magazynowa, działalność w zakresie usług administrowania i działalność wspierająca

12%

16

Technologia, telekomunikacja

12%

17

Ochrona zdrowia, infrastruktura publiczna, działalność profesjonalna i techniczna

12%

18

Pozostałe sektory

13%

Artykuł 325amKorelacje w zakresie sekurytyzacji ryzyka spreadu kredytowego (wchodzących w skład korelacyjnego portfela handlowego)

1.  Korelację ryzyka delta l wyprowadza się zgodnie z przepisami art. 325aj, przy czym – wyjątkowo – na potrzeby niniejszego ustępu 𝜌𝑘l (basis) wynosi 1, jeżeli oba wskaźniki wrażliwości dotyczą tych samych krzywych, a w przeciwnym wypadku – 99,00 %.

2.  Korelację 𝛾𝑏c oblicza się zgodnie z przepisami art. 325ak.

Artykuł 325anWagi ryzyka w odniesieniu do sekurytyzacji ryzyka spreadu kredytowego (niewchodzących w skład korelacyjnego portfela handlowego)

1.  Wagi ryzyka są takie same w przypadku wszystkich terminów zapadalności (0,5 roku, 1 rok, 3 lata, 5 lat, 10 lat) w każdym koszyku.

Tabela 7

Numer koszyka

Jakość kredytowa

Sektor

Waga ryzyka(punkty procentowe)

 

1

Pozycja uprzywilejowana i stopień jakości kredytowej 1–3

Papiery wartościowe zabezpieczone spłatami mieszkaniowych kredytów hipotecznych pierwszorzędnej jakości

0,9%

2

Papiery wartościowe zabezpieczone spłatami mieszkaniowych kredytów hipotecznych o średnim ratingu

1,5%

3

Papiery wartościowe zabezpieczone spłatami mieszkaniowych kredytów hipotecznych subprime

2,0%

4

Papiery wartościowe zabezpieczone spłatami komercyjnych kredytów hipotecznych

2,0%

5

Papiery typu ABS – kredyty studenckie

0,8%

6

Papiery typu ABS – karty kredytowe

1,2%

7

Papiery typu ABS – kredyty samochodowe

1,2%

8

Instrument typu CLO – niewchodzący w skład korelacyjnego portfela handlowego

1,4%

9

Pozycja inna niż uprzywilejowana i stopień jakości kredytowej 1–3

Papiery wartościowe zabezpieczone spłatami mieszkaniowych kredytów hipotecznych pierwszorzędnej jakości

1,125%

10

Papiery wartościowe zabezpieczone spłatami mieszkaniowych kredytów hipotecznych o średnim ratingu

1,875%

11

Papiery wartościowe zabezpieczone spłatami mieszkaniowych kredytów hipotecznych subprime

2,5%

12

Papiery wartościowe zabezpieczone spłatami komercyjnych kredytów hipotecznych

2,5%

13

Papiery typu ABS – kredyty studenckie

1%

14

Papiery typu ABS – karty kredytowe

1,5%

15

Papiery typu ABS – kredyty samochodowe

1,5%

16

Instrument typu CLO – niewchodzący w skład korelacyjnego portfela handlowego

1,75%

17

Stopień jakości kredytowej 4–6

Papiery wartościowe zabezpieczone spłatami mieszkaniowych kredytów hipotecznych pierwszorzędnej jakości

1,575%

18

Papiery wartościowe zabezpieczone spłatami mieszkaniowych kredytów hipotecznych o średnim ratingu

2,625%

19

Papiery wartościowe zabezpieczone spłatami mieszkaniowych kredytów hipotecznych subprime

3,5%

20

Papiery wartościowe zabezpieczone spłatami komercyjnych kredytów hipotecznych

3,5%

21

Papiery typu ABS – kredyty studenckie

1,4%

22

Papiery typu ABS – karty kredytowe

2,1%

23

Papiery typu ABS – kredyty samochodowe

2,1%

24

Instrument typu CLO – niewchodzący w skład korelacyjnego portfela handlowego

2,45%

25

Pozostałe sektory

3,5%

2.  Aby przypisać ekspozycję na ryzyko do danego sektora, instytucje kredytowe opierają się na klasyfikacji powszechnie stosowanej na rynku w celu grupowania emitentów według branży. Instytucje kredytowe przypisują każdą transzę do jednego koszyka sektorowego wymienionego w tabeli w ust. 1. Pozycje ryzyka z dowolnej transzy, której instytucja kredytowa nie może przypisać w ten sposób do żadnego sektora, przypisuje się do koszyka 25.

Artykuł 325aoKorelacje zachodzące w obrębie koszyka w zakresie sekurytyzacji ryzyka spreadu kredytowego (niewchodzących w skład korelacyjnego portfela handlowego)

1.  Parametr korelacji l między dwoma wskaźnikami wrażliwości WSk i WSl w ramach tego samego koszyku ustala się następująco:

𝜌𝑘l= 𝜌𝑘l (tranche) ⋅ 𝜌𝑘l (tenor) ⋅ 𝜌𝑘l (basis)

gdzie:

𝜌𝑘l (tranche) wynosi 1, jeżeli obie nazwy wskaźników wrażliwości k i l należą do tego samego koszyka i dotyczą tej samej transzy sekurytyzacyjnej (pokrywanie się na poziomie powyżej 80 % w wartościach referencyjnych), a w przeciwnym wypadku – 40 %;

𝜌𝑘l (tenor) wynosi 1, jeżeli oba wskaźniki wrażliwości k i l mają takie same wierzchołki, a w przeciwnym wypadku – 80%;

𝜌𝑘l (basis) wynosi 1, jeżeli oba wskaźniki wrażliwości dotyczą tych samych krzywych, a w przeciwnym wypadku – 99,90 %.

2.  Powyższe korelacje nie dotyczą koszyka 25. Wymóg kapitałowy na potrzeby wzoru na agregację ryzyka delta w koszyku 25 jest równy sumie wartości bezwzględnych ważonych wskaźników wrażliwości netto przypisanych do tego koszyka:

 

Artykuł 325apKorelacje zachodzące pomiędzy koszykami w zakresie sekurytyzacji ryzyka spreadu kredytowego (niewchodzących w skład korelacyjnego portfela handlowego)

1.  Parametr korelacji c stosowany do agregacji wskaźników wrażliwości między różnymi koszykami ustala się na poziomie 0 %.

2.  Wymóg kapitałowy dotyczący koszyka 25 dodaje się do ogólnego kapitału na poziomie klasy ryzyka bez uznawania efektu dywersyfikacji lub efektu zabezpieczenia w stosunku do jakiegokolwiek innego koszyka.

