Procedura : 2016/0364(COD)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A8-0243/2018

Teksty złożone :

A8-0243/2018

Debaty :

PV 15/04/2019 - 17
CRE 15/04/2019 - 17

Głosowanie :

PV 16/04/2019 - 8.12

Teksty przyjęte :

P8_TA(2019)0370

SPRAWOZDANIE     ***I
PDF 910kWORD 167k
28.6.2018
PE 613.410v02-00 A8-0243/2018

w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2013/36/UE w odniesieniu do podmiotów wyłączonych, finansowych spółek holdingowych, finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej, wynagrodzeń, środków i uprawnień nadzorczych oraz środków ochrony kapitału

(COM(2016)0854 – C8-0474/2016 – 2016/0364(COD))

Komisja Gospodarcza i Monetarna

Sprawozdawca: Peter Simon

PROJEKT REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 PROCEDURA W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ
 GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

PROJEKT REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2013/36/UE w odniesieniu do podmiotów wyłączonych, finansowych spółek holdingowych, finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej, wynagrodzeń, środków i uprawnień nadzorczych oraz środków ochrony kapitału

(COM(2016)0854 – C8-0474/2016 – 2016/0364(COD))

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0854),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 53 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0474/2016),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego z dnia 8 listopada 2017 r.(1),

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A8-0243/2018),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Poprawka    1

POPRAWKI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO(2)*

do wniosku Komisji

---------------------------------------------------------

2016/0364 (COD)

Wniosek

DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

zmieniająca dyrektywę 2013/36/UE w odniesieniu do podmiotów wyłączonych, finansowych spółek holdingowych, finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej, wynagrodzeń, środków i uprawnień nadzorczych oraz środków ochrony kapitału

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 53 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego(3),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów(4),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE(5) oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013(6) zostały przyjęte w odpowiedzi na kryzys finansowy, który miał miejsce w latach 2007–2008. Te akty ustawodawcze w istotnej mierze przyczyniły się do wzmocnienia systemu finansowego w Unii oraz sprawiły, że instytucje stały się bardziej odporne na ewentualne przyszłe wstrząsy. Akty te, mimo nadzwyczaj kompleksowego charakteru, nie uwzględniały jednak wszystkich zidentyfikowanych problemów dotykających instytucje. Niektóre z pierwotnie proponowanych środków zostały również objęte klauzulą przeglądu bądź też nie zostały wystarczająco sprecyzowane, co uniemożliwiło ich sprawne wdrożenie.

(2)  Niniejsza dyrektywa ma na celu uwzględnienie problemów związanych z przepisami, które okazały się niewystarczająco jasne i były w związku z tym przedmiotem rozbieżnych interpretacji lub które uznano za nadmiernie uciążliwe dla niektórych instytucji. Obejmuje ona również dostosowania dyrektywy 2013/36/UE, które stały się konieczne bądź to w wyniku przyjęcia innych stosownych aktów prawa Unii, takich jak Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE(7), bądź też na skutek zmian wprowadzanych jednocześnie do rozporządzenia (UE) nr 575/2013. Proponowane zmiany służą także lepszemu dostosowaniu aktualnych ram regulacyjnych do zmian zachodzących w skali międzynarodowej, a tym samym wspieraniu spójności i porównywalności między poszczególnymi jurysdykcjami.

(2a)  Jednym z najważniejszych doświadczeń wyniesionych z kryzysu finansowego w Europie było uświadomienie sobie, że europejskie ramy instytucjonalne i polityczne nie są w stanie zapobiegać zaburzeniom równowagi w Unii ani ich likwidować. W świetle ostatnich zmian instytucjonalnych w Unii uzasadnione jest dokonanie całościowego przeglądu ram polityki makroostrożnościowej. Należy usprawnić mechanizm koordynacji między organami, ułatwić wdrażanie narzędzi polityki makroostrożnościowej oraz rozbudować zestaw narzędzi polityki makroostrożnościowej w celu dopilnowania, aby organy były w stanie przeciwdziałać ryzykom systemowym odpowiednio wcześnie i skutecznie. Zmiany ustawodawcze powinny obejmować, między innymi, przegląd odpowiednich kompetencji krajowych i unijnych organów makroostrożnościowych w celu lepszego określenia obowiązków w obszarach oceny ryzyka i kształtowania polityki, w tym procedur koordynacji i powiadamiania obowiązujących między organami. ERRS powinna odgrywać kluczową rolę w koordynacji środków makroostrożnościowych, a także w przekazywaniu informacji na temat środków makroostrożnościowych planowanych w państwach członkowskich, zwłaszcza poprzez publikowanie informacji na temat przyjętych środków makroostrożnościowych na swojej stronie internetowej i poprzez wymianę informacji między organami na podstawie powiadomień na temat planowanych środków makroostrożnościowych.

(3)  Finansowe spółki holdingowe i finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej mogą być jednostkami dominującymi grup bankowych i stosowanie wymogów ostrożnościowych przewiduje się na podstawie skonsolidowanej sytuacji takich spółek holdingowych. Ponieważ instytucja kontrolowana przez takie spółki holdingowe nie zawsze musi spełniać wymogi na zasadzie skonsolidowanej, spójne z zakresem konsolidacji jest, by finansowe spółki holdingowe i finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej zostały bezpośrednio objęte zakresem dyrektywy 2013/36/UE i rozporządzenia (UE) nr 575/2013. Konieczna jest zatem szczególna procedura udzielania zezwolenia finansowym spółkom holdingowym i finansowym spółkom holdingowym o działalności mieszanej, jak również objęcie ich nadzorem właściwych organów. Pozwoliłoby to zapewnić, by wymogi ostrożnościowe na zasadzie skonsolidowanej były bezpośrednio spełniane przez spółkę holdingową, która nie jest objęta wymogami ostrożnościowymi mającymi zastosowanie na zasadzie indywidualnej.

(4)  Organowi sprawującemu nadzór skonsolidowany powierzono główne kompetencje, jeśli chodzi o nadzór na zasadzie skonsolidowanej. Konieczne jest zatem, by organowi temu powierzone zostały również uprawnienia w zakresie udzielania zezwolenia finansowym spółkom holdingowym i finansowym spółkom holdingowym o działalności mieszanej oraz w zakresie nadzoru ostrożnościowego nad takimi spółkami. Europejski Bank Centralny, realizując powierzone mu zadanie sprawowania nadzoru na zasadzie skonsolidowanej nad jednostkami dominującymi instytucji kredytowych zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. g) rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013(8), powinien być również odpowiedzialny za udzielanie zezwolenia finansowym spółkom holdingowym i finansowym spółkom holdingowym o działalności mieszanej oraz za nadzór nad takimi spółkami.

(5)  Ze sprawozdania Komisji COM(2016) 510 z dnia 28 lipca 2016 r. wynika, że niektóre z przepisów dyrektywy 2013/36/UE, a mianowicie wymogi dotyczące odroczenia wypłaty zmiennych składników wynagrodzenia oraz dokonywania ich wypłaty w instrumentach, określone w art. 94 ust. 1 lit. l) i m), są zbyt uciążliwe i niewspółmierne do korzyści osiąganych pod względem ostrożnościowym w przypadku, gdy wymogi te są stosowane w odniesieniu do małych i niezłożonych instytucji. Podobnie stwierdzono, że koszty związane ze stosowaniem tych wymogów przekraczają korzyści osiągane pod względem ostrożnościowym w przypadku pracowników otrzymujących zmienne składniki wynagrodzenia w niskiej wysokości, gdyż taka ich wysokość nie stwarza dla tych pracowników żadnych zachęt do podejmowania nadmiernego ryzyka lub zachęty te są niewielkie. W związku z powyższym, choć wszystkie instytucje powinny być zasadniczo zobowiązane do stosowania wszystkich zasad w odniesieniu do wszystkich swoich pracowników, których działalność zawodowa ma istotny wpływ na profil ryzyka tych instytucji, konieczne jest uwzględnienie w dyrektywie zwolnienia dla małych i niezłożonych instytucji oraz pracowników otrzymujących zmienne składniki wynagrodzenia w niskiej wysokości ze stosowania wymogów dotyczących odroczenia wypłaty zmiennych składników wynagrodzenia oraz dokonywania ich wypłaty w instrumentach.

(6a)  Zasada równej płacy dla pracowników płci męskiej i żeńskiej za tę samą pracę lub pracę o tej samej wartości jest określona w art. 157 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Instytucje kredytowe i firmy inwestycyjne mają obowiązek stosować tę zasadę w spójny sposób. W związku z tym powinny prowadzić politykę wynagrodzeń neutralną pod względem płci.

(6)  Konieczne są jasne, spójne i zharmonizowane kryteria identyfikowania małych i niezłożonych instytucji, jak również niskiej wysokości zmiennych składników wynagrodzenia, tak aby zapewnić spójność w zakresie nadzoru oraz wspierać równe warunki prowadzenia działalności dla instytucji i odpowiednią ochronę deponentów, inwestorów i konsumentów w całej Unii. Jednocześnie stosowne jest przyznanie właściwym organom pewnej elastyczności, umożliwiającej nałożenie bardziej rygorystycznych wymogów w sytuacji, gdy uznają one to za konieczne. 

(7)  Dyrektywa 2013/36/UE zawiera wymóg, by znaczna część każdego zmiennego składnika wynagrodzenia, stanowiąca w każdym przypadku co najmniej 50 %, składała się z następujących składników w pewnym stosunku: akcje lub odpowiadające im tytuły własności, w zależności od struktury prawnej danej instytucji, lub instrumenty związane z akcjami albo równoważne instrumenty niepieniężne, w przypadku instytucji nienotowanej na giełdzie, oraz, w miarę możliwości, inne instrumenty kapitału podstawowego Tier I lub Tier II, które spełniają określone warunki. Zasada ta ogranicza możliwość korzystania z instrumentów związanych z akcjami do instytucji nienotowanych na giełdzie i wymaga od instytucji notowanych na giełdzie korzystania z akcji. W sprawozdaniu Komisji COM(2016) 510 z dnia 28 lipca 2016 r. stwierdzono, że korzystanie z akcji może prowadzić do znacznych obciążeń administracyjnych i kosztów dla instytucji notowanych na giełdzie. Zarazem równoważne korzyści pod względem ostrożnościowym mogą zostać osiągnięte przez zezwolenie instytucjom notowanym na giełdzie na korzystanie z instrumentów związanych z akcjami, które odwzorowują wartość akcji. Możliwość korzystania z instrumentów powiązanych z akcjami należy zatem również przyznać instytucjom notowanym na giełdzie.

(8)  Nakładane przez właściwe organy narzuty na fundusze własne stanowią istotny czynnik decydujący o ogólnym poziomie funduszy własnych instytucji i mają znaczenie dla uczestników rynku, gdyż poziom nałożonych wymogów w zakresie dodatkowych funduszy własnych ma wpływ na ustalenie wartości progowej na potrzeby ograniczeń wypłat dywidend, premii oraz płatności z tytułu instrumentów dodatkowych w Tier I. Należy jasno zdefiniować warunki, zgodnie z którymi należy nakładać narzuty kapitałowe, tak aby zapewnić spójne stosowanie przepisów we wszystkich państwach członkowskich i właściwe funkcjonowanie rynku.

(9)  Nakładane przez właściwe organy narzuty na fundusze własne powinny być ustanawiane z uwzględnieniem konkretnej sytuacji danej instytucji i powinny być należycie uzasadnione. Wymogi te ▌powinny być stosowane w celu pokrycia ryzyka ponoszonego przez indywidualne instytucje na skutek ich działalności, w tym ryzyka odzwierciedlającego wpływ niektórych modeli biznesowych lub sytuacji na rynku na profil ryzyka indywidualnej instytucji. Nie powinny one jednak kolidować ze szczególnymi metodami określonymi w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013, które mają na celu uniknięcie niezamierzonych skutków dla stabilności finansowej, podaży kredytów i gospodarki realnej.

(9a)  Rodzaje ryzyka związane ze znaczeniem systemowym instytucji powinno się uwzględniać nie tylko w buforach kapitałowych, lecz także przy obliczaniu wskaźniku dźwigni, zgodnie z decyzją komitetu bazylejskiego w sprawie buforu dla banków globalnych o znaczeniu systemowym. Z tego powodu należy dostosować wskaźnik dźwigni dla globalnych instytucji o znaczeniu systemowym, który powinien zostać określony na poziomie 50 % wymogów dotyczących ważonej ryzykiem zdolności do pokrycia większych strat tych instytucji.

(9b)  Przegląd i ocena nadzorcza powinny uwzględniać wielkość, strukturę i wewnętrzną organizację instytucji oraz charakter, zakres i złożoność ich działalności. W przypadku gdy różne instytucje mają podobne profile ryzyka, na przykład dlatego, że realizują podobne modele działalności lub mają podobną geograficzną lokalizację ekspozycji lub przynależą do tego samego instytucjonalnego systemu ochrony, właściwe organy powinny być w stanie dostosować metodykę procesu przeglądu i oceny nadzorczej tak, aby wychwycić wspólne cechy instytucji o tym samym profilu ryzyka oraz wspólne ryzyko dotyczące tych instytucji. Takie dostosowywanie nie powinno jednak uniemożliwiać właściwym organom należytego uwzględniania szczególnego ryzyka, na jakie narażone są poszczególne instytucje, ani zmieniać specyficznego dla instytucji charakteru nałożonych środków.

(10)  Wymóg dotyczący wskaźnika dźwigni stanowi wymóg równoległy do opartych na ryzyku wymogów w zakresie funduszy własnych. W związku z tym wszelkie narzuty na fundusze własne nakładane przez właściwe organy celem uwzględnienia ryzyka nadmiernej dźwigni powinny uzupełniać wymóg dotyczący minimalnego wskaźnika dźwigni, a nie minimalny oparty na ryzyku wymóg w zakresie funduszy własnych. Ponadto wszelki kapitał podstawowy Tier I, który instytucje wykorzystują do spełnienia nałożonych na nie wymogów związanych z dźwignią finansową, może być także wykorzystany do spełnienia nałożonych na nie i opartych na ryzyku wymogów w zakresie funduszy własnych, w tym wymogu połączonego bufora.

(11)  Właściwe organy powinny mieć możliwość informowania instytucji o wszelkich dodatkowych dostosowaniach kwoty kapitału przewyższającego minimalne wymogi w zakresie funduszy własnych, wymogi w zakresie dodatkowych funduszy własnych i wymóg połączonego bufora, której utrzymywania oczekują od danej instytucji w celu sprostania ewentualnym przyszłym, w tym bardziej oddalonym w czasie, zdarzeniom. Ponieważ tego rodzaju wytyczne wyznaczają docelową wysokość kapitału, powinny być rozumiane jako przewyższające wymogi w zakresie funduszy własnych i wymóg połączonego bufora w tym sensie, że nieosiągnięcie takiej wartości docelowej nie prowadzi do wprowadzenia ograniczeń dotyczących wypłat przewidzianych w art. 141 niniejszej dyrektywy, a niniejsza dyrektywa i rozporządzenie (UE) nr 575/2013 nie powinny określać wymogu obowiązkowego ujawniania tego rodzaju wytycznych dotyczących kapitału. Jeżeli instytucja wielokrotnie nie osiąga docelowej wysokości kapitału, właściwy organ powinien być uprawniony do zastosowania środków nadzorczych oraz, w stosownych przypadkach, nałożenia wymogów w zakresie dodatkowych funduszy własnych.

(12)  Podmioty, które udzieliły odpowiedzi na wystosowane przez Komisję zaproszenie do składania uwag dotyczących unijnych ram regulacyjnych w dziedzinie usług finansowych, wskazywały, że obciążenia związane ze sprawozdawczością zwiększyły się w związku z systematycznymi sprawozdaniami wymaganymi przez właściwe organy oprócz sprawozdań wynikających z wymogów określonych w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013. Komisja powinna przygotować sprawozdanie mające na celu zidentyfikowanie tych wymogów dotyczących dodatkowych systematycznych sprawozdań, jak również dokonanie oceny, czy są one zgodne z zasadą jednolitego zbioru przepisów dotyczących sprawozdawczości dla organów nadzoru.

(13)  Przepisy dyrektywy 2013/36/UE dotyczące ryzyka stopy procentowej związanego z operacjami w ramach portfela niehandlowego są powiązane z odpowiednimi przepisami rozporządzenia UE nr [XX] zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 575/2013, w którym ustanowiono dłuższy okres na ich wdrożenie przez instytucje. Aby ujednolicić stosowanie przepisów dotyczących ryzyka stopy procentowej związanego z operacjami w ramach portfela niehandlowego, przepisy niezbędne do zapewnienia zgodności z odpowiednimi przepisami niniejszej dyrektywy powinny obowiązywać od tego samego dnia co odpowiednie przepisy rozporządzenia (UE) nr [XX].

(14)  Aby zharmonizować obliczanie ryzyka stopy procentowej związanego z operacjami w ramach portfela niehandlowego w przypadkach, gdy wewnętrzne systemy instytucji służące do pomiaru tego ryzyka są niewystarczające, Komisji należy powierzyć uprawnienia do przyjęcia– w drodze aktów delegowanych zgodnie z art. 290 TFUE oraz zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 – regulacyjnych standardów technicznych w odniesieniu do opracowania szczegółów metody standardowej za pomocą regulacyjnych standardów technicznych określonych w art. 84 ust. 4 niniejszej dyrektywy.

