Procedura : 2018/2005(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A8-0319/2018

Teksty złożone :

A8-0319/2018

Debaty :

PV 25/10/2018 - 9
CRE 25/10/2018 - 9

Głosowanie :

PV 25/10/2018 - 13.23
CRE 25/10/2018 - 13.23

Teksty przyjęte :

P8_TA(2018)0439

SPRAWOZDANIE     
PDF 828kWORD 106k
12.10.2018
PE 622.206v02-00 A8-0319/2018

w sprawie wykorzystania możliwości płynących z globalizacji: aspekty handlowe

(2018/2005(INI))

Komisja Handlu Międzynarodowego

Sprawozdawca: Joachim Schuster

POPRAWKI
PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 OPINIA Komisji Rozwoju
 OPINIA Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi
 OPINIA Komisji Kultury i Edukacji
 OPINIA Komisji Prawnej
 INFORMACJE O PRZYJĘCIU PRZEZ KOMISJĘ PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWĄ
 GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie wykorzystania możliwości płynących z globalizacji: aspekty handlowe

(2018/2005(INI))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając dokument Komisji z dnia 10 maja 2017 r. otwierający debatę w sprawie wykorzystania możliwości płynących z globalizacji,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 13 września 2017 r. pt. „Zrównoważona i postępowa polityka handlowa w celu wykorzystania możliwości płynących z globalizacji” (COM(2017)0492),

–  uwzględniając wniosek Komisji z dnia 13 września 2017 r. dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego ramy monitorowania bezpośrednich inwestycji zagranicznych w Unii Europejskiej (COM(2017)0487),

–  uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Handel z korzyścią dla wszystkich – w kierunku bardziej odpowiedzialnej polityki handlowej i inwestycyjnej” (COM(2015)0497),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie rocznego sprawozdania z realizacji wspólnej polityki handlowej(1),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 5 lipca 2016 r. w sprawie nowej, perspektywicznej i innowacyjnej przyszłej strategii w dziedzinie handlu i inwestycji(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie strategii w zakresie handlu elektronicznego(3),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 13 września 2017 r. z wdrażania strategii polityki handlowej „Handel z korzyścią dla wszystkich” – kształtowanie nowoczesnej polityki handlowej w celu wykorzystania możliwości płynących z globalizacji” (COM(2017)0491),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 9 listopada 2017 r. na temat wdrażania umów o wolnym handlu w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2016 r. (COM(2017)0654),

–  uwzględniając rezolucję przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w dniu 25 września 2015 r. pt. „Przekształcamy nasz świat – agenda na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030”,

–  uwzględniając rezolucję Rady Praw Człowieka ONZ nr 26/9, przyjętą 26 czerwca 2014 r., a w szczególności zawarte w niej postanowienie „powołania otwartej międzyrządowej grupy roboczej ds. korporacji międzynarodowych i innych przedsiębiorstw w kontekście praw człowieka, której zadaniem będzie wypracowanie międzynarodowego prawnie wiążącego instrumentu, regulującego – w ramach międzynarodowego prawa dotyczącego praw człowieka – działalność korporacji międzynarodowych i innych przedsiębiorstw”,

–  uwzględniając wytyczne ONZ dotyczące oceny wpływu umów handlowych i inwestycyjnych na prawa człowieka,

–  uwzględniając orędzie o stanie Unii wygłoszone przez przewodniczącego Komisji Jean-Claude’a Junckera w dniu 13 września 2017 r.,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 września 2017 r. w sprawie wpływu handlu międzynarodowego i unijnych strategii handlowych na globalne łańcuchy wartości(4),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2321 z dnia 12 grudnia 2017 r. zmieniające rozporządzenie (UE) 2016/1036 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej oraz rozporządzenie (UE) 2016/1037 w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej(5),

–  uwzględniając swoje stanowisko w pierwszym czytaniu z dnia 16 marca 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego system certyfikacji własnej w zakresie należytej staranności w łańcuchu dostaw odpowiedzialnych importerów cyny, tantalu i wolframu, ich rud oraz złota pochodzących z obszarów dotkniętych konfliktami i obszarów wysokiego ryzyka(6),

–  uwzględniając swoje stanowisko w pierwszym czytaniu z dnia 4 października 2016 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1236/2005 w sprawie handlu niektórymi towarami, które mogłyby być użyte do wykonywania kary śmierci, tortur lub innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania(7),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie praw człowieka oraz norm społecznych i środowiskowych w międzynarodowych umowach handlowych(8),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie międzynarodowej polityki handlowej w kontekście nadrzędnych potrzeb związanych ze zmianami klimatu(9),

–  uwzględniając art. 2 i 21 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

–  uwzględniając nieoficjalny dokument służb Komisji z dnia 26 lutego 2018 r. zatytułowany „Feedback and way forward on improving the implementation and enforcement of Trade and Sustainable Development chapters in EU Free Trade Agreements” [„Informacje zwrotne i przyszłe działania dotyczące poprawy wdrażania i egzekwowania rozdziałów dotyczących handlu i zrównoważonego rozwoju w zawieranych przez UE umowach o wolnym handlu UE”],

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 14 lipca 2015 r. pt. „Wdrażanie wytycznych ONZ dotyczących biznesu i praw człowieka – stan realizacji” (SWD(2015)0144),

–  uwzględniając wytyczne OECD dotyczące należytej staranności w odpowiedzialnym prowadzeniu działalności gospodarczej, opublikowane dnia 31 maja 2018 r.,

–  uwzględniając sojusz na rzecz handlu bez tortur, zainaugurowany podczas Zgromadzenia Ogólnego ONZ dnia 18 września 2017 r.,

–  uwzględniając opinię Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej z dnia 10 kwietnia 2017 r. pt. „Poprawa dostępu do środków ochrony prawnej w dziedzinie biznesu i praw człowieka na szczeblu UE” (1/2017),

–  uwzględniając Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w szczególności jej art. 4 ust. 1 zakazujący niewoli i poddaństwa,

–  uwzględniając dokument programowy Międzynarodowego Funduszu Walutowego, Banku Światowego i WTO z 10 kwietnia 2017 r. pt. „Making trade an engine of growth for all: the case for trade and for policies to facilitate adjustment” [„Wykorzystywanie handlu jako siły napędowej wzrostu gospodarczego dla wszystkich – jak handel i działania polityczne mogą ułatwić proces dostosowawczy”],

–  uwzględniając dokument OECD z czerwca 2017 r. dotyczący kluczowych zagadnień i zatytułowany „Making Globalisation Work; Better Lives For All” [„Jak wykorzystać globalizację? Lepsze perspektywy życia dla wszystkich”](10),

–  uwzględniając Konwencję UNESCO z 1970 r. dotyczącą środków zmierzających do zakazu i zapobiegania nielegalnemu przywozowi, wywozowi i przenoszeniu własności dóbr kultury oraz Konwencję UNIDROIT z 1995 r. dotyczącą skradzionych lub nielegalnie wywiezionych dóbr kultury,

–  uwzględniając wspólny komunikat Komisji i Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych pt. „W stronę strategii UE w dziedzinie międzynarodowych stosunków kulturalnych” (JOIN(2016)0029),

–  uwzględniając ogólne unijne rozporządzenie o ochronie danych obowiązujące od dnia 25 kwietnia 2018 r.(11),

–  uwzględniając art. 10 i 11 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej z 2010 r.,

–  uwzględniając art. 167, 207, 208 i 218 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Handlu Międzynarodowego oraz opinie Komisji Rozwoju, Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Komisji Kultury i Edukacji oraz Komisji Prawnej (A8-0319/2018),

A.  mając na uwadze, że globalizacja jest ciągłym procesem prowadzącym do pojawiania się nowych wyzwań politycznych, gospodarczych i społecznych, z którymi trzeba będzie się zmierzyć w przyszłości, a także mając na uwadze, że wynika to z szybkiego postępu technologicznego i wywoła zmiany w zasadzie we wszystkich sektorach; mając na uwadze, że ramy regulacyjne i prawne nie nadążają za tymi zmianami, przez co zagrożone są ważne osiągnięcia społeczne;

B.  mając na uwadze, że skala nierówności dochodowej utrzymuje się na historycznie wysokim poziomie, ale mając na uwadze, iż odsetek ludności świata żyjącej w skrajnym ubóstwie spadł z 44% w 1980 r. do 10% w 2015 r.; mając na uwadze, że Parlament zgadza się z Komisją, iż globalizacja stanowi wyzwanie również dlatego, że płynące z niej korzyści rozkładają się nierównomiernie między ludźmi i regionami, a także mając na uwadze, że jeżeli nie podejmie się zdecydowanych działań, istnieje ryzyko, iż globalizacja spotęguje skutki postępu technologicznego i niedawnego kryzysu gospodarczego oraz przyczyni się do dalszego pogłębiania nierówności i polaryzacji społecznej;

C.  mając na uwadze, że otwartość światowego handlu i globalizacja przyniosły pozytywne skutki, gdyż doprowadziły do eliminacji ubóstwa w przypadku milionów ludzi, a także mogą przyczyniać się do wzrostu gospodarczego, dobrobytu i konkurencyjności państw; mając na uwadze, że globalizacja stanowi również wyzwanie, a płynące z niej korzyści rozkładają się nierównomiernie między ludźmi i regionami; mając na uwadze, że globalizacja nie powinna mieć miejsca kosztem środowiska; mając na uwadze, że obywatele UE coraz silniej domagają się, aby unijna polityka handlowa gwarantowała, że towary wprowadzane na rynek UE wyprodukowano w godnych i zrównoważonych warunkach, oraz aby w zmieniającym się kontekście globalnym UE promowała program handlowy oparty na wartościach;

D.  mając na uwadze, że polityka opartego na wartościach otwartego i uczciwego handlu oraz polityka inwestycji wymaga prowadzenia szeregu skutecznych działań wspomagających, aby osiągnąć jak największe zyski i zminimalizować straty wynikające z liberalizacji handlu dla UE oraz społeczeństw i gospodarek państw trzecich; mając na uwadze, że osiągnięcie celów zrównoważonego rozwoju ONZ w zakresie eliminacji ubóstwa oraz doprowadzenia do postępu społecznego i środowiskowego powinno stać się punktem odniesienia, jeżeli chodzi o powodzenie polityki handlowej Unii;

E.  mając na uwadze, że protekcjonizm jest nazbyt uproszczoną i nieskuteczną odpowiedzią na wyzwania globalizacji; mając na uwadze, że strategie protekcjonistyczne, których nie wdraża się zgodnie z zasadami WTO, doprowadzą do powstania efektu domina odczuwanego negatywnie przez wszystkich: importerów, eksporterów i konsumentów; mając na uwadze, że uczciwe i etyczne stosunki handlowe powinny stać się normą w międzynarodowych stosunkach gospodarczych;

F.  mając na uwadze, że zmiana klimatu spowodowana działalnością człowieka przebiega szybciej niż w najbardziej pesymistycznych prognozach Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu (IPCC), różnorodność biologiczna zanika, a zanieczyszczenie, w szczególności związane z eksploatacją węglowodorów, zagraża przetrwaniu ekosystemów, w szczególności morskich, w perspektywie średnioterminowej;

G.  mając na uwadze, że UE ma prawo przyjmować strategie polityczne dotyczące handlu usługami kulturalnymi i audiowizualnymi w celu ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego oraz dziedzictwa kulturowego, a także w celu przyczynienia się do osiągnięcia celu zrównoważonego rozwoju nr 4 dotyczącego dobrej jakości edukacji; mając na uwadze, że do przedmiotowych innych postanowień należy wspólna polityka handlowa, jak określono w art. 207 TFUE;

H.  mając na uwadze, że art. 3 ust. 3 TUE stanowi, iż UE szanuje swoją bogatą różnorodność kulturową i językową oraz czuwa nad ochroną i rozwojem dziedzictwa kulturowego Europy;

I.  mając na uwadze bogactwo europejskich tradycji oraz silną pozycję sektora kultury i sektora kreatywnego, a także europejskie małe i średnie przedsiębiorstwa oraz różne europejskie systemy publicznych instytucji medialnych i publicznego wsparcia kinematografii, a także mając na uwadze, że promowanie różnorodności kulturowej, dostępu do kultury i demokratycznego dialogu musi pozostać zasadą przewodnią, zgodnie z podejściem UE do kwestii handlu międzynarodowego;

J.  mając na uwadze, że sektor kultury i sektor kreatywny to sektory przyczyniające się do tworzenia godnych miejsc pracy i dobrobytu gospodarczego, gdyż wytwarzają one ok. 2,6% PKB UE, odnotowując przy tym wyższy wskaźnik wzrostu niż inne gałęzie gospodarki, a także mając na uwadze, że są to sektory w największym stopniu odporne na kryzysy finansowe; mając na uwadze, że rozwój handlu towarami i usługami z sektora kultury i sektora kreatywnego będzie stanowić istotny czynnik pobudzający zrównoważony wzrost gospodarczy i tworzenie miejsc pracy w Europie;

K.  mając na uwadze, że w ogólnym rozporządzeniu o ochronie danych określa się wysokie standardy dotyczące przetwarzania danych osobowych, które wymagają pewnej odpowiedzialności ze strony platform i dostawców usług w zakresie strumieniowej transmisji danych w odniesieniu do kwestii regulacji handlu międzynarodowego;

L.  mając na uwadze, że by wykorzystać możliwości płynące z globalizacji w odniesieniu do aspektów handlowych dotyczących dóbr kulturalnych, należy ściśle przestrzegać wszystkich międzynarodowych konwencji w sprawie ochrony dziedzictwa kulturowego, w szczególności postanowień konwencji haskiej z 1954 r., konwencji UNESCO z 1970 r. i konwencji UNIDROIT z 1995 r.;

M.  mając na uwadze, że dialog międzykulturowy sprzyja szacunkowi i wzajemnemu zrozumieniu, a także wspiera bardziej uczciwą wymianę społeczną i gospodarczą, w tym handel, ułatwiając rozwój praktyk promujących interesy wszystkich stron w bardziej zrównoważony sposób i z większym szacunkiem oraz zwalczanie nieuczciwych praktyk, takich jak niedozwolone klauzule umowne i jednostronnie narzucone warunki;

Wykorzystanie możliwości płynących z globalizacji

1.  z zadowoleniem przyjmuje dokument Komisji otwierający debatę na temat wykorzystania możliwości płynących z globalizacji, uwypuklenie w nim kwestii ułatwiania dostępu do pozytywnych skutków globalizacji i jednoczesne podkreślenie potrzeby przeciwdziałania skutkom negatywnym;

2.  podkreśla, że handel międzynarodowy nie tylko odgrywa decydującą rolę w rozwoju gospodarczym i współpracy państw w zglobalizowanej gospodarce, ale ma również zasadniczy wpływ na pokój, wzrost gospodarczy zrównoważony pod względem społecznym i ekologicznym, zatrudnienie, eliminację ubóstwa, bezpieczeństwo żywnościowe, prawa człowieka i walkę ze zmianą klimatu; w związku z tym dostrzega rosnącą odpowiedzialność UE za poszukiwanie odpowiedzi na te wyzwania w ramach jej globalnych stosunków handlowych i zewnętrznych;

3.  zwraca uwagę na potrzebę skutecznego wzmocnienia kontroli nad handlem produktami podwójnego zastosowania i w konsekwencji apeluje o wdrożenie zobowiązań Unii wynikających z międzynarodowego Traktatu o handlu bronią;

Podsumowanie sytuacji

4.  zauważa, że w wyniku globalizacji państwa i gospodarki są w coraz większym stopniu wzajemnie powiązane; zwraca uwagę, że doprowadziło to do powstania międzynarodowych łańcuchów wartości oraz że łańcuchy te skutkują restrukturyzacją międzynarodowego podziału pracy oraz wpływają na wzajemną zależność krajów; przypomina, że ich niezwykle złożony charakter, brak przejrzystości i rozmycie odpowiedzialności może potęgować ryzyko naruszania praw człowieka i praw pracowniczych, faktycznej bezkarności za przestępstwa środowiskowe oraz ryzyko unikania opodatkowania i dopuszczania się oszustw podatkowych na dużą skalę; ponownie podkreśla korzyści płynące z polityki handlowej UE, opartej na wspólnych zasadach i wartościach, w tym również uwzględniającej takie kwestie jak prawa człowieka, warunki pracy i ochrona środowiska;