Artykuł 325aqWagi ryzyka dla ryzyka cen akcji

1.  Wagi ryzyka dla wskaźników wrażliwości dotyczących akcji i stóp repo akcji ustalono w poniższej tabeli:

Tabela 8

Numer koszyka

Kapitalizacja rynkowa

Gospodarka

Sektor

Waga ryzyka dotycząca ceny kasowej akcji (punkty procentowe)

Waga ryzyka dotycząca stopy repo akcji (punkty procentowe)

1

Duża

Wschodząca gospodarka rynkowa

Towary i usługi konsumenckie, transport i gospodarka magazynowa, działalność w zakresie usług administrowania i działalność wspierająca, ochrona zdrowia, infrastruktura publiczna

55%

0,55%

2

Telekomunikacja, przemysł

60%

0,60%

3

Materiały podstawowe, energia, rolnictwo, wytwórstwo, górnictwo i wydobywanie

45%

0,45%

4

Instytucje finansowe, w tym instytucje finansowe wspierane przez rząd, działalność związana z obsługą rynku nieruchomości, technologia

55%

0,55%

5

Gospodarka zaawansowana

Towary i usługi konsumenckie, transport i gospodarka magazynowa, działalność w zakresie usług administrowania i działalność wspierająca, ochrona zdrowia, infrastruktura publiczna

30%

0.30%

6

Telekomunikacja, przemysł

35%

0,35%

7

Materiały podstawowe, energia, rolnictwo, wytwórstwo, górnictwo i wydobywanie

40%

0,40%

8

Instytucje finansowe, w tym instytucje finansowe wspierane przez rząd, działalność związana z obsługą rynku nieruchomości, technologia

50%

0,50%

9

Mała

Wschodząca gospodarka rynkowa

Wszystkie sektory opisane w koszykach nr 1, 2, 3 i 4

70%

0,70%

10

Gospodarka zaawansowana

Wszystkie sektory opisane w koszykach nr 5, 6, 7 i 8

50%

0,50%

11

Pozostałe sektory

70%

0,70%

2.  Przez dużą kapitalizację rynkową rozumie się kapitalizację rynkową o wartości co najmniej 1,75 mld EUR, a przez małą kapitalizację rynkową – o wartości mniejszej niż 1,75 mld EUR.

3.  EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia, co stanowi wschodzącą gospodarkę rynkową i gospodarkę zaawansowaną do celów niniejszego artykułu.

EUNB przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [piętnaście miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

4.  Przypisując ekspozycję na ryzyko do danego sektora, instytucje kredytowe opierają się na klasyfikacji powszechnie stosowanej na rynku w celu grupowania emitentów według branży. Instytucje kredytowe przypisują każdego emitenta do jednego koszyka sektorowego wymienionego w tabeli w ust. 1 oraz wszystkich emitentów z tej samej branży do tego samego sektora. Pozycje ryzyka związane z dowolnym emitentem, którego instytucja kredytowa nie może przypisać w ten sposób do żadnego sektora, przypisuje się do koszyka 11. Wielonarodowych lub wielosektorowych emitentów akcji przypisuje się do określonego koszyka na podstawie regionu i sektora, które są najistotniejsze dla prowadzonej przez takich emitentów działalności.

Artykuł 325arKorelacje zachodzące w obrębie koszyka w odniesieniu do ryzyka cen akcji

1.  Parametr korelacji ryzyka delta ρkl ustala się na poziomie 99,90 % między dwoma wskaźnikami wrażliwości 𝑊S𝑘 i 𝑊S𝑙 w ramach tego samego koszyka, w przypadku gdy jeden wskaźnik dotyczy wrażliwości na cenę kasową akcji, a drugi – wrażliwości na stopę repo akcji, jeżeli oba dotyczą tego samego podmiotu emitującego akcje.

2.  W pozostałych przypadkach innych niż te, o których mowa w ust. 1, parametr korelacji ρkl między dwoma wskaźnikami wrażliwości S i S na cenę kasową akcji w ramach tego samego koszyka ustala się następująco:

a)  15 % między dwoma wskaźnikami wrażliwości w ramach tego samego koszyka należącego do kategorii duża kapitalizacja rynkowa, wschodząca gospodarka rynkowa (koszyk nr 1, 2, 3 lub 4);

b)  25 % między dwoma wskaźnikami wrażliwości w ramach tego samego koszyka należącego do kategorii duża kapitalizacja rynkowa, gospodarka zaawansowana (koszyk nr 5, 6, 7 lub 8);

c)  7,5 % między dwoma wskaźnikami wrażliwości w ramach tego samego koszyka należącego do kategorii mała kapitalizacja rynkowa, wschodząca gospodarka rynkowa (koszyk nr 9);

d)  12,5 % między dwoma wskaźnikami wrażliwości w ramach tego samego koszyka należącego do kategorii mała kapitalizacja rynkowa, gospodarka zaawansowana (koszyk nr 10).

3.  Parametr korelacji ρkl między dwoma wskaźnikami wrażliwości S i S na stopę repo akcji w ramach tego samego koszyka ustala się zgodnie z ust. 2.

4.  Między dwoma wskaźnikami wrażliwości S i S w ramach tego samego koszyka, w przypadku gdy jeden wskaźnik dotyczy wrażliwości na cenę kasową akcji, a drugi wskaźnik dotyczy wrażliwości na stopę repo akcji i oba wskaźniki wrażliwości dotyczą innego podmiotu emitującego akcje, parametr korelacji ρkl ustala się na poziomie korelacji określonym w ust. 2 i pomnożonym przez 99,90 %.

5.  Powyższe korelacje nie dotyczą koszyka 11. Wymóg kapitałowy na potrzeby wzoru na agregację ryzyka delta w koszyku 11 jest równy sumie wartości bezwzględnych ważonych wskaźników wrażliwości netto przypisanych do tego koszyka:

 

Artykuł 325asKorelacje zachodzące pomiędzy koszykami w odniesieniu do ryzyka cen akcji

1.  Parametr korelacji γbc stosuje się do agregacji wskaźników wrażliwości między różnymi koszykami. Parametr ten ustala się na poziomie 15 %, jeżeli oba koszyki to koszyki o numerach od 1 do 10.

2.  Wymóg kapitałowy dotyczący koszyka 11 dodaje się do ogólnego kapitału na poziomie klasy ryzyka bez uznawania efektu dywersyfikacji lub efektu zabezpieczenia w stosunku do jakiegokolwiek innego koszyka.

Artykuł 325at Wagi ryzyka dla ryzyka cen towarów

Wagi ryzyka dotyczące wskaźników wrażliwości na towary ustalono w poniższej tabeli:

Tabela 9

Numer koszyka

Nazwa koszyka

Waga ryzyka(punkty procentowe)

 

1

Energia – stałe substancje palne

30%

2

Energia – płynne substancje palne

35%

3

Energia – handel energią elektryczną i węglem

60%

4

Fracht

80%

5

Metale – nieszlachetne

40%

6

Lotne substancje palne

45%

7

Metale szlachetne (w tym złoto)

20%

8

Zboża i nasiona oleiste

35%

9

Produkty zwierzęce i mleczne

25%

10

Produkty nietrwałe i inne produkty rolne

35%

11

Inne towary

50%

Artykuł 325au Korelacje zachodzące w obrębie koszyka w odniesieniu do ryzyka cen towarów

1.  Do celów uznania korelacji dowolne dwa towary uznaje się za różne towary, jeżeli na rynku występują dwa kontrakty różniące się wyłącznie towarem bazowym, który ma zostać dostarczony na ich podstawie.

2.  Parametr korelacji l między dwoma wskaźnikami wrażliwości 𝑊S𝑘 i 𝑊S𝑙 w ramach tego samego koszyka ustala się następująco:

𝜌𝑘l= 𝜌𝑘l (commodity) ⋅ 𝜌𝑘l (tenor) ⋅ 𝜌𝑘l (basis)

gdzie:

𝜌𝑘l (commodity) wynosi 1, jeżeli oba towary o wskaźnikach wrażliwości k i l są takie same, a w przeciwnym wypadku – parametr ten jest równy korelacjom zachodzącym wewnątrz koszyka, przedstawionym w tabeli w ust. 3;

𝜌𝑘l (tenor) wynosi 1, jeżeli oba wskaźniki wrażliwości k i l mają takie same wierzchołki, a w przeciwnym wypadku – 99%;

𝜌𝑘l (basis) wynosi 1, jeżeli oba wskaźniki wrażliwości są takie same po względem zarówno (i) klasy kontraktu na dany towar, jak i (ii) lokalizacji dostawy towaru, a w przeciwnym wypadku – 99,90 %.

