Procedura : 2018/2023(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A8-0297/2018

Teksty złożone :

A8-0297/2018

Debaty :

PV 25/10/2018 - 8
CRE 25/10/2018 - 8

Głosowanie :

PV 25/10/2018 - 13.22

Teksty przyjęte :

P8_TA(2018)0438

SPRAWOZDANIE     
PDF 754kWORD 80k
1.10.2018
PE 621.006v02-00 A8-0297/2018

w sprawie uruchomienia infrastruktury paliw alternatywnych w Unii Europejskiej: czas na działanie!

(2018/2023(INI))

Komisja Transportu i Turystyki

Sprawozdawca: Ismail Ertug

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 UZASADNIENIE
 OPINIA Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności
 OPINIA Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii
 OPINIA Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów
 INFORMACJE O PRZYJĘCIU PRZEZ KOMISJĘ PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWĄ
 GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie uruchomienia infrastruktury paliw alternatywnych w Unii Europejskiej: czas na działanie!

(2018/2023(INI))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 8 listopada 2017 r. pt. „W kierunku jak najpowszechniejszego wykorzystania paliw alternatywnych – plan działania dotyczący infrastruktury paliw alternatywnych przyjęty na podstawie art. 10 ust. 6 dyrektywy 2014/94/UE, uwzględniający ocenę krajowych ram polityki na podstawie art. 10 ust. 2 dyrektywy 2014/94/UE” (COM(2017)0652),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/94/UE z dnia 22 października 2014 r. w sprawie rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych(1),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/33/UE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania ekologicznie czystych i energooszczędnych pojazdów transportu drogowego(2),

–  uwzględniając porozumienie paryskie, decyzję 1/CP.21, 21. konferencję stron (COP 21) UNFCCC oraz 11. konferencję stron służącą jako spotkanie stron protokołu z Kioto (CMP 11), które odbyły się w Paryżu (Francja) w dniach 30 listopada – 11 grudnia 2015 r.,

–  uwzględniając wniosek Komisji dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady określającego normy emisji dla nowych samochodów osobowych i dla nowych lekkich pojazdów użytkowych w ramach zintegrowanego podejścia Unii na rzecz zmniejszenia emisji CO2 z pojazdów lekkich oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 715/2007 (wersja przekształcona) (COM(2017)0676),

–  uwzględniając Międzynarodowy kodeks bezpieczeństwa statków stosujących paliwo gazowe lub inne paliwa o niskiej temperaturze zapłonu (kodeks IGF) wraz z proponowanymi zmianami mającymi na celu wprowadzenie obowiązku stosowania kodeksu na mocy Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu (SOLAS), który to kodeks stanowi odpowiedź na wyzwania związane z przyjęciem paliw alternatywnych na szczeblu regulacyjnym w sektorze żeglugi morskiej oraz ma na celu zminimalizowanie ryzyka dla statków, ich załóg i środowiska naturalnego, a także uwzględniając charakter tych paliw,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki oraz opinie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności oraz Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, jak również Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (A8-0297/2018),

A.  mając na uwadze, że mobilność jest podstawową potrzebą i trzonem naszych społeczeństw i gospodarek oraz że powinna być ona ekologicznie czysta, zrównoważona, niezawodna, przystępna i bezpieczna pod każdym względem; mając na uwadze, że w tym kontekście technologie czyste ekologicznie oferują ogromne możliwości i korzyści dla społeczeństwa, wywierając znaczny wpływ na zdrowie i środowisko, a także na przemysł motoryzacyjny, dostawców energii, przedsiębiorstwa użyteczności publicznej i operatorów sieci;

B.  mając na uwadze, że państwa członkowskie przyjęły krajowe ramy polityki, poddane ocenie Komisji w jej niedawnym komunikacie COM(2017)0652, w którym zauważono, że cele i realizacja infrastruktury do ładowania pojazdów elektrycznych różnią się w poszczególnych państwach członkowskich, jako że tylko 8 z 25 państw członkowskich całkowicie spełnia wymogi dotyczące krajowych ram polityki określone w dyrektywie 2014/94/UE(3), oraz że dwa państwa członkowskie nie notyfikowały krajowych ram polityki do dnia 16 listopada 2016 r., czego wymaga art. 3 dyrektywy 2014/94/UE;

C.  mając na uwadze, że dekarbonizacja transportu poprawi jakość powietrza i zwiększy bezpieczeństwo energetyczne Europy oraz jej niezależność od energii i paliw kopalnych pochodzących z importu i będzie w związku z tym wymagać szybkiej i znaczącej zmiany rodzaju wykorzystywanej energii, paliw i mechanizmów napędowych, jak również zwiększenia efektywności energetycznej przez wykorzystanie najefektywniejszych i najbardziej zaawansowanych technologii, przejście na transport multimodalny oraz zmianę zachowania związanego z mobilnością;

D.  mając na uwadze, że transport jest jedynym dużym sektorem gospodarki w Unii Europejskiej, w którym emisje gazów cieplarnianych wzrosły od 1990 r.; mając na uwadze, że sektor ten odpowiada za 23 % emisji CO2, a odsetek ten ciągle rośnie; mając na uwadze, że transport drogowy odpowiada za prawie 75 % całej energii wykorzystywanej w transporcie oraz jest źródłem prawie 73 % emisji gazów cieplarnianych w sektorze transportu; mając na uwadze, że obserwuje się stały wzrost ruchu związany ze wzrostem przemieszczania i ilości towarów transportowanych w UE oraz zwiększoną mobilnością ludzi; mając na uwadze, że wzrost ten, zgodnie z przewidywaniami na 2030 r., będzie miał wpływ na zmianę klimatu, jakość powietrza i zużycie energii, a także na infrastrukturę; mając na uwadze, że obniżenie emisyjności transportu drogowego poprzez zastosowanie zrównoważonych paliw alternatywnych będzie wymagać elastycznego podejścia, co oznacza, że różne alternatywne paliwa mogą być potrzebne w różnych segmentach rynku samochodowego;

E.  mając na uwadze, że żegluga ma związek z 80 % wolumenu światowego handlu i opowiada za 3 % globalnej emisji gazów cieplarnianych, przyczyniając się do zanieczyszczenia powietrza w pobliżu obszarów przybrzeżnych i portów; mając na uwadze, że w obliczu znacznego wkładu żeglugi w światowy rynek transportowy stopniowe przyjmowanie paliw alternatywnych w żegludze będzie miało znaczący pozytywny wpływ na środowisko;

F.  mając na uwadze, że w celu utrzymania wzrostu globalnej temperatury na poziomie znacznie niższym niż 2°C, przy jednoczesnym dążeniu do osiągnięcia celu wynoszącego 1,5°C zgodnie z postanowieniami porozumienia paryskiego, transport drogowy musi być w pełni zdekarbonizowany, tak aby najpóźniej do 2050 r. osiągnąć neutralność emisyjną; mając na uwadze, że przechodzenie na alternatywne paliwa może przyczynić się do osiągnięcia tego celu, jednak w najbliższej przyszłości konieczne będzie stosowanie paliw konwencjonalnych do czasu, aż zapotrzebowanie na paliwa w całości pokryją paliwa alternatywne;

G.  mając na uwadze, że przechodzenie na zrównoważone alternatywne paliwa i mechanizmy napędowe z uwzględnieniem pełnego cyklu życia pojazdu jest najlepszym środkiem dekarbonizacji obecnej i przyszłej floty pojazdów; mając na uwadze, że ogólny efekt będzie jeszcze lepszy w połączeniu ze wzrostem efektywności pojazdów, korzystania z transportu publicznego i rowerów, rozwojem współdzielonej mobilności oraz poprawą ogólnej efektywności systemów transportu dzięki zastosowaniu współpracujących inteligentnych systemów transportowych i technologii cyfryzacji; mając na uwadze, że urbanistyka i planowanie przestrzenne mogą wspierać i uzupełniać wysiłki technologiczne oraz wspomagać rozwój infrastruktury ładowania pojazdów i tankowania; mając na uwadze, że promowanie paliw alternatywnych może w istotny sposób przyczynić się do poprawy jakości powietrza w miastach;

H.  mając na uwadze, że niekorzystne ceny pojazdów napędzanych paliwami alternatywnymi w porównaniu ze zwykłymi pojazdami napędzanymi silnikiem spalinowym oraz brak rozwoju infrastruktury ładowania pojazdów i tankowania stanowią nadal jedną z głównych barier dla klientów podejmujących decyzję o zakupie; mając na uwadze, że w tym kontekście premie dla kupujących, zwolnienia z podatku i zachęty niefinansowe okazały się czynnikiem przyspieszającym wprowadzenie na rynek różnych paliw alternatywnych oraz powinny odzwierciedlać wyniki tych paliw w zakresie emisji gazów cieplarnianych i zanieczyszczeń;

I.  mając na uwadze, że przechodzenie na alternatywne paliwa i mechanizmy napędowe stanowi dla konkurencyjnego przemysłu europejskiego szansę na potwierdzenie wiodącej pozycji technologicznej i zachętę do badań; mając na uwadze, że takie przechodzenie jest kluczowe dla osiągnięcia konkurencyjności pod względem wiedzy, technologii i udziału w rynku;

J.  mając na uwadze, że można mieć nadzieję, iż w wersji przekształconej rozporządzenia w sprawie norm emisji dla nowych samochodów osobowych i dla nowych lekkich pojazdów użytkowych określi się ambitne cele w zakresie ograniczenia emisji oraz wprowadzi się zachęty do użytkowania pojazdów o niskiej i zerowej emisji spalin, przy jednoczesnym zachowaniu podejścia neutralnego pod względem technologicznym, tym samym torując drogę do dekarbonizacji europejskiej floty pojazdów, co będzie wymagać rozwoju odpowiedniej sieci infrastruktury paliw alternatywnych; mając na uwadze, że przegląd dyrektywy w sprawie promowania ekologicznie czystych i energooszczędnych pojazdów transportu drogowego uzupełnia dyrektywę w sprawie paliw alternatywnych, gwarantując dostawcom popyt i zwiększając upowszechnianie ekologicznie czystych pojazdów;

K.  mając na uwadze, że 94 % europejskiego sektora transportu uzależnione jest od ropy, przy czym 90 % tej ropy musi być importowane, w tym także z kilku krajów niestabilnych politycznie;