(15)    Aby właściwe organy mogły sprawniej wskazywać instytucje, które mogą ponieść nadmierne straty w działalności w ramach portfela bankowego w wyniku ewentualnych zmian stóp procentowych, Komisji należy powierzyć uprawnienia do przyjęcia – w drodze aktów delegowanych zgodnie z art. 290 TFUE oraz zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 – regulacyjnych standardów technicznych w odniesieniu do określenia sześciu scenariuszy wstrząsu stosowanych do celów nadzorczych, które wszystkie instytucje muszą stosować na potrzeby obliczeń zmian wartości ekonomicznej kapitału własnego zgodnie z art. 98 ust. 5, określenia opartych na standardach międzynarodowych wspólnych założeń, które instytucje muszą wdrożyć do swoich systemów wewnętrznych na potrzeby tychże obliczeń, oraz w odniesieniu do określenia ewentualnej potrzeby ustanowienia szczególnych kryteriów służących wskazaniu instytucji, w przypadku których może być uzasadnione zastosowanie środków nadzorczych w wyniku zmniejszenia się dochodu netto z tytułu odsetek na skutek zmian stóp procentowych.

(17)  Publiczne banki rozwoju i unie kredytowe w niektórych państwach członkowskich są już od dawna wyłączone z zakresu obowiązywania ustawodawstwa Unii dotyczącego instytucji kredytowych. Aby zapewnić równe warunki działania, należy umożliwić wyłączenie również innych publicznych banków rozwoju i unii kredytowych z zakresu obowiązywania ustawodawstwa Unii dotyczącego instytucji kredytowych i zezwolenie im na prowadzenie działalności jedynie zgodnie z krajowymi zabezpieczeniami regulacyjnymi współmiernymi do ryzyka związanego z daną działalnością. Aby zagwarantować pewność prawa konieczne jest określenie jasnych kryteriów ustanawiania takich dodatkowych wyłączeń oraz powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do stwierdzenia, czy dane instytucje lub kategorie instytucji spełniają te kryteria.

(17a)  Ukończenie budowy unii bankowej jest ważnym krokiem w kierunku utworzenia dobrze funkcjonujących rynków transgranicznych i umożliwienia klientom banków czerpania korzyści ze zharmonizowanego i zintegrowanego europejskiego rynku bankowego zapewniającego równe warunki działania dla europejskich banków. Poczyniono ogromne postępy jeśli chodzi o ukończenie budowy unii bankowej, ale nadal istnieją pewne przeszkody, na przykład w dziedzinie opcji i swobód uznania. Harmonizacja przepisów pozostaje szczególnie trudna w obszarze dużych transgranicznych ekspozycji wewnątrz grupy, ponieważ Jednolity Mechanizm Nadzorczy nie ma w tej dziedzinie wyłącznych kompetencji. Ponadto działalność transgraniczna w ramach unii bankowej jest w pełni uzależniona od metody stosowanej przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego, co sprawia, że dla banku z siedzibą w państwie strefy euro opcja rozszerzenia działalności na innych kraj strefy euro jest mniej atrakcyjna niż na jego rynku krajowym. W rezultacie Komisja powinna, po ścisłej konsultacji z EBC, ERRS i EUNB, dokonać przeglądu obecnych ram, utrzymując zrównoważone i zgodne z zasadą ostrożności podejście do państw pochodzenia i państw przyjmujących oraz uwzględniając potencjalne korzyści i zagrożenia dla państw członkowskich i regionów.

(17b)  Obligacje skarbowe odgrywają zasadniczą rolę w zapewnianiu wysokiej jakości aktywów płynnych dla inwestorów oraz bezpiecznych źródeł finansowania dla rządów. Jednak w niektórych państwach członkowskich instytucje finansowe nadmiernie zainwestowały w obligacje wyemitowane przez ich własne rządy, co doprowadziło do nadmiernego ograniczania inwestycji do własnego rynku krajowego (ang. „home bias”). Biorąc pod uwagę, że jednym z głównych celów unii bankowej jest rozbicie powiązania między ryzykiem bankowym a ryzykiem niewypłacalności państwa, a unijne ramy regulacyjne w sprawie ostrożnościowych uregulowań dotyczących długu publicznego powinny pozostać spójne z międzynarodowymi normami, banki powinny kontynuować swoje wysiłki na rzecz bardziej zróżnicowanych portfeli obligacji skarbowych.

(18)  Przed przyjęciem aktów zgodnie z art. 290 TFUE szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. W szczególności, aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział na równych zasadach w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.

(19)  Ponieważ cele niniejszej dyrektywy, to jest umocnienie i udoskonalenie już istniejącego prawodawstwa Unii w celu zapewnienia jednolitych wymogów ostrożnościowych mających zastosowanie do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych w całej Unii, nie mogą zostać osiągnięte w wystarczający sposób przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na ich rozmiary i skutki możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

(20)  Zgodnie ze wspólną deklaracją polityczną państw członkowskich i Komisji z dnia 28 września 2011 r. dotyczącą dokumentów wyjaśniających, państwa członkowskie zobowiązały się do złożenia, w uzasadnionych przypadkach, wraz z powiadomieniem o transpozycji, jednego lub większej liczby dokumentów wyjaśniających związki między elementami dyrektywy a odpowiadającymi im częściami krajowych instrumentów transpozycyjnych. W odniesieniu do niniejszej dyrektywy ustawodawca uznaje, że przekazanie takich dokumentów jest uzasadnione.

(21)  Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2013/36/UE,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1Zmiany w dyrektywie 2013/36/UE

W dyrektywie 2013/36/UE wprowadza się następujące zmiany:

1)  w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 5 wprowadza się następujące zmiany:

1)  pkt 16 otrzymuje brzmienie: „16) w Holandii:

«Nederlandse Investeringsbank voor Ontwikkelingslanden NV», «NV Noordelijke Ontwikkelingsmaatschappij», «NV Industriebank Limburgs Instituut voor Ontwikkeling en Financiering», «Overijsselse Ontwikkelingsmaatschappij NV» i «kredietunies»;”;

2)  dodaje się pkt 24 w brzmieniu:

w Chorwacji: «kreditne unije» i «Hrvatska banka za obnovu i razvitak».”;

b)  dodaje się ust. 5a i 5b w brzmieniu:

„5a.  Bez uszczerbku dla instytucji, o których mowa w ust. 5, niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do określonej instytucji w przypadku, gdy Komisja na podstawie dostępnych jej informacji stwierdzi, w akcie delegowanym przyjętym zgodnie z art. 148, że instytucja ta spełnia wszystkie poniższe warunki, bez uszczerbku dla stosowania zasad pomocy państwa:

a)  została utworzona ▌przez rząd centralny, rząd regionalny lub jednostkę samorządu lokalnego państwa członkowskiego;

b)  przepisy i postanowienia regulujące działalność instytucji potwierdzają, że cele obejmują działania w interesie publicznym, takie jak zapewnianie finansowania w celu wspierania lub rozwoju określonych rodzajów działalności gospodarczej – lub obszarów geograficznych – w danym państwie członkowskim; 

c)  podlega ramom nadzorczym, które zapewniają jej stabilność finansową;

d)  rząd centralny, rząd regionalny lub jednostka samorządu lokalnego, stosownie do przypadku, ma obowiązek chronić rentowność instytucji bądź bezpośrednio lub pośrednio gwarantuje co najmniej 75 % zobowiązań lub wymogów w zakresie funduszy własnych, wymogów w zakresie finansowania lub ekspozycji instytucji;

e)  nie ma prawa przyjmowania depozytów detalicznych, z wyjątkiem tych gwarantowanych przez rząd centralny, samorząd lub organ lokalny

f)  w przypadku gdy instytucja została ustanowiona przez samorząd lub organ lokalny, większość swojej działalności prowadzi ▌wyłącznie w państwie członkowskim, w którym znajduje się jej siedziba zarządu;

g)  w przypadku instytucji, których wymogi w zakresie funduszy własnych, potrzeby finansowe lub ekspozycje są gwarantowane na poziomie poniżej 75 % bezpośrednio lub pośrednio przez rząd centralny, samorząd lub organ lokalny państwa członkowskiego zgodnie z lit. d), całkowita wartość aktywów instytucji wynosi mniej niż 30 mld EUR;

h)  stosunek łącznych aktywów instytucji do PKB danego państwa członkowskiego wynosi mniej niż 30 %;

Komisja regularnie ocenia, czy instytucja, której dotyczy akt delegowany przyjęty zgodnie z art. 148, w dalszym ciągu spełnia warunki określone w akapicie pierwszym.

5b.  Bez uszczerbku dla instytucji, o których mowa w ust. 5, niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do kategorii instytucji w państwie członkowskim w przypadku, gdy Komisja na podstawie dostępnych jej informacji stwierdzi, w akcie delegowanym przyjętym zgodnie z art. 148, że na mocy prawa krajowego danego państwa członkowskiego instytucje należące do danej kategorii stanowią unie kredytowe i spełniają wszystkie poniższe warunki:

a)  są one instytucjami finansowymi o charakterze spółdzielni;

b)  członkostwo w tych instytucjach jest ograniczone do grupy członków o określonych, z góry zdefiniowanych, wspólnych cechach osobowych lub interesach;

c)  mają one prawo udzielać kredytów i świadczyć usługi finansowe wyłącznie na rzecz swoich członków;

d)  mają one prawo przyjmować depozyty lub środki podlegające zwrotowi wyłącznie od swoich członków▌;

e)  mają one prawo prowadzić wyłącznie rodzaje działalności wymienione w pkt 1–6 i pkt 15 załącznika I do niniejszej dyrektywy;

f)  podlegają one odpowiednim i skutecznym wymogom ostrożnościowym, w tym minimalnym wymogom kapitałowym, oraz ramom nadzorczym o podobnych skutkach jak ramy ustanowione w prawie Unii;

g)  łączna wartość aktywów instytucji należących do danej kategorii nie przekracza 3 % PKB danego państwa członkowskiego ▌;

h)  prowadzą one działalność wyłącznie w państwie członkowskim, w którym znajduje się ich siedziba zarządu.

Komisja regularnie ocenia, czy kategoria instytucji, której dotyczy akt delegowany przyjęty zgodnie z art. 148, w dalszym ciągu spełnia warunki określone w akapicie pierwszym.”;

c)  ust. 6 otrzymuje brzmienie:

„6. Na użytek art. 34 i tytułu VII rozdział 3 podmioty, o których mowa w ust. 5 pkt 1 i pkt 3–24 niniejszego artykułu oraz w aktach delegowanych przyjętych zgodnie z ust. 5a i 5b niniejszego artykułu, uznaje się za instytucje finansowe.”;

ca)  dodaje się ustęp w brzmieniu:

„6a. Państwa członkowskie zapewniają publikację wykazu podmiotów zwolnionych ze stosowania niniejszej dyrektywy na mocy ust. 5a i 5b wraz z informacjami dotyczącymi zakresu ochrony depozytów.”

d)  dodaje się ust. 7 w brzmieniu:

„Kryteria określone w ust. 5a i 5b, na których podstawie instytucja może zostać zwolniona w drodze aktu delegowanego przyjętego zgodnie z art. 148, w żadnym przypadku nie mają zastosowania do instytucji, które wcześniej zostały zwolnione na podstawie wykazu zamieszczonego w ust. 5.

Do dnia [5 years after entry into force] r. Komisja może dokonać przeglądu, w przypadku podmiotów ujętych w wykazie zgodnie z ust. 5a i 5b, krajowych ram prawnych i nadzorczych mających zastosowanie do tych podmiotów, uwzględniając także kryteria opisane w art. 5a i 5b.”

2)  w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 1 dodaje się następujące punkty:

«organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji» oznacza organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zdefiniowany w art. 2 ust. 1 pkt 18 dyrektywy 2014/59/UE;

61) «globalna instytucja o znaczeniu systemowym» oznacza globalną instytucję o znaczeniu systemowym zdefiniowaną w art. 4 ust. 1 pkt 132 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

62) «globalna instytucja o znaczeniu systemowym spoza UE» oznacza globalną instytucję o znaczeniu systemowym spoza UE zdefiniowaną w art. 4 ust. 1 pkt 133 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

63) «grupa» oznacza grupę zdefiniowaną w art. 4 ust. 1 pkt 137 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

64) «grupa z państwa trzeciego» oznacza grupę, w przypadku której jednostka dominująca ma siedzibę w państwie trzecim.”;

64a)  Polityka wynagrodzeń neutralna pod względem płci, obowiązująca w instytucji kredytowej lub firmie inwestycyjnej, oznacza politykę wynagrodzeń, która opiera się na zasadzie równej płacy dla kobiet i mężczyzn za tę samą pracę lub pracę o tej samej wartości.

b)  dodaje się ust. 3 w brzmieniu:

„3. Do celów stosowania wymogów niniejszej dyrektywy i rozporządzenia (UE) nr 575/2013 na zasadzie skonsolidowanej oraz do celów sprawowania nadzoru na zasadzie skonsolidowanej zgodnie z niniejszą dyrektywą i rozporządzeniem (UE) nr 575/2013 terminy «instytucja», «dominująca instytucja z państwa członkowskiego», «unijna instytucja dominująca» i «jednostka dominująca» mają również zastosowanie do finansowych spółek holdingowych i finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej, które podlegają wymogom określonym w niniejszej dyrektywie i rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 na zasadzie skonsolidowanej i posiadają zezwolenie zgodnie z art. 21a.”;

3)  art. 4 ust. 8 otrzymuje brzmienie:

„8. Państwa członkowskie zapewniają, by w przypadku gdy organy inne niż właściwe organy dysponują uprawnieniami w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, te inne organy współpracowały ściśle i konsultowały się z właściwymi organami w odniesieniu do przygotowania planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz we wszystkich innych sytuacjach, w których jest to wymagane zgodnie z niniejszą dyrektywą, dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE(9) lub rozporządzeniem (UE) nr 575/2013.”;

3a)  art. 8 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„Państwa członkowskie wymagają uzyskania przez instytucje kredytowe zezwolenia od właściwych organów przed rozpoczęciem działalności, w tym działalności wymienionej w załączniku 1. Nie naruszając przepisów art. 10–14, państwa członkowskie określają warunki uzyskiwania takich zezwoleń i powiadamiają o nich EUNB.

4)  w art. 8 ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

a)  lit. a) otrzymuje brzmienie:

informacji, które należy przekazać właściwym organom we wniosku o udzielenie instytucji kredytowej zezwolenia, w tym programu działalności, o którym mowa w art. 10, oraz informacji niezbędnych na potrzeby warunków uzyskania zezwolenia, które to warunki są określane przez państwa członkowskie i przekazywane EUNB zgodnie z ust. 1;”;

b)  lit. b) otrzymuje brzmienie:

wymogów mających zastosowanie do akcjonariuszy i udziałowców posiadających znaczne pakiety akcji lub, w przypadku gdy nie istnieją znaczne pakiety akcji, do 20 największych akcjonariuszy lub udziałowców, zgodnie z art. 14; oraz”;

5)  art. 9 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Przepisy ust. 1 nie mają zastosowania do przyjmowania depozytów lub innych środków finansowych podlegających zwrotowi przez:

a)  państwo członkowskie;

b)  władze regionalne lub lokalne państwa członkowskiego;

c)  międzynarodowe instytucje publiczne, których członkiem jest co najmniej jedno państwo członkowskie;

d)  osoby lub przedsiębiorstwa, w przypadku których podejmowanie i prowadzenie działalności jest wyraźnie objęte przepisami prawa Unii innymi niż przepisy niniejszej dyrektywy i rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

e)  podmioty, o których mowa w art. 2 ust. 5, art. 2 ust. 5a i art. 2 ust. 5b oraz których działalność regulują przepisy prawa krajowego.”

6)  art. 10 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 10 Program działalności i struktura organizacyjna

Państwa członkowskie wymagają, aby do wniosków o udzielenie zezwolenia dołączane były program działalności, który określa planowane rodzaje działalności, oraz struktura organizacyjna instytucji kredytowej, która obejmuje między innymi wskazanie jednostek dominujących, finansowych spółek holdingowych i finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej w obrębie grupy.”;

7)  art. 14 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Właściwe organy odmawiają udzielenia zezwolenia na rozpoczęcie działalności przez instytucję kredytową, jeśli, mając na uwadze potrzebę zapewnienia należytego i ostrożnego zarządzania instytucją kredytową, nie są przekonane co do odpowiedniego charakteru akcjonariuszy lub udziałowców zgodnie z kryteriami określonymi w art. 23 ust. 1. Stosuje się art. 23 ust. 2 i 3 oraz art. 24.”;

8)  art. 18 lit. d) otrzymuje brzmienie:

nie spełnia już wymogów ostrożnościowych określonych w częściach trzeciej, czwartej lub szóstej – z wyjątkiem wymogów określonych w art. 92a i 92b – rozporządzenia (UE) nr 575/2013 lub nałożonych zgodnie z art. 104 ust. 1 lit. a) lub art. 105 niniejszej dyrektywy lub nie gwarantuje już zdolności wywiązywania się ze zobowiązań wobec swoich wierzycieli, a w szczególności nie zapewnia już bezpieczeństwa aktywom powierzonym jej przez deponentów;”;

9)  dodaje się art. 21a i 21b w brzmieniu:

„Artykuł 21aZezwolenia dla finansowych spółek holdingowych i finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej

1.  Państwa członkowskie wymagają od finansowych spółek holdingowych i finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej uzyskania zezwolenia od organu sprawującego nadzór skonsolidowany określonego zgodnie z art. 111.

