Procedura : 2018/0106(COD)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A8-0398/2018

Teksty złożone :

A8-0398/2018

Debaty :

PV 15/04/2019 - 14
CRE 15/04/2019 - 14

Głosowanie :

PV 16/04/2019 - 8.8
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2019)0366

SPRAWOZDANIE     ***I
PDF 3983kWORD 652k
26.11.2018
PE 623.965v02-00 A8-0398/2018

w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ochrony osób zgłaszających przypadki naruszenia prawa Unii

(COM(2018)0218 – C8‑0159/2018 – 2018/0106(COD))

Komisja Prawna

Sprawozdawczyni: Virginie Rozière

Sprawozdawcy komisji opiniodawczej (*):

Miguel Viegas, Komisja Gospodarcza i Monetarna

Maite Pagazaurtundúa Ruiz, Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych

      (*)  Zaangażowane komisje – art. 54 Regulaminu

ERRATY/ADDENDA
PROJEKT REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 UZASADNIENIE
 OPINIA KOMISJI PRAWNEJ W SPRAWIE PODSTAWY PRAWNEJ
 (*) OPINIA Komisji Gospodarczej i Monetarnej
 (*) OPINIA Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych
 OPINIA Komisji Kontroli Budżetowej
 OPINIA Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych
 OPINIA Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności
 OPINIA Komisji Kultury i Edukacji
 OPINIA Komisji Spraw Konstytucyjnych
 PROCEDURA W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ
 GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

PROJEKT REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ochrony osób zgłaszających przypadki naruszenia prawa Unii

(COM(2018)0218 – C8‑0159/2018 – 2018/0106(COD))

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0218),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 16, 33, 43, 50, 53 ust. 1, 62, 91, 100, 103, 109, 114, 168, 169, 192, 207 i 325 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także art. 31 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8‑0159/2018),

–  uwzględniając opinię Komisji Prawnej w sprawie proponowanej podstawy prawnej,

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnioną opinię przedstawioną – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez parlament Szwecji, w której stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego z dnia 26 września 2018 r.(1),

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 18 października 2018 r.(2),

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając art. 59 i 39 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej oraz opinie Komisji Gospodarczej i Monetarnej, Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, Komisji Kontroli Budżetowej, Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, Komisji Kultury i Edukacji oraz Komisji Spraw Konstytucyjnych (A8-0398/2018),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Poprawka    1

Wniosek dotyczący dyrektywy

Umocowanie 1

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 16, 33, 43, 50, art. 53 ust. 1, art. 62, 91, 100, 103, 109, 114, 168, 169, 192, 207 i art. 325 ust. 4, oraz Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 31,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 16, 33, 43, 50, art. 53 ust. 1, art. 62, 91, 100, 103, 109, 114, art. 153 ust. 1 lit. a), b) i e), art. 157 ust. 3, art. 168, 169, 192, 207 i art. 325 ust. 4, oraz Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 31,

Poprawka    2

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 1

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(1)  Osoby pracujące dla danej organizacji lub utrzymujące z nią kontakt w związku ze swoją działalnością zawodową niejednokrotnie jako pierwsze dowiadują się o zagrożeniach lub szkodach dla interesu publicznego, do jakich dochodzi w tym kontekście. Dzięki sygnalizowaniu nieprawidłowości odgrywają one kluczową rolę w procesie ujawniania przypadków naruszenia prawa i zapobiegania takim przypadkom oraz w procesie ochrony dobrobytu społecznego. Potencjalni sygnaliści często niechętnie zgłaszają jednak swoje zastrzeżenia lub podejrzenia z obawy przed odwetem.

(1)  Osoby pracujące dla danej organizacji publicznej lub prywatnej lub utrzymujące z nią kontakt w związku ze swoją działalnością zawodową niejednokrotnie jako pierwsze dowiadują się o zagrożeniach lub szkodach dla interesu publicznego, do jakich dochodzi w tym kontekście. Dzięki sygnalizowaniu nieprawidłowości odgrywają one kluczową rolę w procesie ujawniania przypadków naruszenia prawa, które są szkodliwe dla interesu publicznego, i zapobiegania takim przypadkom oraz w procesie ochrony dobrobytu społecznego. Potencjalni sygnaliści często niechętnie zgłaszają jednak swoje zastrzeżenia lub podejrzenia z obawy przed odwetem. W związku z tym znaczenie zapewnienia zrównoważonego i skutecznego poziomu ochrony sygnalistów jest w coraz większym stopniu uznawane zarówno na szczeblu europejskim, jak i międzynarodowym. Celem niniejszej dyrektywy jest zatem stworzenie klimatu zaufania, który umożliwi sygnalistom zgłaszanie obserwowanych lub podejrzewanych naruszeń prawa i zagrożeń dla interesu publicznego oraz rozszerzenie możliwości korzystania ze swobody wypowiedzi i wolności mediów zapisanych w art. 11 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Istotne znaczenie ma podkreślenie, że swobody te są podstawą dziennikarstwa śledczego i zasady poufności źródeł informacji.

Poprawka    3

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 2

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(2)  Na poziomie Unii zgłaszanie nieprawidłowości przez sygnalistów stanowi jeden z elementów oddolnego egzekwowania prawa Unii: zgłoszenia dotyczące nieprawidłowości dostarczają informacji na potrzeby krajowych i unijnych systemów egzekwowania przepisów, zapewniając możliwość skutecznego wykrywania przypadków naruszenia prawa Unii, prowadzenia dochodzeń w sprawie tych naruszeń oraz ścigania ich sprawców.

(2)  Na poziomie Unii zgłaszanie nieprawidłowości i podawanie ich do wiadomości publicznej przez sygnalistów i dziennikarzy śledczych stanowi jeden z elementów oddolnego egzekwowania prawa i polityk Unii: zgłoszenia dotyczące nieprawidłowości dostarczają informacji na potrzeby krajowych i unijnych systemów egzekwowania przepisów, często zapewniając możliwość skutecznego wykrywania przypadków naruszenia prawa Unii, prowadzenia dochodzeń w sprawie tych naruszeń oraz ścigania ich sprawców, a tym samym zwiększając przejrzystość i rozliczalność.

Poprawka    4

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 2 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(2a)  Wszystkie największe skandale będące przedmiotem zainteresowania publicznego od 2014 r., takie jak LuxLeaks i dokumenty panamskie, ujrzały światło dziennie dzięki działaniom sygnalistów.

Poprawka    5

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 3

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(3)  W niektórych obszarach polityki przypadki naruszenia prawa Unii mogą poważnie zaszkodzić interesowi publicznemu, ponieważ mogą narazić dobrobyt społeczny na poważne ryzyko. Skoro w kwestii egzekwowania przepisów w tych obszarach stwierdzono braki, a sygnaliści są najlepiej usytuowani do tego, by ujawnić przypadki naruszenia prawa, należy usprawnić proces egzekwowania przepisów, zapewniając sygnalistom ochronę przed odwetem i ustanawiając skuteczne kanały zgłaszania nieprawidłowości.

(3)  Przypadki naruszenia prawa Unii mogą zaszkodzić interesowi publicznemu, ponieważ mogą narazić dobrobyt społeczny na poważne ryzyko i podważyć zaufanie obywateli do działań Unii. Jako że sygnaliści są zazwyczaj najlepiej usytuowani do tego, by ujawniać tego typu naruszenia, oraz mają odwagę, by zgłaszać lub ujawniać informacje służące ochronie interesu publicznego bez względu na ryzyko osobiste i zawodowe, należy usprawnić proces egzekwowania przepisów prawa Unii, zapewniając sygnalistom ochronę przed odwetem i ustanawiając skuteczne, niezależne, poufne i bezpieczne kanały zgłaszania nieprawidłowości.

Poprawka    6

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 4

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(4)  Mechanizm ochrony sygnalistów funkcjonujący obecnie w Unii Europejskiej jest rozproszony między państwami członkowskimi i niejednolicie stosowany w poszczególnych obszarach polityki. Konsekwencje ujawnianych przez sygnalistów naruszeń prawa Unii wywierających skutki o wymiarze transgranicznym pokazują, w jaki sposób niewystarczający poziom ochrony w jednym państwie członkowskim może nie tylko niekorzystnie wpłynąć na funkcjonowanie polityki UE w tym państwie członkowskim, ale również wywoływać skutki uboczne w innych państwach członkowskich oraz w Unii jako całości.

(4)  Mechanizm ochrony sygnalistów funkcjonujący obecnie w Unii Europejskiej jest rozproszony między państwami członkowskimi i instytucjami, organami, urzędami i agencjami Unii oraz jest niejednolicie stosowany w poszczególnych obszarach polityki. Konsekwencje ujawnianych przez sygnalistów naruszeń prawa Unii wywierających skutki o wymiarze transgranicznym pokazują, w jaki sposób niewystarczający poziom ochrony w jednym państwie członkowskim może nie tylko niekorzystnie wpłynąć na funkcjonowanie polityki UE w tym państwie członkowskim, ale również wywoływać skutki uboczne w innych państwach członkowskich oraz w Unii jako całości.

Poprawka    7

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 4 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(4a)  Artykuł 33 Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji, której stronami są Unia i jej państwa członkowskie, wyraźnie przewiduje potrzebę odpowiednich środków prawnych w celu zapewnienia ochrony przed nieuzasadnionym traktowaniem każdej osoby, która w dobrej wierze i z uzasadnionych powodów przekazuje właściwym organom wszelkie informacje dotyczące przestępstw określonych w tej konwencji.

Poprawka    8

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 4 b (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(4b)   W celu ułatwienia podawania informacji do wiadomości publicznej i stworzenia otwartej kultury sprawozdawczości warunki podawania informacji do wiadomości publicznej powinny być zgodne z zaleceniem Rady Europy CM/Rec(2014)7 w sprawie ochrony sygnalistów. Mediom nie należy w żaden sposób utrudniać ujawniania nieprawidłowości, a tym samym odgrywania ich demokratycznej roli.

Poprawka    9

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 5

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(5)  Tym samym wspólne normy minimalne zapewniające sygnalistom skuteczną ochronę powinny obowiązywać w odniesieniu do tych działań i tych obszarów polityki, w przypadku których (i) zachodzi konieczność poprawy egzekwowania prawa; (ii) niski poziom zgłaszania wśród sygnalistów stanowi kluczowy czynnik wywierający wpływ na egzekwowanie prawa, a (iii) naruszenia przepisów prawa Unii poważnie szkodzą interesowi publicznemu.

(5)  Tym samym wspólne minimalne normy prawne zapewniające sygnalistom skuteczną ochronę powinny z zastosowaniem ogólnego i kompleksowego podejścia obowiązywać we wszystkich unijnych i krajowych aktach prawnych i obszarach polityki, w przypadku których (i) zachodzi konieczność poprawy egzekwowania prawa; (ii)niski poziom zgłaszania wśród sygnalistów stanowi kluczowy czynnik wywierający wpływ na egzekwowanie prawa, a (iii) naruszenia przepisów prawa Unii lub prawa krajowego poważnie szkodzą interesowi publicznemu.

Poprawka    10

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 5 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(5a)  Należy egzekwować ochronę sygnalistów w celu promowania środowiska sprzyjającego wolności informacji i wolności mediów; wymaga to w pierwszej kolejności, by dziennikarze i ich źródła, w tym sygnaliści, otrzymali skuteczną ochronę przed wszelkim naruszaniem ich bezpieczeństwa oraz integralności cielesnej i psychicznej, a także by zapobiegano wszelkim próbom zastraszania ich lub podważania ich niezależności.

Poprawka    11

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 6

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(6)  Zapewnienie sygnalistom ochrony jest konieczne do usprawnienia egzekwowania prawa Unii w dziedzinie zamówień publicznych. Poza koniecznością przeciwdziałania nadużyciom finansowym i przypadkom korupcji oraz wykrywania nadużyć finansowych i przypadków korupcji w kontekście wdrażania budżetu UE, w tym w obszarze zamówień publicznych, należy również rozwiązać problem niewystarczająco skutecznego egzekwowania przepisów w dziedzinie zamówień publicznych przez organy publiczne i niektóre podmioty świadczące usługi użyteczności publicznej przy dokonywaniu zakupu towarów i usług oraz zlecaniu wykonania prac. Przypadki naruszenia takich przepisów prowadzą do zakłóceń konkurencji, zwiększają koszty prowadzenia działalności, szkodzą interesom inwestorów i udziałowców lub akcjonariuszy oraz, ogólnie rzecz biorąc, zmniejszają atrakcyjność inwestycyjną i przyczyniają się do powstawania nierównych szans dla przedsiębiorstw w Europie, co wpływa na skuteczność funkcjonowania rynku wewnętrznego.

(6)  Zapewnienie sygnalistom ochrony jest konieczne do usprawnienia egzekwowania prawa Unii w dziedzinie zamówień publicznych. Poza koniecznością przeciwdziałania nadużyciom finansowym i przypadkom korupcji oraz wykrywania nadużyć finansowych i przypadków korupcji w kontekście wdrażania budżetu UE, w tym w obszarze zamówień publicznych, należy również rozwiązać problem niewystarczająco skutecznego egzekwowania przepisów w dziedzinie zamówień publicznych przez organy publiczne i niektóre podmioty świadczące usługi użyteczności publicznej przy dokonywaniu zakupu towarów i usług oraz zlecaniu wykonania prac. Przypadki naruszenia takich przepisów prowadzą do zakłóceń konkurencji, zwiększają koszty prowadzenia działalności, szkodzą interesom inwestorów i udziałowców lub akcjonariuszy oraz, ogólnie rzecz biorąc, zmniejszają atrakcyjność inwestycyjną i przyczyniają się do powstawania nierównych szans dla przedsiębiorstw w Europie, co wpływa na skuteczność funkcjonowania rynku wewnętrznego. W większości przypadków takie naruszenia wystawiają zaufanie obywateli do instytucji publicznych na poważną próbę, a tym samym narażają na szwank należyte funkcjonowanie demokracji. Należy podjąć wszelkie wysiłki w celu ochrony osób zgłaszających nadużycia lub naruszenia dotyczące budżetu Unii oraz instytucji unijnych.

Poprawka    12

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 6 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(6a)  System ochrony osób zgłaszających naruszenia prawa Unii nie eliminuje potrzeby wzmocnienia środków nadzoru poszczególnych państw członkowskich i ich struktur publicznych, które muszą być w coraz większym stopniu zdolne do walki z oszustwami podatkowymi i praniem pieniędzy, ani też potrzeby uczestnictwa we współpracy międzynarodowej w tych obszarach.

Poprawka    13

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 7

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(7)  Prawodawca Unii uznał już wartość dodaną wynikającą z zapewnienia ochrony sygnalistów w obszarze usług finansowych. W następstwie kryzysu finansowego, który obnażył poważne niedociągnięcia w kwestii egzekwowania istotnych przepisów, w znacznej liczbie aktów prawnych regulujących sytuację w tym obszarze wprowadzano środki ochrony sygnalistów34. W szczególności w kontekście ram ostrożnościowych mających zastosowanie do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych mechanizmy ochrony sygnalistów zawarto w dyrektywie 2013/36/UE35, której zakres rozszerza się również na rozporządzenie (UE) nr 575/2013 w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych.

(7)  Prawodawca Unii uznał już wartość dodaną wynikającą z zapewnienia ochrony sektorowej sygnalistów w obszarze usług finansowych. W następstwie kryzysu finansowego, który obnażył poważne niedociągnięcia w kwestii egzekwowania istotnych przepisów, w znacznej liczbie aktów prawnych regulujących sytuację w tym obszarze wprowadzano środki ochrony sygnalistów34. W szczególności w kontekście ram ostrożnościowych mających zastosowanie do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych mechanizmy ochrony sygnalistów zawarto w dyrektywie 2013/36/UE35, której zakres rozszerza się również na rozporządzenie (UE) nr 575/2013 w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych. Liczba nagłaśnianych przez media spraw z udziałem europejskich instytucji finansowych dowodzi jednak, że ochrona sygnalistów w takich instytucjach finansowych jest nadal niezadowalająca, a obawy przed odwetem ze strony zarówno pracodawców, jak i organów nadal powstrzymują sygnalistów przed przekazywaniem informacji na temat naruszeń prawa.

_________________

_________________

34 Komunikat z dnia 8 grudnia 2010 r. pt. „Wzmocnienie systemów sankcji w branży usług finansowych”.

34 Komunikat z dnia 8 grudnia 2010 r. pt. „Wzmocnienie systemów sankcji w branży usług finansowych”.

35 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338).

35 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338).

Poprawka    14

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 9

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(9)  Znaczenie ochrony sygnalistów dla przeciwdziałania przypadkom naruszania przepisów Unii w zakresie bezpieczeństwa transportu, które stwarzają zagrożenie dla życia ludzkiego, i zniechęcania do naruszania tych przepisów zostało już potwierdzone w sektorowych unijnych aktach prawnych dotyczących bezpieczeństwa lotniczego38 i bezpieczeństwa transportu morskiego39, w których ustanowiono środki ochrony sygnalistów dostosowane do ich potrzeb, jak również konkretne kanały zgłaszania nieprawidłowości. We wspomnianych aktach prawnych przewidziano również środki chroniące przed odwetem pracowników zgłaszających swoje własne nieumyślne pomyłki (tzw. zasada „just culture”). Należy uzupełnić elementy systemu ochrony sygnalistów istniejące już w tych dwóch sektorach, a także zapewnić taki poziom ochrony, by można było usprawnić egzekwowanie norm bezpieczeństwa obowiązujących w odniesieniu do innych rodzajów transportu, mianowicie transportu drogowego i kolejowego.

(9)  Znaczenie ochrony sygnalistów dla przeciwdziałania przypadkom naruszania przepisów Unii w zakresie bezpieczeństwa transportu, które stwarzają zagrożenie dla życia ludzkiego, i zniechęcania do naruszania tych przepisów zostało już potwierdzone w sektorowych unijnych aktach prawnych dotyczących bezpieczeństwa lotniczego38 i bezpieczeństwa transportu morskiego39, w których ustanowiono środki ochrony sygnalistów dostosowane do ich potrzeb, jak również konkretne kanały zgłaszania nieprawidłowości. We wspomnianych aktach prawnych przewidziano również środki chroniące przed odwetem pracowników zgłaszających swoje własne nieumyślne pomyłki (tzw. zasada „just culture”). Należy między innymi uzupełnić i rozszerzyć elementy systemu ochrony sygnalistów istniejące już w tych dwóch sektorach, a także zapewnić taki poziom ochrony, by można było niezwłocznie usprawnić egzekwowanie norm bezpieczeństwa obowiązujących w odniesieniu do innych rodzajów transportu, mianowicie transportu specjalnego, wodnego śródlądowego, drogowego i kolejowego.

_________________

_________________

38 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 376/2014 z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zgłaszania i analizy zdarzeń w lotnictwie cywilnym oraz podejmowanych w związku z nimi działań następczych (Dz.U. L 122, s. 18).

38 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 376/2014 z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zgłaszania i analizy zdarzeń w lotnictwie cywilnym oraz podejmowanych w związku z nimi działań następczych (Dz.U. L 122, s. 18).

39 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/54/UE z dnia 20 listopada 2013 r. dotycząca pewnych obowiązków państwa bandery w zakresie zgodności z Konwencją o pracy na morzu z 2006 r. oraz jej egzekwowania (Dz.U. L 329, s. 1), dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/16/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu (Dz.U. L 131, s. 57).

39 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/54/UE z dnia 20 listopada 2013 r. dotycząca pewnych obowiązków państwa bandery w zakresie zgodności z Konwencją o pracy na morzu z 2006 r. oraz jej egzekwowania (Dz.U. L 329, s. 1), dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/16/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu (Dz.U. L 131, s. 57).

Poprawka    15

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 10

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(10)  Gromadzenie dowodów dotyczących przestępstw przeciwko środowisku i przypadków podejmowania bezprawnych działań przeciwko ochronie środowiska, wykrywanie takich przestępstw i przypadków oraz ich zwalczanie stanowi wyzwanie, dlatego też działania prowadzone w tym obszarze muszą zostać wzmocnione, na co Komisja zwróciła uwagę w swoim komunikacie z dnia 18 stycznia 2018 r. pt. „Działania UE na rzecz poprawy przestrzegania prawa ochrony środowiska i zarządzania środowiskiem”40. Mimo że jak dotąd przepisy zapewniające sygnalistom ochronę przyjęto w tylko jednym sektorowym akcie prawnym dotyczącym ochrony środowiska41, wprowadzenie takiej ochrony wydaje się konieczne do zapewnienia skutecznego egzekwowania dorobku prawnego Unii w zakresie ochrony środowiska, którego naruszanie może poważnie zaszkodzić interesowi publicznemu i potencjalnie wywołać skutki uboczne, których zakres będzie wykraczał poza granice państw. Ma to również znaczenie w przypadkach, w których niebezpieczne produkty mogą potencjalnie wywrzeć szkodliwy wpływ na środowisko.

(10)  Gromadzenie dowodów dotyczących przestępstw przeciwko środowisku i przypadków podejmowania bezprawnych działań dotyczących ochrony środowiska lub zaniechań oraz potencjalnych naruszeń prawa w tym zakresie, wykrywanie takich przestępstw, przypadków i naruszeń oraz ich zwalczanie i zapobieganie im stanowi niestety wyzwanie, dlatego też działania prowadzone w tym obszarze muszą zostać wzmocnione, na co Komisja zwróciła uwagę w swoim komunikacie z dnia 18 stycznia 2018 r. pt. „Działania UE na rzecz poprawy przestrzegania prawa ochrony środowiska i zarządzania środowiskiem”40. Mimo że jak dotąd przepisy zapewniające sygnalistom ochronę przyjęto w tylko jednym sektorowym akcie prawnym dotyczącym ochrony środowiska41, wprowadzenie takiej ochrony jest konieczne do zapewnienia skutecznego egzekwowania dorobku prawnego Unii w zakresie ochrony środowiska, którego naruszanie może zaszkodzić interesowi publicznemu i potencjalnie wywołać skutki uboczne, których zakres będzie wykraczał poza granice państw. Ma to również znaczenie w przypadkach, w których niebezpieczne produkty mogą potencjalnie wywrzeć szkodliwy wpływ na środowisko.

_________________

_________________

40 COM(2018) 10 final.

40 COM(2018)0010.

41 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/30/UE z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie bezpieczeństwa działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich (Dz.U. L 178, s. 66).

41 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/30/UE z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie bezpieczeństwa działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich oraz zmiany dyrektywy 2004/35/WE (Dz.U. L 178 z 28.6.2013, s. 66).

Poprawka    16

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 11

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(11)  Podobne względy przemawiają za wprowadzeniem mechanizmu ochrony sygnalistów, który będzie opierał się na istniejących przepisach i pozwoli zapobiegać przypadkom naruszania przepisów UE w obszarze łańcucha żywnościowego, a w szczególności w kwestiach dotyczących bezpieczeństwa żywności i pasz oraz zdrowia i dobrostanu zwierząt. Poszczególne przepisy unijne opracowane w celu uregulowania sytuacji w tych obszarach są ze sobą ściśle powiązane. W rozporządzeniu (WE) nr 178/200242 ustanowiono ogólne zasady i wymagania, na których opierają się wszystkie unijne i krajowe środki dotyczące żywności i pasz, ze szczególnym uwzględnieniem problematyki bezpieczeństwa żywności, aby zapewnić wysoki poziom ochrony zdrowia ludzkiego i interesów konsumentów w kwestiach związanych z żywnością oraz aby zagwarantować sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Wspomniane rozporządzenie stanowi m.in., że podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze i paszowe nie mogą zniechęcać swoich pracowników ani innych osób do współpracy z właściwymi organami, jeżeli taka współpraca mogłaby przyczynić się do zapobieżenia ryzyku związanemu z żywnością, zmniejszenia tego ryzyka lub jego wyeliminowania. Prawodawca Unii przyjął podobne podejście w dziedzinie „prawa o zdrowiu zwierząt”, co znalazło odzwierciedlenie w przepisach rozporządzenia (UE) 2016/429 ustanawiającego przepisy dotyczące zapobiegania chorobom zwierząt przenoszonym na zwierzęta lub na ludzi43.

(11)  Podobne względy przemawiają za wprowadzeniem mechanizmu ochrony sygnalistów, który będzie opierał się na istniejących przepisach i pozwoli zapobiegać przypadkom naruszania przepisów UE w obszarze łańcucha żywnościowego, a w szczególności w kwestiach dotyczących bezpieczeństwa żywności i pasz oraz zdrowia, ochrony i dobrostanu zwierząt. Poszczególne przepisy unijne opracowane w celu uregulowania sytuacji w tych obszarach są ze sobą ściśle powiązane. W rozporządzeniu (WE) nr 178/200242 ustanowiono ogólne zasady i wymagania, na których opierają się wszystkie unijne i krajowe środki dotyczące żywności i pasz, ze szczególnym uwzględnieniem problematyki bezpieczeństwa żywności, aby zapewnić wysoki poziom ochrony zdrowia ludzkiego i interesów konsumentów w kwestiach związanych z żywnością oraz aby zagwarantować sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Wspomniane rozporządzenie stanowi m.in., że podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze i paszowe nie mogą zniechęcać swoich pracowników ani innych osób do współpracy z właściwymi organami, jeżeli taka współpraca mogłaby przyczynić się do zapobieżenia ryzyku związanemu z żywnością, zmniejszenia tego ryzyka lub jego wyeliminowania. Prawodawca Unii przyjął podobne podejście w dziedzinie „prawa o zdrowiu zwierząt”, co znalazło odzwierciedlenie w przepisach rozporządzenia (UE) 2016/429 ustanawiającego przepisy dotyczące zapobiegania chorobom zwierząt przenoszonym na zwierzęta lub na ludzi43. Dyrektywa Rady 98/58/WE43a i dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/63/UE43b oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 1/200543c i (WE) nr 1099/200943d ustanawiają zasady dotyczące ochrony i dobrostanu zwierząt podczas hodowli, transportu, w momencie uśmiercania oraz zwierząt wykorzystywanych do celów doświadczalnych.

__________________

__________________

42 Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. L 31, s. 1).

42 Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. L 31, s. 1).

43 Dz.U. L 84, s. 1.

43 Dz.U. L 84, s. 1.

 

43a Dyrektywa Rady 98/58/WE z dnia 20 lipca 1998 r. dotycząca ochrony zwierząt hodowlanych (Dz.U. L 221 z 8.8.1998, s. 23).

 

43b Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/63/UE z dnia 22 września 2010 r. w sprawie ochrony zwierząt wykorzystywanych do celów naukowych (Dz.U. L 276 z 20.10.2010, s. 33).

 

43c Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniające dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 (Dz.U. L 3 z 5.1.2005, s. 1).

 

43d Rozporządzenie Rady (WE) nr 1099/2009 z dnia 24 września 2009 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas ich uśmiercania (Dz.U. L 303 z 18.11.2009, s. 1).

Poprawka    17

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 12

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(12)  Poprawa ochrony sygnalistów przyczyniłaby się również do zapobiegania przypadkom naruszania przepisów Euratomu w zakresie bezpieczeństwa jądrowego, ochrony radiologicznej oraz odpowiedzialnego i bezpiecznego gospodarowania wypalonym paliwem jądrowym i odpadami radioaktywnymi oraz do zniechęcania do dopuszczania się naruszeń tych przepisów, a także wniosłaby wkład w usprawnienie egzekwowania istniejących przepisów zmienionej dyrektywy o bezpieczeństwie jądrowym44 w kwestiach dotyczących skutecznej kultury bezpieczeństwa jądrowego oraz, w szczególności, w kwestiach uregulowanych w art. 8b ust. 2 lit. a), w którym na właściwy organ regulacyjny nałożono m.in. wymóg ustanowienia systemów zarządzania przyznających właściwy priorytet bezpieczeństwu jądrowemu i propagujących, na wszystkich poziomach personelu i kadry zarządzającej, możliwość kwestionowania skutecznej realizacji odnośnych zasad i praktyk bezpieczeństwa oraz odpowiednio wczesnego zgłaszania przez personel problemów związanych z bezpieczeństwem.

  (Nie dotyczy polskiej wersji językowej)

_________________

_________________

44 Dyrektywa Rady 2014/87/Euratom z dnia 8 lipca 2014 r. zmieniająca dyrektywę 2009/71/Euratom ustanawiającą wspólnotowe ramy bezpieczeństwa jądrowego obiektów jądrowych (Dz.U. L 219 z 25.7.2014, s. 42–52).

44 Dyrektywa Rady 2014/87/Euratom z dnia 8 lipca 2014 r. zmieniająca dyrektywę 2009/71/Euratom ustanawiającą wspólnotowe ramy bezpieczeństwa jądrowego obiektów jądrowych (Dz.U. L 219 z 25.7.2014, s. 42).

Poprawka    18

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 13

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(13)  Podobnie zgłoszenia sygnalistów mogą odgrywać kluczową rolę w procesie wykrywania zagrożeń dla zdrowia publicznego i ochrony konsumentów wynikających z naruszeń przepisów Unii, które w innych przypadkach mogłyby pozostać nieujawnione, a także w procesie zapobiegania tym zagrożeniom, ich ograniczania lub eliminowania. Problematyka ochrony konsumentów jest w szczególności ściśle powiązana z przypadkami, w których produkty niebezpieczne mogą wyrządzić konsumentom poważne szkody. Mechanizm ochrony sygnalistów powinien zatem zostać wprowadzony w odniesieniu do stosownych przepisów Unii przyjętych na podstawie art. 114, 168 i 169 TFUE.

(13)  Podobnie zgłoszenia sygnalistów mogą odgrywać kluczową rolę w procesie wykrywania zagrożeń dla zdrowia publicznego i ochrony konsumentów wynikających z naruszeń przepisów Unii, które w innych przypadkach mogłyby pozostać nieujawnione, a także w procesie zapobiegania tym zagrożeniom, ich ograniczania lub eliminowania. Problematyka ochrony konsumentów jest w szczególności ściśle powiązana z przypadkami, w których produkty niebezpieczne mogą wyrządzić konsumentom szkody. Mechanizm ochrony sygnalistów powinien zatem zostać wprowadzony w odniesieniu do stosownych przepisów Unii przyjętych na podstawie art. 114, 168 i 169 TFUE.

Poprawka    19

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 14

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(14)  Ochrona prywatności i danych osobowych to kolejny obszar, w którym sygnaliści są najlepiej usytuowani do tego, aby ujawniać przypadki naruszenia prawa Unii mogące poważnie zaszkodzić interesowi publicznemu. Podobnie jest w przypadku naruszeń przepisów dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji45, w której wprowadzono wymóg zgłaszania incydentów (uwzględniając incydenty niewiążące się z naruszeniem danych osobowych), a także wymogi w zakresie bezpieczeństwa dla podmiotów świadczących kluczowe usługi w wielu różnych sektorach (np. w sektorze energetycznym, sektorze ochrony zdrowia, sektorze transportu, sektorze bankowości itp.) oraz wymogi w zakresie bezpieczeństwa dla dostawców kluczowych usług cyfrowych (np. usług przetwarzania w chmurze). Zgłaszanie przez sygnalistów nieprawidłowości w tej dziedzinie jest szczególnie wartościowe w kontekście zapobiegania incydentom związanym z bezpieczeństwem informacji, które mogłyby wywrzeć wpływ na kluczowe obszary działalności gospodarczej i społecznej oraz na powszechnie wykorzystywane usługi cyfrowe. Zgłaszanie nieprawidłowości przez sygnalistów ułatwia zapewnienie ciągłości świadczenia usług o kluczowym znaczeniu dla funkcjonowania rynku wewnętrznego i dla dobrobytu społeczeństwa.

(14)  Ochrona prywatności i danych osobowych zapisana w art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz w art. 8 europejskiej konwencji praw człowieka (EKPC) to kolejny obszar, w którym sygnaliści mogą pomóc w ujawnianiu przypadków naruszenia prawa Unii mogących zaszkodzić interesowi publicznemu. Podobnie jest w przypadku naruszeń przepisów dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji45, w której wprowadzono wymóg zgłaszania incydentów (uwzględniając incydenty niewiążące się z naruszeniem danych osobowych), a także wymogi w zakresie bezpieczeństwa dla podmiotów świadczących kluczowe usługi w wielu różnych sektorach (np. w sektorze energetycznym, sektorze turystyki, sektorze ochrony zdrowia, sektorze transportu, sektorze bankowości, sektorze budowlanym itp.), wymogi w zakresie bezpieczeństwa dla dostawców kluczowych usług cyfrowych (np. usług przetwarzania w chmurze) oraz wymogi w zakresie bezpieczeństwa dla dostawców podstawowych mediów, takich jak woda, elektryczność i gaz. Zgłaszanie przez sygnalistów nieprawidłowości w tej dziedzinie jest szczególnie wartościowe w celu zapobiegania incydentom związanym z bezpieczeństwem informacji, które mogłyby wywrzeć wpływ na kluczowe obszary działalności gospodarczej i społecznej oraz na powszechnie wykorzystywane usługi cyfrowe, a także w celu zapobiegania wszelkim naruszeniom unijnych przepisów o ochronie danych. Zgłaszanie nieprawidłowości przez sygnalistów ułatwia zapewnienie ciągłości świadczenia usług o kluczowym znaczeniu dla społeczeństwa.

_________________

_________________

45 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1148 z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie środków na rzecz wysokiego wspólnego poziomu bezpieczeństwa sieci i systemów informatycznych na terytorium Unii.

45 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1148 z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie środków na rzecz wysokiego wspólnego poziomu bezpieczeństwa sieci i systemów informatycznych na terytorium Unii (Dz.U. L 194 z 19.7.2016, s. 1).

Poprawka    20

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 16

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(16)  Ochrona interesów finansowych Unii, która wiąże się ze zwalczaniem nadużyć finansowych, korupcji i wszelkich innych bezprawnych działań wywierających wpływ na wydatki Unii, pobieranie przychodów i funduszy przez Unię lub składniki majątku Unii, stanowi kluczowy obszar, w którym egzekwowanie prawa Unii wymaga usprawnienia. Wzmocnienie ochrony interesów finansowych Unii obejmuje również kwestie związane z wdrażaniem budżetu Unii przeznaczonego na wydatki ponoszone na podstawie Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej. Brak skutecznego egzekwowania przepisów w dziedzinie związanej z interesami finansowymi Unii, w tym w przypadkach dotyczących nadużyć finansowych i korupcji, do których dochodzi na szczeblu krajowym, skutkuje zmniejszeniem przychodów Unii i prowadzi do sprzeniewierzania funduszy UE, co może zakłócić inwestycje publiczne i wzrost gospodarczy oraz obniżyć zaufanie obywateli do działań podejmowanych przez UE. Ustanowienie mechanizmu ochrony sygnalistów jest niezbędne do usprawnienia wykrywania istotnych nadużyć finansowych i bezprawnych działań oraz zapobiegania tym nadużyciom i działaniom, a także do skuteczniejszego zniechęcania potencjalnych sprawców tych nadużyć i działań do ich podejmowania.

(16)  Ochrona interesów finansowych Unii, która wiąże się ze zwalczaniem nadużyć finansowych, korupcji, naruszania zobowiązań prawnych, nadużywania władzy i wszelkich innych bezprawnych działań wywierających wpływ na wydatki Unii, pobieranie przychodów i funduszy przez Unię lub składniki majątku Unii, stanowi kluczowy obszar, w którym egzekwowanie prawa Unii wymaga usprawnienia. Wzmocnienie ochrony interesów finansowych Unii obejmuje również kwestie związane z wdrażaniem budżetu Unii przeznaczonego na wydatki ponoszone na podstawie Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej. Brak skutecznego egzekwowania przepisów w dziedzinie związanej z interesami finansowymi Unii, w tym w przypadkach dotyczących nadużyć finansowych i korupcji, do których dochodzi na szczeblu krajowym, skutkuje zmniejszeniem przychodów Unii i prowadzi do sprzeniewierzania funduszy UE, co może zakłócić inwestycje publiczne i wzrost gospodarczy oraz obniżyć zaufanie obywateli do działań podejmowanych przez UE. Dziennikarze śledczy również odgrywają kluczową rolę w ujawnianiu nadużyć dotyczących wszystkich tych obszarów. Dziennikarze tacy stanowią bardzo narażoną grupę zawodową, często przypłacając ujawnienie poważnych nieprawidłowości i układów korupcyjnych swoim miejscem pracy, ograniczeniem wolności, a nawet życiem. W związku z tym do horyzontalnego wniosku ustawodawczego dotyczącego ochrony sygnalistów należy włączyć szczególne środki ochrony dziennikarzy śledczych. Ustanowienie mechanizmu ochrony sygnalistów i dziennikarzy śledczych jest niezbędne do usprawnienia wykrywania istotnych nadużyć finansowych i bezprawnych działań oraz zapobiegania tym nadużyciom i działaniom, a także do skuteczniejszego zniechęcania potencjalnych sprawców tych nadużyć i działań do ich podejmowania.

Poprawka    21

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 18

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(18)  Niektóre akty Unii, w szczególności te dotyczące obszaru usług finansowych, takie jak rozporządzenie (UE) nr 596/2014 w sprawie nadużyć na rynku49 i dyrektywa wykonawcza Komisji 2015/2392 przyjęta na podstawie tego rozporządzenia50, zawierają już szczegółowe przepisy dotyczące ochrony sygnalistów. Takie już obowiązujące przepisy Unii, w tym akty prawne wymienione w części II załącznika, powinny zostać uzupełnione przepisami niniejszej dyrektywy, aby zagwarantować ich pełną zgodność z przyjętymi normami minimalnymi przy jednoczesnym zachowaniu wszelkich przewidzianych w nich wymogów szczególnych dopasowanych do specyficznych uwarunkowań istniejących w poszczególnych sektorach. Ma to szczególne znaczenie dla ustalenia, które podmioty prawne prowadzące działalność w obszarze usług finansowych oraz zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu są obecnie zobowiązane do ustanowienia wewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości.

(18)  Niektóre akty Unii, w szczególności te dotyczące obszaru usług finansowych, takie jak rozporządzenie (UE) nr 596/2014 w sprawie nadużyć na rynku49 i dyrektywa wykonawcza Komisji 2015/2392 przyjęta na podstawie tego rozporządzenia50, zawierają już szczegółowe przepisy dotyczące ochrony sygnalistów. Takie już obowiązujące przepisy Unii, w tym akty prawne wymienione w części II załącznika, powinny zostać uzupełnione przepisami niniejszej dyrektywy, aby zagwarantować ich pełną zgodność z przyjętymi normami minimalnymi przy jednoczesnym zachowaniu wszelkich przewidzianych w nich wymogów szczególnych dopasowanych do specyficznych uwarunkowań istniejących w poszczególnych sektorach. Ma to szczególne znaczenie dla ustalenia, które podmioty prawne prowadzące działalność w obszarze usług finansowych oraz zapobiegania i przeciwdziałania praniu pieniędzy, finansowaniu terroryzmu i cyberprzestępczości, a także właściwego wdrażania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE50a, są obecnie zobowiązane do ustanowienia wewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości. Jako że takie przypadki często obejmują bardzo złożone ustalenia międzynarodowe i finansowe przedsiębiorstw, które mogą podlegać właściwości różnych sądów, należy przyjąć przepisy dotyczące jednolitego punktu kontaktowego dla sygnalistów.

_________________

_________________

49 Dz.U. L 173, s. 1.

49 Dz.U. L 173, s. 1.

50 Dyrektywa wykonawcza Komisji (UE) 2015/2392 z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 w odniesieniu do zgłaszania właściwym organom rzeczywistych lub potencjalnych naruszeń tego rozporządzenia (Dz.U. L 332, s. 126).

50 Dyrektywa wykonawcza Komisji (UE) 2015/2392 z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 w odniesieniu do zgłaszania właściwym organom rzeczywistych lub potencjalnych naruszeń tego rozporządzenia (Dz.U. L 332, s. 126).

 

50a Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (Dz.U. L 48 z 23.2.2011, s. 1).

Poprawka    22

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 18 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(18a)  Unia opiera się na wspólnocie wartości i zasad. Gwarantuje poszanowanie praw człowieka i podstawowych wolności, zapisanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej Kartą). Ponieważ chodzi o prawa i zasady leżące u podstaw Unii, ich ochrona ma kluczowe znaczenie, a osoby ujawniające naruszenia tych praw i zasad powinny korzystać z ochrony przewidzianej niniejszą dyrektywą.

Poprawka    23

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 19

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(19)  Przy przyjmowaniu jakiegokolwiek nowego aktu Unii, w przypadku którego kwestia ochrony sygnalistów ma istotne znaczenie i może przyczynić się do usprawnienia procesu egzekwowania przepisów, należy każdorazowo rozważyć, czy taki akt prawny należy umieścić w wykazie zamieszczonym w załączniku do niniejszej dyrektywy, aby objąć go zakresem jej stosowania.

(19)  Aby uwzględnić jakikolwiek nowy akt prawny Unii, w przypadku którego kwestia ochrony sygnalistów ma istotne znaczenie i który może wywierać wpływ na usprawnienie procesu egzekwowania przepisów, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w celu zmiany niniejszej dyrektywy poprzez aktualizację załącznika do niniejszej dyrektywy każdorazowo w przypadku przyjęcia takiego nowego aktu prawnego Unii, aby objąć go zakresem niniejszej dyrektywy. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa1a. W szczególności, aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział na równych zasadach w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.

 

___________________

 

1a Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.

Poprawka    24

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 19 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(19a)  W niektórych sytuacjach naruszenia prawa Unii dotyczące ochrony pracowników, warunków zatrudnienia i pracy, praw socjalnych, indywidualnych i zbiorowych pracowników mogą podlegać skutecznym indywidualnym środkom ochrony prawnej. Jeżeli jednak takie naruszenia są systematyczne, wówczas szkodzą interesowi publicznemu i dlatego należy zapewnić ochronę osób zgłaszających tego rodzaju naruszenia. W niektórych dziedzinach stwierdzono trudności we wdrażaniu prawodawstwa Unii, takie jak związane z nieuzasadnionym stosowaniem niepewnych form zatrudnienia. Wymagane jest także skuteczne egzekwowanie prawa Unii, a poprawa ochrony sygnalistów w obszarze praw pracowniczych pozwoliłaby udoskonalić stosowanie prawa i zapewnić wysoki poziom ochrony pracowników na rynku wewnętrznym, jednocześnie gwarantując uczciwą konkurencję między podmiotami gospodarczymi.

Poprawka    25

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 20

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(20)  Niniejsza dyrektywa powinna pozostawać bez uszczerbku dla ochrony zapewnianej pracownikom zgłaszającym przypadki naruszenia prawa Unii w dziedzinie zatrudnienia. W szczególności w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy zgodnie z art. 11 dyrektywy ramowej 89/391/EWG państwa członkowskie zostały już zobowiązane do zapewnienia, aby pracownicy lub przedstawiciele pracowników nie mogli być stawiani w niekorzystnej sytuacji z powodu kierowanych do pracodawcy żądań lub wniosków dotyczących zastosowania odpowiednich środków służących ograniczeniu zagrożeń dla pracowników lub usunięcia źródeł niebezpieczeństw. Pracownicy i ich przedstawiciele są upoważnieni do zwracania się do właściwych organów krajowych, jeżeli uznają, że środki podejmowane przez pracodawcę i stosowane przez niego metody są niewystarczające do zapewnienia odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa i higieny pracy.

(20)  Niniejsza dyrektywa powinna stanowić uzupełnienie ochrony zapewnianej pracownikom zgłaszającym przypadki naruszenia prawa Unii w dziedzinie zatrudnienia. W szczególności w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy zgodnie z art. 11 dyrektywy ramowej 89/391/EWG państwa członkowskie zostały już zobowiązane do zapewnienia, aby pracownicy lub przedstawiciele pracowników nie mogli być stawiani w niekorzystnej sytuacji z powodu kierowanych do pracodawcy żądań lub wniosków dotyczących zastosowania odpowiednich środków służących ograniczeniu zagrożeń dla pracowników lub usunięcia źródeł niebezpieczeństw. Pracownicy i ich przedstawiciele są upoważnieni do zwracania się do właściwych organów krajowych lub unijnych, jeżeli uznają, że środki podejmowane przez pracodawcę i stosowane przez niego metody są niewystarczające do zapewnienia odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa i higieny pracy.

Poprawka    26

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 21

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(21)  Niniejsza dyrektywa powinna pozostawać bez uszczerbku dla ochrony informacji niejawnych istotnych z punktu widzenia bezpieczeństwa narodowego i innych informacji niejawnych, które – zgodnie z prawem Unii lub przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi obowiązującymi w danym państwie członkowskim – muszą być chronione przed nieuprawnionym dostępem ze względów bezpieczeństwa. Przepisy niniejszej dyrektywy nie powinny w szczególności wpływać na zobowiązania wynikające z treści decyzji Komisji (UE, Euratom) 2015/444 z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE ani na zobowiązania wynikające z treści decyzji Rady z dnia 23 września 2013 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE.

(21)  Niniejsza dyrektywa powinna pozostawać bez uszczerbku dla ochrony informacji niejawnych istotnych z punktu widzenia bezpieczeństwa narodowego i innych informacji niejawnych, które – zgodnie z prawem Unii lub przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi obowiązującymi w danym państwie członkowskim – muszą być chronione przed nieuprawnionym dostępem ze względów bezpieczeństwa. Przepisy niniejszej dyrektywy nie powinny wpływać na zobowiązania wynikające z treści decyzji Komisji (UE, Euratom) 2015/444 z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE ani na zobowiązania wynikające z treści decyzji Rady z dnia 23 września 2013 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE.

Poprawka    27

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 22

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(22)  Osoby przekazujące informacje na temat zagrożeń lub szkód dla interesu publicznego pozyskane w związku z wykonywaną przez nie działalnością zawodową korzystają z przysługującego im prawa do wolności wypowiedzi. Prawo do wolności wypowiedzi zagwarantowane w art. 11 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej („karta”) i prawo do wolności wyrażania opinii zagwarantowane w art. 10 europejskiej konwencji praw człowieka (EKPC) obejmuje wolność i pluralizm mediów.

(22)  Osoby przekazujące informacje na temat zagrożeń lub szkód dla interesu publicznego działają na podstawie prawa do wolności wypowiedzi i wolności informacji zagwarantowanego w art. 11 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej („karta”) i w art. 10 europejskiej konwencji praw człowieka (EKPC), które obejmuje prawo do otrzymywania i przekazywania informacji oraz wolność i pluralizm mediów.

Poprawka    28

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 26

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(26)  Ochrona ta powinna obejmować w pierwszej kolejności osoby o statusie „pracowników” w rozumieniu art. 45 TFUE zgodnie z wykładnią Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej52, tj. osoby, które przez pewien czas wykonują na rzecz innej osoby i pod jej kierownictwem określone świadczenia w zamian za wynagrodzenie. Wspomniana ochrona powinna zatem obejmować również osoby zatrudnione na podstawie niestandardowych stosunków pracy, w tym osoby zatrudnione w niepełnym wymiarze czasu pracy i osoby zatrudnione na podstawie umowy o pracę na czas określony, a także osoby zatrudnione na podstawie umowy o pracę lub na podstawie stosunku pracy z agencją pracy tymczasowej, ponieważ w przypadku wszystkich tych stosunków standardowe środki ochrony przed nieuczciwym traktowaniem są często trudne do zastosowania.

(26)  Ochrona ta powinna obejmować w pierwszej kolejności osoby o statusie „pracowników” w rozumieniu art. 45 TFUE zgodnie z wykładnią Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej52, tj. osoby, które przez pewien czas wykonują na rzecz innej osoby i pod jej kierownictwem określone świadczenia w zamian za wynagrodzenie. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału termin „pracownik” powinien być interpretowany szeroko, a mianowicie w sposób uwzględniający funkcjonariuszy publicznych i urzędników służby cywilnej. Wspomniana ochrona powinna zatem obejmować również osoby zatrudnione na podstawie innych stosunków pracy, w tym osoby zatrudnione w niepełnym wymiarze czasu pracy i osoby zatrudnione na podstawie umowy o pracę na czas określony, praktykantów, stażystów otrzymujących wynagrodzenie i nieotrzymujących wynagrodzenia, a także osoby zatrudnione na podstawie umowy o pracę lub na podstawie stosunku pracy z agencją pracy tymczasowej, osoby o niepewnym stosunku pracy oraz osoby pracujące w kontekście transgranicznym, ponieważ w przypadku wszystkich tych stosunków standardowe środki ochrony przed nieuczciwym traktowaniem są często trudne do zastosowania. Na koniec ochrona powinna obejmować również osoby, których umowa o pracę przestała obowiązywać.

_________________

_________________

52 Wyrok z dnia 3 lipca 1986 r., Lawrie-Blum, sprawa 66/85; wyrok z dnia 14 października 2010 r., Union Syndicale Solidaires Isère, sprawa C-428/09; wyrok z dnia 9 lipca 2015 r., Balkaya, sprawa C-229/14; wyrok z dnia 4 grudnia 2014 r., FNV Kunsten, sprawa C-413/13; oraz wyrok z dnia 17 listopada 2016 r., Ruhrlandklinik, sprawa C-216/15.

52 Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 3 lipca 1986 r., Lawrie-Blum przeciwko Land Baden-Württemberg, C-66/85, ECLI:EU:C:1986:284; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 14 października 2010 r., Union Syndicale Solidaires Isère, C-428/09, ECLI:EU:C:2010:612; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 9 lipca 2015 r., Balkaya, C-229/14, ECLI:EU:C:2015:455; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 4 grudnia 2014 r., FNV Kunsten Informatie en Media, C-413/13, ECLI:EU:C:2014:2411; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 17 listopada 2016 r., Betriebsrat der Ruhrlandklinik, C-216/15, ECLI:EU:C:2016:883.