L.  mając na uwadze, że zgodnie z dyrektywą 2014/94/UE paliwa alternatywne nadal obejmują paliwa pochodzenia kopalnego, co stoi w sprzeczności z celem w zakresie dekarbonizacji i wycofywania paliw kopalnych; mając na uwadze, że pierwszeństwo należy nadać rozwiązaniom o niskiej i zerowej emisji spalin, uwzględniającym pełen cykl życia pojazdów; mając jednak na uwadze, że w przypadku pojazdów ciężarowych oraz w sektorze żeglugi morskiej LNG i CNG mogą w krótkim i średnim stopniu przyczynić się do poprawy jakości powietrza, w szczególności w odniesieniu do portów i linii brzegowej;

M.  mając na uwadze, że sektory energetyczny i transportowy muszą być ze sobą ściślej powiązane, aby umożliwić głęboką dekarbonizację w zakresie mobilności; mając na uwadze, że nośniki energii jak energia elektryczna i wodór pozwalają na mobilność o zerowej emisji przy jednoczesnej integracji odnawialnych źródeł energii (OZE); mając na uwadze, że ponieważ sektor energetyczny stopniowo przechodzi na korzystanie wyłącznie z OZE, należy zapewnić magazynowanie nadwyżek energii w okresach niskiego zapotrzebowania; mając na uwadze, że bateryjne samochody elektryczne (BEV) i pojazdy elektryczne napędzane ogniwami paliwowymi (FCEV) mogą przyczynić się do osiągnięcia tego celu; mając na uwadze, że niskoemisyjne nośniki energii będą stanowić pośredni etap przejścia na mobilność zeroemisyjną; mając na uwadze, że neutralność technologiczna powinna stanowić punkt wyjścia dla rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych;

N.  mając na uwadze, że niemal wszystkie ogniwa litowo-jonowe, będące kluczowym elementem baterii do pojazdów elektrycznych, są produkowane poza Unią Europejską, głównie w Azji;

O.  mając na uwadze, że inteligentne, solidne sieci elektroenergetyczne, lepsza integracja sieci elektroenergetycznych i gazowych dzięki technologii przetwarzania energii elektrycznej w gaz, dostęp do sieci dla dostawców usług ładowania i prywatnych punktów ładowania oraz wprowadzenie punktów doładowania ogniw wodorowych mają istotne znaczenie dla elektromobilności; mając na uwadze, że inteligentne i sterowane ładowanie BEV i FCEV może pomóc w zrównoważeniu sieci, niemniej nadal brakuje odpowiednich ram regulacyjnych, podatkowych i technicznych;

P.  mając na uwadze, że sieci TEN-T są głównymi sieciami transportowymi w Unii Europejskiej; mając na uwadze, że skupienie się na rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych i dążenie do osiągnięcia celu ustanowionego w komunikacie, by zapewnić do 2025 r. pełne pokrycie korytarzy sieci bazowej transeuropejskiej sieci transportowej (TEN-T) punktami ładowania, powinny być istotnym priorytetem; mając na uwadze, że cel ten powinien być dodatkowo uzupełniony o rozmieszczenie infrastruktury paliw alternatywnych zarówno w kompleksowej sieci TEN-T, jak i na obszarach miejskich, wiejskich i słabo zaludnionych, z uwzględnieniem ograniczeń strukturalnych i ekonomicznych, w celu osiągnięcia zrównoważonego zasięgu;

1.  z zadowoleniem przyjmuje wspomniany komunikat Komisji w sprawie rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych; podkreśla, że niezbędna jest dalsza koordynacja i współpraca na szczeblu UE, aby umożliwić dekarbonizację sektora transportu do 2050 r. oraz podkreśla możliwości dla przemysłu, technologii i zatrudnienia, jakie oferuje rozwijanie paliw alternatywnych i odpowiadającej im infrastruktury;

Wzmożenie wysiłków

2.  zwraca się jednak do Komisji o przeprowadzenie zmiany dyrektywy 2014/94/UE przy jednoczesnym utrzymaniu obecnej definicji paliw alternatywnych zawartej w art. 2, oraz skupienie się na jej właściwym wdrożeniu, biorąc pod uwagę, że dotychczas w pełni wdrożyło ją jedynie osiem z 25 państw członkowskich, w celu wypełnienia luk w infrastrukturze paliw alternatywnych w całej Unii Europejskiej; podkreśla potrzebę zwiększenia wykorzystywania paliw alternatywnych i stworzenia stabilnego otoczenia dla inwestycji;

3.  zauważa, że dokonana przez Komisję ocena krajowych planów ramowych wykazała różnice w poziomie starań, ambicji i dostępnych środków finansowych w poszczególnych państwach członkowskich oraz że zakres wdrożenia paliw alternatywnych jest daleki od powszechnego i równomiernie rozłożonego; wzywa w związku z tym Komisję do przeprowadzenia szczegółowej oceny projektów i poziomów ambicji dotyczących krajowych planów ramowych w celu zaproponowania w razie potrzeby dodatkowych środków oraz wspierania państw członkowskich za pomocą przykładów najlepszych praktyk; zwraca się do Komisji o zastąpienie systemu krajowych planów ramowych bardziej skutecznymi instrumentami, w tym konkretnymi, wiążącymi i egzekwowalnymi celami, aby określić kryteria zrównoważonego rozwoju; sugeruje, aby Komisja wzięła pod uwagę prognozowany i rzeczywisty poziom upowszechnienia pojazdów napędzanych paliwami alternatywnymi i postęp technologiczny w tym zakresie, pozwoliła państwom członkowskim na elastyczność w określaniu sposobu osiągnięcia celów oraz by nadal dążyła do celu w zakresie wprowadzenia transeuropejskiej sieci infrastruktury dla wszystkich paliw alternatywnych, która będzie dostępna, kompatybilna i interoperacyjna;

4.  apeluje o uwzględnienie prognoz dotyczących zwiększenia do 2030 r. liczby przewozów i ilości transportowanych towarów, aby odpowiednio zaprojektować i wyposażyć nową infrastrukturę; podkreśla znaczenie obecnych i spodziewanych postępów technologicznych w dziedzinach baterii, wodoru czy też magazynowania energii oraz podkreśla konieczność uwzględniania tych postępów przy dokonywaniu strategicznych wyborów w przyszłości; podkreśla, że nowa infrastruktura musi być jednocześnie dostosowana do tych zmian ilościowych i technologicznych; podkreśla, tytułem przykładu, że masowy wzrost liczby pojazdów elektrycznych połączony ze zwiększeniem zasięgu tych pojazdów do 400 km wpłynie na gęstość rozmieszczenia sieci punktów ładowania, a także na rodzaj niezbędnych urządzeń umożliwiających ładowanie;

5.  proponuje przeprowadzenie rocznej oceny statusu wdrożenia w państwach członkowskich oraz rozszerzenie zakresu dyrektywy w taki sposób, aby oprócz wprowadzenia wzdłuż sieci bazowej TEN-T obejmował on także sieć kompleksową TEN-T, węzły miejskie i regionalne oraz obszary, które osiągnęły „wysoki” poziom europejskiego wskaźnika jakości powietrza (EAQI) w ciągu ponad 35 dni w roku, i o gęstości zaludnienia sześciokrotnie wyższej od średniej UE, w celu dotarcia do szerokiego zasięgu pod względem geograficznym, a także w celu uwzględnienia infrastruktury dla publicznych flot pojazdów; wzywa Komisję do rozszerzenia zakresu instrumentu „Łącząc Europę” w tym kontekście i do zwiększenia jego finansowania;

6.  wspiera elektryfikację dróg umożliwiającą ładowanie pojazdów elektrycznych w czasie jazdy; apeluje o szersze działania na rzecz rozwoju w tym zakresie, przynajmniej wzdłuż dróg bazowych i kompleksowych sieci TEN-T; uważa, że zelektryfikowane drogi mogłyby stanowić rozwiązanie umożliwiające zmniejszenie rozmiarów baterii, a w konsekwencji obniżenie cen nowych pojazdów;

7.  zwraca się do Komisji o stworzenie równych szans dla różnych paliw alternatywnych zapewniających neutralność technologii, w szczególności przy wspieraniu infrastruktury dystrybucji, dzięki czemu infrastruktura wodorowa stanie się obowiązkowa, a wymagania w zakresie jej rozwoju będą takie same jak w przypadku CNG, ale zostaną dostosowane;

8.  podkreśla znaczenie zrównoważonego planowania przestrzeni miejskiej, zakładającego przejście od korzystania z transportu prywatnego na wykorzystywanie transportu dzielonego i publicznego, oraz wzywa Komisję i państwa członkowskie do zwrócenia szczególnej uwagi na wdrożenie infrastruktury paliw alternatywnych na potrzeby usług transportu zbiorowego i publicznego realizowanych takimi środkami transportu jak autobusy, tramwaje, pociągi, wspólne samochody, taksówki, minivany, a także rowery, skutery i motocykle; zachęca do rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych na obszarach miejskich i podmiejskich, przyznając pierwszeństwo tym, w których jakość powietrza jest niska;

9.  zachęca organy lokalne i regionalne uczestniczące w Światowym Porozumieniu Burmistrzów na rzecz Klimatu i Energii do podjęcia wysiłków w celu włączenia do planów działania na rzecz zrównoważonej energii konkretnych środków służących w szczególności budowie lub uzupełnieniu infrastruktury do ładowania pojazdów elektrycznych;

10.  wzywa Komisję do uzupełnienia celów dyrektywy 2014/94/WE dotyczących klimatu o dodatkowe działania na rzecz czystego powietrza po przeprowadzeniu oceny adekwatności dyrektyw UE w sprawie jakości powietrza(4);

11.  zwraca uwagę na znaczenie zrównoważonych zamówień publicznych na pojazdy napędzane paliwami alternatywnymi jako czynnika pobudzającego popyt na paliwa alternatywne i infrastrukturę paliw alternatywnych;

12.  zachęca do zapewnienia źródła zasilania czystą energią w portach lotniczych (do użytku w stacjonujących samolotach oraz urządzeniach ruchomych w portach lotniczych), aby zmniejszyć zużycie nafty lotniczej, poprawić jakość powietrza, ograniczyć skutki zmiany klimatu i zmniejszyć zanieczyszczenie hałasem;

Fundusz na rzecz czystej mobilności: finansowanie infrastruktury paliw alternatywnych