W przypadku gdy organ sprawujący nadzór skonsolidowany nie jest organem właściwym w państwie członkowskim, w którym została utworzona finansowa spółka holdingowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej, organ sprawujący nadzór skonsolidowany konsultuje się z właściwym organem.

2.  Wniosek o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, zawiera informacje dotyczące następujących elementów:

a)  struktury organizacyjnej grupy, której częścią jest finansowa spółka holdingowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej, z jasnym wskazaniem jednostek zależnych oraz, w stosownych przypadkach, jednostek dominujących;

b)  spełnienia wymogów dotyczących faktycznego kierowania działalnością oraz miejsca siedziby zarządu, określonych w art. 13;

c)  spełnienia wymogów dotyczących akcjonariuszy i udziałowców, określonych w art. 14.

3.  Organ sprawujący nadzór skonsolidowany może udzielić zezwolenia jedynie wtedy, gdy jest przekonany, że spełnione są wszystkie następujące warunki:

a)  finansowa spółka holdingowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej, która podlega wymogom określonym w niniejszej dyrektywie i rozporządzeniu (UE) nr 575/2013, jest w stanie zapewnić spełnianie tych wymogów;

b)  finansowa spółka holdingowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej nie utrudnia sprawowania skutecznego nadzoru nad instytucjami będącymi jednostkami zależnymi lub jednostkami dominującymi.

4.  Organy sprawujące nadzór skonsolidowany zobowiązują finansowe spółki holdingowe i finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej do przekazywania im informacji potrzebnych do monitorowania struktury organizacyjnej grupy i spełniania wymogów dotyczących uzyskania zezwolenia, o których mowa w niniejszym artykule.

5.  Organy sprawujące nadzór skonsolidowany mogą cofnąć zezwolenie udzielone finansowej spółce holdingowej lub finansowej spółce holdingowej o działalności mieszanej tylko w przypadkach, gdy taka finansowa spółka holdingowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej:

a)  nie wykorzystała zezwolenia w ciągu 12 miesięcy, wyraźnie zrzekła się zezwolenia lub sprzedała wszystkie swoje jednostki zależne będące instytucjami;

b)  uzyskała zezwolenie wskutek przedłożenia nieprawdziwych informacji lub w jakikolwiek inny niezgodny z prawem sposób;

c)  nie spełnia już warunków, na podstawie których udzielono zezwolenia;

d)  podlega wymogom określonym w niniejszej dyrektywie i rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 na zasadzie skonsolidowanej i nie spełnia już wymogów ostrożnościowych określonych w częściach trzeciej, czwartej lub szóstej rozporządzenia (UE) nr 575/2013 lub nałożonych zgodnie z art. 104 ust. 1 lit. a) lub art. 105 niniejszej dyrektywy lub nie gwarantuje już zdolności wywiązywania się ze zobowiązań wobec swoich wierzycieli;

e)  spełnia inne warunki cofnięcia zezwolenia przewidziane przepisami prawa krajowego; lub

f)  popełnia jedno z naruszeń, o których mowa w art. 67 ust. 1.

Artykuł 21bUnijna pośrednia jednostka dominująca

1.  ▌Jeżeli co najmniej wie instytucje z siedzibą w Unii wchodzą w skład tej samej grupy z państwa trzeciego, muszą one posiadać jedną unijną pośrednią jednostkę dominującą z siedzibą w Unii.

1a.  Właściwe organy mogą zezwolić instytucjom, o których mowa w ust. 1, na posiadanie dwóch unijnych pośrednich jednostek dominujących, jeżeli właściwe organy stwierdzą, że ustanowienie jednej unijnej pośredniej jednostki dominującej:

(i)  stałoby w sprzeczności z obowiązkowym wymogiem rozdzielenia działalności zgodnie z przepisami państwa trzeciego, w którym znajduje się siedziba zarządu jednostki dominującej najwyższego szczebla z państwa trzeciego, lub

(ii)  zmniejszałoby skuteczność przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w porównaniu z dwiema unijnymi pośrednimi jednostkami dominującymi, zgodnie z oceną przeprowadzoną przez właściwy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji unijnej pośredniej jednostki dominującej, wydaną po konsultacji z organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jednostki dominującej unijnej pośredniej jednostki dominującej.

1b.   W przypadku gdy dwie lub więcej instytucji w Unii, które są częścią tej samej grupy z państwa trzeciego, posiadają dwie unijne pośrednie jednostki dominujące zgodnie z ust. 1a, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności jako instytucja kredytowa zgodnie z art. 8, lub które otrzymały zezwolenie na prowadzenie działalności jako finansowa spółka holdingowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej zgodnie z art. 21a, nadzór skonsolidowany sprawuje:

i)  organ właściwy dla instytucji kredytowej lub – w przypadku gdy występuje kilka instytucji kredytowych – instytucji kredytowej o największej sumie bilansowej;

(ii)  organ właściwy dla firmy inwestycyjnej o największej sumie bilansowej, jeżeli grupa nie obejmuje żadnej instytucji kredytowej, w przypadku gdy unijna pośrednia jednostka dominująca posiada zezwolenie na prowadzenie działalności jako finansowa spółka holdingowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej zgodnie z art. 21a.

W drodze odstępstwa od pkt (i) niniejszego ustępu, w przypadku gdy właściwy organ sprawuje nadzór indywidualny nad więcej niż jedną instytucją kredytową w ramach grupy, organem sprawującym nadzór skonsolidowany jest właściwy organ, który sprawuje nadzór indywidualny nad co najmniej jedną instytucją kredytową w ramach grupy, jeżeli łączna wartość sum bilansowych tych nadzorowanych instytucji kredytowych jest wyższa niż łączna wartość sum bilansowych instytucji kredytowych nadzorowanych indywidualnie przez dowolny inny właściwy organ.

W drodze odstępstwa od pkt (i) niniejszego ustępu, w przypadku gdy właściwy organ sprawuje nadzór indywidualny nad więcej niż jedną firmą inwestycyjną w ramach grupy organem sprawującym nadzór skonsolidowany jest właściwy organ, który sprawuje nadzór indywidualny nad co najmniej jedną firmą inwestycyjną o najwyższej łącznej sumie bilansowej.

Organ nadzoru określony zgodnie z niniejszym ustępem jest organem sprawującym nadzór skonsolidowany zgodnie z tytułem VII rozdział 3.

1c.   W przypadku gdy zezwala się na istnienie dwóch unijnych pośrednich jednostek dominujących zgodnie z ust. 1a, jednostki te uznaje się za grupę do celów wyznaczenia grupowego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z dyrektywą 2014/59/UE, a organ ten dysponuje wszelkimi uprawnieniami i upoważnieniami w odniesieniu do unijnych pośrednich jednostek dominujących, jakimi dysponowałby, gdyby jednostki te tworzyły grupę z unijną jednostką dominującą.

2.  Państwa członkowskie zobowiązują unijne pośrednie jednostki dominujące z siedzibą w Unii do uzyskania zezwolenia jako instytucja zgodnie z art. 8 lub jako finansowa spółka holdingowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej zgodnie z art. 21a.

3.  Przepisy ust. 1, 1a i 2 nie mają zastosowania w przypadku, gdy całkowita wartość aktywów w Unii grupy z państwa trzeciego wynosi mniej niż 30 mld EUR, chyba że grupa z państwa trzeciego jest globalną instytucją o znaczeniu systemowym spoza UE.

4.  Do celów niniejszego artykułu całkowita wartość aktywów w Unii grupy z państwa trzeciego obejmuje:

a)  łączne aktywa każdej instytucji z siedzibą w Unii należącej do grupy z państwa trzeciego, zgodnie jej bilansem skonsolidowanym; oraz

b)  łączne aktywa każdego oddziału grupy z państwa trzeciego posiadającego zezwolenie w Unii zgodnie z art. 47.

W drodze odstępstwa od przepisów niniejszego ustępu i na pisemny wniosek grupy z państwa trzeciego właściwy organ może w poszczególnych przypadkach odstąpić częściowo lub całkowicie od wymogu, o którym mowa w lit. b), po konsultacji z właściwym organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz z organem krajowym grupy z państwa trzeciego, a także po przeprowadzeniu oceny uwzględniającej wielkość i złożoność operacji grupy z państwa trzeciego w Unii, wielkość aktywów w oddziałach grupy z państwa trzeciego oraz wielkość całkowitej wartości aktywów w Unii w porównaniu z całkowitą wartością aktywów grupy z państwa trzeciego. Wymagane są konsultacje z właściwymi organami państw członkowskich, w których grupa z państwa trzeciego posiada oddziały, a organy te muszą wyrazić zgodę na częściowe lub pełne odstąpienie od wymogu określonego w lit. b).

5.  Właściwe organy powiadamiają EUNB o każdym zezwoleniu udzielonym na podstawie ust. 2, z uwzględnieniem następujących informacji odnoszących się do każdej grupy z państwa trzeciego działającej na obszarze objętym ich jurysdykcją:

a)  nazwy i wartość łącznych aktywów nadzorowanych instytucji należących do grupy z państwa trzeciego oraz rodzaje działalności, do których prowadzenia instytucje te są uprawnione;

b)   nazwy i wartość łącznych aktywów odpowiadających oddziałom uprawnionym do prowadzenia działalności w danym państwie członkowskim zgodnie z art. 47;

c)  nazwa i forma prawna każdej unijnej pośredniej jednostki dominującej ustanowionej w danym państwie członkowskim oraz nazwa grupy z państwa trzeciego, do której należy.

6.  EUNB publikuje na swojej stronie internetowej wykaz wszystkich unijnych pośrednich jednostek dominujących, którym udzielono zezwolenia.

Właściwe organy zapewniają, by dla wszystkich instytucji, które wchodzą w skład tej samej grupy z państwa trzeciego, istniała ▌unijna pośrednia jednostka dominująca.

6a.  W drodze odstępstwa od ust. 1 grupy działające za pośrednictwem więcej niż jednej instytucji w Unii, których łączna wartość aktywów wynosi co najmniej 30 mld EUR, lub jednostki zależne globalnej instytucji o znaczeniu systemowym spoza UE, w dniu [data wejścia w życie niniejszej dyrektywy] posiadają unijną pośrednią jednostkę dominującą lub, w przypadku określonym w ust. 1a, dwie unijne pośrednie jednostki dominujące do dnia [data rozpoczęcia stosowania dyrektywy + trzy lata].

6b.  EUNB przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie uwzględniające informacje otrzymane zgodnie z ust. 5 do dnia ... [data wejścia w życie niniejszej dyrektywy + 4 lata). Sprawozdanie to zawiera przynajmniej:

a)  informację, czy wymogi określone w niniejszym artykule są możliwe do spełnienia, konieczne i proporcjonalne oraz czy inne środki byłyby właściwsze;

b)  informację na temat wpływu wymogów dotyczących strukturalnego podziału w innych jurysdykcjach.

6c.  W ciągu dwóch lat od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy EUNB przedstawi Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji sprawozdanie na temat traktowania oddziałów z państw trzecich zgodnie z odpowiednimi przepisami krajowymi państw członkowskich. Sprawozdanie to zawiera przynajmniej:

a)  informację o tym, czy i do jakiego stopnia praktyki nadzorcze przewidziane w prawie krajowym w odniesieniu do oddziałów z państw trzecich różnią się w zależności od państwa członkowskiego;

b)  informację o tym, czy różne traktowanie oddziałów z państw trzecich może prowadzić do arbitrażu regulacyjnego;

c)  informację o tym, czy konieczna i właściwa byłaby dalsza harmonizacja krajowych systemów dotyczących oddziałów z państw trzecich, zwłaszcza w odniesieniu do znaczących oddziałów z państw trzecich.

W stosownych przypadkach Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wniosek ustawodawczy oparty na zaleceniach EUNB.

10)  Art. 23 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b) reputacja, wiedza, umiejętności i doświadczenie, zgodnie z art. 91 ust. 1, wszelkich członków organu zarządzającego, którzy będą kierować działalnością instytucji kredytowej w wyniku planowanego nabycia;”;

11)  Art. 47 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Właściwe organy powiadamiają EUNB o:

a)  wszystkich zezwoleniach dla oddziałów udzielonych instytucjom kredytowym mającym siedzibę zarządu w państwie trzecim;

b)  łącznych aktywach i zobowiązaniach posiadających zezwolenie oddziałów instytucji kredytowych mających siedzibę w państwie trzecim, zgodnie z ich okresowymi zgłoszeniami.

EUNB publikuje na swojej stronie internetowej wykaz wszystkich oddziałów z państw trzecich posiadających zezwolenie na prowadzenie działalności w państwach członkowskich, ze wskazaniem państwa członkowskiego i łącznych aktywów każdego oddziału.”;

11a)  W art. 56 dodaje się lit. fa) i fb) w brzmieniu:

„fa)  właściwe organy, o których mowa w art. 48 dyrektywy (UE) 2015/849 Parlamentu Europejskiego i Rady;

fb)  właściwe władze lub organy, które są odpowiedzialne za stosowanie przepisów dotyczących strukturalnego podziału w ramach grupy bankowej. ”

11b)  W art. 57 ust. 1 formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„Niezależnie od art. 53, 54 i 55 państwa członkowskie zapewniają, by wymiana informacji odbywała się między właściwymi organami a organami odpowiedzialnymi za nadzorowanie:”

11c)  W art. 63 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Państwa członkowskie stanowią, że właściwe organy mogą co najmniej wymagać zastąpienia osoby, o której mowa w akapicie pierwszym, w przypadku gdy osoba ta narusza swoje obowiązki, o których mowa w akapicie pierwszym.”

11d)  W art. 74 wprowadza się następujące zmiany:

„1. Instytucje posiadają solidne zasady zarządzania obejmujące jasną strukturę organizacyjną z dobrze określonymi, przejrzystymi i spójnymi zakresami odpowiedzialności, skuteczne procedury służące identyfikacji ryzyka, na które instytucje są lub mogą być narażone, zarządzaniu tym ryzykiem, jego monitorowaniu i raportowaniu oraz odpowiednie mechanizmy kontroli wewnętrznej obejmujące należyte procedury administracyjne i księgowe oraz politykę wynagrodzeń i praktyki w tym względzie, które są zgodne z zasadami należytego i skutecznego zarządzaniem ryzykiem i sprzyjają takiemu zarządzaniu ryzykiem. Polityki i praktyki w zakresie wynagrodzeń są neutralne pod względem płci.

2. Zasady, procedury i mechanizmy, o których mowa w ust. 1, muszą być kompleksowe i proporcjonalne w stosunku do charakteru, skali i złożoności rodzajów ryzyka nieodłącznie związanych z danym modelem biznesowym oraz działalnością danej instytucji. Uwzględnia się kryteria techniczne ustanowione w art. 76–95.

3. EUNB wydaje wytyczne co do zasad, procedur i mechanizmów, o których mowa w ust. 1, zgodnie z ust. 2. Rok po przyjęciu niniejszej dyrektywy EUNB wydaje wytyczne dotyczące polityki wynagrodzeń neutralnej pod względem płci dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych. Dwa lata po opublikowaniu tych wytycznych oraz na podstawie informacji zebranych przez właściwe organy krajowe EUNB sporządza projekt sprawozdania na temat stosowania polityki wynagrodzeń neutralnej pod względem płci przez instytucje kredytowe i firmy inwestycyjne.”

12)  Art. 75 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Właściwe organy gromadzą informacje ujawnione zgodnie z kryteriami ujawniania informacji ustanowionymi w art. 450 ust. 1 lit. g), h), i) oraz k) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i informacje udzielone przez instytucje kredytowe i firmy inwestycyjne na temat zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć oraz wykorzystują te informacje w celu przeprowadzenia analiz porównawczych tendencji i praktyk w dziedzinie wynagrodzeń. Właściwe organy przekazują te informacje EUNB.”;

13)  Art. 84 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 84Ryzyko stopy procentowej wynikające z działalności w ramach portfela niehandlowego

1.  Właściwe organy zapewniają, by instytucje wdrożyły wewnętrzne systemy lub stosowały standardową metodykę na potrzeby identyfikacji i oceny różnych rodzajów ryzyka z tytułu potencjalnych zmian stóp procentowych, które wpływają zarówno na wartość ekonomiczną kapitału własnego, jak i na wynik odsetkowy netto z działalności w ramach portfela niehandlowego instytucji, a także na potrzeby zarządzania takimi rodzajami ryzyka i ich ograniczania.

2.  Właściwe organy zapewniają, by instytucje wdrożyły systemy na potrzeby oceny i monitorowania rodzajów ryzyka z tytułu potencjalnych zmian spreadów kredytowych, które wpływają zarówno na wartość ekonomiczną kapitału własnego, jak i na wynik odsetkowy netto z działalności w ramach portfela niehandlowego instytucji i które nie są wyjaśnione rodzajami ryzyka, o których mowa w ust.1.