5.  zauważa, że korzyści wynikające z globalizacji są nierównomiernie rozłożone między regionami i w obrębie społeczeństw, przy czym niektóre regiony i sektory odnoszą znaczące korzyści, natomiast inne odczuwają skutki zmian strukturalnych i rosnącego bezrobocia; zauważa, że wraz ze zmianami technologicznymi, takimi jak automatyzacja i cyfryzacja, powoduje to rosnący sceptycyzm wobec globalizacji wśród części społeczeństwa lub też jej odrzucenie; zauważa, że kryzys finansowy i gospodarczy wpłynął na podział dochodów i pogłębił problem ubóstwa; zwraca uwagę, że w 2014 r. średni współczynnik Giniego dla dochodów do dyspozycji gospodarstw domowych osiągnął najwyższą wartość odnotowaną w ciągu ostatnich 30 lat, ale wskazywał na szczególnie negatywną tendencję w przypadku niskich i średnich dochodów; zauważa, że w wielu państwach członkowskich UE klasa średnia skurczyła się, tak jak i zmalał jej udział w całkowitym dochodzie; wyraża przekonanie, że połączenie takich czynników jak podupadająca klasa średnia, obawy obywateli dotyczące pogorszenia ich sytuacji społecznej i gospodarczej oraz sceptycyzm wobec globalizacji może prowadzić do protekcjonizmu jako nazbyt uproszczonej odpowiedzi na powszechne obawy; zauważa, że w tym kontekście ani nacjonalistyczna polityka protekcjonistyczna, ani podążanie dotychczasową ścieżką nie jest właściwą odpowiedzią;

6.  zwraca uwagę, że perspektywa zrównoważonej i prosperującej w przyszłości gospodarki kraju pomaga ograniczyć skalę nielegalnych przepływów migracyjnych do Europy i ułatwia zarządzanie nimi;

7.  zauważa, że jeżeli gospodarka podupada, cierpi również demokracja; obserwuje niemal wszędzie pogarszający się stan demokracji; podkreśla, że obywatele są bardziej upodmiotowieni niż kiedykolwiek wcześniej, ale wielu z nich uważa, że demokracja nie służy już ich celom; zwraca uwagę, że tendencja ta z powodzeniem prowadzi do militaryzacji naszych społeczeństw przez autokratyczne i niedemokratyczne państwa oraz do wykorzystywania przez nie do własnych celów powszechnego sprzeciwu wobec globalizacji;

8.  zauważa, że znaczenie gospodarcze Chin i innych państw Azji Południowo‑Wschodniej znacząco wzrasta; podkreśla rosnące przepływy handlowe i inwestycyjne w tym regionie; zwraca uwagę, że tendencja ta utrzyma się w najbliższych latach; zauważa, że doprowadzi to do względnego spadku znaczenia obecnych światowych ośrodków gospodarczych Europy i Ameryki Północnej, a także do powstania nowych wyzwań związanych z utrzymaniem międzynarodowej polityki handlowej opartej na wartościach; podkreśla, jak ważne jest dostosowanie się do tych nowych wyzwań gospodarczych; wobec tego ponownie zwraca uwagę na potrzebę dalszego wzmacniania wielostronnego systemu opartego na zasadach i wartościach; podkreśla, że zmiany te mogą zagrozić strategicznym interesom Europy;

9.  zauważa, że globalizacja doprowadziła do szybszego i szerszego rozpowszechnienia technologii i innowacji oraz że technologia może być kluczowym czynnikiem umożliwiającym prowadzenie handlu; podkreśla, że UE nie opracowała jeszcze strategii w zakresie handlu elektronicznego ani nie rozważyła korzyści dla handlu międzynarodowego, jakie mogą wyniknąć ze stosowania rozwiązań internetowych i technologii rejestru cyfrowego;

10.  zauważa, że gospodarka Chin charakteryzuje się znacznym wzrostem, dzięki czemu kraj ten zwiększa swój udział w rynku kosztem Europy i Ameryki Północnej; zwraca uwagę, że nowa chińska koncepcja „Jeden pas i jeden szlak” to próba uzyskania statusu największej światowej potęgi gospodarczej; podkreśla, że wpływ Chin, który nie ma jedynie charakteru gospodarczego, lecz również wymiar strategiczny i związany z bezpieczeństwem, obejmuje swoim zasięgiem samą Europę; uważa, że strategia „America First” (Najpierw Ameryka!) jest próbą reagowania na pogarszającą się koniunkturę gospodarczą w Stanach Zjednoczonych oraz wywiera destrukcyjny wpływ na światowy ład gospodarczy oparty na zasadach;

11.  podkreśla, że w ostatnich dziesięcioleciach oś transatlantycka zawsze była gwarantem wolnego handlu światowego opartego na wartościach i może ponownie odgrywać tę rolę w przyszłości; zauważa, że w tym kontekście umowa transatlantycka mogłaby dostarczyć nowych bodźców;

12.  zwraca uwagę, że wielostronny światowy ład gospodarczy, w którego centrum znajduje się WTO, z trudem pozwala na uwzględnienie owych głębokich zmian, jak i zmieniających się interesów krajów w umowach międzynarodowych; zwraca uwagę, że narastający protekcjonizm w Stanach Zjednoczonych i w innych częściach świata, a także nieuwzględnianie potrzeb i oczekiwań krajów rozwijających się w umowach międzynarodowych to czynniki osłabiające WTO; uważa, że Organ Apelacyjny WTO ma szczególne znaczenie w kwestii rozstrzygania sporów handlowych, i jest poważnie zaniepokojony, że Stany Zjednoczone blokują mianowanie członków tego organu, co osłabia funkcjonowanie WTO; apeluje do Komisji o wykazanie się elastycznością w kwestii reformy Organu Apelacyjnego, ale także o to, aby nalegała na utrzymanie dwuetapowego mechanizmu rozstrzygania sporów; ubolewa, że cele zrównoważonego rozwoju nie są włączone do światowego programu na rzecz handlu, przez co nie uwzględnia się ich odpowiednio; wyraża przekonanie, że potrzeby i oczekiwania krajów rozwijających się należy lepiej odzwierciedlać w umowach międzynarodowych oraz w ramach dauhańskiej rundy rozwojowej;

Polityka europejska

13.  zwraca uwagę, że UE stoi przed wyzwaniem, jakim jest skuteczne funkcjonowanie w tej zmieniającej się sytuacji gospodarczej na świecie, co oznacza, że musi ona dbać o swoją konkurencyjność, zachowując jednocześnie standardy społeczne i środowiskowe, zacieśniać współpracę ze wschodzącymi gospodarkami Azji Południowo‑Wschodniej, a także z Indiami, Chinami i Ameryką Łacińską, oraz zmierzyć się z postępującym arbitralnym protekcjonizmem Stanów Zjednoczonych; zwraca uwagę, że należy zaangażować się na rzecz restrukturyzacji światowego ładu gospodarczego oraz respektować potrzeby krajów rozwijających się, ale także osób znajdujących się w niekorzystnej sytuacji gospodarczej i społecznej w krajach rozwiniętych; podkreśla, że realizacja celów zrównoważonego rozwoju i wdrożenie porozumienia paryskiego musi stanowić nadrzędne ramy zaangażowania w tych dziedzinach, przy czym spójność polityki na rzecz rozwoju to kwestia szczególnej wagi; podkreśla, że finanse publiczne, oficjalna pomoc rozwojowa i uruchamianie zasobów krajowych to narzędzia niezbędne do osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju;

14.  podkreśla znaczenie działań wspomagających dla wspierania pozytywnych skutków i możliwości wynikających z globalizacji; podkreśla potrzebę uporządkowanych i wyważonych umów o wolnym handlu; potwierdza swoje poparcie dla polityki handlowej Komisji oraz dla propagowania narzędzi i instrumentów polityki handlowej służących uregulowaniu globalizacji i sprostaniu jej wyzwaniom;

15.  uważa, że Unia Europejska proponuje odpowiednie ramy wsparcia z myślą o opracowaniu postępowych zasad w dziedzinie handlu i inwestycji, zachęcaniu do współpracy gospodarczej i solidarności między narodami oraz przeciwdziałaniu zmianie klimatu; zachęca Unię do dalszego rozwijania inicjatyw mających na celu lepsze uregulowanie globalizacji za pomocą skutecznych środków wsparcia;

16.  zauważa, że państwa członkowskie mają trudności z samodzielnym radzeniem sobie z ponadnarodowymi wyzwaniami, takimi jak przepływy migracyjne, kryzysy finansowe, unikanie opodatkowania, terroryzm czy zmiana klimatu; podkreśla współodpowiedzialność oraz rolę regionów i miast, jeżeli chodzi o wykorzystanie możliwości, jakie daje globalizacja; obserwuje, że skuteczność europejskich działań zależy od starań państw członkowskich;

17.  zwraca uwagę, że spory między UE a Stanami Zjednoczonymi są źródłem nowych wyzwań dla UE, ale stanowią również szansę na poszukiwanie nowych sposobów zarządzania globalizacją, kształtowania jej i przejmowania za nią odpowiedzialności;

Wewnętrzne działania Europy

18.  zgadza się z Komisją, że utrzymanie międzynarodowej konkurencyjności przy jednoczesnym zagwarantowaniu wysokich standardów społecznych i środowiskowych jest czynnikiem warunkującym powodzenie europejskiej strategii; z zadowoleniem przyjmuje dalsze ugruntowywanie rynku wewnętrznego w UE oraz konsolidację unii gospodarczej dzięki harmonizacji norm w zakresie ochrony socjalnej, płac i poziomu życia; uważa, że harmonizacja ma zasadnicze znaczenie, ponieważ silny rynek wewnętrzny jest warunkiem wstępnym pomyślnej realizacji strategii międzynarodowych;

19.  zauważa, że konkurencyjność na szczeblu międzynarodowym w dużym stopniu zależy od przeprowadzenia automatyzacji i cyfryzacji w sposób odpowiedzialny pod względem społecznym i środowiskowym, przy jednoczesnej ochronie prywatności obywateli europejskich; zauważa, że nowe technologie, zwłaszcza technologia łańcucha bloków, zmienią charakter handlu międzynarodowego; zwraca uwagę, jak ważne jest osiągnięcie celów polityki klimatycznej, a także zauważa, że jak najszybciej należy przejść na energię ze źródeł odnawialnych; jest zdania, że UE pilnie musi opracować rzeczywistą i skuteczną strategię przemysłową, aby ograniczyć swoją podatność na czynniki zewnętrzne, a jednocześnie musi wspierać przechodzenie na gospodarkę niskoemisyjną; uważa, że odpowiedzią na możliwości i wyzwania, jakie niesie ze sobą globalizacja, jak również na niedawne działania podejmowane przez niektóre państwa trzecie powinna być polityka handlowa UE sprzyjająca otwartemu i wolnemu handlowi opartemu na przejrzystych zasadach i silnym systemie wielostronnym w ramach WTO;

20.  zwraca uwagę, że zgodnie z art. 12 TFUE, który stanowi, iż określając i realizując inne strategie polityczne i działania Unii, należy brać pod uwagę wymogi ochrony konsumentów, specjalny rozdział poświęcony ochronie konsumentów mógłby przyczynić się do osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony konsumentów dzięki gwarancjom prawnym, na przykład w zakresie prawa do regulacji i zasady ostrożności, ale również do zapewnienia konsumentom wymiernych korzyści i zwiększenia ich zaufania, w tym również w zakresie usług online, do promowania zrównoważonej konsumpcji, uwzględniania interesów konsumentów w procesie wdrażania całych umów handlowych oraz do skutecznego egzekwowania prawa ochrony konsumentów, również w sytuacjach transgranicznych;

21.  zwraca uwagę na potrzebę zagwarantowania równych szans małym i średnim przedsiębiorstwom; zwraca się do Komisji o opracowanie europejskiej strategii handlowej na rzecz MŚP, aby włączyć je do międzynarodowych łańcuchów wartości i przezwyciężyć typowe dla handlu przeszkody, takie jak bariery pozataryfowe; podkreśla, że dostęp do informacji to jedna z największych przeszkód utrudniających MŚP udział w rynku, co oznacza, że należy poprawić przejrzystość i zwiększyć wsparcie; w tym kontekście domaga się od Komisji opracowania instrumentów ułatwiających stosowanie reguł pochodzenia i preferencji dla MŚP; wskazuje na duży potencjał niewykorzystywanych preferencji i domaga się od Komisji wyznaczenia ambitnych celów w zakresie podniesienia wskaźników wykorzystania; zwraca uwagę na znaczenie MŚP w kontekście realizacji celów zrównoważonego rozwoju; apeluje o uwzględnianie w umowach handlowych specjalnych rozdziałów poświęconych potrzebom i interesom MŚP, zwłaszcza w kwestii ułatwiania dostępu do rynków;

22.  zauważa, że potrzebne są skuteczne instrumenty ochrony handlu oraz z zadowoleniem przyjmuje niedawną reformę tych instrumentów, którą należy skutecznie i proporcjonalnie wdrożyć, by chronić przemysł i miejsca pracy przed przywozem towarów po cenach dumpingowych i towarów nieuczciwie subsydiowanych; stwierdza, że instrumentów ochrony handlu nie należy stosować w celach protekcjonistycznych; popiera działania podjęte przez Komisję po wprowadzeniu przez Stany Zjednoczone ceł na stal i aluminium; zwraca uwagę, że jak najszybciej należy wprowadzić przepisy dotyczące kontroli inwestycji, aby zapobiegać inwestycjom zagranicznym, które są motywowane jedynie polityką przemysłową i służą uzyskiwaniu dostępu do europejskich technologii; przypomina o potrzebie silnego instrumentu dotyczącego udzielania zamówień publicznych w kontekście międzynarodowym; z zadowoleniem przyjmuje odważne kroki podejmowane z myślą o uwzględnieniu w tych instrumentach dumpingu społecznego i środowiskowego oraz wzywa Komisję do dalszego rozwijania skutecznych metod umożliwiających pełne uwzględnianie tych kwestii, w tym również w odniesieniu do standardów społecznych i środowiskowych stosowanych w krajach eksportujących;

23.  zauważa, że w odpowiedzi na utratę miejsc pracy na skutek globalizacji państwa członkowskie muszą wzmocnić strategie w zakresie rynku pracy i rozszerzyć ofertę szkoleniową; zwraca jednak uwagę, że potrzebna jest reforma Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG), aby sprostać nowym wyzwaniom globalizacji, w tym również zmiana wstępnych warunków umożliwiających otrzymanie wsparcia; podkreśla, że EFG musi stać się aktywniej wykorzystywanym narzędziem służącym przygotowaniu pracowników i przedsiębiorstw do walki z negatywnymi skutkami globalizacji; zauważa, że mniejsze przedsiębiorstwa muszą mieć dostęp do finansowania w ramach EFG; zwraca uwagę, że należy rozszerzyć zakres EFG i objąć nim inne dostosowania wynikające z prowadzonej polityki, a także że fundusz ten potrzebuje odpowiednich środków budżetowych oraz właściwego mechanizmu monitorowania i oceny;

24.  dostrzega pozytywne działania podejmowane przez Komisję z myślą o poprawie przejrzystości w umowach o wolnym handlu; wzywa Komisję, aby w odpowiedzi na sceptycyzm wobec globalizacji podjęła inicjatywę na rzecz jeszcze większej przejrzystości umów handlowych, skuteczniejszego monitorowania przepisów i prawodawstwa UE oraz systematyczniejszego włączania obywateli; wzywa Komisję do prowadzenia w pełni przejrzystych negocjacji, a to dzięki podjęciu stałego dialogu z Parlamentem Europejskim, parlamentami narodowymi, partnerami społecznymi i społeczeństwem obywatelskim; wzywa Radę do informowania i angażowania parlamentów narodowych i społeczeństwa obywatelskiego przed zatwierdzeniem mandatów negocjacyjnych oraz w trakcie negocjacji; ubolewa, że w konkluzjach z dnia 22 maja Rada postanowiła utrzymać status quo, decydując się na publikowanie wytycznych negocjacyjnych dotyczących unijnych umów o wolnym handlu po indywidualnym rozpatrzeniu każdego przypadku; apeluje do Rady o publikowanie wszystkich mandatów negocjacyjnych;

25.  podkreśla potrzebę intensywniejszego globalnego zarządzania i zasad w celu lepszego wykorzystania możliwości płynących z globalizacji; podkreśla znaczenie posiłkowych krajowych strategii politycznych, aby poprawić konkurencyjność i odporność UE;

26.  przypomina, że unijne produkty rolno‑spożywcze spełniają najwyższe standardy na świecie; zwraca się do Komisji o dopilnowanie, by przywożone produkty rolne spełniały normy UE, a także o zaostrzenie kontroli przywożonych produktów rolno‑spożywczych w miejscu ich pochodzenia oraz w momencie dostarczenia ich do UE;