13.  z zadowoleniem przyjmuje wysiłki Komisji na rzecz zapewnienia dodatkowego finansowania początkowego w wysokości 800 mln EUR w celu wsparcia wprowadzenia na rynek infrastruktury paliw alternatywnych; wyraża jednak wątpliwość, czy dźwignia finansowa będzie wystarczająca, biorąc pod uwagę prognozowane zapotrzebowanie na środki w wysokości 5,2 mld EUR do 2020 r. oraz dodatkowe środki na ogólne inwestycje w wysokości 16–22 mld EUR do 2025 r.(5); wzywa Komisję, aby zwiększyła początkowe finansowanie, by wspierać nie tylko tworzenie takiej infrastruktury, lecz także jej eksploatację w fazie nieprzynoszącego dochodów upowszechniania na rynku oraz by skoncentrowała się na potrzebach operatorów transportu publicznego, w tym na wspieraniu infrastruktury, takiej jak warsztaty naprawcze; podkreśla, że konieczne są dodatkowe inwestycje publiczne, a w szczególności inwestycje prywatne;

14.  sugeruje, że konieczne inwestycje o szacowanej wartości 25 mld EUR do 2025 r. mogłyby zostać sfinansowane przy udziale Unii Europejskiej wynoszącym ok. 10 %, a ok. 90 % powinno pochodzić z przemysłu, w szczególności od producentów, dostawców, producentów energii i paliw oraz innych zainteresowanych stron; podkreśla, że projekty dotyczące infrastruktury paliw alternatywnych powinny mieć dostęp do dotacji i pożyczek udzielanych przez instrument „Łącząc Europę”, EBI i w ramach planu inwestycyjnego dla Europy, przy czym zawsze należy zapewnić, aby nie dochodziło do zakłóceń na rynku; wnioskuje o przyznawanie zasobów finansowych z funduszu na podstawie kryteriów dotyczących zrównoważonego rozwoju, wykonalności, neutralności technologicznej, celów w zakresie klimatu, europejskiej wartości dodanej, osiągnięcia celów związanych z wdrożeniem oraz polityki spójności; zachęca, aby Agencja Wykonawcza ds. Innowacyjności i Sieci, która sprawuje już nadzór nad instrumentem „Łącząc Europę”, została agencją odpowiedzialną w tym zakresie;

15.  uważa, że europejskie fundusze strukturalne i inwestycyjne 2 (EFSI 2) oraz Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR), Fundusz Spójności (FS), Invest UE i Horyzont Europa są odpowiednimi instrumentami wspierania rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych oraz ciągłych inwestycji w badania naukowe i innowacje w celu osiągnięcia lepszego poziomu łączenia sektorów, takich jak transport i energia;

16.  wzywa Komisję do dokonania przeglądu dyrektywy 1999/94/WE w sprawie informacji dla konsumentów na temat samochodów; uważa, że ten przegląd powinien mieć na celu znaczną poprawę informacji otrzymywanych przez konsumentów na temat zużycia paliwa oraz emisji CO2 i zanieczyszczeń, a także umożliwiać osiąganie w rzeczywistych warunkach jazdy wydajności i emisji porównywalnych do wydajności i emisji w technologiach tradycyjnych i napędowych dzięki wykorzystaniu paliw alternatywnych;

17.  apeluje do Komisji o opracowanie rozporządzenia w sprawie roamingu w zakresie ogólnodostępnej infrastruktury paliw alternatywnych, przynajmniej w ramach sieci TEN-T;

18.  zauważa, że opodatkowanie ma poważny wpływ na konkurencyjność cenową paliw alternatywnych; wzywa zatem państwa członkowskie do przeglądu krajowych ram opodatkowania energii w celu ułatwienia i zachęcenia do wprowadzania na rynek niskoemisyjnych i bezemisyjnych paliw alternatywnych oraz do zlikwidowania obecnych różnic w opodatkowaniu różnych środków transportu, np. energii elektrycznej wykorzystywanej do zasilania statków energią elektryczną pobieraną z lądu w portach i energii wykorzystywanej do generowania paliw alternatywnych, z uwzględnieniem technologii przetwarzania energii elektrycznej w gaz, służącej do magazynowania energii pochodzącej z odnawialnych źródeł energii o nieprzewidywalnej charakterystyce produkcji;

19.  zwraca się do Komisji o wsparcie obniżenia emisyjności sektora morskiego i sektora żeglugi przez wyraźne zaangażowanie w innowacje, digitalizację i dostosowanie portów i statków; wzywa Komisję, państwa członkowskie i ich regiony do ustanowienia wspólnego projektu „niebieskich korytarzy LNG dla wysp”, w szczególności dla regionów najbardziej oddalonych; podkreśla, że dostawy energii pobieranej z lądu zarówno w portach śródlądowych, jak i morskich mogą w znacznym stopniu przyczynić się do zmniejszenia emisji hałasu, emisji CO2 i innych zanieczyszczeń, przy jednoczesnej poprawie jakości powietrza;

Paliwa alternatywne – alternatywna polityka przemysłowa

20.  wyraża ubolewanie, że postęp w zakresie rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych oraz dostępności pojazdów napędzanych paliwami alternatywnymi jest zbyt powolny, ponieważ w 2017 r. w Europie dostępnych do sprzedaży było jedynie 19 modeli bateryjnych samochodów elektrycznych i 25 modeli pojazdów hybrydowych typu plug-in w porównaniu do ponad 417 modeli pojazdów o silnikach spalinowych, oraz wzywa producentów do wzmożenia wysiłków w tym zakresie; uznaje potrzebę strategii politycznych zachęcających do użytkowania pojazdów o niskiej i zerowej emisji spalin oraz do rozszerzenia oferty lekkich pojazdów użytkowych i pojazdów ciężkich napędzanych paliwami alternatywnymi, takich jak ambitne normy emisji, które należy osiągnąć w odniesieniu do nowych lekkich pojazdów użytkowych i pojazdów ciężkich do roku 2025 i do roku 2030, w tym silne zachęty do użytkowania pojazdów o zerowej i niskiej emisji spalin; uznaje jednocześnie potrzebę zwiększenia inwestycji publicznych i prywatnych;

21.  podkreśla związek pomiędzy dostępnością pojazdów zasilanych paliwem alternatywnym, rozwojem infrastruktury paliw alternatywnych i popytem konsumpcyjnym na te technologie; podkreśla w tym względzie, że przechodzenie na alternatywne paliwa i mechanizmy napędowe mogłoby pomóc przemysłowi w rozwoju konkurencyjności w skali globalnej i utrzymaniu wysokiej jakości miejsc pracy w Europie, przy jednoczesnym zaradzeniu niewykorzystanym możliwościom dekarbonizacji przemysłu motoryzacyjnego i brakowi inwestycji w zrównoważony transport; podkreśla, że zwiększony poziom upowszechnienia pojazdów napędzanych paliwami alternatywnymi obniży koszty produkcji i przyspieszy ograniczanie całkowitego kosztu własności pojazdów;

22.  przypomina o znaczeniu funkcjonującego rynku wewnętrznego zapewniającego łatwy dostęp do stacji paliw, interoperacyjność usług płatniczych i standardów technicznych, przejrzyste ustalanie cen paliw i interoperacyjność między serwerami i formatami danych; podkreśla w związku z tym znaczenie aktualnych, łatwo zrozumiałych, dokładnych, dostępnych i przejrzystych informacji dla konsumentów oraz dostępności tych informacji za pomocą otwartej platformy danych; apeluje o rozwijanie stacji zapewniających dostęp do wielu źródeł energii, tak aby nie mnożyć osobnych sieci dystrybucji dla poszczególnych rodzajów źródeł napędu;

23.  zauważa, że ładowanie pojazdów elektrycznych najczęściej będzie się odbywało w domu lub w pracy, w połączeniu z ładowaniem w miejscach publicznych i quasi publicznych, takich jak supermarkety, dworce kolejowe czy porty lotnicze; w związku z tym podkreśla, że konieczne jest położenie większego nacisku na rozwiązania w zakresie inteligentnych systemów ładowania, zapewnienie stabilności sieci oraz umożliwienie konsumpcji na potrzeby własne; podkreśla, że w przypadku elektromobilności dalekobieżnej niezbędne są szybkie i bardzo szybkie rozwiązania dotyczące ładowania wzdłuż autostrad, głównych systemów drogowych i węzłów sieci; podkreśla, że otwarty dostęp do punktów ładowania, interoperacyjność technologii i płatności oraz swobodny wybór energii, w tym energii ze źródeł odnawialnych, a także dostawcy to kluczowe czynniki dla funkcjonowania systemu;

24.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji dotyczącą zrównoważonego europejskiego sojuszu na rzecz baterii (European Battery Alliance) i stanowczo popiera rozwój europejskiej produkcji ogniw akumulatorowych skoncentrowanej na technologii nowej generacji; zwraca się do Komisji o rozszerzenie inicjatywy o inne mechanizmy napędowe, takie jak ogniwa paliwowe, w celu utrzymania wiodącej pozycji technologicznej Europy;

25.  wzywa Komisję do oceny wykonalności ocen cyklu życia wszystkich alternatywnych paliw, baterii i układów napędowych w celu trwałego zmniejszenia emisji dwutlenku węgla w sektorze transportu oraz oceny ich emisji i wpływu na popyt na energię i wodę, użytkowanie gruntów, środowisko i społeczności;

°

°    °

26.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.

(1)

Dz.U. L 307 z 28.10.2014, s. 1.

(2)

Dz.U. L 120 z 15.5.2009, s. 1.

(3)

Dz.U. L 307 z 28.10.2014, s. 1.

(4)

2004/107/WE i 2008/50/WE

(5)

COM(2017)0652


UZASADNIENIE

W 2015 r. 195 państw członkowskich Ramowej konwencji ONZ w sprawie zmian klimatu (UNFCCC) podpisało porozumienie paryskie; państwa te uzgodniły w szczególności cel dotyczący utrzymania wzrostu temperatury na świecie w tym stuleciu znacznie poniżej 2°C w stosunku do poziomu sprzed epoki przemysłowej, a także dążenia do ograniczenia wzrostu temperatury nawet do 1,5°C. Przekłada się to na ograniczenie o 80–95 % emisji gazów cieplarnianych w UE. Sektor transportowy, który obecnie jest odpowiedzialny za jedną czwartą emisji gazów cieplarnianych UE, musi podjąć znaczące wysiłki, aby przyczynić się do osiągnięcia tego celu.

Transport jest jedynym głównym sektorem gospodarki w UE, w którym emisje gazów cieplarnianych wzrosły od 1990 r. Sektor ten odpowiada za 23 % emisji CO2, a odsetek ten ciągle rośnie. Transport drogowy stanowi prawie 75 % całej energii wykorzystywanej w transporcie oraz jest źródłem prawie 73 % emisji gazów cieplarnianych związanych z transportem. 94 % europejskiego sektora transportu uzależnione jest od ropy, przy czym 90 % tej ropy musi być importowane, w tym także z kilku krajów, w których panuje niestabilna sytuacja polityczna.