Poprawka    29

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 27

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(27)  Ochrona powinna również objąć inne kategorie osób fizycznych lub prawnych, które, mimo że nie są „pracownikami” w rozumieniu art. 45 TFUE, mogą odgrywać kluczową rolę w ujawnianiu naruszeń prawa i mogą znaleźć się w trudnej sytuacji gospodarczej w kontekście swojej działalności zawodowej. Na przykład w dziedzinach takich jak bezpieczeństwo produktów dostawcy są znacznie bliżej źródła ewentualnych nieuczciwych i nielegalnych praktyk wytwarzania, przywozu lub dystrybucji niebezpiecznych produktów; podczas wdrażania funduszy unijnych osoby świadczące usługi doradcze są najlepiej usytuowane do zwracania uwagi na naruszenia, których są świadkami. Takie kategorie osób, w tym usługodawcy prowadzący działalność na własny rachunek, freelancerzy, wykonawcy, podwykonawcy i dostawcy, są zazwyczaj narażone na działania odwetowe w formie przedterminowego rozwiązania lub wypowiedzenia umowy o świadczenie usług, unieważnienia licencji lub zezwolenia, strat gospodarczych, utraty dochodu, przymusu, zastraszania lub napastowania, umieszczenia na czarnej liście / bojkotu działalności lub nadszarpnięcia reputacji. Akcjonariusze lub udziałowcy i osoby wchodzące w skład organów zarządzających także mogą doświadczyć działań odwetowych, np. pod względem finansowym lub w formie zastraszania lub napastowania, wpisania na czarną listę lub nadszarpnięcia reputacji. Ochronę należy również zapewnić kandydatom do pracy lub świadczenia usług na rzecz organizacji, którzy uzyskali informacje na temat naruszeń prawa podczas procesu rekrutacji lub na innym etapie negocjacji poprzedzających zawarcie umowy i którzy mogą doświadczać działań odwetowych, np. w formie negatywnej opinii o pracowniku lub wpisania na czarną listę / bojkotu działalności.

(27)  Ochrona powinna również objąć inne kategorie osób fizycznych lub prawnych, które, mimo że nie są „pracownikami” w rozumieniu prawa krajowego lub na mocy art. 45 TFUE, mogą odgrywać kluczową rolę w ujawnianiu naruszeń prawa i mogą znaleźć się w trudnej sytuacji gospodarczej w kontekście swojej działalności zawodowej. Na przykład w dziedzinach takich jak bezpieczeństwo produktów dostawcy są znacznie bliżej źródła ewentualnych nieuczciwych i nielegalnych praktyk wytwarzania, przywozu lub dystrybucji niebezpiecznych produktów; podczas wdrażania funduszy unijnych osoby świadczące usługi doradcze są najlepiej usytuowane do zwracania uwagi na naruszenia, których są świadkami. Takie kategorie osób, w tym usługodawcy prowadzący działalność na własny rachunek, freelancerzy, wykonawcy, podwykonawcy i dostawcy, są zazwyczaj narażone na działania odwetowe, które mogą na przykład mieć formę przedterminowego rozwiązania lub wypowiedzenia umowy o świadczenie usług, unieważnienia licencji lub zezwolenia, strat gospodarczych, utraty dochodu, przymusu, zastraszania lub napastowania, umieszczenia na czarnej liście / bojkotu działalności lub nadszarpnięcia reputacji. Akcjonariusze lub udziałowcy i osoby wchodzące w skład organów zarządzających także mogą doświadczyć działań odwetowych, np. pod względem finansowym lub w formie zastraszania lub napastowania, wpisania na czarną listę lub nadszarpnięcia reputacji. Ochronę należy również zapewnić kandydatom do pracy lub świadczenia usług na rzecz organizacji, którzy uzyskali informacje na temat naruszeń prawa podczas procesu rekrutacji lub na innym etapie negocjacji poprzedzających zawarcie umowy i którzy mogą doświadczać działań odwetowych, np. w formie negatywnej opinii o pracowniku lub wpisania na czarną listę / bojkotu działalności.

Uzasadnienie

W dyrektywie powinno się uwzględnić fakt, że definicja pojęcia „pracownik” jest dla niektórych państw członkowskich kwestią krajową.

Poprawka    30

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 27 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(27a)  Zgodnie z art. 22a, 22b i 22c Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i art. 11 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej, ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/681a, wszystkie instytucje Unii muszą przyjąć i wdrożyć przepisy wewnętrzne w sprawie ochrony sygnalistów.

 

_______________

 

1a Dz.U. L 56 z 4.3.1968, s. 1.

Poprawka    31

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 28

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(28)  Skuteczna ochrona sygnalistów oznacza również ochronę innych kategorii osób, które, choć nie są w sensie ekonomicznym zależne od swojej działalności zawodowej, mogą mimo to doświadczyć odwetu za ujawnienie naruszeń. Odwet na wolontariuszach i stażystach nieotrzymujących wynagrodzenia może polegać na zaprzestaniu korzystania z ich usług lub wystawieniu negatywnej opinii dla przyszłego pracodawcy lub nadszarpnięciu ich reputacji w inny sposób.

(28)  Skuteczna ochrona sygnalistów oznacza również ochronę innych kategorii osób, które, choć nie są w sensie ekonomicznym zależne od swojej działalności zawodowej, mogą mimo to doświadczyć odwetu za ujawnienie naruszeń lub za bezpośrednie bądź pośrednie wspieranie dokonywania zgłoszeń przez sygnalistów. Odwet na wolontariuszach i stażystach otrzymujących wynagrodzenie lub nieotrzymujących wynagrodzenia może polegać na zaprzestaniu korzystania z ich usług lub wystawieniu negatywnej opinii dla przyszłego pracodawcy lub nadszarpnięciu ich reputacji bądź zniweczeniu perspektyw kariery zawodowej w inny sposób.

Poprawka    32

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 28 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(28a)  Z tego samego powodu ważne jest zapewnienie ochrony osobom takim jak współpracownicy, którzy pomagają sygnaliście w miejscu pracy, między innymi udzielając mu porad w zakresie kroków do podjęcia, odpowiednich kanałów zgłaszania nieprawidłowości, oferowanej ochrony lub sformułowania informacji. Osoby takie mogą tym samym zapoznać się z ujawnianymi informacjami, a więc mogą także być ofiarami odwetu. Z tego tytułu powinny korzystać z ochrony przewidzianej w niniejszej dyrektywie. Dziennikarze śledczy odgrywają także kluczową rolę w ujawnianiu naruszeń prawa Unii i mogą doświadczać odwetu, takiego jak pozwy w strategicznych procesach sądowych, na przykład dotyczących oszczerstwa lub zniesławienia. Dlatego też powinni być oni również uprawnieni do korzystania ze środków ochrony przewidzianych w niniejszej dyrektywie w celu zapewnienia wysokiego poziomu poszanowania wolności wypowiedzi, jeżeli prawo krajowe nie zapewnia większej ochrony.

Poprawka    33

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 28 b (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(28b)  Skuteczna ochrona sygnalistów powinna również obejmować wszelkie osoby, które posiadają dowody na takie działania w sektorze publicznym lub prywatnym, nawet jeśli nie były ich bezpośrednimi świadkami.

Poprawka    34

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 28 c (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(28c)  Skuteczna ochrona wymaga odpowiedniego przeszkolenia i dostępnego centrum informacyjnego w celu informowania sygnalistów o ich prawach, wariantach ujawniania informacji i ograniczeniach ochrony, tak aby byli świadomi swoich praw i obowiązków. Nie powinno to być uznawane za zastępowanie dostępu do niezależnej porady prawnej, która powinna być również dostępna.

Poprawka    35

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 29

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(29)  Skuteczne wykrywanie poważnych zagrożeń dla interesu publicznego i zapobieganie tym zagrożeniom wymaga, aby zgłoszone informacje, które kwalifikują do ochrony, obejmowały nie tylko działania niezgodne z prawem, ale również nadużycia prawa, tj. działania lub zaniechania, które nie wydają się niezgodne z prawem w sensie formalnym, lecz są sprzeczne z przedmiotem lub celem prawa.

(29)  Skuteczne wykrywanie zagrożeń dla interesu publicznego i zapobieganie tym zagrożeniom wymaga, aby zgłoszone informacje, które kwalifikują do ochrony, obejmowały nie tylko działania niezgodne z prawem, ale również nadużycia prawa, tj. działania lub zaniechania, które nie wydają się niezgodne z prawem w sensie formalnym, lecz są sprzeczne z przedmiotem lub celem prawa, bądź stanowią zagrożenie lub potencjalne zagrożenie interesu publicznego.

Poprawka    36

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 30

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(30)  Skuteczne zapobieganie naruszeniom prawa Unii wymaga zapewnienia ochrony również osobom, które dostarczają informacji na temat potencjalnych naruszeń, których jeszcze nie popełniono, jeśli istnieje prawdopodobieństwo ich popełnienia. Z tych samych powodów ochronę gwarantuje się również osobom, które nie dostarczają konkretnych dowodów, ale zgłaszają uzasadnione obawy lub podejrzenia. Jednocześnie ochrona nie powinna obowiązywać w przypadku zgłaszania informacji, które są już publicznie dostępne, ani w przypadku zgłaszania nieuzasadnionych plotek i pogłosek.

(30)  Skuteczne zapobieganie naruszeniom prawa Unii wymaga zapewnienia ochrony również osobom, które dostarczają informacji na temat naruszeń, których popełnienie jest bardzo prawdopodobne. Z tych samych powodów ochronę gwarantuje się również osobom, które nie dostarczają konkretnych dowodów, ale zgłaszają udokumentowane, uzasadnione obawy lub podejrzenia, a także osobom uzupełniającym informacje na temat zagadnień, które są już znane opinii publicznej. Jednocześnie ochrona nie powinna obowiązywać w przypadku zgłaszania nieuzasadnionych plotek i pogłosek.

Poprawka    37

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 30 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(30a)  Jednakże aby uniknąć nieuzasadnionego zniszczenia reputacji, należy również wprowadzić wyraźne rozróżnienie między fałszywymi zarzutami, mającymi na celu wyrządzenie szkody danej osobie lub podmiotowi, a przekazaniem informacji, co do których dana osoba miała uzasadnione podstawy, by sądzić, że są prawdziwe. Niniejsza dyrektywa powinna obowiązywać z zastrzeżeniem przepisów prawa krajowego mających zastosowanie w przypadku fałszywych zarzutów, takich jak przepisy dotyczące zniesławienia.

Poprawka    38

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 31

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(31)  Odwet wyraża bliski związek (przyczynowo-skutkowy), jaki musi istnieć między zgłoszeniem a doświadczeniem niekorzystnego traktowania, bezpośrednio lub pośrednio, przez osobę zgłaszającą, aby osoba ta mogła skorzystać z ochrony prawnej. Skuteczna ochrona osób zgłaszających jako środek służący skutecznemu egzekwowaniu prawa Unii wymaga szerokiej definicji odwetu, obejmującej wszelkie działania lub zaniechania mające miejsce w kontekście związanym z pracą, które przynoszą im szkodę.

(31)  Odwet wyraża związek (przyczynowo-skutkowy), jaki musi istnieć między zgłoszeniem a doświadczeniem niekorzystnego traktowania, bezpośrednio lub pośrednio, przez osobę zgłaszającą lub przez osoby rozważające zgłoszenie, bądź przez osoby, które pomagają osobie zgłaszającej w procesie zgłaszania, aby osoby te mogły skorzystać z ochrony prawnej. Jako że formy odwetu są ograniczone jedynie wyobraźnią tych, którzy go stosują, skuteczna ochrona osób zgłaszających lub osób rozważających zgłoszenie, lub osób, które pomagają osobie zgłaszającej w procesie zgłaszania jako środek służący skutecznemu egzekwowaniu prawa Unii wymaga szerokiej definicji odwetu, obejmującej wszelkie działania lub zaniechania mające miejsce w kontekście związanym z pracą, które przynoszą im szkodę.

Poprawka    39

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 33

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(33)  Sygnaliści są w szczególności ważnym źródłem dla dziennikarzy śledczych. Zapewnienie sygnalistom skutecznej ochrony przed odwetem zwiększa pewność prawa (potencjalnych) sygnalistów i tym samym zachęca do sygnalizowania nieprawidłowości również mediom oraz ułatwia takie działania. W tym kontekście ochrona sygnalistów jako źródeł dziennikarskich ma zasadnicze znaczenie dla „strażniczej” roli, jaką pełnią dziennikarze śledczy w demokratycznym społeczeństwie.

(33)  Sygnaliści są w szczególności ważnym źródłem dla dziennikarzy śledczych. Zapewnienie sygnalistom i dziennikarzom śledczym skutecznej ochrony przed odwetem i wszelkimi formami napastowania zwiększa pewność prawa (potencjalnych) sygnalistów i tym samym zachęca do sygnalizowania nieprawidłowości również mediom oraz ułatwia takie działania w uzasadnionych przypadkach. W tym kontekście ochrona sygnalistów jako źródeł dziennikarskich ma zasadnicze znaczenie dla „strażniczej” roli, jaką pełnią dziennikarze śledczy w demokratycznym społeczeństwie. W związku z powyższym dziennikarze śledczy, których źródłem informacji są sygnaliści, powinni sami otrzymać taką samą ochronę jak ich źródła informujące o nieprawidłowościach. Ponadto sygnaliści i dziennikarze są często uwikłani w nieuzasadnione sprawy sądowe wytaczane przeciwko nim przez kancelarie prawne dopuszczające się zniesławiania lub wymuszania w celu zastraszenia osób zgłaszających i zmuszenia ich do kosztownej obrony prawnej. Takie praktyki należy zdecydowanie potępiać, a zatem należy je objąć zakresem niniejszej dyrektywy.

Poprawka    40

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 34

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(34)  Zadaniem państw członkowskich jest określenie organów właściwych do przyjmowania zgłoszeń w sprawie naruszeń objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy oraz podejmowania odpowiednich działań następczych w związku z tymi zgłoszeniami. Mogą to być organy regulacyjne lub nadzorcze w odpowiednich dziedzinach, organy ścigania, organy antykorupcyjne i rzecznicy praw obywatelskich. Organy wyznaczone jako właściwe posiadają niezbędne zdolności i uprawnienia do oceny prawdziwości zarzutów zawartych w zgłoszeniu oraz do zaradzenia zgłoszonym naruszeniom, m.in. poprzez wszczęcie dochodzenia, ściganie sprawców lub podjęcie działań w celu odzyskania środków lub innych odpowiednich działań naprawczych zgodnie z przyznanymi uprawnieniami.

(34)  Zadaniem państw członkowskich jest określenie organów właściwych do przyjmowania zgłoszeń w sprawie naruszeń objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy oraz podejmowania odpowiednich działań następczych w związku z tymi zgłoszeniami, a także gwarantujących maksymalny możliwy poziom niezależności i bezstronności. Mogą to być organy sądowe, regulacyjne lub nadzorcze w odpowiednich dziedzinach, organy ścigania, organy antykorupcyjne i rzecznicy praw obywatelskich. Organy wyznaczone jako właściwe powinny być niezależne oraz powinny posiadać niezbędne zdolności i uprawnienia do bezstronnej i obiektywnej oceny prawdziwości zarzutów zawartych w zgłoszeniu oraz do zaradzenia zgłoszonym naruszeniom, m.in. poprzez wszczęcie lub domaganie się dochodzenia, ściganie sprawców lub podjęcie działań w celu odzyskania środków lub innych odpowiednich działań naprawczych zgodnie z przyznanymi uprawnieniami. Pracownicy zatrudnieni w tych organach są wyspecjalizowani i odbyli odpowiednie szkolenia.

Poprawka    41

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 35

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(35)  W prawie Unii w określonych dziedzinach, takich jak nadużycia na rynku53, lotnictwo cywilne54 lub bezpieczeństwo działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich55, przewidziano już ustanowienie wewnętrznych i zewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości. Określone w niniejszej dyrektywie obowiązki ustanowienia takich kanałów powinny w jak największym stopniu opierać się na istniejących kanałach przewidzianych w szczegółowych aktach Unii.

(35)  W prawie Unii w określonych dziedzinach, takich jak nadużycia na rynku53, lotnictwo cywilne54 lub bezpieczeństwo działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich55, przewidziano już ustanowienie wewnętrznych i zewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości. Określone w niniejszej dyrektywie obowiązki ustanowienia takich kanałów powinny w jak największym stopniu opierać się na istniejących kanałach przewidzianych w szczegółowych aktach Unii. W razie braku takich przepisów oraz w sytuacji, gdy przepisy wprowadzone niniejszą dyrektywą są korzystniejsze, zastosowanie mają te właśnie przepisy.

__________________

__________________

53 Przytoczone powyżej.

53 Przytoczone powyżej.

54 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 376/2014 z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zgłaszania i analizy zdarzeń w lotnictwie cywilnym oraz podejmowanych w związku z nimi działań następczych, Dz.U. L 122, s. 18.

54 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 376/2014 z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zgłaszania i analizy zdarzeń w lotnictwie cywilnym oraz podejmowanych w związku z nimi działań następczych, zmiany rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 996/2010 oraz uchylenia dyrektywy 2003/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzeń Komisji (WE) nr 1321/2007 i (WE) nr 1330/2007 (Dz.U. L 122 z 24.4.2014, s. 18).

55 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/30/UE z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie bezpieczeństwa działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich oraz zmiany dyrektywy 2004/35/WE.

55 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/30/UE z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie bezpieczeństwa działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich oraz zmiany dyrektywy 2004/35/WE (Dz.U. L 178 z 28.6.2013, s. 66).

Poprawka    42

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 35 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(35a)  W przypadkach korupcji na wysokim szczeblu niezbędne są dodatkowe zabezpieczenia, aby zapewnić, by zainteresowane osoby, dla których informacje posiadane przez osoby zgłaszające są obciążające, nie uniemożliwiały im uzyskania pomocy.

Poprawka    43

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 35 b (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(35b)  Osoby zgłaszające posiadające informacje związane z korupcją na wysokim szczeblu powinny mieć możliwość zwrócenia się do organu sądowego, który jest niezależny od innych jednostek rządowych i posiada uprawnienia do przyznawania osobom zgłaszającym skutecznej ochrony oraz zajęcia się naruszeniami, które te osoby ujawniają.

Poprawka    44

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 37

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(37)  Dla skutecznego wykrywania naruszeń prawa Unii i zapobiegania takim naruszeniom istotne jest, aby odpowiednie informacje docierały szybko do osób znajdujących się najbliżej źródła problemu, które dysponują największymi możliwościami zbadania danego problemu oraz uprawnieniami do jego rozwiązania, o ile będzie to możliwe. Wymaga to od podmiotów prawnych w sektorze prywatnym i publicznym ustanowienia odpowiednich wewnętrznych procedur przyjmowania zgłoszeń i podejmowania działań następczych w związku ze zgłoszeniami.

(37)  Dla skutecznego wykrywania naruszeń prawa Unii i zapobiegania takim naruszeniom istotne jest, aby odpowiednie informacje docierały szybko do osób znajdujących się najbliżej źródła problemu, które dysponują największymi możliwościami zbadania danego problemu oraz uprawnieniami do jego rozwiązania, o ile będzie to możliwe. Wymaga to od podmiotów prawnych w sektorze prywatnym i publicznym ustanowienia odpowiednich i proporcjonalnych wewnętrznych procedur, opartych na zasadach niezależności i bezstronności, dotyczących przyjmowania zgłoszeń, ich analizy i podejmowania działań następczych w związku ze zgłoszeniami. W działaniach podejmowanych zgodnie z tymi wewnętrznymi procedurami powinny zostać przewidziane odpowiednie gwarancje poszanowania poufności, ochrony danych i prywatności.

Poprawka    45

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 38

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(38)  W przypadku podmiotów prawnych w sektorze prywatnym obowiązek ustanowienia wewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości jest współmierny do ich wielkości oraz poziomu ryzyka, jakie ich działalność stwarza dla interesu publicznego. Zasada ta powinna mieć zastosowanie do wszystkich średnich i dużych podmiotów – niezależnie od charakteru ich działalności – na podstawie obowiązku poboru VAT. Co do zasady małe przedsiębiorstwa i mikroprzedsiębiorstwa – zdefiniowane w art. 2 załącznika do zalecenia Komisji z dnia 6 maja 2003 r. z późniejszymi zmianami56 – powinny być zwolnione z obowiązku ustanowienia wewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości Po dokonaniu odpowiedniej oceny ryzyka państwa członkowskie mogą jednak, w szczególnych przypadkach, wymagać od małych przedsiębiorstw ustanowienia wewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości (np. ze względu na znaczące ryzyko wynikające z ich działalności).

(38)  W przypadku podmiotów prawnych w sektorze prywatnym obowiązek ustanowienia wewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości jest współmierny do ich wielkości oraz poziomu ryzyka, jakie ich działalność stwarza dla interesu publicznego. Zasada ta powinna mieć zastosowanie do wszystkich średnich i dużych podmiotów – niezależnie od charakteru ich działalności – na podstawie obowiązku poboru VAT. Państwa członkowskie w drodze odstępstwa powinny jednak zwolnić z tego obowiązku średnie przedsiębiorstwa zdefiniowane w art. 2 załącznika do zalecenia Komisji z dnia 6 maja 2003 r. ze zmianami56. Co do zasady małe przedsiębiorstwa i mikroprzedsiębiorstwa – zdefiniowane w art. 2 załącznika do zalecenia Komisji z dnia 6 maja 2003 r. z późniejszymi zmianami – powinny być zwolnione z obowiązku ustanowienia wewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości. Po dokonaniu odpowiedniej oceny ryzyka państwa członkowskie mogą jednak, w szczególnych przypadkach, wymagać od małych przedsiębiorstw ustanowienia wewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości (np. ze względu na znaczące ryzyko wynikające z ich działalności).

_________________

_________________

56 Zalecenie Komisji z dnia 6 maja 2003 r. dotyczące definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (Dz.U. L 124 z 20.5.2003, s. 36).

56 Zalecenie Komisji z dnia 6 maja 2003 r. dotyczące definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (Dz.U. L 124 z 20.5.2003, s. 36).

Poprawka    46

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 39

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(39)  Zwolnienie małych przedsiębiorstw i mikroprzedsiębiorstw z obowiązku ustanawiania wewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości nie powinno mieć zastosowania do przedsiębiorstw prywatnych działających w obszarze usług finansowych. Takie przedsiębiorstwa powinny nadal być zobowiązane do ustanowienia wewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości zgodnie z aktualnymi obowiązkami określonymi w dorobku prawnym Unii w zakresie usług finansowych.

(39)  Zwolnienie małych przedsiębiorstw i mikroprzedsiębiorstw z obowiązku ustanawiania wewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości nie powinno mieć zastosowania do przedsiębiorstw prywatnych działających w obszarze usług finansowych lub blisko powiązanych z tym obszarem. Takie przedsiębiorstwa powinny nadal być zobowiązane do ustanowienia wewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości zgodnie z aktualnymi obowiązkami określonymi w dorobku prawnym Unii w zakresie usług finansowych.

Poprawka    47

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 44 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(44a)  Chociaż celem niniejszej dyrektywy nie jest uregulowanie sposobów anonimowego zgłaszania lub anonimowego podawania informacji do wiadomości publicznej, takie rodzaje zgłaszania mogą mieć miejsce. Wobec anonimowych zgłoszeń otrzymanych za pomocą kanałów wewnętrznych należy zatem podejmować działania następcze z zachowaniem należytej staranności. W przypadku anonimowych zgłoszeń przekazanych z wykorzystaniem kanałów zewnętrznych właściwe organy powinny mieć możliwość zignorowania ich zgodnie z prawem krajowym. Ponadto w przypadkach ujawnienia tożsamości osób zgłaszających powinny one kwalifikować się do otrzymania ochrony zgodnie z niniejszą dyrektywą.

Poprawka    48

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 44 b (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(44b)  Dowiedziono, że zachowanie poufności tożsamości osoby zgłaszającej ma zasadnicze znaczenie dla uniknięcia wycofywania się i autocenzury. Z tego powodu należy przewidzieć, że odstępstw od obowiązku zachowania poufności można dokonać jedynie w okolicznościach ograniczonych do wyjątkowych przypadków, gdy ujawnienie informacji dotyczących tożsamości osoby zgłaszającej jest koniecznym i proporcjonalnym obowiązkiem wynikającym z prawa Unii lub prawa krajowego w kontekście dochodzeń lub późniejszych postępowań sądowych bądź w celu zachowania wolności innych osób, włącznie z prawem do obrony przysługującym osobie, której dotyczy zgłoszenie, w każdym przypadku z zastrzeżeniem stosownych zabezpieczeń przewidzianych w tych przepisach. Powinno się przewidzieć odpowiednie sankcje dla przypadków niezastosowania się do obowiązku zachowania poufności tożsamości osoby zgłaszającej.

Poprawka    49

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 44 c (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(44c)  Przestrzeganie zasad poufności w odniesieniu do tożsamości osoby zgłaszającej i wszystkich osób, których dotyczy zgłoszenie, jest niezbędne do tego, by procedura zgłaszania nieprawidłowości była prowadzona jak najsprawniej, bez przeszkód i autocenzury. Znaczenie ochrony danych osobowych jest zapisane w prawie Unii, a także w prawie krajowym, i ochrona ta musi być tym bardziej zagwarantowana w przypadku zgłaszania nieprawidłowości.

Poprawka    50

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 45

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(45)  Wybór najwłaściwszych osób lub wydziałów w ramach prywatnego podmiotu prawnego, które mają zostać wyznaczone jako właściwe do odbierania zgłoszeń i podejmowania działań następczych w związku z tymi zgłoszeniami, zależy od struktury danego podmiotu, ale w każdym przypadku ich funkcja powinna zapewniać brak konfliktu interesów i niezależność. W przypadku mniejszych podmiotów funkcja ta może być podwójną funkcją sprawowaną przez osobę pełniącą funkcje kierownicze w przedsiębiorstwie, która może zgłaszać naruszenia bezpośrednio dyrektorowi organizacji, np. dyrektorowi ds. zgodności z przepisami lub dyrektorowi ds. zasobów ludzkich, dyrektorowi ds. prawnych lub prywatności, dyrektorowi finansowemu, dyrektorowi ds. audytu lub członkowi zarządu.

(45)  Wybór najwłaściwszych osób lub wydziałów w ramach prywatnego podmiotu prawnego, które mają zostać wyznaczone jako właściwe do odbierania zgłoszeń i podejmowania działań następczych w związku z tymi zgłoszeniami, zależy od struktury danego podmiotu, ale w każdym przypadku ich funkcja powinna zapewniać brak konfliktu interesów, odpowiednią wiedzę fachową i niezależność. W przypadku mniejszych podmiotów funkcja ta może być podwójną funkcją sprawowaną przez osobę pełniącą funkcje kierownicze w przedsiębiorstwie, która może zgłaszać naruszenia bezpośrednio dyrektorowi organizacji, np. dyrektorowi ds. zgodności z przepisami lub dyrektorowi ds. zasobów ludzkich, dyrektorowi ds. prawnych lub prywatności, dyrektorowi finansowemu, dyrektorowi ds. audytu lub członkowi zarządu.

Poprawka    51

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 46

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(46)  W kontekście wewnętrznego zgłaszania jakość i przejrzystość informacji dostarczonych w ramach procedury prowadzonej w związku ze zgłoszeniem ma zasadnicze znaczenie dla budowania zaufania do skuteczności ogólnego systemu ochrony sygnalistów oraz zmniejsza prawdopodobieństwo kolejnych niepotrzebnych zgłoszeń lub podawania informacji do wiadomości publicznej. Osobę zgłaszającą należy poinformować w rozsądnym terminie o planowanych lub podjętych działaniach następczych w związku ze zgłoszeniem (np. o zakończeniu postępowania z powodu braku wystarczających dowodów lub z innych powodów, o wszczęciu wewnętrznego postępowania wyjaśniającego oraz ewentualnie o dokonanych w jego toku ustaleniach lub środkach podjętych w celu rozwiązania podniesionej kwestii, o skierowaniu sprawy do właściwego organu w celu przeprowadzenia dalszego dochodzenia), o ile informacje te pozostaną bez uszczerbku dla wewnętrznego postępowania wyjaśniającego lub dochodzenia lub dla praw osoby, której dotyczy zgłoszenie. Taki rozsądny termin nie powinien przekraczać łącznie trzech miesięcy. Jeżeli odpowiednie działania następcze są nadal ustalane, należy poinformować osobę zgłaszającą o tym fakcie, a także o wszelkich dalszych informacjach zwrotnych, jakich powinna się spodziewać.

(46)  W kontekście wewnętrznego zgłaszania jakość i przejrzystość informacji dostarczonych w ramach procedury prowadzonej w związku ze zgłoszeniem ma zasadnicze znaczenie dla budowania zaufania do skuteczności ogólnego systemu ochrony sygnalistów oraz zmniejsza prawdopodobieństwo kolejnych niepotrzebnych zgłoszeń lub podawania informacji do wiadomości publicznej. Osobę zgłaszającą należy poinformować w rozsądnym terminie o planowanych lub podjętych działaniach następczych w związku ze zgłoszeniem (np. o zakończeniu postępowania z powodu braku wystarczających dowodów lub z innych powodów, o wszczęciu wewnętrznego postępowania wyjaśniającego oraz ewentualnie o dokonanych w jego toku ustaleniach lub środkach podjętych w celu rozwiązania podniesionej kwestii, o skierowaniu sprawy do właściwego organu w celu przeprowadzenia dalszego dochodzenia), o ile informacje te pozostaną bez uszczerbku dla wewnętrznego postępowania wyjaśniającego lub dochodzenia lub dla praw osoby, której dotyczy zgłoszenie. Taki rozsądny termin nie powinien przekraczać łącznie czterech miesięcy. Jeżeli odpowiednie działania następcze są nadal ustalane, należy poinformować osobę zgłaszającą o tym fakcie, a także o wszelkich dalszych informacjach zwrotnych, jakich powinna się spodziewać. We wszystkich przypadkach osobę zgłaszającą należy informować o postępach i wyniku dochodzenia. Należy zapewnić możliwość konsultowania się z tą osobą lub przedstawienia przez nią uwag w trakcie dochodzenia, przy czym nie można nakładać na tę osobę takiego obowiązku. Uwagi takie powinny zostać wzięte pod uwagę, jeśli zostaną uznane za istotne przez osobę lub wydział odpowiedzialne za działania następcze względem zgłoszeń.

Poprawka    52

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 47 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(47a)  Do osób przyjmujących ujawniane informacje w miejscu pracy powinny należeć między innymi: bezpośredni kierownicy, przełożeni lub przedstawiciele danej organizacji, pracownicy zajmujący się zasobami kadrowymi, eksperci ds. etyki, członkowie rad zakładowych lub innych organów właściwych do mediacji w razie sporów w miejscu pracy, w tym w razie konfliktu interesów, wewnętrzne organy nadzoru finansowego w danej organizacji, organy dyscyplinarne w danej organizacji.

Poprawka    53

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 49

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(49)  Brak wiary w sensowność zgłaszania naruszeń jest jednym z głównych czynników zniechęcających potencjalnych sygnalistów. Uzasadnia to nałożenie na właściwe organy wyraźnego obowiązku starannego podejmowania działań następczych w związku z otrzymanymi zgłoszeniami oraz przekazywania w rozsądnym terminie osobom zgłaszającym informacji zwrotnych na temat planowanych lub podjętych działań następczych (np. zakończenia postępowania z powodu braku wystarczających dowodów lub z innych powodów, wszczęcia dochodzenia oraz ewentualnie na temat dokonanych w jego toku ustaleń lub środków podjętych w celu rozwiązania podniesionej kwestii, skierowania sprawy do innego organu właściwego do prowadzenia działań następczych), o ile informacje te pozostaną bez uszczerbku dla dochodzenia lub dla praw osób, których dotyczą zgłoszenia.

(49)  Wraz z bardzo realnym i uzasadnionym strachem przed odwetem, brak wiary w skuteczność zgłaszania naruszeń jest jednym z głównych czynników zniechęcających potencjalnych sygnalistów. Uzasadnia to nałożenie na właściwe organy wyraźnego obowiązku starannego podejmowania działań następczych w związku z otrzymanymi zgłoszeniami oraz przekazywania w rozsądnym terminie osobom zgłaszającym informacji zwrotnych na temat planowanych lub podjętych działań następczych (np. zakończenia postępowania z powodu braku wystarczających dowodów lub z innych powodów, wszczęcia dochodzenia oraz ewentualnie na temat dokonanych w jego toku ustaleń lub środków podjętych w celu rozwiązania podniesionej kwestii, skierowania sprawy do innego organu właściwego do prowadzenia działań następczych), o ile informacje te pozostaną bez uszczerbku dla dochodzenia lub dla praw osób, których dotyczą zgłoszenia.

Poprawka    54

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 50

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(50)  Podjęcie działań następczych i przekazanie informacji zwrotnych powinno nastąpić w rozsądnym terminie; jest to uzasadnione potrzebą szybkiego rozwiązania problemu, który może być przedmiotem zgłoszenia, oraz potrzebą unikania niepotrzebnego podawania informacji do wiadomości publicznej. Taki termin nie powinien przekraczać trzech miesięcy, ale może zostać w razie potrzeby wydłużony do sześciu miesięcy ze względu na szczególne okoliczności sprawy, w szczególności charakter i złożoność przedmiotu zgłoszenia, co może wymagać długotrwałego dochodzenia.

(50)  Podjęcie działań następczych i przekazanie informacji zwrotnych powinno nastąpić w rozsądnym terminie; jest to uzasadnione potrzebą szybkiego rozwiązania problemu, który może być przedmiotem zgłoszenia, oraz potrzebą unikania niepotrzebnego podawania informacji do wiadomości publicznej. Taki termin nie powinien przekraczać dwóch miesięcy, ale może zostać w razie potrzeby wydłużony do czterech miesięcy ze względu na szczególne okoliczności sprawy, w szczególności charakter i złożoność przedmiotu zgłoszenia, co może wymagać długotrwałego dochodzenia.

Poprawka    55

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 52

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(52)  Aby umożliwić skuteczną komunikację z wyznaczonymi członkami personelu, właściwe organy powinny wdrożyć i wykorzystywać szczególne kanały – inne niż ich zwykłe publiczne systemy wnoszenia skarg, które powinny być przyjazne dla użytkownika oraz umożliwiać pisemne i ustne, jak również elektroniczne i nieelektroniczne zgłaszanie nieprawidłowości.

(52)  Aby umożliwić skuteczną komunikację z wyznaczonymi członkami personelu, właściwe organy powinny wdrożyć i wykorzystywać szczególne kanały – inne niż ich zwykłe publiczne systemy wnoszenia skarg, które powinny być przyjazne dla użytkownika, zapewniać poufność oraz umożliwiać pisemne i ustne, jak również elektroniczne i nieelektroniczne zgłaszanie nieprawidłowości.

Poprawka    56

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 53

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(53)  Do celów obsługi zgłoszeń oraz w celu zapewnienia komunikacji z osobami zgłaszającymi, a także w celu prowadzenia we właściwy sposób działań następczych w związku ze wspomnianym zgłoszeniem niezbędni wyznaczeni członkowie personelu w ramach właściwych organów, którzy zostali odpowiednio przeszkoleni, między innymi w kwestii obowiązujących przepisów o ochronie danych.

(53)  Do celów odbierania i obsługi zgłoszeń oraz w celu zapewnienia komunikacji z osobami zgłaszającymi, a także w celu prowadzenia we właściwy sposób działań następczych w związku ze wspomnianym zgłoszeniem oraz przekazywania zainteresowanej osobie informacji i zapewniania doradztwa powinni być wyznaczeni członkowie personelu w ramach właściwych organów, którzy regularnie przechodzą odpowiednie szkolenia, między innymi w kwestii obowiązujących przepisów o ochronie danych.

Poprawka    57

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 54

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(54)  Osoby, które zamierzają dokonać zgłoszenia, powinny mieć możliwość podjęcia świadomej decyzji o tym, czy, jak i kiedy dokonać zgłoszenia. Właściwe organy powinny zatem podawać do wiadomości publicznej informacje o dostępnych kanałach zgłaszania nieprawidłowości oferowanych przez właściwe organy, o obowiązujących procedurach i wyznaczonych członkach personelu w obrębie tych organów oraz powinny ułatwiać dostęp do tych informacji. Wszystkie informacje dotyczące zgłoszeń powinny być przejrzyste, zrozumiałe i wiarygodne, aby propagować zgłaszanie naruszeń, a nie zniechęcać do takich działań.

(54)  Osoby, które zamierzają dokonać zgłoszenia, powinny mieć możliwość podjęcia świadomej decyzji o tym, czy, jak i kiedy dokonać zgłoszenia. Właściwe organy powinny zatem podawać do wiadomości publicznej informacje o dostępnych kanałach zgłaszania nieprawidłowości – w sytuacji, gdy możliwe jest zgłoszenie zewnętrzne – oferowanych przez właściwe organy, o obowiązujących procedurach i wyznaczonych członkach personelu w obrębie tych organów oraz powinny ułatwiać dostęp do tych informacji. Wszystkie informacje dotyczące zgłoszeń powinny być przejrzyste, zrozumiałe i wiarygodne, aby propagować zgłaszanie naruszeń, a nie zniechęcać do takich działań.

Poprawka    58

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 57

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(57)  Państwa członkowskie powinny zapewnić odpowiednie przechowywanie zapisów dotyczących wszystkich zgłoszeń naruszeń oraz możliwość wyszukania każdego zgłoszenia w ramach właściwego organu, a także, w stosownych przypadkach, możliwość wykorzystania informacji otrzymanych w drodze zgłoszeń jako dowodu w ramach działań związanych z egzekwowaniem prawa.

(57)  Państwa członkowskie powinny zapewnić odpowiednie przechowywanie zapisów dotyczących wszystkich zgłoszeń naruszeń oraz możliwość wyszukania każdego zgłoszenia w ramach właściwego organu, a także, w stosownych przypadkach, możliwość wykorzystania informacji otrzymanych w drodze zgłoszeń jako dowodu w ramach działań związanych z egzekwowaniem prawa, z zapewnieniem w miarę możliwości ochrony tożsamości i prywatności osoby zgłaszającej, oraz, w stosownych przypadkach, udostępniania ich innym państwom członkowskim lub organom unijnym, z poszanowaniem w miarę możliwości poufności tożsamości osoby zgłaszającej. Obowiązkiem zarówno organów przekazujących informacje, jak i organów je otrzymujących jest zagwarantowanie pełnej ochrony tożsamości osoby zgłaszającej oraz w miarę możliwości jej prywatności.

Poprawka    59

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 58

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(58)  Ochrona danych osobowych osoby zgłaszającej naruszenie i osoby, której dotyczy zgłoszenie, ma kluczowe znaczenie dla uniknięcia niesprawiedliwego traktowania lub nadszarpnięcia reputacji ze względu na ujawnienie danych osobowych, w szczególności danych ujawniających tożsamość osoby, której dotyczą. W związku z tym zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu (UE) 2016/679 w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych (ogólne rozporządzenie o ochronie danych, zwane dalej również „RODO”) właściwe organy powinny ustanowić odpowiednie procedury ochrony danych szczególnie ukierunkowane na ochronę osoby zgłaszającej, osoby, której dotyczy zgłoszenie, oraz wszelkich osób trzecich, o których mowa w zgłoszeniu, które powinny obejmować system ochrony działający w obrębie danego właściwego organu z ograniczonymi prawami dostępu wyłącznie dla upoważnionego personelu.

(58)  Ochrona danych osobowych osoby zgłaszającej naruszenie i osoby, której dotyczy zgłoszenie, oraz poufność informacji, mają kluczowe znaczenie dla uniknięcia niesprawiedliwego traktowania, nękania lub zastraszania, lub nadszarpnięcia reputacji ze względu na ujawnienie danych osobowych, w szczególności danych ujawniających tożsamość osoby, której dotyczą. W związku z tym zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu (UE) 2016/679 w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych (ogólne rozporządzenie o ochronie danych, zwane dalej również „RODO”) właściwe organy powinny ustanowić odpowiednie procedury ochrony danych szczególnie ukierunkowane na ochronę osoby zgłaszającej, osoby, której dotyczy zgłoszenie, oraz wszelkich osób trzecich, o których mowa w zgłoszeniu, które powinny obejmować system ochrony działający w obrębie danego właściwego organu z ograniczonymi prawami dostępu wyłącznie dla upoważnionego personelu.

Poprawka    60

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 60

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(60)  Aby korzystać z ochrony, osoby zgłaszające powinny mieć uzasadnione przekonanie, w świetle okoliczności i informacji, jakimi dysponują w momencie zgłaszania, że zgłaszane przez nie kwestie są prawdziwe. Tego rodzaju uzasadnione przekonanie powinno być domniemane, o ile i dopóki nie udowodniono inaczej. Stanowi to zasadnicze zabezpieczenie przed zgłoszeniami dokonywanymi w złej wierze, niepoważnymi lub stanowiącymi nadużycie, które gwarantuje, że osoby celowo i świadomie zgłaszające błędne lub wprowadzające w błąd informacje nie będą korzystały z ochrony. Jednocześnie gwarantuje to, że osoba zgłaszająca nie zostanie pozbawiona ochrony w przypadku, gdy zamieści nieścisłe informacje w swoim zgłoszeniu wskutek niezamierzonego błędu. Podobnie osoby zgłaszające powinny być uprawnione do ochrony na mocy niniejszej dyrektywy, jeżeli mają uzasadnione powody, by sądzić, że zgłaszane informacje są objęte jej zakresem stosowania.

(60)  Osoby zgłaszające należy objąć ochroną na mocy niniejszej dyrektywy niezależnie od tego, czy korzystają one z wewnętrznych czy zewnętrznych kanałów zgłaszania bądź obydwu ich rodzajów, bez specjalnych warunków lub preferencji. Osoby zgłaszające, które korzystają z prawa do podawania informacji do wiadomości publicznej, powinny być objęte ochroną na mocy niniejszej dyrektywy w taki sam sposób. Taka ochrona powinna mieć zastosowanie podczas całej procedury zgłaszania, w tym po jej zakończeniu, chyba że można wykazać, że nie występuje żadne ryzyko odwetu. Aby korzystać z ochrony, osoby zgłaszające powinny działać w dobrej wierze, tzn. mieć uzasadnione przekonanie, w świetle okoliczności i informacji, jakimi dysponują w momencie zgłaszania, że zgłaszane przez nie kwestie są prawdziwe. Tego rodzaju uzasadnione przekonanie powinno być domniemane, o ile i dopóki nie udowodniono inaczej. Stanowi to zasadnicze zabezpieczenie przed zgłoszeniami dokonywanymi w złej wierze, niepoważnymi lub stanowiącymi nadużycie, które gwarantuje, że osoby celowo i świadomie zgłaszające błędne lub wprowadzające w błąd informacje nie będą korzystały z ochrony i mogą być za swoje działania pociągnięte do odpowiedzialności na mocy prawa krajowego państw członkowskich. Jednocześnie gwarantuje to, że osoba zgłaszająca nie zostanie pozbawiona ochrony w przypadku, gdy zamieści nieścisłe informacje w swoim zgłoszeniu wskutek niezamierzonego błędu. Podobnie osoby zgłaszające powinny być uprawnione do ochrony na mocy niniejszej dyrektywy, jeżeli mają uzasadnione powody, by sądzić, że zgłaszane informacje są objęte jej zakresem stosowania.

Poprawka    61

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 61

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(61)  Wymóg wielopoziomowego wykorzystywania kanałów zgłaszania nieprawidłowości jest co do zasady niezbędny do zapewnienia, aby informacje docierały do osób, które mogą się przyczynić do wczesnego i skutecznego wyeliminowania zagrożeń dla interesu publicznego, jak również do zapobieżenia nieuzasadnionemu nadszarpnięciu reputacji wynikającemu z podania informacji do wiadomości publicznej. Jednocześnie konieczne są pewne wyjątki od jego stosowania, umożliwiające osobie zgłaszającej wybranie najwłaściwszego kanału w zależności od indywidualnych okoliczności sprawy. Ponadto konieczna jest ochrona informacji podawanych do wiadomości publicznej z uwzględnieniem zasad demokracji, takich jak przejrzystość i odpowiedzialność, oraz praw podstawowych, takich jak wolność wypowiedzi i wolność mediów, przy jednoczesnym zachowaniu równowagi między interesem pracodawców w zakresie zarządzania organizacjami i ochrony interesów a interesem społeczeństwa w zakresie ochrony przed szkodą – zgodnie z kryteriami opracowanymi w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka57.

(61)  Konieczne jest zapewnienie, by wszystkie kanały zgłaszania nieprawidłowości, wewnętrzne i zewnętrzne, były otwarte dla osoby zgłaszającej oraz by osoba zgłaszająca mogła wybrać najbardziej odpowiedni kanał, w zależności od indywidualnych okoliczności sprawy, w celu zapewnienia, aby informacje docierały do osób lub podmiotów, które mogą się przyczynić do wczesnego i skutecznego wyeliminowania zagrożeń dla interesu publicznego. Ponadto konieczna jest ochrona informacji podawanych do wiadomości publicznej z uwzględnieniem zasad demokracji, takich jak przejrzystość i odpowiedzialność, oraz praw podstawowych, takich jak wolność wypowiedzi, wolność mediów i prawo do informacji, przy jednoczesnym zachowaniu równowagi między uzasadnionym interesem pracodawców w zakresie zarządzania organizacjami i ochrony reputacji oraz interesów a interesem społeczeństwa w zakresie ochrony przed szkodą – zgodnie z kryteriami opracowanymi w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka57.

__________________

__________________

57 Jednym z kryteriów umożliwiających ustalenie, czy odwet na sygnalistach podających informacje do wiadomości publicznej narusza wolność wypowiedzi w sposób, który nie jest konieczny w demokratycznym społeczeństwie, jest dysponowanie przez osoby, które ujawniły informacje, alternatywnymi kanałami umożliwiającymi ujawnianie; zob. np. wyrok w sprawie Guja przeciwko Mołdawii [GC], nr 14277/04, EKPC 2008.

57 Jednym z kryteriów umożliwiających ustalenie, czy odwet na sygnalistach podających informacje do wiadomości publicznej narusza wolność wypowiedzi w sposób, który nie jest konieczny w demokratycznym społeczeństwie, jest dysponowanie przez osoby, które ujawniły informacje, alternatywnymi kanałami umożliwiającymi ujawnianie; zob. np. wyrok w sprawie Guja przeciwko Mołdawii [GC], nr 14277/04, EKPC 2008.

Poprawka    62

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 62

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(62)  Co do zasady osoby zgłaszające powinny w pierwszej kolejności korzystać z wewnętrznych kanałów zgłaszania, którymi dysponują, i zgłaszać naruszenia pracodawcy. Może się jednak zdarzyć, że wewnętrzne kanały zgłaszania nieprawidłowości nie istnieją (w przypadku podmiotów, które nie mają obowiązku ustanawiania takich kanałów na mocy niniejszej dyrektywy lub obowiązującego prawa krajowego) lub że ich wykorzystanie nie jest obowiązkowe (co może mieć miejsce w przypadku osób, które nie pozostają w stosunku pracy) lub że były stosowane, ale nie funkcjonowały prawidłowo (np. zgłoszenie nie zostało sprawdzone z należytą starannością lub w rozsądnym terminie bądź nie podjęto żadnych działań w celu zaradzenia naruszeniu prawa pomimo pozytywnych wyników postępowania wyjaśniającego).

(62)  Co do zasady osoby zgłaszające powinny w pierwszej kolejności korzystać z wewnętrznych lub zewnętrznych kanałów zgłaszania, którymi dysponują, i zgłaszać naruszenia pracodawcy lub właściwym organom. Ponadto ochronę przyznaje się również w przypadkach, gdy prawo Unii umożliwia osobie zgłaszającej kierowanie zgłoszenia bezpośrednio do organów, urzędów lub agencji Unii, np. w związku z nadużyciami finansowymi dotyczącymi budżetu Unii, wykrywaniem prania pieniędzy i zapobieganiem mu oraz finansowaniem terroryzmu lub nadużyciami w dziedzinie usług finansowych.