27.  przypomina o znaczeniu skutecznego wdrażania zawartych umów handlowych w trosce o to, by nasi rolnicy mogli w pełni korzystać z możliwości, jakie tego typu umowy stwarzają w zakresie eksportu, jak np. kompleksowa umowa gospodarczo‑handlowa między UE a Kanadą (CETA);

28.  podkreśla potrzebę wypracowania nowych zasad i regulacji handlowych na szczeblu światowym, aby uregulować i ujednolicić standardy produkcyjne, socjalne oraz środowiskowe w sektorze rolno‑spożywczym;

29.  przyjmuje z zadowoleniem umowę handlową UE z Japonią, czwartym co do wielkości rynkiem eksportu produktów rolnych z UE, która to umowa stworzy korzystne możliwości eksportu wielu produktów rolnych z UE, takich jak wyroby mleczarskie;

30.  podkreśla znaczenie wprowadzenia skutecznych i umożliwiających szybkie zastosowanie dwustronnych klauzul ochronnych, które umożliwiają czasowe zawieszenie preferencji, jeśli w wyniku wejścia w życie umowy handlowej zwiększenie przywozu miałoby lub też mogłoby przynieść poważne szkody newralgicznym sektorom, a ponadto zwraca uwagę na znaczenie przeglądu istniejących wielostronnych mechanizmów ochronnych ustanowionych na mocy rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 (rozporządzenia o jednolitej wspólnej organizacji rynku)(12), które to mechanizmy powinny odgrywać rolę zapobiegawczą w odniesieniu do sektorów wrażliwych w oparciu o progi wielkości referencyjnej i progi cenowe umożliwiające automatyczne uruchomienie mechanizmów ochronnych ze skutkiem zawieszającym po osiągnięciu ustalonych progów;

31.  zwraca uwagę, że utrzymanie wysokiego poziomu samowystarczalności żywnościowej ma dla UE strategiczne znaczenie; uważa, że globalizacja handlu nie powinna stwarzać zagrożenia dla rentowności producentów artykułów rolno-spożywczych w UE, ponieważ w perspektywie długoterminowej mogłoby to skutkować zależnością od źródeł zewnętrznych, podobnie jak w sektorze energetycznym;

32.  zauważa, że dokument Komisji otwierający debatę na temat wykorzystania możliwości płynących z globalizacji to pierwszy tego rodzaju dokument, w którym wspomina się o znaczeniu podniesienia norm dotyczących dobrostanu zwierząt, a to w ramach programu UE w zakresie handlu i inwestycji; z zadowoleniem przyjmuje wyrażoną przez Komisję gotowość do podjęcia działań na rzecz poprawy globalnego ładu w tej dziedzinie; wzywa Komisję do wyraźnego uwzględnienia dobrostanu zwierząt w kolejnej strategii w zakresie polityki handlowej oraz do wykorzystania klauzul przeglądowych w istniejących umowach o wolnym handlu w celu dalszej poprawy przepisów dotyczących dobrostanu zwierząt; wzywa Komisję do zadbania o to, by preferencje handlowe były uzależnione od przestrzegania norm UE w zakresie dobrostanu zwierząt, zagwarantowania bardziej wyrównanych warunków działania i uwzględniania postulatów większości obywateli UE; wzywa Komisję do uznania ważnej roli, jaką bardziej rygorystyczne normy dotyczące dobrostanu zwierząt mogą odegrać w osiągnięciu kilku celów zrównoważonego rozwoju, zwłaszcza celów dotyczących zdrowia w kontekście oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe oraz zmiany klimatu;

33.  podkreśla, że kultura i edukacja, w tym uczenie się przez całe życie, są dobrami wspólnymi i że dostęp do kultury i edukacji to prawo człowieka, w związku z czym kultury i edukacji nie można pojmować ani traktować w taki sam sposób jak dowolne dobra i usługi, lecz raczej jako dobra wspólne, które należy chronić i stale rozwijać; w związku z tym wzywa do jednoznacznego wyłączenia usług kulturalnych, audiowizualnych i edukacyjnych, w tym świadczonych online, z zakresu umów handlowych między Unią a państwami trzecimi, takich jak transatlantyckie partnerstwo handlowo‑inwestycyjne ze Stanami Zjednoczonymi;

34.  w tym kontekście podkreśla kluczową rolę Konwencji UNESCO w sprawie ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego z 2005 r. wśród międzynarodowych umów handlowych, które muszą uwzględniać odpowiednie postanowienia tej konwencji i być zgodne z nimi;

35.  uważa, że zasadnicze znaczenie ma wyważenie negocjacji handlowych dotyczących praw autorskich, tak aby nie doprowadzić do sytuacji, w której umowy handlowe negocjuje się aż do osiągnięcia najmniejszego wspólnego mianownika; należy raczej dążyć do ustalenia jak najlepszych zasad ochrony dziedzictwa kulturowego, promowania różnorodności kulturowej i zapewnienia wynagrodzenia osobom pracującym w sektorze kultury i środków przekazu, tak aby zasady te sprzyjały kreatywności i pobudzały ją, przyczyniały się do rozpowszechniania wiedzy i treści oraz do propagowania praw użytkowników w erze cyfrowej, a także stanowiły otwarte środowisko handlowe oparte na przepisach, które jest niezbędne, aby zapewnić sektorowi kultury i sektorowi kreatywnemu w Unii Europejskiej właściwe warunki rozwoju;

36.  ponownie wzywa UE do korzystania w negocjacjach handlowych z krajami trzecimi z przysługującego jej prawa do przyjmowania lub utrzymywania środków (w szczególności o charakterze regulacyjnym lub finansowym), w tym prawnie wiążącej klauzuli ogólnej, w odniesieniu do ochrony i promowania różnorodności kulturowej i językowej, dziedzictwa kulturowego, wolności wypowiedzi oraz pluralizmu i wolności mediów niezależnie od rodzaju wykorzystywanej technologii i platformy dystrybucji;

37.  uznaje ochronę danych za prawo podstawowe w Unii Europejskiej; apeluje o zagwarantowanie wysokich standardów ochrony danych w umowach handlowych między Unią Europejską a państwami trzecimi za sprawą tzw. wzajemnej decyzji stwierdzającej odpowiedni stopień ochrony;

38.  podkreśla, jak ważne jest intensywne promowanie unijnych systemów oznaczeń geograficznych i tradycyjnych specjalności, a także zawieranie w dalszym ciągu odpowiednich dwustronnych umów z państwami trzecimi;

39.  z zadowoleniem przyjmuje przyznany ostatnio Komisji przez Radę mandat do prowadzenia w imieniu Unii Europejskiej negocjacji w sprawie Konwencji ustanawiającej wielostronny trybunał rozstrzygania sporów inwestycyjnych, aby rozwiązać kwestię ograniczeń istniejącego systemu rozstrzygania sporów między inwestorem a państwem; zauważa, że wielostronny trybunał rozstrzygania sporów inwestycyjnych będzie stałym organem do rozstrzygania sporów inwestycyjnych oraz będzie reprezentował bardziej przejrzysty, spójniejszy i sprawiedliwszy system, który będzie wyjątkowo korzystny dla inwestorów; ponadto w związku z tym wyraża zadowolenie, że Rada postanowiła również opublikować wytyczne negocjacyjne, o co Parlament od dawna wnioskował, jako że dąży on do większej przejrzystości w dziedzinie międzynarodowych negocjacji;

Zewnętrzne działania Europy

40.  wzywa Komisję do uczynienia celów zrównoważonego rozwoju i porozumienia paryskiego przewodnimi zasadami polityki handlowej UE; zauważa, że nie wystarczą w tym celu reformy, o których mowa w strategii „Handel z korzyścią dla wszystkich”; wzywa Komisję do rozważenia kwestii zrównoważoności jako nadrzędnej zasady mającej zastosowanie do wszystkich umów handlowych, w tym również w oparciu o zawierane w każdym rozdziale zobowiązania w zakresie zrównoważoności, a także do uwzględnienia specjalnego rozdziału przyczyniającego się do wspierania i promowania międzynarodowych konwencji o prawach socjalnych, pracowniczych i prawach człowieka oraz wielostronnych porozumień dotyczących środowiska; zauważa, że należy odpowiednio monitorować stosowanie owych wiążących i możliwych do wyegzekwowania przepisów w celu uruchomienia procedury konsultacji rządowych, a w razie potrzeby – specjalnych mechanizmów rozwiązywania sporów, ustanowionych w rozdziale dotyczącym handlu i zrównoważonego rozwoju; wzywa Radę i Komisję do ambitniejszego podejścia w negocjacjach z uprzemysłowionymi krajami partnerskimi w sprawie konwencji MOP, do których odwołania mają znaleźć się w umowie;

41.  wzywa Komisję do uwzględniania przekonujących i kompleksowych rozdziałów dotyczących zrównoważonego rozwoju w umowach o wolnym handlu z myślą o wspieraniu handlu międzynarodowego; z zadowoleniem przyjmuje 15‑punktowy plan Komisji dotyczący poprawy skuteczności opracowywanych przez UE rozdziałów poświęconych handlowi i zrównoważonemu rozwojowi;

42.  zwraca uwagę na znaczenie zrównoważonej i postępowej polityki handlowej dla sprostania wyzwaniom globalizacji dzięki zrównoważonym umowom o wolnym handlu, które już zawarto lub które są przedmiotem negocjacji, np. z Kanadą, Japonią, Singapurem, Australią, Nową Zelandią, Wietnamem i Meksykiem;

43.  zwraca się do Komisji o prowadzenie ambitnej polityki handlowej i utrzymanie otwartego środowiska inwestycyjnego; dodaje, że należy szybko ratyfikować zawarte i podpisane umowy handlowe, aby dotrzymać zobowiązań wobec naszych partnerów;

44.  wzywa Komisję do uwzględniania w unijnych umowach o wolnym handlu przepisów dotyczących handlu elektronicznego, w tym transgranicznych przepływów danych, aby pokazać, że handel towarami i usługami cyfrowymi może przynieść realne korzyści przedsiębiorstwom i konsumentom;

45.  gratuluje Komisji decyzji o ustanowieniu nowej nagrody UE dla miast prowadzących sprawiedliwy i etyczny handel;

46.  apeluje do Komisji o ocenę, w jaki sposób technologie rozproszonego rejestru i technologię łańcucha bloków można by wykorzystać w celu ożywienia handlu międzynarodowego, a także o zajęcie się takimi kwestiami jak przejrzystość, elastyczność i walka z podrabianiem produktów;

47.  podkreśla, że oenzetowska agenda na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 i porozumienie klimatyczne z Paryża to podstawowe punkty odniesienia na potrzeby pomiaru wkładu unijnej polityki handlowej w osiągnięcie celów zrównoważonego rozwoju uzgodnionych na szczeblu globalnym; zauważa, że oceny skutków dokonywane przed rozpoczęciem negocjacji muszą uwzględniać realizację celów zrównoważonego rozwoju; zauważa, że jednym z podstawowych punktów ocen skutków muszą być krajowe strategie zrównoważonego rozwoju i plany wdrażania porozumienia paryskiego; zwraca uwagę, że umowy handlowe i ich potencjalne skutki powinny stanowić odpowiedź na potrzeby związane z realizacją celów zrównoważonego rozwoju; wzywa Komisję, by w swoich przyszłych sprawozdaniach z realizacji umów o wolnym handlu przedstawiała popartą odpowiednimi danymi ocenę ich wpływu na osiągnięcie celów zrównoważonego rozwoju i wdrożenie porozumienia paryskiego; zauważa, że jeżeli części umowy utrudniają osiągnięcie celów zrównoważonego rozwoju lub wdrożenie porozumienia paryskiego, należy dokonać dostosowań;

48.  zauważa, że system Komisji dotyczący wdrażania koncepcji spójności polityki na rzecz rozwoju powinien być zgodny z celem zrównoważonego rozwoju nr 17; zwraca uwagę, że wzajemne oddziaływanie takich obszarów polityki jak handel, rolnictwo, polityka zewnętrzna, rybołówstwo, ochrona środowiska i podatki wymaga spójnej oceny z udziałem społeczeństwa obywatelskiego, Komisji i parlamentów narodowych; zauważa, że przeciwwagą dla łamania przepisów dotyczących zrównoważonego rozwoju muszą być środki naprawcze; apeluje o ocenę spójności polityki na rzecz rozwoju, zgodnie z postanowieniami traktatu lizbońskiego dotyczącymi wniosków ustawodawczych w dziedzinie handlu; zauważa, że odpowiedzialne prowadzenie działalności gospodarczej i odpowiedzialne zarządzanie globalnymi łańcuchami wartości to czynniki mające zasadnicze znaczenie dla osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju oraz że w programie działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030 podkreślono, iż istnieje pilna potrzeba opracowania unijnego planu działania na rzecz odpowiedzialnego prowadzenia działalności gospodarczej, który przyczyniłby się do poprawy spójności polityki na szczeblu UE;

49.  zwraca uwagę, że ratyfikacja i wdrożenie podstawowych norm pracy MOP musi być priorytetem w kontekście wdrażania każdej umowy o wolnym handlu; zwraca uwagę, że na etapie przygotowywania umów, ich wykonywania oraz monitorowania po wykonaniu w drodze dwustronnych spotkań z partnerami negocjacyjnymi należy uwzględnić zorganizowane społeczeństwo obywatelskie i partnerów społecznych; zauważa, że należy wprowadzić skuteczny i praktyczny mechanizm rozstrzygania sporów oraz ustanowić skuteczne organy monitorujące z udziałem społeczeństwa obywatelskiego;

50.  zwraca uwagę, że UE uregulowała łańcuchy dostaw drewna, ryb i minerałów z regionów ogarniętych konfliktami, a kilka państw członkowskich opracowało ramy należytej staranności dla różnych sektorów, co wskazuje na potrzebę opracowania szerokich ram w celu zagwarantowania równych warunków działania; zwraca się zatem do Komisji o uwzględnienie coraz większej złożoności łańcuchów wartości i rosnącej wzajemnej zależności producentów poprzez wprowadzenie jasnych zobowiązań w zakresie przejrzystości i należytej staranności w obrębie całego łańcucha dostaw, gdyż słabe egzekwowanie istniejących przepisów prawa pracy oraz norm w zakresie bezpieczeństwa pracy w krajach, z których pochodzą surowce, w dalszym ciągu jest problemem wymagającym pilnego rozwiązania; wzywa Komisję do wykorzystania istniejącego prawodawstwa UE w zakresie minerałów z regionów ogarniętych konfliktami i drewna oraz niedawno opublikowanych wytycznych OECD dotyczących należytej staranności w odpowiedzialnym prowadzeniu działalności gospodarczej; zauważa, że globalne łańcuchy wartości sprawiają również, iż niektóre firmy dostawcze ignorują przepisy prawa pracy, przenoszą działalność gospodarczą poza UE oraz zatrudniają pracowników w niebezpiecznych i niedopuszczalnych warunkach; przypomina, że praktyki te stanowią nieuczciwą konkurencję dla dostawców, którzy szanują prawo pracy i międzynarodowe normy pracy, a także dla rządów, które chcą podnosić wynagrodzenie i poziom życia; podkreśla znaczenie godziwego poziomu płac oraz godziwych norm bezpieczeństwa w miejscu pracy dla trwałego globalnego systemu handlu i nowych globalnych łańcuchów wartości; wzywa Komisję, by w ścisłej współpracy z MOP i OECD zbadała skutki rozwoju globalnych łańcuchów wartości i przedstawiła konkretne propozycje poprawy warunków w ich obrębie oraz by pracowała nad przygotowaniem wielostronnych i prawnie wiążących ram odpowiedzialności korporacyjnej i odpowiedzialnego prowadzenia działalności gospodarczej, dotyczących godnej pracy, zrównoważenia środowiskowego i poszanowania praw człowieka; dostrzega, że zamiast jednostronnie wprowadzać ważne zasady, UE powinna raczej dążyć do ustanowienia wiążących ram w wyniku wielostronnych negocjacji; wzywa UE i państwa członkowskie do wykazania się zdolnościami przywódczymi i do większego zaangażowania w obrady w ramach ONZ na temat wiążącego traktatu dotyczącego biznesu i praw człowieka; wzywa Komisję, by zgodnie z czterema strategicznymi celami programu godnej pracy MOP zobowiązała się do poszanowania, promowania i wdrażania międzynarodowych norm pracy oraz podstawowych zasad i praw pracowniczych;