W celu wywiązania się ze zobowiązań w zakresie przeciwdziałania zmianie klimatu, ochrony środowiska oraz w celu wzmocnienia niezależności energetycznej Europa będzie musiała wzmóc wysiłki na rzecz dekarbonizacji gospodarki. W przypadku sektora transportu można osiągnąć ten cel na wiele sposobów. Normy w zakresie efektywności, emisji i zapotrzebowania na paliwo okazały się bardzo skuteczne. Wykorzystanie nowych technologii, takich jak współpracujący inteligentny system transportowy lub system zautomatyzowanej jazdy, może przyczynić się do usprawnienia strumienia ruchu i obniżenia zapotrzebowania na paliwo. Urbanistyka i planowanie przestrzenne mogą również przyczynić się do stworzenia systemów ruchu, które wspierają korzystanie z transportu publicznego i współdzielonego, zachęcają do dokonywania ekologicznych wyborów, takich jak chodzenie lub jazda na rowerze, i w ten sposób zmniejszyć emisje. Promowanie przesunięcia międzygałęziowego z dróg w kierunku kolei lub śródlądowych dróg wodnych jest kolejnym podejściem do obniżenia emisji pochodzącej z transportu. Zwłaszcza w odniesieniu do transportu drogowego przechodzenie na paliwa alternatywne i alternatywne mechanizmy napędowe jest bezpośrednią metodą dekarbonizacji. Z uwagi na to, że paliwa te wymagają specjalnej infrastruktury, do jej wprowadzenia na rynek potrzebne jest odpowiednie prawodawstwo.

Braki w obowiązującej dyrektywie

W 2014 r. przyjęto dyrektywę 2014/94/UE w sprawie rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych. Niestety wiążące cele dla każdego państwa członkowskiego, które przewidziano we wniosku Komisji, zostały usunięte. Ocena krajowych planów ramowych, które zostały wprowadzone przez tę dyrektywę, wykazała, że ambicje i starania poszczególnych państw członkowskich znacząco się różnią. Ponadto krajowe plany ramowe w ich bieżącej formie nie są odpowiednie do pobudzania szybkiego rozwoju wystarczającej i kompleksowej infrastruktury paliw alternatywnych.

W konsekwencji rozwój infrastruktury paliw alternatywnych pozostaje w tyle za pierwotnymi planami: z około 800 000 punktów ładowania przewidzianych do 2025 r. powstało tylko nieco ponad 100 000. W zakresie CNG nadal ma zostać wybudowanych ponad dwie trzecie stacji paliwowych. W zakresie wodoru, który nie jest objęty obowiązkowymi wymogami zgodnie z dyrektywą, sytuacja jest jeszcze gorsza.

W związku z powyższym dyrektywę należy jak najszybciej zmienić. Powinna ona zawierać konkretne i wiążące cele dla państw członkowskich, odzwierciedlające rzeczywiste i prognozowane wprowadzenie na rynek pojazdów napędzanych paliwami alternatywnymi oraz zapewniające solidną sieć infrastruktury paliw alternatywnych zarówno w ciągu korytarzy sieci TEN-T, jak i na obszarach miejskich i węzłach regionalnych.

Paliwa alternatywne

Dyrektywa definiuje trzy rodzaje paliw alternatywnych: energię elektryczną, wodór i gaz (CNG i LNG). Choć energia elektryczna ze źródeł odnawialnych i zielony wodór to realne alternatywy dla paliw kopalnych, CNG i LNG są nadal głównie pochodzenia kopalnego. Można je zastąpić biogazem lub gazem syntezowym. Niemniej aby miały one naprawdę zrównoważony charakter, pierwszy z tych gazów powinien być produkowany lokalnie, najlepiej z odpadów; drugi rodzaj gazu natomiast cechuje wysoka strata energii w porównaniu z bezpośrednim wykorzystaniem energii elektrycznej do transportu; dlatego powinien on być wytwarzany tylko z nadwyżek energii, której ilość w przeciwnym razie zostałaby ograniczona. Całkowite przejście na paliwa alternatywne niemające pochodzenia kopalnego musi być głównym celem.

Z uwagi na istnienie różnych trybów, rodzajów i środowisk transportowych, które mają własne specyficzne wymagania w zakresie paliw i technologii zespołów napędowych, w perspektywie średnioterminowej najbardziej obiecujące jest połączenie paliw alternatywnych. Ponadto w celu dekarbonizacji energia powinna być wykorzystywana jak najefektywniej. Ma to związek z efektywnością pojazdów i silników, a także produkcją paliwa i wytwarzania energii.

Wydajność alternatywnych mechanizmów napędowych mierzona wydajnością samego napędu pojazdu (tank-to-wheels) może się różnić, ale jest zwykle wyższa niż wydajność silników spalinowych napędzanych benzyną lub olejem napędowym. Przewiduje się, że całkowity koszt własności pojazdów z takimi mechanizmami spadnie znacząco w najbliższej przyszłości, a niektóre pojazdy napędzane paliwami alternatywnymi już odnoszą przewagę kosztową. Niemniej – w porównaniu z tradycyjnymi pojazdami spalinowymi – istnieją trzy główne bariery utrudniające masowe wdrożenie tych mechanizmów. Po pierwsze, ceny zakupu są nadal wyższe, choć mogą one spaść ze względu na postęp technologiczny i wzrost produkcji. Po drugie, liczba dostępnych modeli pojazdów jest nadal niższa. Po trzecie, sieć infrastruktury napełniania dla paliw alternatywnych jest mniej gęsta. Choć organy publiczne powinny wspierać wdrożenie odpowiedniej infrastruktury paliw alternatywnych, przemysł także powinien wnieść swój wkład przez oferowanie większej liczby atrakcyjnych pojazdów napędzanych paliwami alternatywnymi.

Połączenie sektorów

Zwiększone wykorzystanie paliw na bazie energii elektrycznej doprowadzi do zbliżenia sektorów transportu i energetyki. Niemniej jest równie ważne, aby jednocześnie dążyć do dekarbonizacji wytwarzania energii przez całkowite przejście na odnawialne źródła energii. Ponieważ odnawialne źródła energii mają nieprzewidywalną charakterystykę produkcji, podaż i popyt na energię będą musiały być dopasowane za pomocą mechanizmów magazynowania.

Nadwyżka energii może być wykorzystywana w przetwarzaniu energii elektrycznej w gaz do generowania zielonego wodoru, który z kolei może być wykorzystany bezpośrednio jako paliwo do pojazdów elektrycznych napędzanych ogniwami paliwowymi lub wprowadzany do sieci gazowej. Technologia ta szybko się rozwija i przyczyni się do wprowadzenia zielonego wodoru na rynek po konkurencyjnej cenie. W tym celu konieczne jest zapewnienie niedyskryminacyjnego dostępu do sieci gazowej.

Inną możliwością zrównoważenia sieci energetycznych jest inteligentne i kontrolowane ładowanie. Wraz z rosnącą liczbą bateryjnych samochodów elektrycznych (BEV) znacząca pojemność magazynowa będzie gromadzona pod postacią akumulatorów samochodowych. W celu uniknięcia szczytów zapotrzebowania o określonych porach dnia ładowanie bateryjnych samochodów elektrycznych może być zdalnie sterowane i opóźniane, co umożliwi rozkładanie zapotrzebowania na energię i ładowanie w dłuższym okresie. Chociaż jest to nadal działanie jednokierunkowe, tak zwane inteligentne rozwiązania w zakresie ładowania umożliwiłyby dwukierunkowe ładowanie, które pozwoliłoby dostawcom energii na ładowanie i rozładowywanie akumulatorów przez określony czas oraz bardziej aktywne równoważenie obsługiwanej sieci. Niemniej z myślą o konsumentach należy zagwarantować pełną przejrzystość cenową oraz przestrzegać wysokich standardów w zakresie danych i ochrony konsumentów.

Podobnie w przypadku energii elektrycznej – niezbędny jest niedyskryminacyjny dostęp do sieci. Dotyczy to także dostępu klientów do publicznych punktów ładowania. Powinna istnieć pełna przejrzystość cen, brak obowiązku subskrypcji oraz interoperacyjność metod płatności. Oprócz publicznych punktów ładowania powinny także istnieć punkty prywatne. Ładowanie bateryjnych samochodów elektrycznych różni się nieco od tankowania tradycyjnych pojazdów spalinowych, w przypadku których konieczne jest centralne miejsce do napełnienia w krótkim czasie. Szybkie ładowanie ma zasadnicze znaczenie dla podróżowania długodystansowego pojazdami elektrycznymi oraz zaufania konsumentów, niemniej ładowanie będzie się odbywać głównie wtedy, gdy pojazd jest zaparkowany, np. w nocy lub na parkingu w miejscu pracy, a sposób ładowania zmieni się z czasem w zależności od doświadczeń klientów.

Aby zapewnić pokrycie prywatnymi punktami ładowania, z jednej strony sieci i połączenia muszą zostać wzmocnione, aby umożliwić połączenie punktów ładowania, a z drugiej strony procedury uzyskiwania zgód od organów powinny być łatwiejsze i szybsze.

Otoczenie podatkowe i regulacyjne

Opodatkowanie ma poważny wpływ na konkurencyjność cenową paliw alternatywnych. Opodatkowanie energii ze źródeł odnawialnych wykorzystywanej do produkcji zielonego wodoru może być obciążeniem dla ceny rynkowej tego paliwa. To samo dotyczy ładowania elektrycznego statków na lądzie, w przypadku którego wytwarzanie energii za pomocą brudnych silników spalinowych na pokładzie jest zwolnione z opodatkowania, natomiast korzystanie z energii elektrycznej na lądzie wiąże się z problemem opodatkowania i wyższych kosztów zaopatrzenia z uwagi na bardzo szczególny charakter zapotrzebowania.

Celem niniejszego sprawozdania jest w szczególności rozwiązanie problemu luk w infrastrukturze przez uwzględnienie szerszego obrazu oraz różnych kwestii i perspektyw, jeśli chodzi o dekarbonizację sektora transportu.


OPINIA Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (17.8.2018)

dla Komisji Transportu i Turystyki

w sprawie uruchomienia infrastruktury paliw alternatywnych w Unii Europejskiej: czas na działanie!