3.  Korelacje zachodzące wewnątrz koszyka l (commodity) są następujące:

Tabela 10

Numer koszyka

Nazwa koszyka

Korelacja (𝜌commodity)

1

Energia – stałe substancje palne

55%

2

Energia – płynne substancje palne

95%

3

Energia – handel energią elektryczną i węglem

40%

4

Fracht

80%

5

Metale – nieszlachetne

60%

6

Lotne substancje palne

65%

7

Metale szlachetne (w tym złoto)

55%

8

Zboża i nasiona oleiste

45%

9

Produkty zwierzęce i mleczne

15%

10

Produkty nietrwałe i inne produkty rolne

40%

11

Inne towary

15%

Artykuł 325av Korelacje zachodzące pomiędzy koszykami w odniesieniu do ryzyka cen towarów

Parametr korelacji c stosowany do agregacji wskaźników wrażliwości między różnymi koszykami ustala się na poziomie:

a)  20 %, jeżeli oba koszyki to koszyki o numerze od 1 do 10;

b)  0 %, jeżeli jednym z koszyków jest koszyk nr 11.

Artykuł 325aw Wagi ryzyka dla ryzyka walutowego

1.  Do wszystkich wskaźników wrażliwości na zmienność kursu walutowego stosuje się wagę ryzyka na poziomie 30 %.

2.  Waga ryzyka w przypadku współczynników ryzyka walutowego dotyczących par walutowych, w których jedną walutą jest euro a drugą walutą jest waluta państwa członkowskiego uczestniczącego w drugim etapie unii gospodarczej i walutowej, jest równa jednej z następujących wartości:

a)  wadze ryzyka, o której mowa w ust. 1, podzielonej przez 3;

b)  maksymalnym wahaniom w ramach marginesu wahań formalnie uzgodnionego przez państwo członkowskie i Europejski Bank Centralny, jeśli jest on węższy niż margines wahań zdefiniowany w drugim etapie unii gospodarczej i walutowej (ERM II).

3.  Waga ryzyka w przypadku współczynników ryzyka walutowego uwzględnionych w podkategorii par walutowych o największej płynności, o których mowa w art. 325be ust. 7 lit. c), jest równa wadze ryzyka, o której mowa w ust. 1, podzielonej przez

Artykuł 325ax Korelacje ryzyka walutowego

Jednolity parametr korelacji c wynoszący 60 % stosuje się do agregacji wskaźników wrażliwości na zmienność kursu walutowego.

Podsekcja 2Wagi i korelacje ryzyka vega i ryzyka zakrzywienia

Artykuł 325ay Wagi ryzyka vega i ryzyka zakrzywienia

1.  Do współczynników ryzyka vega stosuje się koszyki dotyczące ryzyka delta, o których mowa w podsekcji 1.

2.  Wagę ryzyka w przypadku danego współczynnika ryzyka vega określa się jako część bieżącej wartości tego współczynnika ryzyka k odpowiadającą zmienności implikowanej instrumentu bazowego, jak opisano w sekcji 3.

3.  Część, o której mowa w ust. 2, zależy od domniemanej płynności poszczególnych rodzajów współczynnika ryzyka według następującego wzoru:

 

gdzie:

ustala się na poziomie 55 %;

to regulacyjny horyzont płynnościowy przypisywany przy określaniu każdego współczynnika ryzyka vega . ustala się zgodnie z następującą tabelą:

Tabela 11

Klasa ryzyka

 

Ryzyko ogólne stopy procentowej

60

Pozycje niestanowiące pozycji sekurytyzacyjnych w zakresie ryzyka spreadu kredytowego

120

Sekurytyzacje ryzyka spreadu kredytowego (wchodzące w skład korelacyjnego portfela handlowego)

120

Sekurytyzacje ryzyka spreadu kredytowego (niewchodzące w skład korelacyjnego portfela handlowego)

120

Akcje (duża kapitalizacja)

20

Akcje (mała kapitalizacja)

60

Towary

120

Kurs walutowy

40

4.  W kontekście ryzyka zakrzywienia stosuje się koszyki stosowane w kontekście ryzyka delta w podsekcji 1, chyba że w niniejszym rozdziale określono inaczej.

5.  W odniesieniu do współczynników ryzyka walutowego i ryzyka zakrzywienia wagi ryzyka zakrzywienia to względne przesunięcia równe wagom ryzyka delta, o których mowa w podsekcji 1.

6.  W odniesieniu do współczynników ryzyka zakrzywienia ryzyka ogólnego stopy procentowej, spreadu kredytowego i cen towarów waga ryzyka zakrzywienia to równoległe przesunięcie wszystkich wierzchołków w przypadku każdej krzywej w oparciu o największą wagę ryzyka delta przewidzianą w podsekcji 1 dla każdej klasy ryzyka.

Artykuł 325az Korelacje ryzyka vega i ryzyka zakrzywienia

7.  Parametr korelacji rkl między dwoma wskaźnikami wrażliwości na ryzyko vega w tym samym koszyku w przypadku klasy ryzyka ogólnego stopy procentowej ustala się następująco:

  

gdzie:

wynosi , gdzie ustala się na poziomie 1 %, a i oznaczają terminy zapadalności opcji, dla których określa się wskaźniki wrażliwości na ryzyko vega, wyrażone w latach;

wynosi , gdzie ustala się na poziomie 1%, a i oznaczają terminy zapadalności instrumentów bazowych opcji, dla których określa się wskaźniki wrażliwości na ryzyko vega , pomniejszone o terminy zapadalności odpowiadających im opcji, w obu wypadkach wyrażone w latach.

8.  Między wskaźnikami wrażliwości na ryzyko vega w koszyku dotyczącym pozostałych klas ryzyka parametr korelacji rkl ustala się następująco:

 

gdzie:

jest równy korelacji ryzyka delta zachodzącej wewnątrz koszyka dotyczącej koszyka, do którego przypisano by współczynniki ryzyka vega k i l.

definiuje się zgodnie z ust. 1.

9.  Jeżeli chodzi o wskaźniki wrażliwości na ryzyko vega między koszykami w ramach jednej klasy ryzyka (ryzyko ogólne stopy procentowej i pozycje nieujęte jako ryzyko ogólne stopy procentowej), w kontekście ryzyka vega stosuje się te same parametry korelacji dla γbc, jak określone dla korelacji ryzyka delta dla każdej klasy ryzyka w sekcji 4.

10.  W metodzie standardowej nie uznaje się korzyści w postaci dywersyfikacji lub zabezpieczenia między współczynnikami ryzyka vega i delta. Agregacja narzutów z tytułu ryzyka vega i ryzyka delta polega na zwykłym zsumowaniu.

11.  Korelacje ryzyka zakrzywienia stanowią kwadrat odpowiadających im korelacji ryzyka delta γbc, o których mowa w podsekcji 1.