51.  zwraca uwagę, że do osiągnięcia celu, jakim jest równouprawnienie płci, niezbędne są aktywne działania służące zwiększeniu szans kobiet na wykorzystanie możliwości wynikających z umów o wolnym handlu; apeluje, aby umowy handlowe zawierały specjalny rozdział poświęcony handlowi i równouprawnieniu płci oraz wzmocnieniu pozycji kobiet, przewidujący środki służące m.in. poprawie równowagi między życiem zawodowym a rodzinnym oraz dostępu do usług społecznych i zdrowotnych, mający na celu doprowadzenie do większego udziału przedsiębiorstw prowadzonych przez kobiety (zwłaszcza mikroprzedsiębiorstw i MŚP) w zamówieniach publicznych, wspieranie umiędzynarodowienia przedsiębiorstw prowadzonych przez kobiety i korzystania przez kobiety z możliwości oferowanych w ramach trybu nr 4;

52.  zwraca uwagę, że ze względu na ataki na wielostronny porządek gospodarczy świata niezwykle ważne jest utrzymanie tego porządku, gdyż każda ucieczka w protekcjonizm byłaby szkodliwa oraz prowadziłaby do wojny handlowej; zauważa, że porządek wielostronny można utrzymać tylko wówczas, jeżeli zostanie on zreformowany; jest zdania, że aby utrzymać ten porządek, należy lepiej uwzględnić w nim agendę ONZ na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 oraz porozumienie klimatyczne z Paryża; apeluje do Komisji o podjęcie działań mających na celu odblokowanie Organu Apelacyjnego WTO, a także zwraca się do Komisji o promowanie międzynarodowej współpracy w zakresie przeciwdziałania nieuczciwej konkurencji i protekcjonizmowi, które to zjawiska szkodzą zarówno przedsiębiorstwom, jak i obywatelom; zauważa, że głównym celem UE powinien być otwarty i uczciwy handel umożliwiający realizację celów zrównoważonego rozwoju i uwzględniający potrzeby krajów rozwijających się, o czym jest mowa w strategii „Handel z korzyścią dla wszystkich”; zauważa, że ze względu na niewielkie obecnie szanse powodzenia inicjatyw wielostronnych UE powinna w międzyczasie dążyć do zawierania umów dwustronnych i fakultatywnych, w których jedną z zasad przewodnich jest sprawiedliwy handel; uważa jednak, że w obecnej sytuacji UE może wykazać się zdolnościami przywódczymi i poprowadzić reformę wielostronnego ładu handlowego w trwały i zrównoważony sposób;

53.  zauważa, że otwarty, sprawiedliwy i zrównoważony handel jest ekonomicznie pożądany i niesie ze sobą istotne skutki polityczne; zwraca uwagę, że w świetle strategii „America First” oraz nowej inicjatywy „Jeden pas i jeden szlak” strategiczne znaczenie ma wykorzystanie przez UE handlu jako instrumentu promowania demokratycznego i zrównoważonego rozwoju, a także zacieśnienie dialogu i zwiększenie pomocy technicznej, zwłaszcza w państwach Partnerstwa Wschodniego i w państwach afrykańskich; zwraca uwagę, że handel i inwestycje w krajach partnerskich muszą być powiązane ze strategiami na rzecz zrównoważonego rozwoju; wzywa Komisję, by dążyła do spójnego wdrażania układów o stowarzyszeniu z państwami Partnerstwa Wschodniego; apeluje do Komisji o opracowanie w perspektywie średnioterminowej strategii na rzecz nawiązania stabilnych stosunków ze Wspólnotą Niepodległych Państw; zauważa, że w realizacji umów o partnerstwie gospodarczym z regionami i państwami afrykańskimi handel nie jest jedynym istotnym elementem: decydujące znaczenie ma powiązanie tych umów z wymogami w zakresie zrównoważonego rozwoju w państwach afrykańskich; zwraca się do Komisji o dążenie do poprawy zdolności rządów do uwzględniania problematyki związanej ze zrównoważonym rozwojem gospodarczym sprzyjającym włączeniu społecznemu w krajowych strategiach i programach w dziedzinie handlu; przypomina, jak ważne jest, by UE pogłębiła współpracę w dziedzinie handlu z organizacjami międzynarodowymi takimi jak ONZ, MOP, OECD i Bank Światowy z myślą o wyzwaniach, jakich źródłem jest globalizacja; w związku z tym wyraża ubolewanie, że Unia i większość państw członkowskich nie osiągnęły celu dotyczącego przekazywania 0,7% dochodu narodowego brutto na finansowanie współpracy na rzecz rozwoju;

54.  podkreśla, że system zarządzania światowym handlem powinien umożliwiać integrację handlową, która stwarza realne możliwości zrównoważonego rozwoju; w związku z tym zwraca uwagę, że obecny system specjalnego i zróżnicowanego traktowania w ramach WTO nie przynosi oczekiwanych rezultatów; podkreśla potrzebę poprawy skuteczności i funkcjonalności tego systemu z myślą o krajach rozwijających się;

55.  podkreśla, że umowy handlowe mogą mieć negatywny wpływ na bezpieczeństwo żywnościowe w krajach rozwijających się; wzywa UE do ochrony lokalnej produkcji żywności i zapobiegania szkodliwym skutkom taniego przywozu, w tym również w ramach umów o partnerstwie gospodarczym;

56.  ubolewa, że co najmniej 218 mln dzieci wykorzystuje się jako siłę roboczą, głównie w celu obniżenia kosztów; wzywa UE do dopilnowania, aby towary będące w obrocie w UE w ramach systemów certyfikatów etycznych wytwarzano bez wykorzystania pracy przymusowej i pracy dzieci, do zagwarantowania wiarygodnego stosowania etykiet „sprawiedliwy” i „etyczny” oraz do umożliwienia konsumentom dokonywania świadomego wyboru;

57.  zauważa, że dotychczas zawarto tylko jedną kompleksową umowę o partnerstwie gospodarczym; w związku z tym wzywa UE do uwzględnienia trudności napotykanych przez kraje rozwijające się w związku z umowami o partnerstwie gospodarczym po wygaśnięciu umowy z Kotonu; w szczególności podkreśla potrzebę przeprowadzenia dogłębnej analizy wpływu tych umów na gospodarkę państw afrykańskich oraz na ich rynki pracy, a także potrzebę promowania wewnątrzregionalnego handlu w Afryce;

58.  ubolewa, że każdego roku środki o wartości przekraczającej całkowitą roczną oficjalną pomoc rozwojową są odprowadzane z Afryki w formie nielegalnych przepływów finansowych; zwraca uwagę na szkodliwe skutki unikania opodatkowania dla krajów rozwijających się, tracących w ten sposób znaczne ilości środków publicznych, które można by wykorzystać nie tylko do poprawy wzrostu gospodarczego, ochrony środowiska i usług publicznych, ale także do zwiększenia spójności społecznej; wzywa Komisję, by podczas negocjowania umów handlowych nadała priorytetowe znaczenie walce z tym poważnym problemem i wykorzystywała w tym celu wszelkie dostępne narzędzia; nalega, aby w zawieranych przez UE umowach o wolnym handlu i w preferencyjnych systemach handlu uwzględniano rygorystyczne postanowienia służące zwalczaniu uchylania się od opodatkowania i unikania opodatkowania;

59.  ponawia wezwanie do stworzenia skutecznych narzędzi walki z uchylaniem się od opodatkowania i unikaniem opodatkowania na całym świecie oraz do zacieśnienia współpracy w kwestiach podatkowych z krajami rozwijającymi się, w tym w odniesieniu do mobilizacji zasobów krajowych;

60.  przypomina o potrzebie ustanowienia międzyrządowego organu ONZ, który na równych prawach z krajami rozwijającymi się będzie się angażował na rzecz reformy globalnych przepisów podatkowych;

61.  zdecydowanie popiera dalsze upowszechnianie technologii i usług cyfrowych w unijnej polityce rozwoju; wzywa Komisję do zwiększenia inwestycji w rozwój infrastruktury cyfrowej na globalnym Południu;

62.  z zadowoleniem przyjmuje europejski plan inwestycji zewnętrznych, którego celem jest wspieranie zrównoważonego wzrostu, inwestycji i tworzenia miejsc pracy w krajach rozwijających się; wzywa do rozszerzenia obecnego mandatu EBI do udzielania pożyczek na rzecz państw trzecich, aby zwiększyć rolę banku w osiąganiu zrównoważonego rozwoju – poprzez łączenie instrumentów finansowania, współfinansowanie projektów i rozwój lokalnego sektora prywatnego – z naciskiem na kraje najsłabiej rozwinięte i państwa niestabilne;

63.  z zadowoleniem przyjmuje zaktualizowaną w 2017 r. strategię Komisji dotyczącą pomocy na rzecz wymiany handlowej, której celem jest zwiększenie i unowocześnienie wsparcia UE dla krajów rozwijających się; wzywa do nasilenia działań i zwiększenia zaangażowania finansowego UE w inicjatywy w zakresie pomocy na rzecz wymiany handlowej, aby ułatwić krajom rozwijającym się, w szczególności krajom najsłabiej rozwiniętym, osiągnięcie dobrobytu dzięki handlowi i inwestycjom, a także wspierać starania tych krajów na rzecz osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju;

°

°  °

64.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.

(1)

Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0230.

(2)

Dz.U. C 101 z 16.3.2018, s. 30.

(3)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0488.

(4)

Dz.U. C 337 z 20.9.2018, s. 33.

(5)

Dz.U. L 338 z 19.12.2017, s. 1.

(6)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0090.

(7)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0369.

(8)

Dz.U. C 99E z 3.4.2012, s. 31.

(9)

Dz.U. C 99E z 3.4.2012, s. 94.

(10)

OECD, C/MIN(2017)2.

(11)

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1).

(12)

Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.


OPINIA Komisji Rozwoju (3.9.2018)

dla Komisji Handlu Międzynarodowego

w sprawie wykorzystania możliwości płynących z globalizacji – aspekty handlowe

(2018/2005(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Cristian Dan Preda

WSKAZÓWKI

Komisja Rozwoju zwraca się do Komisji Handlu Międzynarodowego, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  przypomina, że oficjalna pomoc rozwojowa stanowi wyjątkowy i cenny instrument globalnej walki z ubóstwem, nierównością i marginalizacją; podkreśla, że choć wszystkie źródła finansowania są istotne dla zrównoważonego rozwoju, to jednak pomoc może przynieść efekty, których nie da się osiągnąć za pomocą innych źródeł finansowania; podkreśla, że należy zapewnić, by handel stał się skutecznym narzędziem służącym osiągnięciu celów zrównoważonego rozwoju oraz że działanie sektora prywatnego – o ile będzie dostosowane do uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym zasad skuteczności pomocy rozwojowej – może przyczynić się do realizacji zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu oraz wdrożeniu Agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030; podkreśla konieczność przywrócenia równowagi między prawem handlowym i inwestycyjnym a prawem dotyczącym praw człowieka, zwłaszcza w globalnych łańcuchach dostaw;

2.   podkreśla, że działając w obszarze rozwoju, sektor prywatny powinien odegrać swoją rolę, wnosząc wkład w realizację Agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030, i powinien przestrzegać wspólnych zasad i wartości, takich jak uzgodnione na szczeblu międzynarodowym zasady skuteczności pomocy rozwojowej, mianowicie odpowiedzialność, dostosowanie, harmonizacja i rozliczalność, oraz że nadrzędne znaczenie powinny mieć cele rozwoju; przypomina o zobowiązaniu w zakresie przejrzystości i poszanowania praw człowieka, które sektor prywatny musi wypełniać zgodnie z Wytycznymi ONZ dotyczącymi biznesu i praw człowieka oraz Wytycznymi OECD dla przedsiębiorstw wielonarodowych; w związku z tym zachęca UE i jej państwa członkowskie – w oparciu o wnioski wyciągnięte z wcześniejszych inicjatyw ustawodawczych UE – do opracowania spójnych ram regulacyjnych dotyczących obowiązkowych wymogów należytej staranności w łańcuchach dostaw w odniesieniu do praw człowieka;

3.  apeluje do UE o dopilnowanie, by w ramach współpracy z krajami rozwijającymi się – zarówno w dziedzinie rozwoju, jak i handlu – opierała się na wyważonych ramach współpracy między równymi partnerami, przestrzegała zasady spójności polityki na rzecz rozwoju ustanowionej w art. 208 TFUE oraz miała na celu wspieranie i poszanowanie praw człowieka; zdecydowanie zachęca UE do kontynuowania wysiłków mających na celu wdrożenie we wszelkich działaniach rozwojowych unijnego podejścia opartego na prawach;

4.  ostrzega przed wprowadzaniem podwójnych standardów w zakresie praw i obowiązków przedsiębiorstw w umowach inwestycyjnych i handlowych; zauważa, że poleganie na dobrowolnych środkach służących promowaniu należytej staranności może okazać się niewystarczające i że prawom inwestorów muszą towarzyszyć zobowiązania w zakresie przestrzegania praw człowieka, norm pracy i prawa ochrony środowiska; w związku z propozycją Komisji dotyczącą utworzenia wielostronnego trybunału inwestycyjnego jako stałego organu mającego na celu egzekwowanie praw inwestorów podkreśla konieczność zlikwidowania takiej nierównowagi oraz wzywa UE do aktywnego zaangażowania się w konstruktywne negocjacje w sprawie wiążącego instrumentu ONZ dotyczącego biznesu i praw człowieka, aby utrzymać prymat praw człowieka;

5.  ponownie potwierdza potrzebę pełnego wypełniania przez państwa członkowskie UE zobowiązań eksterytorialnych w zakresie praw człowieka, zgodnie z zasadami z Maastricht, w oparciu o szereg instrumentów Rady Europy, zwłaszcza europejską konwencję praw człowieka;

6.  podkreśla, że handel nie jest celem samym w sobie, ale że sprzyjająca włączeniu społecznemu, oparta na zasadach polityka swobodnego i uczciwego handlu, jeśli jest dostosowana do celów zrównoważonego rozwoju, może przyczynić się do eliminacji ubóstwa – co jest podstawowym celem unijnej polityki współpracy na rzecz rozwoju – a także do zmniejszenia nierówności i tworzenia godnych miejsc pracy; wzywa do wprowadzenia wzorców zrównoważonej konsumpcji i produkcji; podkreśla, że partnerzy handlowi UE w krajach rozwijających się muszą zadbać o dobre rządy i poszanowanie praworządności;

7.  podkreśla, że system zarządzania światowym handlem powinien umożliwiać integrację handlową, która stwarza realne możliwości zrównoważonego rozwoju; w związku z tym zwraca uwagę, że obecny system specjalnego i zróżnicowanego traktowania w ramach WTO nie przynosi oczekiwanych rezultatów; podkreśla potrzebę zwiększenia skuteczności i funkcjonalności systemu specjalnego i zróżnicowanego traktowania dla krajów rozwijających się;

8.  przypomina o potrzebie wzmocnienia zasady spójności polityki na rzecz rozwoju, zgodnie z którą w strategiach politycznych, które mogą oddziaływać na kraje rozwijające się, należy uwzględniać cele współpracy na rzecz rozwoju; wzywa UE do systematycznego oceniania wpływu jej polityki handlowej i fiskalnej na kraje rozwijające się oraz do dopilnowania, aby wszystkie zawierane przez nią umowy inwestycyjne i handlowe obejmowały postanowienia dotyczące niezależnych ocen wpływu na prawa człowieka ex ante i ex post, egzekwowalne wymogi należytej staranności i skuteczne mechanizmy rozliczalności;

9.  podkreśla, że umowy handlowe mogą mieć negatywny wpływ na bezpieczeństwo żywnościowe w krajach rozwijających się; wzywa UE do ochrony lokalnej produkcji żywności i zapobiegania szkodliwym skutkom taniego przywozu, w tym w ramach umów o partnerstwie gospodarczym;

10.  przypomina, że skutki środowiskowe polityki handlowej są nierównomiernie rozłożone; w związku z tym wzywa UE, by uwzględniała w swojej polityce handlowej zrównoważenie środowiskowe, zrównoważone gospodarowanie zasobami naturalnymi, prawa własności gruntu oraz skuteczne włączanie społeczności lokalnych i tubylczych;