(2018/2023(INI))

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Christel Schaldemose

WSKAZÓWKI

Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności zwraca się do Komisji Transportu i Turystyki, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  przyjmuje z zadowoleniem plan działania dotyczący infrastruktury paliw alternatywnych; przypomina, że transport jest jednym z głównych źródeł emisji dwutlenku węgla w Europie i że jest to jedyny sektor, w którym wielkość emisji nadal wzrasta; podkreśla, że potrzebna jest dalsza koordynacja na szczeblu lokalnym, regionalnym i unijnym we wszystkich obszarach polityki związanych z infrastrukturą paliw alternatywnych w celu zapewnienia stałej konkurencyjności Europy w zakresie wiedzy, technologii i udziału w rynku; podkreśla, że celem stworzenia odpowiedniej sieci infrastruktury paliw alternatywnych jest całkowite odejście od paliw kopalnych w sektorze transportu do 2050 r.; wzywa Komisję, by w związku z powyższym zaproponowała plan działania na pięć następnych lat, w którym przedstawione zostaną wspólne ramy polityki i wspólne cele dla wszystkich państw członkowskich;

2.  wzywa państwa członkowskie do zapewnienia – dzięki dalszemu opracowaniu i wprowadzeniu w życie ambitnych i spójnych krajowych ram politycznych – szybkiego wdrożenia i dodatkowego finansowania wystarczającej infrastruktury paliw alternatywnych oraz szybkich i bardzo szybkich rozwiązań dotyczących ładowania, równolegle do bazowych i kompleksowych sieci TEN-T, w tym na obszarach miejskich i wiejskich; podkreśla, że zapewnienie i dostępność prywatnej i publicznej infrastruktury ładowania pojazdów i tankowania paliw jest kluczowe, by konsumenci akceptowali w większym stopniu pojazdy napędzane paliwami alternatywnymi; uważa, że należy potraktować priorytetowo rozwiązania o największym potencjale ograniczenia emisji w pełnym cyklu życia pojazdu, z uwzględnieniem zasady neutralności technologicznej;

3.  wzywa państwa członkowskie, by podczas opracowywania projektów krajowych ram politycznych należycie uwzględniały zasady zapisane w polityce dotyczącej bazowych i kompleksowych sieci TEN-T oraz wspólnej europejskiej polityce transportowej;

4.  apeluje do państw członkowskich, które w krajowych ramach strategicznych skupiają się głównie na gazie ziemnym, aby ponownie rozważyły ten wybór, ponieważ stoi on w sprzeczności z podejściem ukierunkowanym na rozwój elektromobilności w Europie i w ostatecznym rozrachunku nie sprzyja przyspieszeniu redukcji emisji w sektorze transportu w ujęciu długookresowym; wzywa te państwa członkowskie do ukierunkowania krajowych ram strategicznych na energię elektryczną wytwarzaną ze źródeł odnawialnych, metanu syntetycznego, biogazu i biometanu;

5.  podkreśla znaczenie zrównoważonej urbanistyki, przechodzenia z prywatnego użytkowania na współdzielone i publiczne użytkowanie transportu, a także inwestycji we wdrażanie infrastruktury paliw alternatywnych w ramach publicznych usług transportowych, w szczególności w celu wprowadzenia autobusów elektrycznych, które w 2017 r. stanowiły jedynie 10 % wszystkich nowych autobusów zakupionych na terenie Europy;

6.  wzywa do priorytetowego potraktowania szybkich i bardzo szybkich rozwiązań dotyczących ładowania na obwodnicach, parkingach i głównych ulicach gęsto zaludnionych obszarów miejskich; uważa, że w tym celu należy zacieśnić współpracę i koordynację między władzami lokalnymi, przedsiębiorstwami energetycznymi i prywatnymi inwestorami;

7.  wspiera elektryfikację dróg umożliwiającą ładowanie pojazdów elektrycznych w czasie jazdy; apeluje o szersze działania na rzecz rozwoju w tym zakresie, przynajmniej wzdłuż dróg bazowych i kompleksowych sieci TEN-T; uważa, że zelektryfikowane drogi mogłyby stanowić rozwiązanie umożliwiające zmniejszenie rozmiarów akumulatorów, a w konsekwencji obniżenie cen nowych pojazdów;

8.  odnotowuje z niepokojem, że między państwami członkowskimi występują głębokie różnice w poziomie ambicji oraz stopniu wdrożenia krajowych ram polityki, a ogólny rozwój infrastruktury paliw alternatywnych, w tym infrastruktury do ładowania pojazdów elektrycznych, nie jest wystarczający; ubolewa nad faktem, że jedynie osiem państw członkowskich spełnia wszystkie wymogi ram polityki krajowej określone w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/94/UE z dnia 22 października 2014 r. w sprawie rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych(1), a dwa państwa członkowskie nie przedłożyły swoich ram polityki krajowej zgodnie z terminami określonymi w art. 3 dyrektywy; podkreśla w związku z powyższym, że te krajowe ramy polityczne są kluczowe, by skłonić partnerów prywatnych do finansowania infrastruktury ładowania; zachęca zatem Komisję, by rozważyła wprowadzenie wiążących celów krajowych oraz systematycznej sprawozdawczości krajowej w celu zapewnienia rozwoju szkieletowej infrastruktury paliw alternatywnych wzdłuż sieci TEN-T do 2025 r.;

9.  podkreśla, że państwa członkowskie powinny wyznaczyć konkretne, wiążące i możliwe do egzekwowania cele dla sieci dystrybucji paliw alternatywnych, odzwierciedlające zarówno obecne, jak i planowane wprowadzanie na rynek pojazdów napędzanych tego rodzaju paliwami;

10.  ubolewa, że paliwa pochodzenia kopalnego, takie jak gaz ziemny i gaz płynny (LPG), nadal uznaje się za paliwa alternatywne na podstawie dyrektywy 2014/94/UE, co podważa cel Unii, jakim jest całkowite odejście od paliw kopalnych w sektorze transportu do połowy stulecia;

11.  wzywa Komisję do przeprowadzenia szczegółowej analizy różnych krajowych ram polityki i uwzględnienia skutecznych środków krajowych i regionalnych w swoich zaleceniach dla pozostałych państw członkowskich;

12.  wzywa Komisję do opracowania kryteriów zrównoważonego rozwoju dla paliw wodorowych i syntetycznych w oparciu o emisje w całym cyklu życia, z uwzględnieniem emisji na wczesnych etapach cyklu związanych z wytworzeniem energii elektrycznej wymaganej do wszystkich procesów produkcyjnych oraz z uwzględnieniem ich wpływu na zapotrzebowanie na wodę i użytkowanie gruntów;

13.  zachęca państwa członkowskie, by zapewniły większą liczbę ogólnodostępnych punktów ładowania pojazdów elektrycznych na obszarach miejskich i podmiejskich;

14.  uważa, że rozwój infrastruktury do ładowania pojazdów elektrycznych należy wspierać priorytetowo na obszarach o niskiej jakości powietrza oraz że w planach dotyczących jakości powietrza należy przedstawiać informacje na temat podjętych lub planowanych środków mających na celu promowanie elektromobilności;

15.  apeluje o nieustanne inwestycje w badania i innowacje na rzecz dalszego łączenia odnawialnych źródeł energii i zrównoważonych rodzajów transportu w celu osiągnięcia do połowy stulecia bezemisyjnej mobilności w ujęciu netto;

16.  zwraca uwagę, że właściciele pojazdów elektrycznych najczęściej ładują swe pojazdy w miejscu zamieszkania lub w miejscu pracy; podkreśla, że potrzebna jest kompleksowa i interoperacyjna prywatna i publicznie dostępna infrastruktura do ładowania samochodów i rowerów elektrycznych w miejscu zamieszkania i w miejscu pracy, a także że należy wprowadzić obowiązek zapewnienia takiej infrastruktury do ładowania na stacjach paliw położonych wzdłuż tras długodystansowych; zwraca uwagę na potrzebę prowadzenia inwestycji publicznych i prywatnych w celu osiągnięcia optymalnego zasięgu infrastruktury; wskazuje w związku z powyższym na potrzebę montowania wystarczającej infrastruktury ładowania zarówno w nowych, jak i już istniejących budynkach; zwraca uwagę, że szersze rozpowszechnianie informacji i zaangażowanie sektora prywatnego mają kluczowe znaczenie dla osiągnięcia wyznaczonych celów;

17.  z zaniepokojeniem zauważa, że w 2017 r. w Europie dostępnych do sprzedaży było jedynie 19 modeli bateryjnych samochodów elektrycznych i 25 modeli pojazdów hybrydowych typu plug-in w porównaniu do ponad 417 modelami oferowanych europejskim klientom pojazdów o silnikach spalinowych benzynowych i wysokoprężnych(2);

18.  podkreśla, że nie można zwiększyć wykorzystywania paliw alternatywnych bez odpowiedniej sieci dystrybucji; podkreśla potrzebę wprowadzenia zobowiązań dystrybucyjnych w celu ograniczenia niepewności co do zakresu wdrożenia infrastruktury;

19.  apeluje do Komisji o opracowanie rozporządzenia w sprawie roamingu w zakresie ogólnodostępnej infrastruktury paliw alternatywnych, przynajmniej w ramach sieci TEN-T;

20.  odnotowuje, że według planów krajowych przedstawionych Komisji w ramach wdrażania dyrektywy 2014/94/UE obecna liczba punktów ładowania dostępnych na terenie Unii jest wystarczająca w stosunku do liczby pojazdów elektrycznych na drogach, zgodnie z zaleceniem Komisji, by na każde 10 pojazdów elektrycznych istniał jeden punkt ładowania;

21.  zauważa ponadto, że oczekuje się, iż krajowe plany dotyczące rozwoju publicznej infrastruktury ładowania do 2020 r. w całej UE będą dostosowane do przewidywanego tempa wzrostu liczby pojazdów, a także, iż będzie istniała wystarczająca liczba urządzeń szybkiego ładowania wzdłuż głównych tras autostradowych, w tym co najmniej jedno urządzenie szybkiego ładowania co 40 km;

22.  podkreśla, że od 2020 r. potrzebne będą dalsze znaczne inwestycje, wykraczające poza istniejące plany, aby umożliwić dostosowanie infrastruktury do spodziewanej liczby pojazdów elektrycznych na drogach, a także że finansowanie ze środków UE będzie znaczące, zwłaszcza na rynkach słabiej rozwiniętych;