Rozdział 1bMetoda modeli wewnętrznych

SEKCJA 1ZEZWOLENIE I WYMOGI W ZAKRESIE FUNDUSZY WŁASNYCH

Artykuł 325ba Zezwolenie na stosowanie modeli wewnętrznych

1.  Po sprawdzeniu przestrzegania przez instytucje wymogów określonych w art. 325bi–325bk właściwe organy udzielają instytucjom zezwolenia na obliczanie ich wymogów w zakresie funduszy własnych przy użyciu ich modeli wewnętrznych zgodnie z art. 325bb dla portfela obejmującego wszystkie pozycje przypisane jednostkom odpowiadającym za handel, które spełniają następujące wymogi:

a)  jednostki odpowiadające za handel zostały ustanowione zgodnie z art. 104b;

b)  właściwy organ stwierdza, że wynik określonej w art. 325bh oceny dotyczącej przypisania zysków i strat przez jednostkę odpowiadającą za handel w ciągu minionych 12 miesięcy jest zadowalający;

c)  jednostki odpowiadające za handel spełniły wymogi dotyczące weryfikacji historycznej określone w art. 325bg ust. 1 za bezpośrednio poprzedzający okres 250 dni roboczych;

d)  jednostki odpowiadające za handel, którym przypisano co najmniej jedną z pozycji portfela handlowego, o których mowa w art. 325bm, spełniają wymogi określone w art. 325bn w zakresie wewnętrznego modelu pomiaru ryzyka niewykonania zobowiązania.

2.  Instytucje, którym udzielono zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, na stosowanie ich modeli wewnętrznych w odniesieniu do jednej lub kilku jednostek odpowiadających za handel, zgłaszają właściwym organom następujące informacje:

a)  tygodniową miarę swobodnych oczekiwanych braków UESt obliczaną zgodnie z ust. 5 dla wszystkich pozycji jednostki odpowiadającej za handel, które zgłasza się właściwym organom w odstępach miesięcznych;

b)  w odniesieniu do każdej jednostki, dla której uzyskano zezwolenie, miesięczne wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego obliczane zgodnie z niniejszym tytułem rozdział 1a, tak jakby dana instytucja nie uzyskała zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, a wszystkie pozycje przypisane do danej jednostki odpowiadającej za handel były rozważane niezależnie jako oddzielny portfel. Tego rodzaju obliczenia zgłasza się właściwym organom w odstępach miesięcznych.

ba)  miesięczne wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego całkowitego portfela instytucji obliczane zgodnie z niniejszym tytułem rozdział 1a, tak jakby dana instytucja nie uzyskała zezwolenia, o którym mowa w ust. 1. Tego rodzaju obliczenia zgłasza się właściwym organom w odstępach miesięcznych.

3.  Instytucja, której udzielono zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, niezwłocznie powiadamia właściwe organy, którym podlega, że jedna z jej jednostek odpowiadających za handel nie spełnia już któregokolwiek z wymogów określonych w ust. 1. W takiej sytuacji instytucja ta nie może już stosować przepisów niniejszego rozdziału do żadnych pozycji przypisanych do tej jednostki odpowiadającej za handel, w związku z czym oblicza wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego zgodnie z metodą określoną w rozdziale 1a w odniesieniu do wszystkich pozycji przypisanych do tej jednostki odpowiadającej za handel w najwcześniejszym dniu sprawozdawczym i do momentu, w którym wykaże właściwym organom, że dana jednostka odpowiadająca za handel ponownie spełnia wszystkie wymogi określone w ust. 1.

4.  Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 3 właściwe organy mogą, w wyjątkowych okolicznościach, zezwolić instytucji na dalsze stosowanie swoich modeli wewnętrznych do celów obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego w przypadku jednostki odpowiadającej za handel, która nie spełnia już warunków, o których mowa w ust. 1 lit. b) lub c), jeżeli co najmniej 10 % zsumowanych wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego wynika z pozycji w jednostkach odpowiadających za handel, które kwalifikują się do metody modeli wewnętrznych ryzyka rynkowego. Te wyjątkowe okoliczności mogą powstać np. w okresach występowania transgranicznych warunków skrajnych na rynkach finansowych lub gdy banki podlegają znacznym zmianom systemowym. Właściwe organy powiadamiają EUNB, jeżeli skorzystają z tej możliwości, i uzasadniają swoją decyzję.

5.  W przypadku pozycji przypisanych do jednostek odpowiadających za handel, dla których dana instytucja nie uzyskała zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, instytucja ta oblicza wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego zgodnie z przepisami niniejszego tytułu rozdział 1a. Do celów takiego obliczenia wszystkie tego rodzaju pozycje rozważa się niezależnie jako oddzielny portfel.

6.  W odniesieniu do danej jednostki odpowiadającej za handel miara swobodnych oczekiwanych braków, o której mowa w ust. 2 lit. a), oznacza miarę swobodnych oczekiwanych braków obliczaną zgodnie z art. 325bc w odniesieniu do wszystkich pozycji przypisanych do tej jednostki odpowiadającej za handel, rozważanych niezależnie jako oddzielny portfel. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 325bd, obliczając tego rodzaju miarę swobodnych oczekiwanych braków w odniesieniu do każdej jednostki odpowiadającej za handel, instytucje spełniają następujące wymogi:

a)  okres występowania warunków skrajnych zastosowany do obliczenia wartości liczbowej częściowych oczekiwanych braków PEStFC w odniesieniu do danej jednostki odpowiadającej za handel to okres występowania warunków skrajnych określony zgodnie z art. 325bd ust. 1 lit. c) do celów określenia PEStFC w odniesieniu do wszystkich jednostek odpowiadających za handel, dla których instytucje uzyskały zezwolenie, o którym mowa w ust. 1;

b)  obliczając wartości liczbowe częściowych oczekiwanych braków PEStRS i PEStRC w odniesieniu do danej jednostki odpowiadającej za handel, scenariusz przyszłych wstrząsów stosuje się wyłącznie w odniesieniu do możliwych do modelowania czynników ryzyka związanych z pozycjami przypisanymi takiej jednostce odpowiadającej za handel, uwzględnionych w podzbiorze możliwych do modelowania czynników ryzyka wybranym przez instytucję zgodnie z art. 325bd ust. 1 lit. a) do celów określenia PEStRS w odniesieniu do wszystkich jednostek odpowiadających za handel, dla których instytucje uzyskały zezwolenie, o którym mowa w ust. 1.

7.  Istotne zmiany w stosowaniu modeli wewnętrznych, na których stosowanie instytucja uzyskała zezwolenie, rozszerzenie zakresu stosowania modeli wewnętrznych, na których stosowanie instytucja uzyskała zezwolenie, oraz istotne zmiany w dokonywanym przez instytucję wyborze podzbioru możliwych do modelowania czynników ryzyka, o którym mowa w art. 325bd ust. 2, wymagają oddzielnego zezwolenia właściwych organów.

Instytucje powiadamiają właściwe organy o wszelkich innych rozszerzeniach zakresu stosowania modeli wewnętrznych, na których stosowanie instytucja uzyskała zezwolenie, i o wszelkich innych zmianach w ich stosowaniu.

8.  EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia następujących elementów:

a)  warunków oceny istotności rozszerzeń i zmian stosowania modeli wewnętrznych oraz zmian w podzbiorze możliwych do modelowania czynników ryzyka, o którym mowa w art. 325bd;

b)  metody oceny, według której właściwe organy sprawdzają przestrzeganie przez instytucje wymogów określonych w art. 325bi–370.