Poprawka    63

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 63

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(63)  Są też przypadki, gdy nie można byłoby racjonalnie oczekiwać, że wewnętrzne kanały zgłaszania nieprawidłowości będą funkcjonować prawidłowo – na przykład wówczas, gdy osoby zgłaszające mają uzasadnione powody, aby sądzić, że doświadczą odwetu w związku ze zgłoszeniem, że ich poufność nie będzie chroniona, że osoba, na której spoczywa ostateczna odpowiedzialność w kontekście związanym z pracą, uczestniczy w naruszeniu, że naruszenie to może zostać ukryte, że dowody mogą zostać ukryte lub zniszczone, że skuteczność działań dochodzeniowych prowadzonych przez właściwe organy może być zagrożona lub że konieczne jest podjęcie niecierpiących zwłoki działań (np. ze względu na bezpośrednie ryzyko poważnego lub szczególnego zagrożenia dla życia, zdrowia i bezpieczeństwa osób lub środowiska). We wszystkich takich przypadkach osoby dokonujące zgłoszenia zewnętrznego do właściwego organu lub – w stosownych przypadkach – organu lub jednostki organizacyjnej Unii podlegają ochronie. Ponadto ochronę przyznaje się również w przypadkach, gdy przepisy Unii umożliwiają osobie zgłaszającej bezpośrednie kierowanie zgłoszenia do właściwych organów krajowych lub organów lub jednostek organizacyjnych Unii, np. w związku z nadużyciami finansowymi na szkodę budżetu Unii, zapobieganiem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz ich wykrywaniem lub w obszarze usług finansowych.

skreśla się

Poprawka    64

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 64

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(64)  Osoby bezpośrednio podające informacje do wiadomości publicznej powinny również kwalifikować się do objęcia ochroną w sytuacjach, w których nie zaradzono naruszeniu (np. naruszenie nie zostało właściwie ocenione lub zbadane lub nie podjęto żadnych działań naprawczych), mimo że dokonano wewnętrznego lub zewnętrznego zgłoszenia naruszenia przy w wielopoziomowym wykorzystaniu dostępnych kanałów lub w sytuacjach, w których osoby zgłaszające mają istotne powody, by sądzić, że zachodzi uzasadnione podejrzenie zmowy sprawcy naruszenia z właściwym organem, że dowody mogą zostać ukryte lub zniszczone lub że skuteczność działań dochodzeniowych prowadzonych przez właściwe organy może być zagrożona lub w przypadkach bezpośredniego i oczywistego zagrożenia dla interesu publicznego lub zaistnienia ryzyka nieodwracalnej szkody, w tym m.in. szkody dla integralności cielesnej.

(64)  Osoby bezpośrednio podające informacje do wiadomości publicznej powinny również kwalifikować się do objęcia ochroną w sytuacjach, w których nie zaradzono naruszeniu (np. naruszenie nie zostało właściwie ocenione lub zbadane lub nie podjęto żadnych działań naprawczych), mimo że dokonano wewnętrznego lub zewnętrznego zgłoszenia naruszenia bądź zgłoszenia z wykorzystaniem obydwu rodzajów kanałów lub w sytuacjach, w których osoby zgłaszające mają uzasadnione powody, by sądzić, że zachodzi uzasadnione podejrzenie zmowy sprawcy naruszenia z właściwym organem, że odpowiednie organy zewnętrzne bezpośrednio lub pośrednio uczestniczyły w domniemanym naruszeniu, że dowody mogły zostać ukryte lub zniszczone lub że skuteczność działań dochodzeniowych prowadzonych przez właściwe organy może być zagrożona lub w przypadkach bezpośredniego i oczywistego zagrożenia lub szkody dla interesu publicznego lub zaistnienia ryzyka nieodwracalnej szkody, w tym m.in. szkody dla integralności cielesnej, lub w sytuacji wymagającej pilnych działań.

Poprawka    65

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 64 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(64a)  Ochrona sygnalistów pozwala zapobiegać przypadkom naruszania interesu publicznego i naprawiać je. O ile ważne jest ustanowienie spójnego i solidnego systemu zgłaszania naruszeń przewidzianych na mocy niniejszej dyrektywy, o tyle system powinien zasadniczo opierać się na trafności i znaczeniu informacji podawanych do wiadomości zainteresowanej organizacji, właściwych organów lub opinii publicznej. Nadrzędne znaczenie ma zatem zapewnienie, aby ochrona przyznana na mocy niniejszej dyrektywy była udzielana każdej osobie, która dokonała zgłoszenia lub ujawnienia informacji przewidzianego w niniejszej dyrektywie, bez możliwości zakwestionowania jakiegokolwiek elementu związanego z jej motywacją w celu odmowy takiej ochrony.

Poprawka    66

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 65

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(65)  Osobom zgłaszającym należy zapewnić ochronę przed wszelkimi formami odwetu – zarówno bezpośredniego, jak i pośredniego – ze strony pracodawcy lub klienta/usługobiorcy oraz osób pracujących dla niego lub występujących w jego imieniu, w tym współpracowników i kierowników w tej samej organizacji lub innych organizacjach, z którymi osoba zgłaszająca kontaktuje się w związku z prowadzoną działalnością zawodową, jeżeli osoba, której dotyczy zgłoszenie, zaleca lub toleruje stosowanie środków odwetowych. Należy zapewnić ochronę przed działaniami odwetowymi podejmowanymi wobec samej osoby zgłaszającej, ale także wobec podmiotu prawnego, który osoba ta reprezentuje, takimi jak odmowa świadczenia usług, wpisanie na czarną listę lub bojkotowanie działalności gospodarczej. Odwet pośredni obejmuje także działania podejmowane wobec krewnych osoby zgłaszającej, którzy są również związani zawodowo z pracodawcą lub klientem/usługobiorcą tej osoby, oraz wobec przedstawicieli pracowników, którzy udzielili wsparcia osobie zgłaszającej.

(65)  Osobom zgłaszającym należy zapewnić ochronę przed wszelkimi formami odwetu – zarówno bezpośredniego, jak i pośredniego – ze strony pracodawcy lub klienta/usługobiorcy oraz osób pracujących dla niego lub występujących w jego imieniu, w tym współpracowników i kierowników w tej samej organizacji lub innych organizacjach, z którymi osoba zgłaszająca kontaktuje się w związku z prowadzoną działalnością zawodową, jeżeli osoba, której dotyczy zgłoszenie, zaleca lub toleruje stosowanie środków odwetowych. Należy zapewnić ochronę przed działaniami odwetowymi podejmowanymi wobec samej osoby zgłaszającej, ale także wobec podmiotu prawnego, który osoba ta reprezentuje, takimi jak odmowa świadczenia usług, wpisanie na czarną listę lub bojkotowanie działalności gospodarczej. Odwet pośredni obejmuje także działania podejmowane wobec osób pomagających w zgłaszaniu, krewnych osoby zgłaszającej, którzy są również związani zawodowo z pracodawcą lub klientem/usługobiorcą tej osoby, oraz wobec przedstawicieli pracowników, którzy udzielili wsparcia osobie zgłaszającej.

Poprawka    67

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 66

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(66)  Jeżeli odwet pozostaje niezakłócony i bezkarny, działa to zniechęcająco na potencjalnych sygnalistów. Wyraźny zakaz prawny działań odwetowych wywiera znaczny efekt odstraszający, który dodatkowo wzmacniają przepisy dotyczące odpowiedzialności osobistej sprawców odwetu i wymierzanych im kar.

(66)  Jeżeli odwet pozostaje niezakłócony i bezkarny, działa to zniechęcająco na potencjalnych sygnalistów. Wyraźny zakaz prawny działań odwetowych wywiera znaczny efekt odstraszający i powinien być wzmocniony przepisami dotyczącymi odpowiedzialności osobistej sprawców odwetu i osób na stanowiskach kierowniczych, które ułatwiają lub ignorują takie działania odwetowe, oraz wymierzanych im kar.

Poprawka    68

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 67

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(67)  Potencjalni sygnaliści, którzy nie są pewni, w jaki sposób dokonać zgłoszenia, lub nie mają pewności, czy ostatecznie zostaną objęci ochroną, mogą zostać zniechęceni do zgłaszania naruszeń. Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby istotne informacje dostarczano w przyjazny dla użytkownika sposób i aby były one łatwo dostępne dla ogółu społeczeństwa. Konieczne jest zapewnienie nieodpłatnych, bezstronnych i poufnych porad indywidualnych dotyczących np. tego, czy dane informacje są objęte zakresem stosowania obowiązujących przepisów dotyczących ochrony sygnalistów, z którego kanału najlepiej korzystać oraz jakie alternatywne procedury są dostępne, jeżeli informacje nie są objęte zakresem stosowania obowiązujących przepisów (zapewnienie „przewodnika”). Dostęp do takich porad może zagwarantować, że zgłoszenia będą dokonywane w odpowiedzialny sposób za pośrednictwem odpowiednich kanałów, a naruszenia i nadużycia będą wykrywane na czas lub nawet uda im się zapobiec.

(67)  Potencjalni sygnaliści, którzy nie są pewni, w jaki sposób dokonać zgłoszenia, lub nie mają pewności, czy ostatecznie zostaną objęci ochroną, mogą zostać zniechęceni do zgłaszania naruszeń. Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby istotne informacje dostarczano w sposób łatwo zrozumiały dla użytkownika i aby były one łatwo dostępne dla ogółu społeczeństwa. Konieczne jest zapewnienie nieodpłatnych, bezstronnych i poufnych porad indywidualnych dotyczących np. tego, czy dane informacje są objęte zakresem stosowania obowiązujących przepisów dotyczących ochrony sygnalistów, z którego kanału najlepiej korzystać oraz jakie alternatywne procedury są dostępne, jeżeli informacje nie są objęte zakresem stosowania obowiązujących przepisów (zapewnienie „przewodnika”). Dostęp do takich porad, w szczególności za pośrednictwem właściwych organów, może zagwarantować, że zgłoszenia będą dokonywane w odpowiedzialny sposób za pośrednictwem odpowiednich kanałów, a naruszenia i nadużycia będą wykrywane na czas lub nawet uda im się zapobiec.

Poprawka    69

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 67 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(67a)  W państwach członkowskich zapewniających szeroką ochronę osób zgłaszających istnieją różnorodne systemy pomocy i wsparcia dla tych osób. Na podstawie istniejących najlepszych praktyk i zmieniających się okoliczności w państwach członkowskich należy zapewnić możliwość, by indywidualne doradztwo i dokładne informacje były zapewniane przez jeden niezależny i wyraźnie określony organ lub centrum informacyjne ustanowione przez państwo członkowskie, pod warunkiem zapewnienia wystarczających gwarancji. Doradztwa lub informacji należy udzielać każdej osobie, która o nie wnioskuje. Informacje lub doradztwo mogą dotyczyć takich kwestii jak środki ochrony, stosowność kanałów zgłaszania lub zakres dyrektywy.

Poprawka    70

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 69

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(69)  Nie dopuszcza się możliwości zrzeczenia się praw i obowiązków ustanowionych na mocy niniejszej dyrektywy w drodze umownej. Nie można powoływać się na zobowiązania prawne lub umowne osób fizycznych, takie jak klauzule lojalności w umowach lub umowy o poufności, w celu uniemożliwienia pracownikom zgłaszania naruszeń, odmówienia im ochrony lub ukarania ich za takie działania. Jednocześnie niniejsza dyrektywa powinna pozostawać bez uszczerbku dla poufności wymiany informacji między prawnikiem a klientem i poufności wymiany innych rodzajów informacji objętych tajemnicą zawodową przewidzianej w prawie krajowym.

(69)  Nie dopuszcza się możliwości zrzeczenia się praw i obowiązków ustanowionych na mocy niniejszej dyrektywy w drodze umownej. Nie można powoływać się na zobowiązania prawne lub umowne osób fizycznych, takie jak klauzule lojalności w umowach lub umowy o poufności, w celu uniemożliwienia pracownikom zgłaszania naruszeń, odmówienia im ochrony lub ukarania ich za takie działania. Jednocześnie niniejsza dyrektywa powinna pozostawać bez uszczerbku dla poufności wymiany informacji objętych tajemnicą zawodową , takich jak tajemnice medyczne lub informacje wymieniane między prawnikiem a klientem, przewidzianej w prawie krajowym, lub poufności wymaganej w celu ochrony bezpieczeństwa narodowego, jeśli jest przewidywana w prawie krajowym.

Poprawka    71

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 70

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(70)  Działania odwetowe mogą być przedstawiane jako uzasadnione względami innymi niż zgłoszenie, a osobom zgłaszającym może być bardzo trudno udowodnić związek między nimi, podczas gdy sprawcy odwetu mogą dysponować większymi uprawnieniami i zasobami, aby udokumentować podjęte działania i ich uzasadnienie. W związku z tym, jeżeli osoba zgłaszająca wykaże – bez zagłębiania się w sprawę – że dokonała zgłoszenia lub ujawnienia zgodnie z niniejszą dyrektywą i poniosła szkodę, ciężar dowodu powinien zostać przeniesiony na osobę, która dopuściła się szkodliwego działania, a następnie osoba ta powinna wykazać, że podjęte przez nią działanie nie było w żaden sposób powiązane ze zgłoszeniem lub ujawnieniem informacji.

(70)  Działania odwetowe mogą być przedstawiane jako uzasadnione względami innymi niż zgłoszenie lub podanie informacji do wiadomości publicznej, a osobom zgłaszającym może być bardzo trudno udowodnić związek między nimi, podczas gdy sprawcy odwetu mogą dysponować większymi uprawnieniami i zasobami, aby udokumentować podjęte działania i ich uzasadnienie. W związku z tym, jeżeli osoba zgłaszająca wykaże – bez zagłębiania się w sprawę – że dokonała zgłoszenia lub ujawnienia zgodnie z niniejszą dyrektywą i poniosła szkodę, ciężar dowodu powinien zostać przeniesiony na osobę, która dopuściła się szkodliwego działania, a następnie osoba ta powinna wykazać, że podjęte przez nią działanie nie było w żaden sposób powiązane ze zgłoszeniem lub ujawnieniem informacji.

Poprawka    72

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 71

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(71)  Poza wyraźnym ustanowionym w przepisach zakazem prowadzenia działań odwetowych kluczowe znaczenie ma zapewnienie osobom zgłaszającym, które doświadczyły odwetu, dostępu do środków ochrony prawnej. Odpowiedni środek ochrony prawnej w każdym przypadku będzie uzależniony od rodzaju zastosowanego środka odwetowego. Może on przybrać formę działań mających na celu przywrócenie do pracy (np. w przypadku zwolnienia, przeniesienia lub degradacji, wstrzymania szkolenia lub awansu) lub przywrócenia unieważnionego zezwolenia, unieważnionej licencji lub ponownego zawarcia wypowiedzianej umowy; odszkodowania za rzeczywiste i przyszłe straty finansowe (za utracone w przeszłości zarobki, ale także za przyszłą utratę dochodów, koszty związane ze zmianą zawodu); odszkodowania za inne szkody gospodarcze, takie jak koszty sądowe i koszty leczenia, oraz zadośćuczynienia za szkody niemajątkowe (ból i cierpienie).

(71)  Poza wyraźnym ustanowionym w przepisach zakazem prowadzenia działań odwetowych kluczowe znaczenie ma zapewnienie osobom zgłaszającym, które doświadczyły odwetu, dostępu do środków ochrony prawnej i odszkodowania. Odpowiedni środek ochrony prawnej w każdym przypadku będzie uzależniony od rodzaju zastosowanego środka odwetowego, a szkodę należy naprawić całkowicie. Może on przybrać formę działań mających na celu przywrócenie do pracy (np. w przypadku zwolnienia, przeniesienia lub degradacji, wstrzymania szkolenia lub awansu) lub przywrócenia unieważnionego zezwolenia, unieważnionej licencji lub ponownego zawarcia wypowiedzianej umowy; odszkodowania za rzeczywiste i przyszłe straty finansowe (za utracone w przeszłości zarobki, ale także za przyszłą utratę dochodów, koszty związane ze zmianą zawodu); odszkodowania za inne szkody gospodarcze, takie jak koszty sądowe i koszty leczenia oraz terapii psychologicznej, oraz zadośćuczynienia za szkody niemajątkowe (ból i cierpienie).

Poprawka    73

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 72

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(72)  Rodzaje działań prawnych mogą się różnić w zależności od systemu prawnego, ale powinny zapewnić jak najpełniejszy i jak najskuteczniejszy środek ochrony prawnej. Środki ochrony prawnej nie powinny zniechęcać potencjalnych przyszłych sygnalistów. Na przykład dopuszczenie odszkodowania jako alternatywy dla przywrócenia do pracy w przypadku zwolnienia może prowadzić do systematycznego stosowania takich praktyk, w szczególności przez większe organizacje, a tym samym działać odstraszająco na przyszłych sygnalistów.

(72)  Rodzaje działań prawnych mogą się różnić w zależności od systemu prawnego, ale powinny zapewnić pełne odszkodowanie za wyrządzoną szkodę.

Poprawka    74

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 73

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(73)  Tymczasowe środki ochrony prawnej mają szczególne znaczenie dla osób zgłaszających do czasu zakończenia postępowania sądowego, które może być przewlekłe. Tymczasowe środki zaradcze mogą być przede wszystkim konieczne do powstrzymania gróźb i prób podjęcia działań odwetowych lub podejmowania dalszych działań odwetowych, takich jak mobbing, lub zapobiegania takim formom odwetu, jak zwolnienie z pracy, których skutki mogą być trudne do odwrócenia po upływie długiego okresu i mogą zrujnować finansowo daną osobę – co w efekcie może poważnie zniechęcić potencjalnych sygnalistów.

(73)  Tymczasowe środki ochrony prawnej mają szczególne znaczenie dla osób zgłaszających do czasu zakończenia postępowania sądowego, które może być przewlekłe. Tymczasowe środki zaradcze mogą być przede wszystkim konieczne do powstrzymania gróźb i prób podjęcia działań odwetowych lub podejmowania dalszych działań odwetowych, takich jak mobbing w miejscu pracy i poza nim, lub zapobiegania takim formom odwetu, jak agresja słowna lub przemoc fizyczna, lub zwolnienie z pracy, których skutki mogą być trudne do odwrócenia po upływie długiego okresu i mogą zrujnować finansowo daną osobę – co w efekcie może poważnie zniechęcić potencjalnych sygnalistów.

Poprawka    75

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 74

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(74)  Działania podejmowane przeciwko osobom zgłaszającym poza kontekstem związanym z pracą, np. w drodze postępowania dotyczącego zniesławienia, naruszenia praw autorskich, tajemnicy przedsiębiorstwa, poufności i ochrony danych osobowych, mogą również stanowić poważny czynnik zniechęcający do sygnalizowania nieprawidłowości. W dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/94358 zwolniono osoby zgłaszające z przewidzianych w niej środków ogólnych, procedur oraz środków prawnych służących dochodzeniu naprawienia szkody na drodze cywilnej wówczas, gdy do domniemanego pozyskania, wykorzystywania lub ujawnienia tajemnicy przedsiębiorstwa doszło w celu ujawnienia nieprawidłowości, uchybienia lub działania z naruszeniem prawa, pod warunkiem że pozwany działał w celu ochrony ogólnego interesu publicznego. Także w toku innych postępowań osoby zgłaszające powinny mieć możliwość powołania się na fakt dokonania zgłoszenia lub ujawnienia zgodnie z niniejszą dyrektywą – w ramach środka obrony. W takich przypadkach to na osobie występującej o wszczęcie postępowania powinien spoczywać ciężar udowodnienia wszelkiego zamiaru naruszenia prawa przez osobę zgłaszającą.

(74)  Działania podejmowane przeciwko osobom zgłaszającym poza kontekstem związanym z pracą, np. w drodze postępowania dotyczącego zniesławienia, naruszenia praw autorskich, tajemnicy przedsiębiorstwa, poufności i ochrony danych osobowych, mogą również stanowić poważny czynnik zniechęcający do sygnalizowania nieprawidłowości. W dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/94358 zwolniono osoby zgłaszające z przewidzianych w niej środków ogólnych, procedur oraz środków prawnych służących dochodzeniu naprawienia szkody na drodze cywilnej wówczas, gdy do domniemanego pozyskania, wykorzystywania lub ujawnienia tajemnicy przedsiębiorstwa doszło w celu ujawnienia nieprawidłowości, uchybienia lub działania z naruszeniem prawa, pod warunkiem że pozwany działał w celu ochrony ogólnego interesu publicznego. Niniejsza dyrektywa powinna zatem pozostawać bez uszczerbku dla przepisów ustanowionych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/943, a obydwa akty należy uznawać za wzajemnie uzupełniające się. W związku z tym ochrona, procedury i warunki przewidziane w niniejszej dyrektywie powinny mieć zastosowanie do przypadków objętych jej zakresem przedmiotowym, nawet jeśli zgłaszane informacje mogą kwalifikować się jako tajemnica przedsiębiorstwa. Dyrektywa (UE) 2016/943 powinna mieć zastosowanie w innych przypadkach. Także w toku innych postępowań osoby zgłaszające powinny mieć możliwość powołania się na fakt dokonania zgłoszenia lub ujawnienia zgodnie z niniejszą dyrektywą – w ramach środka obrony. W takich przypadkach to na osobie występującej o wszczęcie postępowania powinien spoczywać ciężar udowodnienia wszelkiego zamiaru naruszenia prawa przez osobę zgłaszającą.

_________________

_________________

58 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/943 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony niejawnego know-how i niejawnych informacji handlowych (tajemnic przedsiębiorstwa) przed ich bezprawnym pozyskiwaniem, wykorzystywaniem i ujawnianiem (Dz.U. L 157 z 15.6.2016, s. 1).

58 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/943 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony niejawnego know-how i niejawnych informacji handlowych (tajemnic przedsiębiorstwa) przed ich bezprawnym pozyskiwaniem, wykorzystywaniem i ujawnianiem (Dz.U. L 157 z 15.6.2016, s. 1).

Poprawka    76

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 75

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(75)  Znaczącym kosztem w przypadku osób zgłaszających, które sprzeciwiają się podjętym przeciwko nim działaniom odwetowym w toku postępowania sądowego, mogą być związane z tym koszty sądowe. Chociaż osoby takie mogłyby uzyskać zwrot tych kosztów po zakończeniu postępowania, mogą nie być w stanie pokryć ich z góry, zwłaszcza jeżeli są bezrobotne i figurują na czarnej liście. W niektórych przypadkach pomoc w postępowaniu karnym – w ujęciu szczegółowym zgodnie z przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/191959, a ogólniej rzecz biorąc wsparcie na rzecz osób znajdujących się w trudnej sytuacji finansowej – może mieć kluczowe znaczenie dla skutecznego egzekwowania przysługującego im prawa do ochrony.

(75)  Znaczącym kosztem w przypadku osób zgłaszających, które sprzeciwiają się podjętym przeciwko nim działaniom odwetowym w toku postępowania sądowego, mogą być związane z tym koszty sądowe. Chociaż osoby takie mogłyby uzyskać zwrot tych kosztów po zakończeniu postępowania, mogą nie być w stanie pokryć ich z góry, zwłaszcza jeżeli są bezrobotne i figurują na czarnej liście. Pomoc w postępowaniu karnym – w ujęciu szczegółowym zgodnie z przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/191959, a ogólniej rzecz biorąc wsparcie na rzecz osób znajdujących się w trudnej sytuacji finansowej – ma kluczowe znaczenie dla skutecznego egzekwowania przysługującego im prawa do ochrony. Sygnaliści powinni także mieć możliwość występowania z roszczeniem o odszkodowanie za wszelkie formy nękania, jakiego doznali, bądź z tytułu utraty bieżącego lub przyszłego źródła utrzymania, jeśli do szkody doszło w wyniku odwetu.

_________________

_________________

59 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1919 z dnia 26 października 2016 r. w sprawie pomocy prawnej z urzędu dla podejrzanych i oskarżonych w postępowaniu karnym oraz dla osób, których dotyczy wniosek w postępowaniu dotyczącym europejskiego nakazu aresztowania (Dz.U. L 297 z 4.11.2016, s. 1).

59 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1919 z dnia 26 października 2016 r. w sprawie pomocy prawnej z urzędu dla podejrzanych i oskarżonych w postępowaniu karnym oraz dla osób, których dotyczy wniosek w postępowaniu dotyczącym europejskiego nakazu aresztowania (Dz.U. L 297 z 4.11.2016, s. 1).

Poprawka    77

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 76

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(76)  Prawa osoby, której dotyczy zgłoszenie, powinny być chronione w celu uniknięcia nadszarpnięcia reputacji lub innych negatywnych konsekwencji. Ponadto zgodnie z art. 47 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej na każdym etapie postępowania prowadzonego w związku ze zgłoszeniem należy w pełni przestrzegać prawa do obrony i dostępu do środków prawnych przysługującego osobie, której dotyczy zgłoszenie. Państwa członkowskie powinny zapewnić osobie, której dotyczy zgłoszenie, prawo do obrony, w tym prawo do dostępu do akt, prawo do bycia wysłuchanym oraz prawo do skutecznego środka odwoławczego w odniesieniu do orzeczenia dotyczącego tej osoby zgodnie ze stosownymi procedurami przewidzianymi w prawie krajowym w kontekście czynności wyjaśniających lub późniejszych postępowań sądowych.

(76)  Prawa osoby, której dotyczy zgłoszenie, powinny być chronione w celu uniknięcia nadszarpnięcia reputacji lub innych negatywnych konsekwencji. Ponadto zgodnie z art. 47 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej na każdym etapie postępowania prowadzonego w związku ze zgłoszeniem należy w pełni przestrzegać prawa do obrony i dostępu do środków prawnych przysługującego osobie, której dotyczy zgłoszenie. Państwa członkowskie powinny zapewnić osobie, której dotyczy zgłoszenie, ochronę poufności jej tożsamości oraz zagwarantować jej prawo do obrony, w tym prawo do dostępu do akt, prawo do bycia wysłuchanym oraz prawo do skutecznego środka odwoławczego w odniesieniu do orzeczenia dotyczącego tej osoby zgodnie ze stosownymi procedurami przewidzianymi w prawie krajowym w kontekście czynności wyjaśniających lub późniejszych postępowań sądowych. W tym celu należy podjąć odpowiednie środki, aby zwiększyć świadomość poszczególnych osób i społeczeństwa obywatelskiego na temat takich praw.

Poprawka    78

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 77

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(77)  Każda osoba, która dozna uszczerbku – bezpośrednio lub pośrednio – w wyniku zgłoszenia lub ujawnienia niedokładnych lub wprowadzających w błąd informacji, powinna zachować przysługujące jej na mocy przepisów ogólnych prawo do ochrony i środków ochrony prawnej. Jeżeli tego rodzaju niedokładnego i wprowadzającego w błąd zgłoszenia lub ujawnienia dokonano celowo i świadomie, osoby, których dotyczą zgłoszenia, powinny być uprawnione do odszkodowania zgodnie z prawem krajowym.

(77)  Każda osoba, która dozna uszczerbku – bezpośrednio lub pośrednio – w wyniku zgłoszenia lub ujawnienia niedokładnych lub wprowadzających w błąd informacji, powinna zachować przysługujące jej na mocy przepisów ogólnych prawo do ochrony i środków ochrony prawnej. Jeżeli tego rodzaju niedokładnego i wprowadzającego w błąd zgłoszenia lub ujawnienia dokonano celowo i świadomie, sygnalistom nie powinna przysługiwać ochrona, a osoby, których dotyczą zgłoszenia, powinny być uprawnione do odszkodowania zgodnie z prawem krajowym.

Poprawka    79

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 78

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(78)  Zapewnienie skuteczności przepisów dotyczących ochrony sygnalistów wymaga wprowadzenia kar. Kary dla osób podejmujących działania odwetowe lub inne niepożądane działania wobec osób zgłaszających mogą zniechęcać do podejmowania takich działań. Kary dla osób, które świadomie dokonały nieprawdziwego zgłoszenia lub ujawnienia, są konieczne do zapobieżenia dalszym zgłoszeniom w złej wierze i zachowania wiarygodności systemu. Proporcjonalność takich kar powinna zagwarantować, że nie będą one odstraszać potencjalnych sygnalistów.

(78)  Zapewnienie skuteczności przepisów dotyczących ochrony sygnalistów wymaga wprowadzenia kar. Kary dla osób podejmujących działania odwetowe lub inne niepożądane działania wobec osób zgłaszających mogą zniechęcać do podejmowania takich działań. Kary dla osób, które świadomie dokonały nieprawdziwego zgłoszenia lub ujawnienia, są także konieczne do zapobieżenia dalszym zgłoszeniom w złej wierze i zachowania wiarygodności systemu. Jeśli państwa członkowskie przewidują kary w przypadkach takich jak zniesławienie lub rozpowszechnianie nieprawdziwych informacji, kary te mogą mieć także zastosowanie do zgłoszeń lub ujawnień wykazanych jako świadomie nieprawdziwe. Proporcjonalność takich kar powinna zagwarantować, że nie będą one odstraszać potencjalnych sygnalistów.

Poprawka    80

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 80

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(80)  Na mocy niniejszej dyrektywy wprowadza się normy minimalne, a państwa członkowskie powinny być uprawnione do przyjmowania lub utrzymania w mocy przepisów korzystniejszych dla osoby zgłaszającej, o ile takie przepisy pozostają bez uszczerbku dla środków ochrony osób, których dotyczą zgłoszenia.

(80)  Na mocy niniejszej dyrektywy wprowadza się normy minimalne, a państwa członkowskie powinny być uprawnione i zachęcane do przyjmowania lub utrzymania w mocy przepisów korzystniejszych dla osoby zgłaszającej. Transpozycja niniejszej dyrektywy nie stanowi w żadnych okolicznościach podstawy uzasadniającej zmniejszenie ogólnego poziomu ochrony przyznanej już osobom zgłaszającym na mocy prawa krajowego, w obszarach, do których ma ona zastosowanie.

Poprawka    81

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 82

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(82)  Zakres przedmiotowy niniejszej dyrektywy opiera się na identyfikacji obszarów, w których wprowadzenie ochrony sygnalistów wydaje się uzasadnione i konieczne na podstawie obecnie dostępnych dowodów. Taki zakres przedmiotowy może zostać rozszerzony na dalsze obszary lub akty Unii, jeżeli okaże się to konieczne do poprawy ich egzekwowania w świetle dowodów, które mogą się pojawić w przyszłości, lub na podstawie oceny sposobu funkcjonowania niniejszej dyrektywy.

(82)  Zakres przedmiotowy niniejszej dyrektywy opiera się na identyfikacji obszarów, w których wprowadzenie ochrony sygnalistów wydaje się uzasadnione i konieczne na podstawie obecnie dostępnych dowodów. Taki zakres przedmiotowy może zostać rozszerzony na dalsze obszary lub akty Unii, jeżeli okaże się to konieczne do poprawy ich egzekwowania w świetle dowodów, które Komisja powinna nadal gromadzić i które mogą się pojawić w przyszłości, lub na podstawie oceny sposobu funkcjonowania niniejszej dyrektywy.

Poprawka    82

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 84

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(84)  Cel niniejszej dyrektywy, tj. poprawa egzekwowania przepisów w określonych obszarach polityki i działaniach, w przypadku których naruszenia prawa Unii mogą spowodować poważne szkody dla interesu publicznego, poprzez skuteczną ochronę sygnalistów, nie może zostać w wystarczający sposób osiągnięty przez państwa członkowskie działające samodzielnie lub w sposób nieskoordynowany, natomiast może zostać lepiej osiągnięty w ramach działania Unii zapewniającego minimalne normy harmonizacji w zakresie ochrony sygnalistów. Ponadto jedynie działania podejmowane na szczeblu unijnym mogą zapewnić spójność istniejących przepisów unijnych w zakresie ochrony sygnalistów oraz zagwarantować odpowiednie dostosowanie tych przepisów. W związku z powyższym Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

(84)  Cel niniejszej dyrektywy, tj. poprawa egzekwowania przepisów w określonych obszarach polityki i działaniach, w przypadku których naruszenia prawa Unii mogą spowodować szkody dla interesu publicznego, poprzez skuteczną ochronę sygnalistów, nie może zostać w wystarczający sposób osiągnięty przez państwa członkowskie działające samodzielnie lub w sposób nieskoordynowany, natomiast może zostać lepiej osiągnięty w ramach działania Unii zapewniającego minimalne normy harmonizacji w zakresie ochrony sygnalistów. Ponadto jedynie działania podejmowane na szczeblu unijnym mogą zapewnić spójność istniejących przepisów unijnych w zakresie ochrony sygnalistów oraz zagwarantować odpowiednie dostosowanie tych przepisów. W związku z powyższym Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

Poprawka    83

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 85

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(85)  Niniejsza dyrektywa nie narusza praw podstawowych i jest zgodna z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. W związku z tym niniejszą dyrektywę należy wykonywać zgodnie z tymi prawami i zasadami. Niniejsza dyrektywa ma w szczególności zapewnić pełne poszanowanie wolności wypowiedzi i wolnego dostępu do informacji, prawa do ochrony danych osobowych, wolności prowadzenia działalności gospodarczej, prawa do wysokiego poziomu ochrony konsumentów, prawa do skutecznego środka prawnego i prawa do obrony.

(85)  Niniejsza dyrektywa nie narusza praw podstawowych i zasad uznanych w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności w jej art. 11. W związku z tym niniejszą dyrektywę należy wykonywać zgodnie z tymi prawami i zasadami przez zapewnienie pełnego poszanowania, między innymi, wolności wypowiedzi i wolnego dostępu do informacji, prawa do ochrony danych osobowych, wolności prowadzenia działalności gospodarczej, prawa do wysokiego poziomu ochrony konsumentów, prawa do sprawiedliwych i uczciwych warunków pracy, prawa do wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego, prawa do wysokiego poziomu ochrony środowiska, prawa do dobrej administracji, prawa do skutecznego środka prawnego i prawa do obrony. Należy także zwrócić szczególną uwagę na europejską konwencję praw człowieka, w szczególności jej art. 10.

Poprawka    84

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 85 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(85a)  Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać przysługującej państwom członkowskim swobody wprowadzenia takich samych lub podobnych zasad dotyczących naruszeń prawa krajowego, dzięki którym zapewnione zostałyby kompleksowe ramy ochrony osób zgłaszających przypadki łamania prawa.

Poprawka    85

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 85 b (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(85b)   Szczególną uwagę należy zwrócić na rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 14 lutego 2017 r. w sprawie roli demaskatorów w ochronie interesów finansowych UE oraz na rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 24 października 2017 r. w sprawie uzasadnionych środków ochrony sygnalistów działających w interesie publicznym podczas ujawniania poufnych informacji posiadanych przez przedsiębiorstwa i organy publiczne.

Poprawka    86

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł -1 (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Artykuł -1

 

Przedmiot

 

Zamierzeniem niniejszej dyrektywy jest wzmocnienie ochrony osób zgłaszających naruszenia prawa Unii oraz wzmocnienie egzekwowania tego prawa w celu ochrony interesu publicznego dzięki ustanowieniu wspólnych minimalnych norm ochrony osób zgłaszających nielegalne działania lub nadużycia prawa w dziedzinach określonych w art. 1.

Poprawka    87

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 1

Artykuł 1

Zakres przedmiotowy

Zakres przedmiotowy

1.  W celu poprawy egzekwowania prawa i polityki Unii w określonych obszarach w niniejszej dyrektywie ustanowiono wspólne minimalne normy ochrony osób zgłaszających następujące działania niezgodne z prawem lub przykłady nadużywania prawa:

1.  W niniejszej dyrektywie ustanowiono wspólne minimalne normy ochrony osób zgłaszających następujące działania niezgodne z prawem lub przykłady nadużywania prawa:

a)  naruszenia objęte zakresem stosowania aktów Unii określonych w załączniku (część I i II) w odniesieniu do następujących dziedzin:

a)  naruszenia aktów Unii, które obejmują między innymi akty określone w załączniku (część I i II) oraz akty je wdrażające, które dotyczą następujących dziedzin:

(i)  zamówienia publiczne;

(i)  zamówienia publiczne;

(ii)  usługi finansowe, zapobieganie praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu;1

(ii)  usługi finansowe, zapobieganie uchylaniu się od opodatkowania, oszustwom podatkowym, unikaniu opodatkowania, praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu; 1

(iii)  bezpieczeństwo produktów;

(iii)  bezpieczeństwo produktów;

(iv)  bezpieczeństwo transportu;

(iv)  bezpieczeństwo produktów;

(v)  ochrona środowiska;

(v)  ochrona środowiska;

(vi)  bezpieczeństwo jądrowe;

(vi)  bezpieczeństwo jądrowe;

(vii)  bezpieczeństwo żywności i pasz, zdrowie i dobrostan zwierząt;

(vii)  bezpieczeństwo żywności i pasz, zdrowie i dobrostan zwierząt;

(viii)  zdrowie publiczne;

(viii)  zdrowie publiczne;

(ix)  ochrona konsumentów;

(ix)  ochrona konsumentów;

(x)  ochrona prywatności i danych osobowych oraz bezpieczeństwo sieci i systemów informacyjnych;

(x)  ochrona prywatności i danych osobowych oraz bezpieczeństwo sieci i systemów informacyjnych; oraz

 

(xa)  zatrudnienie, warunki pracy, prawa pracownicze oraz zasada równości szans i równego traktowania kobiet i mężczyzn w pracy;

b)  naruszenia art. 101, 102, 106, 107 i 108 TFUE oraz naruszenia objęte zakresem stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 i rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589;

b)  naruszenia art. 101, 102, 106, 107 i 108 TFUE oraz naruszenia objęte zakresem stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 i rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589;

c)  naruszenia mające wpływ na interesy finansowe Unii zdefiniowane w art. 325 TFUE i doprecyzowane w szczególności w dyrektywie (UE) 2017/1371 oraz rozporządzeniu (UE, Euratom) nr 883/2013;

c)  naruszenia mające wpływ na interesy finansowe Unii zdefiniowane w art. 325 TFUE i doprecyzowane w szczególności w dyrektywie (UE) 2017/1371 oraz rozporządzeniu (UE, Euratom) nr 883/2013;

d)  naruszenia dotyczące rynku wewnętrznego, o których mowa w art. 26 ust. 2 TFUE, w odniesieniu do działań, które naruszają przepisy dotyczące podatku od osób prawnych, lub ustaleń mających na celu uzyskanie korzyści podatkowej sprzecznej z przedmiotem lub celem obowiązujących przepisów dotyczących podatku od osób prawnych.

d)  naruszenia dotyczące rynku wewnętrznego, o których mowa w art. 26 ust. 2 TFUE, w odniesieniu do działań, które naruszają przepisy dotyczące podatku od osób prawnych, lub ustaleń mających na celu uzyskanie korzyści podatkowej sprzecznej z przedmiotem lub celem obowiązujących przepisów dotyczących podatku od osób prawnych.

2.  Jeżeli w sektorowych aktach Unii wymienionych w części 2 załącznika ustanowiono przepisy szczegółowe dotyczące zgłaszania naruszeń, przepisy te mają zastosowanie. Przepisy niniejszej dyrektywy mają zastosowanie do wszystkich kwestii związanych z ochroną osób zgłaszających, których nie uregulowano w tych sektorowych aktach Unii.

2.  Jeżeli w sektorowych aktach Unii wymienionych w części 2 załącznika ustanowiono przepisy szczegółowe dotyczące zgłaszania naruszeń, przepisy te mają zastosowanie. Przepisy niniejszej dyrektywy mają zastosowanie do wszystkich kwestii związanych z ochroną osób zgłaszających, których nie uregulowano w tych sektorowych aktach Unii.

________________

______________

1 Wyłączne kompetencje komisji ECON i LIBE.

1 Wyłączne kompetencje komisji ECON i LIBE.

Poprawka    88

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 2

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 2

Artykuł 2

Zakres podmiotowy

Zakres podmiotowy

1.  Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do osób zgłaszających pracujących w sektorze prywatnym lub publicznym, które uzyskały informacje na temat naruszeń w kontekście związanym z pracą, w tym co najmniej następujących osób:

1.  Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do osób zgłaszających i osób pomagających w zgłaszaniu działających w dobrej wierze, pracujących w sektorze prywatnym lub publicznym, które uzyskały informacje na temat naruszeń w kontekście związanym z pracą, w tym co najmniej następujących osób:

a)  osób posiadających status pracownika w rozumieniu art. 45 TFUE;

a)  osób posiadających status pracownika w rozumieniu prawa krajowego i praktyk krajowych lub w rozumieniu art. 45 TFUE, w tym urzędników służby cywilnej;

b)  osób posiadających status osób prowadzących działalność na własny rachunek w rozumieniu art. 49 TFUE;

b)  osób posiadających status osób prowadzących działalność na własny rachunek w rozumieniu art. 49 TFUE;

c)  udziałowców lub akcjonariuszy oraz osób będących członkami organu zarządzającego przedsiębiorstwa, w tym członków niewykonawczych, a także wolontariuszy i stażystów nieotrzymujących wynagrodzenia;

c)  udziałowców lub akcjonariuszy oraz osób będących członkami organu zarządzającego przedsiębiorstwa, w tym członków niewykonawczych, a także wolontariuszy i stażystów otrzymujących wynagrodzenie lub nieotrzymujących wynagrodzenia;

d)  wszelkich osób pracujących pod nadzorem i kierownictwem wykonawców, podwykonawców i dostawców.

d)  wszelkich osób pracujących pod nadzorem i kierownictwem wykonawców, podwykonawców, usługodawców i dostawców.

2.  Niniejsza dyrektywa ma również zastosowanie do osób zgłaszających, których stosunek pracy zostanie dopiero nawiązany – wówczas, gdy informacje dotyczące naruszenia uzyskano w trakcie procesu rekrutacji lub innych negocjacji poprzedzających zawarcie umowy.

2.  Niniejsza dyrektywa ma również zastosowanie do osób zgłaszających działających w dobrej wierze, których stosunek pracy zostanie dopiero nawiązany – wówczas, gdy informacje dotyczące naruszenia uzyskano w trakcie procesu rekrutacji lub innych negocjacji poprzedzających zawarcie umowy, a także do osób zgłaszających, których stosunek pracy został rozwiązany.

 

 

Poprawka    89

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 3

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 3

Artykuł 3

Definicje

Definicje

Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:

Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:

1)  „naruszenia” oznaczają faktyczne lub potencjalne działania niezgodne z prawem lub nadużycia prawa związane z aktami Unii i obszarami objętymi zakresem, o którym mowa w art. 1 i w załączniku;

1)  „naruszenia” oznaczają faktyczne lub potencjalne działania niezgodne z prawem lub nadużycia prawa związane z aktami Unii i obszarami objętymi zakresem, o którym mowa w art. 1 i w załączniku;

2)  „działania niezgodne z prawem” oznaczają działania lub zaniechania sprzeczne z prawem Unii;

2)  „działania niezgodne z prawem” oznaczają działania lub zaniechania sprzeczne z prawem Unii;

3)  „nadużycie prawa” oznacza działania lub zaniechania objęte zakresem stosowania prawa Unii, które nie wydają się niezgodne z prawem w sensie formalnym, lecz są sprzeczne z przedmiotem lub celem obowiązujących przepisów;

3)  „nadużycie prawa” oznacza działania lub zaniechania objęte zakresem stosowania prawa Unii, które nie wydają się niezgodne z prawem w sensie formalnym, lecz są sprzeczne z przedmiotem lub celem obowiązujących przepisów;

4)  „informacje na temat naruszeń” oznaczają dowody potwierdzające faktyczne naruszenia, jak również uzasadnione podejrzenia co do potencjalnych naruszeń, których jeszcze nie popełniono;

4)  „informacje na temat naruszeń” oznaczają dowody potwierdzające faktyczne naruszenia, jak również uzasadnione podejrzenia co do potencjalnych naruszeń, których jeszcze nie popełniono;

5)  „zgłoszenie” oznacza przekazanie informacji na temat naruszenia, do którego doszło lub może dojść w organizacji, w której osoba zgłaszająca pracuje lub pracowała, lub w innej organizacji, z którą utrzymuje lub utrzymywała kontakt w kontekście wykonywanej pracy;

5)  „zgłoszenie” oznacza przekazanie informacji na temat naruszenia, do którego doszło lub może dojść w organizacji, w której osoba zgłaszająca pracuje lub pracowała, lub w innej organizacji, z którą utrzymuje lub utrzymywała kontakt w kontekście wykonywanej pracy;

6)  „zgłaszanie wewnętrzne” oznacza przekazywanie informacji na temat naruszeń w obrębie publicznego lub prywatnego podmiotu prawnego;

6)  „zgłaszanie wewnętrzne” oznacza przekazywanie informacji na temat naruszeń w obrębie publicznego lub prywatnego podmiotu prawnego;

7)  „zgłaszanie zewnętrzne” oznacza przekazywanie informacji na temat naruszeń właściwym organom;

7)  „zgłaszanie zewnętrzne” oznacza przekazywanie informacji na temat naruszeń właściwym organom;

8)  „ujawnienie” oznacza podanie do wiadomości publicznej informacji na temat naruszeń uzyskanych w kontekście związanym z pracą;

8)  „ujawnienie” oznacza podanie do wiadomości publicznej informacji na temat naruszeń uzyskanych w kontekście związanym z pracą;

9)  „osoba zgłaszająca” oznacza osobę fizyczną lub prawną, która zgłasza lub ujawnia informacje na temat naruszeń uzyskane w kontekście związanym z pracą;

9)  „osoba zgłaszająca” oznacza osobę fizyczną lub prawną, która zgłasza lub ujawnia informacje na temat naruszeń uzyskane w kontekście związanym z pracą;

 

9a)  „osoba pomagająca w zgłaszaniu” oznacza osobę fizyczną, która pomaga osobie zgłaszającej w procedurze zgłaszania w kontekście związanym z pracą;

10)  „kontekst związany z pracą” oznacza obecne lub przyszłe działania związane z pracą w sektorze publicznym lub prywatnym, w ramach których – niezależnie od ich charakteru – osoby mogą uzyskać informacje na temat naruszeń i doświadczyć odwetu w przypadku ich zgłoszenia;

10)  „kontekst związany z pracą” oznacza obecne lub przyszłe działania związane z pracą w sektorze publicznym lub prywatnym, w ramach których – niezależnie od ich charakteru – osoby mogą uzyskać informacje na temat naruszeń i doświadczyć odwetu w przypadku ich zgłoszenia;

11)  „osoba, której dotyczy zgłoszenie” oznacza osobę fizyczną lub prawną wskazaną w zgłoszeniu lub ujawnieniu jako osoba, która dopuściła się naruszenia lub która jest z nim powiązana;

11)  „osoba, której dotyczy zgłoszenie” oznacza osobę fizyczną lub prawną wskazaną w zgłoszeniu lub ujawnieniu jako osoba, która dopuściła się naruszenia lub która jest z nim powiązana;

12)  „odwet” oznacza wszelką groźbę działania lub zaniechania wywołaną przez zgłoszenie wewnętrzne lub zewnętrzne, które ma miejsce w kontekście związanym z pracą i powoduje lub może spowodować nieuzasadnioną szkodę dla osoby zgłaszającej, lub wszelkie faktyczne podjęcie tego rodzaju działania;

12)  „odwet” oznacza wszelką groźbę bezpośredniego lub pośredniego działania lub zaniechania wywołaną przez zgłoszenie wewnętrzne lub zewnętrzne bądź podanie informacji do wiadomości publicznej, które ma miejsce w kontekście związanym z pracą i powoduje lub może spowodować nieuzasadnioną szkodę dla osoby zgłaszającej, lub wszelkie faktyczne podjęcie tego rodzaju działania;

13)  „działania następcze” oznaczają wszelkie działania podjęte przez odbiorcę zgłoszenia wewnętrznego lub zewnętrznego w celu oceny prawdziwości zarzutów zawartych w zgłoszeniu oraz, w stosownych przypadkach, w celu zaradzenia zgłoszonemu naruszeniu, w tym takie działania, jak wewnętrzne postępowanie wyjaśniające, dochodzenie, ściganie przestępstw, działania podejmowane w celu odzyskania środków i zakończenie postępowania;

13)  „działania następcze” oznaczają wszelkie działania podjęte przez odbiorcę zgłoszenia wewnętrznego lub zewnętrznego w celu oceny prawdziwości zarzutów zawartych w zgłoszeniu oraz, w stosownych przypadkach, w celu zaradzenia zgłoszonemu naruszeniu, w tym takie działania, jak wewnętrzne postępowanie wyjaśniające, dochodzenie, ściganie przestępstw, działania podejmowane w celu odzyskania środków i zakończenie postępowania;

14)  „właściwy organ” oznacza każdy organ krajowy uprawniony do przyjmowania zgłoszeń zgodnie z rozdziałem III i wyznaczony do wykonywania obowiązków przewidzianych w niniejszej dyrektywie, w szczególności w odniesieniu do działań następczych podejmowanych w związku ze zgłoszeniami.

14)  „właściwy organ” oznacza każdy organ krajowy uprawniony do przyjmowania zgłoszeń zgodnie z rozdziałem III i wyznaczony do wykonywania obowiązków przewidzianych w niniejszej dyrektywie, w szczególności w odniesieniu do działań następczych podejmowanych w związku ze zgłoszeniami;

 

14a)  „dobra wiara” oznacza uzasadnione przekonanie osoby zgłaszającej, w świetle okoliczności i informacji, jakimi dysponuje ta osoba w momencie zgłaszania, że informacje przekazywane przez tą osobę są prawdziwe i są objęte zakresem niniejszej dyrektywy.

Poprawka    90

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 4

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 4

Artykuł 4

Obowiązek ustanowienia wewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości oraz wewnętrznych procedur przyjmowania zgłoszeń i podejmowania działań następczych w związku ze zgłoszeniami

Obowiązek ustanowienia wewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości oraz wewnętrznych procedur przyjmowania zgłoszeń i podejmowania działań następczych w związku ze zgłoszeniami

1.  Państwa członkowskie zapewniają, by podmioty prawne w sektorach prywatnym i publicznym ustanowiły wewnętrzne kanały zgłaszania nieprawidłowości oraz wewnętrzne procedury przyjmowania zgłoszeń i podejmowania działań następczych w związku ze zgłoszeniami, po przeprowadzeniu, w stosownych przypadkach, konsultacji z partnerami społecznymi.

1.  Państwa członkowskie zapewniają, zgodnie z praktykami krajowymi, by pracodawcy i inne podmioty prawne w sektorach prywatnym i publicznym ustanowili wewnętrzne kanały zgłaszania nieprawidłowości oraz wewnętrzne procedury przyjmowania zgłoszeń i podejmowania działań następczych w związku ze zgłoszeniami, po przeprowadzeniu konsultacji i w porozumieniu z partnerami społecznymi.