23.  podkreśla, że należy poświęcić większą uwagę inteligentnym rozwiązaniom w zakresie ładowania; zwraca uwagę, że cel ten można osiągnąć przez zagwarantowanie, by wymogi w zakresie prywatnej i ogólnodostępnej publicznej infrastruktury ładowania wykraczały poza minimalne przepisy przedstawione w ramach przeglądu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/31/UE z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków(3); podkreśla, że niewystarczająca infrastruktura do ładowania stanowi jedną z głównych przeszkód we wdrażaniu zrównoważonego transportu w UE;

24.  podkreśla, iż – zważywszy że nie wszyscy użytkownicy mogą ładować pojazdy elektryczne w miejscu zamieszkania – konieczne jest wprowadzenie zintegrowanych rozwiązań dla budynków mieszkalnych i niemieszkalnych oraz połączenie urządzeń do ładowania z istniejącą infrastrukturą innego rodzaju (np. słupami latarni ulicznych);

25.  zwraca uwagę, że wzrost na rynku pojazdów elektrycznych spowoduje wzrost zapotrzebowania na energię elektryczną w sieci, niemniej według Europejskiej Agencji Środowiska (EEA) osiągnięcie elektryfikacji floty na poziomie 80 % w 2050 r. spowoduje średni wzrost zapotrzebowania na energię elektryczną w UE jedynie o 10 %;

26.  uważa, że na obszarach miejskich należy udostępnić infrastrukturę służącą do ładowania wszystkich rodzajów pojazdów, w tym pojazdów współużytkowanych, elektrycznych samochodów dostawczych, rowerów elektrycznych oraz zmotoryzowanych pojazdów dwukołowych;

27.  podkreśla, że energia elektryczna pobierana z lądu poprawi sytuację w zakresie obniżenia emisji CO2, przyczyni się do zmniejszenia zanieczyszczenia hałasem, zapewni lepszą jakość powietrza oraz inne korzyści dla środowiska; wzywa Komisję i państwa członkowskie do stworzenia wpisanych w ramy polityki zachęt do rozbudowy infrastruktury dostaw energii elektrycznej pobieranej z lądu zarówno w portach śródlądowych, jak i morskich, w celu ograniczenia emisji z transportu zasilanego paliwami kopalnymi; w związku z powyższym zachęca państwa członkowskie do opracowania zintegrowanych planów szybkiego wprowadzenia promów w pełni zasilanych energią elektryczną; zwraca uwagę, że potrzebne będą uzupełniające regulacje krajowe, aby zadbać o to, by cumujące statki były zobowiązane do wykorzystywania wszelkich dostępnych nabrzeżnych systemów zasilania czystą energią; zachęca ponadto do udzielenia większego wsparcia finansowego z przeznaczeniem na rozbudowę infrastruktury dostaw energii elektrycznej pobieranej z lądu zarówno w portach śródlądowych, jak i morskich, ponieważ wysokie koszty stoją na przeszkodzie ekonomicznej opłacalności tej infrastruktury; zwraca uwagę, że instrument „Łącząc Europę” dostarcza możliwości w zakresie wspierania dalszych przemian w tej dziedzinie;

28.  wyraża ubolewanie, że postęp w zakresie rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych oraz dostępności pojazdów napędzanych paliwami alternatywnymi jest zbyt powolny, i wzywa producentów do wzmożenia wysiłków w tym zakresie;

29.  wzywa państwa członkowskie do dokonania przeglądu krajowych ram opodatkowania energii w celu ułatwiania korzystania z paliw alternatywnych i zachęcania do tego oraz do zniesienia uciążliwego opodatkowania energii elektrycznej wykorzystywanej do generowania paliw alternatywnych, z uwzględnieniem technologii przetwarzania energii elektrycznej w gaz, służącej do magazynowania energii pochodzącej z odnawialnych źródeł o nieprzewidywalnej charakterystyce produkcji;

30.  zachęca do zapewnienia źródła zasilania czystą energią w portach lotniczych (do użytku w stacjonujących samolotach oraz urządzeniach ruchomych w portach lotniczych), aby zmniejszyć zużycie nafty lotniczej, poprawić jakość powietrza, ograniczyć skutki zmiany klimatu i zmniejszyć zanieczyszczenie hałasem;

31.  odnotowuje, że jeden statek wycieczkowy o dodatkowym obciążeniu o wartości 4,6 MW może spalać ponad 700 litrów paliwa na godzinę, co przekracza równowartość pracy 688 silników samochodów ciężarowych;

32.  zachęca europejskich producentów samochodów do zwiększenia inwestycji w rozwój pojazdów o bardzo niskiej emisji, co stanowi jeden ze sposobów przyspieszenia ich wprowadzania na rynek UE; wzywa Komisję, państwa członkowskie i branżę motoryzacyjną do dalszego rozszerzania oferty lekkich pojazdów użytkowych i pojazdów ciężarowych napędzanych paliwami alternatywnymi, np. przez wspieranie ambitnych średnich docelowych poziomów ograniczenia emisji, które nowe samochody osobowe, nowe lekkie pojazdy użytkowe i nowe pojazdy ciężarowe są zobowiązane osiągnąć do 2025 i 2030 r.;

33.  wzywa współprawodawców do określenia harmonogramu, odpowiedniego systemu zachęt oraz poziomu ambicji w odniesieniu do udziału pojazdów niskoemisyjnych i bezemisyjnych w całej flocie UE w celu całkowitego odejścia od paliw kopalnych w sektorze transportu do 2050 r.; uważa, że jest to konieczne w celu zapewnienia bezpieczeństwa inwestycyjnego dla rynku pojazdów napędzanych paliwami alternatywnymi oraz szybszego wdrożenia wystarczającej infrastruktury towarzyszącej; uznaje, że w całym łańcuchu dostaw powstają wyzwania związane z przejściem na zrównoważony transport;

34.  zachęca państwa członkowskie, by w większym zakresie rozwijały infrastrukturę do ładowania publicznych środków transportu oraz by wspierały popyt na autobusy napędzane paliwami alternatywnymi oraz inne elektryczne pojazdy wykorzystywane w transporcie publicznym, przy czym należy nadać priorytet systemom najbardziej neutralnym pod względem emisji z perspektywy całego cyklu życia pojazdu;

35.  zachęca organy lokalne i regionalne uczestniczące w Światowym Porozumieniu Burmistrzów na rzecz Klimatu i Energii do podjęcia wysiłków w celu włączenia do planów działania na rzecz zrównoważonej energii konkretnych środków służących w szczególności budowie lub uzupełnieniu infrastruktury do ładowania pojazdów elektrycznych;

36.  zachęca lokalne i regionalne organy publiczne do korzystania w większym stopniu z możliwości współfinansowania zrównoważonej mobilności miejskiej ze środków Funduszu Spójności (FS) i Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR), tak aby uzupełnić infrastrukturę ładowania i tankowania pojazdów niskoemisyjnych i bezemisyjnych.

INFORMACJE O PRZYJĘCIUW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

10.7.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

47

2

8

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Marco Affronte, Margrete Auken, Pilar Ayuso, Zoltán Balczó, Catherine Bearder, Ivo Belet, Biljana Borzan, Paul Brannen, Soledad Cabezón Ruiz, Nessa Childers, Miriam Dalli, Seb Dance, Mark Demesmaeker, Stefan Eck, Bas Eickhout, Karl-Heinz Florenz, Francesc Gambús, Arne Gericke, Jens Gieseke, Julie Girling, Sylvie Goddyn, Françoise Grossetête, Andrzej Grzyb, Jytte Guteland, György Hölvényi, Anneli Jäätteenmäki, Karin Kadenbach, Urszula Krupa, Giovanni La Via, Jo Leinen, Peter Liese, Valentinas Mazuronis, Susanne Melior, Miroslav Mikolášik, Rory Palmer, Massimo Paolucci, Piernicola Pedicini, Bolesław G. Piecha, Pavel Poc, John Procter, Julia Reid, Frédérique Ries, Daciana Octavia Sârbu, Annie Schreijer-Pierik, Davor Škrlec, Renate Sommer, Adina-Ioana Vălean, Damiano Zoffoli

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Guillaume Balas, Anja Hazekamp, Jan Huitema, Merja Kyllönen, Alojz Peterle, Christel Schaldemose, Keith Taylor

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Marc Joulaud, Stanisław Ożóg

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

47

+

ALDE

Catherine Bearder, Jan Huitema, Frédérique Ries

EFDD

Piernicola Pedicini

GUE/NGL

Stefan Eck, Anja Hazekamp, Merja Kyllönen

NI

Zoltán Balczó

PPE

Pilar Ayuso, Ivo Belet, Karl Heinz Florenz, Francesc Gambús, Jens Gieseke, Julie Girling, Françoise Grossetête, Andrzej Grzyb, György Hölvényi, Marc Joulaud, Giovanni La Via, Peter Liese, Miroslav Mikolášik, Alojz Peterle, Annie Schreijer Pierik, Renate Sommer, Adina Ioana Vălean

S&D

Guillaume Balas, Biljana Borzan, Paul Brannen, Soledad Cabezón Ruiz, Nessa Childers, Miriam Dalli, Seb Dance, Jytte Guteland, Karin Kadenbach, Jo Leinen, Susanne Melior, Rory Palmer, Massimo Paolucci, Pavel Poc, Christel Schaldemose, Daciana Octavia Sârbu, Damiano Zoffoli

VERTS/ALE

Marco Affronte, Margrete Auken, Bas Eickhout, Davor Škrlec, Keith Taylor

2

-

EFDD

Julie Reid

ENF

Sylvie Goddyn

8

0

ALDE

Anneli Jäätteenmäki, Valentinas Mazuronis

ECR

Mark Demesmaeker, Arne Gericke, Urszula Krupa, Stanisław Ożóg, Bolesław G. Piecha, John Procter

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się

(1)

Dz.U. L 307 z 28.10.2014, s. 1.

(2)

Dokument pt. „Availability and Affordability of ZEVs Interim Report” [Wstępne sprawozdanie dotyczące dostępności i przystępności cenowej pojazdów bezemisyjnych], Element Energy, październik 2017 r.

(3)

Dz.U. L 153 z 18.6.2010, s. 13.


OPINIA Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (10.7.2018)

dla Komisji Transportu i Turystyki

w sprawie uruchomienia infrastruktury paliw alternatywnych w Unii Europejskiej: czas na działanie!