11.  zauważa, że dwustronne i regionalne umowy o wolnym handlu mogą zawierać bardziej rygorystyczne postanowienia niż te przyjęte na szczeblu WTO oraz że postanowienia te mogą nakładać ograniczenia na rządy krajowe; w szczególności z zaniepokojeniem zauważa, że potrzeby krajów rozwijających się w zakresie prowadzenia polityki niezbędnej do zwiększenia ich bezpieczeństwa żywnościowego i wsparcia rozwoju obszarów wiejskich nie są w wystarczającym stopniu uwzględniane w regionalnych i dwustronnych umowach o wolnym handlu – w tym w umowach o partnerstwie gospodarczym z państwami AKP – oraz że krajom rozwijającym się często uniemożliwia się korzystanie z elastycznych środków przewidzianych w porozumieniach WTO;

12.  ubolewa, że co najmniej 218 mln dzieci wykorzystuje się jako siłę roboczą, głównie w celu obniżenia kosztów; wzywa UE do dopilnowania, aby towary będące w obrocie w UE w ramach systemów certyfikatów etycznych wytwarzano bez wykorzystania pracy przymusowej i pracy dzieci, do zagwarantowania wiarygodnego stosowania etykiet „sprawiedliwy” i „etyczny” oraz do umożliwienia konsumentom dokonywania świadomego wyboru;

13.  podkreśla, że rozpowszechnianie dwustronnych i regionalnych umów o wolnym handlu budzi obawy co do spójności zarządzania światowym handlem i osłabia kluczową rolę WTO w ustalaniu globalnych zasad; w tym kontekście ponownie zwraca uwagę na znaczenie wielostronnego ładu opartego na zasadach, w którym wszystkie kraje są na równi reprezentowane, jako najbardziej skutecznego sposobu na wypracowanie światowego systemu handlowego sprzyjającego włączeniu społecznemu; podkreśla znaczenie egzekwowalnych przepisów dotyczących norm społecznych, pracowniczych i środowiskowych w umowach handlowych oraz z zadowoleniem przyjmuje zaangażowanie Komisji w uwzględnianie wiążących rozdziałów dotyczących handlu i zrównoważonego rozwoju; podkreśla, że przepisy te należy egzekwować za pomocą skutecznych mechanizmów monitorowania, pozwalających osobom fizycznym na dochodzenie roszczeń; wzywa do wdrożenia środków towarzyszących, w tym wsparcia finansowego, w umowach handlowych zawieranych z krajami rozwijającymi się, aby wesprzeć wysiłki tych krajów w zakresie przestrzegania i wdrażania uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym norm społecznych i środowiskowych; ponawia apel o zapewnienie większej przejrzystości w handlu zasobami naturalnymi;

14.  przypomina, że Afryka jest wciąż marginalizowana w kontekście globalnym, oraz wzywa UE, by wspierała Afrykę w dążeniu do stworzenia prawdziwego rynku wewnątrzafrykańskiego i unikała podejmowania kroków, które mogą utrudniać realizację tych ambicji; podkreśla w związku z tym potrzebę zmaksymalizowania rozwoju i korzystnego wpływu migracji i mobilności;

15.  wzywa UE, by uwzględniła różne poziomy rozwoju i zdolności krajów rozwijających się oraz wspierała kraje afrykańskie w podnoszeniu ich zdolności produkcyjnych i przetwórczych, tak aby stały się mniej zależne od surowców i prostych produktów przetworzonych, w zwiększaniu ich konkurencyjności i udziału w globalnych rynkach oraz w tworzeniu wysokiej jakości miejsc pracy, a w szczególności w zwiększaniu roli kobiet w gospodarce formalnej i nieformalnej; podkreśla, że każda umowa handlowa zawierana z krajem rozwijającym się musi przewidywać harmonogramy wystarczająco asymetrycznej liberalizacji, ochronę nowo powstających branż, sprzyjające rozwojowi reguły pochodzenia i skuteczne klauzule ochronne;

16.  popiera utworzenie kontynentalnej strefy wolnego handlu w Afryce; podkreśla, że umowy o partnerstwie gospodarczym, o ile towarzyszą im odpowiednie środki strukturalne i są należycie monitorowane, mogą być ważnym narzędziem promowania integracji regionalnej i zrównoważonego rozwoju poprzez wymianę handlową; podkreśla, że u podstaw tych umów powinno leżeć promowanie praw człowieka i realizacja Agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030; podkreśla znaczenie współpracy z krajami partnerskimi w celu stworzenia poczucia współodpowiedzialności na szczeblu rządowym i na poziomie społeczeństwa obywatelskiego; w związku z tym kładzie nacisk na fundamentalne znaczenie poszanowania – jak stwierdzono w celu zrównoważonego rozwoju 17.15 – prawa krajów partnerskich do regulowania i podejmowania decyzji odpowiednich do danego kontekstu krajowego oraz do odpowiadania na potrzeby własnych obywateli, a także na znaczenie wypełniania przez te kraje zobowiązań w zakresie praw człowieka i innych zobowiązań międzynarodowych; podkreśla, że przyszłe stosunki między AKP a UE muszą opierać się na wyważonych ramach współpracy między równorzędnymi partnerami;

17.  zauważa, że dotychczas zawarto tylko jedną kompleksową umowę o partnerstwie gospodarczym; w związku z tym wzywa UE do uwzględnienia trudności napotykanych przez kraje rozwijające się w związku z umowami o partnerstwie gospodarczym po wygaśnięciu umowy z Kotonu; w szczególności podkreśla potrzebę przeprowadzenia dogłębnej analizy wpływu tych umów na gospodarkę państw afrykańskich oraz na ich rynki pracy, a także potrzebę promowania wewnątrzregionalnego handlu w Afryce;

18.  ubolewa, że każdego roku środki o wartości przekraczającej całkowitą roczną oficjalną pomoc rozwojową odprowadzane są z Afryki w formie nielegalnych przepływów finansowych; zwraca uwagę na szkodliwe skutki unikania opodatkowania dla krajów rozwijających się, tracących w ten sposób znaczne ilości środków publicznych, które można by wykorzystać nie tylko do poprawy wzrostu gospodarczego, ochrony środowiska i usług publicznych, ale także do zwiększenia spójności społecznej; wzywa Komisję, by nadała priorytetowe znaczenie walce z tym poważnym problemem przy negocjowaniu umów handlowych, wykorzystując przy tym wszelkie dostępne narzędzia; nalega, aby w zawieranych przez UE umowach o wolnym handlu i w preferencyjnych systemach handlu uwzględniano rygorystyczne postanowienia służące zwalczaniu uchylania się od opodatkowania i unikania opodatkowania;

19.  ponawia wezwanie do stworzenia skutecznych narzędzi walki z uchylaniem się od opodatkowania i unikaniem opodatkowania na całym świecie oraz do zacieśnienia współpracy w kwestiach podatkowych z krajami rozwijającymi się, w tym w odniesieniu do mobilizacji zasobów krajowych;

20.  przypomina o potrzebie ustanowienia międzyrządowego organu ONZ, który będzie angażował na równych prawach kraje rozwijające się w reformy globalnych przepisów podatkowych;

21.  przypomina o skutkach, jakie wspólna polityka rolna (WPR) powoduje w krajach rozwijających się; w związku z tym wzywa UE do zapewnienia, by przyszła WPR przezwyciężyła problemy związane z obecnym modelem rolnictwa zorientowanego na wywóz przez wzmocnienie wewnętrznych rynków UE i krótkich łańcuchów dostaw żywności w sposób zrównoważony, tak aby z jednej strony nie zagroziło to rozwojowi krajów rozwijających się, a z drugiej strony zapewniło odporność na wstrząsy zewnętrzne;

22.  podkreśla znaczenie dostosowania strategii handlowych w celu wspierania krajowych wysiłków na rzecz przeciwdziałania zmianie klimatu zgodnie z porozumieniem paryskim;

23.  przypomina, że art. 8 TFUE stanowi, iż „we wszystkich swoich działaniach Unia zmierza do zniesienia nierówności oraz wspierania równości mężczyzn i kobiet”; zauważa z zaniepokojeniem, że nadal występują trudności w ocenie związku między handlem a płcią ze względu na różne czynniki, w tym brak danych; podkreśla potrzebę lepszego zrozumienia dynamiki płci związanej z umowami handlowymi; nalega, aby wszystkie umowy handlowe zawierane przez UE promowały równouprawnienie płci i dążyły do zmniejszenia nierówności;

24.  wzywa do zapewnienia przejrzystości w umowach handlowych oraz pełnego zaangażowania społeczeństwa obywatelskiego krajów partnerskich w proces negocjacji i wdrażania przyszłych umów handlowych;

25.  zdecydowanie popiera dalsze upowszechnianie technologii i usług cyfrowych w unijnej polityce rozwoju; wzywa Komisję do zwiększenia inwestycji w rozwój infrastruktury cyfrowej na globalnym Południu;

26.  z zadowoleniem przyjmuje Europejski plan inwestycji zewnętrznych, którego celem jest wspieranie zrównoważonego wzrostu, inwestycji i tworzenia miejsc pracy w krajach rozwijających się; wzywa do rozszerzenia obecnego mandatu EBI do udzielania pożyczek na rzecz państw trzecich, aby zwiększyć rolę banku w osiąganiu zrównoważonego rozwoju – przez łączenie instrumentów finansowania, współfinansowanie projektów i rozwój lokalnego sektora prywatnego – z naciskiem na kraje najsłabiej rozwinięte i państwa niestabilne;

27.  podkreśla, że istnieją poważne braki w zakresie przejrzystości i identyfikowalności, które budzą poważne wątpliwości co do rzetelności wielu systemów audytu etycznego i certyfikatów etycznych w łańcuchach dostaw;

28.  z zadowoleniem przyjmuje zaktualizowaną w 2017 r. strategię Komisji dotyczącą pomocy na rzecz wymiany handlowej, której celem jest zwiększenie i unowocześnienie wsparcia UE dla krajów rozwijających się; wzywa do nasilenia działań i zwiększenia zaangażowania finansowego UE w inicjatywy w zakresie pomocy na rzecz wymiany handlowej, aby ułatwić krajom rozwijającym się, w szczególności krajom najsłabiej rozwiniętym, osiągnięcie dobrobytu dzięki handlowi i inwestycjom, a także wspierać starania tych krajów na rzecz osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju.

INFORMACJE O PRZYJĘCIU W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

29.8.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

20

1

2

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Beatriz Becerra Basterrechea, Ignazio Corrao, Mireille D’Ornano, Heidi Hautala, Maria Heubuch, Teresa Jiménez-Becerril Barrio, Stelios Kouloglou, Arne Lietz, Linda McAvan, Norbert Neuser, Lola Sánchez Caldentey, Jean-Luc Schaffhauser, Elly Schlein, Mirja Vehkaperä, Bogdan Brunon Wenta, Anna Záborská, Joachim Zeller, Željana Zovko

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Frank Engel, Ádám Kósa, Cécile Kashetu Kyenge, Paul Rübig, Kathleen Van Brempt

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

20

+

ALDE

Beatriz Becerra Basterrechea, Mirja Vehkaperä

EFDD

Ignazio Corrao, Mireille D’Ornano

GUE/NGL

Stelios Kouloglou, Lola Sánchez Caldentey

PPE

Teresa Jiménez‑Becerril Barrio, Ádám Kósa, Paul Rübig, Bogdan Brunon Wenta, Joachim Zeller, Željana Zovko

S&D

Cécile Kashetu Kyenge, Arne Lietz, Linda McAvan, Norbert Neuser, Elly Schlein, Kathleen Van Brempt

VERTS/ALE

Heidi Hautala, Maria Heubuch

1

-

ENF

Jean‑Luc Schaffhauser

2

0

PPE

Frank Engel, Anna Záborská

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się


OPINIA Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi (22.6.2018)

dla Komisji Handlu Międzynarodowego

w sprawie wykorzystania możliwości płynących z globalizacji: aspekty handlowe

(2018/2005(INI))

Sprawozdawczyni: Karin Kadenbach

WSKAZÓWKI

Komisja Rolnictwa i Rozwoju Wsi zwraca się do Komisji Handlu Międzynarodowego, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  przyjmuje do wiadomości komunikat Komisji w sprawie zrównoważonej i postępowej polityki handlowej w celu wykorzystania możliwości płynących z globalizacji(1), lecz uważa, że pożądane byłoby uwzględnienie w nim większej ochrony unijnych rolników. wyraża zaniepokojenie faktem, że w tym komunikacie nie zwrócono uwagi na nierówne skutki globalizacji, w tym z perspektywy sektora rolnego, któremu szkodzi niezrównoważona konkurencja zarówno na rynku UE, jak i na rynkach zagranicznych, na których działa wiele globalnych podmiotów, które wypracowały systemy intensywnej, ukierunkowanej na eksport i wysoce konkurencyjnej gospodarki rolnej, niezapewniającej równych warunków działania w skali globalnej w sektorze rolnym;

2.  uznaje fakt, że UE jest największym eksporterem produktów rolno-spożywczych; zauważa w tym kontekście zjawisko o dwojakim charakterze, tj. z jednej strony potrzebę utrzymania unijnej orientacji rynkowej i zgodności z zasadami ustanowionymi przez WTO, a z drugiej strony fakt, że określone sektory rolne nie są w stanie sprostać pełnej liberalizacji handlu i nieskrępowanej konkurencji z importem;

3.  wskazuje, że globalizacja handlu przynosi korzyści, takie jak wzrost gospodarczy, podniesienie poziomu życia i lepsze możliwości gospodarcze, lecz nie zawsze korzyści te dotyczą w równej mierze wszystkich państw oraz wszystkich w poszczególnych państwach;

4.  przypomina, że sektor rolny UE ma ogromny potencjał eksportowy, który należy wspierać za pomocą zrównoważonych umów handlowych zawieranych z państwami trzecimi;

5.  przypomina, że polityka handlowa UE nie opiera się jedynie na interesach, ale również na wartościach;

6.  podkreśla, że polityka handlowa i polityka rolna są ze sobą powiązane oraz że polityka handlowa UE jest narzędziem służącym do promowania interesów UE w zakresie rolnictwa, a zatem może przyczynić się do osiągnięcia celów wspólnej polityki rolnej (WPR);

7.  podkreśla, że polityka handlowa i polityka rolna leżą u podstaw wdrożenia Agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 oraz celów zrównoważonego rozwoju ustanowionych w jej ramach; podkreśla, że skupienie uwagi na polityce sprzyjającej włączeniu społecznemu i polityce wolnego i uczciwego handlu oraz dostosowanie handlu do celów zrównoważonego rozwoju może przyczynić się w istotny sposób do wyeliminowania ubóstwa i głodu na świecie;

8.  apeluje do UE o systematyczne przeprowadzanie oceny skutków unijnych politycznych strategii handlowych dla celów zrównoważonego rozwoju i wzywa do ustanowienia mechanizmu oceny w celu zapewnienia spójności polityki w odniesieniu do wszystkich strategii i polityk UE;

9.  w tym kontekście uznaje fakt, że Światowa Organizacja Handlu (WTO) stanowi forum negocjacyjne, które ustanawia zasady handlowe, a państwa członkowskie decydują we własnym zakresie o tym, jak daleko idące działania zamierzają podjąć na rzecz zniesienia barier i zakłóceń w handlu; przypomina, że UE może w swoich porozumieniach dwustronnych wyznaczać warunki prowadzenia handlu wykraczające poza zabezpieczenia ustanowione przez WTO;

10.  podkreśla, że wykorzystanie możliwości płynących z globalizacji powinno zarówno wiązać się ze wzmocnieniem globalnej dyscypliny w celu przeciwdziałania nieuczciwej konkurencji i zakłóceniom w handlu produktami rolnymi, jak i przeciwdziałać narażeniu wrażliwych sektorów rolnych UE na konkurencję powodowaną przywozem produktów, które nie podlegają równoważnym przepisom, kosztom i ograniczeniom dotyczącym norm w zakresie jakości i bezpieczeństwa żywności; podkreśla, że UE promuje wysokie standardy między innymi w zakresie dobrostanu zwierząt, ochrony środowiska, podstawowych praw pracy i praw socjalnych, bezpieczeństwa żywności i ochrony konsumentów; przypomina, że wszelkie produkty przywożone do UE powinny spełniać normy UE w odniesieniu do bezpieczeństwa żywności i dobrostanu zwierząt zgodnie z europejskim systemem „od pola do stołu”;

11.  podkreśla potrzebę ustanowienia instrumentu, który umożliwiłby przywrócenie uczciwszych warunków konkurencji i podjęcie działań przeciwko państwom i przedsiębiorstwom stosującym nieuczciwą konkurencję; uważa, że bardziej rygorystyczne stosowanie unijnych przepisów doprowadziłoby również do skutecznego nakładania sankcji na wszystkie przedsiębiorstwa, które są obecne lub prowadzą działalność w UE i które naruszają przepisy;