EUNB przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [dwa lata od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

Artykuł 325bb Wymogi w zakresie funduszy własnych przy stosowaniu modeli wewnętrznych

1.  Instytucja stosująca model wewnętrzny oblicza wymogi w zakresie funduszy własnych dla portfela obejmującego wszystkie pozycje przypisane jednostkom odpowiadającym za handel, dla których instytucja uzyskała zezwolenie, o którym mowa w art. 325ba ust. 1, jako sumę następujących wartości:

a)  wyższej z następujących wartości:

(i)  miary ryzyka oczekiwanych braków dla danej instytucji z poprzedniego dnia obliczonej zgodnie z art. 325bc (ESt-1);

(ii)  średniej dziennej miary ryzyka oczekiwanych braków obliczonej zgodnie z art. 325bc osobno dla każdego z poprzedzających sześćdziesięciu dni roboczych (ESavg), pomnożonej przez mnożnik (mc) zgodnie z art. 325bg;

b)  wyższej z następujących wartości:

(i)  miary ryzyka scenariusza warunków skrajnych dla danej instytucji z poprzedniego dnia obliczonej zgodnie z niniejszym tytułem sekcja 5 (SSt-1);

(ii)  średniej dziennej miary ryzyka scenariusza warunków skrajnych obliczonej zgodnie z niniejszym tytułem sekcja 5 osobno dla każdego z poprzedzających sześćdziesięciu dni roboczych (SSavg).

2.  Instytucje posiadające pozycje w będących przedmiotem obrotu instrumentach dłużnych i kapitałowych, które wchodzą w zakres stosowania wewnętrznego modelu pomiaru ryzyka niewykonania zobowiązania i zostały przypisane do jednostek odpowiadających za handel, o których mowa w ust. 1, spełniają dodatkowy wymóg w zakresie funduszy własnych wyrażony jako wyższa z następujących wartości:

a)  ostatni wymóg w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania obliczony zgodnie z sekcją 3;

b)  średnia wartość, o której mowa w lit. a), z poprzedzających 12 tygodni.

Sekcja 2Wymogi ogólne

Artykuł 325bc Miara ryzyka oczekiwanych braków

1.  Instytucje obliczają miarę ryzyka oczekiwanych braków »ESt«, o której mowa w art. 325bb ust. 1 lit. a), dla każdej danej daty »t« i każdego danego portfela zawierającego pozycje portfela handlowego według następującego wzoru:

 

gdzie:

i  =   indeks oznaczający pięć szerokich kategorii czynników ryzyka wymienionych w pierwszej kolumnie tabeli 13 w art. 325be;

UESt    =  miara swobodnych oczekiwanych braków obliczana w następujący sposób:

 

UESti   =   miara swobodnych oczekiwanych braków dla szerokiej kategorii czynników ryzyka »i« obliczana w następujący sposób:

 

ρ     =  nadzorczy współczynnik korelacji pomiędzy szerokimi kategoriami ryzyka; ρ = 50%;

PEStRS  =  wartość liczbowa częściowych oczekiwanych braków obliczona dla wszystkich pozycji w portfelu zgodnie z art. 325bd ust. 2;

PEStRC   =   wartość liczbowa częściowych oczekiwanych braków obliczona dla wszystkich pozycji w portfelu zgodnie z art. 325bd ust. 3;

PEStFC   =   wartość liczbowa częściowych oczekiwanych braków obliczona dla wszystkich pozycji w portfelu zgodnie z art. 325bd ust. 4;

PEStRS,i   =  wartość liczbowa częściowych oczekiwanych braków dla szerokiej kategorii czynników ryzyka »i« obliczona dla wszystkich pozycji w portfelu zgodnie z art. 325bd ust. 2;

PEStRC,i   =  wartość liczbowa częściowych oczekiwanych braków dla szerokiej kategorii czynników ryzyka »i« obliczona dla wszystkich pozycji w portfelu zgodnie z art. 325bd ust. 3;

PEStFC,i   =   wartość liczbowa oczekiwanych braków dla szerokiej kategorii czynników ryzyka »i« obliczona dla wszystkich pozycji w portfelu zgodnie z art. 325bd ust. 4.

2.  Określając każdą wartość liczbową częściowych oczekiwanych braków do celów obliczenia miary ryzyka oczekiwanych braków zgodnie z ust. 1, instytucje stosują scenariusze przyszłych wstrząsów wyłącznie w odniesieniu do określonego zbioru możliwych do modelowania czynników ryzyka stosowanych do każdej wartości liczbowej częściowych oczekiwanych braków określonej w art. 325bd.

3.  Jeżeli z przynajmniej jedną transakcją w portfelu wiąże się przynajmniej jeden możliwy do modelowania czynnik ryzyka, który przyporządkowano do szerokiej kategorii ryzyka »i« zgodnie z art. 325be, instytucje obliczają miarę swobodnych oczekiwanych braków dla szerokiej kategorii czynników ryzyka »i« i uwzględniają ją we wzorze miary ryzyka oczekiwanych braków, o której mowa w ust. 2.

Artykuł 325bd Obliczanie częściowych oczekiwanych braków

1.  Instytucje obliczają wszystkie wartości liczbowe częściowych oczekiwanych braków, o których mowa w art. 325bc ust. 1, w następujący sposób:

a)  codzienne obliczanie wartości liczbowych częściowych oczekiwanych braków;

b)  jednostronny przedział ufności 97,5 %;

c)  dla danego portfela zawierającego pozycje portfela handlowego instytucje obliczają wartość liczbową częściowych oczekiwanych braków w czasie »t« według następującego wzoru:

 

j      =   indeks oznaczający pięć horyzontów płynnościowych wymienionych w pierwszej kolumnie tabeli 1;

LHj      =  długość horyzontów płynnościowych j wyrażona w dniach w tabeli 1;

T      =  bazowy horyzont czasowy, gdzie T = 10 dni;

PESt(T)   =   wartość liczbowa częściowych oczekiwanych braków określana poprzez zastosowanie scenariuszy przyszłych wstrząsów z założeniem dziesięciodniowego horyzontu czasowego wyłącznie wobec określonego zbioru możliwych do modelowania czynników ryzyka związanych z pozycjami w portfelu, określonych w ust. 2, 3 i 4 dla każdej wartości liczbowej częściowych oczekiwanych braków, o której mowa w art. 325bc ust. 2.

PESt(T, j)   =   wartość liczbowa częściowych oczekiwanych braków określana poprzez zastosowanie scenariuszy przyszłych wstrząsów z założeniem dziesięciodniowego horyzontu czasowego wyłącznie wobec określonego zbioru możliwych do modelowania czynników ryzyka związanych z pozycjami w portfelu, określonych w ust. 2, 3 i 4 dla każdej wartości liczbowej częściowych oczekiwanych braków, o której mowa w art. 325bc ust. 2, i których efektywny horyzont płynnościowy, określany zgodnie z art. 325be ust. 2, jest równy LHj lub dłuższy.