2.  Takie kanały i procedury powinny umożliwić pracownikom podmiotu dokonywanie zgłoszeń. Mogą one umożliwić dokonywanie zgłoszeń przez inne osoby utrzymujące kontakt z podmiotem w kontekście związanym z pracą, o którym mowa w art. 2 ust. 1 lit. b), c) i d), jednak w przypadku tych kategorii osób nie ma obowiązku wykorzystywania wewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości.

2.  Takie kanały i procedury powinny umożliwić pracownikom podmiotu dokonywanie zgłoszeń. Umożliwiają one dokonywanie zgłoszeń przez inne osoby utrzymujące kontakt z podmiotem w kontekście związanym z pracą, o którym mowa w art. 2 ust. 1 lit. b), c) i d). Te kanały zgłaszania nieprawidłowości powinny być jasno określone przez dany podmiot i łatwo dostępne zarówno wewnętrznie, jak i z zewnątrz.

3.  Do podmiotów prawnych w sektorze prywatnym, o których mowa w ust. 1, należą:

3.  Do podmiotów prawnych w sektorze prywatnym, o których mowa w ust. 1, należą:

a)  prywatne podmioty prawne zatrudniające co najmniej 50 pracowników;

a)  prywatne podmioty prawne zatrudniające co najmniej 50 pracowników;

b)  prywatne podmioty prawne o rocznym obrocie handlowym lub rocznej sumie bilansowej w wysokości co najmniej 10 mln EUR;

b)  prywatne podmioty prawne o rocznym obrocie handlowym lub rocznej sumie bilansowej w wysokości co najmniej 10 mln EUR;

c)  prywatne podmioty prawne dowolnej wielkości prowadzące działalność w obszarze usług finansowych lub podmioty narażone na ryzyko związane z praniem pieniędzy lub finansowaniem terroryzmu, zgodnie z uregulowaniami zawartymi w aktach Unii, o których mowa w załączniku.

c)  prywatne podmioty prawne dowolnej wielkości prowadzące działalność w obszarze usług finansowych lub podmioty narażone na ryzyko związane z praniem pieniędzy lub finansowaniem terroryzmu, zgodnie z uregulowaniami zawartymi w aktach Unii, o których mowa w załączniku.

 

3a.  W drodze odstępstwa od ust. 3 lit. a) i b) państwa członkowskie mogą wyłączyć z podmiotów prawnych w sektorze prywatnym, o których mowa w ust. 1, następujące podmioty prawne:

 

a)  prywatne podmioty prawne zatrudniające mniej niż 250 pracowników;

 

b)  prywatne podmioty prawne o rocznym obrocie handlowym nieprzekraczającym 50 mln EUR lub rocznej sumie bilansowej nieprzekraczającej 43 mln EUR.

4.  Po dokonaniu odpowiedniej oceny ryzyka, uwzględniającej charakter działalności podmiotów i wynikający z niej poziom ryzyka, państwa członkowskie mogą zobowiązać małe prywatne podmioty prawne określone w zaleceniu Komisji z dnia 6 maja 2003 r.62 – inne niż te, o których mowa w ust. 3 lit. c) – do ustanowienia wewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości i wewnętrznych procedur przyjmowania zgłoszeń.

4.  Po dokonaniu odpowiedniej oceny ryzyka, uwzględniającej charakter działalności podmiotów i wynikający z niej poziom ryzyka na przykład dla środowiska i zdrowia publicznego, państwa członkowskie mogą zobowiązać małe prywatne podmioty prawne określone w zaleceniu Komisji z dnia 6 maja 2003 r.62 – inne niż te, o których mowa w ust. 3 lit. c) – do ustanowienia wewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości i wewnętrznych procedur przyjmowania zgłoszeń.

5.  O każdej decyzji podjętej przez dane państwo członkowskie na mocy ust. 4 powiadamia się Komisję, podając uzasadnienie i kryteria zastosowane w ocenie ryzyka. Komisja informuje o tej decyzji pozostałe państwa członkowskie.

5.  O każdej decyzji podjętej przez dane państwo członkowskie na mocy ust. 4 powiadamia się Komisję, podając uzasadnienie i kryteria zastosowane w ocenie ryzyka. Komisja informuje o tej decyzji pozostałe państwa członkowskie.

6.  Do podmiotów prawnych w sektorze publicznym, o których mowa w ust. 1, należą:

6.  Do podmiotów prawnych w sektorze publicznym, o których mowa w ust. 1, należą:

a)  administracja państwowa;

a)  administracja państwowa;

b)  administracja regionalna i wydziały regionalne;

b)  administracja regionalna i wydziały regionalne;

c)  gminy powyżej 10 000 mieszkańców;

c)  gminy powyżej 10 000 mieszkańców;

d)  inne podmioty podlegające prawu publicznemu.

d)  inne podmioty podlegające prawu publicznemu.

_________________

_______________

62 Zalecenie Komisji z dnia 6 maja 2003 r. dotyczące definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw, Dz.U. L 124 z 20.5.2003, s. 36.

62 Zalecenie Komisji z dnia 6 maja 2003 r. dotyczące definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw, Dz.U. L 124 z 20.5.2003, s. 36.

Uzasadnienie

Szczegółowe przepisy dotyczące wewnętrznych kanałów zgłaszania powinny pozostać krajową kompetencją państw członkowskich, które posiadają rygorystyczne przepisy w swoich ustawodawstwach krajowych.

Poprawka    91

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 5

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 5

Artykuł 5

Procedury wewnętrznego zgłaszania i działania następcze podejmowane w związku ze zgłoszeniami

Procedury wewnętrznego zgłaszania i działania następcze podejmowane w związku ze zgłoszeniami

1.  Procedury zgłaszania i działania następcze w związku ze zgłoszeniami, o których mowa w art. 4, obejmują następujące elementy:

1.  Procedury zgłaszania i działania następcze w związku ze zgłoszeniami, o których mowa w art. 4, mogą obejmować następujące elementy:

a)  kanały przyjmowania zgłoszeń zaprojektowane, ustanowione i obsługiwane w sposób zapewniający poufność tożsamości osoby zgłaszającej oraz uniemożliwiający uzyskanie dostępu nieupoważnionym członkom personelu;

a)  kanały przyjmowania zgłoszeń zaprojektowane, ustanowione i obsługiwane w bezpieczny sposób zapewniający poufność tożsamości osoby zgłaszającej i osób pomagających w zgłaszaniu, a także osoby, której dotyczy zgłoszenie, oraz uniemożliwiający uzyskanie dostępu nieupoważnionym członkom personelu;

 

aa)  poufne potwierdzenie otrzymania zgłoszenia wysyłane do osoby zgłaszającej w terminie nieprzekraczającym siedmiu dni od otrzymania zgłoszenia;

b)  wyznaczenie osoby lub wydziału właściwych do podejmowania działań następczych w związku ze zgłoszeniami;

b)  wyznaczenie bezstronnej osoby lub niezależnego wydziału właściwych do podejmowania działań następczych w związku ze zgłoszeniami;

c)  podejmowanie działań następczych przez wyznaczoną osobę lub wyznaczony wydział z zachowaniem należytej staranności;

c)  podejmowanie działań następczych przez wyznaczoną osobę lub wyznaczony wydział z zachowaniem należytej staranności oraz w razie konieczności podejmowanie odpowiednich i terminowych środków;

 

ca)  podejmowanie działań następczych z zachowaniem należytej staranności względem anonimowych zgłoszeń;

d)  rozsądny termin – nieprzekraczający trzech miesięcy od daty zgłoszenia – na przekazanie osobie zgłaszającej informacji zwrotnych na temat działań następczych w związku ze zgłoszeniem;

d)  rozsądny termin – nieprzekraczający dwóch miesięcy od daty potwierdzenia otrzymania zgłoszenia – na przekazanie osobie zgłaszającej informacji zwrotnych na temat działań następczych w związku ze zgłoszeniem. Okres ten można przedłużyć do czterech miesięcy, jeśli jest to konieczne ze względu na szczególne okoliczności sprawy, w szczególności charakter i złożoność przedmiotu zgłoszenia, co może wymagać długotrwałego dochodzenia;

 

da)  możliwość konsultowania się z osobą zgłaszającą i przedstawienia przez nią uwag w trakcie dochodzenia oraz możliwość uwzględnienia tych uwag, jeśli zostaną uznane za istotne przez osobę lub wydział, o których mowa w lit. b); oraz

e)  jasne i łatwo dostępne informacje na temat procedur oraz informacje o tym, w jaki sposób i na jakich warunkach można dokonywać zewnętrznego zgłoszenia nieprawidłowości do właściwych organów zgodnie z art. 13 ust. 2 oraz, w stosownych przypadkach, do organów lub jednostek organizacyjnych Unii.

e)  jasne i łatwo dostępne informacje na temat procedur oraz informacje o tym, w jaki sposób i na jakich warunkach można dokonywać zewnętrznego zgłoszenia nieprawidłowości do właściwych organów zgodnie z art. 13 ust. 2 oraz, w stosownych przypadkach, do organów lub jednostek organizacyjnych Unii.

2.  Kanały przewidziane w ust. 1 lit. a) umożliwiają zgłaszanie za pośrednictwem wszystkich następujących metod:

2.  Kanały przewidziane w ust. 1 lit. a) umożliwiają zgłaszanie za pośrednictwem dowolnej z następujących metod:

a)  zgłoszenie na piśmie w formacie elektronicznym lub papierowym lub zgłoszenie ustne za pośrednictwem linii telefonicznych, przy czym tego rodzaju rozmowa może, lecz nie musi, być nagrywana;

a)  zgłoszenie na piśmie w formacie elektronicznym lub papierowym lub zgłoszenie ustne za pośrednictwem linii telefonicznych lub innych systemów wiadomości głosowych, przy czym tego rodzaju rozmowa może, lecz nie musi, być nagrywana; w przypadku nagrywania rozmowy telefonicznej wymagana jest uprzednia zgoda osoby zgłaszającej;

b)  osobiste spotkania z osobą lub przedstawicielem wydziału wyznaczonymi do przyjmowania zgłoszeń.

b)  osobiste spotkania z osobą lub przedstawicielem wydziału wyznaczonymi do przyjmowania zgłoszeń.

Kanały zgłaszania nieprawidłowości mogą być obsługiwane wewnętrznie przez osobę lub wydział wyznaczone do tego celu lub zewnętrznie przez osobę trzecią, o ile przestrzegane są zabezpieczenia i wymogi, o których mowa w ust. 1 lit. a).

 

3.  Osobą lub przedstawicielem wydziału, o których mowa w ust. 1 lit. b), może być ta sama osoba lub ten sam przedstawiciel wydziału, którzy są właściwi do przyjmowania zgłoszeń. Można wyznaczyć dodatkowe osoby jako „osoby zaufane”, do których osoby zgłaszające i osoby rozpatrujące zgłoszenie mogą zwrócić się o poufną poradę.

3.  Osobą lub przedstawicielem wydziału, o których mowa w ust. 1 lit. b), może być ta sama osoba lub ten sam przedstawiciel wydziału, którzy są właściwi do przyjmowania zgłoszeń, pod warunkiem zastosowania zabezpieczeń dotyczących poufności i bezstronności, o których mowa w ust. 1 lit. a) i b). Można wyznaczyć dodatkowe osoby jako „osoby zaufane”, do których osoby zgłaszające i osoby rozpatrujące zgłoszenie mogą zwrócić się o poufną poradę.

 

3a.  Procedury zgłaszania i działania następcze w związku ze zgłoszeniami, o których mowa w art. 4, zapewniają osobie zgłaszającej lub osobie rozważającej zgłoszenie prawo do obecności przedstawiciela pracowników na wszystkich etapach procedury, w tym podczas osobistych spotkań, zgodnie z niniejszym artykułem.

Poprawka    92

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 6

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 6

Artykuł 6

Obowiązek ustanowienia zewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości i podejmowania działań następczych w związku ze zgłoszeniami

Obowiązek ustanowienia zewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości i podejmowania działań następczych w związku ze zgłoszeniami

1.  Państwa członkowskie wyznaczają organy właściwe do przyjmowania i rozpatrywania zgłoszeń.

1.  Państwa członkowskie wyznaczają organy właściwe do przyjmowania i rozpatrywania zgłoszeń.

2.  Państwa członkowskie zapewniają, aby właściwe organy:

2.  Państwa członkowskie zapewniają, aby właściwe organy:

a)  ustanowiły niezależne i autonomiczne zewnętrzne kanały zgłaszania nieprawidłowości, które będą bezpieczne i zapewnią poufność przekazywanych informacji, w celu przyjmowania i przetwarzania informacji przekazywanych przez osobę zgłaszającą;

a)  ustanowiły niezależne i autonomiczne zewnętrzne kanały zgłaszania nieprawidłowości, które będą bezpieczne i zapewnią poufność przekazywanych informacji, w celu przyjmowania i przetwarzania informacji przekazywanych przez osobę zgłaszającą;

b)  przekazały osobie zgłaszającej informacje zwrotne na temat działań następczych podjętych w związku ze zgłoszeniem w rozsądnym terminie, nieprzekraczającym trzech miesięcy lub, w należycie uzasadnionych przypadkach, sześciu miesięcy;

skreśla się

c)  przekazały – w stosownych przypadkach – właściwym organom lub jednostkom organizacyjnym Unii informacje zawarte w zgłoszeniu w celu przeprowadzenia dalszego dochodzenia, o ile jest to przewidziane w prawie krajowymi lub prawie Unii.

c)  przekazały – w stosownych przypadkach – właściwym organom lub jednostkom organizacyjnym Unii informacje zawarte w zgłoszeniu w celu przeprowadzenia dalszego dochodzenia, o ile jest to przewidziane w prawie krajowymi lub prawie Unii.

3.  Państwa członkowskie dopilnowują, by właściwe organy podejmowały działania następcze w związku ze zgłoszeniami, wdrażając niezbędne środki, oraz by badały w odpowiednim zakresie przedmiot zgłoszeń. Właściwe organy informują osobę zgłaszającą o ostatecznym wyniku dochodzenia.

3.  Państwa członkowskie dopilnowują, by właściwe organy podejmowały działania następcze w związku ze zgłoszeniami, wdrażając niezbędne środki, oraz by badały w odpowiednim zakresie przedmiot zgłoszeń, a także by były upoważnione do podejmowania w razie konieczności odpowiednich działań naprawczych. Właściwe organy informują osobę zgłaszającą o ostatecznym wyniku dochodzenia.

4.  Państwa członkowskie zapewniają, aby każdy organ, który otrzymał zgłoszenie, ale nie jest właściwy do podjęcia działań w związku ze zgłoszonym naruszeniem, przekazał je właściwemu organowi, oraz zapewniają, aby osoba zgłaszająca została o tym poinformowana.

4.  Państwa członkowskie zapewniają, aby każdy organ, który otrzymał zgłoszenie, ale nie jest właściwy do podjęcia działań w związku ze zgłoszonym naruszeniem, przekazał je właściwemu organowi w odpowiednim czasie, w bezpieczny sposób i z należytym uwzględnieniem odpowiednich przepisów i zasad ochrony danych i poufności. Osobę zgłaszającą należy niezwłocznie informować o takim przekazaniu.

Poprawka    93

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 7

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 7

Artykuł 7

Projektowanie zewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości

Projektowanie zewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości

1.  Wyznaczone zewnętrzne kanały zgłaszania nieprawidłowości uznaje się za niezależne i autonomiczne, pod warunkiem że spełniają wszystkie następujące kryteria:

1.  Wyznaczone zewnętrzne kanały zgłaszania nieprawidłowości uznaje się za niezależne i autonomiczne, pod warunkiem że spełniają wszystkie następujące kryteria:

a)  są oddzielone od ogólnych kanałów komunikacji właściwego organu, w tym kanałów, za pośrednictwem których właściwy organ komunikuje się na poziomie wewnętrznym oraz z osobami trzecimi w ramach zwykłej działalności;

a)  są oddzielone od ogólnych kanałów komunikacji właściwego organu, w tym kanałów, za pośrednictwem których właściwy organ komunikuje się na poziomie wewnętrznym oraz z osobami trzecimi w ramach zwykłej działalności;

b)  zostały zaprojektowane i ustanowione oraz są obsługiwane w sposób zapewniający kompletność, integralność i poufność informacji oraz uniemożliwiający uzyskanie dostępu nieupoważnionym członkom personelu właściwego organu;

b)  zostały zaprojektowane i ustanowione oraz są obsługiwane w sposób zapewniający kompletność, integralność i poufność informacji, w tym tożsamości osoby zgłaszającej i tożsamości osoby, której dotyczy zgłoszenie, oraz uniemożliwiający uzyskanie dostępu nieupoważnionym członkom personelu właściwego organu;

c)  umożliwiają przechowywanie informacji w sposób trwały zgodnie z art. 11, aby zapewnić możliwość prowadzenia dalszego dochodzenia.

c)  umożliwiają przechowywanie informacji w sposób trwały zgodnie z art. 11, aby zapewnić możliwość prowadzenia dalszego dochodzenia.

2.  Wyznaczone kanały zgłaszania nieprawidłowości umożliwiają zgłaszanie przynajmniej za pośrednictwem wszystkich następujących metod:

2.  Wyznaczone kanały zgłaszania nieprawidłowości umożliwiają zgłaszanie przynajmniej za pośrednictwem wszystkich następujących metod:

a)  zgłoszenie na piśmie w formacie elektronicznym lub papierowym;

a)  zgłoszenie na piśmie w formacie elektronicznym lub papierowym;

b)  zgłoszenie ustne za pośrednictwem linii telefonicznych, przy czym tego rodzaju rozmowa może, lecz nie musi, być nagrywana;

b)  zgłoszenie ustne za pośrednictwem linii telefonicznych, przy czym tego rodzaju rozmowa może, lecz nie musi, być nagrywana;

c)  osobiste spotkanie z wyznaczonymi członkami personelu właściwego organu.

c)  osobiste spotkanie z wyznaczonymi członkami personelu właściwego organu, w obecności, jeśli życzy sobie tego osoba zgłaszająca, przedstawiciela pracowników.

3.  Właściwe organy zapewniają, aby zgłoszenie otrzymane za pośrednictwem innych środków niż wyznaczone kanały zgłaszania nieprawidłowości, o których mowa w ust. 1 i 2, zostało niezwłocznie i bez wprowadzania zmian przekazane wyznaczonym członkom personelu właściwego organu przy wykorzystaniu wyznaczonych kanałów komunikacji.

3.  Właściwe organy zapewniają, aby zgłoszenie otrzymane za pośrednictwem innych środków niż wyznaczone kanały zgłaszania nieprawidłowości, o których mowa w ust. 1 i 2, zostało niezwłocznie i bez wprowadzania zmian przekazane wyznaczonym członkom personelu właściwego organu przy wykorzystaniu wyznaczonych kanałów komunikacji.

4.  Państwa członkowskie ustanawiają procedury zapewniające, aby w sytuacji, w której zgłoszenie zostało początkowo skierowane do osoby, która nie została wyznaczona jako osoba odpowiedzialna za rozpatrywanie zgłoszeń, osobie tej uniemożliwiono ujawnienie jakichkolwiek informacji, które mogłyby się przyczynić do zidentyfikowania osoby zgłaszającej lub osoby, której dotyczy zgłoszenie.

4.  Państwa członkowskie ustanawiają procedury zapewniające, aby w sytuacji, w której zgłoszenie zostało początkowo skierowane do osoby, która nie została wyznaczona jako osoba odpowiedzialna za rozpatrywanie zgłoszeń, osobie tej uniemożliwiono ujawnienie jakichkolwiek informacji, które mogłyby się przyczynić do zidentyfikowania osoby zgłaszającej lub osoby, której dotyczy zgłoszenie.

Poprawka    94

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 8

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 8

Artykuł 8

Wyznaczeni członkowie personelu

Wyznaczeni członkowie personelu

1.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby właściwe organy zatrudniały członków personelu odpowiedzialnych za rozpatrywanie zgłoszeń. Wyznaczeni członkowie personelu przechodzą specjalne szkolenie z zakresu rozpatrywania zgłoszeń.

1.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby właściwe organy zatrudniały odpowiednią liczbę kompetentnych członków personelu odpowiedzialnych za rozpatrywanie zgłoszeń. Wyznaczeni członkowie personelu przechodzą specjalne szkolenie z zakresu rozpatrywania zgłoszeń oraz spełniają wymogi dotyczące poufności przewidziane w niniejszej dyrektywie.

2.  Wyznaczeni członkowie personelu sprawują następujące funkcje:

2.  Wyznaczeni członkowie personelu sprawują następujące funkcje:

a)  przekazują wszystkim zainteresowanym osobom informacje na temat procedur zgłaszania;

a)  przekazują wszystkim zainteresowanym osobom informacje na temat procedur zgłaszania;

b)  przyjmują zgłoszenia i podejmują działania następcze w związku z tymi zgłoszeniami;

b)  przyjmują zgłoszenia i podejmują działania następcze w związku z tymi zgłoszeniami; określają, czy zgłoszenia wchodzą w zakres niniejszej dyrektywy;

c)  utrzymują kontakt z osobą zgłaszającą w celu informowania jej o postępach i wynikach dochodzenia.

c)  utrzymują kontakt z osobą zgłaszającą w celu informowania jej o postępach i wynikach dochodzenia.

Poprawka    95

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 9

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 9

Artykuł 9

Procedury mające zastosowanie do zgłaszania zewnętrznego

Procedury mające zastosowanie do zgłaszania zewnętrznego

1.  Procedury mające zastosowanie do zgłaszania zewnętrznego przewidują, co następuje:

1.  Procedury mające zastosowanie do zgłaszania zewnętrznego przewidują, co następuje:

a)  informacje o tym, jaki może być wymagany przez właściwy organ sposób wyjaśnienia informacji zgłoszonych przez osobę zgłaszającą lub przedstawienia dodatkowych informacji dostępnych osobie zgłaszającej;

a)  informacje o tym, jaki może być wymagany przez właściwy organ sposób wyjaśnienia informacji zgłoszonych przez osobę zgłaszającą lub przedstawienia dodatkowych informacji dostępnych osobie zgłaszającej;

 

aa)  poufne potwierdzenie otrzymania zgłoszenia wysyłane do osoby zgłaszającej w terminie nieprzekraczającym siedmiu dni od otrzymania zgłoszenia;

b)  rozsądny termin nieprzekraczający trzech miesięcy lub, w należycie uzasadnionych przypadkach, sześciu miesięcy na przekazanie osobie zgłaszającej informacji zwrotnych na temat działań następczych podjętych w związku ze zgłoszeniem oraz rodzaj i treść tych informacji zwrotnych;

b)  rozsądny termin nieprzekraczający dwóch miesięcy od daty potwierdzenia otrzymania zgłoszenia na podejmowanie z należytą starannością działań następczych w związku ze zgłoszeniem, w tym w razie konieczności podjęcie odpowiednich działań oraz prowadzenie dochodzeń dotyczących przedmiotu zgłoszenia, oraz na przekazanie osobie zgłaszającej informacji zwrotnych na temat działań następczych podjętych w związku ze zgłoszeniem oraz rodzaj i treść tych informacji zwrotnych; w należycie uzasadnionych przypadkach termin ten można przedłużyć do czterech miesięcy;

 

ba)  działania następcze względem anonimowych zgłoszeń zgodnie z wszelkimi przepisami w tym obszarze ustanowionymi w prawie krajowym;

c)  zasady poufności mające zastosowanie do zgłoszeń, w tym szczegółowy opis okoliczności, w których poufne dane osoby zgłaszającej mogą zostać ujawnione.

c)  zasady poufności mające zastosowanie do zgłoszeń, w tym szczegółowy opis okoliczności, w których poufne dane osoby zgłaszającej i osoby, której dotyczy zgłoszenie, mogą zostać ujawnione;

 

ca)  możliwość konsultowania się z osobą zgłaszającą i przedstawienia przez nią uwag w trakcie dochodzenia oraz możliwość uwzględnienia tych uwag, jeśli zostaną uznane za istotne przez właściwy organ.

2.  Szczegółowy opis, o którym mowa w ust. 1 lit. c), obejmuje wyjątkowe sytuacje, w których zagwarantowanie poufności danych osobowych może nie być możliwe, w tym przypadki, gdy ujawnienie danych jest koniecznym i proporcjonalnym obowiązkiem wynikającym z prawa Unii lub prawa krajowego w kontekście dochodzeń lub późniejszych postępowań sądowych bądź w celu zabezpieczenia wolności innych osób, włącznie z prawem do obrony przysługującym osobie, której dotyczy zgłoszenie, w każdym przypadku z zastrzeżeniem stosownych zabezpieczeń przewidzianych w tych przepisach unijnych lub krajowych.

2.  Szczegółowy opis, o którym mowa w ust. 1 lit. c), obejmuje wyjątkowe sytuacje, w których zagwarantowanie poufności danych osobowych może nie być możliwe, w tym przypadki, gdy ujawnienie danych jest koniecznym i proporcjonalnym obowiązkiem wynikającym z prawa Unii lub prawa krajowego w kontekście dochodzeń lub późniejszych postępowań sądowych bądź w celu zabezpieczenia wolności innych osób, włącznie z prawem do obrony przysługującym osobie, której dotyczy zgłoszenie, w każdym przypadku z zastrzeżeniem stosownych zabezpieczeń przewidzianych w tych przepisach unijnych lub krajowych.

3.  Język szczegółowego opisu, o którym mowa w ust. 1 lit. c), musi być jasny i zrozumiały, przy czym opis ten musi być łatwo dostępny dla osób zgłaszających.

3.  Język szczegółowego opisu, o którym mowa w ust. 1 lit. c), musi być jasny i zrozumiały, przy czym opis ten musi być łatwo dostępny dla osób zgłaszających.

Poprawka    96

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 10

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 10

Artykuł 10

Informacje dotyczące przyjmowania zgłoszeń oraz podejmowania działań następczych w związku ze zgłoszeniami

Informacje dotyczące przyjmowania zgłoszeń oraz podejmowania działań następczych w związku ze zgłoszeniami

Państwa członkowskie dopilnowują, aby właściwe organy publikowały na swoich stronach internetowych w oddzielnej, łatwej do zidentyfikowania i łatwo dostępnej sekcji co najmniej następujące informacje:

Państwa członkowskie dopilnowują, aby właściwe organy publikowały na swoich stronach internetowych w oddzielnej, łatwej do zidentyfikowania i łatwo dostępnej sekcji co najmniej następujące informacje:

a)  warunki, które osoby zgłaszające muszą spełnić, aby mogły zostać objęte ochroną na mocy niniejszej dyrektywy;

a)  warunki, które osoby zgłaszające muszą spełnić, aby mogły zostać objęte ochroną na mocy niniejszej dyrektywy;

b)  kanały komunikacji służące do przyjmowania zgłoszeń i podejmowania działań następczych w związku ze zgłoszeniami:

b)  kanały komunikacji służące do przyjmowania zgłoszeń i podejmowania działań następczych w związku ze zgłoszeniami:

(i)  numery telefonów ze wskazaniem, czy w przypadku korzystania z danych linii telefonicznych rozmowy są nagrywane;

(i)  numery telefonów ze wskazaniem, czy w przypadku korzystania z danych linii telefonicznych rozmowy są nagrywane;

(ii)  wyznaczone adresy pocztowy i elektroniczny, które są bezpieczne i zapewniają poufność, na potrzeby skontaktowania się z wyznaczonymi członkami personelu;

(ii)  wyznaczone adresy pocztowy i elektroniczny, które są bezpieczne i zapewniają poufność, na potrzeby skontaktowania się z wyznaczonymi członkami personelu;

c)  procedury stosowane w przypadku zgłaszania naruszeń, o których mowa w art. 9;

c)  procedury stosowane w przypadku zgłaszania naruszeń, o których mowa w art. 9;

d)  zasady poufności mające zastosowanie do zgłoszeń, a w szczególności informacje związane z przetwarzaniem danych osobowych zgodnie z art. 13 rozporządzenia (UE) 2016/679, art. 13 dyrektywy (UE) 2016/680 i art. 11 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 – w zależności od przypadku;

d)  zasady poufności mające zastosowanie do zgłoszeń, a w szczególności informacje związane z przetwarzaniem danych osobowych zgodnie z art. 5 i 13 rozporządzenia (UE) 2016/679, art. 13 dyrektywy (UE) 2016/680 i art. 11 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 – w zależności od przypadku;

e)  charakter działań następczych, jakie należy podjąć w związku ze zgłoszeniami;

e)  charakter działań następczych, jakie należy podjąć w związku ze zgłoszeniami;

f)  środki ochrony prawnej i procedury dostępne w przypadku odwetu oraz możliwości uzyskania poufnej porady przez osoby rozważające dokonanie zgłoszenia;

f)  środki ochrony prawnej i procedury dostępne w przypadku odwetu oraz możliwości uzyskania poufnej porady przez osoby rozważające dokonanie zgłoszenia;

g)  oświadczenie, w którym wyraźnie wyjaśnia się, że osoby udostępniające informacje właściwemu organowi zgodnie z niniejszą dyrektywą nie zostaną uznane za naruszające jakiekolwiek ograniczenia w zakresie ujawniania informacji wynikające z postanowień umownych lub jakiegokolwiek przepisu ustawowego, wykonawczego lub administracyjnego i że nie zostaną pociągnięte do jakiejkolwiek odpowiedzialności w związku z takim ujawnieniem.

g)  oświadczenie, w którym wyraźnie wyjaśnia się, że osoby udostępniające informacje właściwym organom zgodnie z niniejszą dyrektywą nie zostaną uznane za naruszające jakiekolwiek ograniczenia w zakresie ujawniania informacji wynikające z postanowień umownych lub jakiegokolwiek przepisu ustawowego, wykonawczego lub administracyjnego i że nie zostaną pociągnięte do jakiejkolwiek odpowiedzialności w związku z takim ujawnieniem;

 

ga)   roczne sprawozdanie w sprawie otrzymanych zgłoszeń i ich rozpatrywania z poszanowaniem poufności toczących się dochodzeń;

 

gb)  informacje kontaktowe niezależnego organu administracyjnego zgodnie z art. 14a.

Poprawka    97

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 11

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 11

Artykuł 11

Przechowywanie zapisów otrzymanych zgłoszeń

Przechowywanie zapisów otrzymanych zgłoszeń

1.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby właściwe organy rejestrowały każde przyjęte zgłoszenie.

1.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby właściwe organy rejestrowały każde przyjęte zgłoszenie zgodnie z wymogami w zakresie poufności przewidzianymi w niniejszej dyrektywie. Zgłoszenia są przechowywane nie dłużej, niż jest to konieczne i proporcjonalne do celów procedury zgłaszania, i zostają usunięte natychmiast po zakończeniu procedury. Dane osobowe zawarte w tych zgłoszeniach są przetwarzane zgodnie z przepisami Unii w zakresie ochrony danych.

2.  Właściwe organy niezwłocznie wysyłają potwierdzenie otrzymania zgłoszeń dokonanych na piśmie na adres pocztowy lub elektroniczny wskazany przez osobę zgłaszającą, chyba że osoba zgłaszająca wyraźnie się sprzeciwi takiemu działaniu lub właściwy organ ma uzasadnione powody, by sądzić, że potwierdzenie otrzymania zgłoszenia złożonego na piśmie zagrozi ochronie tożsamości osoby zgłaszającej.

2.  Właściwe organy oraz prywatne i publiczne podmioty prawne niezwłocznie wysyłają potwierdzenie otrzymania zgłoszeń dokonanych na piśmie na adres pocztowy lub elektroniczny wskazany przez osobę zgłaszającą, chyba że osoba zgłaszająca wyraźnie się sprzeciwi takiemu działaniu lub właściwy organ miał uzasadnione powody, by sądzić, że potwierdzenie otrzymania zgłoszenia złożonego na piśmie zagrozi ochronie tożsamości osoby zgłaszającej.

3.  Jeżeli zgłoszenie dokonywane jest za pośrednictwem nagrywanej linii telefonicznej, właściwy organ – za zgodą osoby zgłaszającej – ma prawo udokumentować zgłoszenie ustne w jeden z następujących sposobów:

3.  Jeżeli zgłoszenie dokonywane jest za pośrednictwem nagrywanej linii telefonicznej, właściwe organy oraz prywatne i publiczne podmioty prawne – za zgodą osoby zgłaszającej i pod warunkiem spełnienia wymogów w zakresie poufności przewidzianych w niniejszej dyrektywiedokumentują zgłoszenie ustne w jeden z następujących sposobów:

a)  nagrania rozmowy w formie trwałej i możliwej do wyszukania;

a)  nagrania rozmowy w formie trwałej i możliwej do wyszukania;

b)  kompletnego i dokładnego transkryptu rozmowy przygotowanego przez wyznaczonych członków personelu właściwego organu.

b)  kompletnego i dokładnego transkryptu rozmowy przygotowanego przez wyznaczonych członków personelu właściwego organu.

Właściwy organ umożliwia osobie zgłaszającej sprawdzenie, poprawienie i zatwierdzenie transkryptu rozmowy przez jego podpisanie.

Właściwe organy oraz publiczne i prywatne podmioty prawne umożliwiają osobie zgłaszającej sprawdzenie, poprawienie i zatwierdzenie transkryptu rozmowy przez jego podpisanie.

4.  Jeżeli zgłoszenie dokonywane jest za pośrednictwem nienagrywanej linii telefonicznej, właściwy organ ma prawo udokumentować zgłoszenie ustne w formie dokładnego protokołu rozmowy sporządzonego przez wyznaczonych członków personelu. Właściwy organ umożliwia osobie zgłaszającej sprawdzenie, poprawienie i zatwierdzenie protokołu rozmowy przez jego podpisanie.

4.  Jeżeli zgłoszenie dokonywane jest za pośrednictwem nienagrywanej linii telefonicznej, właściwe organy oraz prywatne i publiczne podmioty prawne dokumentują zgłoszenie ustne w formie dokładnego protokołu rozmowy sporządzonego przez wyznaczonych członków personelu. Właściwe organy oraz publiczne i prywatne podmioty prawne umożliwiają osobie zgłaszającej sprawdzenie, poprawienie i zatwierdzenie transkryptu rozmowy przez jego podpisanie.

5.  Jeżeli dana osoba zwróci się o spotkanie z wyznaczonymi członkami personelu właściwego organu w celu zgłoszenia naruszenia zgodnie z art. 7 ust. 2 lit. c), właściwe organy zapewniają, za zgodą osoby zgłaszającej, przechowywanie kompletnych i dokładnych zapisów ze spotkania w trwałej i możliwej do wyszukania formie. Właściwy organ ma prawo dokumentować zapisy ze spotkania w jeden z następujących sposobów:

5.  Jeżeli dana osoba zwróci się o spotkanie z wyznaczonymi członkami personelu właściwych organów lub prywatnych i publicznych podmiotów prawnych w celu zgłoszenia naruszenia zgodnie z art. 7 ust. 2 lit. c), właściwe organy oraz prywatne i publiczne podmioty prawne zapewniają, za zgodą osoby zgłaszającej, przechowywanie kompletnych i dokładnych zapisów ze spotkania w trwałej i możliwej do wyszukania formie. Właściwe organy oraz prywatne i publiczne podmioty prawne dokumentują zapisy ze spotkania w jeden z następujących sposobów:

a)  nagrania rozmowy w formie trwałej i możliwej do wyszukania;

a)  nagrania rozmowy w formie trwałej i możliwej do wyszukania;

b)  kompletnego i dokładnego protokołu spotkania przygotowanego przez wyznaczonych członków personelu właściwego organu.

b)  kompletnego i dokładnego protokołu spotkania przygotowanego przez wyznaczonych członków personelu właściwego organu oraz prywatnych i publicznych podmiotów prawnych.

Właściwy organ umożliwia osobie zgłaszającej sprawdzenie, poprawienie i zatwierdzenie protokołu spotkania przez jego podpisanie.

Właściwe organy oraz publiczne i prywatne podmioty prawne umożliwiają osobie zgłaszającej sprawdzenie, poprawienie i zatwierdzenie transkryptu spotkania przez jego podpisanie.

 

5a.  W przypadku zaistnienia kwestii ujawnienia, o której mowa w art. 9 ust. 1 lit. c), właściwe organy informują o niej osobę zgłaszającą oraz wysyłają jej pisemne uzasadnienie wyjaśniające powody ujawnienia określonych informacji poufnych. Osoba zgłaszająca ma możliwość sprawdzenia i poprawienia uzasadnienia oraz uznania, że powody ujawnienia są dostępne.

 

Poprawka    98

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 13

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 13

Artykuł 13

Warunki ochrony osób zgłaszających

Warunki ochrony osób zgłaszających

1.  Osoba zgłaszająca kwalifikuje się do objęcia ochroną na mocy niniejszej dyrektywy, o ile ma uzasadnione podstawy do tego, by przypuszczać, że informacje zawarte w zgłoszeniu są prawdziwe w chwili jego dokonywania oraz że informacje te są objęte zakresem stosowania niniejszej dyrektywy.

1.  Osoba dokonująca zgłoszenia wewnętrznego lub zewnętrznego lub korzystająca z obydwu rodzajów zgłaszania kwalifikuje się do objęcia ochroną na mocy niniejszej dyrektywy, o ile ma uzasadnione podstawy do tego, by przypuszczać, że informacje zawarte w zgłoszeniu są prawdziwe w chwili jego dokonywania oraz że informacje te są objęte zakresem stosowania niniejszej dyrektywy.

2.  Osoba dokonująca zgłoszenia zewnętrznego kwalifikuje się do objęcia ochroną na mocy niniejszej dyrektywy, jeżeli spełniony jest jeden z następujących warunków:

 

a)  osoba ta najpierw zgłosiła naruszenie wewnętrznie, ale w odpowiedzi na jej zgłoszenie nie podjęto żadnych odpowiednich działań w rozsądnym terminie, o którym mowa w art. 5;

 

b)  osoba zgłaszająca nie miała dostępu do wewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości lub nie można było racjonalnie oczekiwać, że będzie świadoma dostępności takich kanałów;

 

c)  zgodnie z art. 4 ust. 2 osoba zgłaszająca nie miała obowiązku korzystania z wewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości;

 

d)  w świetle przedmiotu zgłoszenia nie można było racjonalnie oczekiwać, że będzie korzystała z wewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości;

 

e)  osoba ta miała uzasadnione podstawy, aby przypuszczać, że wykorzystanie wewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości może zagrozić skuteczności działań dochodzeniowych prowadzonych przez właściwe organy;

 

f)   na mocy prawa Unii osoba ta była uprawniona do bezpośredniego zgłaszania naruszeń właściwemu organowi za pośrednictwem zewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości.

 

3.  Osoba zgłaszająca odpowiednim organom lub jednostkom organizacyjnym Unii naruszenia objęte zakresem stosowania niniejszej dyrektywy kwalifikuje się do objęcia ochroną ustanowioną w niniejszej dyrektywie na takich samych warunkach jak osoba, która dokonała zgłoszenia zewnętrznego zgodnie z warunkami określonymi w ust. 2.

3.  Osoba zgłaszająca odpowiednim organom lub jednostkom organizacyjnym Unii naruszenia objęte zakresem stosowania niniejszej dyrektywy kwalifikuje się do objęcia ochroną ustanowioną w niniejszej dyrektywie na takich samych warunkach jak osoba, która dokonała zgłoszenia zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1.

4.  Osoba podająca do wiadomości publicznej informacje na temat naruszeń objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy kwalifikuje się do objęcia ochroną na mocy niniejszej dyrektywy, jeżeli:

4.  Osoba podająca do wiadomości publicznej informacje na temat naruszeń objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy kwalifikuje się do objęcia ochroną na mocy niniejszej dyrektywy, jeżeli:

a)  najpierw dokonała zgłoszenia wewnętrznego lub zewnętrznego zgodnie z rozdziałami II i III oraz ust. 2 niniejszego artykułu, ale w odpowiedzi na jej zgłoszenie nie podjęto żadnych odpowiednich działań w terminie, o którym mowa w art. 6 ust. 2 lit. b) i art. 9 ust. 1 lit. b); lub

a)  najpierw dokonała zgłoszenia wewnętrznego lub zewnętrznego zgodnie z rozdziałami II i III oraz ust. 1 niniejszego artykułu, ale w odpowiedzi na jej zgłoszenie nie podjęto żadnych odpowiednich działań w terminie, o którym mowa w art. 6 ust. 2 lit. b) i art. 9 ust. 1 lit. b); lub

b)   nie można było od niej racjonalnie oczekiwać, że skorzysta z wewnętrznych lub zewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości, z powodu bezpośredniego lub oczywistego zagrożenia dla interesu publicznego lub ze względu na szczególne okoliczności sprawy lub na ryzyko nieodwracalnej szkody.

b)   posiada uzasadnione powody, by uważać, że nie można było od niej racjonalnie oczekiwać, że skorzysta z wewnętrznych lub zewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości, na przykład z powodu bezpośredniego lub oczywistego zagrożenia lub szkody dla interesu publicznego lub ze względu na szczególne okoliczności sprawy, jak na przykład w sytuacjach, w których osoby zgłaszające mają uzasadnione powody, by sądzić, że zachodzi uzasadnione podejrzenie zmowy sprawcy naruszenia z właściwym organem, że odpowiednie organy zewnętrzne bezpośrednio lub pośrednio uczestniczyły w domniemanym naruszeniu, że dowody mogły zostać ukryte lub zniszczone lub w sytuacji wymagającej pilnych działań bądź ze względu na ryzyko nieodwracalnej szkody.

 

4a.  Osoba dokonująca anonimowego zgłoszenia, której tożsamość została ujawniona na późniejszym etapie, korzysta z ochrony oferowanej na mocy niniejszej dyrektywy na takich samych warunkach, jak osoby zgłaszające, których tożsamość była znana w chwili dokonywania zgłoszenia lub podawania informacji do wiadomości publicznej.

Poprawka    99

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 14

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 14

Artykuł 14

Zakaz odwetu wobec osób zgłaszających

Zakaz odwetu wobec osób zgłaszających

Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, aby zakazać wszelkich form odwetu – zarówno bezpośredniego, jak i pośredniego – wobec osób zgłaszających, które spełniają warunki określone w art. 13, w tym w szczególności w następujących formach:

Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, aby zakazać wszelkich form odwetu – zarówno bezpośredniego, jak i pośredniego – podejmowanego wobec osób zgłaszających, które spełniają warunki określone w art. 13, wobec osób mających zamiar dokonać zgłoszenia lub wobec osób pomagających w zgłaszaniu, w tym w szczególności w następujących formach:

a)  zawieszenia, przymusowego urlopu bezpłatnego, zwolnienia lub równoważnych środków;

a)  zawieszenia, przymusowego urlopu bezpłatnego, zwolnienia lub równoważnych środków;

b)  degradacji lub wstrzymania awansu;

b)  degradacji lub wstrzymania awansu;

c)  przekazania obowiązków, zmiany miejsca pracy, obniżenia wynagrodzenia, zmiany godzin pracy;

c)  przekazania obowiązków, zmiany miejsca pracy, obniżenia wynagrodzenia, zmiany godzin pracy;

d)  wstrzymania szkoleń;

d)  wstrzymania szkoleń;

e)  negatywnej oceny wyników lub wystawienia negatywnej opinii o pracowniku;

e)  negatywnej oceny wyników lub wystawienia negatywnej opinii o pracowniku;

f)  nałożenia lub zastosowania jakiejkolwiek kary dyscyplinarnej, nagany lub innej kary, w tym finansowej;

f)  nałożenia lub zastosowania jakiejkolwiek kary dyscyplinarnej, nagany lub innej kary, w tym finansowej;

g)  przymusu, zastraszania, mobbingu lub wykluczenia w miejscu pracy;

g)  przymusu, zastraszania, mobbingu lub wykluczenia;

h)  dyskryminacji, niekorzystnego lub niesprawiedliwego traktowania;

h)  dyskryminacji, niekorzystnego lub niesprawiedliwego traktowania;

i)  nieprzekształcenia umowy o pracę na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony;

i)  nieprzekształcenia umowy o pracę na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony;

j)  nieprzedłużenia lub przedterminowego rozwiązania umowy o pracę na czas określony;

j)  nieprzedłużenia lub przedterminowego rozwiązania umowy o pracę na czas określony;

k)  szkody, w tym nadszarpnięcia reputacji danej osoby, lub strat finansowych, w tym strat gospodarczych i utraty dochodu;

k)  szkody, w tym nadszarpnięcia reputacji danej osoby, zwłaszcza w serwisach społecznościowych, lub strat finansowych, w tym strat gospodarczych i utraty dochodu;

l)  umieszczenia na czarnej liście na podstawie nieformalnego lub formalnego porozumienia sektorowego lub branżowego, co oznacza, że dana osoba nie znajdzie w przyszłości zatrudnienia w danym sektorze lub danej branży;

l)  umieszczenia na czarnej liście na podstawie nieformalnego lub formalnego porozumienia sektorowego lub branżowego, co oznacza, że dana osoba nie znajdzie w przyszłości zatrudnienia w danym sektorze lub danej branży;

m)  przedterminowego rozwiązania lub wypowiedzenia umowy dotyczącej towarów lub umowy o świadczenie usług;

m)  przedterminowego rozwiązania lub wypowiedzenia umowy dotyczącej towarów lub umowy o świadczenie usług ze względu na zgłoszenia na podstawie niniejszej dyrektywy;

n)  unieważnienia licencji lub zezwolenia.

n)  unieważnienia licencji lub zezwolenia;

 

na)  kierowania na obowiązkowe badania psychiatryczne lub medyczne;

 

nb)  zawieszenia lub cofnięcia poświadczeń bezpieczeństwa.

Poprawka    100

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 14 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Artykuł 14a

 

Wsparcie osoby zgłaszającej przez niezależną stronę trzecią

 

1.  Państwa członkowskie postanawiają, że osoba zgłaszająca lub osoba zamierzająca dokonać zgłoszenia lub podać informacje do wiadomości publicznej otrzymuje wsparcie w trakcie procedury. Wsparcia tego udziela się z poszanowaniem poufności tożsamości osób, o których mowa w niniejszym ustępie, i może ono polegać między innymi na:

 

a)  bezstronnych, poufnych i nieodpłatnych poradach udzielanych w szczególności w odniesieniu do zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy, sposobów zgłaszania i ochrony przyznanej osobie zgłaszającej oraz praw zainteresowanej osoby;

 

b)  poradach prawnych w przypadku sporu zgodnie z art. 15 ust. 8;

 

c)  wsparciu psychologicznym zgodnie z art. 15 ust. 8.

 

2.  Wsparcia tego może udzielać centrum informacyjne lub jeden niezależny i wyraźnie określony organ administracyjny.

Poprawka    101

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 14 b (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Artykuł 14b

 

Obowiązek utrzymania w tajemnicy tożsamości osób zgłaszających

 

1. Nie wolno ujawniać tożsamości osoby zgłaszającej bez jej wyraźnej zgody. Ten wymóg w zakresie poufności odnosi się także do informacji, które mogą zostać wykorzystane do ujawnienia tożsamości osoby zgłaszającej.

 

2. Każda osoba, która wchodzi w posiadanie danych, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, jest zobowiązana do ich ochrony.

 

3. Osoba, której dotyczy zgłoszenie, nie może w żadnym wypadku uzyskać informacji o tożsamości osoby zgłaszającej.

 

4. Okoliczności, w których można ujawnić poufne dane osoby zgłaszającej, są ograniczone do przypadków, gdy ujawnienie tych informacji jest koniecznym i proporcjonalnym obowiązkiem wynikającym z prawa Unii lub prawa krajowego w kontekście dochodzeń lub późniejszych postępowań sądowych bądź w celu zachowania wolności innych osób, włącznie z prawem do obrony przysługującym osobie, której dotyczy zgłoszenie, w każdym przypadku z zastrzeżeniem stosownych zabezpieczeń przewidzianych w odnośnych przepisach.

 

5. W przypadkach, o których mowa w ust. 3, osoba wyznaczona do odbierania zgłoszeń i podejmowania działań następczych w związku z tymi zgłoszeniami informuje osobę zgłaszającą przed ujawnieniem jej danych poufnych.

 

6. Wewnętrzne i zewnętrzne kanały przyjmowania zgłoszeń są zaprojektowane, ustanowione i obsługiwane w sposób zapewniający poufność tożsamości osoby zgłaszającej oraz uniemożliwiający uzyskanie dostępu nieupoważnionym członkom personelu. 

Poprawka    102

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 15

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 15

Artykuł 15

Środki ochrony osób zgłaszających przed odwetem

Środki ochrony osób zgłaszających i osób pomagających w zgłaszaniu przed odwetem

1.  Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, aby zapewnić ochronę osób zgłaszających, które spełniają warunki określone w art. 13, przed odwetem. Takie środki obejmują w szczególności środki określone w ust. 2–8.

1.  Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, aby zapewnić ochronę osób zgłaszających, które spełniają warunki określone w art. 13, przed odwetem. Takie środki obejmują w szczególności środki określone w ust. 2–8.

2.   Społeczeństwu zapewnia się łatwy i nieodpłatny dostęp do obszernych i obiektywnych informacji oraz porad na temat dostępnych procedur i środków ochrony prawnej mających na celu ochronę przed odwetem.