12.  przypomina, że unijne produkty rolno-spożywcze spełniają najwyższe normy na świecie; zwraca się do Komisji o dopilnowanie, by przywożone produkty rolne spełniały normy UE, a także o wzmocnienie kontroli przywożonych produktów rolno-spożywczych w miejscu pochodzenia oraz w momencie dostarczenia ich do UE;

13.  wzywa do przyjęcia wspólnych środków w zakresie informacji o produktach oraz etykietowania produktów, a także do wprowadzenia obowiązkowego systemu oznaczania kraju pochodzenia;

14.  podkreśla, że umowy handlowe muszą być zrównoważone, obejmować zabezpieczenia dla newralgicznych sektorów rolnych UE, wspierać uczciwą konkurencję, chronić oznaczenia geograficzne UE oraz przestrzegać jej wysokich standardów dotyczących ochrony środowiska, bezpieczeństwa żywności i dobrostanu zwierząt;

15.  wzywa do włączenia zasady ostrożności zgodnie z art. 191 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do wszystkich negocjowanych i przyszłych umów handlowych, aby w razie konieczności zapewnić wyższy poziom ochrony przez zapobiegawcze podejmowanie decyzji w przypadku wystąpienia zagrożenia dla zdrowia ludzi lub dla środowiska i bez ograniczeń ze strony partnerów handlowych lub WTO;

16.  przypomina, że zasada ostrożności określona w porozumieniu WTO nie odzwierciedla zasady ostrożności stosowanej w UE; w związku z tym domaga się, aby w przeciwieństwie do obowiązujących przepisów WTO środki ostrożności mogły być przyjmowane w przypadku uzasadnionego podejrzenia bez dowodów naukowych (np. środki ograniczające handel, takie jak zakaz przywozu i cofnięcie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu); wzywa zatem, aby ciężar dowodu naukowego spoczywał na podmiocie, który promuje, opracowuje, produkuje lub importuje substancje lub produkty uznane za szkodliwe dla zdrowia ludzi lub zagrażające środowisku, w szczególności w odniesieniu do niższych norm sanitarnych i fitosanitarnych, problemów z higieną w zakładach produkcji mięsa i potencjalnych pozostałości pestycydów;

17.  zwraca uwagę, że umowy handlowe są zasadniczym elementem, który mógłby umożliwić promowanie interesów UE w odniesieniu do przetworzonych i nieprzetworzonych produktów spożywczych; wskazuje ponadto, że należy zwrócić szczególną uwagę na zwiększoną przejrzystość negocjacji handlowych, które również stwarzają poważne zagrożenia dla bardziej wrażliwych sektorów rolnych UE, które już są dotknięte kryzysem lub są szczególnie narażone na zmienność cen, a w związku z tym muszą być traktowane w sposób szczególny, co w razie konieczności powinno oznaczać wyłączenie określonych produktów oraz stosowanie narzędzi zgodnych z WTO w celu zapewnienia równych warunków działania dla rolników z UE i rolników z państw trzecich;

18.  wzywa do zachowania najwyższej ostrożności w odniesieniu do liberalizacji dostępu do rynku we wrażliwych sektorach rolnych; apeluje do Komisji o sporządzanie systematycznych ocen skutków przed rozpoczęciem negocjacji, aby uwzględnić w szczególności kwestię tych wrażliwości i opracować szczegółowe strategie mające na celu zagwarantowanie, że sektor rolny nie ucierpi; zwraca uwagę na rosnący wpływ uwarunkowań zewnętrznych i spekulacji prowadzonych na globalnym rynku towarów rolno-spożywczych; zauważa, że w przypadku niektórych sektorów rolnych cenom i produkcji nie jest w stanie zaszkodzić jedno porozumienie w sprawie wolnego handlu, ale większa liczba umów i wpływ, jaki wywierają one łącznie; apeluje zatem do Komisji o regularne aktualizowanie posiadanych informacji w odniesieniu do potencjalnego wpływu zwiększenia konkurencji na wrażliwe sektory rolne, takie jak sektor mięsa wołowego, które generują niskie dochody i nie są odporne na konkurencję;

19.  jest zdania, że w kontekście umów handlowych dalsze otwieranie rynku UE we wrażliwych sektorach rolnych mogłoby mieć katastrofalne skutki dla unijnych producentów; przypomina zatem Komisji, że poświęcenie interesów rolnictwa UE i wrażliwych sektorów rolnictwa UE w celu zabezpieczenia jakiejkolwiek umowy handlowej byłoby nie do przyjęcia;

20.  przypomina o znaczeniu skutecznego wdrożenia zawartych umów handlowych w celu zapewnienia, że nasi rolnicy mogą w pełni wykorzystywać możliwości w zakresie eksportu, jakie stwarzają tego typu umowy, takie jak np. kompleksowa umowa gospodarczo-handlowa między UE a Kanadą (CETA);

21.  podkreśla potrzebę wypracowania nowych zasad i regulacji handlowych na szczeblu światowym, które by regulowały i ujednolicały standardy produkcyjne, socjalne oraz środowiskowe w sektorze rolno-żywnościowym;

22.  podkreśla naszą odpowiedzialność wobec krajów rozwijających się; wzywa do opracowania wskaźników stymulujących sprawiedliwy i zrównoważony handel z korzyścią dla ubogich społeczności, a nie tylko handel sam w sobie; przypomina, że cele zrównoważonego rozwoju należy włączyć do polityki handlowej na wszystkich szczeblach, aby uniknąć ryzyka zaszkodzenia źródłom utrzymania dzięki stworzeniu realnych szans krajom rozwijającym się oraz zagwarantować, by współpraca na rzecz rozwoju, której celem jest również zwiększenie produkcji rolnej w tych krajach, nie ulegała osłabieniu w następstwie zawarcia umów handlowych;

23.  wyraża poważne obawy w odniesieniu do kierunku, w którym idą obecnie trwające negocjacje w sprawie wolnego handlu z Mercosurem, który to kierunek, jak wynika z ujawnionych informacji, nie wskazuje na możliwość zawarcia sprawiedliwej i zrównoważonej umowy; odnotowuje, że Komisja zamierza przyspieszyć wszystkie toczące się negocjacje; uważa jednak, że nadrzędnym celem negocjacji powinno być otrzymanie wyważonych wyników dla wszystkich sektorów rolnych, a nie szybkie zakończenie negocjacji; jest zaniepokojony, że zakończenie negocjacji może skutkować daleko idącymi ustępstwami w takich sektorach jak sektor mięsa wołowego, cukru, drobiu, soku pomarańczowego, ryżu i biopaliw, co mogłoby zagrozić rentowności produkcji lokalnej w wielu regionach UE i obszarach znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji oraz wywrzeć bezpośrednią presję na spadek cen producentów w UE; przypomina, że w sprawozdaniu Komisji w sprawie skumulowanego wpływu gospodarczego przyszłych umów handlowych na sektor rolny UE opublikowanym w 2016 r. prognozowano gwałtowny spadek cen mięsa wołowego oraz spadek cen masła i owiec w następstwie niedawno zakończonych i toczących się negocjacji;

24.  przypomina, że Komisja usunęła dwadzieścia zakładów brazylijskich z wykazu zakładów, z których obecnie dopuszcza się przywóz mięsa i produktów drobiowych ze względu na ujawnione braki w brazylijskim systemie kontroli i rażące nieprawidłowości związane z bezpieczeństwem dla zdrowia, identyfikacją i identyfikowalnością trapiące ten system, co wykazano przy okazji szeregu skandali w sektorze wołowiny i cielęciny w marcu 2017 r. oraz w sektorze mięsa drobiowego w marcu 2018 r.; wzywa Komisję do usunięcia drobiu, wołowiny i cielęciny z zakresu negocjacji w sprawie wolnego handlu prowadzonych z Mercosurem do czasu, aż skandal dotyczący brazylijskiego mięsa zostanie odpowiednio zbadany i zostanie zapewniona stuprocentowa gwarancja zgodności mięsa importowanego z Ameryki Południowej z przepisami UE;

25.  zwraca uwagę, że w obliczu kryzysu WTO i rosnącego protekcjonizmu Stanów Zjednoczonych UE ma okazję i powinna zostać autorem rozwiązań globalnych w handlu międzynarodowym, co wynika m.in. z jej dużego doświadczenia w ujednolicaniu standardów zdobytego podczas budowy wspólnego rynku i w procesie włączania do tego rynku krajów byłego bloku socjalistycznego;

26.  przyjmuje z zadowoleniem umowę handlową UE z Japonią, czwartym co do wielkości rynkiem eksportu produktów rolnych z UE, która to umowa stworzy korzystne możliwości eksportu wielu produktów rolnych UE, takich jak wyroby mleczarskie;

27.   przypomina o obawach wyrażonych w swoich dwóch rezolucjach z dnia 26 października 2017 r. w sprawie mandatów negocjacyjnych w odniesieniu do umów handlowych z Australią i Nową Zelandią(2) i o nacisku położonym przez Parlament na potrzebę „[uwzględnienia] faktu, że istnieje pewna liczba newralgicznych produktów rolnych, które należy odpowiednio traktować, na przykład przez określenie kontyngentów taryfowych lub odpowiednich okresów przejściowych, jak również przy uwzględnieniu kumulacyjnego wpływu umów handlowych na rolnictwo i potencjalnym wyłączeniu z zakresu negocjacji najbardziej newralgicznych sektorów”; odnotowuje, że Komisja zamierza zakończyć negocjacje z Australią i Nową Zelandią do marca 2019 r. oraz przeprowadzić je „w przyspieszonym tempie”, lecz zaznacza, że szybkie zakończenie negocjacji nie może odbyć się ze szkodą dla żadnego sektora, zwłaszcza unijnego sektora rolnictwa;

28.  zwraca uwagę na swoją rezolucję z dnia 3 maja 2018 r. w sprawie obecnej sytuacji i perspektyw na przyszłość dla unijnych sektorów hodowli owiec i kóz, a w szczególności na jej ustęp 62, w którym wzywa się Komisję do zachowania ostrożności przy negocjowaniu nowych umów o wolnym handlu z Nową Zelandią i Australią do czasu przeprowadzenia oceny skutków brexitu dla hodowli owiec i kóz, w szczególności w odniesieniu do przyszłości kontyngentu 287 tys. ton tusz baranich przydzielonego Nowej Zelandii przez UE; biorąc pod uwagę fakt, że w ostatnich latach Nowa Zelandia i Australia zwiększyły wysyłki świeżego i chłodzonego mięsa i ograniczyły tradycyjny eksport mięsa mrożonego, co powoduje zwiększenie ich wpływu na unijnym rynku produktów świeżych i skutkuje spadkiem cen płaconych unijnym producentom, uważa za niezbędne wykorzystanie toczących się negocjacji handlowych do rozdzielenia tych pozycji na osobne kontyngenty;

29.  podkreśla znaczenie wprowadzenia skutecznych i umożliwiających szybkie zastosowanie dwustronnych klauzul ochronnych, które umożliwiają czasowe zawieszenie preferencji, jeśli w wyniku wejścia w życie umowy handlowej zwiększenie przywozu miałoby lub też mogłoby przynieść poważne szkody newralgicznym sektorom, a ponadto zwraca uwagę na znaczenie przeglądu wielostronnych mechanizmów ochronnych ustanowionych w ramach rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 (rozporządzenia o jednolitej wspólnej organizacji rynku)(3), które to mechanizmy powinny odgrywać rolę zapobiegawczą w odniesieniu do sektorów wrażliwych w oparciu o progi wielkości referencyjnej i progi cenowe umożliwiające automatyczne i zawieszające uruchomienie mechanizmów ochronnych po osiągnięciu progów;

30.  przypomina, że łączna liczba gospodarstw rolnych w UE zmniejszyła się o 26 % w latach 2005–2013; wskazuje, że produkcja rolna w niektórych państwach członkowskich odbywa się dziś w mniejszej liczbie większych i bardziej kapitałochłonnych gospodarstw, i wskazuje, że spodziewana jest kontynuacja tego procesu konsolidacji, który już ma wpływ na wymianę pokoleń i będzie na nią oddziaływał w dalszym ciągu, w szczególności w kontekście dostępu do gruntów i zachowania rentowności gospodarstw rolnych;

31.   podkreśla znaczenie toczącej się dyskusji i potrzeby silnej koordynacji między państwami członkowskimi w zakresie monitorowania bezpośrednich inwestycji zagranicznych (BIZ) na rynku UE, w szczególności w dziedzinie gruntów rolnych i lasów; zwraca uwagę na potrzebę zapobiegania nadmiernej koncentracji gruntów rolnych i lasów będących własnością podmiotów zagranicznych; przypomina w tym zakresie o swojej rezolucji z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie aktualnego stanu koncentracji gruntów rolnych w UE(4) i wzywa Komisję do sprecyzowania wydanych na jesieni 2017 r. wytycznych dotyczących granic prawnych ingerencji państw członkowskich w regulacje dotyczące nabywania gruntów oraz uzupełnienia ich o dodatkowe dobre praktyki znacznie utrudniające masowy wykup gruntów rolnych; uważa, że Komisja nie uczyniła jeszcze wszystkiego, co może, na rzecz skutecznego ograniczenia masowego wykupu gruntów rolnych w UE; podkreśla, że umowy handlowe w stosownych przypadkach powinny kierować się dobrowolnymi wytycznymi Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) w sprawie odpowiedzialnego zarządzania tytułami prawnymi do gruntów, łowisk i lasów;

32.  zwraca uwagę na strategiczne znaczenie dla UE utrzymania wysokiego poziomu samowystarczalności żywnościowej; uważa, że globalizacja handlu nie powinna stwarzać zagrożenia dla rentowności gospodarstw rolno-spożywczych UE, ponieważ w perspektywie długoterminowej mogłoby to skutkować zależnością od źródeł zewnętrznych, podobnie jak ma to miejsce w sektorze energetycznym;

33.   wzywa Komisję do stanowczej reakcji na ataki ze strony Stanów Zjednoczonych wymierzone w mechanizmy WPR zgodne z WTO, które to ataki polegały na ustanowieniu nieuzasadnionych środków ochrony handlu, oraz do obrony tej polityki, kluczowej dla naszych rolników i obszarów wiejskich UE; przypomina w tym zakresie o swojej rezolucji z dnia 15 marca 2018 r. w sprawie działań ze strony Stanów Zjednoczonych wobec unijnych dopłat rolnych w ramach WPR (w kontekście oliwek hiszpańskich)(5); podkreśla, że decyzja władz Stanów Zjednoczonych, która podważa zasadność naszej WPR, stanowi atak na starania rolników UE podejmowane od kilkudziesięciu lat, aby dostosować się do międzynarodowych przepisów; wyraża zaniepokojenie możliwością powielania takich środków w odniesieniu do innych odbiorców płatności w ramach WPR; uznaje, że WTO odgrywa ważną rolę w zapewnieniu płynnego przepływu w światowym handlu w czasach coraz powszechniejszego protekcjonizmu;

34.   zwraca uwagę na rosnący wpływ uwarunkowań zewnętrznych na sytuację unijnego sektora rolno-żywnościowego oraz na fakt, że bariery w handlu stanowią wyzwanie dla rolników UE z uwagi na ograniczenie eksportu produktów rolnych, przy jednoczesnym uwzględnieniu faktu, że w perspektywie długoterminowej zmienia się struktura importu i struktura produkcji na rynku eksportowym; zwraca uwagę, że produkty rolne UE są nadal zakazane na rynku rosyjskim;

35.  wzywa Komisję do przeanalizowania wszelkich subwencji dla rolnictwa, które są udzielane w Stanach Zjednoczonych i które zakłócają handel, takich jak dopłaty w sektorze migdałów;

36.  wzywa UE do przedstawienia WTO propozycji promujących przejrzystość subsydiów w dziedzinie przemysłu i ograniczających stosowanie szkodliwych subsydiów w sektorze rolnictwa;

37.  wyraża zaniepokojenie wobec faktu, że od 2009 r. import ryżu indyjskiego pochodzącego z Kambodży wzrósł o 40 % wskutek stosowania systemu importu bezcłowego wszystkich towarów z wyjątkiem broni, a także wobec zamiaru przyznania producentom ryżu japońskiego pochodzącym z państw członkowskich Mercosuru kontyngentu bezcłowego wynoszącego 45 tys. ton w ramach umowy o wolnym handlu obecnie negocjowanej z tym regionem; uważa, że Komisja powinna przeprowadzić badanie skutków wszystkich obowiązujących i negocjowanych obecnie koncesji handlowych, mających sprzyjać wprowadzeniu tego produktu na rynek UE, dla unijnego sektora ryżu, w którym już są widoczne oznaki recesji w niektórych regionach;