(2018/2023(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Zdzisław Krasnodębski

WSKAZÓWKI

Komisja Przemysłu, Badań Naukowych i Energii zwraca się do Komisji Transportu i Turystyki, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

A.  mając na uwadze, że państwa członkowskie przyjęły krajowe ramy polityki, poddane ocenie Komisji w jej niedawnym komunikacie COM(2017)0652, w którym zauważono, że cele i realizacja infrastruktury do ładowania pojazdów elektrycznych różnią się w poszczególnych państwach członkowskich, jako że tylko 8 z 25 państw członkowskich całkowicie spełnia wymogi dotyczące krajowych ram polityki określone w dyrektywie 2014/94/UE(1), oraz że dwa państwa członkowskie nie notyfikowały krajowych ram polityki do dnia 16 listopada 2016 r., czego wymaga art. 3 dyrektywy 2014/94/UE;

B.  mając na uwadze, że sektor transportu jest głównym źródłem emisji dwutlenku węgla w Unii oraz jedynym sektorem, w którym emisje nadal rosną; mając na uwadze, że konieczna jest dalsza koordynacja na szczeblu UE, aby zapewnić rozwój odpowiedniej sieci infrastrukturalnej dla paliw alternatywnych w celu dekarbonizacji sektora transportu do 2050 r.;

C.  mając na uwadze, że dekarbonizację transportu w UE należy prowadzić zgodnie z zasadą neutralności technologicznej, w ten sposób zapewniając jednakowe warunki działania w przypadku różnego rodzaju technologii niskoemisyjnych stosowanych do celów czystej mobilności oraz wspierając otoczenie kształtowane przez konkurencję i dalsze innowacje w tym obszarze;

1.  podkreśla, że Unia ma potencjał, aby stać się prekursorem w dziedzinie ekologicznego transportu i liderem w tej globalnej transformacji; zauważa, że przejście na czystą energię oferuje wiele nowych możliwości wzrostu w przemyśle oraz wzmacnia bezpieczeństwo energetyczne Europy; podkreśla, że obecnie ponad 65 % bateryjnych samochodów elektrycznych i pojazdów hybrydowych typu plug-in produkuje się poza Unią oraz że nowa mobilność spowoduje zmiany w zapotrzebowaniu na umiejętności, co oznacza, że istotne jest, by zapewnić bodźce do rozwoju naszego przemysłu i do tworzenia nowych miejsc pracy wysokiej jakości w Unii; uważa, że zasadnicze znaczenie ma pobudzenie naszego sektora produkcji baterii przez wprowadzenie zrównoważonej produkcji ogniw baterii w Unii i zapewnienie łańcucha wartości w całości opartego na podmiotach z UE, przy jednoczesnym wykorzystaniu potencjału recyklingu baterii i surowców zgodnie z zasadą gospodarki o obiegu zamkniętym;

2.  z zadowoleniem przyjmuje wyżej wspomniany komunikat Komisji w sprawie rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych, zauważa jednak, że krajowe ramy polityki nie przyczyniają się do rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych, który wystarczałby do osiągnięcia do 2025 r. prognozowanego poziomu upowszechnienia mobilności opartej na paliwach alternatywnych; wzywa zatem Komisję, aby wymagała od państw członkowskich, by w swoich krajowych ramach polityki ujmowały obowiązkowe minimalne poziomy do celowe, a jednocześnie uwzględniały prognozowany i rzeczywisty poziom upowszechnienia pojazdów napędzanych paliwami alternatywnymi i postęp technologiczny w tym zakresie, również w celu stworzenia transeuropejskiej sieci infrastrukturalnej dla paliw alternatywnych;

3.  zauważa z zaniepokojeniem, że poziom ambicji w poszczególnych państwach członkowskich znacząco się różni; wzywa państwa członkowskie, by zapewniły szybkie utworzenie wystarczającej infrastruktury paliw alternatywnych; wzywa państwa członkowskie do opracowania i dostosowania w tym celu krajowych ram polityki przez uwzględnienie prognozowanego i rzeczywistego poziomu upowszechnienia pojazdów napędzanych paliwami alternatywnymi i postępu technologicznego w tym zakresie; wzywa państwa członkowskie do wzmożenia wysiłków wdrożeniowych przez przyjęcie wystarczająco ambitnych celów;

4.  wzywa państwa członkowskie do szybszego zastosowania w praktyce wyników badań związanych z elektromobilnością dzięki pełnemu wykorzystaniu funduszy UE; z zadowoleniem przyjmuje przedstawioną przez Komisję propozycję zapewnienia dodatkowego finansowania europejskiego w wysokości 800 mln EUR; podkreśla jednak, że potrzebne są dodatkowe instrumenty wsparcia na szczeblu Unii i państw członkowskich, aby pobudzić odpowiednie inwestycje publiczne i prywatne;

5.  odnotowuje, że elektryfikacja stanowi niezbędny etap dekarbonizacji sektora transportu w Unii i realizacji jej celów w dziedzinie klimatu; podkreśla, że dla osiągnięcia unijnych celów w dziedzinie klimatu istotne znaczenie ma koncentracja wysiłków na łączeniu najskuteczniejszych dostępnych środków, ponieważ istnieją różne opcje niskoemisyjne, jak energia elektryczna, zaawansowane biopaliwa, wodór i skroplony gaz ziemny; wzywa w związku z tym do utrzymania podejścia neutralnego pod względem technologicznym przy jednoczesnym zapewnieniu ograniczenia emisji CO2;

6.  apeluje do operatorów systemów przesyłowych i operatorów systemów dystrybucyjnych o zapewnienie stabilności sieci lokalnych, przy jednoczesnym uwzględnieniu potrzeby poprawy przepływów transgranicznych, oraz o ograniczenie w przyszłości szczytowego poboru energii; podkreśla, że w ramach reformy struktury rynku energii elektrycznej należy określić prawidłowe ramy regulacyjne, aby zapewnić stabilność sieci, przystępne ceny i bezpieczeństwo dostaw oraz umożliwić konsumpcję własną, regulację zapotrzebowania i aktywność odbiorców; podkreśla w związku z tym znaczenie inwestycji w inteligentne technologie ładowania – w tym inteligentne sieci – dla pomyślnej reformy sektora energetycznego;

7.  podkreśla, że istotne jest zapewnienie wszystkim zainteresowanym podmiotom – w tym władzom lokalnym, przedsiębiorstwom miejskim i podmiotom z innych państw członkowskich – równego dostępu do tworzenia, obsługiwania i zasilania punktów ładowania, aby nie dopuścić do powstawania monopoli; wzywa Komisję, aby wspierała otwarty dostęp wszystkich zainteresowanych podmiotów do rynku oraz sprzyjała inicjatywom uruchamiania punktów ładowania w celu zapewnienia odbiorcom swobodnego wyboru dostawców i źródeł energii; podkreśla, że rozwiązania infrastrukturalne powinny opierać się na zasadach rynkowych; zaznacza, że sieci dystrybucji różnego rodzaju paliw i ogólnodostępne niezbędne punkty ładowania potrzebne w przypadku pojazdów elektrycznych muszą być tworzone głównie na warunkach rynkowych, o ile podmioty na rynku są w stanie świadczyć terminowe usługi w rozsądnej cenie;

8.  podkreśla, że potrzebna jest kompleksowa prywatna oraz wspólna publiczna infrastruktura ładowania, umożliwiająca ładowanie samochodów i rowerów elektrycznych w miejscu zamieszkania i w miejscu pracy, przy czym należy uwzględnić zapotrzebowanie na inwestycje publiczne i prywatne w celu zapewnienia zgodności z minimalnymi przepisami określonymi w przeglądzie dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków(2);

9.  podkreśla, że chociaż dalszy rozwój elektromobilności, w tym inteligentnych sieci, płatności elektronicznych czy połączeń z innymi powiązanymi usługami, będzie źródłem możliwości cyfrowych, pojawią się również nowe wyzwania związane z inteligentnym ładowaniem i wymianą danych, jak wyzwania w dziedzinie ochrony danych, interoperacyjności systemów, dostosowania systemów do przyszłych potrzeb lub swobodnego przepływu danych;

10.  przypomina znaczenie utrzymania zharmonizowanego rynku, co osiągnąć można poprzez propagowanie interoperacyjności serwerów i formatów danych, a także znormalizowanych protokołów mających zastosowanie do floty pojazdów; z zadowoleniem przyjmuje ostatnie dokonania CEN-CENELEC polegające na częściowym rozwiązaniu problemu normalizacji.

INFORMACJE O PRZYJĘCIUW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

10.7.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

53

3

1

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Zigmantas Balčytis, Bendt Bendtsen, Xabier Benito Ziluaga, José Blanco López, Cristian-Silviu Buşoi, Jerzy Buzek, Angelo Ciocca, Edward Czesak, Jakop Dalunde, Pilar del Castillo Vera, Christian Ehler, Fredrick Federley, Adam Gierek, Theresa Griffin, Rebecca Harms, Barbara Kappel, Krišjānis Kariņš, Seán Kelly, Jeppe Kofod, Jaromír Kohlíček, Peter Kouroumbashev, Zdzisław Krasnodębski, Christelle Lechevalier, Janusz Lewandowski, Edouard Martin, Tilly Metz, Csaba Molnár, Nadine Morano, Dan Nica, Angelika Niebler, Morten Helveg Petersen, Miroslav Poche, Paul Rübig, Massimiliano Salini, Algirdas Saudargas, Sven Schulze, Neoklis Sylikiotis, Dario Tamburrano, Patrizia Toia, Evžen Tošenovský, Vladimir Urutchev, Kathleen Van Brempt, Henna Virkkunen, Lieve Wierinck, Hermann Winkler, Anna Záborská, Flavio Zanonato, Carlos Zorrinho

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Michał Boni, Benedek Jávor, Olle Ludvigsson, Marisa Matias, Rupert Matthews, Gesine Meissner, Dominique Riquet

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Romeo Franz, Ulrike Rodust

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

53

+

ALDE

Fredrick Federley, Gesine Meissner, Morten Helveg Petersen, Dominique Riquet, Lieve Wierinck

ECR

Edward Czesak, Zdzisław Krasnodębski, Rupert Matthews, Evžen Tošenovský

EFDD

Dario Tamburrano

ENF

Angelo Ciocca, Barbara Kappel, Christelle Lechevalier

EPP

Bendt Bendtsen, Michał Boni, Jerzy Buzek, Cristian-Silviu Buşoi, Christian Ehler, Krišjānis Kariņš, Seán Kelly, Janusz Lewandowski, Nadine Morano, Angelika Niebler, Paul Rübig, Massimiliano Salini, Algirdas Saudargas, Sven Schulze, Vladimir Urutchev, Henna Virkkunen, Hermann Winkler, Anna Záborská, Pilar del Castillo Vera

S&D

Zigmantas Balčytis, José Blanco López, Jakop Dalunde, Romeo Franz, Adam Gierek, Theresa Griffin, Rebecca Harms, Benedek Jávor, Jeppe Kofod, Peter Kouroumbashev, Olle Ludvigsson, Edouard Martin, Tilly Metz, Csaba Molnár, Dan Nica, Miroslav Poche, Ulrike Rodust, Patrizia Toia, Kathleen Van Brempt, Flavio Zanonato, Carlos Zorrinho

3

-

GUE/NGL

Xabier Benito Ziluaga, Marisa Matias, Neoklis Sylikiotis

1

0

GUE/NGL

Jaromír Kohlíček

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się

(1)

Dz.U. L 307 z 28.10.2014, s. 1.