3.  Właściwe organy mogą nałożyć na daną instytucję wymóg stosowania standardowej metodyki, o której mowa w ust. 1, w przypadku gdy wewnętrzne systemy wdrożone przez tę instytucję na potrzeby oceny ryzyka, o którym mowa w ust. 1, są niezadowalające. W takim przypadku właściwe organy przedstawiają zainteresowanej instytucji uzasadnienie.

4.  EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych służących określeniu, do celów niniejszego artykułu, zasad standardowej metodyki, którą instytucje mogą stosować na potrzeby oceny rodzajów ryzyka, o których mowa w ust. 1, w tym zachowawczo skalibrowanej, alternatywnej, uproszczonej, standardowej metodyki dla instytucji z całkowitą wartością aktywów poniżej 5 mld EUR.

EUNB przedłoży Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [one year after entry into force] r.

Komisja jest uprawniona do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

5.  EUNB wydaje wytyczne w celu określenia:

a)  kryteriów oceny przez wewnętrzny system instytucji rodzajów ryzyka, o których mowa w ust.1;

b)  kryteriów identyfikacji przez instytucje rodzajów ryzyka, o których mowa w ust.1, oraz kryteriów zarządzania tymi rodzajami ryzyka i ich ograniczania;

c)  kryteriów oceny i monitorowania przez instytucje rodzajów ryzyka, o których mowa w ust. 2;

d)  kryteriów służących ustaleniu, jakie wewnętrzne systemy wdrożone przez instytucje do celów ust. 1, są niezadowalające w kontekście ust. 3;

EUNB wydaje te wytyczne do dnia [one year after entry into force] r.”;

14)  Art. 85 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Właściwe organy zapewniają wdrożenie przez instytucje polityk i procedur służących do oceny ekspozycji na ryzyko operacyjne, w tym ryzyko modelu i ryzyka wynikające z outsourcingu, oraz do zarządzania taką ekspozycją, jak również służących do uwzględnienia zdarzeń rzadko występujących, lecz mających poważne skutki. Instytucje określają, co stanowi ryzyko operacyjne do celów wspomnianych polityk i procedur.”;

14a)  W art. 88 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:

  „Państwa członkowskie przynajmniej zapewniają, by organy zarządzające instytucji na bieżąco monitorowały kredyty udzielane powiązanym stronom oraz powiadamiały właściwe organy o takich kredytach, jeśli mogłyby one powodować konflikt interesów. Właściwe organy dysponują uprawnieniami umożliwiającymi zakazanie lub ograniczenie udzielania takich kredytów.”

14b)  W art. 89 dodaje się akapit w brzmieniu:

„5a.  Do dnia 1 stycznia 2020 r. Komisja, po konsultacji z EUNB, EIOPA i ESMA, dokonuje przeglądu, czy informacje, o których mowa w ust. 1 lit. a)-f), są nadal odpowiednie, uwzględniając wcześniejsze oceny skutków, umowy międzynarodowe i zmiany legislacyjne w Unii, a także czy do ust. 1 można dodać dalsze istotne informacje.

Do dnia 30 czerwca 2020 r., na podstawie konsultacji z EUNB, EIOPA i ESMA, Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące oceny, o której mowa w ust. 5a, oraz, w stosownych przypadkach, przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wniosek ustawodawczy.”

14c)  W art. 91 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Instytucje, w tym finansowe spółki holdingowe i finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej, ponoszą główną odpowiedzialność za dopilnowanie, by członkowie organu zarządzającego zawsze cieszyli się wystarczająco dobrą opinią i posiadali wystarczającą wiedzę, umiejętności i doświadczenie do wykonywania swoich obowiązków. ▌Członkowie organu zarządzającego spełniają w szczególności wymagania określone w ust. 2-8.

b)  ust. 7 i 8 otrzymują brzmienie:

7. Organ zarządzający posiada jako całość odpowiednią wiedzę, umiejętności i doświadczenie, by zrozumieć działalność instytucji, w tym główne rodzjae ryzyka. Ogólny skład organu zarządzającego odzwierciedla odpowiednio szeroki zakres doświadczeń.”

8. Poszczególni członkowie organu zarządzającego działają w sposób uczciwy i etyczny oraz zachowują niezależność osądu, tak by móc w razie konieczności skutecznie oceniać i kwestionować decyzje kadry kierowniczej wyższego szczebla i by móc skutecznie nadzorować i monitorować proces podejmowania decyzji przez kierownictwo. Wymóg ten nie prowadzi do zakazania członkom spółek powiązanych udziału w radzie nadzorczej.”

c)  dodaje się ustęp w brzmieniu:

„13a. Niezależnie od art. 13 ust. 1 właściwe organy mogą według własnego uznania oceniać spełnienie przez instytucje wymogów zgodnie z art. 91 ust. 1–8 w odniesieniu do organu zarządzającego pełniącego funkcję nadzorczą przed lub po wyznaczeniu jednego z jego członków.”

15)  W art. 92 wprowadza się następujące zmiany:

a)  skreśla się ust. 1;

b)  w ust. 2 formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

Właściwe organy zapewniają, by instytucje, ustanawiając i stosując politykę łącznych wynagrodzeń – obejmującą wynagrodzenia i uznaniowe świadczenia emerytalne – dla poszczególnych kategorii pracowników, których działalność zawodowa ma istotny wpływ na profil ryzyka tych instytucji, w tym kadry kierowniczej wyższego szczebla, osób podejmujących ryzyko działalności oraz personelu sprawującego funkcje kontrolne i wszystkich pracowników, którzy otrzymują łączne wynagrodzenie mieszczące się w tym samym przedziale co wynagrodzenie kadry kierowniczej wyższego szczebla ▌, przestrzegały następujących zasad w sposób i w zakresie, które odpowiadają ich wielkości i strukturze organizacyjnej oraz charakterowi, zakresowi i stopniowi złożoności ich działalności. ”

ba)  w ust. 2 dodaje się literę w brzmieniu:

„aa) polityka wynagrodzeń jest neutralna pod względem płci: pracownicy płci męskiej i żeńskiej będą otrzymywać takie samo wynagrodzenie za tę samą pracę lub pracę o tej samej wartości.”

bb)  dodaje się ustęp w brzmieniu:

„ 2a. Ust. 2 niniejszego artykułu oraz art. 94 i 95 powinny pozostawać bez uszczerbku dla pełnego wykonywania praw gwarantowanych przez art. 153 ust. 5 TFUE, ogólnych zasad krajowego prawa umów i prawa pracy, przepisów unijnych i krajowych dotyczących praw i zaangażowania akcjonariuszy oraz ogólnych obowiązków organów zarządzających danej instytucji, a także – w stosownym przypadku – praw partnerów społecznych do zawierania i egzekwowania układów zbiorowych zgodnie z przepisami i praktykami krajowymi.”

16)  w art. 94 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 lit. l) ppkt (i) otrzymuje brzmienie:

„(i) akcje lub, w zależności od struktury prawnej danej instytucji, równoważne tytuły własności, lub instrumenty związane z akcjami lub, w zależności od struktury prawnej danej instytucji, równoważne instrumenty niepieniężne;”;

aa) w ust. 1 lit. m) otrzymuje brzmienie:

„ m) znaczna część, która stanowi co najmniej 40 % zmiennych składników wynagrodzenia, jest odroczona na okres nie krótszy niż ▌pięć lat i jest właściwie dostosowywana do charakteru działalności, związanych z nią rodzajów ryzyka i działań danego pracownika.

Wynagrodzenie płatne w ramach uzgodnień o odroczeniu wypłaty przysługuje nie wcześniej, niż to wynika z zasady proporcjonalności. W przypadku wyjątkowo wysokich zmiennych składników wynagrodzenia przynajmniej 60 % kwoty wypłacane jest w ramach uzgodnień o odroczeniu wypłaty. Długość okresu odroczenia ustala się zgodnie z cyklem koniunkturalnym, charakterem działalności, ryzykiem z nią związanym oraz działaniami odnośnego pracownika;”

b)  dodaje się ustępy w brzmieniu:

„3. W drodze odstępstwa od ust. 1 zasady określone w lit. l) i m) oraz lit. o) akapit drugi nie mają zastosowania do:

a)  w sposób indywidualny instytucji, która może także podlegać konsolidacji ostrożnościowej lub wchodzić w skład grupy bankowej, której wartość aktywów średnio nie przekracza 8 mld EUR w czteroletnim okresie bezpośrednio poprzedzającym bieżący rok obrachunkowy;

b)  pracownika, którego roczny zmienny składnik wynagrodzenia nie przekracza 50 000 EUR i stanowi nie więcej niż jedną czwartą rocznego łącznego wynagrodzenia tego pracownika.

W drodze odstępstwa od lit. a) właściwy organ może zdecydować w każdym indywidualnym przypadku, że instytucje, które mogą także podlegać konsolidacji ostrożnościowej lub wchodzić w skład grupy bankowej, której łączna wartość aktywów jest mniejsza od wartości progowej, o której mowa w lit. a), nie zostają objęte odstępstwem ze względu na charakter i zakres ich działalności, ich strukturę organizacyjną lub, w stosownych przypadkach, charakterystykę grupy, do której należą.

W drodze odstępstwa od lit. b) właściwy organ może zdecydować, że pracownicy, których roczny zmienny składnik wynagrodzenia jest mniejszy od wartości progowej i nie przekracza odsetka łącznego wynagrodzenia, o których mowa w lit. b), nie zostają objęci odstępstwem ze względu na specyfikę rynku krajowego pod względem praktyk w zakresie wynagrodzenia lub ze względu na charakter obowiązków i profil stanowiska tych pracowników.

4. Do dnia [four years after entry into force of this Directive] r. Komisja, w ścisłej współpracy z EUNB, przeprowadzi przegląd i sporządzi sprawozdanie na temat stosowania ust. 3 oraz przedłoży to sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w stosownym przypadku wraz z wnioskiem ustawodawczym.

5. EUNB przyjmuje wytyczne ułatwiające wdrożenie ust. 3 i zapewniające jego spójne stosowanie.”

17)  W art. 97 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w art. 97 ust. 1 skreśla się lit. b);

b)  dodaje się nowy ustęp w brzmieniu:

„4a. Właściwe organy mogą dostosować metodyki stosowania przeglądu i oceny, o których mowa w ust. 1, w celu uwzględnienia instytucji o podobnym profilu ryzyka, na przykład o podobnych modelach działalności lub o podobnej lokalizacji geograficznej ekspozycji. Takie dostosowane metodyki mogą obejmować ukierunkowane na ryzyko wartości odniesienia i wskaźniki ilościowe i nie wpływają na specyficzny dla instytucji charakter środków nałożonych zgodnie z art. 104.

W przypadku gdy właściwe organy stosują dostosowane metodyki zgodnie z niniejszym ustępem, powiadamiają o tym fakcie EUNB. EUNB monitoruje praktyki nadzorcze i wydaje wytyczne w celu określenia, w jaki sposób powinno się oceniać podobne profile ryzyka do celów niniejszego ustępu, oraz w celu zapewnienia spójnego i proporcjonalnego stosowania podobnych metodyk dostosowanych do instytucji w całej Unii. Wytyczne te przyjmowane są zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.”

18)  W art. 98 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 1 skreśla się lit. j);

aa)  dodaje się ust. 3a i 3b w brzmieniu:

„3a. Uwzględniając doświadczenie zdobyte w trakcie stosowania wytycznych, o których mowa w art. 395 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, EUNB w terminie do ... [dwa lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy] opracuje projekt regulacyjnych standardów technicznych określających standardy metodologiczne dla właściwych organów, zawierające odpowiedni zagregowany limit ekspozycji wobec podmiotów związanych z równoległym systemem bankowym, które prowadzą działalność bankową poza ramami regulacyjnymi, oraz indywidualne limity ekspozycji wobec takich podmiotów.

Do celów niniejszego ustępu EUNB opracowuje odpowiednie kryteria definiowania terminu „podmiot związany z równoległym system bankowy” jako przedsiębiorstwa, które dokonuje co najmniej jednej działalności w zakresie pośrednictwa kredytowego.

EUNB przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [data].

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

3b. Do dnia 1 grudnia 2021 r. właściwe organy prowadzą monitorowanie transakcji finansowych o złożonej strukturze, o których mowa w (nowym) art. 449b rozporządzenia (UE) nr 575/2013, w celu wskazania transakcji, które ze względu na swoją strukturę mogą przynieść istotne korzyści podatkowe.

Właściwe organy informują Komisję o każdej zidentyfikowanej transakcji, która stwarza ryzyko odniesienia istotnych korzyści podatkowych.”

b)  ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Przegląd i ocena przeprowadzone przez właściwe organy obejmują ekspozycję instytucji na ryzyko stopy procentowej wynikające z działalności w ramach portfela niehandlowego. Środki nadzorcze są wymagane przynajmniej w odniesieniu do instytucji, w przypadku których wartość ekonomiczna kapitału własnego, o której mowa w art. 84 ust. 1, zmniejsza się o ponad 15 % ich kapitału Tier I w wyniku nagłej i nieoczekiwanej zmiany poziomu stóp procentowych określonej w dowolnym z sześciu scenariuszy wstrząsu stosowanych do celów nadzorczych w odniesieniu do stóp procentowych lub w przypadku, gdy instytucja doświadcza dużego spadku swojego dochodu netto z tytułu odsetek w wyniku nagłej i nieoczekiwanej zmiany poziomu stóp procentowych określonej w którymkolwiek ze scenariuszy wstrząsu stosowanych do celów nadzorczych w odniesieniu do stóp procentowych. Środki nadzorcze nie muszą być stosowane, jeżeli właściwe organy, na podstawie przeglądu i oceny ryzyka stopy procentowej, stwierdzą, że instytucja nie jest nadmiernie narażona na ryzyko stopy procentowej wynikające z działalności w ramach portfela niehandlowego oraz że zarządzanie przez daną instytucję ryzykiem stopy procentowej wynikającym z działalności w ramach portfela niehandlowego jest odpowiednie.

Do celów niniejszego artykułu środki nadzorcze oznaczają jeden z następujących środków:

a)  środki, o których mowa w art. 104 ust. 1 i art. 104a;

b)  wspólne założenia dotyczące modelowania i założenia parametryczne, inne niż założenia określone w ust. 5a lit. b), które instytucje odzwierciedlają w swoich obliczeniach wartości ekonomicznej kapitału własnego na mocy art. 84 ust. 1”.

c)  dodaje się ust. 5a w brzmieniu:

„5a. EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia na potrzeby ust. 5:

a)  sześciu scenariuszy wstrząsu stosowanych do celów nadzorczych w odniesieniu do stóp procentowych dla każdej waluty;

b)  wspólnych założeń dotyczących modelowania i parametrów, które instytucje uwzględniają w swoich obliczeniach wartości ekonomicznej kapitału własnego zgodnie z ust. 5;

c)  wspólnych założeń na potrzeby modelowania i założeń parametrycznych, które instytucje odzwierciedlają w swoich obliczeniach wyniku odsetkowego netto, oraz w celu określenia, co oznacza „duże obniżenie”.

EUNB przedłoży Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [rok po wejściu w życie].

Komisja jest uprawniona do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.”;

ca)  dodaje się ust. 7a, 7b i 7c w brzmieniu:

„7a. W celu proporcjonalnego stosowania przepisów niniejszej dyrektywy i rozporządzenia (UE) nr 575/2013 właściwe organy powinny szczegółowo wyjaśnić w ramach procesu przeglądu i oceny nadzorczej, w jaki sposób uwzględniają wielkość i zakres działalności instytucji oraz złożoność rodzjaów ryzyka wynikających z modelu działalności instytucji.

7b. Do celów ust. 3b niniejszego artykułu, do dnia 1 czerwca 2021 r. EUNB wyda wytyczne zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 w celu określenia kryteriów jakościowych i ilościowych oraz wskaźników umożliwiających wskazanie transakcji, które ze względu na swoją strukturę mogą przynieść istotne korzyści podatkowe.