38.  przyjmuje z zadowoleniem inicjatywę Komisji dotyczącą powołania grupy doradczej ds. negocjacji handlowych UE, która składałaby się z przedstawicieli szerokiego i zrównoważonego grona zainteresowanych stron; podkreśla potrzebę silnej reprezentacji w takiej grupie unijnych organizacji rolniczych, w tym rolników prowadzących działalność na małą i średnią skalę i rolników produkujących na własne potrzeby, ze względu na istotny wpływ większości tych negocjacji na sektor rolnictwa;

39.  wyraża zaniepokojenie skutkami brexitu dla sektora rolnictwa i wzywa Komisję, aby w realizacji intensywnego programu w zakresie handlu uwzględniła trwające negocjacje w sprawie brexitu oraz wpływ brexitu na unijny sektor rolny;

40.  ostrzega przed ryzykiem poważnego braku równowagi w umowach handlowych w odniesieniu do sektora rolnego, na niekorzyść UE, a także przed tendencją posłużenia się rolnictwem jako kartą przetargową w celu uzyskania większego dostępu do rynków produktów przemysłowych i usług w państwach trzecich; ostrzega, że samemu sektorowi rolnemu udziela się bardzo niewielu informacji do czasu zawarcia porozumień; zauważa, że Komisja złożyła wniosek w sprawie środków zaradczych w odpowiedzi na nałożenie przez Stany Zjednoczone ceł na stal i aluminium UE; zauważa, że środki te nie powinny mieć negatywnego wpływu na rolników w UE;

41.  wzywa Komisję do prowadzenia publicznego rejestru wszystkich spotkań z grupami interesów i lobbystami dotyczących negocjacji w sprawie umów o wolnym handlu;

42.  zwraca się do Komisji z wnioskiem o zapewnienie, aby zalecenia grupy doradczej były wiążące i możliwe do wyegzekwowania;

43.  przyjmuje z zadowoleniem fakt, że Komisja będzie wydawała zalecenia dotyczące wytycznych negocjacyjnych w odniesieniu do umów handlowych i automatycznie przesyłała je do parlamentów narodowych, jednocześnie podając te zalecenia do publicznej wiadomości.

INFORMACJE O PRZYJĘCIU W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

20.6.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

33

2

9

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

John Stuart Agnew, Clara Eugenia Aguilera García, Eric Andrieu, Richard Ashworth, José Bové, Daniel Buda, Nicola Caputo, Matt Carthy, Michel Dantin, Paolo De Castro, Albert Deß, Diane Dodds, Jørn Dohrmann, Herbert Dorfmann, Norbert Erdős, Luke Ming Flanagan, Karine Gloanec Maurin, Beata Gosiewska, Martin Häusling, Esther Herranz García, Jan Huitema, Peter Jahr, Ivan Jakovčić, Zbigniew Kuźmiuk, Norbert Lins, Philippe Loiseau, Mairead McGuinness, Giulia Moi, Ulrike Müller, Maria Noichl, Marijana Petir, Bronis Ropė, Maria Lidia Senra Rodríguez, Czesław Adam Siekierski, Marc Tarabella, Maria Gabriela Zoană, Marco Zullo

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Franc Bogovič, Karin Kadenbach, Elsi Katainen, Anthea McIntyre, Momchil Nekov, Miguel Viegas

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Krzysztof Hetman

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

33

+

ECR

Jørn Dohrmann, Beata Gosiewska, Zbigniew Kuźmiuk, Anthea McIntyre

EFDD

Marco Zullo

ENF

Philippe Loiseau

GUE/NGL

Matt Carthy, Luke Ming Flanagan, Miguel Viegas

NI

Dianne Dodds

PPE

Richard Ashworth, Franc Bogovič, Daniel Buda, Michel Dantin, Albert Deß, Norbert Erdős, Esther Herranz García, Krzysztof Hetman, Peter Jahr, Norbert Lins, Mairead McGuinness, Marijana Petir, Czesław Adam Siekierski

S&D

Clara Eugenia Aguilera García, Eric Andrieu, Nicola Caputo, Paolo De Castro, Karine Gloanec Maurin, Karin Kadenbach, Momchil Nekov, Maria Noichl, Marc Tarabella, Maria Gabriela Zoană

2

-

EFDD

John Stuart Agnew

GUE/NGL

Maria Lidia Senra Rodríguez

9

0

ALDE

Jan Huitema, Ivan Jakovčić, Elsi Katainen, Ulrike Müller

EFDD

Giulia Moi

PPE

Herbert Dorfmann

VERTS/ALE

José Bové, Martin Häusling, Bronis Ropė

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się

(1)

COM(2017)0492.

(2)

Teksty przyjęte, odpowiednio P8_TA(2017)0419 i P8_TA(2017)0420.

(3)

Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

(4)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0197.

(5)

Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0091.


OPINIA Komisji Kultury i Edukacji (26.6.2018)

dla Komisji Handlu Międzynarodowego

w sprawie wykorzystania możliwości płynących z globalizacji: aspekty handlowe

(2018/2005(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Francis Zammit Dimech

WSKAZÓWKI

Komisja Kultury i Edukacji zwraca się do Komisji Handlu Międzynarodowego, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

–  uwzględniając art. 167 i 207 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając art. 12 Konwencji ONZ w sprawie ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego,

–  uwzględniając komunikat Komisji z 10 maja 2007 r. dotyczący europejskiej agendy kultury w dobie globalizacji świata (COM(2007)0242) i rezolucję Rady z 16 listopada 2007 r. dotyczącą europejskiego planu działań na rzecz kultury(1),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 26 września 2012 r. pt. „Promowanie sektora kultury i sektora kreatywnego na rzecz wzrostu gospodarczego i wzrostu zatrudnienia w UE” (COM(2012)0537),

–  uwzględniając Konwencję UNESCO z 1970 r. dotyczącą środków zmierzających do zakazu i zapobiegania nielegalnemu przywozowi, wywozowi i przenoszeniu własności dóbr kultury oraz Konwencję UNIDROIT z 1995 r. dotyczącą skradzionych lub nielegalnie wywiezionych dóbr kultury,

–  uwzględniając art. 27 Powszechnej deklaracji praw człowieka, dotyczący prawa do uczestniczenia w życiu kulturalnym,

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/28/UE z dnia 25 października 2012 r. w sprawie niektórych dozwolonych sposobów korzystania z utworów osieroconych(2),

–  uwzględniając wspólny komunikat Komisji i Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych pt. „W stronę strategii UE w dziedzinie międzynarodowych stosunków kulturalnych” (JOIN(2016)0029),

–  uwzględniając ogólne unijne rozporządzenie o ochronie danych obowiązujące od dnia 25 kwietnia 2018 r.(3),

–  uwzględniając art. 10 i 11 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej z 2010 r.,

A.  mając na uwadze, że UE ma prawo przyjmować strategie polityczne dotyczące handlu usługami kulturalnymi i audiowizualnymi w celu ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego oraz dziedzictwa kulturowego, a także w celu przyczynienia się do osiągnięcia celu zrównoważonego rozwoju nr 4 dotyczącego dobrej jakości edukacji; mając na uwadze, że do przedmiotowych innych postanowień należy wspólna polityka handlowa, jak określono w art. 207 TFUE;

B.  mając na uwadze, że art. 3 ust. 3 TUE stanowi, iż UE szanuje swoją bogatą różnorodność kulturową i językową oraz czuwa nad ochroną i rozwojem dziedzictwa kulturowego Europy;

C.  mając na uwadze, że Konwencja ONZ w sprawie ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego wzywa do dwustronnej, regionalnej i międzynarodowej współpracy w celu ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego, jak również w celu wspierania dialogu międzykulturowego z myślą o budowaniu mostów między narodami;

D.  mając na uwadze, że UE musi przejąć odpowiedzialność za modernizację europejskiej agendy kultury w zglobalizowanym świecie, w tym za opracowanie dokładnej definicji usług medialnych i określenie przejrzystych ram dla mediów w podmiotach publicznych i prywatnych w Europie;

E.  mając na uwadze, że swobodny przepływ informacji, w tym dostęp do europejskich kanałów informacyjnych, może przyczynić się do poprawy sprawowania rządów w krajach rozwijających się;

F.  mając na uwadze, że UE musi stale udoskonalać przepisy dotyczące prawa autorskiego celem zgodnego z prawem korzystania z utworów osieroconych w muzeach, archiwach, bibliotekach i innych instytucjach naukowych chroniących dziedzictwo kulturowe;

G.  mając na uwadze bogactwo europejskich tradycji oraz silną pozycję sektora kultury i sektora kreatywnego, a także europejskie małe i średnie przedsiębiorstwa oraz różne europejskie systemy publicznych instytucji medialnych i publicznego wsparcia kinematografii oraz mając na uwadze, że promowanie różnorodności kulturowej, promowanie dostępu do kultury oraz promowanie demokratycznego dialogu muszą pozostać przewodnią zasadą, zgodnie z unijną polityką handlu zagranicznego;

H.  mając na uwadze, że w kontekście globalizacji, międzynarodowej współpracy i wymiany niezbędna jest szeroka definicja kultury, tak aby uwzględnić nowe hybrydowe formy wyrazu kulturowego, a także materialne i niematerialne dziedzictwo kulturowe, w tym praktyki sztuki tubylczej i tradycyjnej, w celu odzwierciedlenia płynności i ewoluującego charakteru kultury;

I.  mając na uwadze, że sektor kultury i sektor kreatywny mają wkład w tworzenie godnego zatrudnienia oraz dobrobyt gospodarczy i wytwarzają około 2,6 % PKB UE, odnotowują przy tym wyższy wskaźnik wzrostu niż inne gałęzie gospodarki i są jednymi z najbardziej odpornych na kryzys finansowy sektorów; mając na uwadze, że rozwój handlu towarami i usługami z sektora kultury i sektora kreatywnego będzie stanowić istotny czynnik pobudzający trwały wzrost gospodarczy i tworzenie miejsc pracy w Europie;

J.  mając na uwadze, że ogólne rozporządzenie o ochronie danych określa wysokie standardy dotyczące przetwarzania danych osobowych, które wymagają szczególnej odpowiedzialności ze strony platform i dostawców usług w zakresie strumieniowej transmisji danych w regulacjach dotyczących handlu międzynarodowego;

K.  mając na uwadze, że UE odnotowuje nadwyżkę handlową z resztą świata w handlu dobrami i usługami kulturalnymi;

L.  mając na uwadze, że UE odnotowuje deficyt handlowy z resztą świata w handlu usługami audiowizualnymi i powiązanymi usługami;

M.  mając na uwadze, że różnorodność kulturowa i językowa jest jedną z podstawowych wartości UE i znajduje odzwierciedlenie w jej politykach dyplomacji kulturalnej;

N.  mając na uwadze, że innowacja i kreatywność są potrzebne, by zapewnić bardziej zrównoważony rozwój miast, regionów i społeczeństw, oraz mają kluczowe znaczenie dla zapewnienia rozwiązań pozwalających sprostać wyzwaniom społecznym, z którymi muszą zmierzyć się dziś nasze społeczeństwa;

O.  mając na uwadze, że ochrona danych osobowych i prawo do prywatności stanowią prawa podstawowe i w związku z tym nie mogą podlegać negocjacjom w jakichkolwiek umowach handlowych;

P.  mając na uwadze, że Europejski Rok Dziedzictwa Kulturowego 2018 obejmuje również zobowiązanie do walki z nielegalnym handlem dobrami kulturalnymi;

Q.  mając na uwadze, że kultura pobudza innowacje i zmiany w zachowaniach przez kreowanie nowych stylów życia i modeli zrównoważonego rozwoju oraz umożliwia realizację działań w społecznościach lokalnych i działań oddolnych, które są niezbędne do osiągnięcia zrozumienia globalizacji i zrównoważonego rozwoju na szczeblu lokalnym, i tym samym wspiera i ułatwia osiąganie wielu wyznaczonych celów zrównoważonego rozwoju;

R.  mając na uwadze, że by wykorzystać możliwości płynące z globalizacji w aspektach handlu dotyczących dóbr kulturalnych, należy ściśle przestrzegać wszystkich międzynarodowych konwencji w sprawie ochrony dziedzictwa kulturowego, w szczególności postanowień konwencji haskiej z 1954 r., konwencji UNESCO z 1970 r. i konwencji UNIDROIT z 1995 r.;

S.  mając na uwadze, że rzemiosło i wytwarzanie dzieł sztuki są szczególnie ważne dla rozwoju lokalnego;

T.  mając na uwadze, że dialog międzykulturowy sprzyja szacunkowi i wzajemnemu zrozumieniu, a także wspiera bardziej uczciwą wymianę społeczną i gospodarczą, w tym handel, ułatwiając rozwój praktyk promujących interesy wszystkich stron w bardziej zrównoważony sposób i z większym szacunkiem oraz zwalczanie nieuczciwych praktyk, takich jak niedozwolone klauzule umowne i jednostronnie narzucone warunki;

1.  podkreśla, że kultura i edukacja, w tym uczenie się przez całe życie, są dobrami wspólnymi i że dostęp do kultury i edukacji to prawo człowieka, w związku z czym kultura i edukacja nie mogą być pojmowane ani traktowane w taki sam sposób jak dowolne dobra i usługi, lecz raczej jako dobra wspólne, które należy chronić i stale rozwijać; w związku z tym wzywa do jednoznacznego wyłączenia usług kulturalnych, audiowizualnych i edukacyjnych, w tym świadczonych w internecie, z zakresu umów handlowych między Unią a państwami trzecimi, takich jak TTIP;

2.  w tym kontekście nalega, aby Konwencja UNESCO w sprawie ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego z 2005 r. odgrywała kluczową rolę w międzynarodowych umowach handlowych, które muszą uwzględniać odpowiednie postanowienia tej konwencji i być zgodne z nimi;

3.  podkreśla, że globalizacja stanowi szansę dla unijnego sektora kultury i sektora kreatywnego, ponieważ dzięki niej zwiększa się dostęp całego świata do europejskiej kultury oraz tworzy się światowy zasób talentów;

4.  uważa, że zasadnicze znaczenie ma wyważenie negocjacji handlowych dotyczących praw autorskich, tak aby nie doprowadzić do sytuacji, w której umowy handlowe są negocjowane aż do najmniejszego wspólnego mianownika, dążąc raczej do zapewnienia możliwie najlepszych zasad ochrony dziedzictwa kulturowego, promowania różnorodności kulturowej i zapewnienia wynagrodzenia dla osób pracujących w sektorze kultury i środków przekazu, sprzyjających kreatywności i stymulujących ją, przyczyniających się do rozpowszechniania wiedzy i treści, a także rozpowszechniania praw użytkowników w erze cyfrowej, a także stanowiących otwarte środowisko handlowe oparte na przepisach, co jest niezbędne, aby zapewnić sektorowi kultury i sektorowi kreatywnemu w Unii Europejskiej właściwe warunki do rozwoju;

5.  ponownie wzywa UE do korzystania z przysługującego jej prawa do przyjmowania i utrzymywania środków, w tym prawnie wiążącej klauzuli ogólnej (w szczególności o charakterze regulacyjnym lub finansowym), w odniesieniu do ochrony i promowania różnorodności kulturowej i językowej, dziedzictwa kulturowego, wolności wypowiedzi, pluralizmu mediów i wolności mediów, niezależnie od rodzaju technologii i wykorzystanej platformy dystrybucji, w negocjacjach handlowych z krajami trzecimi;

6.  wzywa Komisję do promowania dostępu do europejskich usług informacyjnych w przyszłych negocjacjach handlowych;

7.  uważa, że wymiana kulturowa i edukacyjna pomiędzy UE a jej partnerami może przyczyniać się do wzajemnego zrównoważonego rozwoju, wzrostu, spójności społecznej, demokracji, dobrobytu gospodarczego oraz tworzenia godnego zatrudnienia, zgodnie z programem godnej pracy Międzynarodowej Organizacji Pracy, w tym w sektorze spółdzielczym;