Tabela 1

Horyzont płynnościowy

j

Długość horyzontu płynnościowego j

(w dniach)

1

10

2

20

3

40

4

60

5

120

2.  Do celów obliczenia wartości liczbowych częściowych oczekiwanych braków PEStRS i PEStRS,i, o których mowa w art. 325bc ust. 2, oprócz wymogów określonych w ust. 1 instytucje spełniają następujące wymogi:

a)  obliczając PEStRS, instytucje stosują scenariusze przyszłych wstrząsów wyłącznie w odniesieniu do podzbioru możliwych do modelowania czynników ryzyka związanych z pozycjami w portfelu, który to podzbiór dana instytucja wybrała w sposób zadowalający właściwe organy, tak aby został spełniony następujący warunek w czasie t, przy sumie wartości z poprzedzających 60 dni roboczych:

 

Instytucja, która nie spełnia już wymogu, o którym mowa w lit. a) akapit pierwszy, niezwłocznie powiadamia o tym fakcie właściwe organy i aktualizuje podzbiór możliwych do modelowania czynników ryzyka w terminie dwóch tygodni w celu spełnienia wspomnianego wymogu. Jeżeli po upływie dwóch tygodni instytucja nadal nie spełnia tego wymogu, musi ona powrócić do stosowania metody określonej w rozdziale 1a w celu obliczenia wymogu w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego w odniesieniu do niektórych jednostek odpowiadających za handel do momentu, w którym będzie mogła wykazać właściwym organom, że spełnia wymóg określony w lit. a) akapit pierwszy;

b)  obliczając PEStRS,i, instytucje stosują scenariusze przyszłych wstrząsów wyłącznie w odniesieniu do podzbioru możliwych do modelowania czynników ryzyka związanych z pozycjami w portfelu, który to podzbiór dana instytucja wybrała do celów lit. a) i przyporządkowała do szerokiej kategorii czynników ryzyka i zgodnie z art. 325be;

c)  parametry wejściowe używane do określenia scenariuszy przyszłych wstrząsów mających zastosowanie do możliwych do modelowania czynników ryzyka, o których mowa w lit. a) i b), kalibruje się z danymi historycznymi z ciągłego 12-miesięcznego okresu występowania skrajnych warunków finansowych, który instytucja określa w celu maksymalizacji wartości PEStRS. Instytucje dokonują przeglądu określenia tego rodzaju okresu występowania warunków skrajnych przynajmniej raz w miesiącu i zgłaszają wynik takiego przeglądu właściwym organom. Do celów określenia wspomnianego okresu występowania warunków skrajnych instytucje stosują okres obserwacji rozpoczynający się przynajmniej w dniu 1 stycznia 2007 r., w sposób zadowalający właściwe organy;

d)  parametry wejściowe modelu PEStRS,i kalibruje się z danymi z ciągłego 12-miesięcznego okresu występowania skrajnych warunków finansowych określonego przez instytucję do celów lit. c).

3.  Do celów obliczenia wartości liczbowych częściowych oczekiwanych braków PEStRC i PEStRC,i, o których mowa w art. 325bc ust. 2, oprócz wymogów określonych w ust. 1 instytucje spełniają następujące wymogi:

a)  obliczając PEStRC, instytucje stosują scenariusze przyszłych wstrząsów wyłącznie w odniesieniu do podzbioru możliwych do modelowania czynników ryzyka związanych z pozycjami w portfelu, o którym mowa w ust. 3 lit. a);

b)  obliczając PEStRC,i, instytucje stosują scenariusze przyszłych wstrząsów wyłącznie w odniesieniu do podzbioru możliwych do modelowania czynników ryzyka związanych z pozycjami w portfelu, o którym mowa w ust. 3 lit. b);

c)  parametry wejściowe używane do określenia scenariuszy przyszłych wstrząsów mających zastosowanie do możliwych do modelowania czynników ryzyka, o których mowa w lit. a) i b), kalibruje się z danymi historycznymi z poprzedzającego 12-miesięcznego okresu. Dane te aktualizuje się co najmniej raz w miesiącu.

4.  Do celów obliczenia wartości liczbowych częściowych oczekiwanych braków PEStFC i PEStFC,i, o których mowa w art. 325bc ust. 2, oprócz wymogów określonych w ust. 1 instytucje spełniają następujące wymogi:

a)  obliczając PEStFC, instytucje stosują scenariusze przyszłych wstrząsów w odniesieniu do wszystkich możliwych do modelowania czynników ryzyka związanych z pozycjami w portfelu;

b)  obliczając PEStFC,i, instytucje stosują scenariusze przyszłych wstrząsów w odniesieniu do wszystkich możliwych do modelowania czynników ryzyka związanych z pozycjami w portfelu, które przyporządkowano do szerokiej kategorii czynników ryzyka i zgodnie z art. 325be;

c)  parametry wejściowe używane do określenia scenariuszy przyszłych wstrząsów mających zastosowanie do możliwych do modelowania czynników ryzyka, o których mowa w lit. a) i b), kalibruje się z danymi historycznymi z poprzedzającego 12-miesięcznego okresu. Dane te aktualizuje się co najmniej raz w miesiącu. W przypadku wystąpienia znacznego wzrostu zmienności cenowej dużej liczby możliwych do modelowania czynników ryzyka w portfelu danej instytucji, które nie należą do podzbioru czynników ryzyka, o którym mowa w ust. 2 lit. a), właściwe organy mogą wymagać od instytucji zastosowania danych historycznych z okresu krótszego niż poprzedzające 12 miesięcy, jednak nie krótszego niż poprzedzające 6 miesięcy. Właściwe organy powiadamiają EUNB o każdej decyzji wymagającej zastosowania przez instytucję danych historycznych z okresu krótszego niż 12 miesięcy i przedstawiają uzasadnienie takiej decyzji.

5.  Obliczając daną wartość liczbową częściowych oczekiwanych braków, o której mowa w art. 325bc ust. 2., instytucje zachowują wartości możliwych do modelowania czynników ryzyka, wobec których nie muszą na mocy ust. 2, 3 i 4 stosować scenariuszy przyszłych wstrząsów w odniesieniu do danej wartości liczbowej częściowych oczekiwanych braków.

6.  Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 1 lit. a) instytucje mogą podjąć decyzję o obliczaniu wartości liczbowych częściowych oczekiwanych braków PEStRS,i, PEStRC,i i PEStFC,i raz na tydzień.

Artykuł 325be Horyzonty płynnościowe

1.  Instytucje przyporządkowują każdy czynnik ryzyka pozycji przypisanych do jednostek odpowiadających za handel, dla których uzyskały zezwolenie, o którym mowa w art. 325ba ust. 1, lub jeżeli procedura udzielenia tego rodzaju zezwolenia jest w toku, do jednej z szerokich kategorii czynników ryzyka wymienionych w tabeli 2 oraz do jednej z szerokich podkategorii czynników ryzyka wymienionych w tejże tabeli.

2.  Horyzont płynnościowy czynnika ryzyka pozycji, o których mowa w ust. 1, jest tożsamy z horyzontem płynnościowym odpowiadających szerokich podkategorii czynników ryzyka, do których dany czynnik ryzyka został przyporządkowany.

3.  Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 1 instytucja może podjąć decyzję w odniesieniu do danej jednostki odpowiadającej za handel o zastąpieniu horyzontu płynnościowego szerokiej podkategorii ryzyka wymienionej w tabeli 2 jednym z dłuższych horyzontów płynnościowych wymienionych w tabeli 1. W przypadku podjęcia przez instytucję tego rodzaju decyzji dłuższy horyzont płynnościowy stosuje się do wszystkich możliwych do modelowania czynników ryzyka pozycji przypisanych do danej jednostki odpowiadającej za handel, przyporządkowanych do danej szerokiej podkategorii ryzyka do celów obliczenia wartości liczbowych częściowych oczekiwanych braków zgodnie z art. 325bd ust. 1 lit. c).

Dana instytucja zgłasza właściwym organom jednostki odpowiadające za handel i szerokie podkategorie ryzyka, w odniesieniu do których podjęła decyzję o zastosowaniu metody, o której mowa w akapicie pierwszym.