(2)

Dz.U. L 153 z 18.6.2010, s. 13.


OPINIA Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (5.6.2018)

dla Komisji Transportu i Turystyki

w sprawie uruchomienia infrastruktury paliw alternatywnych w Unii Europejskiej: czas na działanie!

(2018/2023(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Matthijs van Miltenburg

WSKAZÓWKI

Komisja Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów zwraca się do Komisji Transportu i Turystyki, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  przyjmuje z zadowoleniem plan działania dotyczący infrastruktury paliw alternatywnych; przypomina o oddziaływaniu transportu na zmianę klimatu i zauważa, że aby osiągnąć cele określone w porozumieniu paryskim, należy do 2050 r. obniżyć prawie do zera emisje gazów cieplarnianych w sektorze transportu; podkreśla zatem, że zrównoważony charakter pojazdów napędzanych paliwami alternatywnymi zależy w dużym stopniu od wykorzystania odnawialnych źródeł energii i zwraca uwagę na potrzebę wprowadzenia jednolitych wymogów dla wszystkich państw członkowskich jeśli chodzi o jakość paliw alternatywnych i systemy oceny zgodności; podkreśla, że aby zrealizować cele Unii związane z dekarbonizacją, konieczna jest bliższa współpraca pomiędzy wszystkimi zainteresowanymi stronami, zwłaszcza między przemysłem motoryzacyjnym a Komisją;

2.  podkreśla korzyści wynikające z niskoemisyjnych innowacji dla konkurencyjności UE na świecie i dla bezpieczeństwa energetycznego; apeluje, aby UE stała się światowym liderem w dziedzinie dekarbonizacji w sektorze transportu; ponadto wzywa państwa członkowskie, w szczególności te, które są najbardziej opóźnione w tym względzie, i przemysł do wykazania się większymi ambicjami i przyspieszenia wdrażania planu działania, również przez opracowanie efektywnych, kompletnych i spójnych, a następnie terminowo wdrażanych ram polityki krajowej, aby zapewnić niezbędną stabilność sprzyjającą zarówno inwestycjom publicznym, jak i prywatnym;

3.  podkreśla wzajemną zależność między dostępnością i przystępnością infrastruktury do ładowania pojazdów i tankowania paliw alternatywnych w całej UE, zarówno jeśli chodzi o infrastrukturę publiczną, jak i prywatną, a zaakceptowaniem przez konsumentów nowych systemów mobilności; zwraca uwagę na potrzebę bardziej zharmonizowanego podejścia na szczeblu UE, również w odniesieniu do wspólnych standardów technicznych, aby zagwarantować interoperacyjność usług płatniczych i punktów ładowania, by użytkownicy paliw alternatywnych, podróżując po UE, mogli w pełni korzystać z dostępnej infrastruktury; zwraca uwagę na potrzebę przejrzystych informacji dla konsumentów oraz ciągłości transgranicznej; wzywa do ściślejszej współpracy podmiotów publicznych i prywatnych w tym zakresie; wzywa Komisję, aby wzmocniła wymiar konsumencki i opracowała jednolitą strategię informowania konsumentów na temat stosowania paliw alternatywnych, a także informowała o punktach ładowania w państwach członkowskich i metodach płatności;

4.  podkreśla znaczenie terminowych, zrozumiałych, dokładnych, dostępnych i przejrzystych informacji dla konsumentów; w związku z tym zwraca uwagę na znaczenie planowanego porównywania cen paliw alternatywnych i konwencjonalnych; wnioskuje, aby te informacje były gromadzone i przetwarzane przez platformę otwartych danych;

5.  wyraża się z uznaniem o koordynacji na szczeblu UE; zachęca Komisję, aby oceniła w 2018 r., czy najlepszym środkiem rozwoju interoperacyjności usług płatniczych bez ograniczania innowacji rynkowych jest działanie o charakterze ustawodawczym, czy też działanie o charakterze nieustawodawczym;

6.  zachęca Komisję, aby wykorzystała synergie pomiędzy europejskimi strategiami politycznymi dotyczącymi transportu, energii i cyfryzacji, przykładowo w odniesieniu do inteligentnego ładowania i inteligentnych systemów transportowych, gwarantując jednocześnie przestrzeganie standardów ochrony danych; wzywa państwa członkowskie do ściślejszej współpracy, na przykład w ramach Forum Zrównoważonego Transportu, aby zagwarantować ciągłość transgraniczną;

7.  popiera podejście neutralne pod względem technologicznym dla opracowania rynkowej infrastruktury paliw alternatywnych, z położeniem szczególnego nacisku na ograniczenie emisji gazów cieplarnianych, a także zagwarantowanie konsumentom większego i lepszego wyboru; stwierdza, że wprowadzanie połączonej cyfrowo infrastruktury paliw alternatywnych należy rozpatrywać w połączeniu z rzeczywistą liczbą pojazdów napędzanych paliwami alternatywnymi; zwraca zatem uwagę na potrzebę wprowadzenia na rynek większej liczby pojazdów napędzanych paliwami alternatywnymi, co zapewni ich większą widoczność w perspektywie średnio- i długoterminowej, a tym samym zachęci do prywatnych i publicznych inwestycji w nie;

8.  wzywa Komisję, państwa członkowskie i sektor prywatny do zwiększenia wsparcia finansowego dla rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych; w szczególności zwraca uwagę na potrzebę podwyższenia poziomu finansowania ze środków unijnych infrastruktury paliw alternatywnych w następnych wieloletnich ramach finansowych; apeluje o to, by za poważną przeszkodę uznać różnice geograficzne jeśli chodzi o infrastrukturę paliw alternatywnych i wsparcie dla infrastruktury paliw alternatywnych, a także wysokie koszty przejścia na pojazdy napędzane paliwami alternatywnymi na obszarach wiejskich, co może przeszkadzać w rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych; apeluje do państw członkowskich, by miały na względzie pozytywne skutki systemów dotacji, partnerstw publiczno-prywatnych oraz zachęt podatkowych w odniesieniu do wchodzenia na rynek pojazdów napędzanych paliwami alternatywnymi.

INFORMACJE O PRZYJĘCIUW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

4.6.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

28

1

2

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

John Stuart Agnew, Pascal Arimont, Carlos Coelho, Sergio Gaetano Cofferati, Daniel Dalton, Nicola Danti, Dennis de Jong, Pascal Durand, Liisa Jaakonsaari, Philippe Juvin, Nosheena Mobarik, Jiří Pospíšil, Virginie Rozière, Christel Schaldemose, Olga Sehnalová, Jasenko Selimovic, Mylène Troszczynski, Anneleen Van Bossuyt, Marco Zullo

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Cristian-Silviu Buşoi, Birgit Collin-Langen, Roberta Metsola, Marc Tarabella, Sabine Verheyen

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Asim Ademov, Clara Eugenia Aguilera García, Klaus Buchner, Peter Liese, Emilian Pavel, Annie Schreijer-Pierik, Tomáš Zdechovský

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

28

+

ALDE

Jasenko Selimovic

ECR

Daniel Dalton, Nosheena Mobarik, Anneleen Van Bossuyt

EFDD

Marco Zullo

PPE

Asim Ademov, Pascal Arimont, Cristian-Silviu Buşoi, Carlos Coelho, Birgit Collin-Langen, Philippe Juvin, Peter Liese, Roberta Metsola, Jiří Pospíšil, Annie Schreijer-Pierik, Sabine Verheyen, Tomáš Zdechovský

S&D

Clara Eugenia Aguilera García, Sergio Gaetano Cofferati, Nicola Danti, Liisa Jaakonsaari, Emilian Pavel, Virginie Rozière, Christel Schaldemose, Olga Sehnalová, Marc Tarabella

VERTS/ALE

Klaus Buchner, Pascal Durand

1

-

EFDD

John Stuart Agnew

2

0

ENF

Mylène Troszczynski

GUE/NGL

Dennis de Jong

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się


INFORMACJE O PRZYJĘCIU PRZEZ KOMISJĘ PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWĄ

Data przyjęcia

24.9.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

29

0

6

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Georges Bach, Deirdre Clune, Michael Cramer, Isabella De Monte, Andor Deli, Ismail Ertug, Dieter-Lebrecht Koch, Innocenzo Leontini, Peter Lundgren, Gesine Meissner, Markus Pieper, Tomasz Piotr Poręba, Gabriele Preuß, Christine Revault d’Allonnes Bonnefoy, Dominique Riquet, Massimiliano Salini, David-Maria Sassoli, Keith Taylor, Pavel Telička, Janusz Zemke, Roberts Zīle, Kosma Złotowski, Wim van de Camp

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Francisco Assis, Jakop Dalunde, Mark Demesmaeker, Maria Grapini, Werner Kuhn, Ramona Nicole Mănescu, Evžen Tošenovský

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Miriam Dalli, Aleksander Gabelic, John Howarth, Martina Werner


GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

29

+

ALDE

PPE

 

S&D

 

VERTS/ALE

 

Izaskun Bilbao Barandica, Gesine Meissner, Dominique Riquet, Pavel Telička

Georges Bach, Deirdre Clune, Andor Deli, Dieter-Lebrecht Koch, Werner Kuhn, Innocenzo Leontini, Ramona Nicole Mănescu, Markus Pieper, Massimiliano Salini, Wim van de Camp

Francisco Assis, Miriam Dalli, Isabella De Monte, Ismail Ertug, Aleksander Gabelic, Maria Grapini, John Howarth, Gabriele Preuß, Christine Revault d'Allonnes Bonnefoy, David-Maria Sassoli, Martina Werner, Janusz Zemke

 

Michael Cramer, Jakop Dalunde, Keith Taylor

 

0

-

 

 

6

0

ECR

 

Mark Demesmaeker, Peter Lundgren, Tomasz Piotr Poręba, Evžen Tošenovský, Roberts Zīle, Kosma Złotowski

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się

Ostatnia aktualizacja: 16 października 2018Informacja prawna