7c. EUNB bada wprowadzenie kryteriów technicznych dla procesu przeglądu i oceny nadzorczej rodzajów ryzyka związanych z ekspozycjami z tytułu działalności, które związane są w znacznym stopniu z na celami społecznymi, środowiskowymi i celami w zakresie ładu korporacyjnego, w celu dokonania oceny między innymi ewentualnych źródeł i skutków takiego ryzyka dla instytucji, z uwzględnieniem istniejących sprawozdań instytucji w sprawie zrównoważonego rozwoju, jak również prac nad sprawozdaniem, o którym mowa w art. 501d lit. a) rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

Na użytek akapitu pierwszego sprawozdanie EUNB obejmuje co najmniej:

a)  definicję ryzyka związanego z ochroną środowiska, polityką społeczną i ładem korporacyjnym, ryzyka fizycznego i ryzyka związanego z transformacją, w tym ryzyka związanego z amortyzacją aktywów ze względu na zmiany regulacyjne oraz kryteria jakościowe i ilościowe oraz wskaźniki istotne dla oceny takiego ryzyka, jak również metoda oceny, czy takie rodzaje ryzyka mogą powstawać w perspektywie krótko-, średnio- lub długoterminowej i mogą mieć istotny wpływ finansowy na instytucję;

b)  czy znaczące koncentracje określonych ekspozycji kredytowych mogą zwiększać ryzyko związane z ochroną środowiska, polityką społeczną i ładem korporacyjnym, ryzyko fizyczne oraz ryzyko związane z transformacją w odniesieniu do tej instytucji;

c)  opis procesów, które instytucja wykorzystuje do identyfikacji i oceny rodzajów ryzyka związanych z ochroną środowiska, polityką społeczną i ładem korporacyjnym oraz zarządzania nimi;

d)  parametry i wskaźniki, których organy nadzoru i instytucja mogą używać do oceny wpływu krótko-, średnio- i długoterminowych rodzajów ryzyka związanych z ochroną środowiska, polityką społeczną i ładem korporacyjnym, ryzyka fizycznego oraz ryzyka związanego z transformacją na udzielanie kredytów i pośrednią działalność finansową;

e)  czy właściwe byłoby opracowanie szczegółowych kryteriów dotyczących testu warunków skrajnych i ukierunkowanej na przyszłość analizy scenariusza klimatycznego w odniesieniu do portfeli podmiotów objętych regulacją, w celu oceny ich ryzyka związanego z ochroną środowiska, ryzyka fizycznego i ryzyka związanego z transformacją, w tym ryzyka związanego z amortyzacją aktywów w wyniku zmian regulacyjnych oraz z dostosowaniem portfeli kredytowych do kwestii klimatycznych na poziomie Unii.

EUNB przedstawia sprawozdanie dotyczące swoich ustaleń Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji w terminie do [dwa lata od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia].

Na podstawie tego sprawozdania EUNB może w stosownych przypadkach przyjąć wytyczne w celu wprowadzenia kryteriów dotyczących ryzyka związanego z ochroną środowiska, polityką społeczną i ładem korporacyjnym do procesu przeglądu i oceny nadzorczej, które uwzględniają ustalenia zawarte w sprawozdaniu EUNB, o którym mowa w niniejszym ustępie".

19)  W art. 99 ust. 2 skreśla się lit. b);

20)  Uchyla się art. 103;

21)  W art. 104 wprowadza się następujące zmiany:

a)  Ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1. Do celów art. 97, art. 98 ust. 4 i 5, art. 101 ust. 4 i art. 102 oraz do celów stosowania rozporządzenia (UE) nr 575/2013 właściwe organy dysponują co najmniej uprawnieniami do:

a)  wymagania od instytucji posiadania dodatkowych funduszy własnych przewyższających wymogi określone w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013, zgodnie z warunkami określonymi w art. 104a;

b)  wymagania wzmocnienia zasad, procedur, mechanizmów oraz strategii wdrożonych zgodnie z art. 73 i 74;

c)  wymagania od instytucji przedstawienia planu przywrócenia zgodności z wymogami nadzorczymi zgodnie z niniejszą dyrektywą i z rozporządzeniem (UE) nr 575/2013 oraz określenia terminu wdrożenia tego planu, w tym poprawek dotyczących jego zakresu i terminu jego wdrożenia;

d)  wymagania od instytucji stosowania szczególnej polityki w zakresie rezerw lub szczególnego traktowania aktywów w kontekście wymogów w zakresie funduszy własnych;

e)  ograniczania działalności, operacji lub sieci instytucji lub żądania zbycia rodzajów działalności, które stwarzają nadmierne ryzyko dla stabilności instytucji;

f)  wymagania ograniczenia ryzyka nieodłącznie związanego z działalnością, produktami i systemami instytucji, w tym działalnością zleconą na zasadzie outsourcingu;

g)  wymagania od instytucji ograniczenia wysokości zmiennego składnika wynagrodzenia jako odsetka przychodów netto, w przypadku gdy jego wysokość utrudnia utrzymanie prawidłowej bazy kapitałowej;

h)  wymagania od instytucji przeznaczenia zysków netto na zwiększenie funduszy własnych;

i)  ograniczenia lub zakazania dokonywania przez instytucję wypłat zysków lub odsetek na rzecz akcjonariuszy, udziałowców lub posiadaczy instrumentów dodatkowych w Tier I, w przypadku gdy zakaz taki nie stanowi zdarzenia niewykonania zobowiązania przez instytucję;

j)  nakładania dodatkowych obowiązków sprawozdawczych lub zwiększenia ich częstotliwości, w tym w zakresie sprawozdawczości na temat sytuacji kapitałowej i poziomu płynności;

k)  nakładania szczególnych wymogów w zakresie płynności, w tym ograniczeń w zakresie niedopasowania terminów zapadalności między aktywami i pasywami;

l)  wymagania ujawniania dodatkowych informacji wyłącznie na zasadzie ad hoc.”;

2. Do celów ust. 1 lit. j) właściwe organy mogą nałożyć na instytucje dodatkowe obowiązki sprawozdawcze lub zwiększyć ich częstotliwość wyłącznie wtedy, gdy przekazanie informacji nie prowadzi do ich powielenia i gdy spełniony jest jeden z następujących warunków:

a)  spełniony jest każdy z warunków, o których mowa w art. 102 ust. 1 lit. a) i b);

b)  właściwy organ uznaje za rozsądne nałożenie tych wymogów w celu zgromadzenia dowodów, o których mowa w art. 102 ust. 1 lit. b);

c)  dodatkowe informacje są wymagane na czas trwania programu oceny nadzorczej instytucji zgodnie z art. 99.

Informacje, których przekazania można wymagać od instytucji, uznaje się za stanowiące powielenie informacji, o którym mowa w akapicie pierwszym, jeżeli te same lub zasadniczo te same informacje są już dostępne właściwemu organowi, mogą zostać wygenerowane przez właściwy organ lub uzyskane w inny sposób niż w drodze nałożenia na instytucję obowiązku ich przekazania. Jeżeli informacje są dostępne właściwemu organowi w innym formacie lub w innym stopniu szczegółowości niż dodatkowe informacje podlegające przekazaniu, właściwy organ nie nakłada obowiązku przekazania dodatkowych informacji w sytuacji, gdy ten inny format lub poziom szczegółowości nie uniemożliwia organowi wygenerowania zasadniczo podobnych informacji.”;

b)  skreśla się ust. 3;

22)  dodaje się art. 104a, 104b i 104c w brzmieniu:

„Artykuł 104a Wymóg w zakresie dodatkowych funduszy własnych

1.  Właściwe organy nakładają wymóg w zakresie dodatkowych funduszy własnych, o którym mowa w art. 104 ust. 1 lit. a), ▌ w przypadku, gdy na podstawie przeglądów dokonanych zgodnie z art. 97 i 101 stwierdzą, że w odniesieniu do indywidualnej instytucji zachodzi jedna z następujących sytuacji:

a)  instytucja jest narażona na rodzaje ryzyka lub elementy rodzajów ryzyka, które są niepokryte lub są niewystarczająco pokryte wymogami w zakresie funduszy własnych określonymi w częściach trzeciej, czwartej, piątej i siódmej rozporządzenia (UE) nr 575/2013 jak określono w ust. 2;

b)  instytucja nie spełnia wymogów określonych w art. 73 i 74 niniejszej dyrektywy lub w art. 393 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i zastosowanie wyłącznie innych środków administracyjnych lub nadzorczych mogłoby nie wystarczać do poprawy zasad, procedur, mechanizmów i strategii w stosownym terminie;

c)  korekty wyceny, o których mowa w art. 98 ust. 4, uznaje się za niewystarczające, by umożliwić instytucji, w normalnych warunkach rynkowych, sprzedanie lub zabezpieczenie w krótkim czasie swoich pozycji bez ponoszenia znaczących strat;

d)  z ocena dokonanej zgodnie z art. 101 ust. 4 wynika, że brak zgodności z wymogami dotyczącymi stosowania metody wymagającej uprzedniego pozwolenia prawdopodobnie doprowadzi do niedostatecznych wymogów w zakresie funduszy własnych;

e)  instytucja wielokrotnie nie jest w stanie osiągnąć lub utrzymać odpowiedniego poziomu dodatkowych funduszy własnych określonego w art. 104b ust. 1.

ea)  inne, specyficzne dla instytucji sytuacje uznane przez właściwy organ za powód do istotnych obaw w zakresie nadzoru.

Właściwe organy nakładają wymogi w zakresie dodatkowych funduszy własnych, o których mowa w art. 104 ust. 1 lit. a), po to, by pokryć ryzyko ponoszone przez poszczególne instytucje na skutek ich działalności, w tym ryzyko odzwierciedlające wpływ niektórych modeli działalności lub sytuacji na rynku na profil ryzyka indywidualnej instytucji.

2.  Do celów ust. 1 lit. a) ryzyko lub elementy ryzyka są uznawane za nieobjęte lub niewystarczająco pokryte wymogami w zakresie funduszy własnych określonymi w częściach trzeciej, czwartej, piątej i siódmej rozporządzenia (UE) nr 575/2013 wtedy, gdy kwota, rodzaj i struktura kapitału uznawane za odpowiednie przez właściwy organ, z uwzględnieniem nadzorczego przeglądu oceny dokonanej przez instytucje zgodnie z art. 73 akapit pierwszy, są wyższe niż wymogi w zakresie funduszy własnych danej instytucji określone w częściach trzeciej, czwartej, piątej i siódmej rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

Do celów akapitu pierwszego kapitał uznawany za odpowiedni pokrywa wszystkie istotne rodzaje ryzyka lub elementy takich rodzajów ryzyka, które nie są objęte wymogiem w zakresie funduszy własnych lub są nim niedostatecznie objęte. Może to obejmować rodzaje ryzyka lub elementy rodzajów ryzyka, które są wyraźnie wyłączone z wymogów w zakresie funduszy własnych określonych w częściach trzeciej, czwartej, piątej i siódmej rozporządzenia (UE) nr 575/2013. Może to obejmować:

a)  istotne rodzaje ryzyka specyficzne dla instytucji lub elementy takich rodzajów ryzyka, które są wyraźnie wyłączone z wymogów w zakresie funduszy własnych określonych w częściach trzeciej, czwartej, piątej i siódmej rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

b)  istotne rodzaje ryzyka specyficzne dla instytucji lub elementy takich rodzajów ryzyka, które pomimo spełnienia zastosowanych wymogów określonych w częściach trzeciej, czwartej, piątej i siódmej rozporządzenia (UE) nr 575/2013 potencjalnie zostały zaniżone;

Właściwe organy oceniają rodzaje ryzyka, na które narażona jest instytucja, biorąc pod uwagę specyficzny profil ryzyka każdej instytucji. Rodzaje ryzyka lub elementy rodzajów ryzyka, o których mowa w ust. 1 lit. a), nie obejmują rodzajów ryzyka, w odniesieniu do których niniejsza dyrektywa lub rozporządzenie (UE) nr 575/2013 przewidują przejściowy sposób traktowania, lub rodzaje ryzyka, które są objęte przepisami przejściowymi.

Ryzyko stopy procentowej wynikające z pozycji w ramach portfela niehandlowego można uznać za istotne w przypadku opisanym w art. 98 ust. 5, o ile w ramach procesu przeglądu i oceny nadzorczej właściwy organ dojdzie do wniosku, że instytucja nie jest nadmiernie narażona na ryzyko stopy procentowej wynikające z działalności w ramach portfela niehandlowego oraz że zarządzanie przez daną instytucję ryzykiem stopy procentowej wynikającym z działalności w ramach portfela niehandlowego jest odpowiednie.

3.  Właściwe organy określają poziom dodatkowych funduszy własnych wymaganych na podstawie art. 104 ust. 1 lit. a) jako różnicę między kapitałem uznawanym za odpowiedni zgodnie z ust. 2 i wymogami w zakresie funduszy własnych określonymi w częściach trzeciej, czwartej, piątej i siódmej rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

4.  Właściwe organy nakłada na instytucje wymóg w zakresie dodatkowych funduszy własnych, o którym mowa w art. 104 ust. 1 lit. a), za pomocą ▌ funduszy własnych podlegających następującym warunkom:

a)  ▌trzy czwarte wymogu w zakresie dodatkowych funduszy własnych spełnia się za pomocą kapitału Tier I;

b)  ▌ trzy czwarte kapitału Tier I musi składać się z kapitału podstawowego Tier I.

W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego właściwy organ może zażądać od instytucji, by spełniła wymóg w zakresie dodatkowych funduszy własnych za pomocą większej części kapitału Tier I lub kapitału podstawowego Tier I, w przypadku gdy jest to konieczne i z uwzględnieniem specyficznej sytuacji danej instytucji.

Fundusze własne wykorzystywane do spełnienia wymogu w zakresie dodatkowych funduszy własnych, o którym mowa w art. 104 ust. 1 lit. a), nie są wykorzystywane do spełnienia jakiegokolwiek z wymogów w zakresie funduszy własnych określonych w lit. a), b) i c) i w art. 92 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 lub wymogu połączonego bufora zdefiniowanego w art. 128 pkt 6 niniejszej dyrektywy ani dostosowania się do wytycznych dotyczących dodatkowych funduszy własnych, o których mowa w art. 104b.

W drodze odstępstwa od akapitu trzeciego fundusze własne wykorzystywane do spełnienia wymogu w zakresie dodatkowych funduszy własnych, o którym mowa w art. 104 ust. 1 lit. a), nałożonego przez właściwe organy w celu pokrycia rodzajów ryzyka lub elementów rodzajów ryzyka w niewystarczający sposób uwzględnionych w art. 92 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, mogą być wykorzystane do spełnienia wymogu połączonego bufora, o którym mowa w art. 128 pkt 6 niniejszej dyrektywy.

5.  Właściwy organ ▌uzasadnia na piśmie wobec każdej instytucji decyzję o nałożeniu wymogu w zakresie dodatkowych funduszy własnych na podstawie art. 104 ust. 1 lit. a), co najmniej jasno przedstawiając pełną ocenę elementów, o których mowa w ust. 1–4. W przypadku określonym w ust. 1 lit. d) obejmuje to podanie konkretnych powodów, dla których wydanie wytycznych dotyczących kapitału uznaje się już za niewystarczające.

Artykuł 104bWytyczne dotyczące dodatkowych funduszy własnych

1.  Zgodnie ze strategiami i procedurami, o których mowa w art. 73, i po konsultacji z właściwym organem instytucje określają odpowiedni poziom funduszy własnych, który zadowala właściwy organ i który jest wystarczająco wyższy od wymogów określonych w częściach trzeciej, czwartej, piątej i siódmej rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i w niniejszej dyrektywie, w tym wymogów w zakresie dodatkowych funduszy własnych nałożonych przez właściwe organy zgodnie z art. 104 ust. 1 lit. a), także by zapewnić, aby fundusze własne instytucji mogły pokryć potencjalne straty zidentyfikowane w ramach nadzorczego testu warunków skrajnych, o którym mowa w art. 100, bez naruszania:

a)   minimalnego poziomu stałego funduszy własnych określonego przez właściwe organy, jeżeli właściwe organy mogą uwzględnić wiarygodne działania w zakresie zarządzania oraz dynamiczne korekty w bilansach, jakie mogą nastąpić w okresie objętym prognozami; lub

b)  ▌wymogów dotyczących funduszy własnych określonych w częściach trzeciej, czwartej, piątej i siódmej rozporządzenia (UE) nr 575/2013 oraz wymogów dotyczących dodatkowych funduszy własnych nałożonych przez właściwe organy zgodnie z art. 104 ust. 1 lit. a), przy uwzględnieniu przez właściwe organy wiarygodnych działań w zakresie zarządzania oraz dynamicznych korekt w bilansach, które mogą nastąpić w okresie objętym prognozami.

2.  Właściwe organy regularnie dokonują przeglądu poziomu funduszy własnych określonego przez każdą instytucję zgodnie z ust. 1, uwzględniając wynik przeglądów i ocen dokonanych zgodnie z art. 97 i 101, w tym wyniki testów warunków skrajnych, o których mowa w art. 100.

3.  Właściwe organy informują instytucje o wyniku przeglądu, o którym mowa w ust. 2, oraz wytyczne nadzorcze dotyczące funduszy własnych, ustanowione zgodnie z ust. 1.

4a.  Fundusze własne wykorzystywane do osiągnięcia poziomu dodatkowych funduszy własnych, o którym mowa w ust. 1, nie mogą być wykorzystywane do spełnienia jakiegokolwiek z wymogów w zakresie funduszy własnych określonych w art. 92 ust. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, wymogu określonego w art. 104a niniejszej dyrektywy lub wymogu połączonego bufora zdefiniowanego w art. 128 pkt 6 niniejszej dyrektywy.

5.  Instytucja, która nie spełnia oczekiwań określonych w ust. 3, nie podlega ograniczeniom, o których mowa w art. 141.

5a.  W ciągu 3 lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy EUNB przeprowadzi przegląd i sporządzi sprawozdanie na temat stosowania niniejszego artykułu, w tym jego ust. 1 lit. a) i b). Na podstawie tego sprawozdania Komisja przedstawi, w stosownym przypadku, wniosek ustawodawczy Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Artykuł 104cWspółpraca z organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji

1.  Właściwe organy konsultują się z organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przed określeniem każdego wymogu w zakresie dodatkowych funduszy własnych, o którym mowa w art. 104 ust. 1 lit. a), oraz przed poinformowaniem instytucji o ewentualnych oczekiwaniach odnośnie do korekty poziomu funduszy własnych zgodnie z art. 104b. W tym celu właściwe organy przekazują organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wszystkie dostępne informacje.