4.  Do celów obliczenia wartości liczbowych częściowych oczekiwanych braków zgodnie z art. 325bd ust. 1 lit. c) efektywny horyzont płynnościowy »EffectiveLH« danego możliwego do modelowania czynnika ryzyka danej pozycji portfela handlowego oblicza się w następujący sposób:

 

gdzie:

Mat        =   termin zapadalności pozycji portfela handlowego;

SubCatLH      =   długość horyzontu płynnościowego możliwego do modelowania czynnika ryzyka określanego zgodnie z ust. 1;

minj {LHj/LHj ≥ Mat}  =   długość tego z horyzontów płynnościowych wymienionych w tabeli ..., który pod względem swojej długości jest jak najbardziej zbliżony do terminu zapadalności pozycji portfela handlowego, a jednocześnie jest od tegoż terminu dłuższy.

5.  Pary walutowe, w których jedną walutą jest euro, a drugą walutą jest waluta państwa członkowskiego uczestniczącego w drugim etapie unii gospodarczej i walutowej, uwzględnia się w podkategorii par walut o największej płynności w szerokiej kategorii czynników ryzyka, jaką jest kurs walutowy, wymienionej w tabeli 2.

6.  Instytucja co najmniej raz w miesiącu sprawdza poprawność przyporządkowania, o którym mowa w ust. 1.

7.  EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu doprecyzowania:

a)  sposobu przyporządkowania przez instytucje pozycji portfela handlowego do szerokich kategorii czynników ryzyka i szerokich podkategorii czynników ryzyka do celów ust. 1;

b)  walut stanowiących podkategorię walut o największej płynności w szerokiej kategorii czynników ryzyka, jaką jest stopa procentowa, wymienionej w tabeli 2;

c)  par walutowych stanowiących podkategorię par walut o największej płynności w szerokiej kategorii czynników ryzyka, jaką jest kurs walutowy, wymienionej w tabeli 2;

EUNB przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [sześć miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

Tabela 2

Szerokie kategorie czynników ryzyka

Szerokie podkategorie czynników ryzyka

Horyzonty płynnościowe

Długość horyzontu płynnościowego (w dniach)

Stopa procentowa

Waluty o największej płynności i waluta krajowa

1

10

Pozostałe waluty (z wyłączeniem walut o największej płynności)

2

20

Zmienność

4

60

Pozostałe typy

4

60

Spread kredytowy

Rząd centralny, w tym banki centralne, państw członkowskich Unii

2

20

Obligacje zabezpieczone emitowane przez instytucje kredytowe z siedzibą w państwach członkowskich Unii (rating na poziomie inwestycyjnym)

2

20

Obligacje skarbowe (rating na poziomie inwestycyjnym)

2

20

Obligacje skarbowe (wysoka stopa zwrotu)

3

40

Obligacje korporacyjne (rating na poziomie inwestycyjnym)

3

40

Obligacje korporacyjne (wysoka stopa zwrotu)

4

60

Zmienność

5

120

Pozostałe typy

5

120

Akcje

Ceny akcji (duża kapitalizacja)

1

10

Ceny akcji (mała kapitalizacja)

2

20

Zmienność (duża kapitalizacja)

2

20

Zmienność (mała kapitalizacja)

4

60

Pozostałe typy

4

60

Kurs walutowy

Pary walutowe o największej płynności

1

10

Pozostałe pary walutowe (z wyłączeniem par walutowych o największej płynności)

2

20

Zmienność

3

40

Pozostałe typy

3

40

Towary

Cena energii i cena emisji dwutlenku węgla

2

20

Cena metali szlachetnych i cena metali nieżelaznych

2

20

Ceny pozostałych towarów (z wyłączeniem ceny energii, ceny emisji dwutlenku węgla, ceny metali szlachetnych i ceny metali nieżelaznych)

4

60

Zmienność ceny energii i zmienność ceny emisji dwutlenku węgla

4

60

Zmienność ceny metali szlachetnych i zmienność ceny metali nieżelaznych

4

60

Zmienność ceny pozostałych towarów (z wyłączeniem zmienności ceny energii, zmienności ceny emisji dwutlenku węgla, zmienności ceny metali szlachetnych i zmienności ceny metali nieżelaznych)

5

120

Pozostałe typy

5

120

Artykuł 325bf Ocena możliwości modelowania czynników ryzyka

1.  Instytucje raz w miesiącu dokonują oceny możliwości modelowania wszystkich czynników ryzyka pozycji przypisanych do jednostek odpowiadających za handel, dla których uzyskały zezwolenie, o którym mowa w art. 325ba ust. 1, lub jeżeli procedura udzielenia tego rodzaju zezwolenia jest w toku.

2.  Instytucja uznaje dany czynnik ryzyka pozycji portfela handlowego za możliwy do modelowania, jeżeli zostały spełnione wszystkie następujące warunki:

a)  instytucja określiła co najmniej 24 ceny możliwe do sprawdzenia, które zawierały dany czynnik ryzyka w okresie poprzedzających 12 miesięcy;

b)  okres między datami dwóch następujących po sobie obserwacji cen możliwych do sprawdzenia, określonych przez instytucję zgodnie z lit. a), nie przekracza jednego miesiąca;

c)  istnieje wyraźna i oczywista zależność między wartością danego czynnika ryzyka a każdą ceną możliwą do sprawdzenia, określoną przez instytucję zgodnie z lit. a), co oznacza, że każda cena możliwa do sprawdzenia obserwowana w ramach transakcji powinna być liczona jako obserwacja dla wszystkich danych czynników ryzyka.

3.  Do celów ust. 2 cena możliwa do sprawdzenia oznacza dowolną z poniższych cen:

a)  cenę rynkową faktycznej transakcji, której dana instytucja była stroną;

b)  cenę rynkową faktycznej transakcji, która została zawarta przez osoby trzecie i której cena i data zawarcia są publicznie dostępne lub zostały przedstawione przez osobę trzecią;

c)  cenę pochodzącą z zatwierdzonego kwotowania przedstawionego przez osobę trzecią.

4.  Do celów ust. 3 lit. b) i c) instytucje mogą uznać cenę lub zatwierdzone kwotowanie przedstawione przez osobę trzecią za cenę możliwą do sprawdzenia, pod warunkiem że taka osoba trzecia zgodzi się przedstawić właściwym organom na żądanie dowody transakcji lub zatwierdzone kwotowanie.

Jako dowód osoba trzecia przekazuje dane szczegółowe na temat kwoty transakcji (wymagane w celu sprawdzenia, czy kwota transakcji nie była marginalna) i ceny transakcji (w celu oceny „realności” transakcji).

5.  Instytucja może określić cenę możliwą do sprawdzenia do celów ust. 2 lit. a) dla więcej niż jednego czynnika ryzyka.

6.  Instytucje uznają, że czynniki ryzyka uzyskane w wyniku połączenia możliwych do modelowania czynników ryzyka, są możliwe do modelowania.

7.  Jeżeli instytucja uznaje dany czynnik ryzyka za możliwy do modelowania zgodnie z ust. 1, może ona wykorzystać dane inne niż ceny możliwe do sprawdzenia, które zastosowała w celu udowodnienia, że dany czynnik ryzyka jest możliwy do modelowania zgodnie z ust. 2, do obliczenia scenariuszy przyszłych wstrząsów stosowanych wobec tego czynnika ryzyka do celów obliczenia częściowych oczekiwanych braków, o których mowa w art. 365, o ile tego rodzaju parametry wejściowe spełniają odpowiednie wymogi określone w art. 325bd.