2.   Społeczeństwu zapewnia się łatwy i nieodpłatny dostęp do obszernych i obiektywnych informacji oraz porad na temat dostępnych procedur i środków ochrony prawnej mających na celu ochronę przed odwetem.

3.  Osoby zgłaszające mają dostęp do skutecznej pomocy ze strony właściwych organów przed każdym odpowiednim organem zaangażowanym w ich ochronę przed odwetem, w tym, jeżeli jest to przewidziane w prawie krajowym, do uzyskania zaświadczenia, że kwalifikują się one do objęcia ochroną na mocy niniejszej dyrektywy.

3.  Osoby zgłaszające i osoby pomagające w zgłaszaniu mają dostęp do skutecznej pomocy ze strony właściwych organów przed każdym odpowiednim organem zaangażowanym w ich ochronę przed odwetem, w tym, jeżeli jest to przewidziane w prawie krajowym, do uzyskania zaświadczenia, że kwalifikują się one do objęcia ochroną na mocy niniejszej dyrektywy.

4.  Uznaje się, że osoby dokonujące zgłoszeń zewnętrznych do właściwych organów lub podające informacje do wiadomości publicznej zgodnie z niniejszą dyrektywą nie naruszyły żadnych ograniczeń w zakresie ujawniania informacji wynikających z postanowień umownych ani jakiegokolwiek przepisu ustawowego, wykonawczego lub administracyjnego oraz że nie mogą zostać pociągnięte do jakiejkolwiek odpowiedzialności w związku z takim ujawnieniem informacji.

4.  Uznaje się, że osoby dokonujące zgłoszeń zewnętrznych do właściwych organów lub podające informacje do wiadomości publicznej zgodnie z niniejszą dyrektywą nie naruszyły żadnych ograniczeń w zakresie ujawniania informacji wynikających z postanowień umownych ani jakiegokolwiek przepisu ustawowego, wykonawczego lub administracyjnego oraz że nie mogą zostać pociągnięte do jakiejkolwiek odpowiedzialności w związku z takim ujawnieniem informacji.

5.  W postępowaniu sądowym dotyczącym szkody poniesionej przez osobę zgłaszającą – z zastrzeżeniem, że osoba ta przedstawiła uzasadnione powody, by sądzić, że szkoda ta stanowiła odwet za dokonanie zgłoszenia lub ujawnienia – to na osobie, która dokonała odwetu, spoczywa ciężar udowodnienia, że do szkody nie doszło w wyniku zgłoszenia, lecz wyłącznie z należycie uzasadnionych powodów.

5.  W postępowaniu sądowym dotyczącym szkody poniesionej przez osobę zgłaszającą – z zastrzeżeniem, że osoba ta przedstawiła uzasadnione powody, by sądzić, że szkoda ta stanowiła odwet za dokonanie zgłoszenia lub ujawnienia – to na osobie, która dokonała odwetu, spoczywa ciężar udowodnienia, że do szkody nie doszło w wyniku zgłoszenia lub podania informacji do wiadomości publicznej, lecz wyłącznie z należycie uzasadnionych powodów.

6.  Osobom zgłaszającym przysługuje – w stosownych przypadkach – dostęp do środków ochrony prawnej w odpowiedzi na przypadki odwetu, w tym do tymczasowych środków zaradczych obowiązujących do zakończenia postępowania sądowego zgodnie z przepisami krajowymi.

6.  Osobom zgłaszającym i osobom pomagającym w zgłaszaniu przysługuje – w stosownych przypadkach – dostęp do środków ochrony prawnej w odpowiedzi na przypadki odwetu, w tym do tymczasowych środków zaradczych obowiązujących do zakończenia postępowania sądowego zgodnie z przepisami krajowymi.

7.   Oprócz zwolnienia ze środków ogólnych, procedur i środków prawnych przewidzianych w dyrektywie (UE) 2016/943 w postępowaniu sądowym, w tym w przypadku zniesławienia, naruszenia praw autorskich, naruszenia tajemnicy lub w przypadku wniosków o odszkodowanie na podstawie prywatnego, publicznego lub zbiorowego prawa pracy, osoby zgłaszające mają prawo wystąpić o oddalenie wniosku na podstawie dokonanego zgłoszenia lub ujawnienia zgodnie z niniejszą dyrektywą.

7.   Oprócz zwolnienia ze środków ogólnych, procedur i środków prawnych przewidzianych w dyrektywie (UE) 2016/943 w postępowaniu sądowym, w tym w przypadku zniesławienia, naruszenia praw autorskich, naruszenia tajemnicy lub w przypadku wniosków o odszkodowanie na podstawie prywatnego, publicznego lub zbiorowego prawa pracy, osoby zgłaszające mają prawo wystąpić o oddalenie wniosku na podstawie dokonanego zgłoszenia lub ujawnienia zgodnie z niniejszą dyrektywą. Państwa członkowskie podejmują także wszystkie konieczne środki w celu rozszerzenia zakresu prawa do wystąpienia o oddalenie wniosku na poszczególnych członków organizacji społeczeństwa obywatelskiego, jeśli są związani z aktem zgłaszania.

8.  Oprócz udzielania pomocy prawnej osobom zgłaszającym w postępowaniach karnych i transgranicznych postępowaniach cywilnych zgodnie z dyrektywą (UE) 2016/1919 i dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/52/WE63 oraz zgodnie z prawem krajowym państwa członkowskie mogą przewidzieć dalsze środki pomocy prawnej i finansowej oraz wsparcie na rzecz osób zgłaszających w toku postępowania sądowego.

8.  Oprócz udzielania pomocy prawnej osobom zgłaszającym w postępowaniach karnych i transgranicznych postępowaniach cywilnych zgodnie z dyrektywą (UE) 2016/1919 i dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/52/WE63 oraz zgodnie z prawem krajowym państwa członkowskie mogą przewidzieć dalsze środki pomocy prawnej i finansowej, w tym wsparcie psychologiczne, oraz wsparcie na rzecz osób zgłaszających w toku postępowania sądowego.

________________

________________

63 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/52/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie niektórych aspektów mediacji w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 136 z 24.5.2008, s. 3).

63 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/52/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie niektórych aspektów mediacji w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 136 z 24.5.2008, s. 3).

Poprawka    103

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 15 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Artykuł 15a

 

Środki zaradcze

 

Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, aby zapewnić środki zaradcze i pełne odszkodowanie za szkody poniesione przez osoby zgłaszające, spełniające warunki określone w art. 13. Takie środki zaradcze mogą przyjmować następujące formy:

 

a) ponowne zatrudnienie;

 

b) przywrócenie pozwolenia, licencji lub umowy, które zostały unieważnione;

 

c) rekompensata za rzeczywiste i przyszłe straty finansowe;

 

d) zadośćuczynienie za inne szkody ekonomiczne lub niematerialne.

Poprawka    104

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 16 – ustęp 2

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2.  Jeżeli tożsamość osób, których dotyczy zgłoszenie, nie jest publicznie znana, właściwe organy zapewniają ochronę ich tożsamości do chwili zakończenia dochodzenia.

2.  Właściwe organy zapewniają ochronę tożsamości osób, których dotyczy zgłoszenie, do chwili zakończenia dochodzenia, ale w każdym razie nie dłużej niż do wszczęcia postępowania karnego.

Poprawka    105

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 16 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Artykuł 16a

 

Prawa osób zaangażowanych w zgłoszenie

 

Państwa członkowskie dopilnowują, by żadne ustalenia lub zgłoszenia wynikające z oceny lub dochodzenia w sprawie zgłoszeń lub podawania informacji do wiadomości publicznej lub przez nie spowodowane nie godziły niesprawiedliwie w jakąkolwiek osobę, bezpośrednio lub pośrednio. Należy również w pełni przestrzegać prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy lub prawa do rzetelnego procesu sądowego.

Poprawka    106

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 17

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 17

Artykuł 17

Kary

Kary

1.  Państwa członkowskie ustanawiają skuteczne, proporcjonalne i odstraszające kary stosowane wobec osób fizycznych lub prawnych, które:

1.  Państwa członkowskie ustanawiają skuteczne, proporcjonalne i odstraszające kary stosowane wobec osób fizycznych lub prawnych, które:

a)  utrudniają lub próbują utrudniać zgłaszanie;

a)  utrudniają lub próbują utrudniać zgłaszanie;

b)  podejmują działania odwetowe wobec osób zgłaszających;

b)  podejmują działania odwetowe wobec osób zgłaszających i osób pomagających w zgłaszaniu;

c)  wszczynają uciążliwe postępowania przeciwko osobom zgłaszającym;

c)  wszczynają uciążliwe postępowania przeciwko osobom zgłaszającym;

d)  dopuszczają się naruszeń obowiązku utrzymania w tajemnicy tożsamości osób zgłaszających.

d)  dopuszczają się naruszeń obowiązku utrzymania w tajemnicy tożsamości osób zgłaszających i osób, których dotyczy zgłoszenie.

2.  Państwa członkowskie ustanawiają skuteczne, proporcjonalne i odstraszające kary stosowane wobec osób dokonujących zgłoszeń lub ujawnień w złej wierze oraz zgłoszeń lub ujawnień stanowiących nadużycie, w tym środki odszkodowawcze dla osób, które poniosły szkodę w wyniku takich zgłoszeń lub ujawnień.

2.  Państwa członkowskie zapewniają, by zastosowanie miały skuteczne, proporcjonalne i odstraszające kary wobec osób dokonujących świadomie nieprawdziwych zgłoszeń lub ujawnień oraz by wdrożono środki odszkodowawcze dla osób, które poniosły szkodę w wyniku takich zgłoszeń lub ujawnień.

Poprawka    107

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 17 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Artykuł 17a

 

Brak możliwości uchylenia praw i środków zaradczych

 

Prawa i środki zaradcze przewidziane w niniejszej dyrektywie nie mogą zostać uchylone lub ograniczone przez żadną umowę, politykę, formę lub warunki zatrudnienia, w tym umowę dotyczącą środków przedarbitrażowych. Każdą próbę uchylenia lub ograniczenia tych praw i środków zaradczych uznaje się za nieważną i niewykonalną i może ona podlegać karze lub sankcji.

Poprawka    108

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 17 b (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Artykuł 17b

 

Obowiązek współpracy

 

1. Organy państw członkowskich, które zostały poinformowane o naruszeniach prawa Unii w zakresie objętym niniejszą dyrektywą, niezwłocznie powiadamiają wszystkie inne właściwe organy państw członkowskich lub unijne organy, urzędy i agencje oraz podejmują lojalną, skuteczną i natychmiastową współpracę z tymi podmiotami.

 

2. Organy państw członkowskich, które otrzymują od organów innych państw członkowskich informacje o potencjalnych naruszeniach prawa Unii, podlegających niniejszej dyrektywie, udzielają merytorycznych informacji o działaniach podjętych w związku ze wspomnianym powiadomieniem, a także oficjalnie potwierdzają odbiór i wskazują osobę do kontaktu w celu dalszej współpracy.

 

3. Organy państw członkowskich zabezpieczają otrzymane informacje poufne, w szczególności informacje dotyczące tożsamości i inne dane osobowe osób zgłaszających.

 

4. Organy państw członkowskich zapewniają poufny dostęp do informacji otrzymanych od osób zgłaszających oraz ułatwiają uzyskiwanie dalszych informacji w odpowiednim czasie.

 

5. Organy państw członkowskich wymieniają z innymi właściwymi organami państw członkowskich wszelkie istotne informacje, które dotyczą naruszeń prawa Unii lub prawa krajowego w sprawach międzynarodowych, oraz przekazują te informacje w odpowiednim czasie.

Poprawka    109

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 18 – akapit 1

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Wszelkiego przetwarzania danych osobowych zgodnie z niniejszą dyrektywą, w tym wymiany lub przekazywania danych osobowych przez właściwe organy, należy dokonywać zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/679 i dyrektywą (UE) 2016/680. Ponadto wszelka wymiana i wszelkie przekazywanie informacji przez właściwe organy na szczeblu unijnym powinny odbywać się zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001. Dane osobowe, które nie mają znaczenia w kontekście rozpatrywania konkretnej sprawy, są niezwłocznie usuwane.

Wszelkiego przetwarzania danych osobowych zgodnie z niniejszą dyrektywą, w tym wymiany lub przekazywania danych osobowych przez właściwe organy, należy dokonywać zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/679 i dyrektywą (UE) 2016/680. Ponadto wszelka wymiana i wszelkie przekazywanie informacji przez właściwe organy na szczeblu unijnym powinny odbywać się zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001. Dane osobowe, które nie mają znaczenia w kontekście rozpatrywania konkretnej sprawy, nie są zbierane, a w razie przypadkowego zebrania są niezwłocznie usuwane.

Poprawka    110

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 19

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 19

Artykuł 19

Korzystniejsze traktowanie

Korzystniejsze traktowanie i klauzula o nieobniżaniu poziomu ochrony

Państwa członkowskie mogą przyjąć lub utrzymać w mocy przepisy przyznające osobom zgłaszającym szersze uprawnienia niż uprawnienia określone w niniejszej dyrektywie, bez uszczerbku dla art. 16 i art. 17 ust. 2.

1.  Państwa członkowskie mogą przyjąć lub utrzymać w mocy przepisy przyznające osobom zgłaszającym szersze uprawnienia niż uprawnienia określone w niniejszej dyrektywie, bez uszczerbku dla art. 16 i art. 17 ust. 2.

 

1a.  Transpozycja niniejszej dyrektywy nie stanowi podstawy uzasadniającej zmniejszenie ogólnego poziomu ochrony przyznanej już osobom zgłaszającym na mocy prawa krajowego, w obszarach, do których ma ona zastosowanie.

Poprawka    111

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 19 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Artykuł 19a

 

Poszanowanie autonomii partnerów społecznych

 

Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla autonomii partnerów społecznych oraz ich prawa do zawierania umów zbiorowych zgodnie z prawem krajowym, tradycjami i praktykami przy jednoczesnym poszanowaniu postanowień Traktatu.

Uzasadnienie

Ważne jest respektowanie krajowych modeli rynku pracy, jeśli chodzi o poszanowanie autonomii partnerów społecznych.

Poprawka    112

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 20 – ustęp 2 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

2a.  Transponując niniejszą dyrektywę, państwa członkowskie mogą rozważyć ustanowienie niezależnego organu ds. ochrony sygnalistów.

Poprawka    113

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 21 – ustęp 1

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.  Państwa członkowskie przekazują Komisji wszelkie istotne informacje dotyczące wdrażania i stosowania niniejszej dyrektywy. Na podstawie przekazanych informacji Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z wdrażania i stosowania niniejszej dyrektywy do dnia 15 maja 2023 r.

1.  Państwa członkowskie przekazują Komisji wszelkie istotne informacje dotyczące wdrażania i stosowania niniejszej dyrektywy. Na podstawie przekazanych informacji Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z wdrażania i stosowania niniejszej dyrektywy do dnia 15 maja 2023 r. Sprawozdanie to zawiera również pierwszą ocenę stosowności rozszerzenia zakresu stosowania niniejszej dyrektywy na inne obszary lub akty Unii.

Poprawka    114

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 21 – ustęp 2 – litera c a (nowa)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

ca)  stwierdzoną liczbę działań odwetowych wymierzonych przeciwko osobom zgłaszającym.

Poprawka    115

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 21 – ustęp 3

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3.  Do dnia 15 maja 2027 r. Komisja, uwzględniając swoje sprawozdanie przedłożone na podstawie ust. 1 oraz dane statystyczne państw członkowskich przedłożone na podstawie ust. 2, przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie oceniające skutki prawa krajowego transponującego niniejszą dyrektywę. W sprawozdaniu ocenia się sposób funkcjonowania niniejszej dyrektywy oraz rozważa potrzebę wprowadzenia dodatkowych środków, w tym – w stosownych przypadkach – zmian mających na celu rozszerzenie zakresu stosowania niniejszej dyrektywy na kolejne obszary lub akty Unii.

3.  Do dnia 15 maja 2025 r. Komisja, uwzględniając swoje sprawozdanie przedłożone na podstawie ust. 1 oraz dane statystyczne państw członkowskich przedłożone na podstawie ust. 2, przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie oceniające skutki prawa krajowego transponującego niniejszą dyrektywę. W sprawozdaniu ocenia się sposób funkcjonowania niniejszej dyrektywy i możliwy wpływ na prawa podstawowe, takie jak prawo do prywatności, prawo do domniemania niewinności i prawo do rzetelnego procesu sądowego, oraz rozważa potrzebę wprowadzenia dodatkowych środków, w tym – w stosownych przypadkach – zmian mających na celu rozszerzenie zakresu stosowania niniejszej dyrektywy na kolejne obszary lub akty Unii.

Poprawka    116

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 21 – ustęp 3 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

3a.  Takie sprawozdania podaje się do wiadomości publicznej i są one łatwo dostępne.

Poprawka    117

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 21 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Artykuł 21a

 

Aktualizacja załącznika

 

Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 21b w celu zaktualizowania załącznika do niniejszej dyrektywy, w przypadku gdy nowy akt prawny Unii wchodzi w zakres przedmiotowy określony w art. 1 ust. 1 lit. a) lub art. 1 ust. 2.

Poprawka    118

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 21 b (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Artykuł 21b

 

Wykonywanie przekazanych uprawnień

 

1.  Powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

 

2.  Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 21a, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia ... [Dz.U.: proszę wstawić datę wejścia w życie niniejszej dyrektywy]. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem pięcioletniego okresu. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.

 

3.  Przekazanie uprawnień, o których mowa w art. 21a, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w późniejszym terminie określonym w tej decyzji. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych.

 

4.  Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa.

 

5.  Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

 

6.  Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 21a wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie trzech miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o trzy miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

Poprawka    119

Wniosek dotyczący dyrektywy

Załącznik I – część I – część B – tytuł

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

B.  Art. 1 lit. a) ppkt (ii) – usługi finansowe, zapobieganie praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu

B.  Art. 1 lit. a) ppkt (ii) – usługi finansowe, zapobieganie uchylaniu się od opodatkowania, oszustwom podatkowym, unikaniu opodatkowania, praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu1a

 

_________________

 

1a Wyłączne kompetencje komisji ECON i LIBE.

Poprawka    120

Wniosek dotyczący dyrektywy

Załącznik I – część I – litera B a (nowa)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Ba.   Art. 1 lit. a) ppkt (iib) – normy socjalne oraz normy bezpieczeństwa i higieny pracy

 

1.   Normy socjalne Unii Europejskiej, które regulują w szczególności:

 

(i)   dyrektywa Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 6 z 10.1.1979, s. 24);

 

(ii)   dyrektywa Rady 91/533/EWG z dnia 14 października 1991 r. w sprawie obowiązku pracodawcy dotyczącego informowania pracowników o warunkach stosowanych do umowy lub stosunku pracy (Dz.U. L 288 z 18.10.1991, s. 32);

 

(iii)   dyrektywa Rady 91/383/EWG z dnia 25 czerwca 1991 r. uzupełniająca środki mające wspierać poprawę bezpieczeństwa i zdrowia w pracy pracowników pozostających w stosunku pracy na czas określony lub w czasowym stosunku pracy (Dz.U. L 206 z 29.7.1991, s. 19);

 

(iv)   dyrektywa Rady 94/33/WE z dnia 22 czerwca 1994 r. w sprawie ochrony pracy osób młodych (Dz.U. L 216 z 20.8.1994, s. 12);

 

(v)   dyrektywa Rady 98/59/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstwa państw członkowskich odnoszącego się do zwolnień grupowych (Dz.U. L 225 z 12.8.1998, s. 16);

 

(vi)   dyrektywa Rady 98/49/WE z dnia 29 czerwca 1998 r. w sprawie ochrony uprawnień do dodatkowych świadczeń emerytalnych lub rentowych pracowników i osób prowadzących działalność na własny rachunek przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 209 z 25.7.1998, s. 46);

 

(vii)   dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303 z 2.12.2000, s. 16);

 

(viii)   dyrektywa Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzająca w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne (Dz.U. L 180 z 19.7.2000, s. 22);

 

(ix)   dyrektywa 2000/79/WE z dnia 27 listopada 2000 r. dotycząca Europejskiego porozumienia w sprawie organizacji czasu pracy personelu pokładowego w lotnictwie cywilnym, zawartego przez Stowarzyszenie Europejskich Linii Lotniczych (AEA), Europejską Federację Pracowników Transportu (ETF), Europejskie Stowarzyszenie Cockpit (ECA), Stowarzyszenie Linii Lotniczych Regionów Europy (ERA) i Międzynarodowe Stowarzyszenie Przewoźników Lotniczych (IACA) (Dz.U. L 302 z 1.12.2000, s. 57);

 

(x)   dyrektywa 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz.U. L 82 z 22.3.2001, s. 16);

 

(xi)   dyrektywa 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego (Dz.U. L 80 z 23.3.2002, s. 35–39) oraz rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U. L 102 z 11.4.2006, s. 1);

 

(xii)   dyrektywa 2003/41/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie działalności instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzoru nad takimi instytucjami (Dz.U. L 235 z 23.9.2003, s. 10);

 

(xiii)   dyrektywa Rady 2004/113/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. wprowadzająca w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług (Dz.U. L 373 z 21.12.2004, s. 37);

 

(xiv)   dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299 z 18.11.2003, s. 9);

 

(xv)   dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 204 z 26.7.2006, s. 23);

 

(xvi)   dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. L 283 z 28.10.2008, s. 36);

 

(xvii)   dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/41/UE z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie stosowania zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn prowadzących działalność na własny rachunek oraz uchylająca dyrektywę Rady 86/613/EWG (Dz.U. L 180 z 15.7.2010, s. 1);

 

(xviii)   dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/54/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie środków ułatwiających korzystanie z praw przyznanych pracownikom w kontekście swobodnego przepływu pracowników (Dz.U. L 128 z 30.4.2014, s. 8);

 

(xix)   dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, zmieniająca rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym („rozporządzenie w sprawie IMI”) (Dz.U. L 159 z 28.5.2014, s. 11);

 

(xx)   dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/50/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie minimalnych wymogów służących zwiększeniu mobilności pracowników między państwami członkowskimi dzięki łatwiejszemu nabywaniu i zachowywaniu uprawnień do dodatkowych emerytur (Dz.U. L 128 z 30.4.2014, s. 1);

 

(xxi)   rozporządzenie (WE) nr 450/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 lutego 2003 r. dotyczące wskaźnika kosztów pracy (Dz.U. L 69 z 13.3.2003, s. 1);

 

(xxii)   rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U. L 300 z 14.11.2009, s. 51);

 

(xxiii)   rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 284 z 30.10.2009, s. 1);

 

(xxiv)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (Dz.U. L 141 z 27.5.2011, s. 1);

 

(xxv)   rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 223/2014 z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Pomocy Najbardziej Potrzebującym (Dz.U. L 72 z 12.3.2014, s. 1);

 

(xxvi)   rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/848 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. L 141 z 5.6.2015, s. 19).

 

2.   Normy dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy, które regulują w szczególności:

 

(i)   wszystkie dyrektywy szczegółowe w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG;

 

(ii)  dyrektywa Rady 92/29/EWG z dnia 31 marca 1992 r. dotycząca minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w celu poprawy opieki medycznej na statkach (Dz.U. L 113 z 30.4.1992, s. 19);

 

(iii)   dyrektywa 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów (Dz.U. L 11 z 15.1.2002, s. 4);

 

(iv)   dyrektywa 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie maszyn, zmieniająca dyrektywę 95/16/WE (Dz.U. L 157 z 9.6.2006, s. 24);

 

(v)   dyrektywa 2006/15/WE z dnia 7 lutego 2006 r. ustanawiająca drugi wykaz indykatywnych dopuszczalnych wartości narażenia zawodowego w celu wykonania dyrektywy Rady 98/24/WE oraz zmieniająca dyrektywy 91/322/EWG i 2000/39/WE (Dz.U. L 38 z 9.2.2006, s. 36);

 

(vi)   dyrektywa 2008/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 2008 r. w sprawie transportu lądowego towarów niebezpiecznych (Dz.U. L 260 z 30.9.2008, s. 13);

 

(vii)   dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/104/WE z dnia 16 września 2009 r. dotycząca minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny użytkowania sprzętu roboczego przez pracowników podczas pracy (druga dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz.U. L 260 z 3.10.2009, s. 5);

 

(viii)   dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/148/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie azbestu w miejscu pracy (Dz.U. L 330 z 16.12.2009, s. 28);

 

(ix)   rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1338/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie statystyk Wspólnoty w zakresie zdrowia publicznego oraz zdrowia i bezpieczeństwa w pracy (Dz.U. L 354 z 31.12.2008, s. 70).

Poprawka    121

Wniosek dotyczący dyrektywy

Załącznik I – część I – litera E – tytuł

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

E.  Art. 1 lit. a) ppkt (v) – ochrona środowiska:

E.  Art. 1 lit. a) ppkt (v) – ochrona środowiska, zrównoważony rozwój, gospodarowanie odpadami, zanieczyszczenie morza, powietrza i zanieczyszczenie hałasem, ochrona wody i gleby oraz gospodarowanie nimi, ochrona przyrody i różnorodności biologicznej oraz przeciwdziałanie zmianie klimatu:

Poprawka    122

Wniosek dotyczący dyrektywy

Załącznik I – część I – litera E – punkt 1 (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

1.   Przepisy dotyczące odpowiedzialności za środowisko, w szczególności:

(Uwaga: to wprowadzenie należy dodać przed częścią I pkt E ppkt (i) załącznika I)

Poprawka    123

Wniosek dotyczący dyrektywy

Załącznik I – część I – litera E – podpunkt iii

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(iii)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 995/2010 z dnia 20 października 2010 r. ustanawiające obowiązki podmiotów wprowadzających do obrotu drewno i produkty z drewna (Dz.U. L 295 z 12.11.2010, s. 23);

skreśla się

Poprawka    124

Wniosek dotyczący dyrektywy

Załącznik I – część I – litera E – podpunkt iv

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(iv)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/123/WE z dnia 21 października 2009 r. zmieniająca dyrektywę 2005/35/WE w sprawie zanieczyszczenia pochodzącego ze statków oraz wprowadzenia sankcji w przypadku naruszenia prawa (Dz.U. L 280 z 27.10.2009, s. 52);

skreśla się

Poprawka    125

Wniosek dotyczący dyrektywy

Załącznik I – część I – litera E – podpunkt v

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(v)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/757 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie monitorowania, raportowania i weryfikacji emisji dwutlenku węgla z transportu morskiego oraz zmiany dyrektywy 2009/16/WE (Dz.U. L 123 z 19.5.2015, s. 55);

skreśla się

Poprawka    126

Wniosek dotyczący dyrektywy

Załącznik I – część I – litera E – podpunkt vi

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(vi)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1257/2013 z dnia 20 listopada 2013 r. w sprawie recyklingu statków oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 i dyrektywę 2009/16/WE (Dz.U. L 330 z 10.12.2013, s. 1);

skreśla się

Poprawka    127

Wniosek dotyczący dyrektywy

Załącznik I – część I – litera E – podpunkt vii

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(xvii)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 649/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. dotyczące wywozu i przywozu niebezpiecznych chemikaliów (Dz.U. L 201 z 27.7.2012, s. 60);

skreśla się

Poprawka    128

Wniosek dotyczący dyrektywy

Załącznik I – część I – litera E – podpunkt viii

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(viii)  rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1);

skreśla się

Poprawka    129

Wniosek dotyczący dyrektywy

Załącznik I – część I – litera E – podpunkt ix

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(ix)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2193 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza ze średnich obiektów energetycznego spalania (Dz.U. L 313 z 28.11.2015, s. 1).

skreśla się

Poprawka    130

Wniosek dotyczący dyrektywy

Załącznik I – część I – litera E – punkt 1 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

1a.    Przepisy dotyczące dostępu do informacji dotyczących środowiska:

 

(i)  dyrektywa 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylająca dyrektywę Rady 90/313/EWG (Dz.U. L 41 z 14.2.2003, s. 26);

 

(ii)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1049/2001 z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145 z 31.5.2001, s. 43);

 

(iii)  rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264 z 25.9.2006, s. 13);

 

(iv)  dyrektywa 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 2007 r. ustanawiająca infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE) (Dz.U. L 108 z 25.4.2007, s. 1);

 

(v)  dyrektywa 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidująca udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniająca w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE (Dz.U. L 156 z 25.6.2003, s. 17).

 

(Uwaga: punkt ten należy umieścić po pkt E ppkt (ii))

Poprawka    131

Wniosek dotyczący dyrektywy

Załącznik I – część I – litera E – punkt 1 b (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

1b.   Przepisy dotyczące środowiska naturalnego i klimatu, w tym:

 

(i)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1293/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. ustanawiające Program działań na rzecz środowiska i klimatu (LIFE) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 614/2007 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 185);

 

(ii)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U. L 140 z 5.6.2009, s. 16);

 

(iii)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. zmieniająca dyrektywę 2003/87/WE w celu usprawnienia i rozszerzenia wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (Dz.U. L 140 z 5.6.2009, s. 63) oraz wszystkie powiązane z nią rozporządzenia;

 

(iv)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 421/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. zmieniające dyrektywę 2003/87/WE ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie, w celu wprowadzenia w życie do 2020 r. porozumienia międzynarodowego w sprawie stosowania jednego międzynarodowego środka rynkowego do emisji z międzynarodowego lotnictwa (Dz.U. L 129 z 30.4.2014, s. 1);

 

(v)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/31/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie geologicznego składowania dwutlenku węgla oraz zmieniająca dyrektywę Rady 85/337/EWG, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/60/WE, 2001/80/WE, 2004/35/WE, 2006/12/WE, 2008/1/WE i rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 (Dz.U. L 140 z 5.6.2009, s. 114);

 

(vi)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz zgłaszania innych informacji na poziomie krajowym i unijnym, mających znaczenie dla zmiany klimatu, oraz uchylające decyzję nr 280/2004/WE (Dz.U. L 165 z 18.6.2013, s. 13);

 

(vii)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 517/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 842/2006 (Dz.U. L 150 z 20.5.2014, s. 195);

 

(viii)  dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. L 283 z 31.10.2003, s. 51);

 

(ix)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE z dnia 25 października 2012 r. w sprawie efektywności energetycznej, zmiany dyrektyw 2009/125/WE i 2010/30/UE oraz uchylenia dyrektyw 2004/8/WE i 2006/32/WE (Dz.U. L 315 z 14.11.2012, s. 1).

Poprawka    132

Wniosek dotyczący dyrektywy

Załącznik I – część I – litera E – punkt 1 c (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

1c.   Przepisy dotyczące zrównoważonego rozwoju i gospodarowania odpadami, w szczególności:

 

(i)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz.U. L 312 z 22.11.2008, s. 3);

 

(ii)  dyrektywa Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (Dz.U. L 182 z 16.7.1999, s. 1);

 

(iii)  rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.U. L 190 z 12.7.2006, s. 1);

 

(iv)  dyrektywa 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz.U. L 365 z 31.12.1994, s. 10);

 

(v)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/720 z dnia 29 kwietnia 2015 r. zmieniająca dyrektywę 94/62/WE w odniesieniu do zmniejszenia zużycia lekkich plastikowych toreb na zakupy (Dz.U. L 115 z 6.5.2015, s. 11);

 

(vi)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/19/UE w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE) (Dz.U. L 197 z 24.7.2012, s. 38);

 

(vii)  dyrektywa 2006/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie baterii i akumulatorów oraz zużytych baterii i akumulatorów oraz uchylająca dyrektywę 91/157/EWG (Dz.U. L 266 z 26.9.2006, s. 1);

 

(viii)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/65/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz.U. L 174 z 1.7.2011, s. 88);

 

(ix)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. L 269 z 21.10.2000, s. 34);

 

(x)  dyrektywa 2005/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. dotycząca homologacji typu pojazdów mechanicznych pod względem ich przydatności do ponownego użycia, zdolności do recyklingu i odzysku oraz zmieniająca dyrektywę Rady 70/156/EWG (Dz.U. L 310 z 25.11.2005, s. 10);

 

(xi)  dyrektywa Rady 96/59/WE z dnia 16 września 1996 r. w sprawie unieszkodliwiania polichlorowanych bifenyli i polichlorowanych trifenyli (PCB/PCT) (Dz.U. L 243 z 24.9.1996, s. 31);

 

(xii)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/65/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz.U. L 174 z 1.7.2011, s. 88);

 

(xiii)  dyrektywa 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz.U. L 197 z 21.7.2001, s. 30);

 

(xiv)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 66/2010 z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie oznakowania ekologicznego UE (Dz.U. L 27 z 30.1.2010, s. 1);

 

(xv)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1257/2013 z dnia 20 listopada 2013 r. w sprawie recyklingu statków oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 i dyrektywę 2009/16/WE (Dz.U. L 330 z 10.12.2013, s. 1);

 

(xvi)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 649/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. dotyczące wywozu i przywozu niebezpiecznych chemikaliów (Dz.U. L 201 z 27.7.2012, s. 60);

 

(xvii)  rozporządzenie (Euratom) nr 1493/93 z dnia 8 czerwca 1993 r. w sprawie przesyłania substancji radioaktywnych między państwami członkowskimi (Dz.U. L 148 z 19.6.1993, s. 1).

Poprawka    133

Wniosek dotyczący dyrektywy

Załącznik I – część I – litera E – punkt 1 d (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

1d.   Przepisy dotyczące zanieczyszczeń mórz i powietrza oraz zanieczyszczenia hałasem, w szczególności:

 

(i)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (Dz.U. L 152 z 11.6.2008, s. 1);

 

(ii)  dyrektywa 2004/107/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie arsenu, kadmu, rtęci, niklu i wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych w otaczającym powietrzu (Dz.U. L 23 z 26.1.2005, s. 3);

 

(iii)  rozporządzenie (WE) nr 850/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. dotyczące trwałych zanieczyszczeń organicznych i zmieniające dyrektywę 79/117/EWG (Dz.U. L 158 z 30.4.2004, s. 7);

 

(iv)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1005/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową (Dz.U. L 286 z 31.10.2009, s. 1);

 

(v)  dyrektywa 2001/81/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza (Dz.U. L 309 z 27.11.2001, s. 22);

 

(vi)  dyrektywa 94/63/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie kontroli emisji lotnych związków organicznych (LZO) wynikających ze składowania paliwa i jego dystrybucji z terminali do stacji paliw (Dz.U. L 365 z 31.12.1994, s. 24);

 

(vii)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/126/WE z dnia 21 października 2009 r. w sprawie odzyskiwania oparów paliwa na etapie II podczas tankowania pojazdów silnikowych na stacjach paliw (Dz.U. L 285 z 31.10.2009, s. 36);

 

(viii)  rozporządzenie (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (Dz.U. L 171 z 29.6.2007, s. 1);

 

(ix)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 595/2009 z dnia 18 czerwca 2009 r. dotyczące homologacji typu pojazdów silnikowych i silników w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z pojazdów ciężarowych o dużej ładowności (Euro VI) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i obsługi technicznej pojazdów, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 715/2007 i dyrektywę 2007/46/WE oraz uchylające dyrektywy 80/1269/EWG, 2005/55/WE i 2005/78/WE (Dz.U. L 188 z 18.7.2009, s. 1);

 

(x)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/94/UE z dnia 22 października 2014 r. w sprawie rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych (Dz.U. L 307 z 28.10.2014, s. 1);

 

(xi)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 443/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r. określające normy emisji dla nowych samochodów osobowych w ramach zintegrowanego podejścia Wspólnoty na rzecz zmniejszenia emisji CO2 z lekkich pojazdów dostawczych (Dz.U. L 140 z 5.6.2009, s. 1);

 

(xii)  dyrektywa 1999/94/WE odnosząca się do dostępności dla konsumentów informacji o zużyciu paliwa i emisjach CO2 w odniesieniu do obrotu nowymi samochodami osobowymi (Dz.U. L 12 z 18.1.2000, s. 16);

 

(xiii)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 510/2011 z dnia 11 maja 2011 r. określające normy emisji dla nowych lekkich samochodów dostawczych w ramach zintegrowanego podejścia Unii na rzecz zmniejszenia emisji CO2 z lekkich pojazdów dostawczych (Dz.U. L 145 z 31.5.2011, s. 1);

 

(xiv)  dyrektywa 2006/40/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. dotycząca emisji z systemów klimatyzacji w pojazdach silnikowych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 70/156/EWG (Dz.U. L 161 z 14.6.2006, s. 12);

 

(xv)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/33/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania ekologicznie czystych i energooszczędnych pojazdów transportu drogowego (Dz.U. L 120 z 15.5.2009, s. 12);

 

(xvi)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1628 z dnia 14 września 2016 r. w sprawie wymogów dotyczących wartości granicznych emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych oraz homologacji typu w odniesieniu do silników spalinowych wewnętrznego spalania przeznaczonych do maszyn mobilnych nieporuszających się po drogach, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1024/2012 i (UE) nr 167/2013 oraz zmieniające i uchylające dyrektywę 97/68/WE (Dz.U. L 252 z 16.9.2016, s. 53);

 

(xvii)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) (Dz.U. L 334 z 17.12.2010, s. 17);

 

(xviii)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2193 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza ze średnich obiektów energetycznego spalania (Dz.U. L 313 z 28.11.2015, s. 1);

 

(xix)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. zmieniająca dyrektywę 2003/87/WE w celu uwzględnienia działalności lotniczej w systemie handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (Dz.U. L 8 z 13.1.2009, s. 3);

 

(xx)  rozporządzenie (WE) nr 549/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. ustanawiające ramy tworzenia Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej (rozporządzenie ramowe) (Dz.U. L 96 z 31.3.2004, s. 1);

 

(xxi)  dyrektywa 2006/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. zmieniająca dyrektywę 1999/62/WE w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe (Dz.U. L 157 z 9.6.2006, s. 8);

 

(xxii)  dyrektywa 2002/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. zmieniająca dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania zanieczyszczeniu morza przez statki (Dz.U. L 324 z 29.11.2002, s. 53);

 

(xxiii)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 546/2014 z dnia 15 maja 2014 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 718/1999 w sprawie polityki w zakresie zdolności przewozowych floty wspólnotowej w celu wspierania żeglugi śródlądowej (Dz.U. L 163 z 29.5.2014, s. 15);

 

(xxiv)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/30/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. zmieniająca dyrektywę 98/70/WE odnoszącą się do specyfikacji benzyny i olejów napędowych oraz wprowadzającą mechanizm monitorowania i ograniczania emisji gazów cieplarnianych oraz zmieniającą dyrektywę Rady 1999/32/WE odnoszącą się do specyfikacji paliw wykorzystywanych przez statki żeglugi śródlądowej oraz uchylająca dyrektywę 93/12/EWG (Dz.U. L 140 z 5.6.2009, s. 88);

 

(xxv)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/123/WE z dnia 21 października 2009 r. zmieniająca dyrektywę 2005/35/WE w sprawie zanieczyszczenia pochodzącego ze statków oraz wprowadzenia sankcji w przypadku naruszenia prawa (Dz.U. L 280 z 27.10.2009, s. 52);

 

(xxvi)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/757 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie monitorowania, raportowania i weryfikacji emisji dwutlenku węgla z transportu morskiego oraz zmiany dyrektywy 2009/16/WE (Dz.U. L 123 z 19.5.2015, s. 55);

 

(xxvii)  rozporządzenie (WE) nr 782/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych na statkach (Dz.U. L 115 z 9.5.2003, s. 1);

 

(xxviii)  dyrektywa 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnosząca się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (Dz.U. L 189 z 18.7.2002, s. 12);

 

(xxix)  dyrektywa 2000/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do emisji hałasu do środowiska przez urządzenia używane na zewnątrz pomieszczeń (Dz.U. L 162 z 3.7.2000, s. 1);

 

(xxx)  dyrektywa 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnosząca się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (Dz.U. L 189 z 18.7.2002, s. 12).

Poprawka    134

Wniosek dotyczący dyrektywy

Załącznik I – część I – litera E – punkt 1 e (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

1e.   Przepisy dotyczące ochrony wód i gleb oraz zarządzania nimi, w szczególności:

 

(i)  dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 1);

 

(ii)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/105/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie środowiskowych norm jakości w dziedzinie polityki wodnej, zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy Rady 82/176/EWG, 83/513/EWG, 84/156/EWG, 84/491/EWG i 86/280/EWG oraz zmieniająca dyrektywę 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 348 z 24.12.2008, s. 84);

 

(iii)  dyrektywa 2006/118/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie ochrony wód podziemnych przed zanieczyszczeniem i pogorszeniem ich stanu (Dz.U. L 372 z 27.12.2006, s. 19);

 

(iv)  dyrektywa Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotycząca oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L 135 z 30.5.1991, s. 40);

 

(v)  dyrektywa Rady 98/83/WE z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 330 z 5.12.1998, s. 32);

 

(vi)  dyrektywa Komisji 2003/40/WE z dnia 16 maja 2003 r. ustanawiająca wykaz, stężenia graniczne i wymogi w zakresie etykietowania dla składników naturalnych wód mineralnych oraz warunki zastosowania powietrza wzbogaconego w ozon do oczyszczania naturalnych wód mineralnych i wód źródlanych (Dz.U. L 126 z 22.5.2003, s. 34);

 

(vii)  rozporządzenie Komisji (UE) nr 115/2010 z dnia 9 lutego 2010 r. ustanawiające warunki stosowania aktywowanego tlenku glinu do usuwania fluorków z naturalnych wód mineralnych i wód źródlanych (Dz.U. L 37 z 10.2.2010, s. 13);

 

(viii)  dyrektywa 2006/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lutego 2006 r. dotycząca zarządzania jakością wody w kąpieliskach i uchylająca dyrektywę 76/160/EWG (Dz.U. L 64 z 4.3.2006, s. 37);

 

(ix)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. ustanawiająca ramy działań Wspólnoty w dziedzinie polityki środowiska morskiego (dyrektywa ramowa w sprawie strategii morskiej) (Dz.U. L 164 z 25.6.2008, s. 19);

 

(x)  rozporządzenie (WE) nr 648/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie detergentów (Dz.U. L 104 z 8.4.2004, s. 1);

 

(xi)  dyrektywa Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotycząca ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzące ze źródeł rolniczych (Dz.U. L 375 z 31.12.1991, s. 1);

 

(xii)  dyrektywa 2006/118/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie ochrony wód podziemnych przed zanieczyszczeniem i pogorszeniem ich stanu (Dz.U. L 372 z 27.12.2006, s. 19);

 

(xiii)  dyrektywa 2007/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. w sprawie oceny ryzyka powodziowego i zarządzania nim (Dz.U. L z 6.11.2007 s. 27);

 

(xiv)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/52/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. zmieniająca dyrektywę 2011/92/UE w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. L 124 z 25.4.2014, s. 1).

Poprawka    135

Wniosek dotyczący dyrektywy

Załącznik I – część I – litera E – punkt 1 f (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

1f.   Przepisy dotyczące ochrony przyrody i różnorodności biologicznej:

 

(i)  dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206 z 22.7.1992, s. 7);

 

(ii)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 20 z 26.1.2010, s. 7);

 

(iii)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1143/2014 z dnia 22 października 2014 r. w sprawie działań zapobiegawczych i zaradczych w odniesieniu do wprowadzania i rozprzestrzeniania inwazyjnych gatunków obcych (Dz.U. L 317 z 4.11.2014, s. 35);

 

(iv)  rozporządzenie Rady (WE) nr 1936/2001 z dnia 27 września 2001 r. ustanawiające środki kontroli stosowane do połowów niektórych zasobów ryb masowo migrujących (Dz.U. L 263 z 3.10.2001, s. 1);

 

(v)  rozporządzenie Rady (WE) nr 708/2007 z dnia 11 czerwca 2007 r. w sprawie wykorzystania w akwakulturze gatunków obcych i niewystępujących miejscowo (Dz.U. L 168 z 28.6.2007, s. 1);

 

(vi)  dyrektywa Rady 83/129/EWG z dnia 28 marca 1983 r. dotycząca przywozu do państw członkowskich skór niektórych gatunków szczeniąt foczych oraz otrzymywanych z nich wyrobów (Dz.U. L 91 z 9.4.1983, s. 30);

 

(vii)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1007/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie handlu produktami z fok (Dz.U. L 286 z 31.10.2009, s. 36);

 

(viii)  rozporządzenie Rady (WE) nr 734/2008 z dnia 15 lipca 2008 r. w sprawie ochrony wrażliwych ekosystemów morskich na pełnym morzu przed niekorzystnym wpływem przydennych narzędzi połowowych (Dz.U. L 201 z 30.7.2008, s. 8);

 

(ix)  rozporządzenie Rady (WE) nr 812/2004 z dnia 26 kwietnia 2004 r. ustanawiające środki dotyczące przypadkowych odłowów waleni na łowiskach i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 88/98 (Dz.U. L 150 z 30.4.2004, s. 12);

 

(x)  rozporządzenie Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi (Dz.U. L 61 z 3.3.1997, s. 1);

 

(xi)  rozporządzenie Komisji (WE) nr 865/2006 z dnia 4 maja 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady dotyczące wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi (Dz.U. L 166 z 19.6.2006, s. 1);

 

(xii)  rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 792/2012 z dnia 23 sierpnia 2012 r. ustanawiające reguły dotyczące wzorów zezwoleń, świadectw i innych dokumentów przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi oraz zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 865/2006 (Dz.U. L 242 z 7.9.2012, s. 13);

 

(xiii)  rozporządzenie (WE) nr 1523/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zakazujące wprowadzania do obrotu oraz przywozu do Wspólnoty lub wywozu ze Wspólnoty skór z kotów i psów oraz produktów zawierających takie skóry (Dz.U. L 343 z 27.12.2007, s. 1);

 

(xiv)  dyrektywa Rady 1999/22/WE z dnia 29 marca 1999 r. dotycząca trzymania dzikich zwierząt w ogrodach zoologicznych (Dz.U. L 94 z 9.4.1999, s. 24);

 

(xv)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 995/2010 z dnia 20 października 2010 r. ustanawiające obowiązki podmiotów wprowadzających do obrotu drewno i produkty z drewna (Dz.U. L 295 z 12.11.2010, s. 23);

 

(xvi)  rozporządzenie Rady (WE) nr 2173/2005 z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia systemu zezwoleń na przywóz drewna do Wspólnoty Europejskiej FLEGT (Dz.U. L 347 z 30.12.2005, s. 1);

 

(xvii)  rozporządzenie Komisji (UE) nr 1307/2014 z dnia 8 grudnia 2014 r. w sprawie określenia kryteriów i zasięgów geograficznych obszarów trawiastych o wysokiej bioróżnorodności do celów art. 7b ust. 3 lit. c) dyrektywy 98/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącej się do jakości benzyny i olejów napędowych oraz art. 17 ust. 3 lit. c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych (Dz.U. L 351 z 9.12.2014, s. 3).

Poprawka    136

Wniosek dotyczący dyrektywy

Załącznik I – część I – litera E – punkt 1 g (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

1g.   Przepisy dotyczące chemikaliów, w tym:

 

(i)  rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1).

Poprawka    137

Wniosek dotyczący dyrektywy

Załącznik I – część I – litera E – punkt 1 h (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

1h.   Przepisy dotyczące produktów ekologicznych, w szczególności:

 

(i)  rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz.U. L 189 z 20.7.2007, s. 1).