8.  uważa, że w zglobalizowanym świecie odpowiedzialność redakcyjna w przypadku usług medialnych i platform online stanowi podstawowe narzędzie do zapobiegania rozprzestrzenianiu się fałszywych wiadomości i zwalczania mowy nienawiści oraz że w międzynarodowych umowach handlowych należy zapewnić uczciwą konkurencję w zakresie reklamy;

9.  przypomina, że polityka w dziedzinie kultury i edukacji, opierająca się na demokratycznych i wspólnych wartościach, oraz dostęp do dziedzictwa kulturowego odgrywają kluczową rolę w zapewnianiu spójności społecznej, solidarności, aktywnego uczestnictwa obywateli w życiu publicznym, odporności i sprawiedliwego podziału dóbr oraz konkurencyjności, a także wyposażają obywateli w wiedzę i umiejętności społeczne i umiejętności przekrojowe, takie jak kompetencje międzykulturowe, przedsiębiorczość, rozwiązywanie problemów, kreatywność i myślenie krytyczne, niezbędne do sprostania wyzwaniom, jakie niesie za sobą globalizacja; zachęca do umacniania sieci o wysokiej jakości zrzeszających uniwersytety, szkoły i muzea wspierające wzajemne uczenie się i uznawanie kwalifikacji akademickich oraz promowanie globalnego i wielowymiarowego obywatelstwa;

10.  wzywa do włączenia do dyscyplin szkolnych nauczania służącego zrównoważonemu rozwojowi, sprawiedliwemu handlowi i obywatelstwu ekologicznemu, zwłaszcza w nauczaniu przedsiębiorczości, w tym przedsiębiorczości społecznej, i dziedzinie znajomości technologii cyfrowych i umiejętności w tym zakresie;

11.  apeluje do Komisji oraz państw członkowskich o promowanie oraz rozwijanie dobrej jakości programów mobilności, edukacji, wymiany kulturalnej i językowej oraz współpracy naukowej dostosowanych do potrzeb i sprzyjających włączeniu społecznemu w celu umożliwienia międzynarodowej współpracy i wymiany wiedzy, przy jednoczesnym uzupełnieniu edukacji ukierunkowanej na rozwój umiejętności z dziedzin STEM o sztukę (STEAM); apeluje do Komisji i państw członkowskich o promowanie kształcenia i szkolenia ustawicznego w połączeniu z finansowaniem badań jako narzędzia, dzięki któremu globalizacja może przynosić większe efekty i stać się najlepszym środkiem eliminowania barier;

12.  przypomina o szczególnej roli kultury w relacjach zewnętrznych i strategiach politycznych dotyczących rozwoju, zwłaszcza w zapobieganiu konfliktom i rozwiązywaniu ich, budowaniu pokoju i wzmacnianiu pozycji lokalnych społeczności; uważa zatem, że ambitna i solidna strategia kulturalna, włącznie z dyplomacją kulturalną, jest potrzebna do osiągnięcia nowego konsensusu w dziedzinie rozwoju;

13.  zachęca Komisję oraz państwa członkowskie do rozwijania istniejących struktur UE do przyszłych działań w dziedzinie dyplomacji kulturalnej oraz do kontynuowania konkretnych inicjatyw i istniejących programów zgodnych z zasadami solidarności i zrównoważonego rozwoju dążących do zmniejszania ubóstwa i wspierania międzynarodowego rozwoju;

14.  przypomina, że sport jest dziedziną aktywności gospodarczej cechującą się wysokim stopniem globalizacji, ale również społecznym narzędziem integracji, wzmacniania pozycji oraz rozwoju osobistego i rozwoju społeczeństwa; przypomina w związku z tym o potrzebie zapewnienia wysokich standardów etyki i przejrzystości w zarządzaniu międzynarodową działalnością handlową i gospodarczą w sektorze sportu;

15.  przypomina o potrzebie zapewnienia przejrzystości i poszanowania demokracji w umowach handlowych i procesach decyzyjnych oraz zachęca obywateli do udziału w procesach decyzyjnych, gdy umowa będzie miała wpływ na ich warunki pracy, środowisko, zdrowie i dobrostan.

INFORMACJE O PRZYJĘCIUW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

19.6.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

25

0

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Dominique Bilde, Andrea Bocskor, Silvia Costa, Angel Dzhambazki, Jill Evans, María Teresa Giménez Barbat, Petra Kammerevert, Svetoslav Hristov Malinov, Curzio Maltese, Rupert Matthews, Stefano Maullu, Luigi Morgano, Momchil Nekov, Michaela Šojdrová, Yana Toom, Julie Ward, Bogdan Brunon Wenta, Bogdan Andrzej Zdrojewski, Milan Zver, Krystyna Łybacka

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Marlene Mizzi, Liliana Rodrigues, Algirdas Saudargas, Remo Sernagiotto, Francis Zammit Dimech

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

25

+

ALDE

María Teresa Giménez Barbat, Yana Toom

ECR

Angel Dzhambazki, Rupert Matthews, Remo Sernagiotto

ENF

Dominique Bilde

GUE/NGL

Curzio Maltese

PPE

Andrea Bocskor, Svetoslav Hristov Malinov, Stefano Maullu, Algirdas Saudargas, Michaela Šojdrová, Bogdan Brunon Wenta, Francis Zammit Dimech, Bogdan Andrzej Zdrojewski, Milan Zver

S&D

Silvia Costa, Petra Kammerevert, Krystyna Łybacka, Marlene Mizzi, Luigi Morgano, Momchil Nekov, Liliana Rodrigues, Julie Ward

VERTS/ALE

Jill Evans

0

-

 

 

0

0

 

 

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się

(1)

Dz.U. C 287 z 29.11.2007, s. 1.

(2)

Dz.U. L 299 z 27.10.2012, s. 5.

(3)

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1).


OPINIA Komisji Prawnej (5.9.2018)

dla Komisji Handlu Międzynarodowego

w sprawie wykorzystania możliwości płynących z globalizacji: aspekty handlowe

(2018/2005(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Gilles Lebreton

WSKAZÓWKI

Komisja Prawna zwraca się do Komisji Handlu Międzynarodowego, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  z zadowoleniem przyjmuje dokument zatytułowany „Wykorzystanie możliwości płynących z globalizacji” oraz fakt, że położono w nim nacisk na ułatwianie dostępu do pozytywnych skutków globalizacji, podkreślając jednocześnie potrzebę przeciwdziałania skutkom negatywnym;

2.  uważa, że globalizacja oznacza liczne korzyści dla przedsiębiorstw i obywateli; przyznaje jednocześnie, że globalizacja budzi też obawy, którymi powinna się zająć Unia Europejska;

3.  zwraca uwagę, że wzmacnianie rynku wewnętrznego UE oraz sprawiedliwa i spójna konsolidacja unii gospodarczej ma zasadnicze znaczenie, ponieważ silny rynek wewnętrzny jest warunkiem wstępnym pomyślnej realizacji strategii międzynarodowych; w tym kontekście zaznacza, że aby zapewnić ukierunkowanie polityki handlowej UE na osiąganie jej ogólnych celów gospodarczych i politycznych, w szczególności celów zrównoważonego rozwoju, wszystkie instytucje UE powinny zapewnić większą spójność między polityką handlową a innymi unijnymi wewnętrznymi i zewnętrznymi strategiami politycznymi;

4.  podkreśla, że handel międzynarodowy odgrywa ważną rolę w kształtowaniu rozwoju globalizacji; zaznacza, że w tym kontekście prawodawca powinien zwrócić szczególną uwagę między innymi na następujące obszary jurysdykcji, które podlegają międzynarodowym umowom handlowym: prawa własności intelektualnej, w tym prawa autorskie, znaki towarowe i patenty, ochrona danych oraz zwiększone obowiązki dotyczące przejrzystości, wymogi dotyczące bezpieczeństwa żywności i normy środowiskowe;

5.  przypomina i z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie Unii Europejskiej do realizacji przejrzystej i odpowiedzialnej polityki handlowej, która wykorzystuje pozytywne aspekty globalizacji, gwarantuje sprawiedliwy podział korzyści wynikających z handlu zgodnie z zasadami solidarności i zrównoważonego rozwoju oraz oferuje nowoczesne rozwiązania dostosowane do realiów dzisiejszej gospodarki w świecie coraz bardziej opartym na technologii i umożliwia tym samym wszystkim osobom fizycznym i przedsiębiorstwom, a zwłaszcza małym i średnim przedsiębiorstwom (MŚP), korzystanie z jej zalet;

6.  uznaje ochronę danych jako prawo podstawowe w Unii Europejskiej; wzywa do wysokich standardów ochrony danych w umowach handlowych między Unią Europejską a państwami trzecimi za sprawą tzw.‑wzajemnej decyzji stwierdzającej odpowiedni stopień ochrony;

7.  podkreśla, że aby lepiej chronić obywateli przed zakrojoną na szeroką skalę globalizacją, instytucje UE muszą skutecznie i stale reagować na wyzwania związane z prywatnością, ochroną danych i cyberbezpieczeństwem;

8.  podkreśla znaczenie dalszego promowania unijnych systemów oznaczeń geograficznych oraz tradycyjnych specjalności, jak też znaczenie dalszego zawierania odpowiednich dwustronnych umów z państwami trzecimi;

9.  przypomina opinię nr 2/15 Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie podziału odnośnych kompetencji między Unią Europejską i państwami członkowskimi w odniesieniu do umowy o wolnym handlu między Unią Europejską a Singapurem, która stanowi, że Unia Europejska posiada wyłączne kompetencje we wszystkich sprawach handlowych ‑ z wyjątkiem niebezpośrednich inwestycji zagranicznych, rozstrzygania sporów między inwestorami a państwami, obejmującego wszystkie rodzaje inwestycji, oraz postanowień pomocniczych dotyczących niebezpośrednich inwestycji zagranicznych; z zadowoleniem przyjmuje opinię Trybunału, ponieważ zapewnia ona jasność prawną dla wszystkich przyszłych umów UE z państwami trzecimi, w tym ze Zjednoczonym Królestwem po jego wystąpieniu z Unii;

10.  z zadowoleniem przyjmuje przyznany ostatnio Komisji Europejskiej przez Radę mandat do negocjowania w imieniu Unii Europejskiej Konwencji ustanawiającej wielostronny trybunał rozstrzygania sporów inwestycyjnych, tak aby rozwiązać kwestię ograniczeń istniejącego systemu rozstrzygania sporów między inwestorami a państwami; zauważa, że wielostronny trybunał rozstrzygania sporów inwestycyjnych będzie służył jako stały organ do rozstrzygania sporów inwestycyjnych i będzie zapewniał bardziej przejrzysty, spójny i sprawiedliwy system, wyjątkowo korzystny dla inwestorów; ponadto z zadowoleniem przyjmuje również w tym względzie fakt, że Rada postanowiła też udostępnić do wiadomości ogółu wytyczne negocjacyjne, o co Parlament od dawna wnioskował, jako że dąży on do większej przejrzystości w obszarze międzynarodowych negocjacji;

11.  z zadowoleniem przyjmuje unijne inicjatywy na rzecz zapewnienia sprawiedliwej równowagi między niezakłóconą konkurencją a środkami ochronnymi, takie jak środki antydumpingowe wobec przywozu towarów z państw trzecich;

12.  podkreśla, że​ wysokie europejskie normy w zakresie ochrony socjalnej, warunków pracy, ochrony środowiska, konsumentów i praw podstawowych, jako podstawy dobrobytu Unii, trzeba propagować za sprawą instrumentów polityki handlowej wdrażanych zgodnie z celami zrównoważonego rozwoju; w związku z tym zwraca uwagę, że Unia Europejska musi dopilnować, aby umowy międzynarodowe opierały się na wyżej wymienionych standardach, tak aby zapewnić, że globalizacja przynosi korzyści wszystkim Europejczykom, a jej skutki gospodarcze, społeczne i środowiskowe są korzystne dla osób fizycznych i przedsiębiorstw zarówno w Europie, jak i poza nią;

13.  podkreśla w związku z powyższym, że należy wzmocnić globalny ład i globalne zasady w celu uniknięcia wojen handlowych;

14.  apeluje do Komisji, aby zwróciła większą uwagę na środki polityki wewnętrznej przyjęte przez niektórych partnerów UE, które mogą podważyć oparty na zasadach wielostronny system handlowy, oraz by podjęła konieczne środki zapobiegawcze;

15.  mając na uwadze, że 45 % Europejczyków uważa globalizację za zagrożenie, wzywa Komisję do rozpoczęcia kampanii promującej jej pozytywne aspekty, zwłaszcza w regionach, w których ma ona głównie negatywny wpływ; wzywa ponadto Komisję do określenia i wdrożenia najbardziej skutecznych środków wsparcia dla MŚP, które nadal odczuwają skutki zarówno kryzysu gospodarczego, jak i globalizacji;

16.  zauważa, że wolny, sprawiedliwy i zrównoważony handel jest ekonomicznie pożądany i niesie ze sobą istotne skutki polityczne; zwraca ponadto uwagę, że ważne jest, aby Europa wykorzystywała handel jako instrument promowania demokratycznego i zrównoważonego rozwoju na całym świecie.

INFORMACJE O PRZYJĘCIUW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

3.9.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

11

6

2

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Marie-Christine Boutonnet, Jean-Marie Cavada, Mady Delvaux, Rosa Estaràs Ferragut, Laura Ferrara, Gilles Lebreton, Emil Radev, Julia Reda, Evelyn Regner, Pavel Svoboda, Francis Zammit Dimech, Tadeusz Zwiefka

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Luis de Grandes Pascual, Pascal Durand, Angel Dzhambazki, Jytte Guteland, Jiří Maštálka, Angelika Niebler, Răzvan Popa

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

11

+

ECR

Angel Dzhambazki

EFDD

Laura Ferrara

ENF

Marie-Christine Boutonnet, Gilles Lebreton

PPE

Rosa Estaràs Ferragut, Luis de Grandes Pascual, Angelika Niebler, Emil Radev, Pavel Svoboda, Francis Zammit Dimech, Tadeusz Zwiefka

6

-

GUE/NGL

Jiří Maštálka

S&D

Mady Delvaux, Jytte Guteland, Răzvan Popa, Evelyn Regner

VERTS/ALE

Julia Reda

2

0

ALDE

Jean-Marie Cavada

VERTS/ALE

Pascal Durand

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się


INFORMACJE O PRZYJĘCIU PRZEZ KOMISJĘ PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWĄ

Data przyjęcia

27.9.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

29

0

9

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Laima Liucija Andrikienė, Maria Arena, Tiziana Beghin, David Borrelli, Daniel Caspary, Salvatore Cicu, Karoline Graswander-Hainz, Christophe Hansen, Nadja Hirsch, France Jamet, Jude Kirton-Darling, Danilo Oscar Lancini, Bernd Lange, David Martin, Emmanuel Maurel, Emma McClarkin, Anne-Marie Mineur, Sorin Moisă, Franck Proust, Godelieve Quisthoudt-Rowohl, Inmaculada Rodríguez-Piñero Fernández, Tokia Saïfi, Marietje Schaake, Helmut Scholz, Joachim Schuster, Adam Szejnfeld, William (The Earl of) Dartmouth, Iuliu Winkler

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Reimer Böge, Klaus Buchner, Dita Charanzová, Fernando Ruas, Pedro Silva Pereira, Ramon Tremosa i Balcells

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Pascal Durand, Angel Dzhambazki, Czesław Hoc, Martin Schirdewan


GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

29

+

ALDE

Dita Charanzová, Nadja Hirsch, Marietje Schaake, Ramon Tremosa i Balcells

ECR

Angel Dzhambazki, Czesław Hoc, Emma McClarkin

EFDD

William (The Earl of) Dartmouth

NI

David Borrelli

PPE

Laima Liucija Andrikienė, Reimer Böge, Daniel Caspary, Salvatore Cicu, Christophe Hansen, Sorin Moisă, Franck Proust, Godelieve Quisthoudt-Rowohl, Fernando Ruas, Tokia Saïfi, Adam Szejnfeld, Iuliu Winkler

S&D

Jude Kirton-Darling, Bernd Lange, David Martin, Inmaculada Rodríguez-Piñero Fernández, Joachim Schuster, Pedro Silva Pereira

VERTS/ALE

Klaus Buchner, Pascal Durand

0

-

 

 

9

0

EFDD

Tiziana Beghin

ENF

France Jamet, Danilo Oscar Lancini

GUE/NGL

Anne-Marie Mineur, Martin Schirdewan, Helmut Scholz

S&D

Maria Arena, Karoline Graswander-Hainz, Emmanuel Maurel

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się

Ostatnia aktualizacja: 22 października 2018Informacja prawna