2.  Właściwe organy informują odpowiednie organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji o wymogu w zakresie dodatkowych funduszy własnych nałożonym na instytucje zgodnie z art. 104 ust. 1 lit. a) oraz o wszelkich oczekiwaniach odnośnie do korekty poziomu funduszy własnych, o których instytucje poinformowano zgodnie z art. 104b.”;

23)  w art. 105 skreśla się lit. d);

24)  w art. 108 uchyla się ustęp 3;

25)  art. 109 ust. 2 i 3 otrzymuje brzmienie:

„2. Właściwe organy wymagają od jednostek dominujących i jednostek zależnych objętych niniejszą dyrektywą spełnienia wymogów określonych w sekcji II niniejszego rozdziału na zasadzie skonsolidowanej lub subskonsolidowanej, aby zapewnić spójność i należyte dostosowanie zasad, procedur i mechanizmów wymaganych na mocy sekcji II niniejszego rozdziału oraz aby umożliwić przedstawienie wszelkich danych i informacji istotnych z punktu widzenia nadzoru. Właściwe organy zapewniają w szczególności, by jednostki dominujące i jednostki zależne objęte niniejszą dyrektywą wdrażały te zasady, procedury i mechanizmy w swoich jednostkach zależnych nieobjętych niniejszą dyrektywą, w tym w jednostkach zależnych mających siedzibę w centrach finansowych offshore. Te zasady, procedury i mechanizmy muszą być również spójne i należycie dostosowane, a te jednostki zależne muszą być również w stanie przedstawić wszelkie dane i informacje istotne z punktu widzenia nadzoru. Jednostki zależne, które same nie podlegają niniejszej dyrektywie, spełniają wymogi specyficzne dla danego sektora na poziomie jednostkowym.

3. Wymogi wynikające z sekcji II niniejszego rozdziału dotyczące jednostek zależnych, które nie są objęte niniejszą dyrektywą, nie mają zastosowania, jeżeli unijna instytucja dominująca może wykazać wobec właściwych organów, że stosowanie przepisów zawartych w sekcji II jest niezgodne z prawem na mocy przepisów państwa trzeciego, w którym dana jednostka zależna posiada swoją siedzibę;

3a. Do celów ust. 2 EUNB w porozumieniu z ESMA opracowuje projekty standardów regulacyjnych w odniesieniu do praktycznych aspektów stosowania zasad dotyczących wynagrodzeń na mocy niniejszej dyrektywy w odniesieniu do jednostek zależnych, które same nie podlegają niniejszej dyrektywie.

Uwzględniając wielkość instytucji, organizację wewnętrzną oraz charakter, zakres i złożoność ich działalności, a także fakt, że w przypadku gdy szczególne wymogi niniejszej dyrektywy mogą być sprzeczne z wymogami sektorowymi, pierwszeństwo ma prawodawstwo sektorowe, te projekty standardów regulacyjnych określają kryteria jakościowe i odpowiednie kryteria ilościowe w celu określenia kategorii podmiotów podejmujących ryzyko w ramach grupy oraz kategorii instrumentów odzwierciedlających profil ryzyka grupy.

W tym kontekście EUNB ocenia w porozumieniu z ESMA, i w razie potrzeby zmienia, obowiązujące regulacyjne standardy techniczne dotyczące kryteriów ustalania kategorii pracowników, których działalność zawodowa ma istotny wpływ na profil ryzyka danej instytucji zgodnie z art. 92 ust. 2 niniejszej dyrektywy

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w niniejszym ustępie, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

26)  art. 113 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 113Wspólne decyzje na temat wymogów ostrożnościowych dostosowanych do konkretnych instytucji

1.  Organ sprawujący nadzór skonsolidowany i właściwe organy odpowiedzialne za nadzór nad jednostkami zależnymi unijnej instytucji dominującej lub unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej lub unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej w państwie członkowskim podejmują wszelkie starania, aby wypracować wspólną decyzję:

a)  o zastosowaniu art. 73 i 97 w celu określenia adekwatności skonsolidowanego poziomu funduszy własnych grupy instytucji w odniesieniu do jej sytuacji finansowej i profilu ryzyka oraz poziomu funduszy własnych wymaganego do stosowania art. 104 ust. 1 lit. a) w stosunku do każdego podmiotu w ramach grupy instytucji oraz na zasadzie skonsolidowanej;

b)  w sprawie środków dotyczących wszelkich ważnych kwestii i istotnych ustaleń związanych z nadzorem nad płynnością, w tym związanych z prawidłowością organizacji i traktowania ryzyka zgodnie z wymogami art. 86 i związanych z potrzebą określenia dostosowanych do instytucji wymogów dotyczących płynności, zgodnie z art. 105 niniejszej dyrektywy;

1a.  Organ sprawujący nadzór skonsolidowany informuje właściwe organy odpowiedzialne w danym państwie członkowskim za nadzór nad jednostkami zależnymi unijnej instytucji dominującej, unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej lub unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej o wszelkich oczekiwaniach co do korekt skonsolidowanego poziomu funduszy własnych zgodnie z art. 104b ust. 3.

2.  Wspólne decyzje, o których mowa w ust. 1, są podejmowane:

a)  do celów ust. 1 lit. a) – w terminie czterech miesięcy po przedłożeniu przez organ sprawujący nadzór skonsolidowany sprawozdania zawierającego ocenę ryzyka grupy instytucji zgodnie z art. 104a pozostałym odpowiednim właściwym organom;

b)  do celów ust. 1 lit. b) – w terminie czterech miesięcy po przedłożeniu przez organ sprawujący nadzór skonsolidowany sprawozdania zawierającego ocenę profilu ryzyka płynności grupy instytucji zgodnie z art. 86 i 105;

c)  do celów ust. 1 lit. c) – w terminie czterech miesięcy po przedłożeniu przez organ sprawujący nadzór skonsolidowany sprawozdania zawierającego ocenę ryzyka grupy instytucji zgodnie z art. 104b.

We wspólnych decyzjach należycie uwzględnia się ponadto ocenę ryzyka jednostek zależnych przeprowadzoną przez odpowiednie właściwe organy zgodnie z art. 73, 97, 104a i 104b.

Wspólne decyzje, o których mowa w ust. 1 lit. a) i b), przedstawiane są w dokumencie zawierającym treść decyzji wraz z jej pełnym uzasadnieniem, który jest przekazywany unijnej instytucji dominującej przez organ sprawujący nadzór skonsolidowany. W przypadku braku porozumienia organ sprawujący nadzór skonsolidowany, na wniosek dowolnego z pozostałych zainteresowanych właściwych organów, konsultuje się z EUNB. Organ sprawujący nadzór skonsolidowany może skonsultować się z EUNB z własnej inicjatywy.

3.  W przypadku gdy właściwe organy nie podejmą takiej wspólnej decyzji w terminach, o których mowa w ust. 2, decyzję o zastosowaniu art. 73, 86 i 97, art. 104 ust. 1 lit. a), art. 104b i art. 105 podejmuje na zasadzie skonsolidowanej organ sprawujący nadzór skonsolidowany po należytym uwzględnieniu oceny ryzyka jednostek zależnych przeprowadzonej przez odpowiednie właściwe organy. Jeżeli przed upływem terminów, o których mowa w ust. 2, którykolwiek z zainteresowanych właściwych organów skieruje sprawę do EUNB zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, organ sprawujący nadzór skonsolidowany odracza podjęcie decyzji w oczekiwaniu na decyzję, którą EUNB może podjąć zgodnie z art. 19 ust. 3 tego rozporządzenia, oraz podejmuje decyzję zgodną z decyzją EUNB. Terminy, o których mowa w ust. 2, uznaje się za terminy zakończenia postępowania pojednawczego w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 1093/2010. EUNB podejmuje decyzję w terminie jednego miesiąca. Sprawy nie kieruje się do EUNB po upływie czteromiesięcznego terminu lub też po podjęciu wspólnej decyzji.

Decyzję o zastosowaniu art. 73, 86 i 97, art. 104 ust. 1 lit. a), art. 104b i art. 105 podejmują zainteresowane właściwe organy odpowiedzialne za nadzór nad jednostkami zależnymi unijnej dominującej instytucji kredytowej lub unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej lub unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, na zasadzie indywidualnej lub subskonsolidowanej, po należytym uwzględnieniu opinii i zastrzeżeń wyrażonych przez organ sprawujący nadzór skonsolidowany. Jeżeli przed upływem terminów, o których mowa w ust. 2, którykolwiek z zainteresowanych właściwych organów skieruje sprawę do EUNB zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, właściwe organy odraczają podjęcie decyzji w oczekiwaniu na decyzję, którą EUNB podejmuje zgodnie z art. 19 ust. 3 tego rozporządzenia, oraz podejmują decyzję zgodną z decyzją EUNB. Terminy, o których mowa w ust. 2, uznaje się za terminy zakończenia postępowania pojednawczego w rozumieniu tego rozporządzenia. EUNB podejmuje decyzję w terminie jednego miesiąca. Sprawy nie kieruje się do EUNB po upływie czteromiesięcznego terminu lub też po podjęciu wspólnej decyzji.

Decyzje przedstawiane są w dokumencie zawierającym treść decyzji wraz z jej pełnym uzasadnieniem i uwzględniają ocenę ryzyka, opinie i zastrzeżenia pozostałych właściwych organów wyrażone przed upływem terminów, o których mowa w ust. 2. Dokument ten jest przekazywany przez organ sprawujący nadzór skonsolidowany wszystkim zainteresowanym właściwym organom oraz unijnej instytucji dominującej.

W przypadku gdy prowadzono konsultacje z EUNB, wszystkie właściwe organy biorą pod uwagę jego rady i wyjaśniają wszelkie istotne odstępstwa od nich.

4.  Wspólne decyzje, o których mowa w ust. 1, i decyzje, o których mowa w ust. 3, podjęte przez właściwe organy w przypadku braku wspólnej decyzji, są uznawane za rozstrzygające i są stosowane przez właściwe organy w państwach członkowskich, których to dotyczy.

Wspólne decyzje, o których mowa w ust. 1, i każda decyzja podjęta w przypadku braku wspólnej decyzji zgodnie z ust. 3 są aktualizowane corocznie lub, w wyjątkowych przypadkach, wtedy gdy właściwy organ odpowiedzialny za nadzór nad jednostkami zależnymi unijnej instytucji dominującej lub unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej lub unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej zwraca się do organu sprawującego nadzór skonsolidowany z pisemnym i zawierającym pełne uzasadnienie wnioskiem o aktualizację decyzji o zastosowaniu art. 104 ust. 1 lit. a), art. 104b i art. 105. W tym ostatnim przypadku aktualizacja może być dokonana na zasadzie dwustronnej przez organ sprawujący nadzór skonsolidowany oraz właściwy organ składający wniosek.

5.  EUNB opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych w celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania procedury dotyczącej wspólnych decyzji, o której mowa w niniejszym artykule, w odniesieniu do zastosowania art. 73, 86 i 97, art. 104 ust. 1 lit. a), art. 104b i art. 105 w celu ułatwienia podejmowania wspólnych decyzji.

EUNB przedłoży Komisji te projekty wykonawczych standardów technicznych do dnia 1 lipca 2014 r.

Komisja jest uprawniona do przyjmowania wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.”;

27)  w art. 116 akapit pierwszy dodaje się zdanie w brzmieniu:

„Kolegia organów nadzoru ustanawia się również w przypadku, gdy wszystkie jednostki zależne unijnej instytucji dominującej, unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej, lub unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej znajdują się w państwie trzecim.”;

27a)  w art. 117 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„4a. Właściwe organy, jednostki analityki finansowej i organy, którym powierzono publiczne zadanie nadzorowania podmiotów zobowiązanych wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 dyrektywy (UE) 2015/849 pod względem przestrzegania przez nie przepisów niniejszej dyrektywy, ściśle współpracują ze sobą w ramach swoich odpowiednich kompetencji i przekazują sobie wzajemnie odpowiednie do tego celu informacje na mocy niniejszej dyrektywy, rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i dyrektywy (UE) 2015/849.”;

28)  art. 119 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Z zastrzeżeniem art. 21a państwa członkowskie przyjmują wszelkie niezbędne środki w celu objęcia finansowych spółek holdingowych i finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej nadzorem skonsolidowanym.”;

29)  art. 120 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. W przypadku gdy finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej podlega równoważnym przepisom na mocy niniejszej dyrektywy i dyrektywy 2009/138/WE, w szczególności w odniesieniu do nadzoru opartego na ryzyku, organ sprawujący nadzór skonsolidowany może, w porozumieniu z organem sprawującym nadzór nad grupą w sektorze ubezpieczeń, stosować do tej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej jedynie te przepisy dyrektywy, które dotyczą najważniejszego sektora finansowego zgodnie z definicją w art. 3 ust. 2 dyrektywy 2002/87/WE.”;

29a)  w art. 125 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„1a. W przypadku gdy organ sprawujący nadzór skonsolidowany na podstawie art. 111 nad grupą z dominującą finansową spółką holdingową o działalności mieszanej jest innym organem niż koordynator określony zgodnie z art. 10 dyrektywy 2002/87/WE, oba organy współpracują ze sobą do celów stosowania niniejszej dyrektywy i rozporządzenia (UE) 575/2013 na zasadzie skonsolidowanej. W celu ułatwienia i zapewnienia skutecznej współpracy organ sprawujący nadzór skonsolidowany oraz koordynator dysponują pisemnymi uzgodnieniami dotyczącymi koordynacji i współpracy.”;

29b)  w art. 129 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 2 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:

Państwo członkowskie, które postanowi zastosować takie zwolnienie, powiadamia ERRS. ERRS w określonym czasie przekazuje powiadomienie odpowiednio Komisji, EUNB oraz właściwym i wyznaczonym organom zainteresowanych państw członkowskich.”;

b)  ust. 5 otrzymuje brzmienie:

5. Instytucje nie wykorzystują kapitału podstawowego Tier I utrzymywanego w celu spełnienia wymogu określonego w ust. 1 niniejszego artykułu do spełnienia wymogów nałożonych na mocy art. 104, 104a lub wytycznych wydanych na mocy art. 104b.”;

29c)  w art. 130 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 2 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:

Państwo członkowskie, które postanowi zastosować takie zwolnienie, powiadamia ERRS. ERRS w określonym czasie przekazuje powiadomienie odpowiednio Komisji, EUNB oraz właściwym i wyznaczonym organom zainteresowanych państw członkowskich.”;

b)  ust. 5 otrzymuje brzmienie:

Instytucje spełniają wymóg nałożony na mocy ust. 1 za pomocą kapitału podstawowego Tier I, który ma charakter dodatkowy w stosunku do wszelkiego kapitału podstawowego Tier I utrzymywanego w celu spełnienia wymogu w zakresie funduszy własnych nałożonego na mocy art. 92 ust. 1 lit. a)–c) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, wymogu utrzymania bufora zabezpieczającego na mocy art. 129 niniejszej dyrektywy i wszelkich wymogów nałożonych na mocy art. 104a i 104b niniejszej dyrektywy.”;

30)  w art. 131 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Państwa członkowskie wyznaczają organ odpowiedzialny za określanie, na zasadzie skonsolidowanej, globalnych instytucji o znaczeniu systemowym i, na zasadzie indywidualnej, subskonsolidowanej lub skonsolidowanej, stosownie do przypadku, innych instytucji o znaczeniu systemowym, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności na obszarze ich jurysdykcji. Organem tym jest właściwy organ lub wyznaczony organ. Państwa członkowskie mogą wyznaczyć więcej niż jeden organ.

Globalną instytucją o znaczeniu systemowym jest:

a)   grupa, na której czele stoi unijna instytucja dominująca, unijna dominująca finansowa spółka holdingowa lub unijna dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej; lub

b)   instytucja, która nie jest jednostką zależną unijnej instytucji dominującej, unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej lub unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej.

Inną instytucją o znaczeniu systemowym może być albo grupa, na której czele stoi unijna instytucja dominująca, unijna dominująca finansowa spółka holdingowa lub unijna dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej, albo instytucja.”;

b)  ust. 3 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

EUNB, w porozumieniu z ERRS, przygotuje projekt regulacyjnych standardów technicznych dotyczących kryteriów określania warunków stosowania niniejszego ustępu w odniesieniu do oceny innych instytucji o znaczeniu systemowym oraz metodyki ustalania i kalibracji wskaźników bufora. Te regulacyjne standardy techniczne będą uwzględniać międzynarodowe ramy dotyczące krajowych instytucji o znaczeniu systemowym, a także specyfikę unijną i krajową.