Poprawka    138

Wniosek dotyczący dyrektywy

Załącznik I – część I – litera F – podpunkt i a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

 

(ia) dyrektywa Rady 2014/87/Euratom z dnia 8 lipca 2014 r. zmieniająca dyrektywę 2009/71/Euratom ustanawiającą wspólnotowe ramy bezpieczeństwa jądrowego obiektów jądrowych (Dz.U. L 219 z 25.7.2014, s. 42);

Poprawka    139

Wniosek dotyczący dyrektywy

Załącznik I – część I – litera G – tytuł

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

G.  Art. 1 lit. a) ppkt (vii) – bezpieczeństwo żywności i pasz, zdrowie i dobrostan zwierząt

G.  Art. 1 lit. a) ppkt (vii) – bezpieczeństwo żywności i pasz

Poprawka    140

Wniosek dotyczący dyrektywy

Załącznik I – część I – litera G – ustęp 3 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

3a.  Inne akty ustawodawcze istotne dla bezpieczeństwa żywności i pasz, w szczególności:

 

(i)   rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1829/2003 z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 1);

 

(ii)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/41/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie ograniczonego stosowania mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie (Dz.U. L 125 z 21.5.2009, s. 75);

 

(iii)  rozporządzenie (WE) nr 1830/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. dotyczące możliwości śledzenia i etykietowania organizmów zmodyfikowanych genetycznie oraz możliwości śledzenia żywności i produktów paszowych wyprodukowanych z organizmów zmodyfikowanych genetycznie i zmieniające dyrektywę 2001/18/WE (Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 24);

 

(iv)  rozporządzenie (WE) nr 1946/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie transgranicznego przemieszczania organizmów genetycznie zmodyfikowanych (Dz.U. L 287 z 5.11.2003, s. 1);

 

(v)   rozporządzenie (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz.U. L 139 z 30.4.2004, s. 1);

 

(vi)  rozporządzenie (WE) nr 2003/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. w sprawie nawozów (Dz.U. L 304 z 21.11.2003, s. 1);

 

(vii)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 300 z 14.11.2009, s. 1);

 

(viii)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 91/414/EWG i 79/117/EWG (Dz.U. L 309 z 24.11.2009, s. 1);

 

(ix)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/128/WE z dnia 21 października 2009 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania na rzecz zrównoważonego stosowania pestycydów (Dz.U. L 309 z 24.11.2009, s. 71);

 

(x)  rozporządzenie (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lutego 2005 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w żywności i paszy pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz na ich powierzchni (Dz.U. L 70 z 16.3.2005, s. 1);

 

(xi)  rozporządzenie Rady (Euratom) 2016/52 z dnia 15 stycznia 2016 r. określające maksymalne dozwolone poziomy skażenia promieniotwórczego żywności i pasz po awarii jądrowej lub w innym przypadku zdarzenia radiacyjnego oraz uchylające rozporządzenie (Euratom) nr 3954/87 oraz rozporządzenia Komisji (Euratom) nr 944/89 i (Euratom) nr 770/90 (Dz.U. L 13 z 20.1.2016, s. 2);

 

(xii)  rozporządzenie Rady (Euratom) 2016/52 z dnia 15 stycznia 2016 r. określające maksymalne dozwolone poziomy skażenia promieniotwórczego żywności i pasz po awarii jądrowej lub w innym przypadku zdarzenia radiacyjnego oraz uchylające rozporządzenie (Euratom) nr 3954/87 oraz rozporządzenia Komisji (Euratom) nr 944/89 i (Euratom) nr 770/90 (Dz.U. L 13 z 20.1.2016, s. 2);

 

(xiii)  rozporządzenie Rady (Euratom) 2016/52 z dnia 15 stycznia 2016 r. określające maksymalne dozwolone poziomy skażenia promieniotwórczego żywności i pasz po awarii jądrowej lub w innym przypadku zdarzenia radiacyjnego oraz uchylające rozporządzenie (Euratom) nr 3954/87 oraz rozporządzenia Komisji (Euratom) nr 944/89 i (Euratom) nr 770/90 (Dz.U. L 13 z 20.1.2016, s. 2);

 

(xiv)  decyzja Rady 2002/628/WE z dnia 25 czerwca 2002 r. dotycząca zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Protokołu z Kartageny o bezpieczeństwie biologicznym do Konwencji o różnorodności biologicznej (Dz.U. L 201 z 31.7.2002, s. 48);

 

(xv)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych (Dz.U. L 167 z 27.6.2012, s. 1);

 

(xvi)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 470/2009 z dnia 6 maja 2009 r. ustanawiające wspólnotowe procedury określania maksymalnych limitów pozostałości substancji farmakologicznie czynnych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 oraz zmieniające dyrektywę 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 152 z 16.6.2009, s. 11);

 

(xvii)  dyrektywa Rady 96/23/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie środków monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości u żywych zwierząt i w produktach pochodzenia zwierzęcego oraz uchylająca dyrektywy 85/358/EWG i 86/469/EWG oraz decyzje 89/187/EWG i 91/664/EWG (Dz.U L 125 z 23.5.1996, s. 10);

 

(xviii)  dyrektywa Rady 96/22/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. dotycząca zakazu stosowania w gospodarstwach hodowlanych niektórych związków o działaniu hormonalnym, tyreostatycznym i ß-agonistycznym i uchylająca dyrektywy 81/602/EWG, 88/146/EWG oraz 88/299/EWG (Dz.U. L 125 z 23.5.1996, s. 3);

 

(xix)  rozporządzenie (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. L 139 z 30.4.2004, s. 55);

 

(xx)  rozporządzenie (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 139 z 30.4.2004, s. 206);

 

(xxi)  dyrektywa Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiająca przepisy o wymaganiach zdrowotnych dla zwierząt regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję oraz wprowadzanie produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz. U. L 18 z 23.1.2003, s. 11);

 

(xxii)  rozporządzenie Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych (Dz.U. L 338 z 22.12.2005, s. 1);

 

(xxiii)  rozporządzenie (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie zwalczania salmonelli i innych określonych odzwierzęcych czynników chorobotwórczych przenoszonych przez żywność (Dz.U. L 325 z 12.12.2003, s. 1);

 

(xxiv)  dyrektywa 2003/99/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie monitorowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych, zmieniająca decyzję Rady 90/424/EWG i uchylająca dyrektywę Rady 92/117/EWG (Dz.U. L 325 z 12.12.2003, s. 31);

 

(xxv)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1331/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. ustanawiające jednolitą procedurę wydawania zezwoleń na stosowanie dodatków do żywności, enzymów spożywczych i środków aromatyzujących (Dz.U. L 354 z 31.12.2008, s. 1);

 

(xxvi)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1332/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie enzymów spożywczych, zmieniające dyrektywę Rady 83/417/EWG, rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999, dyrektywę 2000/13/WE, dyrektywę Rady 2001/112/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 258/97 (Dz.U. L 354 z 31.12.2008, s. 7);

 

(xxvii)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności (Dz.U. L 354 z 31.12.2008, s. 16);

 

(xxviii)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1334/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie środków aromatyzujących i niektórych składników żywności o właściwościach aromatyzujących do użycia w oraz na środkach spożywczych oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 1601/91, rozporządzenia (WE) nr 2232/96 oraz (WE) nr 110/2008 oraz dyrektywę 2000/13/WE (Dz.U. L 354 z 31.12.2008, s. 34);

 

(xxix)  rozporządzenie (WE) nr 2065/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 listopada 2003 r. w sprawie środków aromatyzujących dymu wędzarniczego używanych lub przeznaczonych do użycia w środkach spożywczych lub na ich powierzchni (Dz.U. L 309 z 26.11.2003, s. 1);

 

(xxx)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/32/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych państw członkowskich dotyczących rozpuszczalników do ekstrakcji stosowanych w produkcji środków spożywczych i składników żywności (Dz.U. L 141 z 6.6.2009, s. 3);

 

(xxxi)  rozporządzenie Rady (EWG) nr 315/93 z dnia 8 lutego 1993 r. ustanawiające procedury Wspólnoty w odniesieniu do substancji skażających w żywności (Dz.U. L 37 z 13.2.1993, s. 1);

 

(xxxii)  rozporządzenie Komisji (WE) nr 1881/2006 z dnia 19 grudnia 2006 r. ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych (Dz.U. L 364 z 20.12.2006, s. 5);

 

(xxxiii) dyrektywa 1999/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lutego 1999 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących środków spożywczych oraz składników środków spożywczych poddanych działaniu promieniowania jonizującego (Dz.U. L 66 z 13.3.1999, s. 16);

 

(xxxiv)  rozporządzenie (WE) nr 1935/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 2004 r. w sprawie materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością oraz uchylające dyrektywy 80/590/EWG i 89/109/EWG (Dz.U. L 338 z 13.11.2004, s. 4);

 

(xxxv)  dyrektywa Rady 82/711/EWG z dnia 18 października 1982 r. ustanawiająca podstawowe zasady, niezbędne w badaniach migracji składników materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi (Dz.U. L 297 z 23.10.1982, s. 26);

 

(xxxvi)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz.U. L 304 z 22.11.2011, s. 18);

 

(xxxvii) rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 609/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie żywności przeznaczonej dla niemowląt i małych dzieci oraz żywności specjalnego przeznaczenia medycznego i środków spożywczych zastępujących całodzienną dietę, do kontroli masy ciała oraz uchylające dyrektywę Rady 92/52/EWG, dyrektywy Komisji 96/8/WE, 1999/21/WE, 2006/125/WE i 2006/141/WE, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/39/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 41/2009 i (WE) nr 953/2009 (Dz.U. L 181 z 29.6.2013, s. 35);

 

(xxxiii)   rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/848 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 (Dz.U. L 150 z 14.6.2018, s. 1);

 

(xxxix) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 487);

 

(xxxx) rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U. L 354 z 20.12.2013, s. 22);

 

(xxxxi) rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/79, rozporządzenie (WE) nr 1037/2001 i rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671);

 

(xxxxii) rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt (Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 29);

 

(xxxxiii) dyrektywa Rady 90/167/EWG z dnia 26 marca 1990 r. ustanawiająca warunki przygotowania, wprowadzania do obrotu i użycia pasz leczniczych we Wspólnocie (Dz.U. L 92 z 7.4.1990, s. 42);

 

(xxxxiv) dyrektywa 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych (Dz.U. L 311 z 28.11.2001, s. 1);

 

(xxxxv) dyrektywa 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 maja 2002 r. w sprawie niepożądanych substancji w paszach zwierzęcych (Dz.U. L 140 z 30.5.2002, s. 10);

 

(xxxxvi) rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wprowadzania na rynek i stosowania pasz, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady i uchylające dyrektywę Rady 79/373/EWG, dyrektywę Komisji 80/511/EWG, dyrektywy Rady 82/471/EWG, 83/228/EWG, 93/74/EWG, 93/113/WE i 96/25/WE oraz decyzję Komisji 2004/217/WE (Dz.U. L 229 z 1.9.2009, s. 1);

 

(xxxxii) dyrektywa Komisji 2008/38/WE z dnia 5 marca 2008 r. ustanawiająca wykaz planowanych zastosowań pasz zwierzęcych do szczególnych potrzeb żywieniowych (Dz.U. L 62 z 6.3.2008, s. 9);

 

(xxxxiii) rozporządzenie (WE) nr 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 stycznia 2005 r. ustanawiające wymagania dotyczące higieny pasz (Dz.U. L 35 z 8.2.2005, s. 1).

Poprawka    141

Wniosek dotyczący dyrektywy

Załącznik I – część I – punkt 4 – wprowadzenie

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

4.  Ochrona dobrostanu zwierząt, którą regulują:

Ga.  Art. 1 lit. a) ppkt (vii) lit. a) Ochrona zwierząt oraz zdrowie i dobrostan zwierząt.

 

Przepisy i normy dotyczące ochrony, zdrowia i dobrostanu zwierząt, które regulują w szczególności:

Poprawka    142

Wniosek dotyczący dyrektywy

Załącznik I – część I – litera G a – podpunkty iv–xxv (nowe)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(iv)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/63/UE z dnia 22 września 2010 r. w sprawie ochrony zwierząt wykorzystywanych do celów naukowych (Dz.U. L 276 z 20.10.2010, s. 33);

 

(v)  dyrektywa Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotycząca kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego (Dz.U. L 224 z 18.8.1990, s. 29);

 

(vi)  dyrektywa Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiająca zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych zwierząt wprowadzanych na rynek Wspólnoty z państw trzecich i zmieniająca dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG (Dz.U. L 268 z 24.9.1991, s. 56);

 

(vii)  dyrektywa Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotycząca kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego (Dz.U. L 395 z 30.12.1989, s. 13);

 

(viii)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczące produktów kosmetycznych (Dz.U. L 342 z 22.12.2009, s. 59);

 

(ix)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1012 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie zootechnicznych i genealogicznych warunków dotyczących hodowli zwierząt hodowlanych czystorasowych i mieszańców świni, handlu nimi i wprowadzania ich na terytorium Unii oraz handlu ich materiałem biologicznym wykorzystywanym do rozrodu i jego wprowadzania na terytorium Unii oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 652/2014, dyrektywy Rady 89/608/EWG i 90/425/EWG i uchylające niektóre akty w dziedzinie hodowli zwierząt („rozporządzenie w sprawie hodowli zwierząt”) (Dz.U. L 171 z 29.6.2016, s. 66);

 

(x)  dyrektywa Rady 2008/73/WE z dnia 15 lipca 2008 r. upraszczająca procedury dotyczące podawania i publikowania informacji z dziedziny weterynarii i zootechniki oraz zmieniająca dyrektywy 64/432/EWG, 77/504/EWG, 88/407/EWG, 88/661/EWG, 89/361/EWG, 89/556/EWG, 90/426/EWG, 90/427/EWG, 90/428/EWG, 90/429/EWG, 90/539/EWG, 91/68/EWG, 91/496/EWG, 92/35/EWG, 92/65/EWG, 92/66/EWG, 92/119/EWG, 94/28/WE, 2000/75/WE, decyzję 2000/258/WE oraz dyrektywy 2001/89/WE, 2002/60/WE i 2005/94/WE (Dz.U. L 219 z 14.8.2008, s. 40);

 

(xi)  rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/97 z dnia 25 czerwca 1997 r. dotyczące kryteriów wspólnotowych dla punktów kontroli oraz zmieniające plan trasy określony w załączniku do dyrektywy 91/628/EWG (Dz.U. L 174 z 2.7.1997 s. 1);

 

(xii)  dyrektywa Rady 96/93/WE z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie certyfikacji zwierząt i produktów zwierzęcych (Dz.U. L 13 z 16.1.1997, s. 28);

 

(xiii)  rozporządzenie Rady (WE) nr 21/2004 z dnia 17 grudnia 2003 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestrowania owiec i kóz oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 i dyrektywy 92/102/EWG i 64/432/EWG (Dz.U. L 5 z 9.1.2004, s. 8);

 

(xiv)  decyzja Komisji 2006/968/WE z dnia 15 grudnia 2006 r. wykonująca rozporządzenie Rady (WE) nr 21/2004 w odniesieniu do wytycznych i procedur elektronicznej identyfikacji i rejestrowania owiec i kóz (Dz.U. L 401 z 30.12.2006, s. 41);

 

(xv)  decyzja Rady 1999/879/WE z dnia 17 grudnia 1999 r. dotycząca wprowadzania do obrotu i podawania bydlęcego hormonu wzrostu (BST) i uchylająca decyzję 90/218/EWG (Dz.U. L 331 z 23.12.1999, s. 71);

 

(xvi)  dyrektywa Rady 1999/74/WE z dnia 19 lipca 1999 r. ustanawiająca minimalne normy ochrony kur niosek (Dz.U. L 203 z 3.8.1999, s. 53);

 

(xvii)  dyrektywa Rady 2007/43/WE z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie ustanowienia minimalnych zasad dotyczących ochrony kurcząt utrzymywanych z przeznaczeniem na produkcję mięsa (Dz.U. L 182 z 12.7.2007, s. 19);

 

(xviii)  dyrektywa Rady 2008/119/WE z dnia 18 grudnia 2008 r. ustanawiająca minimalne normy ochrony cieląt (Dz.U. L 10 z 15.1.2009, s. 7);

 

(xix)  dyrektywa Rady 2008/120/WE z dnia 18 grudnia 2008 r. ustanawiająca minimalne normy ochrony świń (Dz.U. L 47 z 18.2.2009, s. 5);

 

(xx)  rozporządzenie Rady (EWG) nr 3254/91 z dnia 4 listopada 1991 r., zakazujące używania potrzasków we Wspólnocie oraz wprowadzania do Wspólnoty skór i innych towarów wytwarzanych z niektórych gatunków dzikich zwierząt, pochodzących z państw, w których chwyta się je przy pomocy potrzasków lub metod odłowu niespełniających międzynarodowych norm odłowu humanitarnego (Dz.U. L 308 z 9.11.1991, s. 1);

 

(xxi)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/31/UE z dnia 12 czerwca 2013 r. zmieniająca dyrektywę Rady 92/65/EWG w zakresie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt, regulujących wewnątrzunijny handel psami, kotami i fretkami oraz ich przywóz do Unii (Dz.U. L 178 z 28.6.2013, s. 107);

 

(xxii)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 576/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie przemieszczania o charakterze niehandlowym zwierząt domowych oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 998/2003 (Dz.U. L 178 z 28.6.2013, s. 1);

 

(xxiii)  dyrektywa Rady 2009/156/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich (Dz.U. L 192 z 23.7.2010, s. 1);

 

(xxiv)  dyrektywa Rady 92/35/EWG z dnia 29 kwietnia 1992 r. ustanawiająca zasady kontroli i środki zwalczania afrykańskiego pomoru koni (Dz.U. L 157 z 10.6.1992, s. 19).

Poprawka    143

Wniosek dotyczący dyrektywy

Załącznik I – część I – litera H – tytuł

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

H.  Art. 1 lit. a) ppkt (viii) – zdrowie publiczne

H.  Art. 1 lit. a) ppkt (viii) – zdrowie publiczne i bezpieczeństwo zdrowotne

Poprawka    144

Wniosek dotyczący dyrektywy

Załącznik I – część I – litera H – punkt 1 – podpunkt i a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(ia)  dyrektywa Komisji (UE) 2016/1214 z dnia 25 lipca 2016 r. zmieniająca dyrektywę 2005/62/WE w odniesieniu do norm i specyfikacji systemu jakości w placówkach służby krwi (Dz.U. L 199 z 26.7.2016, s. 14);

Poprawka    145

Wniosek dotyczący dyrektywy

Załącznik I – część I – litera H – punkt 1 – podpunkt i b (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(ib)  dyrektywa Komisji 2005/61/WE z dnia 30 września 2005 r. wykonująca dyrektywę 2002/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie wymogów dotyczących śledzenia losów krwi oraz powiadamiania o poważnych, niepożądanych reakcjach i zdarzeniach (Dz.U. L 256 z 1.10.2005, s. 32);

Poprawka    146

Wniosek dotyczący dyrektywy

Załącznik I – część I – litera H – punkt 1 – podpunkt i c (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(ic)   dyrektywa Komisji 2004/33/WE z dnia 22 marca 2004 r. wykonująca dyrektywę 2002/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie niektórych wymagań technicznych dotyczących krwi i składników krwi (Dz.U. L 91 z 30.3.2004, s. 25);

Poprawka    147

Wniosek dotyczący dyrektywy

Załącznik I – część I – litera H – punkt 1 – podpunkt i d (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(id)   dyrektywa Komisji 2005/62/WE z dnia 30 września 2005 r. wykonująca dyrektywę 2002/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie norm i specyfikacji wspólnotowych odnoszących się do systemu jakości obowiązującego w placówkach służby krwi (Dz.U. L 256 z 1.10.2005, s. 41);

Poprawka    148

Wniosek dotyczący dyrektywy

Załącznik I – część I – litera H – punkt 1 – podpunkt iii a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(iiia)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/53/UE z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie norm jakości i bezpieczeństwa narządów ludzkich przeznaczonych do przeszczepienia (Dz.U. L 207 z 6.8.2010, s. 14).

Poprawka    149

Wniosek dotyczący dyrektywy

Załącznik I – część I – litera H – punkt 5

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

5.  Produkcja, prezentowanie i sprzedaż wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów, które reguluje dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylająca dyrektywę 2001/37/WE (Dz.U. L 127 z 29.4.2014, s. 1).

5.  Produkcja, prezentowanie i sprzedaż wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów, które reguluje dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylająca dyrektywę 2001/37/WE (Dz.U. L 127 z 29.4.2014, s. 1), oraz reklamowanie i sponsorowanie wyrobów tytoniowych, które reguluje dyrektywa 2003/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, odnoszących się do reklamy i sponsorowania wyrobów tytoniowych (Dz.U. L 152 z 20.6.2003, s. 16).

Poprawka    150

Wniosek dotyczący dyrektywy

Załącznik I – część I – litera H – punkt 5 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

5a.  Walka ze szkodliwymi skutkami spożywania alkoholu oraz priorytety ustanowione w strategii w zakresie wspierania państw członkowskich w ograniczaniu szkodliwych skutków spożywania alkoholu.

Poprawka    151

Wniosek dotyczący dyrektywy

Załącznik I – część I – litera H – punkt 5 b (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

5b.  Inne akty ustawodawcze istotne dla zdrowia publicznego, w szczególności:

 

(i) rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/746 z dnia 5 kwietnia 2017 r. w sprawie wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro oraz uchylenia dyrektywy 98/79/WE i decyzji Komisji 2010/227/UE (Dz.U. L 117 z 5.5.2017, s. 176);

 

(ii) rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczące produktów kosmetycznych (Dz.U. L 342 z 22.12.2009, s. 59).

Poprawka    152

Wniosek dotyczący dyrektywy

Załącznik I – część I – litera J a (nowa)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Ja.  Art. 1 lit. a) ppkt (xa) – zatrudnienie, warunki pracy, prawa pracownicze oraz zasada równości szans i równości traktowania mężczyzn i kobiet w pracy

 

1.  Przepisy Unii Europejskiej dotyczące zatrudnienia, które regulują w szczególności:

 

(i)  dyrektywa Rady 91/533/EWG z dnia 14 października 1991 r. w sprawie obowiązku pracodawcy dotyczącego informowania pracowników o warunkach stosowanych do umowy lub stosunku pracy (Dz.U. L 288 z 18.10.1991, s. 32);

 

(ii)  dyrektywa Rady 91/383/EWG z dnia 25 czerwca 1991 r. uzupełniająca środki mające wspierać poprawę bezpieczeństwa i zdrowia w pracy pracowników pozostających w stosunku pracy na czas określony lub w czasowym stosunku pracy (Dz.U. L 206 z 29.7.1991, s. 19);

 

(iii)  dyrektywa Rady 94/33/WE z dnia 22 czerwca 1994 r. w sprawie ochrony pracy osób młodych (Dz.U. L 216 z 20.8.1994, s. 12);

 

(iv)  dyrektywa Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (Dz.U. L 225 z 12.8.1998, s. 16);

 

(v)  dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303 z 2.12.2000, s. 16);

 

(vi)  dyrektywa Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz.U. L 82 z 22.3.2001, s. 16);

 

(vii)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/14/WE z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiająca ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej (Dz.U. L 80 z 23.3.2002, s. 29–34);

 

(viii)  dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299 z 18.11.2003, s. 9);

 

(ix)  dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 204 z 26.7.2006, s. 23);

 

(x)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. L 283 z 28.10.2008, s. 36);

 

(xi)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/104/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie pracy tymczasowej (Dz.U. L 327 z 5.12.2008, s. 9–14);

 

(xii)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/38/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie ustanowienia europejskiej rady zakładowej lub trybu informowania pracowników i konsultowania się z nimi w przedsiębiorstwach lub w grupach przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym (Dz.U. L 122 z 16.5.2009, s. 28–44);

 

(xiii)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/41/UE z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie stosowania zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn prowadzących działalność na własny rachunek oraz uchylająca dyrektywę Rady 86/613/EWG (Dz.U. L 180 z 15.7.2010, s. 1);

 

(xiv)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, zmieniająca rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym („rozporządzenie w sprawie IMI”) (Dz.U. L 159 z 28.5.2014, s. 11);

 

(xv)  rozporządzenie (WE) nr 450/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 lutego 2003 r. dotyczące wskaźnika kosztów pracy (Dz.U. L 69 z 13.3.2003, s. 1);

 

(xvi)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/848 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. L 141 z 5.6.2015, s. 19).

 

2.  Warunki pracy, które regulują w szczególności:

 

(i)  wszystkie dyrektywy szczegółowe w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG;

 

(ii)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/104/WE z dnia 16 września 2009 r. dotycząca minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny użytkowania sprzętu roboczego przez pracowników podczas pracy (druga dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz.U. L 260 z 3.10.2009, s. 5);

 

(iii)  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/148/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie azbestu w miejscu pracy (Dz.U. L 330 z 16.12.2009, s. 28);

 

(iv)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1338/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie statystyk Wspólnoty w zakresie zdrowia publicznego oraz zdrowia i bezpieczeństwa w pracy (Dz.U. L 354 z 31.12.2008, s. 70).

Poprawka    153

Wniosek dotyczący dyrektywy

Załącznik I – część II – litera A – tytuł

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

A.  Art. 1 lit. a) ppkt (ii) – usługi finansowe, zapobieganie praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu

A.  Art. 1 lit. a) ppkt (ii) – usługi finansowe, zapobieganie uchylaniu się od opodatkowania, oszustwom podatkowym, unikaniu opodatkowania, praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu

Poprawka    154

Wniosek dotyczący dyrektywy

Załącznik I – część II – litera C a (nowa)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Ca.  Ochrona interesów finansowych Unii:

 

(i)  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 1023/2013 z dnia 22 października 2013 r. zmieniające regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej.

(1)

Dz.U. C 405 z 9.11.2018, s. 1.

(2)

Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.


UZASADNIENIE

Ochrona sygnalistów: podstawowe narzędzie obrony interesu publicznego

Refleksje nad ochroną sygnalistów znacznie się rozwinęły w ciągu ostatnich dziesięcioleci w Europie. W świetle licznych badań i analiz doświadczenia wyraźnie można dzisiaj stwierdzić, że sygnaliści odgrywają pozytywną rolę w zapobieganiu naruszeniom interesu publicznego i korygowaniu ich. Potencjał sygnalizowania nieprawidłowości pozostaje jednak w bardzo dużym stopniu niewykorzystany, ponieważ wiele osób, które stwierdzają naruszenie interesu publicznego w kontekście zawodowym, nadal nie zgłasza tego faktu systematycznie. Powody takiego stanu rzeczy są wielorakie: od nieznajomości możliwości zgłaszania po obawę przed odwetem w razie zabrania głosu. Ma to szkodliwe skutki dla całego społeczeństwa, gdyż wiele naruszeń interesu publicznego, czy to związanych ze środowiskiem naturalnym, czy z walką z unikaniem opodatkowania lub korupcją czy też ze zdrowiem publicznym, wciąż ma miejsce, a cierpi na tym prawo obywateli do otrzymywania informacji.

W państwach członkowskich zmiany w ustawodawstwie dotyczącym ochrony sygnalistów następowały często po poważnych skandalach lub katastrofach. Niemniej jednak zalecenia przyjęte przez Radę Europy w 2014 r. były znaczącym krokiem w opracowaniu pewnej liczby norm, do których transpozycji do prawa krajowego zachęca się państwa członkowskie.

Rozpatrywany wniosek czerpie inspirację częściowo z tych zaleceń, a także z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka dotyczącego wolności wypowiedzi. Sprawozdawczyni jest w pełni usatysfakcjonowana, że Komisja zdecydowała się wpisać swój wniosek dotyczący dyrektywy do swoich zaleceń z jednoczesnym uwzględnieniem rezolucji przyjętej przez Parlament Europejski w dniu 24 października 2017 r.

Zakres stosowania: zapewnienie skuteczności proponowanego instrumentu

Zdaniem sprawozdawczyni wybór szerokiego i horyzontalnego zakresu stosowania jest pozytywny, ponieważ pozwoli objąć wiele sektorów, poczynając od ochrony interesów finansowych Unii, przez ochronę środowiska, zdrowia publicznego i walkę z unikaniem opodatkowania, a kończąc na jądrowym bezpieczeństwie fizycznym. Za sygnalistę będzie uważana osoba, która zgłosi lub ujawni naruszenie unijnego aktu prawnego dotyczącego tych sektorów, określonych w załączniku do wniosku. Istnieje jednak pewne ryzyko związane z działaniami, które nie stanowiłyby naruszeń w rozumieniu przedmiotowej dyrektywy. Dlatego też sprawozdawczyni proponuje, aby objąć zakresem stosowania każde nadużycie dotyczące tych sektorów. Uważa ona, że w ten sposób zostanie lepiej uwzględniona ochrona interesu publicznego, która stanowi istotę omawianego wniosku.

Ponieważ Unia Europejska opiera się na wspólnocie wartości i zasad gwarantującej poszanowanie praw człowieka i podstawowych wolności, sprawozdawczyni uznaje za konieczne, aby włączyć te prawa podstawowe w zakres stosowania tekstu.

Urzędnicy i inni pracownicy Unii Europejskiej mogą w trakcie działalności zawodowej mieć dostęp do informacji, które mogłyby stanowić przedmiot zgłoszenia w rozumieniu niniejszej dyrektywy, i dlatego mogą być ofiarami działań odwetowych. Ważne zatem jest zapewnienie im takiej samej ochrony, jak innym pracownikom. Równie ważne jest zapewnienie ochrony tym, którzy pomagają sygnaliście w działaniach, także gdy są to dziennikarze śledczy.

Kanały zgłaszania nieprawidłowości: działanie w interesie sygnalisty

Zdaniem sprawozdawczyni koncepcja kanałów zgłaszania nieprawidłowości, zaproponowana w rozpatrywanym tekście, oferuje wystarczające gwarancje solidności i niezależności. Można by ją jednak ulepszyć, przewidując wysyłanie zawiadomienia o otrzymaniu zgłoszenia. Terminy rozpatrywania zaproponowane przez Komisję, wydają się zbyt długie i mogą szkodzić dokonanemu zgłoszeniu, sprawozdawczyni proponuje więc skrócenie tych terminów. Uważa również, że przedstawiciele związków zawodowych powinni w pełni uczestniczyć w określaniu kanałów wewnętrznych i móc udzielać porad oraz pomocy osobom, które tego chcą. Przedstawiciele pracowników są bowiem obecni bezpośrednio w terenie i łatwiej im towarzyszyć ewentualnemu sygnaliście w jego działaniach, informować go o wewnętrznych kanałach zgłaszania, a także o jego prawach i obowiązkach. Ważne zatem jest zapewnienie im tej roli w ramach przedmiotowej dyrektywy.

Ponadto niezwykle ważne jest, aby zagwarantować wysoki stopień poufności tożsamości sygnalisty. Osoby stwierdzające nieprawidłowości często stosują mechanizmy wstrzymywania się i autocenzury, których podstawą jest obawa związana z ujawnieniem tożsamości. Dowiedziono, że poszanowanie tego warunku pozwala zwiększyć liczbę otrzymanych zgłoszeń. Należy zatem zaostrzyć przepisy rozpatrywanego tekstu dotyczące tej kwestii, wprowadzając silną zasadę poufności, od której można odstąpić jedynie w wyjątkowych i ograniczonych przypadkach.

Skupienie się na skuteczności zgłaszania nieprawidłowości i prawie do informacji

Rozpatrywany tekst opiera się na stosunkowo restrykcyjnym uporządkowaniu wykorzystania kanałów zgłaszania, z towarzyszącymi im zwolnieniami. Co do zasady potencjalny sygnalista powinien zatem zgłosić się do swojego pracodawcy, zaczekać na rozpatrzenie zgłoszenia, co może zająć nawet 3 miesiące, a następnie, w przypadku niezadowalającej odpowiedzi – powiadomić organ zewnętrzny i ewentualnie zaczekać dodatkowe 6 miesięcy. Może to nie tylko w dużym stopniu zagrozić samemu zgłaszaniu nieprawidłowości, ale w szczególności może zmusić sygnalistów do postawienia się w trudnej sytuacji wobec ich pracodawcy. Ponadto takie podejście przenosi na sygnalistę ciężar udowodnienia, że wybrał najodpowiedniejszy kanał w razie obejścia kolejności przewidzianej w tekście. W kontekście już nierównego układu sił może to zaszkodzić osobie zgłaszającej. Wreszcie, podejście to nie uwzględnia w wystarczającym stopniu prawa obywateli do informacji w przypadku naruszenia interesu publicznego. Z tych powodów sprawozdawczyni proponuje odejście od tej hierarchii kanałów dzięki wprowadzeniu większej elastyczności, tak by pozostawić wybór najbardziej odpowiedniego kanału osobie zgłaszającej.

O ile jak najbardziej pozytywne jest przyznanie w rozpatrywanym tekście ochrony osobom, które mają uzasadnione podstawy, aby uważać, że zgłaszane informacje były prawdziwe w momencie ich przekazania, o tyle sprawozdawczyni uważa, że przepis ten należy doprecyzować, aby wykluczyć jakąkolwiek możliwość odmowy przyznania ochrony ze względów związanych z intencjami sygnalistów. Tekst ten w istocie powinien koncentrować się przede wszystkim na znaczeniu informacji ujawnionych w świetle interesu ogólnego, a nie badaniu przyczyn ich ujawnienia.

Zapewnienie skutecznej i pełnej ochrony sygnalistów

Wniosek w sprawie dyrektywy zawiera ogólny zakaz odwetu, którego formy są opisany w wykazie. Wykaz ten w żadnym wypadku nie może być uznany za wyczerpujący, ponieważ tylko wyobraźnia określa granice stosowanych środków odwetowych. Należy zatem zaznaczyć, że są to jedynie przykłady.

Jeżeli chodzi o przyznane formy ochrony, sprawozdawczyni pragnie podkreślić znaczenie niektórych z nich. Odwrócenie ciężaru dowodu jest jednym z tych środków, a sformułowanie zawarte we wniosku w sprawie dyrektywy zostało wzmocnione, aby umożliwić wdrożenie pełnego potencjału tego przepisu.

Przypadki anonimowych zgłoszeń już miały miejsce i będą one nadal występowały. Sprawozdawczyni pragnie zatem ustanowić przepis pozwalający objęcie tekstem osoby, której tożsamość zostałaby ujawniona, mimo że pragnęła ona pozostać anonimowa.

W niektórych państwach członkowskich – i między niektórymi państwami członkowskimi – istnieją różnorodne systemy pomocy i wsparcia dla osób zgłaszających lub publicznie ujawniających nieprawidłowości. I tak organy publiczne, związki zawodowe czy też organizacje społeczeństwa obywatelskiego mogą udzielać poufnych porad na temat mechanizmów zgłoszeń etycznych. Sprawozdawczyni uważa, że systemy te są niezbędne do wspierania sygnalistów w ich podejściu i dlatego sugeruje, by dyrektywa mogła przewidywać wprowadzenie tych systemów w różnych państwach członkowskich, z uwzględnieniem kontekstu krajowego. Sprawozdawczyni chciałaby ponadto, by oprócz pomocy prawnej i finansowej sygnalistom zapewniane było wsparcie psychologiczne.

Zapewnienie wystarczającego bezpieczeństwa prawnego, by zagwarantować wolność wypowiedzi

Niektóre elementy niniejszego wniosku mogą zniechęcać osoby, które chciałyby zgłosić nieprawidłowości. W szczególności dotyczy to wagi, która może być trudna do ocenienia przez jedną osobę i może zostać wykorzystana, by zdyskwalifikować zgłoszenie. W związku z tym jeżeli nieprawidłowości przynoszą szkodę interesowi ogólnemu, należy zagwarantować ochronę, bez względu na wagę ujawnianych informacji.

W tym samym duchu we wniosku w sprawie dyrektywy proponuje się wprowadzenie kar w celu zniechęcenia do dokonywania zgłoszeń w złej wierze i zgłoszeń stanowiących nadużycie. Przepis ten jest zbędny z uwagi na obecne już w prawie krajowym przepisy dotyczące kar za zniesławienie lub naruszenie dobrego imienia. Z powodu wprowadzenia dodatkowych kar rozpatrywany tekst może mieć skutek odstraszający lub zniechęcający, również w przypadku uzasadnionych zgłoszeń. Sprawozdawczyni proponuje zatem usunięcie tej części tekstu.

Sprawozdawczyni uważa, że rozpatrywany tekst jest pierwszym krokiem, ale porusza istotne kwestie dotyczące rozszerzenia jego zakresu stosowania. W związku z tym uważa, że powinien on w razie potrzeby dość szybko stać się przedmiotem oceny i przeglądu, aby poprawić jego przekrojowy charakter i uprościć jego zrozumienie z myślą o obywatelach.


OPINIA KOMISJI PRAWNEJ W SPRAWIE PODSTAWY PRAWNEJ

Pavel Svoboda

Przewodniczący

Komisja Prawna

BRUKSELA

Przedmiot:  Opinia w sprawie podstawy prawnej wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ochrony osób zgłaszających przypadki naruszenia prawa Unii (COM(2018)0218 – C8‑0159/2018 – 2018/0106(COD))

Szanowny Panie Przewodniczący!

W dniu 24 września 2018 r., zgodnie z art. 39 (5) Regulaminu, Komisja Prawna postanowiła z własnej inicjatywy przedstawić opinię w sprawie adekwatności dodatkowych podstaw prawnych wprowadzonych za pośrednictwem poprawek złożonych w komisji, w wyniku których do pierwotnej podstawy prawnej wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ochrony osób zgłaszających przypadki naruszenia prawa Unii („wniosek”) włączono by postanowienia Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

Komisja oparła swój wniosek na kilku sektorowych podstawach prawnych. Podstawa prawna jest wyrażona w następujący sposób:

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 16, 33, 43, 50, art. 53 ust. 1, art. 62, 91, 100, 103, 109, 114, 168, 169, 192, 207 i art. 325 ust. 4, oraz Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 31,

Zgłoszono pięć poprawek, które sugerują dodanie art. 19 ust. 2, art. 77 ust. 2, art. 78, art. 79, art. 83 ust. 1, art. 153, art. 154, art. 157 i art. 352 TFUE. W odniesieniu do art. 153 w dwóch poprawkach zaproponowano dodanie pełnego artykułu, w jednej dodanie tylko ust. 1 lit. a), b) i e) tego artykułu, a w innej dodanie wyłącznie art. 153 ust. 1 lit. a) i b).

Proponowanym zmianom podstawy prawnej towarzyszą odpowiednie zmiany zakresu stosowania proponowanej dyrektywy. W związku z tym ostateczną ocenę tego, czy merytorycznie uzasadnione jest dodanie do wniosku dalszych podstaw prawnych, należy wydać na podstawie tego, czy poprawki zmieniające zakres stosowania zostały przyjęte, jak i w świetle celu i treści wniosku w wersji przyjętej. Obecna opinia w sprawie podstawy prawnej w większym stopniu koncentruje się na zgodności proceduralnej podstaw prawnych, które proponuje się dodać, a także na ich zgodności z wybranym środkiem, tj. dyrektywą.

I – Kontekst

W rezolucji z dnia 24 października 2017 r. w sprawie uzasadnionych środków ochrony sygnalistów działających w interesie publicznym oraz z dnia 20 stycznia 2017 r. w sprawie roli demaskatorów w ochronie interesów finansowych UE(1) Parlament wezwał Komisję do przedstawienia przekrojowego wniosku ustawodawczego służącego zagwarantowaniu wysokiego poziomu ochrony sygnalistów w UE zarówno w sektorze publicznym, jak i w sektorze prywatnym, a także w instytucjach krajowych i unijnych.

Przepisy dotyczące sygnalistów obowiązują obecnie w niektórych obszarach prawa Unii, mianowicie w regulaminie pracowniczym i w niektórych rozporządzeniach dotyczących prania pieniędzy i rynków finansowych.

Niniejszy wniosek dotyczący dyrektywy opiera się na podejściu sektorowym, ponieważ przewiduje przepisy dotyczące sygnalistów, które mają zastosowanie do naruszeń prawa Unii w obszarach objętych zakresem stosowania, oraz w załączniku zawierającym wykaz istotnych aktów prawnych Unii, które są określane bezpośrednio lub przez odniesienie.

II – Odnośne artykuły Traktatu

Art. 19 TFUE stanowi:

Artykuł 19

1. Bez uszczerbku dla innych postanowień Traktatów i w granicach kompetencji, które Traktaty powierzają Unii, Rada, stanowiąc jednomyślnie zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą i po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego, może podjąć środki niezbędne w celu zwalczania wszelkiej dyskryminacji ze względu na płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną.

2. Na zasadzie odstępstwa od ustępu 1, dla wsparcia działania podjętego przez Państwa Członkowskie w celu przyczyniania się do osiągnięcia celów określonych w ustępie 1, Parlament Europejski i Rada, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, mogą przyjąć podstawowe zasady dotyczące unijnych środków zachęcających, z wyłączeniem harmonizacji przepisów ustawowych i wykonawczych Państw Członkowskich.

Art. 77 TFUE stanowi:

Artykuł 77

1. Unia rozwija politykę mającą na celu:

a) zapewnienie braku jakiejkolwiek kontroli osób, niezależnie od ich przynależności państwowej, przy przekraczaniu przez nie granic wewnętrznych;

b) zapewnienie kontroli osób i skutecznego nadzoru przy przekraczaniu granic zewnętrznych;

c) stopniowe wprowadzanie zintegrowanego systemu zarządzania granicami zewnętrznymi.

2. Do celów ustępu 1 Parlament Europejski i Rada, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą prawodawczą, przyjmują środki dotyczące:

a) wspólnej polityki w zakresie wiz i innych dokumentów uprawniających do krótkiego pobytu;

b) kontroli, którym podlegają osoby przekraczające granice zewnętrzne;

c) warunków swobodnego przemieszczania się obywateli państw trzecich, w krótkim okresie, na terytorium Unii;

d) wszelkich środków niezbędnych dla stopniowego wprowadzania zintegrowanego systemu zarządzania granicami zewnętrznymi;

e) braku jakiejkolwiek kontroli osób, niezależnie od ich obywatelstwa, przy przekraczaniu przez nie granic wewnętrznych.

3. Jeżeli działanie Unii okazuje się niezbędne do ułatwienia wykonywania prawa, o którym mowa w artykule 20 ustęp 2 litera a), a Traktaty nie przewidują stosownych uprawnień do działania w tym zakresie, Rada, stanowiąc zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą, może przyjąć przepisy dotyczące paszportów, dowodów tożsamości, dokumentów pobytowych lub jakichkolwiek innych podobnych dokumentów. Rada stanowi jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim.

4. Niniejszy artykuł nie narusza kompetencji Państw Członkowskich w odniesieniu do geograficznego wytyczania ich granic, zgodnie z prawem międzynarodowym.

Art. 78 TFUE stanowi:

Artykuł 78

1. Unia rozwija wspólną politykę w dziedzinie azylu, ochrony uzupełniającej i tymczasowej ochrony, mającą na celu przyznanie odpowiedniego statusu każdemu obywatelowi państwa trzeciego wymagającemu międzynarodowej ochrony oraz mającą na celu zapewnienie przestrzegania zasady non–refoulement. Polityka ta musi być zgodna z konwencją genewską z dnia 28 lipca 1951 r. i protokołem z dnia 31 stycznia 1967 r. dotyczącymi statusu uchodźców, jak również z innymi odpowiednimi traktatami.

2. Do celów ustępu 1 Parlament Europejski i Rada, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, przyjmują środki dotyczące wspólnego europejskiego systemu azylowego obejmującego:

a) jednolity status azylu dla obywateli państw trzecich, obowiązujący w całej Unii;

b) jednolity status ochrony uzupełniającej dla obywateli państw trzecich, którzy nie uzyskawszy azylu europejskiego, wymagają międzynarodowej ochrony;

c) wspólny system tymczasowej ochrony wysiedleńców, na wypadek masowego napływu;

d) wspólne procedury przyznawania i pozbawiania jednolitego statusu azylu lub ochrony uzupełniającej;

e) kryteria i mechanizmy ustalania Państwa Członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu lub ochrony uzupełniającej;

f) normy dotyczące warunków przyjmowania osób ubiegających się o azyl lub o ochronę uzupełniającą;

g) partnerstwo i współpracę z państwami trzecimi w celu zarządzania przepływami osób ubiegających się o azyl lub o ochronę uzupełniającą lub tymczasową.

3. W przypadku gdy jedno lub więcej Państw Członkowskich znajdzie się w nadzwyczajnej sytuacji charakteryzującej się nagłym napływem obywateli państw trzecich, Rada, na wniosek Komisji, może przyjąć środki tymczasowe na korzyść zainteresowanego Państwa lub Państw Członkowskich. Rada stanowi po konsultacji z Parlamentem Europejskim.

Art. 79 TFUE stanowi:

Artykuł 79

1. Unia rozwija wspólną politykę imigracyjną mającą na celu zapewnienie, na każdym etapie, skutecznego zarządzania przepływami migracyjnymi, sprawiedliwego traktowania obywateli państw trzecich przebywających legalnie w Państwach Członkowskich, a także zapobieganie nielegalnej imigracji i handlowi ludźmi oraz wzmocnione ich zwalczanie.

2. Do celów ustępu 1 Parlament Europejski i Rada, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, przyjmują środki w następujących dziedzinach:

a) warunki wjazdu i pobytu, jak również normy dotyczące procedur wydawania przez Państwa Członkowskie długoterminowych wiz i dokumentów pobytowych, w tym do celów łączenia rodzin;

b) określenie praw obywateli państw trzecich przebywających legalnie w państwie członkowskim, w tym warunków dotyczących swobody przemieszczania się i pobytu w innych państwach członkowskich;

c) nielegalna imigracja i nielegalny pobyt, w tym wydalanie i odsyłanie osób przebywających nielegalnie;

d) zwalczanie handlu ludźmi, w szczególności kobietami i dziećmi.

3. Unia może zawrzeć z państwami trzecimi umowy o readmisji obywateli państw trzecich, którzy nie spełniają warunków wjazdu, obecności lub pobytu na terytorium jednego z Państw Członkowskich lub przestali je spełniać, do państw pochodzenia lub państw, z których oni przybywają.

4. Parlament Europejski i Rada, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, mogą ustanowić środki zachęcające i wspierające działania Państw Członkowskich, podejmowane w celu popierania integracji obywateli państw trzecich przebywających legalnie na ich terytoriach, z wyłączeniem jakiejkolwiek harmonizacji przepisów ustawowych i wykonawczych Państw Członkowskich.

5. Niniejszy artykuł nie narusza prawa Państw Członkowskich do ustalania wielkości napływu obywateli państw trzecich przybywających z państw trzecich na ich terytorium w poszukiwaniu pracy najemnej lub na własny rachunek.

Art. 83 TFUE stanowi:

Artykuł 83

1. Parlament Europejski i Rada, stanowiąc w drodze dyrektyw zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, mogą ustanowić normy minimalne odnoszące się do określania przestępstw oraz kar w dziedzinach szczególnie poważnej przestępczości o wymiarze transgranicznym, wynikające z rodzaju lub skutków tych przestępstw lub ze szczególnej potrzeby wspólnego ich zwalczania.

Powyższe dziedziny przestępczości są następujące: terroryzm, handel ludźmi oraz seksualne wykorzystywanie kobiet i dzieci, nielegalny handel narkotykami, nielegalny handel bronią, pranie pieniędzy, korupcja, fałszowanie środków płatniczych, przestępczość komputerowa i przestępczość zorganizowana.

W zależności od rozwoju przestępczości Rada może przyjąć decyzję określającą inne dziedziny przestępczości spełniające kryteria, o których mowa w niniejszym ustępie. Rada stanowi jednomyślnie po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego.

2. Jeżeli zbliżanie przepisów ustawowych i wykonawczych państw członkowskich w sprawach karnych okaże się niezbędne w celu zapewnienia skutecznego wprowadzania w życie polityki Unii w dziedzinie, która stała się przedmiotem środków harmonizujących, dyrektywy mogą ustanowić normy minimalne odnoszące się do określania przestępstw oraz kar w danej dziedzinie. Dyrektywy te przyjmuje się zgodnie ze zwykłą lub specjalną procedurą ustawodawczą, taką samą jak procedura stosowana do przyjmowania stosownych środków harmonizujących, bez uszczerbku dla artykułu 76.

3. Jeżeli członek Rady uzna, że projekt dyrektywy, o której mowa w ustępie 1 lub 2, mógłby naruszać podstawowe aspekty jego systemu wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych, może zażądać przedłożenia tej kwestii Radzie Europejskiej. W takim przypadku zwykła procedura prawodawcza zostaje zawieszona. Po przeprowadzeniu dyskusji i w przypadku konsensusu Rada Europejska, w terminie czterech miesięcy od takiego zawieszenia, odsyła projekt do Rady, co oznacza zakończenie zawieszenia zwykłej procedury prawodawczej.

W takim samym terminie, w przypadku braku porozumienia i w sytuacji gdy co najmniej 9 państw członkowskich pragnie ustanowić wzmocnioną współpracę na podstawie danego projektu dyrektywy, informują one o tym Parlament Europejski, Radę i Komisję. W takim przypadku uznaje się, że upoważnienie do podjęcia wzmocnionej współpracy, o którym mowa w artykule 20 ustęp 2 Traktatu o Unii Europejskiej i w artykule 329 ustęp 1 niniejszego Traktatu, zostało udzielone i stosuje się postanowienia w sprawie wzmocnionej współpracy.”

Art. 153 TFUE stanowi:

Artykuł 153

1. Mając na względzie urzeczywistnienie celów określonych w artykule 151, Unia wspiera i uzupełnia działania Państw Członkowskich w następujących dziedzinach:

a) polepszania w szczególności środowiska pracy w celu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników;

b) warunków pracy;

c) zabezpieczenia społecznego i ochrony socjalnej pracowników;

d) ochrony pracowników w przypadku wypowiedzenia umowy o pracę;

e) informacji i konsultacji z pracownikami;

f) reprezentacji i obrony zbiorowej interesów pracowników i pracodawców, w tym współzarządzania, z zastrzeżeniem ustępu 5;

g) warunków zatrudnienia obywateli państw trzecich legalnie przebywających na terytorium Unii;

h) integracji osób wykluczonych z rynku pracy, bez uszczerbku dla art. 166;

i) równości mężczyzn i kobiet w odniesieniu do ich szans na rynku pracy i traktowania w pracy;

j) zwalczania wykluczenia społecznego;

k) modernizacji systemów ochrony socjalnej, bez uszczerbku dla litery c).

2. W tym celu Parlament Europejski i Rada:

a) mogą przyjąć środki w celu zachęcania do współpracy między Państwami Członkowskimi w drodze inicjatyw zmierzających do pogłębiania wiedzy, rozwijania wymiany informacji i najlepszych praktyk, wspierania podejść nowatorskich oraz oceny doświadczeń, z wyłączeniem jakiejkolwiek harmonizacji przepisów ustawowych i wykonawczych Państw Członkowskich;

b) mogą przyjąć, w dziedzinach określonych w ustępie 1 litery a)–i), w drodze dyrektyw, minimalne wymagania stopniowo wprowadzane w życie, z uwzględnieniem warunków i norm technicznych istniejących w każdym z państw członkowskich. Dyrektywy te unikają nakładania administracyjnych, finansowych i prawnych ograniczeń, które utrudniałyby tworzenie i rozwijanie małych i średnich przedsiębiorstw.

Parlament Europejski i Rada stanowią zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Społecznym i Komitetem Regionów.