8.  Instytucje uznają dany czynnik ryzyka za niemożliwy do modelowania, jeżeli taki czynnik nie spełnia wszystkich warunków określonych w ust. 2, i obliczają wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu tego czynnika ryzyka zgodnie z art. 325bl.

9.  Instytucje uznają czynniki ryzyka uzyskane w wyniku połączenia czynników ryzyka możliwych do modelowania i czynników ryzyka niemożliwych do modelowania za niemożliwe do modelowania.

Instytucje mogą dodać czynniki ryzyka możliwe do modelowania i wymienić czynniki ryzyka niemożliwe do modelowania na bazę między tymi dodatkowymi czynnikami ryzyka możliwymi do modelowania oraz tymi czynnikami ryzyka niemożliwymi do modelowania. Ta baza będzie uznawana za czynnik ryzyka niemożliwy do modelowania.

10.  Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 2 właściwe organy mogą zezwolić instytucji na uznanie danego czynnika ryzyka, który spełnia wszystkie warunki określone w ust. 2, za niemożliwy do modelowania przez okres krótszy niż rok.

Artykuł 325bg Wymogi dotyczące regulacyjnej weryfikacji historycznej i mnożniki

1.  W odniesieniu do dowolnej daty funkcjonująca w ramach instytucji jednostka odpowiadająca za handel spełnia wymogi dotyczące weryfikacji historycznej, o których mowa w art. 325ba ust. 1, jeżeli liczba przekroczeń, o których mowa w ust. 2, w odniesieniu do tej jednostki odpowiadającej za handel, które wystąpiły w ostatnich 250 dniach roboczych, nie przekracza żadnej z następujących wartości:

a)  12 przekroczeń miary wartości zagrożonej obliczanej w oparciu o jednostronny przedział ufności 99 % na podstawie weryfikacji historycznej hipotetycznych zmian wartości portfela;

b)  12 przekroczeń miary wartości zagrożonej obliczanej w oparciu o jednostronny przedział ufności 99 % na podstawie weryfikacji historycznej rzeczywistych zmian wartości portfela;

c)  30 przekroczeń miary wartości zagrożonej obliczanej w oparciu o jednostronny przedział ufności 97,5 % na podstawie weryfikacji historycznej hipotetycznych zmian wartości portfela;

d)  30 przekroczeń miary wartości zagrożonej obliczanej w oparciu o jednostronny przedział ufności 97,5 % na podstawie weryfikacji historycznej rzeczywistych zmian wartości portfela.

2.  Do celów ust. 1 instytucje zliczają dzienne przekroczenia w oparciu o weryfikację historyczną hipotetycznych i rzeczywistych zmian wartości portfela, na którą składają się wszystkie pozycje przypisane do danej jednostki odpowiadającej za handel. Przekroczenie oznacza jednodniową zmianę wartości portfela przewyższającą odpowiadającą jej jednodniową miarę wartości zagrożonej wygenerowaną przez model wewnętrzny instytucji zgodnie z następującymi zasadami:

a)  jednodniowy okres utrzymywania;

b)  scenariusze przyszłych wstrząsów mają zastosowanie do czynników ryzyka dotyczących pozycji jednostki odpowiadającej za handel, o których mowa w art. 325bh ust. 3 i które uznaje się za możliwe do modelowania zgodnie z art. 325bf;

c)  parametry wejściowe używane do określenia scenariuszy przyszłych wstrząsów mających zastosowanie do możliwych do modelowania czynników ryzyka kalibruje się z danymi historycznymi z poprzedzającego 12-miesięcznego okresu. Dane te aktualizuje się co najmniej raz w miesiącu;

d)  o ile w niniejszym artykule nie określono inaczej, model wewnętrzny instytucji opiera się na tych samych założeniach dotyczących modelowania, co założenia stosowane do obliczania miary ryzyka oczekiwanych braków, o której mowa w art. 325bb ust. 1 lit. a).

3.  Instytucje zliczają dzienne przekroczenia, o których mowa w ust. 2, zgodnie z następującymi zasadami:

a)  weryfikacja historyczna hipotetycznych zmian wartości portfela opiera się na porównaniu wartości portfela na koniec dnia z jego wartością na koniec następnego dnia przy założeniu braku zmian pozycji;

b)  weryfikacja historyczna rzeczywistych zmian wartości portfela opiera się na porównaniu wartości portfela na koniec dnia z jego rzeczywistą wartością na koniec następnego dnia z pominięciem opłat, prowizji i wyniku odsetkowego netto;

c)  przekroczenie stwierdza się dla każdego dnia, w którym instytucja nie jest w stanie ocenić wartości portfela lub nie jest w stanie obliczyć wartości zagrożonej, o której mowa w ust. 1.

4.  Instytucja oblicza, zgodnie z ust. 5 i 6, mnożnik (mc), o którym mowa w art. 325bb, dla portfela obejmującego wszystkie pozycje przypisane jednostkom odpowiadającym za handel, dla których instytucja otrzymała zezwolenie, o którym mowa w art. 325ba ust. 1. Wspomniane obliczenie aktualizuje się co najmniej raz w miesiącu.

5.  Mnożnik (mc) stanowi sumę wartości 1,5 i narzutu w wysokości od 0 do 0,5 zgodnie z tabelą 3. W odniesieniu do portfela, o którym mowa w ust. 4, narzut taki oblicza się na podstawie liczby przekroczeń, które wystąpiły w ciągu ostatnich 250 dni roboczych zgodnie z dokonaną przez instytucję weryfikacją historyczną wartości zagrożonej obliczonej zgodnie z lit. a) niniejszego ustępu, w następujący sposób:

a)  przekroczenie oznacza jednodniową zmianę wartości portfela przewyższającą odpowiadającą jej jednodniową miarę wartości zagrożonej wygenerowaną przez model wewnętrzny instytucji zgodnie z następującymi zasadami:

(i)  jednodniowy okres utrzymywania;

(ii)  jednostronny przedział ufności 99 %;

(iii)  scenariusze przyszłych wstrząsów mają zastosowanie do czynników ryzyka dotyczących pozycji jednostek odpowiadających za handel, o których mowa w art. 325bh ust. 3 i które uznaje się za możliwe do modelowania zgodnie z art. 325bf;

(iv)  parametry wejściowe używane do określenia scenariuszy przyszłych wstrząsów mających zastosowanie do możliwych do modelowania czynników ryzyka kalibruje się z danymi historycznymi z poprzedzającego 12-miesięcznego okresu. Dane te aktualizuje się co najmniej raz w miesiącu;

(v)  o ile w niniejszym artykule nie określono inaczej, model wewnętrzny instytucji opiera się na tych samych założeniach dotyczących modelowania, co założenia stosowane do obliczania miary ryzyka oczekiwanych braków, o której mowa w art. 325bb ust. 1 lit. a);

b)  liczba przekroczeń jest równa wyższej z następujących liczb: przekroczeń w ramach hipotetycznych zmian wartości portfela i przekroczeń w ramach rzeczywistych zmian wartości portfela;

c)  podczas zliczania dziennych przekroczeń instytucje stosują przepisy określone w ust. 3.

Tabela 3

Liczba przekroczeń

Narzut

Mniej niż 5

0,00

5

0,20

6

0,26

7