EUNB przedstawi Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia 30 czerwca 2020 r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie drugim, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.”;

c)  ust. 5 otrzymuje brzmienie:

5. Właściwy organ lub wyznaczony organ mogą na każdą inną instytucję o znaczeniu systemowym nałożyć, na zasadzie indywidualnej, subskonsolidowanej lub skonsolidowanej, stosownie do przypadku, wymóg utrzymania bufora innej instytucji o znaczeniu systemowym w wysokości do 3% obliczonej łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko, która składa się z kapitału podstawowego Tier I i ma względem niego charakter uzupełniający; w tym kontekście uwzględnia się kryteria określania innych instytucji o znaczeniu systemowym.”;

d)  dodaje się ust. 5a w brzmieniu:

„5a. Właściwy organ lub wyznaczony organ mogą nałożyć na instytucję o znaczeniu systemowym wymóg bufora w wysokości powyżej 3 % obliczonej łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko, co podlega zatwierdzeniu przez Komisję.

W terminie dwóch miesięcy od otrzymania powiadomienia, o którym mowa w ust. 7, ERRS przedstawia Komisji opinię na temat tego, czy bufor innej instytucji o znaczeniu systemowym uznany został za właściwy. EUNB również może przedstawić Komisji swoją opinię na temat bufora zgodnie z art. 34 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

W terminie dwóch miesięcy od otrzymania powiadomienia Komisja, uwzględniając, w stosownych przypadkach, opinie ERRS i EUNB, w sytuacji, gdy jest przekonana, że bufor innej instytucji o znaczeniu systemowym nie pociąga za sobą nieproporcjonalnych niekorzystnych skutków dla całości lub części systemu finansowego innych państw członkowskich lub Unii jako całości, stwarzając przeszkodę dla prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego, przyjmuje akt wykonawczy zezwalający właściwemu organowi lub wyznaczonemu organowi na przyjęcie proponowanego środka.”;

e)  ust. 7 wprowadzenie otrzymuje brzmienie:

7. Przed ustaleniem lub ponownym ustaleniem bufora ryzyka innej instytucji o znaczeniu systemowym właściwy organ lub wyznaczony organ z miesięcznym wyprzedzeniem powiadamia ERRS, o publikacji decyzji, o której mowa w ust. 5. ERRS w określonym terminie przekazuje powiadomienie odpowiednio Komisji, EUNB oraz właściwym i wyznaczonym organom państw członkowskich. Powiadomienie to zawiera szczegółowy opis następujących elementów:”;

f)  ust. 8 otrzymuje brzmienie:

8. Bez uszczerbku dla art. 133 i ust. 5 niniejszego artykułu, w przypadku gdy inna instytucja o znaczeniu systemowym jest jednostką zależną albo globalnej instytucji o znaczeniu systemowym, albo innej instytucji o znaczeniu systemowym, która jest unijną instytucją dominującą i podlega buforowi innej instytucji o znaczeniu systemowym na zasadzie skonsolidowanej, wówczas bufor, który ma zastosowanie na poziomie indywidualnym lub subskonsolidowanym dla tej innej instytucji o znaczeniu systemowym, nie przekracza niższej z następujących wartości:

a) sumy wyższego ze wskaźników: bufora globalnej instytucji o znaczeniu systemowym lub bufora innej instytucji o znaczeniu systemowym mającego zastosowanie do grupy na poziomie skonsolidowanym oraz 1 % łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013; oraz

b) 3 % łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 bądź wskaźnika, jaki Komisja dopuściła do stosowania wobec grupy na poziomie skonsolidowanym.”;

g)  ust. 9 otrzymuje brzmienie:

9. Globalne instytucje o znaczeniu systemowym są podzielone na ▌pięć podkategorii. Najniższa granica i granice pomiędzy poszczególnymi podkategoriami ustalane są za pomocą wyników uzyskiwanych przy zastosowaniu metody określania. Górne wyniki między sąsiednimi podkategoriami są określone jasno i są zgodne z zasadą występowania stałego liniowego wzrostu znaczenia systemowego, w związku z czym między poszczególnymi podkategoriami występuje liniowy wzrost wymogu dotyczącego dodatkowego kapitału podstawowego Tier I, z wyjątkiem najwyższej podkategorii. Do celów niniejszego ustępu znaczenie systemowe jest wpływem, jaki trudności, z którymi borykają się globalne instytucje o znaczeniu systemowym, mogą mieć na globalny rynek finansowy. Najniższej podkategorii przypisuje się bufor globalnej instytucji o znaczeniu systemowym na poziomie 1 % łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, a bufor przypisany każdej podkategorii wzrasta o stopień wynoszący 0,5 % łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 aż do czwartej podkategorii włącznie. Najwyższa podkategoria bufora globalnej instytucji o znaczeniu systemowym podlega buforowi w wysokości 3,5 % łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

W przypadku gdy instytucja zostaje zakwalifikowana do najwyższej podkategorii bufora globalnej instytucji o znaczeniu systemowym, niezwłocznie dodaje się kolejną, nową podkategorię. Bufor przypisany każdej podkategorii wzrasta o stopień wynoszący 1 % łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.”;

h)  ust. 12 otrzymuje brzmienie:

12. Właściwy organ lub wyznaczony organ powiadamiają ERRS o  nazwach globalnych instytucji o znaczeniu systemowym oraz innych instytucji o znaczeniu systemowym, a także o odpowiedniej podkategorii, do której zakwalifikowano poszczególne globalne instytucje o znaczeniu systemowym. ERRS w określonym terminie przekazuje powiadomienia Komisji i EUNB oraz podaje ich nazwy do wiadomości publicznej. Właściwe organy lub wyznaczone organy podają do wiadomości publicznej podkategorię, do której zakwalifikowano każdą z tych globalnych instytucji o znaczeniu systemowym.

Właściwy organ lub wyznaczony organ przeprowadzają co roku przegląd określenia globalnych instytucji o znaczeniu systemowym i innych instytucji o znaczeniu systemowym oraz zakwalifikowanie globalnych instytucji o znaczeniu systemowym do odpowiednich podkategorii, a także przekazują wynik zainteresowanej instytucji o znaczeniu systemowym, ERRS, która w określonym terminie przekazuje wyniki Komisji i EUNB. Właściwy organ lub wyznaczony organ podają zaktualizowany wykaz określonych instytucji o znaczeniu systemowym do wiadomości publicznej i podają do wiadomości publicznej podkategorię, do której zakwalifikowano poszczególne zidentyfikowane globalne instytucje o znaczeniu systemowym.”;

i)  ust. 13 otrzymuje brzmienie:

13. Instytucje o znaczeniu systemowym nie korzystają z kapitału podstawowego Tier I, utrzymywanego w celu spełnienia wymogów na mocy ust. 4 i 5, do spełnienia jakichkolwiek wymogów nałożonych na mocy art. 92 lit. a), b) i c) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i art. 129 i 130 niniejszej dyrektywy ani jakichkolwiek wymogów nałożonych na mocy art. 102 i 104 niniejszej dyrektywy.”;

j)  ust. 14 otrzymuje brzmienie:

14. W przypadku gdy grupa, na zasadzie skonsolidowanej, podlega ▌zarówno buforowi globalnej instytucji o znaczeniu systemowym, jak i buforowi innej instytucji o znaczeniu systemowym, zastosowanie ma wyższy z nich.

W przypadku gdy instytucja, na zasadzie indywidualnej lub subskonsolidowanej, podlega buforowi innej instytucji o znaczeniu systemowym i buforowi ryzyka systemowego zgodnie z art. 133, zastosowanie ma ich suma.

W przypadku gdy grupa, na zasadzie indywidualnej lub subskonsolidowanej, podlega buforowi innej instytucji o znaczeniu systemowym i buforowi ryzyka systemowego zgodnie z art. 133, zastosowanie ma suma następujących składników:

a) wyższego z następujących buforów: bufora globalnej instytucji o znaczeniu systemowym lub bufora innej instytucji o znaczeniu systemowym;

b) bufora ryzyka systemowego zgodnie z art. 133.”;

30a)  w art. 133 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:

1. Każde państwo członkowskie może wprowadzić bufor ryzyka systemowego z kapitału podstawowego Tier I w odniesieniu do sektora finansowego lub co najmniej jednego podzbioru tego sektora, wobec wszystkich ekspozycji lub podzbioru ekspozycji, aby zapobiegać występowaniu ▌ryzyka systemowego lub makroostrożnościowego nieobjętego rozporządzeniem (UE) nr 575/2013 ani art. 131 niniejszej dyrektywy, rozumianego jako ryzyko zakłócenia w systemie finansowym, które może mieć poważne negatywne skutki dla systemu finansowego i gospodarki realnej w danym państwie członkowskim, i ograniczać skutki takiego ryzyka.”;

b)  ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie:

3. Na użytek ust. 1 instytucje mogą być zobowiązane do utrzymywania, oprócz kapitału podstawowego Tier I utrzymywanego w celu spełnienia wymogów w zakresie funduszy własnych nałożonych w art. 92 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, bufora ryzyka systemowego kapitału podstawowego Tier I ▌w oparciu o kwoty ekspozycji, wobec których zastosowanie ma bufor ryzyka systemowego zgodnie z ust. 8 niniejszego artykułu, na zasadzie indywidualnej, skonsolidowanej lub subskonsolidowanej, stosownie do przypadku, zgodnie z częścią pierwszą tytuł II tego rozporządzenia.

Wskaźnik łącznego bufora ryzyka systemowego instytucji oblicza się jako sumę kwot określonych w lit. a) i b) podzieloną przez kwotę określoną w lit. c) i wyrażoną jako odsetek:

a) dowolnego bufora ryzyka systemowego mającego zastosowanie do wszystkich ekspozycji dla wszystkich instytucji lub, w stosownych przypadkach, do wszystkich ekspozycji dla podzbioru instytucji;

b) dowolnego bufora ryzyka systemowego mającego zastosowanie do ekspozycji dla poszczególnych sektorów lub podsektorów; oraz

c) łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

Odpowiedni właściwy lub wyznaczony organ może wymagać od instytucji utrzymywania bufora ryzyka systemowego na poziomie ▌indywidualnym, skonsolidowanym lub subskonsolidowanym. Bufor ryzyka systemowego stosuje się do rodzajów ryzyka nieobjętych buforem globalnej instytucji o znaczeniu systemowym ani buforem innej instytucji o znaczeniu systemowym zgodnie z art. 131.

4. Instytucje nie mogą korzystać z kapitału podstawowego Tier I, utrzymywanego w celu spełnienia wymogu na mocy ust. 3, do celów spełnienia jakichkolwiek wymogów nałożonych na mocy art. 92 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i art. 129, 130 i 131 niniejszej dyrektywy ani jakichkolwiek wymogów nałożonych na mocy art. 102, 104, 104a oraz wytycznych wydanych na mocy art. 104b niniejszej dyrektywy.”;

c)  ust. 6 otrzymuje brzmienie:

6. W przypadku gdy ▌instytucja jest częścią grupy lub podgrupy, do której należy globalna instytucja o znaczeniu systemowym lub inna instytucja o znaczeniu systemowym, instytucji tej nie uznaje się za podlegającą, na zasadzie indywidualnej, wymogowi połączonego bufora, który jest niższy od sumy bufora zabezpieczającego, bufora antycyklicznego oraz sumy bufora innej instytucji o znaczeniu systemowym i bufora ryzyka systemowego mającego do niej zastosowanie na zasadzie indywidualnej.”;

d)  ust. 9 otrzymuje brzmienie:

9.  Bufora ryzyka systemowego ma zastosowanie do wszystkich instytucji lub co najmniej jednego ich podzbioru, dla których to instytucji zgodnie z niniejszą dyrektywą właściwe są organy danego państwa członkowskiego, i jest on ustalany stopniowo lub w trybie przyspieszonym ▌. Istnieje możliwość wprowadzenia różnych wymogów dla różnych podzbiorów poszczególnych sektorów, ekspozycji sektorowych lub, w stosownych przypadkach, podzbiorów ekspozycji sektorowych. Bufor ryzyka systemowego nie pokrywa rodzajów ryzyka objętych ramami określonymi w art. 131.”;

e)  w ust. 11 wprowadza się następujące zmiany:

(i)  wprowadzenie otrzymuje brzmienie:

11. Przed ustaleniem lub ponownym ustaleniem wskaźnika bufora ryzyka systemowego w wysokości do 3 % właściwy organ lub wyznaczony organ powiadamiają z miesięcznym wyprzedzeniem ▌ERSS ▌o publikacji decyzji, o której mowa w ust. 16. ERRS w określonym terminie przekazuje powiadomienie Komisji, EUNB oraz właściwym i wyznaczonym organom zainteresowanych państw członkowskich. Jeśli bufor ma zastosowanie do ekspozycji w państwach trzecich, właściwy organ lub wyznaczony organ również powiadamiają ERRS. ERRS przekazuje powiadomienie organom nadzoru tych państw trzecich. Powiadomienie to zawiera szczegółowy opis następujących elementów:”;

(ii)  skreśla się lit. e);

f)  w ust. 12 wprowadza się następujące zmiany:

(i)  wprowadzenie otrzymuje brzmienie:

12. Przed ustaleniem lub ponownym ustaleniem wskaźnika bufora ryzyka systemowego na poziomie przekraczającym 3 %, właściwy organ lub wyznaczony organ powiadamiają ERRS. ERRS w określonym terminie przekazuje powiadomienie Komisji, EUNB oraz właściwym i wyznaczonym organom zainteresowanych państw członkowskich. Jeśli bufor ma zastosowanie do ekspozycji w państwach trzecich, właściwy organ lub wyznaczony organ również powiadamiają ERRS. ERRS przekazuje powiadomienie organom nadzoru tych państw trzecich. Powiadomienie to zawiera szczegółowy opis następujących elementów:”;

(ii)  skreśla się lit. e);

g)  ust. 14 otrzymuje brzmienie:

14. ▌W przypadku gdy jeden podzbiór sektora finansowego obejmuje jednostkę zależną jednostki dominującej, która ma siedzibę w innym państwie członkowskim, właściwy organ lub wyznaczony organ powiadamiają organy tego państwa członkowskiego, Komisję i ERRS. W terminie 30 dni roboczych od dokonania powiadomienia Komisja i ERRS wydają zalecenie dotyczące środków podejmowanych zgodnie z niniejszym ustępem. W przypadku gdy organy nie mogą dojść do porozumienia, a także w przypadku negatywnego zalecenia zarówno Komisji, jak i ERRS, właściwy organ lub wyznaczony organ może skierować sprawę do EUNB zwrócić się do niego o pomoc zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010. Decyzję o ustaleniu bufora w odniesieniu do tych ekspozycji zawiesza się do czasu podjęcia decyzji przez EUNB.”;

h)  ust. 15 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

15. W terminie 30 dni roboczych od powiadomienia, o którym mowa w ust. 12, ERRS przekazuje Komisji opinię na temat tego, czy bufor ryzyka systemowego uznany został za właściwy. EUNB również może przedstawić Komisji swoją opinię na temat bufora zgodnie z art. 34 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.”;

i)  w ust. 16 akapit pierwszy wprowadza się następujące zmiany:

(i) lit. a) otrzymuje brzmienie:

a) wskaźnik lub wskaźniki bufora ryzyka systemowego;”;

(ii) dodaje się literę w brzmieniu:

„ba) ekspozycje, do których ma zastosowanie wskaźnik bufora ryzyka systemowego;”;

30b)  art. 134 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

2. Jeśli państwa członkowskie uznają wskaźnik bufora ryzyka systemowego dla instytucji działających na podstawie zezwolenia udzielonego w danym państwie, państwa te powiadamiają ERRS. ERRS w określonym terminie przekazuje powiadomienie Komisji, EUNB oraz państwu członkowskiemu, które ustaliło ten wskaźnik bufora ryzyka systemowego.”;

30c)  w art. 136 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 3 wprowadzenie otrzymuje brzmienie:

3. Każdy wyznaczony organ co kwartał dokonuje oceny intensywności ryzyka cyklicznego, makroostrożnościowego lub systemowego, a w przypadku zmian ustala lub dostosowuje właściwy wskaźnik bufora antycyklicznego dla swojego państwa członkowskiego; każdy wyznaczony organ uwzględnia przy tym:”;

b)  ust. 7 otrzymuje brzmienie:

7.  Każdy wyznaczony organ co kwartał ogłasza mający zastosowanie wskaźnik bufora antycyklicznego w drodze publikacji na swojej stronie internetowej. Ogłoszenie takie zawiera co najmniej następujące informacje:

a)  mający zastosowanie wskaźnik bufora antycyklicznego;

b)  odpowiedni wskaźnik kredytów do PKB i jego odchylenie od długoterminowej tendencji;

c)  wartość odniesienia dotyczącą bufora obliczoną zgodnie z ust. 2;

d)  uzasadnienie takiego wskaźnika bufora;

e)  w przypadku podwyższenia wskaźnika bufora – datę, od której instytucje muszą stosować podwyższony wskaźnik bufora do celów obliczania ich specyficznego dla instytucji bufora antycyklicznego;

f)  w przypadku gdy data, o której mowa w lit. e), przypada na mniej niż 12 miesięcy od daty ogłoszenia zgodnie z niniejszym ustępem – odniesienie do wyjątkowych okoliczności uzasadniających taki krótszy termin rozpoczęcia stosowania;

g)  w przypadku obniżenia wskaźnika bufora – zakładany okres, podczas którego nie przewiduje się podwyższania wskaźnika bufora, wraz z uzasadnieniem tego okresu.