W dziedzinach, o których mowa w ustępie 1 litery c), d), f) i g), Rada stanowi jednomyślnie zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą, po konsultacji z Parlamentem Europejskim i wymienionymi wyżej komitetami.

Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, po konsultacji z Parlamentem Europejskim, może zadecydować o stosowaniu do ustępu 1 litery d), f) i g) zwykłej procedury ustawodawczej.

3. Państwo Członkowskie może powierzyć partnerom społecznym, na ich wspólne żądanie, wykonanie dyrektyw przyjętych w zastosowaniu ustępu 2 lub, w stosownych przypadkach, wykonanie decyzji Rady przyjętej zgodnie z artykułem 155.

W tym przypadku dane Państwo Członkowskie, będąc zobowiązanym do przedsięwzięcia wszelkich środków pozwalających mu w każdej chwili na zagwarantowanie realizacji celów dyrektywy lub decyzji, zapewnia, że najpóźniej w dniu, w którym dyrektywa lub decyzja powinna być przetransponowana lub wykonana, partnerzy społeczni przyjęli niezbędne środki w drodze porozumienia.

4. Przepisy uchwalone na mocy niniejszego artykułu:

- nie naruszają prawa Państw Członkowskich do określenia podstawowych zasad ich systemów zabezpieczenia społecznego i nie mogą znacząco wpływać na ich równowagę finansową;

- nie stanowią przeszkody dla Państwa Członkowskiego w utrzymywaniu lub ustanawianiu bardziej rygorystycznych środków ochronnych zgodnych z Traktatami.

5. Postanowienia niniejszego artykułu nie mają zastosowania do wynagrodzeń ani do prawa zrzeszania się, ani do prawa strajku, ani do prawa lokautu.

Art. 154 TFUE stanowi:

Artykuł 154

1. Komisja ma zadanie popierania konsultacji między partnerami społecznymi na poziomie Unii i podejmuje wszelkie właściwe środki w celu ułatwienia ich dialogu, zapewniając stronom zrównoważone wsparcie.

2. W tym celu Komisja, przed przedstawieniem wniosków w dziedzinie polityki społecznej, konsultuje się z partnerami społecznymi w sprawie możliwego kierunku działania Unii.

3. Jeśli Komisja po przeprowadzeniu tej konsultacji uzna, że działanie Unii jest pożądane, konsultuje się z partnerami społecznymi w sprawie treści rozważanego wniosku. Partnerzy społeczni przesyłają do Komisji opinię lub, w odpowiednim przypadku, zalecenie.

4. Przy okazji konsultacji, o których mowa w ustępach 2 i 3, partnerzy społeczni mogą informować Komisję o swojej woli rozpoczęcia procesu przewidzianego w artykule 155. Czas trwania tego procesu nie może przekraczać dziewięciu miesięcy, chyba że partnerzy społeczni i Komisja wspólnie zadecydują o jego przedłużeniu.

Art. 157 TFUE stanowi:

Artykuł 157

1. Każde Państwo Członkowskie zapewnia stosowanie zasady równości wynagrodzeń dla pracowników płci męskiej i żeńskiej za taką samą pracę lub pracę takiej samej wartości.

2. Do celów niniejszego artykułu przez wynagrodzenie rozumie się zwykłą podstawową lub minimalną płacę albo uposażenie oraz wszystkie inne korzyści w gotówce lub w naturze, otrzymywane przez pracownika bezpośrednio lub pośrednio, z racji zatrudnienia, od pracodawcy.

Równość wynagrodzenia bez dyskryminacji ze względu na płeć oznacza, że:

a) wynagrodzenie przyznane za taką samą pracę na akord jest określane na podstawie takiej samej jednostki miary;

b) wynagrodzenie za pracę na czas jest takie samo na tym samym stanowisku.

3. Parlament Europejski i Rada, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą prawodawczą i po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Społecznym, przyjmują środki zmierzające do zapewnienia stosowania zasady równości szans i równości traktowania mężczyzn i kobiet w dziedzinie zatrudnienia i pracy, w tym zasadę równości wynagrodzeń za taką samą pracę lub pracę takiej samej wartości.

4. W celu zapewnienia pełnej równości między mężczyznami i kobietami w życiu zawodowym zasada równości traktowania nie stanowi przeszkody dla Państwa Członkowskiego w utrzymaniu lub przyjmowaniu środków przewidujących specyficzne korzyści, zmierzające do ułatwienia wykonywania działalności zawodowej przez osoby płci niedostatecznie reprezentowanej bądź zapobiegania niekorzystnym sytuacjom w karierze zawodowej i ich kompensowania.

Art. 352 TFUE stanowi:

Artykuł 352

1. Jeżeli działanie Unii okaże się niezbędne do osiągnięcia, w ramach polityk określonych w Traktatach, jednego z celów, o których mowa w Traktatach, a Traktaty nie przewidziały uprawnień do działania wymaganego w tym celu, Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji i po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego, przyjmuje stosowne przepisy. Jeżeli przepisy te są przyjmowane przez Radę zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą, stanowi ona również jednomyślnie na wniosek Komisji i po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego.

2. W ramach procedury kontroli stosowania zasady pomocniczości określonej w artykule 5 ustęp 3 Traktatu o Unii Europejskiej Komisja zwraca uwagę parlamentów narodowych na wnioski, których podstawą jest niniejszy artykuł.

3. Środki, których podstawą jest niniejszy artykuł, nie mogą prowadzić do harmonizacji przepisów ustawowych i wykonawczych Państw Członkowskich, jeżeli Traktaty wykluczają taką harmonizację.

4. Niniejszy artykuł nie może służyć jako podstawa do osiągania celów związanych ze wspólną polityką zagraniczną i bezpieczeństwa, a wszelkie akty przyjęte zgodnie z niniejszym artykułem przestrzegają granic określonych w artykule 40 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej.

III - Ogólna zasada regulująca wybór podstawy prawnej

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości „wybór podstawy prawnej wspólnotowego aktu prawnego musi być oparty na obiektywnych czynnikach, które mogą zostać poddane kontroli sądowej; należą do nich w szczególności cel i treść danego aktu”(2). Wybór niewłaściwej podstawy prawnej może zatem uzasadniać uchylenie danego aktu.

W tym przypadku należy więc ustalić, czy wniosek:

1.  służy realizacji złożonego celu lub składa się z kilku elementów, a jeden z nich można uznać za główny lub przeważający, podczas gdy drugi ma charakter jedynie pomocniczy; lub

2.  służy realizacji jednocześnie kilku celów lub składa się z kilku elementów, które są ze sobą nierozerwalnie związane, przy czym żaden z nich nie jest drugorzędny lub pośredni w stosunku do pozostałych.

Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości w pierwszym przypadku akt musi opierać się na jednej podstawie prawnej, mianowicie tej wymaganej przez główny lub przeważający cel lub element, a w drugim przypadku akt musi opierać się na poszczególnych, właściwych podstawach prawnych(3).

Ponadto zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości połączenie kilku podstaw prawnych jest możliwe, jeżeli są one nierozerwalnie ze sobą związane, przy czym nie są one drugorzędne ani pośrednie w stosunku do innych, ale tylko wtedy, gdy nie wiążą się z niezgodnymi procedurami decyzyjnymi(4). W świetle powyższego należy dokonać oceny podstaw prawnych, które mają zostać dodane, tj. czy przewidują one zwykłą procedurę ustawodawczą, czy też w inny sposób są zgodne z podstawą prawną zaproponowaną przez Komisję.

IV – Cel i treść wniosku

Komisja skonstruowała podstawę prawną wniosku tak, że każdy z wymienionych przepisów odpowiada odnośnym częściom w zakresie stosowania i w załączniku do wniosku. W związku z tym, że do zakresu – i wskutek tego do załącznika – dodano niektóre inne obszary, wskazane byłoby dostosowanie podstawy prawnej przez dodanie odpowiednich artykułów Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do podstawy prawnej dyrektywy.

V – Analiza i określenie właściwej podstawy prawnej

Art. 19 ust. 2 TFUE stanowi, że unijny prawodawca – stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą – może „przyjąć podstawowe zasady dotyczące unijnych środków zachęcających” dla wsparcia działania podjętego przez państwa członkowskie w dziedzinie zwalczania dyskryminacji.

Środki te nie mogą jednak wiązać się z harmonizacją przepisów ustawowych i wykonawczych państw członkowskich. W tym względzie należy podkreślić, że art. 19 wniosku przewiduje minimalną harmonizację: Państwa członkowskie mogą przyjąć lub utrzymać w mocy przepisy przyznające osobom zgłaszającym szersze uprawnienia niż uprawnienia określone w niniejszej dyrektywie. Dlatego dodanie art. 19 ust. 2 TFUE jako podstawy prawnej nie jest wskazane.

Zgodnie z art. 77 ust. 2 TFUE prawodawca UE może przyjmować – w ramach zwykłej procedury ustawodawczej – środki w dziedzinie kontroli granicznych dotyczących wiz i dokumentów uprawniających do krótkiego pobytu; kontroli na granicach zewnętrznych; swobodnego przemieszczania się obywateli państw trzecich; zintegrowanego systemu zarządzania granicami zewnętrznymi; oraz braku kontroli przy przekraczaniu granic wewnętrznych.

Ta nowa podstawa prawna wydaje się zgodna z wnioskiem z proceduralnego punktu widzenia.

Art. 78 ust. 1 TFUE stanowi ogólne odniesienie do wspólnej polityki azylowej. Ust. 3 dotyczy przyjmowania środków tymczasowych w sytuacjach nadzwyczajnych i przewiduje jedynie konsultacje z Parlamentem Europejskim.

Ust. 2 tego artykułu umożliwia przyjęcie w ramach zwykłej procedury ustawodawczej środków dotyczących wspólnego europejskiego systemu azylowego w konkretnych dziedzinach, takich jak jednolity status azylu i ochrony uzupełniającej; tymczasowa ochrona wysiedleńców; wspólne procedury dotyczące ochrony międzynarodowej; normy dotyczące warunków przyjmowania; oraz partnerstwo i współpraca z państwami trzecimi.

W związku z tym dodanie art. 78 ust. 1 TFUE jako podstawy prawnej jest zbędne, natomiast art. 78 ust. 3 TFUE nie jest odpowiednią podstawą prawną wniosku. Dodanie art. 78 ust. 2 TFUE wydaje się być zgodne z wnioskiem z proceduralnego punktu widzenia.

Art. 79 TFUE dotyczy wspólnej polityki imigracyjnej. Istotne jest, by podkreślić, że ust. 1 i 5 nie stanowią podstawy prawnej. Ust. 3 przewiduje zawieranie umów o readmisji, w związku z czym nie może być podstawą prawną proponowanej dyrektywy. Ust. 4 dotyczy integracji legalnie przebywających obywateli państw trzecich, wyklucza jednak harmonizację przepisów ustawowych i wykonawczych państw członkowskich.

Ust. 2 umożliwia przyjęcie środków w ramach zwykłej procedury ustawodawczej, takich jak warunki wjazdu i pobytu; prawa obywateli państw trzecich przebywających legalnie w państwie członkowskim; nielegalna imigracja i nielegalny pobyt; oraz zwalczanie handlu ludźmi.

W związku z tym jedynie włączenie art. 79 ust. 2 TFUE wydaje się możliwe z proceduralnego punktu widzenia.

Chociaż art. 83 ust. 1 TFUE przewiduje zwykłą procedurę ustawodawczą, jego ust. 3 zawiera przepis dotyczący „hamulca bezpieczeństwa”, zgodnie z którym jedno państwo członkowskie może skierować sprawę do Rady Europejskiej. W takim przypadku zwykła procedura prawodawcza zostaje zawieszona.

Z tego powodu połączenie tego przepisu z innymi podstawami prawnymi nie jest możliwe.

Należy zauważyć, że wszelkie środki oparte na art. 77, 78, 79 i 83 TFUE będą miały zastosowanie jedynie do Irlandii i Zjednoczonego Królestwa, jeżeli państwa te zdecydują się na stosowanie protokołu nr 21, oraz że zgodnie z protokołem nr 22 żaden taki środek nie będzie miał zastosowania do Danii. Dodanie tych artykułów do podstawy prawnej nie miałoby wpływu na procedurę ustawodawczą w Parlamencie, lecz może skutkować ewentualnym podziałem wniosku na potrzeby procedury w Radzie, ponieważ liczba państw członkowskich, do których stosują się różne części dyrektywy, byłaby inna.

Art. 153 TFUE dodano poprawkami 66, 67, 68 i 69. Poprawki 67 i 69 dodają jedynie części tego artykułu, a mianowicie lit. a), b) i e). W artykule tym wymieniono określone obszary polityki społecznej, w których działania UE mogą „wspierać i uzupełniać działania państw członkowskich”.

Procedura w przypadku niektórych kategorii z tej listy nie jest zgodna z wnioskiem, ponieważ wymaga jednomyślności. Pozostałe obszary objęte poprawkami, w których stosuje się zwykłą procedurę ustawodawczą bez wymogu jednomyślności, to art. 153 ust. 1 TFUE, lit. a), b), e).

Art. 154 TFUE nie stanowi podstawy prawnej aktu Parlamentu Europejskiego. Zawiera on przepisy proceduralne mające wyraźnie zastosowanie do Komisji. Nie należy zatem brać pod uwagę jego dodania.

Jeśli chodzi o art. 157 TFUE dotyczący zasady równości wynagrodzeń, ust. 3 tego artykułu przewiduje przyjęcie zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą środków zmierzających do „zapewnienia stosowania zasady równości szans i równości traktowania mężczyzn i kobiet w dziedzinie zatrudnienia i pracy, w tym zasadę równości wynagrodzeń za taką samą pracę lub pracę takiej samej wartości”.

W związku z tym wydaje się, że art. 157 ust. 3 TFUE jest pod względem proceduralnym zgodny z niniejszym wnioskiem.

Wreszcie art. 352 TFUE umożliwia Unii Europejskiej, a w szczególności Radzie, podjęcie działań, „[j]eżeli działanie Unii okaże się niezbędne do osiągnięcia, w ramach polityk określonych w Traktatach, jednego z celów, o których mowa w Traktatach”, a w traktatach nie przewidziano niezbędnych uprawnień.

We wniosku połączono kilka sektorowych podstaw prawnych w celu skonstruowania czegoś, co może wydawać się instrumentem horyzontalnym, ale w rzeczywistości jest pakietem środków sektorowych. Art. 352 TFUE można stosować jedynie w przypadkach, w których traktaty nie przewidują niezbędnych uprawnień. Z uwagi na to, że w prawie Unii przewidziano już szereg środków, które zawierają przepisy dotyczące sygnalistów, nie można powiedzieć, że tak jest w tym przypadku. W związku z tym odwołanie się do art. 352 TFUE jest z definicji niezgodne z podejściem przyjętym we wniosku Komisji.

Ponadto decyzja o uwzględnieniu art. 352 TFUE jest niezgodna pod względem proceduralnym z innymi podstawami prawnymi, ponieważ wymaga jednomyślności w Radzie i uzyskania zgody Parlamentu. Artykuł 352 TFUE nie jest zatem właściwą podstawą prawną dla wniosku.

VI – Wniosek i zalecenie

Następujące postanowienia TFUE przewidują zwykłą procedurę ustawodawczą w sposób zgodny z istniejącą podstawą prawną zaproponowaną przez Komisję: art. 77 ust. 2, art. 78 ust. 2, art. 79 ust. 2, art. 153 ust. 1) lit. a), b) i e) oraz art. 157 ust. 3 TFUE.

W odniesieniu do art. 77, 78 i 79 należy zauważyć, że chociaż dodanie tych artykułów nie byłoby niezgodne z procedurą w Parlamencie, włączenie ich do podstawy prawnej może doprowadzić do ewentualnego podziału wniosku na potrzeby procedury w Radzie.

Art. 83 ust. 1 i art. 352 TFUE nie są zgodne ze zwykłą procedurą ustawodawczą i nie powinny zostać dodane jako nowe podstawy prawne. Ponadto art. 352 TFUE, który można stosować jedynie w przypadku gdy traktaty nie przewidują niezbędnych uprawnień, jest z definicji niezgodny z podejściem przyjętym we wniosku Komisji.

Jeśli chodzi o art. 154 TFUE, odnosi się on do przepisów mających zastosowanie do Komisji i nie przewiduje podstawy prawnej dla aktu Parlamentu Europejskiego i Rady. Nie może on zatem zostać dodany do podstawy prawnej.

Ponadto nie jest wskazane dodanie art. 19 ust. 2 TFUE, ponieważ zgodnie z tym przepisem harmonizacja nie jest dozwolona.

Ostateczny wybór podstaw prawnych określonych jako ewentualne uzupełnienie podstawy prawnej zaproponowanej przez Komisję powinien jednak zależeć od przyjęcia odpowiednich poprawek wprowadzających określone obszary polityki do zakresu stosowania proponowanej dyrektywy.

Na posiedzeniu w dniu 22 października 2018 r. Komisja Prawna postanowiła jednogłośnie(5) (18 głosami za) zalecić, by komisja przedmiotowo właściwa uwzględniła powyższe wnioski podczas rozpatrywania poprawek dotyczących zakresu dyrektywy.

Z wyrazami szacunku

Pavel Svoboda

(1)

2016/2224(INI) http://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?pubRef=-//EP//TEXT+TA+P8-TA-2017-0402+0+DOC+XML+V0//PL i (2016/2055(INI) http://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?pubRef=-//EP//TEXT+REPORT+A8-2017-0004+0+DOC+XML+V0//PL.

(2)

Sprawa C-45/86, Komisja przeciwko Radzie (Ogólny system preferencji celnych), Zb. Orz. 1987, s. 1439, pkt 5; sprawa C-440/05, Komisja przeciwko Radzie, Zb. Orz. 2007, I-9097; sprawa C-411/06, Komisja przeciwko Parlamentowi i Radzie, Zb. Orz. 2009, I-7585.

(3)

Zobacz ww. sprawa C-411/06, pkt 46–47.

(4)

  Wyroki z dnia 6 listopada 2008 r., Parlament przeciwko Radzie, C-155/07, EU:C:2008:605, pkt 37 i z dnia 3 września 2009 r., Parlament przeciwko Radzie, C-166/07, EU:C:2009:499, pkt 68 i 69.

(5)

W trakcie głosowania końcowego obecni byli: Pavel Svoboda (przewodniczący), Mady Delvaux (wiceprzewodnicząca) Axel Voss (sprawozdawca komisji opiniodawczej), Max Andersson, Joëlle Bergeron, Marie‑Christine Boutonnet, Geoffroy Didier, Pascal Durand, Angel Dzhambazki, Heidi Hautala, Mary Honeyball, Sylvia‑Yvonne Kaufmann, Gilles Lebreton, Evelyn Regner, Tiemo Wölken, Francis Zammit Dimech, Tadeusz Zwiefka, Olle Ludvigsson (zastępca Enrico Gasbarry zgodnie z art. 200 ust. 2 Regulaminu).


(*) OPINIA Komisji Gospodarczej i Monetarnej (27.9.2018)

dla Komisji Prawnej

w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ochrony osób zgłaszających przypadki naruszenia prawa Unii

(COM(2018)0218 – C8‑0159/2018 – 2018/0106(COD))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej (*): Miguel Viegas

(*)  Zaangażowana komisja – art. 54 Regulaminu

ZWIĘZŁE UZASADNIENIE

Sprawozdawca komisji ECON z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji Europejskiej w sprawie ogólnounijnej ochrony sygnalistów, zgodny z postulatami wysuwanymi od dawna przez Parlament m.in. w sprawozdaniu komisji PANA oraz w poprzednim sprawozdaniu INI komisji JURI, w które wkład wniosła również komisja ECON.

Wniosek opiera się również na sektorowych środkach ochrony sygnalistów, które komisja ECON wprowadziła we wcześniejszych aktach prawnych, takich jak dyrektywa w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy (AMLD4-5) i rozporządzenie w sprawie nadużyć na rynku (MAR).

Poprawki sprawozdawcy komisji ECON mają na celu:

•  udoskonalenie definicji (art. 3),

•  poszerzenie zakresu praw pracowniczych (art. 1),

•  zapewnienie wsparcia materialnego (art. 15),

•  skreślenie motywu 21,

•  wprowadzenie koncepcji, zgodnie z którą sygnaliści nie mogą zastępować potencjału operacyjnego państwowych służb nadzoru,

•  wprowadzenie jasnego mechanizmu przyznawania statusu sygnalisty z myślą o pewności prawa,

•  umożliwienie anonimowości,

•  ułatwienie korzystania z kanałów zewnętrznych z pominięciem kanałów wewnętrznych.

POPRAWKI

Komisja Gospodarcza i Monetarna zwraca się do Komisji Prawnej, jako komisji przedmiotowo właściwej, o wzięcie pod uwagę następujących poprawek:

Poprawka    1

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 1

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(1)  Osoby pracujące dla danej organizacji lub utrzymujące z nią kontakt w związku ze swoją działalnością zawodową niejednokrotnie jako pierwsze dowiadują się o zagrożeniach lub szkodach dla interesu publicznego, do jakich dochodzi w tym kontekście. Dzięki sygnalizowaniu nieprawidłowości odgrywają one kluczową rolę w procesie ujawniania przypadków naruszenia prawa i zapobiegania takim przypadkom oraz w procesie ochrony dobrobytu społecznego. Potencjalni sygnaliści często niechętnie zgłaszają jednak swoje zastrzeżenia lub podejrzenia z obawy przed odwetem.

(1)  Osoby pracujące dla danej organizacji lub utrzymujące z nią kontakt w związku ze swoją działalnością zawodową niejednokrotnie jako pierwsze dowiadują się o zagrożeniach lub szkodach dla interesu publicznego, do jakich dochodzi w tym kontekście. Celem niniejszej dyrektywy jest stworzenie klimatu zaufania, który pozwoli sygnalistom zgłaszać zaobserwowane lub podejrzewane naruszenia prawa, nieprawidłowości oraz zagrożenia interesu publicznego. Dzięki sygnalizowaniu nieprawidłowości odgrywają one kluczową rolę w procesie ujawniania przypadków naruszenia prawa i zapobiegania takim przypadkom oraz w procesie ochrony dobrobytu społecznego. Potencjalni sygnaliści często niechętnie zgłaszają jednak swoje zastrzeżenia lub podejrzenia z obawy przed odwetem bądź konsekwencjami prawnymi lub z powodu braku wiary w użyteczność zgłaszania.

Poprawka    2

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 2

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(2)  Na poziomie Unii zgłaszanie nieprawidłowości przez sygnalistów stanowi jeden z elementów oddolnego egzekwowania prawa Unii: zgłoszenia dotyczące nieprawidłowości dostarczają informacji na potrzeby krajowych i unijnych systemów egzekwowania przepisów, zapewniając możliwość skutecznego wykrywania przypadków naruszenia prawa Unii, prowadzenia dochodzeń w sprawie tych naruszeń oraz ścigania ich sprawców.

(2)  Na poziomie Unii zgłaszanie nieprawidłowości przez sygnalistów stanowi jeden z elementów oddolnego egzekwowania prawa Unii: zgłoszenia dotyczące nieprawidłowości dostarczają informacji na potrzeby krajowych i unijnych systemów egzekwowania przepisów, zapewniając często możliwość skutecznego wykrywania przypadków naruszenia prawa Unii, prowadzenia dochodzeń w sprawie tych naruszeń oraz ścigania ich sprawców.

Poprawka    3

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 3

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(3)  W niektórych obszarach polityki przypadki naruszenia prawa Unii mogą poważnie zaszkodzić interesowi publicznemu, ponieważ mogą narazić dobrobyt społeczny na poważne ryzyko. Skoro w kwestii egzekwowania przepisów w tych obszarach stwierdzono braki, a sygnaliści są najlepiej usytuowani do tego, by ujawnić przypadki naruszenia prawa, należy usprawnić proces egzekwowania przepisów, zapewniając sygnalistom ochronę przed odwetem i ustanawiając skuteczne kanały zgłaszania nieprawidłowości.

(3)  Przypadki naruszenia prawa Unii mogą poważnie zaszkodzić interesowi publicznemu, ponieważ mogą narazić dobrobyt społeczny na poważne ryzyko. Skoro w kwestii egzekwowania przepisów stwierdzono braki, a sygnaliści są najlepiej usytuowani do tego, by ujawnić przypadki takiego naruszenia prawa, należy usprawnić proces egzekwowania przepisów, zapewniając sygnalistom skuteczną ochronę przed odwetem, oraz zagwarantować dostępność skutecznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości.

Poprawka    4

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 5

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(5)  Tym samym wspólne normy minimalne zapewniające sygnalistom skuteczną ochronę powinny obowiązywać w odniesieniu do tych działań i tych obszarów polityki, w przypadku których (i) zachodzi konieczność poprawy egzekwowania przepisów; (ii) niski poziom zgłaszania wśród sygnalistów stanowi kluczowy czynnik wywierający wpływ na egzekwowanie prawa, a (iii) naruszenia przepisów prawa Unii poważnie szkodzą interesowi publicznemu.

(5)  Tym samym wspólne normy minimalne zapewniające sygnalistom skuteczną ochronę powinny obowiązywać wyłącznie w odniesieniu do tych działań, obszarów polityki i państw członkowskich, w przypadku których istnieją dowody, że (i) zachodzi konieczność poprawy egzekwowania przepisów; (ii) niski poziom zgłaszania wśród sygnalistów stanowi kluczowy czynnik wywierający wpływ na egzekwowanie prawa, a (iii) naruszenia przepisów prawa Unii poważnie szkodzą interesowi publicznemu.

Poprawka    5

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 6

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(6)  Zapewnienie sygnalistom ochrony jest konieczne do usprawnienia egzekwowania prawa Unii w dziedzinie zamówień publicznych. Poza koniecznością przeciwdziałania nadużyciom finansowym i przypadkom korupcji oraz wykrywania nadużyć finansowych i przypadków korupcji w kontekście wdrażania budżetu UE, w tym w obszarze zamówień publicznych, należy również rozwiązać problem niewystarczająco skutecznego egzekwowania przepisów w dziedzinie zamówień publicznych przez organy publiczne i niektóre podmioty świadczące usługi użyteczności publicznej przy dokonywaniu zakupu towarów i usług oraz zlecaniu wykonania prac. Przypadki naruszenia takich przepisów prowadzą do zakłóceń konkurencji, zwiększają koszty prowadzenia działalności, szkodzą interesom inwestorów i udziałowców lub akcjonariuszy oraz, ogólnie rzecz biorąc, zmniejszają atrakcyjność inwestycyjną i przyczyniają się do powstawania nierównych szans dla przedsiębiorstw w Europie, co wpływa na skuteczność funkcjonowania rynku wewnętrznego.

(6)  Zapewnienie sygnalistom ochrony jest konieczne do usprawnienia egzekwowania prawa Unii w dziedzinie zamówień publicznych. Poza koniecznością przeciwdziałania nadużyciom finansowym i przypadkom korupcji oraz wykrywania nadużyć finansowych i przypadków korupcji w kontekście wdrażania budżetu UE, w tym w obszarze zamówień publicznych, należy również rozwiązać problem niewystarczająco skutecznego egzekwowania przepisów w dziedzinie zamówień publicznych przez organy publiczne i niektóre podmioty świadczące usługi użyteczności publicznej przy dokonywaniu zakupu towarów i usług oraz zlecaniu wykonania prac. Przypadki naruszenia takich przepisów prowadzą do zakłóceń konkurencji, zwiększają koszty prowadzenia działalności, szkodzą interesom inwestorów i udziałowców lub akcjonariuszy oraz, ogólnie rzecz biorąc, zmniejszają atrakcyjność inwestycyjną i przyczyniają się do powstawania nierównych szans dla przedsiębiorstw w Europie, co wpływa na skuteczność funkcjonowania rynku wewnętrznego. Należy zwrócić uwagę na ochronę osób zgłaszających nadużycia lub naruszenia dotyczące budżetu UE oraz instytucji unijnych.

Poprawka    6

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 6 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(6a)  System ochrony osób zgłaszających naruszenia prawa Unii nie eliminuje potrzeby wzmocnienia środków nadzoru poszczególnych państw członkowskich i ich struktur publicznych, które muszą być w coraz większym stopniu zdolne do walki z oszustwami podatkowymi i praniem pieniędzy, ani też potrzeby uczestnictwa we współpracy międzynarodowej w tych obszarach.

Poprawka    7

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 7

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(7)  Prawodawca Unii uznał już wartość dodaną wynikającą z zapewnienia ochrony sygnalistów w obszarze usług finansowych. W następstwie kryzysu finansowego, który obnażył poważne niedociągnięcia w kwestii egzekwowania istotnych przepisów, w znacznej liczbie aktów prawnych regulujących sytuację w tym obszarze wprowadzano środki ochrony sygnalistów34. W szczególności w kontekście ram ostrożnościowych mających zastosowanie do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych mechanizmy ochrony sygnalistów zawarto w dyrektywie 2013/36/UE35, której zakres rozszerza się również na rozporządzenie (UE) nr 575/2013 w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych.

(7)  Prawodawca Unii uznał już wartość dodaną wynikającą z zapewnienia ochrony sektorowej sygnalistów w obszarze usług finansowych. W następstwie kryzysu finansowego, który obnażył poważne niedociągnięcia w kwestii egzekwowania istotnych przepisów, w znacznej liczbie aktów prawnych regulujących sytuację w tym obszarze wprowadzano środki ochrony sygnalistów34. W szczególności w kontekście ram ostrożnościowych mających zastosowanie do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych mechanizmy ochrony sygnalistów zawarto w dyrektywie 2013/36/UE35, której zakres rozszerza się również na rozporządzenie (UE) nr 575/2013 w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych. Jednak liczba nagłaśnianych przez media spraw z udziałem europejskich instytucji finansowych dowodzi, że ochrona sygnalistów we wszystkich instytucjach finansowych jest nadal niezadowalająca, a obawy odwetu ze strony zarówno pracodawców, jak i władz, nadal powstrzymują sygnalistów przez przekazywaniem informacji na temat naruszeń prawa.

_________________

_________________

34 Komunikat z dnia 8 grudnia 2010 r. pt. „Wzmocnienie systemów sankcji w branży usług finansowych”.

34 Komunikat z dnia 8 grudnia 2010 r. pt. „Wzmocnienie systemów sankcji w branży usług finansowych”.

35 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338).

35 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338).

Poprawka    8

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 9

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(9)  Znaczenie ochrony sygnalistów dla przeciwdziałania przypadkom naruszania przepisów Unii w zakresie bezpieczeństwa transportu, które stwarzają zagrożenie dla życia ludzkiego, i zniechęcania do naruszania tych przepisów zostało już potwierdzone w sektorowych unijnych aktach prawnych dotyczących bezpieczeństwa lotniczego38 i bezpieczeństwa transportu morskiego39, w których ustanowiono środki ochrony sygnalistów dostosowane do ich potrzeb, jak również konkretne kanały zgłaszania nieprawidłowości. We wspomnianych aktach prawnych przewidziano również środki chroniące przed odwetem pracowników zgłaszających swoje własne nieumyślne pomyłki (tzw. zasada „just culture”). Należy uzupełnić elementy systemu ochrony sygnalistów istniejące już w tych dwóch sektorach, a także zapewnić taki poziom ochrony, by można było usprawnić egzekwowanie norm bezpieczeństwa obowiązujących w odniesieniu do innych rodzajów transportu, mianowicie transportu drogowego i kolejowego.

(9)  Znaczenie ochrony sygnalistów dla przeciwdziałania przypadkom naruszania przepisów Unii w zakresie bezpieczeństwa transportu, które stwarzają zagrożenie dla życia ludzkiego, i zniechęcania do naruszania tych przepisów zostało już potwierdzone w sektorowych unijnych aktach prawnych dotyczących bezpieczeństwa lotniczego38 i bezpieczeństwa transportu morskiego39, w których ustanowiono środki ochrony sygnalistów dostosowane do ich potrzeb, jak również konkretne kanały zgłaszania nieprawidłowości. We wspomnianych aktach prawnych przewidziano również środki chroniące przed odwetem pracowników zgłaszających swoje własne nieumyślne pomyłki (tzw. zasada „just culture”). Należy uzupełnić elementy systemu ochrony sygnalistów istniejące już w tych dwóch sektorach, a także zapewnić taki poziom ochrony, by można było jak najszybciej usprawnić egzekwowanie norm bezpieczeństwa obowiązujących w odniesieniu do innych rodzajów transportu, mianowicie transportu drogowego i kolejowego.

_________________

_________________

38 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 376/2014 z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zgłaszania i analizy zdarzeń w lotnictwie cywilnym oraz podejmowanych w związku z nimi działań następczych (Dz.U. L 122, s. 18).

38 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 376/2014 z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zgłaszania i analizy zdarzeń w lotnictwie cywilnym oraz podejmowanych w związku z nimi działań następczych (Dz.U. L 122, s. 18).

39 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/54/UE z dnia 20 listopada 2013 r. dotycząca pewnych obowiązków państwa bandery w zakresie zgodności z Konwencją o pracy na morzu z 2006 r. oraz jej egzekwowania (Dz.U. L 329, s. 1), dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/16/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu (Dz.U. L 131, s. 57).

39 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/54/UE z dnia 20 listopada 2013 r. dotycząca pewnych obowiązków państwa bandery w zakresie zgodności z Konwencją o pracy na morzu z 2006 r. oraz jej egzekwowania (Dz.U. L 329, s. 1), dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/16/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu (Dz.U. L 131, s. 57).

Poprawka    9

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 10

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(10)  Gromadzenie dowodów dotyczących przestępstw przeciwko środowisku i przypadków podejmowania bezprawnych działań przeciwko ochronie środowiska, wykrywanie takich przestępstw i przypadków oraz ich zwalczanie stanowi wyzwanie, dlatego też działania prowadzone w tym obszarze muszą zostać wzmocnione, na co Komisja zwróciła uwagę w swoim komunikacie z dnia 18 stycznia 2018 r. pt. „Działania UE na rzecz poprawy przestrzegania prawa ochrony środowiska i zarządzania środowiskiem”40. Mimo że jak dotąd przepisy zapewniające sygnalistom ochronę przyjęto w tylko jednym sektorowym akcie prawnym dotyczącym ochrony środowiska41, wprowadzenie takiej ochrony wydaje się konieczne do zapewnienia skutecznego egzekwowania dorobku prawnego Unii w zakresie ochrony środowiska, którego naruszanie może poważnie zaszkodzić interesowi publicznemu i potencjalnie wywołać skutki uboczne, których zakres będzie wykraczał poza granice państw. Ma to również znaczenie w przypadkach, w których niebezpieczne produkty mogą potencjalnie wywrzeć szkodliwy wpływ na środowisko.

(10)  Gromadzenie dowodów dotyczących przestępstw przeciwko środowisku i przypadków podejmowania bezprawnych działań przeciwko ochronie środowiska, wykrywanie takich przestępstw i przypadków oraz ich zwalczanie stanowi niestety wyzwanie, dlatego też działania prowadzone w tym obszarze muszą zostać wzmocnione, na co Komisja zwróciła uwagę w swoim komunikacie z dnia 18 stycznia 2018 r. pt. „Działania UE na rzecz poprawy przestrzegania prawa ochrony środowiska i zarządzania środowiskiem”40. Mimo że jak dotąd przepisy zapewniające sygnalistom ochronę przyjęto w tylko jednym sektorowym akcie prawnym dotyczącym ochrony środowiska41, wprowadzenie takiej ochrony wydaje się konieczne do zapewnienia skutecznego egzekwowania dorobku prawnego Unii w zakresie ochrony środowiska, którego naruszanie może poważnie zaszkodzić interesowi publicznemu i potencjalnie wywołać skutki uboczne, których zakres będzie wykraczał poza granice państw. Ma to również znaczenie w przypadkach, w których niebezpieczne produkty mogą potencjalnie wywrzeć szkodliwy wpływ na środowisko.

_________________

_________________

40 COM(2018) 10 final.

40 COM(2018) 10 final.

41 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/30/UE z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie bezpieczeństwa działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich (Dz.U. L 178, s. 66).

41 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/30/UE z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie bezpieczeństwa działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich (Dz.U. L 178, s. 66).

Poprawka    10

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 14

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(14)  Ochrona prywatności i danych osobowych to kolejny obszar, w którym sygnaliści są najlepiej usytuowani do tego, aby ujawniać przypadki naruszenia prawa Unii mogące poważnie zaszkodzić interesowi publicznemu. Podobnie jest w przypadku naruszeń przepisów dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji45, w której wprowadzono wymóg zgłaszania incydentów (uwzględniając incydenty niewiążące się z naruszeniem danych osobowych), a także wymogi w zakresie bezpieczeństwa dla podmiotów świadczących kluczowe usługi w wielu różnych sektorach (np. w sektorze energetycznym, sektorze ochrony zdrowia, sektorze transportu, sektorze bankowości itp.) oraz wymogi w zakresie bezpieczeństwa dla dostawców kluczowych usług cyfrowych (np. usług przetwarzania w chmurze). Zgłaszanie przez sygnalistów nieprawidłowości w tej dziedzinie jest szczególnie wartościowe w kontekście zapobiegania incydentom związanym z bezpieczeństwem informacji, które mogłyby wywrzeć wpływ na kluczowe obszary działalności gospodarczej i społecznej oraz na powszechnie wykorzystywane usługi cyfrowe. Zgłaszanie nieprawidłowości przez sygnalistów ułatwia zapewnienie ciągłości świadczenia usług o kluczowym znaczeniu dla funkcjonowania rynku wewnętrznego i dla dobrobytu społeczeństwa.

(14)  Ochrona prywatności i danych osobowych to kolejny obszar, w którym sygnaliści są najlepiej usytuowani do tego, aby ujawniać przypadki naruszenia prawa Unii mogące poważnie zaszkodzić interesowi publicznemu. Podobnie jest w przypadku naruszeń przepisów dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji45, w której wprowadzono wymóg zgłaszania incydentów (uwzględniając incydenty niewiążące się z naruszeniem danych osobowych), a także wymogi w zakresie bezpieczeństwa dla podmiotów świadczących kluczowe usługi w wielu różnych sektorach (np. w sektorze energetycznym, sektorze ochrony zdrowia, sektorze transportu, sektorze bankowości itp.) oraz wymogi w zakresie bezpieczeństwa dla dostawców kluczowych usług cyfrowych (np. usług przetwarzania w chmurze). Zgłaszanie przez sygnalistów nieprawidłowości w tej dziedzinie jest szczególnie wartościowe w celu zapobiegania incydentom związanym z bezpieczeństwem informacji, które mogłyby wywrzeć wpływ na kluczowe obszary działalności gospodarczej i społecznej oraz na powszechnie wykorzystywane usługi cyfrowe. Zgłaszanie nieprawidłowości przez sygnalistów ułatwia zapewnienie ciągłości świadczenia usług o kluczowym znaczeniu dla funkcjonowania rynku wewnętrznego i dla dobrobytu społeczeństwa.

_________________

_________________

45 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1148 z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie środków na rzecz wysokiego wspólnego poziomu bezpieczeństwa sieci i systemów informatycznych na terytorium Unii.

45 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1148 z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie środków na rzecz wysokiego wspólnego poziomu bezpieczeństwa sieci i systemów informatycznych na terytorium Unii.

Poprawka    11

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 18

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(18)  Niektóre akty Unii, w szczególności te dotyczące obszaru usług finansowych, takie jak rozporządzenie (UE) nr 596/2014 w sprawie nadużyć na rynku49 i dyrektywa wykonawcza Komisji 2015/2392 przyjęta na podstawie tego rozporządzenia50, zawierają już szczegółowe przepisy dotyczące ochrony sygnalistów. Takie już obowiązujące przepisy Unii, w tym akty prawne wymienione w części II załącznika, powinny zostać uzupełnione przepisami niniejszej dyrektywy, aby zagwarantować ich pełną zgodność z przyjętymi normami minimalnymi przy jednoczesnym zachowaniu wszelkich przewidzianych w nich wymogów szczególnych dopasowanych do specyficznych uwarunkowań istniejących w poszczególnych sektorach. Ma to szczególne znaczenie dla ustalenia, które podmioty prawne prowadzące działalność w obszarze usług finansowych oraz zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu są obecnie zobowiązane do ustanowienia wewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości.

(18)  Niektóre akty Unii, w szczególności te dotyczące obszaru usług finansowych, takie jak rozporządzenie (UE) nr 596/2014 w sprawie nadużyć na rynku49 i dyrektywa wykonawcza Komisji 2015/2392 przyjęta na podstawie tego rozporządzenia50, zawierają już szczegółowe przepisy dotyczące ochrony sygnalistów. Takie już obowiązujące przepisy Unii, w tym akty prawne wymienione w części II załącznika, powinny zostać uzupełnione przepisami niniejszej dyrektywy, aby zagwarantować ich pełną zgodność z przyjętymi normami minimalnymi przy jednoczesnym zachowaniu wszelkich przewidzianych w nich wymogów szczególnych dopasowanych do specyficznych uwarunkowań istniejących w poszczególnych sektorach. Ma to szczególne znaczenie dla ustalenia, które podmioty prawne prowadzące działalność w obszarze usług finansowych oraz zapobiegania praniu pieniędzy, właściwego wdrażania dyrektywy 2011/7/UE w sprawie opóźnień w płatnościach, finansowaniu terroryzmu i cyberprzestępczości są obecnie zobowiązane do ustanowienia wewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości. Jako że w tych przypadkach mamy często do czynienia z bardzo złożonymi strukturami międzynarodowym i finansowymi przedsiębiorstw, które mogą podlegać właściwości różnych sądów, należy przyjąć przepisy dotyczące jednolitego punktu kontaktowego dla sygnalistów.

_________________

_________________

49 Dz.U. L 173, s. 1.

49 Dz.U. L 173, s. 1.

50 Dyrektywa wykonawcza Komisji (UE) 2015/2392 z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 w odniesieniu do zgłaszania właściwym organom rzeczywistych lub potencjalnych naruszeń tego rozporządzenia (Dz.U. L 332, s. 126).

50 Dyrektywa wykonawcza Komisji (UE) 2015/2392 z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 w odniesieniu do zgłaszania właściwym organom rzeczywistych lub potencjalnych naruszeń tego rozporządzenia (Dz.U. L 332, s. 126).

Poprawka    12

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 19

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(19)  Przy przyjmowaniu jakiegokolwiek nowego aktu Unii, w przypadku którego kwestia ochrony sygnalistów ma istotne znaczenie i może przyczynić się do usprawnienia procesu egzekwowania przepisów, należy każdorazowo rozważyć, czy taki akt prawny należy umieścić w wykazie zamieszczonym w załączniku do niniejszej dyrektywy, aby objąć go zakresem jej stosowania.

(19)  Przy przyjmowaniu jakiegokolwiek nowego aktu Unii, w przypadku którego kwestia ochrony sygnalistów ma istotne znaczenie i może przyczynić się do usprawnienia procesu egzekwowania przepisów, należy zmienić załącznik do niniejszej dyrektywy, aby objąć go zakresem jej stosowania.

Poprawka    13

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 20

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(20)  Niniejsza dyrektywa powinna pozostawać bez uszczerbku dla ochrony zapewnianej pracownikom zgłaszającym przypadki naruszenia prawa Unii w dziedzinie zatrudnienia. W szczególności w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy zgodnie z art. 11 dyrektywy ramowej 89/391/EWG państwa członkowskie zostały już zobowiązane do zapewnienia, aby pracownicy lub przedstawiciele pracowników nie mogli być stawiani w niekorzystnej sytuacji z powodu kierowanych do pracodawcy żądań lub wniosków dotyczących zastosowania odpowiednich środków służących ograniczeniu zagrożeń dla pracowników lub usunięcia źródeł niebezpieczeństw. Pracownicy i ich przedstawiciele są upoważnieni do zwracania się do właściwych organów krajowych, jeżeli uznają, że środki podejmowane przez pracodawcę i stosowane przez niego metody są niewystarczające do zapewnienia odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa i higieny pracy.

(20)  Niniejsza dyrektywa powinna pozostawać bez uszczerbku dla ochrony zapewnianej pracownikom zgłaszającym przypadki naruszenia prawa Unii w dziedzinie zatrudnienia. W szczególności w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy zgodnie z art. 11 dyrektywy ramowej 89/391/EWG państwa członkowskie zostały już zobowiązane do zapewnienia, aby pracownicy lub przedstawiciele pracowników nie mogli być stawiani w niekorzystnej sytuacji z powodu kierowanych do pracodawcy żądań lub wniosków dotyczących zastosowania odpowiednich środków służących ograniczeniu zagrożeń dla pracowników lub usunięcia źródeł niebezpieczeństw. Pracownicy i ich przedstawiciele są upoważnieni do zwracania się do właściwych organów krajowych lub organów Unii Europejskiej, jeżeli uznają, że środki podejmowane przez pracodawcę i stosowane przez niego metody są niewystarczające do zapewnienia odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa i higieny pracy.

Poprawka    14

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 21

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(21)  Niniejsza dyrektywa powinna pozostawać bez uszczerbku dla ochrony informacji niejawnych istotnych z punktu widzenia bezpieczeństwa narodowego i innych informacji niejawnych, które – zgodnie z prawem Unii lub przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi obowiązującymi w danym państwie członkowskim – muszą być chronione przed nieuprawnionym dostępem ze względów bezpieczeństwa. Przepisy niniejszej dyrektywy nie powinny w szczególności wpływać na zobowiązania wynikające z treści decyzji Komisji (UE, Euratom) 2015/444 z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE ani na zobowiązania wynikające z treści decyzji Rady z dnia 23 września 2013 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE.

(21)  Niniejsza dyrektywa powinna pozostawać bez uszczerbku dla ochrony informacji niejawnych istotnych z punktu widzenia bezpieczeństwa narodowego i innych informacji niejawnych, które – zgodnie z prawem Unii lub przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi obowiązującymi w danym państwie członkowskim – muszą być chronione przed nieuprawnionym dostępem ze względów bezpieczeństwa. Przepisy niniejszej dyrektywy nie powinny wpływać na zobowiązania wynikające z treści decyzji Komisji (UE, Euratom) 2015/444 z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE ani na zobowiązania wynikające z treści decyzji Rady z dnia 23 września 2013 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE.

Poprawka    15

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 26

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(26)  Ochrona ta powinna obejmować w pierwszej kolejności osoby o statusie „pracowników” w rozumieniu art. 45 TFUE zgodnie z wykładnią Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej52, tj. osoby, które przez pewien czas wykonują na rzecz innej osoby i pod jej kierownictwem określone świadczenia w zamian za wynagrodzenie. Wspomniana ochrona powinna zatem obejmować również osoby zatrudnione na podstawie niestandardowych stosunków pracy, w tym osoby zatrudnione w niepełnym wymiarze czasu pracy i osoby zatrudnione na podstawie umowy o pracę na czas określony, a także osoby zatrudnione na podstawie umowy o pracę lub na podstawie stosunku pracy z agencją pracy tymczasowej, ponieważ w przypadku wszystkich tych stosunków standardowe środki ochrony przed nieuczciwym traktowaniem są często trudne do zastosowania.

(26)  Ochrona ta powinna obejmować w pierwszej kolejności osoby o statusie „pracowników” w rozumieniu art. 45 TFUE zgodnie z wykładnią Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej52, tj. osoby, które przez pewien czas wykonują na rzecz innej osoby i pod jej kierownictwem określone świadczenia w zamian za wynagrodzenie. Wspomniana ochrona powinna zatem obejmować również osoby zatrudnione na podstawie niestandardowych stosunków pracy, w tym osoby zatrudnione w niepełnym wymiarze czasu pracy i osoby zatrudnione na podstawie umowy o pracę na czas określony, a także osoby zatrudnione na podstawie umowy o pracę lub na podstawie stosunku pracy z agencją pracy tymczasowej, ponieważ w przypadku wszystkich tych stosunków standardowe środki ochrony przed nieuczciwym traktowaniem są często trudne do zastosowania. Mając na uwadze sprawozdanie Transparency International opublikowane latem 2018 r., w którym podkreśla się potrzebę ochrony sygnalistów także w instytucjach unijnych, ochroną należy również objąć pracowników tych instytucji.

_________________

_________________

52 Wyrok z dnia 3 lipca 1986 r., Lawrie-Blum, sprawa 66/85; wyrok z dnia 14 października 2010 r., Union Syndicale Solidaires Isère, sprawa C-428/09; wyrok z dnia 9 lipca 2015 r., Balkaya, sprawa C-229/14; wyrok z dnia 4 grudnia 2014 r., FNV Kunsten, sprawa C-413/13; oraz wyrok z dnia 17 listopada 2016 r., Ruhrlandklinik, sprawa C-216/15.

52 Wyrok z dnia 3 lipca 1986 r., Lawrie-Blum, sprawa 66/85; wyrok z dnia 14 października 2010 r., Union Syndicale Solidaires Isère, sprawa C-428/09; wyrok z dnia 9 lipca 2015 r., Balkaya, sprawa C-229/14; wyrok z dnia 4 grudnia 2014 r., FNV Kunsten, sprawa C-413/13; oraz wyrok z dnia 17 listopada 2016 r., Ruhrlandklinik, sprawa C-216/15.

Poprawka    16

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 28

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(28)  Skuteczna ochrona sygnalistów oznacza również ochronę innych kategorii osób, które, choć nie są w sensie ekonomicznym zależne od swojej działalności zawodowej, mogą mimo to doświadczyć odwetu za ujawnienie naruszeń. Odwet na wolontariuszach i stażystach nieotrzymujących wynagrodzenia może polegać na zaprzestaniu korzystania z ich usług lub wystawieniu negatywnej opinii dla przyszłego pracodawcy lub nadszarpnięciu ich reputacji w inny sposób.