Wyznaczone organy co kwartał powiadamiają ERRS o mającym zastosowanie wskaźniku bufora antycyklicznego oraz przekazują jej informacje określone w lit. a)–g). ERRS publikuje na swojej stronie internetowej wszystkie wskaźniki bufora, o których została powiadomiona, i związane z nimi informacje.

Wyznaczone organy uczestniczących państw członkowskich, określone w rozporządzeniu Rady (UE) nr 1024/2013, co kwartał powiadamiają także EBC o mającym zastosowanie wskaźniku bufora antycyklicznego oraz przekazują mu informacje wyszczególnione w lit. a)–g).”;

31)  art. 141 ust. 1–6 otrzymują brzmienie:

1. Bez uszczerbku dla wszelkich środków na mocy art. 104 niniejszej dyrektywy oraz rozdziału II i III dyrektywy 2014/59/UE właściwe organy zakazują wszelkim instytucjom, które spełniają wymóg połączonego bufora, dokonywania wypłaty zysków związanej z kapitałem podstawowym Tier I lub dokonywania płatności z tytułu instrumentów dodatkowych Tier 1 w zakresie, w jakim obniżyłoby to jej kapitał podstawowy Tier I do poziomu, przy którym wymóg połączonego bufora nie byłby już spełniany.

2. Bez uszczerbku dla wszelkich środków na mocy art. 104 niniejszej dyrektywy oraz rozdziału II i III dyrektywy 2014/59/UE wyznaczone organy zobowiązują instytucje, które nie spełniają wymogu połączonego bufora, do obliczania maksymalnej kwoty podlegającej wypłacie („MDA”) zgodnie z ust. 4 i do powiadamiania właściwego organu o tej MDA.

W przypadku gdy zastosowanie ma akapit pierwszy, właściwe organy zakazują wszelkim takim instytucjom podejmowania jakiegokolwiek z następujących działań przed obliczeniem przez daną instytucję MDA:

a)  dokonanie wypłaty zysków związanej z kapitałem podstawowym Tier I;

b)  podjęcie zobowiązania do wypłaty zmiennych składników wynagrodzenia lub uznaniowych świadczeń emerytalnych bądź wypłata zmiennych składników wynagrodzenia, jeżeli zobowiązanie do wypłaty zostało podjęte w czasie, gdy instytucja nie spełniała wymogu połączonego bufora;

c)  dokonanie płatności z tytułu instrumentów dodatkowych w Tier I.

3. Właściwe organy zakazują wszelkim instytucjom, które nie spełniają lub nie przekraczają swojego wymogu połączonego bufora, dokonywania wypłaty zysków w wysokości przekraczającej MDA obliczoną zgodnie z ust. 4 w formie jakiegokolwiek działania, o którym mowa w ust. 2 akapit drugi lit. a), b) i c). ▌

4. Właściwe organy zobowiązują instytucje do obliczania MDA jako iloczynu sumy obliczonej zgodnie z ust. 5 i współczynnika określonego zgodnie z ust. 6. Od MDA odejmuje się kwoty wynikające z wszelkich działań, o których mowa w ust. 2 akapit drugi lit. a), b) lub c).

5. Suma, która ma zostać pomnożona zgodnie z ust. 4, składa się z:

a)  zysków z bieżącego okresu niewłączonych do kapitału podstawowego Tier I zgodnie z art. 26 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, pomniejszonych o każdą kwotę wypłaconą w następstwie dowolnego z działań, o których mowa w ust. 2 akapit drugi lit. a), b) lub c) niniejszego artykułu;

powiększonych o

b)  zyski roczne niewłączone do kapitału podstawowego Tier I zgodnie z art. 26 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, pomniejszone o każdą kwotę wypłaconą w następstwie dowolnego z działań, o których mowa w ust. 2 akapit drugi lit. a), b) lub c) niniejszego artykułu;

c)  zatrzymane dochody, zyski z bieżącego okresu i zyski roczne włączone do kapitału podstawowego Tier I w zakresie, w jakim są one generowane w sposób powtarzalny i pod warunkiem, że:

(i) wypłaty zostaną ograniczone do kwoty, która nie powoduje zmniejszenia kapitału podstawowego Tier I instytucji do niższego kwartylu wymogu połączonego bufora;

(ii) instytucja wykaże zgodnie z wymogami właściwego organu, że jest w stanie wygenerować takie zyski w ciągu 12 miesięcy od naruszenia; oraz

(iii) właściwy organ zatwierdzi plan ochrony kapitału, o którym mowa w art. 142;

pomniejszonych o

d)  kwoty, które byłyby należne jako podatek, gdyby pozycje określone w lit. a) oraz b) niniejszego ustępu zostały zatrzymane.

6. Współczynnik ustala się w następujący sposób:

a)  w przypadku gdy kapitał podstawowy Tier I utrzymywany przez instytucję, który nie jest wykorzystywany do spełnienia dowolnego z wymogów w zakresie funduszy własnych na mocy art. 92 ust. 1 lit. a), b) i c) i art. 92a rozporządzenia (UE) nr 575/2013, art. 45c i 45d dyrektywy 2014/59/UE i art. 104 ust. 1 lit. a) niniejszej dyrektywy, wyrażony jako odsetek łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, znajduje się w pierwszym (tzn. najniższym) kwartylu wymogu połączonego bufora, współczynnik ten wynosi 0;

b)  w przypadku gdy kapitał podstawowy Tier I utrzymywany przez instytucję, który nie jest wykorzystywany do spełnienia dowolnego z wymogów w zakresie funduszy własnych na mocy art. 92 ust. 1 lit. a), b) i c) i art. 92a rozporządzenia (UE) nr 575/2013, art. 45c i 45d dyrektywy 2014/59/UE i art. 104 ust. 1 lit. a) niniejszej dyrektywy, wyrażony jako odsetek łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, znajduje się w drugim kwartylu wymogu połączonego bufora, współczynnik ten wynosi 0,2;

c)  w przypadku gdy kapitał podstawowy Tier I utrzymywany przez instytucję, który nie jest wykorzystywany do spełnienia wymogów w zakresie funduszy własnych na mocy art. 92 ust. 1 lit. a), b) i c) i art. 92a rozporządzenia (UE) nr 575/2013, art. 45c i 45d dyrektywy 2014/59/UE i art. 104 ust. 1 lit. a) niniejszej dyrektywy, wyrażony jako odsetek łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, znajduje się w trzecim kwartylu wymogu połączonego bufora, współczynnik ten wynosi 0,4;

d)  w przypadku gdy kapitał podstawowy Tier I utrzymywany przez instytucję, który nie jest wykorzystywany do spełnienia wymogów w zakresie funduszy własnych na mocy art. 92 ust. 1 lit. a), b) i c) i art. 92a rozporządzenia (UE) nr 575/2013, art. 45c i 45d dyrektywy 2014/59/UE i art. 104 ust. 1 lit. a) niniejszej dyrektywy, wyrażony jako odsetek łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, znajduje się w czwartym (tzn. najwyższym) kwartylu wymogu połączonego bufora, współczynnik ten wynosi 0,6;

Dolne i górne kresy poszczególnych kwartyli wymogu połączonego bufora oblicza się w następujący sposób:

 

 

«Qn» oznacza numer porządkowy danego kwartyla.”;

32)  dodaje się art. 141a w brzmieniu:

„Artykuł 141aNiespełnianie wymogu połączonego bufora

1.  Uznaje się, że instytucja nie spełnia wymogu połączonego bufora do celów art. 141, jeżeli nie posiada funduszy własnych i kwalifikujących się zobowiązań w kwocie i o jakości, które są wymagane do jednoczesnego spełniania wymogu zdefiniowanego w art. 128 pkt 6 i każdego z następujących wymogów określonych w:

a)  art. 92 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i wymogu w art. 104 ust. 1 lit. a) niniejszej dyrektywy;

b)  art. 92 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i wymogu w art. 104 ust. 1 lit. a) niniejszej dyrektywy;

c)  art. 92 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i wymogu w art. 104 ust. 1 lit. a) niniejszej dyrektywy;

ca)  art. 92 ust. 1 lit. d i da) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, jeśli dotyczy, i wymogu w art. 104a niniejszej dyrektywy;

d)  art. 92a rozporządzenia (UE) nr 575/2013 oraz w art. 45c i 45d dyrektywy 2014/59/UE.

Fundusze własne utrzymywane w celu spełnienia wymogu przewidzianego w art. 128 ust. 6 nie mogą być wykorzystywane do jednoczesnego spełnienia wymogów określonych w art. 45c, 45d i 45e dyrektywy 2014/59/UE.

2.  W drodze odstępstwa od ust. 1 nie uznaje się, że instytucja nie spełnia wymogu połączonego bufora do celów art. 141, jeżeli spełnione są wszystkie następujące warunki:

a)  instytucja spełnia wymóg połączonego bufora zdefiniowany w art. 128 pkt 6, rozpatrywany wspólnie z każdym z wymogów, o których mowa w ust. 1 lit. a), b) i c);

b)  niespełnianie wymogu zdefiniowanego w art. 128 ust. 6, rozpatrywanego wspólnie z wymogiem, o którym mowa w ust. 1 lit. d), wynika wyłącznie z niezdolności emisji lub zastąpienia przez instytucję zobowiązań, które nie spełniają lub już nie spełniają kryteriów dotyczących kwalifikowalności lub zapadalności określonych w art. 72b i 72c rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

c)  okres niespełniania wymogów, o których mowa w ust. 1 lit. d), trwa nie dłużej niż sześć miesięcy.

ca)  instytucja, o której mowa, nie jest globalną instytucją o znaczeniu systemowym.”;

32a)  w art. 142 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:

W przypadku gdy instytucja nie spełnia jednego z poniższych wymogów:

a)  wymogu połączonego bufora; lub

b)  łącznego wymogu w zakresie korekty wskaźnika dźwigni, który obejmuje specyficzną dla instytucji antycykliczną korektę wskaźnika dźwigni oraz korektę wskaźnika dźwigni instytucji o znaczeniu systemowym,

przygotowuje ona plan ochrony kapitału i przedkłada go właściwemu organowi nie później niż pięć dni roboczych od dnia, w którym stwierdziła, że nie spełnia tego wymogu, chyba że właściwy organ zezwoli na dłuższy termin nieprzekraczający 10 dni.

Właściwe organy udzielają takich zezwoleń jedynie po rozważeniu indywidualnej sytuacji instytucji kredytowej oraz uwzględniając skalę i złożoność jej działalności.”;

b)  ust. 2 lit. c) otrzymuje brzmienie:

c) plan i ramy czasowe podwyższenia funduszy własnych w celu osiągnięcia pełnej zgodności z wymogami, których instytucja nie spełniała, na mocy ust. 1.”;

c)  ust. 3 otrzymuje brzmienie:

Właściwy organ ocenia plan ochrony kapitału i zatwierdza ten plan tylko wówczas, gdy uzna, że po jego wdrożeniu zaistnieje uzasadnione prawdopodobieństwo, że pozwoli on utrzymać lub pozyskać kapitał wystarczający, by umożliwić instytucji spełnienie wymogu, którego nie spełniała, na mocy art. 1, w okresie, który właściwy organ uznaje za stosowny.”;

(33)  w art. 145 dodaje się litery j) i k) w brzmieniu:

uzupełnienia art. 2 ust. 5a i art. 2 ust. 5b poprzez określenie, na podstawie dostępnych jej informacji, czy:

(i)  instytucje lub kategorie instytucji spełniają warunki określone w tych artykułach; lub

(ii)  instytucje lub kategorie instytucji przestały spełniać warunki określone w tych artykułach;

k) wprowadzania zmian w wykazie określonym w art. 2 ust. 5 przez:

(i)  skreślenie instytucji lub kategorii instytucji, w przypadku gdy dana instytucja lub kategoria instytucji przestała istnieć;

(ii)  dokonanie niezbędnych zmian w przypadku, gdy nazwa danej instytucji lub kategoria instytucji uległy zmianie.”;

34)  w art. 146 skreśla się lit. a);

35)  w art. 161 dodaje się ust. 10 w brzmieniu:

„10. Do dnia 31 grudnia 2023 r. Komisja przeprowadzi przegląd i sporządzi sprawozdanie dotyczące wdrożenia i stosowania uprawnień nadzorczych, o których mowa w art. 104 ust. 1 lit. j) i l), oraz przedłoży to sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.”.

Artykuł 2Transpozycja

1.  Państwa członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia [rok po wejściu w życie niniejszej dyrektywy] r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.

Państwa członkowskie stosują te przepisy od dnia [rok + 1 dzień po wejściu w życie niniejszej dyrektywy]. Jednakże przepisy niezbędne do zapewnienia zgodności ze zmianami określonymi w art. 1 pkt 13 i 18 zawierające zmiany do art. 84 i 98 dyrektywy 2013/36/UE obowiązują od dnia [dwa lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy] r.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2.  Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty najważniejszych przepisów prawa krajowego w dziedzinie objętej zakresem niniejszej dyrektywy.

Artykuł 3Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 4Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego  W imieniu Rady

Przewodniczący  Przewodniczący

(1)

  Dz.U. C 34 z 31.1.2018, s. 5.

(2)

* Poprawki: tekst nowy lub zmieniony został zaznaczony kursywą i wytłuszczonym drukiem; symbol ▌sygnalizuje skreślenia.

(3)

  Dz.U. C […] z […], s. […].

(4)

  Dz.U. C […] z […], s. […].

(5)

  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338).

(6)

  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1).

(7)

  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/UE oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 190).

(8)

  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. L 287 z 29.10.2013, s. 63).

(9)

  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/UE oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 190).


PROCEDURA W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

Tytuł

Podmioty wyłączone, finansowe spółki holdingowe, finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej, wynagrodzenia, środki i uprawnienia nadzorcze oraz środki ochrony kapitału

Odsyłacze

COM(2016)0854 – C8-0474/2016 – 2016/0364(COD)

Data przedstawienia w PE

23.11.2016

 

 

 

Komisja przedmiotowo właściwa

       Data ogłoszenia na posiedzeniu

ECON

19.1.2017

 

 

 

Sprawozdawcy

       Data powołania

Peter Simon

24.11.2016

 

 

 

Rozpatrzenie w komisji

28.2.2017

25.4.2017

3.5.2017

11.12.2017

 

22.2.2018

 

 

 

Data przyjęcia

18.6.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

44

5

8

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Gerolf Annemans, Burkhard Balz, Hugues Bayet, Pervenche Berès, David Coburn, Thierry Cornillet, Esther de Lange, Markus Ferber, Jonás Fernández, Sven Giegold, Neena Gill, Roberto Gualtieri, Brian Hayes, Gunnar Hökmark, Cătălin Sorin Ivan, Petr Ježek, Barbara Kappel, Wolf Klinz, Georgios Kyrtsos, Philippe Lamberts, Werner Langen, Olle Ludvigsson, Ivana Maletić, Fulvio Martusciello, Marisa Matias, Gabriel Mato, Alex Mayer, Bernard Monot, Caroline Nagtegaal, Stanisław Ożóg, Sirpa Pietikäinen, Anne Sander, Alfred Sant, Martin Schirdewan, Pedro Silva Pereira, Peter Simon, Theodor Dumitru Stolojan, Kay Swinburne, Paul Tang, Ramon Tremosa i Balcells, Ernest Urtasun, Marco Valli, Miguel Viegas, Jakob von Weizsäcker, Marco Zanni

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Andrea Cozzolino, Ashley Fox, Doru-Claudian Frunzulică, Syed Kamall, Alain Lamassoure, Thomas Mann, Luigi Morgano, Michel Reimon, Joachim Starbatty

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Christofer Fjellner, Agnieszka Kozłowska-Rajewicz, Rupert Matthews

Data złożenia

28.6.2018


GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

44

+

ALDE

Thierry Cornillet, Petr Ježek, Wolf Klinz, Caroline Nagtegaal, Ramon Tremosa i Balcells

ECR

Ashley Fox, Syed Kamall, Rupert Matthews, Stanisław Ożóg, Joachim Starbatty, Joachim Starbatty

ENF

Barbara Kappel

PPE

Burkhard Balz, Markus Ferber, Christofer Fjellner, Brian Hayes, Gunnar Hökmark, Agnieszka Kozłowska-Rajewicz, Georgios Kyrtsos, Alain Lamassoure, Esther de Lange, Werner Langen, Ivana Maletić, Thomas Mann, Fulvio Martusciello, Gabriel Mato, Sirpa Pietikäinen, Anne Sander, Theodor Dumitru Stolojan

S&D

Hugues Bayet, Pervenche Berès, Andrea Cozzolino, Jonás Fernández, Doru-Claudian Frunzulică, Neena Gill, Roberto Gualtieri, Cătălin Sorin Ivan, Olle Ludvigsson, Alex Mayer, Luigi Morgano, Pedro Silva Pereira, Peter Simon, Paul Tang, Jakob von Weizsäcker

5

-

EFDD

David Coburn, Bernard Monot

ENF

Gerolf Annemans, Marco Zanni

S&D

Alfred Sant

8

0

EFDD

Marco Valli

GUE/NGL

Marisa Matias, Martin Schirdewan, Miguel Viegas

VERTS/ALE

Sven Giegold, Philippe Lamberts, Michel Reimon, Ernest Urtasun

Key to symbols:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się

Ostatnia aktualizacja: 20 lipca 2018Informacja prawna