(28)  Skuteczna ochrona sygnalistów oznacza również ochronę innych kategorii osób, które, choć nie są w sensie ekonomicznym zależne od swojej działalności zawodowej, mogą mimo to doświadczyć odwetu za ujawnienie naruszeń. Odwet na wolontariuszach i stażystach nieotrzymujących wynagrodzenia może polegać na zaprzestaniu korzystania z ich usług lub wystawieniu negatywnej opinii dla przyszłego pracodawcy lub nadszarpnięciu ich reputacji bądź zniweczeniu perspektyw kariery zawodowej w inny sposób.

Poprawka    17

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 30 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(30a)  Należy zapewnić ochronę osobom pracującym w instytucjach unijnych, a także osobom pracującym w podmiotach europejskich znajdujących się poza terytorium Unii. Ochrona powinna obejmować również urzędników, innych pracowników i stażystów w instytucjach, agencjach i organach Unii.

Poprawka    18

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 34

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(34)  Zadaniem państw członkowskich jest określenie organów właściwych do przyjmowania zgłoszeń w sprawie naruszeń objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy oraz podejmowania odpowiednich działań następczych w związku z tymi zgłoszeniami. Mogą to być organy regulacyjne lub nadzorcze w odpowiednich dziedzinach, organy ścigania, organy antykorupcyjne i rzecznicy praw obywatelskich. Organy wyznaczone jako właściwe posiadają niezbędne zdolności i uprawnienia do oceny prawdziwości zarzutów zawartych w zgłoszeniu oraz do zaradzenia zgłoszonym naruszeniom, m.in. poprzez wszczęcie dochodzenia, ściganie sprawców lub podjęcie działań w celu odzyskania środków lub innych odpowiednich działań naprawczych zgodnie z przyznanymi uprawnieniami.

(34)  Zadaniem państw członkowskich jest określenie organów właściwych do przyjmowania zgłoszeń w sprawie naruszeń objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy oraz podejmowania odpowiednich działań następczych w związku z tymi zgłoszeniami, zapewnianie właściwego wdrażania oraz pełnej, lojalnej i efektywnej współpracy zarówno między właściwymi organami w państwie członkowskim, jak i z właściwymi organami w innych państwach członkowskich. Mogą to być organy regulacyjne lub nadzorcze w odpowiednich dziedzinach, organy ścigania, organy antykorupcyjne i rzecznicy praw obywatelskich. Organy wyznaczone jako właściwe posiadają nie tylko niezbędne zdolności i uprawnienia, ale również odpowiedni personel do oceny prawdziwości zarzutów zawartych w zgłoszeniu oraz do zaradzenia zgłoszonym naruszeniom, m.in. poprzez wszczęcie dochodzenia, ściganie sprawców lub podjęcie działań w celu odzyskania środków lub innych odpowiednich działań naprawczych zgodnie z przyznanymi uprawnieniami.

Poprawka    19

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 37

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(37)  Dla skutecznego wykrywania naruszeń prawa Unii i zapobiegania takim naruszeniom istotne jest, aby odpowiednie informacje docierały szybko do osób znajdujących się najbliżej źródła problemu, które dysponują największymi możliwościami zbadania danego problemu oraz uprawnieniami do jego rozwiązania, o ile będzie to możliwe. Wymaga to od podmiotów prawnych w sektorze prywatnym i publicznym ustanowienia odpowiednich wewnętrznych procedur przyjmowania zgłoszeń i podejmowania działań następczych w związku ze zgłoszeniami.

(37)  Dla skutecznego wykrywania naruszeń prawa Unii i zapobiegania takim naruszeniom istotne jest, aby odpowiednie informacje docierały szybko do osób znajdujących się najbliżej źródła problemu, które dysponują największymi możliwościami zbadania danego problemu oraz uprawnieniami do jego rozwiązania, o ile będzie to możliwe. Wymaga to od podmiotów prawnych w sektorze prywatnym i publicznym ustanowienia odpowiednich wewnętrznych procedur przyjmowania zgłoszeń, analizowania ich i podejmowania działań następczych w związku ze zgłoszeniami.

Poprawka    20

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 39

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(39)  Zwolnienie małych przedsiębiorstw i mikroprzedsiębiorstw z obowiązku ustanawiania wewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości nie powinno mieć zastosowania do przedsiębiorstw prywatnych działających w obszarze usług finansowych. Takie przedsiębiorstwa powinny nadal być zobowiązane do ustanowienia wewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości zgodnie z aktualnymi obowiązkami określonymi w dorobku prawnym Unii w zakresie usług finansowych.

(39)  Zwolnienie małych przedsiębiorstw i mikroprzedsiębiorstw z obowiązku ustanawiania wewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości nie powinno mieć zastosowania do przedsiębiorstw prywatnych działających w obszarze usług finansowych lub blisko powiązanych z tym obszarem. Takie przedsiębiorstwa powinny nadal być zobowiązane do ustanowienia wewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości zgodnie z aktualnymi obowiązkami określonymi w dorobku prawnym Unii w zakresie usług finansowych.

Poprawka    21

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 57

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(57)  Państwa członkowskie powinny zapewnić odpowiednie przechowywanie zapisów dotyczących wszystkich zgłoszeń naruszeń oraz możliwość wyszukania każdego zgłoszenia w ramach właściwego organu, a także, w stosownych przypadkach, możliwość wykorzystania informacji otrzymanych w drodze zgłoszeń jako dowodu w ramach działań związanych z egzekwowaniem prawa.

(57)  Państwa członkowskie powinny zapewnić odpowiednie przechowywanie zapisów dotyczących wszystkich zgłoszeń naruszeń oraz możliwość wyszukania każdego zgłoszenia w ramach właściwego organu, a także, w stosownych przypadkach, możliwość wykorzystania informacji otrzymanych w drodze zgłoszeń jako dowodu w ramach działań związanych z egzekwowaniem prawa, a także udostępniać je, odpowiednio, innym państwom członkowskim lub organom Unii Europejskiej. Obowiązkiem zarówno organów przekazujących informacje, jak i organów je otrzymujących jest zagwarantowanie pełnej ochrony sygnalistów, a także pełnej, lojalnej i efektywnej współpracy.

Poprawka    22

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 62

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(62)  Co do zasady osoby zgłaszające powinny w pierwszej kolejności korzystać z wewnętrznych kanałów zgłaszania, którymi dysponują, i zgłaszać naruszenia pracodawcy. Może się jednak zdarzyć, że wewnętrzne kanały zgłaszania nieprawidłowości nie istnieją (w przypadku podmiotów, które nie mają obowiązku ustanawiania takich kanałów na mocy niniejszej dyrektywy lub obowiązującego prawa krajowego) lub że ich wykorzystanie nie jest obowiązkowe (co może mieć miejsce w przypadku osób, które nie pozostają w stosunku pracy) lub że były stosowane, ale nie funkcjonowały prawidłowo (np. zgłoszenie nie zostało sprawdzone z należytą starannością lub w rozsądnym terminie bądź nie podjęto żadnych działań w celu zaradzenia naruszeniu prawa pomimo pozytywnych wyników postępowania wyjaśniającego).

(62)  Osoby zgłaszające powinny w pierwszej kolejności korzystać z wewnętrznych kanałów zgłaszania, którymi dysponują, i zgłaszać naruszenia pracodawcy. Może się jednak zdarzyć, że wewnętrzne kanały zgłaszania nieprawidłowości nie istnieją (w przypadku podmiotów, które nie mają obowiązku ustanawiania takich kanałów na mocy niniejszej dyrektywy lub obowiązującego prawa krajowego) lub że ich wykorzystanie nie jest obowiązkowe (co może mieć miejsce w przypadku osób, które nie pozostają w stosunku pracy) lub że były stosowane, ale nie funkcjonowały prawidłowo (np. zgłoszenie nie zostało sprawdzone z należytą starannością lub w rozsądnym terminie bądź nie podjęto żadnych działań w celu zaradzenia naruszeniu prawa pomimo pozytywnych wyników postępowania wyjaśniającego).

Poprawka    23

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 80

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(80)  Na mocy niniejszej dyrektywy wprowadza się normy minimalne, a państwa członkowskie powinny być uprawnione do przyjmowania lub utrzymania w mocy przepisów korzystniejszych dla osoby zgłaszającej, o ile takie przepisy pozostają bez uszczerbku dla środków ochrony osób, których dotyczą zgłoszenia.

(80)  Na mocy niniejszej dyrektywy wprowadza się normy minimalne, a państwa członkowskie powinny być uprawnione i należy je zachęcać do przyjmowania lub utrzymania w mocy przepisów korzystniejszych dla osoby zgłaszającej, o ile takie przepisy pozostają bez uszczerbku dla środków ochrony osób, których dotyczą zgłoszenia.

Poprawka    24

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 84

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(84)  Cel niniejszej dyrektywy, tj. poprawa egzekwowania przepisów w określonych obszarach polityki i działaniach, w przypadku których naruszenia prawa Unii mogą spowodować poważne szkody dla interesu publicznego, poprzez skuteczną ochronę sygnalistów, nie może zostać w wystarczający sposób osiągnięty przez państwa członkowskie działające samodzielnie lub w sposób nieskoordynowany, natomiast może zostać lepiej osiągnięty w ramach działania Unii zapewniającego minimalne normy harmonizacji w zakresie ochrony sygnalistów. Ponadto jedynie działania podejmowane na szczeblu unijnym mogą zapewnić spójność istniejących przepisów unijnych w zakresie ochrony sygnalistów oraz zagwarantować odpowiednie dostosowanie tych przepisów. W związku z powyższym Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

(84)  Cel niniejszej dyrektywy, tj. poprawa egzekwowania przepisów w określonych obszarach polityki i działaniach, w przypadku których naruszenia prawa Unii mogą spowodować szkody dla interesu publicznego, poprzez skuteczną ochronę sygnalistów, nie może zostać w wystarczający sposób osiągnięty przez państwa członkowskie działające samodzielnie lub w sposób nieskoordynowany, natomiast może zostać lepiej osiągnięty w ramach działania Unii zapewniającego minimalne normy harmonizacji w zakresie ochrony sygnalistów. Ponadto jedynie działania podejmowane na szczeblu unijnym mogą zapewnić spójność istniejących przepisów unijnych w zakresie ochrony sygnalistów oraz zagwarantować odpowiednie dostosowanie tych przepisów. W związku z powyższym Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

Poprawka    25

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – wprowadzenie

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.  W celu poprawy egzekwowania prawa i polityki Unii w określonych obszarach w niniejszej dyrektywie ustanowiono wspólne minimalne normy ochrony osób zgłaszających następujące działania niezgodne z prawem lub przykłady nadużywania prawa:

1.  W celu poprawy egzekwowania prawa i polityki Unii w określonych obszarach w niniejszej dyrektywie ustanowiono wspólne minimalne normy ochrony osób zgłaszających działania niezgodne z prawem, przykłady nadużywania prawa lub zagrożenia interesu publicznego, w tym:

Poprawka    26

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – litera a – wprowadzenie

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

a)  naruszenia objęte zakresem stosowania aktów Unii określonych w załączniku (część I i II) odniesieniu do następujących dziedzin:

a)  naruszenia objęte zakresem stosowania aktów Unii w następujących dziedzinach:

Poprawka    27

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – litera a – podpunkt ii

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(ii)  usługi finansowe, zapobieganie praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu;

(ii)  usługi finansowe, zapobieganie uchylaniu się od opodatkowania, oszustwom podatkowym, unikaniu opodatkowania, praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, a także cyberterroryzmowi i cyberprzestępczości, korupcji i przestępczości zorganizowanej;

Poprawka    28

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – litera b

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

b)  naruszenia art. 101, 102, 106, 107 i 108 TFUE oraz naruszenia objęte zakresem stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 i rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589;

b)  prawo konkurencji, w szczególności naruszenia art. 101, 102, 106, 107 i 108 TFUE oraz naruszenia objęte zakresem stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 i rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589;

Poprawka    29

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – litera d

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

d)  naruszenia dotyczące rynku wewnętrznego, o których mowa w art. 26 ust. 2 TFUE, w odniesieniu do działań, które naruszają przepisy dotyczące podatku od osób prawnych, lub ustaleń mających na celu uzyskanie korzyści podatkowej sprzecznej z przedmiotem lub celem obowiązujących przepisów dotyczących podatku od osób prawnych.

d)  naruszenia dotyczące rynku wewnętrznego, o których mowa w art. 26 ust. 2 TFUE, w szczególności w odniesieniu do działań, które naruszają przepisy dotyczące podatku od osób prawnych, lub ustaleń mających na celu uzyskanie korzyści podatkowej sprzecznej z przedmiotem lub celem obowiązujących przepisów dotyczących podatku od osób prawnych;

Poprawka    30

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 2

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2.  Jeżeli w sektorowych aktach Unii wymienionych w części 2 załącznika ustanowiono przepisy szczegółowe dotyczące zgłaszania naruszeń, przepisy te mają zastosowanie. Przepisy niniejszej dyrektywy mają zastosowanie do wszystkich kwestii związanych z ochroną osób zgłaszających, których nie uregulowano w tych sektorowych aktach Unii.

2.  Jeżeli w sektorowych aktach Unii wymienionych w części 2 załącznika ustanowiono przepisy szczegółowe dotyczące zgłaszania naruszeń przewidujące wyższy poziom ochrony, przepisy te mają zastosowanie. Przepisy niniejszej dyrektywy mają zastosowanie do wszystkich kwestii związanych z ochroną osób zgłaszających, których nie uregulowano w tych sektorowych aktach Unii.

Poprawka    31

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 2 – ustęp 1 – wprowadzenie

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.  Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do osób zgłaszających pracujących w sektorze prywatnym lub publicznym, które uzyskały informacje na temat naruszeń w kontekście związanym z pracą, w tym co najmniej następujących osób:

1.  Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do osób zgłaszających i osób pomagających w zgłaszaniu w sektorze prywatnym lub publicznym, które uzyskały informacje na temat naruszeń, w tym co najmniej następujących osób:

Poprawka    32

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 2 – ustęp 1 – litera a

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

a)  osób posiadających status pracownika w rozumieniu art. 45 TFUE;

a)  osób posiadających status pracownika w rozumieniu art. 45 TFUE, w tym osób zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy i osób zatrudnionych na czas określony, a także osób posiadających status urzędnika służby publicznej;

Poprawka    33

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 2 – ustęp 1 – litera d

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

d)  wszelkich osób pracujących pod nadzorem i kierownictwem wykonawców, podwykonawców i dostawców.

d)  wszelkich osób pracujących pod nadzorem i kierownictwem wykonawców, podwykonawców, usługodawców i dostawców.

Poprawka    34

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 2 – ustęp 1 – litera d a (nowa)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

da)  osób ułatwiających zgłaszanie naruszeń, takich jak jak pośrednicy lub dziennikarze.

Poprawka    35

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 2 – ustęp 2

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2.  Niniejsza dyrektywa ma również zastosowanie do osób zgłaszających, których stosunek pracy zostanie dopiero nawiązany – wówczas, gdy informacje dotyczące naruszenia uzyskano w trakcie procesu rekrutacji lub innych negocjacji poprzedzających zawarcie umowy.

2.  Niniejsza dyrektywa ma również zastosowanie do osób zgłaszających, których stosunek pracy zostanie dopiero nawiązany – wówczas, gdy informacje dotyczące naruszenia uzyskano w trakcie procesu rekrutacji lub innych negocjacji poprzedzających zawarcie umowy, a także do stosunków pracy, które uległy rozwiązaniu.

Poprawka    36

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 2 – ustęp 2 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

2a.  Nie naruszając przepisów art. 22a, 22b i 22c rozporządzenia nr 31 (EWG), 11 (EWEA), niniejsza dyrektywa ma także zastosowanie do urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, którzy zgłaszają informacje dotyczące naruszeń, o których mowa w art. 1.

Poprawka    37

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 3 – akapit 1 – punkt 1

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1)  „naruszenia” oznaczają faktyczne lub potencjalne działania niezgodne z prawem lub nadużycia prawa związane z aktami Unii i obszarami objętymi zakresem, o którym mowa w art. 1 i w załączniku;

1)  „naruszenia” oznaczają faktyczne lub potencjalne działania niezgodne z prawem, zaniechania lub nadużycia prawa związane z aktami Unii w obszarach objętych zakresem, o którym mowa w art. 1;

Poprawka    38

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 3 – akapit 1 – punkt 3

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3)  „nadużycie prawa” oznacza działania lub zaniechania objęte zakresem stosowania prawa Unii, które nie wydają się niezgodne z prawem w sensie formalnym, lecz są sprzeczne z przedmiotem lub celem obowiązujących przepisów;

3)  „nadużycie prawa” oznacza działania lub zaniechania objęte zakresem stosowania prawa Unii, które nie wydają się niezgodne z prawem w sensie formalnym, lecz są sprzeczne z przedmiotem lub celem obowiązujących przepisów lub stanowią zagrożenie dla interesu publicznego;

Poprawka    39

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 3 – akapit 1 – punkt 4

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

4)  „informacje na temat naruszeń” oznaczają dowody potwierdzające faktyczne naruszenia, jak również uzasadnione podejrzenia co do potencjalnych naruszeń, których jeszcze nie popełniono;

4)  „informacje na temat naruszeń” oznaczają dowody potwierdzające faktyczne naruszenia, jak również podejrzenia co do potencjalnych naruszeń, których jeszcze nie popełniono;

Poprawka    40

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 3 – akapit 1 – punkt 5

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

5)  „zgłoszenie” oznacza przekazanie informacji na temat naruszenia, do którego doszło lub może dojść w organizacji, w której osoba zgłaszająca pracuje lub pracowała, lub w innej organizacji, z którą utrzymuje lub utrzymywała kontakt w kontekście wykonywanej pracy;

5)  „zgłoszenie” oznacza przekazanie informacji na temat naruszenia, do którego doszło lub może dojść w przypadku poważnego, bezpośredniego zagrożenia lub ryzyka nieodwracalnych szkód;

Poprawka    41

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 3 – akapit 1 – punkt 8

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

8)  „ujawnienie” oznacza podanie do wiadomości publicznej informacji na temat naruszeń uzyskanych w kontekście związanym z pracą;

8)  „ujawnienie” oznacza podanie do wiadomości publicznej informacji na temat naruszeń;

Poprawka    42

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 3 – akapit 1 – punkt 9

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

9)  „osoba zgłaszająca” oznacza osobę fizyczną lub prawną, która zgłasza lub ujawnia informacje na temat naruszeń uzyskane w kontekście związanym z pracą;

9)  „osoba zgłaszająca” oznacza osobę fizyczną lub prawną, która zgłasza lub ujawnia informacje na temat naruszeń lub która jest narażona na odwet; obejmuje to osoby pozostające poza tradycyjnym stosunkiem pracy, takie jak konsultanci, wykonawcy, stażyści, praktykanci, wolontariusze, pracownicy będący studentami, pracownicy tymczasowi i byli pracownicy;

Poprawka    43

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 3 – akapit 1 – punkt 12

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

12)  „odwet” oznacza wszelką groźbę działania lub zaniechania wywołaną przez zgłoszenie wewnętrzne lub zewnętrzne, które ma miejsce w kontekście związanym z pracą i powoduje lub może spowodować nieuzasadnioną szkodę dla osoby zgłaszającej, lub wszelkie faktyczne podjęcie tego rodzaju działania;

12)  „odwet” oznacza wszelką groźbę działania lub zaniechania wywołaną przez zgłoszenie wewnętrzne, zewnętrzne lub ujawnienie informacji, które powoduje lub może spowodować nieuzasadnioną szkodę dla osoby zgłaszającej, domniemanej osoby zgłaszającej lub członków jej rodziny, jej krewnych oraz osób pomagających w zgłoszeniu, lub wszelkie faktyczne podjęcie tego rodzaju działania;

Poprawka    44

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 3 – akapit 1 – punkt 13

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

13)  „działania następcze” oznaczają wszelkie działania podjęte przez odbiorcę zgłoszenia wewnętrznego lub zewnętrznego w celu oceny prawdziwości zarzutów zawartych w zgłoszeniu oraz, w stosownych przypadkach, w celu zaradzenia zgłoszonemu naruszeniu, w tym takie działania, jak wewnętrzne postępowanie wyjaśniające, dochodzenie, ściganie przestępstw, działania podejmowane w celu odzyskania środków i zakończenie postępowania;

13)  „działania następcze” oznaczają wszelkie działania podjęte przez odbiorcę zgłoszenia wewnętrznego lub zewnętrznego w celu oceny prawdziwości zarzutów zawartych w zgłoszeniu oraz, w stosownych przypadkach, w celu zaradzenia zgłoszonemu naruszeniu, w tym takie działania, jak wewnętrzne postępowanie wyjaśniające, dochodzenie, ściganie przestępstw, działania podejmowane w celu odzyskania środków i zakończenie postępowania oraz wszelkie inne właściwe środki naprawcze lub łagodzące;

Poprawka    45

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 3 – akapit 1 – punkt 14

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

14)  „właściwy organ” oznacza każdy organ krajowy uprawniony do przyjmowania zgłoszeń zgodnie z rozdziałem III i wyznaczony do wykonywania obowiązków przewidzianych w niniejszej dyrektywie, w szczególności w odniesieniu do działań następczych podejmowanych w związku ze zgłoszeniami.

14)  „właściwy organ” oznacza każdy organ Unii lub państwa członkowskiego odpowiedzialny prawnie, uprawniony do przyjmowania zgłoszeń zgodnie z rozdziałem III i wyznaczony do wykonywania obowiązków przewidzianych w niniejszej dyrektywie, w szczególności w odniesieniu do działań następczych podejmowanych w związku ze zgłoszeniami.

Poprawka    46

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 4 – ustęp 1

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.  Państwa członkowskie zapewniają, by podmioty prawne w sektorach prywatnym i publicznym ustanowiły wewnętrzne kanały zgłaszania nieprawidłowości oraz wewnętrzne procedury przyjmowania zgłoszeń i podejmowania działań następczych w związku ze zgłoszeniami, po przeprowadzeniu, w stosownych przypadkach, konsultacji z partnerami społecznymi.

1.  Państwa członkowskie zapewniają, by podmioty prawne w sektorach prywatnym i publicznym ustanowiły wewnętrzne kanały zgłaszania nieprawidłowości oraz wewnętrzne procedury przyjmowania zgłoszeń i podejmowania działań następczych w związku ze zgłoszeniami, po przeprowadzeniu konsultacji z partnerami społecznymi.

Poprawka    47

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 4 – ustęp 2

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2.  Takie kanały i procedury powinny umożliwić pracownikom podmiotu dokonywanie zgłoszeń. Mogą one umożliwić dokonywanie zgłoszeń przez inne osoby utrzymujące kontakt z podmiotem w kontekście związanym z pracą, o którym mowa w art. 2 ust. 1 lit. b), c) i d), jednak w przypadku tych kategorii osób nie ma obowiązku wykorzystywania wewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości.

2.  Takie kanały i procedury powinny umożliwić pracownikom podmiotu dokonywanie zgłoszeń. Umożliwiają one dokonywanie zgłoszeń przez inne osoby utrzymujące kontakt z podmiotem w kontekście związanym z pracą, o którym mowa w art. 2 ust. 1 lit. b), c) i d), jednak w przypadku tych kategorii osób nie ma obowiązku wykorzystywania wewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości.

Poprawka    48

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 4 – ustęp 3 – litera b

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

prywatne podmioty prawne o rocznym obrocie handlowym lub rocznej sumie bilansowej w wysokości co najmniej 10 mln EUR;

prywatne podmioty prawne o rocznym obrocie handlowym lub obrocie grupy lub rocznej sumie bilansowej w wysokości co najmniej 10 mln EUR;

Poprawka    49

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 4 – ustęp 3 – litera c

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

c)  prywatne podmioty prawne dowolnej wielkości prowadzące działalność w obszarze usług finansowych lub podmioty narażone na ryzyko związane z praniem pieniędzy lub finansowaniem terroryzmu, zgodnie z uregulowaniami zawartymi w aktach Unii, o których mowa w załączniku.

c)  prywatne podmioty prawne dowolnej wielkości prowadzące działalność w obszarze usług finansowych lub podmioty narażone na ryzyko związane z praniem pieniędzy, finansowaniem terroryzmu lub cyberprzestępczością, zgodnie z uregulowaniami zawartymi w aktach Unii, o których mowa w załączniku.

Poprawka    50

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 4 – ustęp 6 – litera d a (nowa)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

da)  instytucje, agencje i organy Unii Europejskiej;

Poprawka    51

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 5 – ustęp 1 – litera a

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

a)  kanały przyjmowania zgłoszeń zaprojektowane, ustanowione i obsługiwane w sposób zapewniający poufność tożsamości osoby zgłaszającej oraz uniemożliwiający uzyskanie dostępu nieupoważnionym członkom personelu;

a)  kanały przyjmowania zgłoszeń zaprojektowane, ustanowione i obsługiwane w sposób zapewniający potwierdzenie otrzymania zgłoszenia, tak aby zachować poufność tożsamości lub anonimowość osoby zgłaszającej oraz uniemożliwiający uzyskanie dostępu nieupoważnionym członkom personelu;

Poprawka    52

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 5 – ustęp 1 – litera d

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

d)  rozsądny termin – nieprzekraczający trzech miesięcy od daty zgłoszenia – na przekazanie osobie zgłaszającej informacji zwrotnych na temat działań następczych w związku ze zgłoszeniem;

d)  rozsądny termin – nieprzekraczający trzech miesięcy od daty zgłoszenia – na przekazanie osobie zgłaszającej istotnych informacji zwrotnych na temat działań następczych w związku ze zgłoszeniem;

Poprawka    53

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 5 – ustęp 2 – akapit 1 – litera a

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

a)  zgłoszenie na piśmie w formacie elektronicznym lub papierowym lub zgłoszenie ustne za pośrednictwem linii telefonicznych, przy czym tego rodzaju rozmowa może, lecz nie musi, być nagrywana;

a)  zgłoszenie na piśmie w formacie elektronicznym lub papierowym lub zgłoszenie ustne za pośrednictwem linii telefonicznych, przy czym tego rodzaju rozmowa może, lecz nie musi, być nagrywana; w przypadku nagrywania rozmowy telefonicznej konieczne jest wcześniejsze uzyskanie zgody osoby zgłaszającej na nagrywanie rozmowy;

Poprawka    54

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 5 – ustęp 2 – akapit 1 – litera b

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

b)  osobiste spotkania z osobą lub przedstawicielem wydziału wyznaczonymi do przyjmowania zgłoszeń.

b)  osobiste spotkania z osobą lub przedstawicielem wydziału wyznaczonymi do przyjmowania zgłoszeń, w obecności, jeśli życzy sobie tego osoba zgłaszająca, przedstawiciela związków zawodowych lub przedstawiciela prawnego tej osoby.

Poprawka    55

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 6 – ustęp 2 – litera a

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

a)  ustanowiły niezależne i autonomiczne zewnętrzne kanały zgłaszania nieprawidłowości, które będą bezpieczne i zapewnią poufność przekazywanych informacji, w celu przyjmowania i przetwarzania informacji przekazywanych przez osobę zgłaszającą;

a)  ustanowiły niezależne i autonomiczne zewnętrzne kanały zgłaszania nieprawidłowości, które będą bezpieczne i zapewnią poufność przekazywanych informacji, w celu przyjmowania i przetwarzania informacji przekazywanych przez osobę zgłaszającą, oraz będą umożliwiać zgłaszanie anonimowe i chronić dane osobowe sygnalistów;

Poprawka    56

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 6 – ustęp 2 – litera a a (nowa)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

aa)  promowały bezpłatne i niezależne doradztwo oraz wsparcie prawne dla osób zgłaszających naruszenia i dla pośredników;

Poprawka    57

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 6 – ustęp 2 – litera b

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

b)  przekazały osobie zgłaszającej informacje zwrotne na temat działań następczych podjętych w związku ze zgłoszeniem w rozsądnym terminie, nieprzekraczającym trzech miesięcy lub, w należycie uzasadnionych przypadkach, sześciu miesięcy;

b)  potwierdziły otrzymanie zgłoszenia, przekazały osobie zgłaszającej informacje zwrotne na temat działań następczych podjętych w związku ze zgłoszeniem w rozsądnym terminie, nieprzekraczającym trzech miesięcy lub, w należycie uzasadnionych przypadkach, sześciu miesięcy;

Poprawka    58

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 6 – ustęp 2 – litera c

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

c)  przekazały – w stosownych przypadkach – właściwym organom lub jednostkom organizacyjnym Unii informacje zawarte w zgłoszeniu w celu przeprowadzenia dalszego dochodzenia, o ile jest to przewidziane w prawie krajowymi lub prawie Unii.

c)  przekazały – w stosownych przypadkach – właściwym organom lub jednostkom organizacyjnym Unii lub państw członkowskich informacje zawarte w zgłoszeniu w celu przeprowadzenia dalszego dochodzenia.

Poprawka    59

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 6 – ustęp 2 – litera c a (nowa)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

ca)  w pełni, lojalnie i bez zbędnej zwłoki współpracowały z innymi państwami członkowskimi i organami UE.

Poprawka    60

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 6 – ustęp 3

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3.  Państwa członkowskie dopilnowują, by właściwe organy podejmowały działania następcze w związku ze zgłoszeniami, wdrażając niezbędne środki, oraz by badały w odpowiednim zakresie przedmiot zgłoszeń. Właściwe organy informują osobę zgłaszającą o ostatecznym wyniku dochodzenia.

3.  Państwa członkowskie dopilnowują, by właściwe organy podejmowały działania następcze w związku ze zgłoszeniami, wdrażając niezbędne środki, oraz by badały w odpowiednim zakresie przedmiot zgłoszeń. Właściwe organy informują osobę zgłaszającą i wszystkie inne właściwe organy państw członkowskich oraz właściwe organy, urzędy i agencje UE o ostatecznym wyniku dochodzenia.

Poprawka    61

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 6 – ustęp 4

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

4.  Państwa członkowskie zapewniają, aby każdy organ, który otrzymał zgłoszenie, ale nie jest właściwy do podjęcia działań w związku ze zgłoszonym naruszeniem, przekazał je właściwemu organowi, oraz zapewniają, aby osoba zgłaszająca została o tym poinformowana.

4.  Państwa członkowskie zapewniają, aby każdy organ, który otrzymał zgłoszenie, ale nie jest właściwy do podjęcia działań w związku ze zgłoszonym naruszeniem, przekazał je właściwemu organowi, oraz zapewniają, aby osoba zgłaszająca została o tym poinformowana. Państwa członkowskie zapewniają, aby właściwe organy przyjmujące zgłoszenia, lecz nieposiadające uprawnień do ich rozpatrywania, posiadały jasne procedury dotyczące bezpiecznego postępowania ze wszystkimi ujawnionymi informacjami oraz poufności.

Poprawka    62

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 7 – ustęp 1 – litera c a (nowa)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

ca)  wspierają bezpłatne i niezależne doradztwo oraz pomoc prawną dla osób zgłaszających naruszenia oraz pośredników.

Poprawka    63

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 7 – ustęp 2 – litera c

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

c)  osobiste spotkanie z wyznaczonymi członkami personelu właściwego organu.

c)  osobiste spotkanie z wyznaczonymi członkami personelu właściwego organu, w obecności, jeśli życzy sobie tego osoba zgłaszająca, przedstawiciela związków zawodowych lub przedstawiciela prawnego tej osoby, przy zapewnieniu przestrzegania zasad poufności i anonimowości.

Poprawka    64

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 8 – ustęp 1

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby właściwe organy zatrudniały członków personelu odpowiedzialnych za rozpatrywanie zgłoszeń. Wyznaczeni członkowie personelu przechodzą specjalne szkolenie z zakresu rozpatrywania zgłoszeń.

1.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby właściwe organy zatrudniały odpowiednią liczbę kompetentnych członków personelu odpowiedzialnych za rozpatrywanie zgłoszeń. Wyznaczeni członkowie personelu przechodzą specjalne szkolenie z zakresu rozpatrywania zgłoszeń.

Poprawka    65

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 8 – ustęp 2 – litera c

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

c)  utrzymują kontakt z osobą zgłaszającą w celu informowania jej o postępach i wynikach dochodzenia.

c)  utrzymują poufny kontakt z osobą zgłaszającą w celu informowania jej o postępach i wynikach dochodzenia.

Poprawka    66

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 9 – ustęp 1 – litera b

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

b)  rozsądny termin nieprzekraczający trzech miesięcy lub, w należycie uzasadnionych przypadkach, sześciu miesięcy na przekazanie osobie zgłaszającej informacji zwrotnych na temat działań następczych podjętych w związku ze zgłoszeniem oraz rodzaj i treść tych informacji zwrotnych;

b)  rozsądny termin nieprzekraczający trzech miesięcy lub, w należycie uzasadnionych przypadkach, sześciu miesięcy na przekazanie osobie zgłaszającej istotnych informacji zwrotnych na temat działań następczych podjętych w związku ze zgłoszeniem oraz rodzaj i treść tych informacji zwrotnych;

Poprawka    67

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 10 – akapit 1 – litera g a (nowa)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

ga)  informacje kontaktowe organizacji społeczeństwa obywatelskiego, w których można nieodpłatnie uzyskać poradę prawną.

Poprawka    68

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 13 – ustęp 1

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.  Osoba zgłaszająca kwalifikuje się do objęcia ochroną na mocy niniejszej dyrektywy, o ile ma uzasadnione podstawy do tego, by przypuszczać, że informacje zawarte w zgłoszeniu są prawdziwe w chwili jego dokonywania oraz że informacje te są objęte zakresem stosowania niniejszej dyrektywy.

1.  Osoba zgłaszająca kwalifikuje się do objęcia ochroną i do przyznania statusu osoby zgłaszającej na mocy niniejszej dyrektywy, o ile ma uzasadnione podstawy do tego, by przypuszczać, że informacje zawarte w zgłoszeniu są prawdziwe w chwili jego dokonywania oraz że informacje te są objęte zakresem stosowania niniejszej dyrektywy, niezależnie od wybranego kanału zgłaszania. Ochrona obejmuje również te osoby, które ujawniają nieścisłe informacje w dobrej wierze, przy czym ochrona osób zgłaszających powinna obowiązywać w czasie, gdy oceniana jest ścisłość ujawnionych informacji.

Poprawka    69

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 13 – ustęp 1 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

1a.  Osoba, która anonimowo ujawnia informacje objęte zakresem niniejszej dyrektywy i której tożsamość została ujawniona, również kwalifikuje się do objęcia ochroną na mocy niniejszej dyrektywy.

Poprawka    70

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 13 – ustęp 1 b (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

1b.  Państwa członkowskie określają jasne kryteria przyznawania osobom zgłaszającym praw i ochrony przewidzianych w niniejszej dyrektywie od chwili zgłoszenia.

Poprawka    71

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 13 – ustęp 2

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2.  Osoba dokonująca zgłoszenia zewnętrznego kwalifikuje się do objęcia ochroną na mocy niniejszej dyrektywy, jeżeli spełniony jest jeden z następujących warunków:

skreśla się

a)  osoba ta najpierw zgłosiła naruszenie wewnętrznie, ale w odpowiedzi na jej zgłoszenie nie podjęto żadnych odpowiednich działań w rozsądnym terminie, o którym mowa w art. 5;

 

b)  osoba zgłaszająca nie miała dostępu do wewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości lub nie można było racjonalnie oczekiwać, że będzie świadoma dostępności takich kanałów;

 

c)  zgodnie z art. 4 ust. 2 osoba zgłaszająca nie miała obowiązku korzystania z wewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości;

 

d)  w świetle przedmiotu zgłoszenia nie można było racjonalnie oczekiwać, że będzie korzystała z wewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości;

 

e)  osoba ta miała uzasadnione podstawy, aby przypuszczać, że wykorzystanie wewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości może zagrozić skuteczności działań dochodzeniowych prowadzonych przez właściwe organy;

 

f)  na mocy prawa Unii osoba ta była uprawniona do bezpośredniego zgłaszania naruszeń właściwemu organowi za pośrednictwem zewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości.

 

Poprawka    72

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 13 – ustęp 4

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

4.  Osoba podająca do wiadomości publicznej informacje na temat naruszeń objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy kwalifikuje się do objęcia ochroną na mocy niniejszej dyrektywy, jeżeli:

skreśla się

a) najpierw dokonała zgłoszenia wewnętrznego lub zewnętrznego zgodnie z rozdziałami II i III oraz ust. 2 niniejszego artykułu, ale w odpowiedzi na jej zgłoszenie nie podjęto żadnych odpowiednich działań w terminie, o którym mowa w art. 6 ust. 2 lit. b) i art. 9 ust. 1 lit. b); lub

 

b) nie można było od niej racjonalnie oczekiwać, że skorzysta z wewnętrznych lub zewnętrznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości, z powodu bezpośredniego lub oczywistego zagrożenia dla interesu publicznego lub ze względu na szczególne okoliczności sprawy lub na ryzyko nieodwracalnej szkody.

 

Poprawka    73

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 14 – akapit 1 – litera g

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

g)  przymusu, zastraszania, mobbingu lub wykluczenia w miejscu pracy;

g)  przymusu, zastraszania, mobbingu lub wykluczenia;

Poprawka    74

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 14 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Artykuł 14a

 

Wsparcie osoby zgłaszającej lub osób zgłaszających przez niezależną osobę trzecią

 

1. Państwa członkowskie mogą postanowić, że osoba zgłaszająca lub osoba zamierzająca dokonać zgłoszenia lub ujawnienia publicznego otrzymuje wsparcie w swoich działaniach. Wsparcia tego udziela się z poszanowaniem dla poufności tożsamości osób, o których mowa w niniejszym ustępie, i może ono polegać między innymi na:

 

a) bezstronnych, poufnych i nieodpłatnych poradach udzielanych w szczególności w odniesieniu do zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy, sposobów zgłaszania i ochrony przyznanej osobie zgłaszającej oraz praw zainteresowanej osoby;

 

b) poradach prawnych w przypadku sporu;

 

c) wsparciu psychologicznym.

 

2. Wsparcie to może być udzielone przez niezależny organ administracyjny, związki zawodowe lub inne organizacje reprezentujące pracowników lub upoważniony podmiot wyznaczony przez państwo członkowskie, pod warunkiem że spełnia następujące kryteria:

 

a) jest prawidłowo ustanowiony zgodnie z prawem danego państwa członkowskiego;

 

b) ma uzasadniony interes w zapewnianiu zgodności z przepisami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie; oraz

 

c) jest podmiotem nienastawionym na zysk.

Poprawka    75

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 15 – ustęp 8

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

8.  Oprócz udzielania pomocy prawnej osobom zgłaszającym w postępowaniach karnych i transgranicznych postępowaniach cywilnych zgodnie z dyrektywą (UE) 2016/1919 i dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/52/WE63 oraz zgodnie z prawem krajowym państwa członkowskie mogą przewidzieć dalsze środki pomocy prawnej i finansowej oraz wsparcie na rzecz osób zgłaszających w toku postępowania sądowego.

8.  Oprócz udzielania pomocy prawnej osobom zgłaszającym w postępowaniach karnych i transgranicznych postępowaniach cywilnych zgodnie z dyrektywą (UE) 2016/1919 i dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/52/WE63 oraz zgodnie z prawem krajowym państwa członkowskie mogą postanowić przewidzieć dalsze środki pomocy prawnej i finansowej oraz wsparcie na rzecz osób zgłaszających w toku postępowania sądowego, a także wsparcie finansowe w przypadkach czasowej utraty dochodu.

__________________

__________________

63 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/52/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie niektórych aspektów mediacji w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 136 z 24.5.2008, s. 3).

63 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/52/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie niektórych aspektów mediacji w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 136 z 24.5.2008, s. 3).

Poprawka    76

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 15 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Artykuł 15a

 

Obowiązek zachowania poufności tożsamości osoby zgłaszającej

 

1. Tożsamość osoby lub osób zgłaszających nie może być ujawniona bez wyraźnej zgody tej osoby lub osób. Taki obowiązek zachowania poufności obejmuje również informacje, które można wykorzystać do identyfikacji osoby zgłaszającej.

 

2. Osoba posiadająca lub otrzymująca informacje, o których mowa w ust. 1, jest zobowiązana do nieujawniania tych informacji.

 

3. Okoliczności, w których w drodze odstępstwa od ust. 2 można ujawnić informacje dotyczące tożsamości osoby zgłaszającej, są ograniczone do wyjątkowych przypadków, gdy ujawnienie tych informacji jest koniecznym i proporcjonalnym obowiązkiem wynikającym z prawa Unii lub prawa krajowego w kontekście dochodzeń lub późniejszych postępowań sądowych bądź w celu zachowania wolności innych osób, włącznie z prawem do obrony przysługującym osobie, której dotyczy zgłoszenie, w każdym przypadku z zastrzeżeniem stosownych zabezpieczeń przewidzianych w odnośnych przepisach. W takich przypadkach należy podjąć odpowiednie i skuteczne działania w celu zapewnienia bezpieczeństwa i dobrego samopoczucia osoby lub osób zgłaszających.

 

4. W przypadkach, o których mowa w ust. 3, osoba wyznaczona do przyjęcia zgłoszenia zobowiązana jest poinformować osobę zgłaszającą w odpowiednim czasie przed ujawnieniem jej tożsamości oraz omówić z nią inne możliwe kierunki działania.

 

5. Wewnętrzne i zewnętrzne kanały zgłaszania nieprawidłowości są zaprojektowane w taki sposób, który zapewnia poufność tożsamości osoby zgłaszającej oraz uniemożliwia dostęp do informacji osobom nieupoważnionym. Należy przechowywać informacje o tym, którzy członkowie personelu mieli dostęp do informacji poufnych, w tym dane o dacie i godzinie takiego dostępu.

Poprawka    77

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 17 – ustęp 1 – litera d

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

d)  dopuszczają się naruszeń obowiązku utrzymania w tajemnicy tożsamości osób zgłaszających.

d)  dopuszczają się naruszeń obowiązku utrzymania w tajemnicy tożsamości osób zgłaszających lub zachowania ich anonimowości.

Poprawka    78

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 17 – ustęp 1 – litera d a (nowa)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

da)  po zamknięciu sprawy ponownie dopuszczają się naruszenia, które zostało zgłoszone przez osobę zgłaszającą.

Poprawka    79

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 17 – ustęp 2

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2.  Państwa członkowskie ustanawiają skuteczne, proporcjonalne i odstraszające kary stosowane wobec osób dokonujących zgłoszeń lub ujawnień w złej wierze oraz zgłoszeń lub ujawnień stanowiących nadużycie, w tym środki odszkodowawcze dla osób, które poniosły szkodę w wyniku takich zgłoszeń lub ujawnień.

2.  Państwa członkowskie ustanawiają skuteczne, proporcjonalne i odstraszające kary stosowane wobec osób dokonujących zgłoszeń lub ujawnień w złej wierze oraz zgłoszeń lub ujawnień stanowiących nadużycie.

Poprawka    80

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 17 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Artykuł 17a

 

Obowiązek współpracy

 

1. Organy państw członkowskich, które zostały poinformowane o naruszeniach prawa Unii w zakresie objętym niniejszą dyrektywą, są zobowiązane do niezwłocznego powiadomienia wszystkich innych właściwych organów państw członkowskich lub unijnych urzędów i agencji oraz do lojalnej, skutecznej i natychmiastowej współpracy z tymi podmiotami.

 

2. Organy państw członkowskich, które otrzymują od organów innych państw członkowskich informacje o potencjalnych naruszeniach prawa Unii, podlegających niniejszej dyrektywie, są zobowiązane do udzielenia merytorycznych informacji o działaniach podjętych w związku ze wspomnianym przekazaniem informacji, a także do oficjalnego potwierdzenia odbioru i wskazania osoby do kontaktu w celu dalszej współpracy.

 

3. Organy państw członkowskich są zobowiązane do zabezpieczenia otrzymanych informacji poufnych, w szczególności informacji dotyczących tożsamości i innych danych osobowych osób zgłaszających.

 

4. Organy państw członkowskich są zobowiązane do zapewniania poufnego dostępu do informacji otrzymanych od osób zgłaszających oraz do ułatwienia uzyskiwania dalszych informacji w odpowiednim czasie.

 

5. Organy państw członkowskich są zobowiązane do wymiany z innymi właściwymi organami państw członkowskich wszelkich istotnych informacji, które dotyczą naruszeń prawa Unii lub prawa krajowego w sprawach międzynarodowych, oraz przekazywania tych informacji w odpowiednim czasie.

Poprawka    81

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 17 b (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Artykuł 17b

 

Brak możliwości uchylenia praw i środków zaradczych

 

Prawa i środki zaradcze przewidziane w niniejszej dyrektywie nie mogą zostać uchylone lub ograniczone przez żadną umowę, politykę, formę lub warunki zatrudnienia, w tym umowę dotyczącą arbitrażu poprzedzającego dokonanie zgłoszenia. Uchylenie lub ograniczenie tych praw i środków zaradczych uznaje się za nieważne.

Poprawka    82

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 20 – ustęp 2 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

2a.  Podczas transpozycji niniejszej dyrektywy państwa członkowskie mogą rozważyć ustanowienie niezależnego organu ds. ochrony sygnalistów.

Poprawka    83

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 22 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Artykuł 22a

 

Aktualizacja załączników

 

W każdym przypadku, gdy nowy akt prawny UE wejdzie w zakres przedmiotowy określony w art. 1 ust. 1 lit. a) lub art. 1 ust. 2, Komisja dokonuje odpowiedniej aktualizacji załączników w drodze aktu delegowanego. 

PROCEDURA W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Tytuł

Ochrona osób zgłaszających przypadki łamania prawa Unii

Odsyłacze

COM(2018)0218 – C8-0159/2018 – 2018/0106(COD)

Komisja przedmiotowo właściwa

       Data ogłoszenia na posiedzeniu

JURI

28.5.2018

 

 

 

Opinia wydana przez

       Data ogłoszenia na posiedzeniu

ECON

28.5.2018

Sprawozdawca komisji opiniodawczej

       Data powołania

Miguel Viegas

31.5.2018

Rozpatrzenie w komisji

29.8.2018

24.9.2018

 

 

Data przyjęcia

24.9.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

24

15

7

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Pervenche Berès, Markus Ferber, Jonás Fernández, Giuseppe Ferrandino, Sven Giegold, Roberto Gualtieri, Brian Hayes, Gunnar Hökmark, Barbara Kappel, Philippe Lamberts, Werner Langen, Sander Loones, Bernd Lucke, Olle Ludvigsson, Ivana Maletić, Marisa Matias, Gabriel Mato, Bernard Monot, Luděk Niedermayer, Stanisław Ożóg, Pirkko Ruohonen-Lerner, Anne Sander, Martin Schirdewan, Pedro Silva Pereira, Ernest Urtasun, Marco Valli, Tom Vandenkendelaere, Miguel Viegas, Steven Woolfe, Marco Zanni, Esther de Lange

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Doru-Claudian Frunzulică, Ramón Jáuregui Atondo, Rina Ronja Kari, Jeppe Kofod, Marcus Pretzell, Michel Reimon, Romana Tomc, Lieve Wierinck, Roberts Zīle, Sophia in ‘t Veld

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Edouard Martin, Julia Pitera, Virginie Rozière, Sabine Verheyen, Anna Záborská

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

24

+

ECR

Pirkko Ruohonen‑Lerner

EFDD

Bernard Monot, Marco Valli

GUE/NGL

Rina Ronja Kari, Marisa Matias, Martin Schirdewan, Miguel Viegas

PPE

Anne Sander, Tom Vandenkendelaere

S&D

Pervenche Berès, Jonás Fernández, Giuseppe Ferrandino, Doru‑Claudian Frunzulică, Roberto Gualtieri, Ramón Jáuregui Atondo, Jeppe Kofod, Olle Ludvigsson, Edouard Martin, Virginie Rozière, Pedro Silva Pereira

Verts/ALE

Sven Giegold, Philippe Lamberts, Michel Reimon, Ernest Urtasun

15

-

ECR

Sander Loones

ENF

Barbara Kappel, Marcus Pretzell

NI

Steven Woolfe

PPE

Markus Ferber, Brian Hayes, Gunnar Hökmark, Werner Langen, Ivana Maletić, Gabriel Mato, Luděk Niedermayer, Julia Pitera, Romana Tomc, Sabine Verheyen, Anna Záborská

7

0

ALDE

Lieve Wierinck, Sophia in 't Veld

ECR

Bernd Lucke, Stanisław Ożóg, Roberts Zīle

ENF

Marco Zanni

PPE

Esther de Lange

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się


(*) OPINIA Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (8.11.2018)

dla Komisji Prawnej

w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ochrony osób zgłaszających przypadki naruszenia prawa Unii

(COM(2018)0218 – C8‑0159/2018 – 2018/0106(COD))

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej (*): Maite Pagazaurtundúa Ruiz

(*)  Zaangażowana komisja – art. 54 Regulaminu

POPRAWKI

Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych zwraca się do Komisji Prawnej, jako komisji przedmiotowo właściwej, o wzięcie pod uwagę następujących poprawek:

Poprawka    1

Wniosek dotyczący dyrektywy

Umocowanie 1

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 16, 33, 43, 50, art. 53 ust. 1, art. 62, 91, 100, 103, 109, 114, 168, 169, 192, 207 i art. 325 ust. 4, oraz Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 31,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 9, 10, 11, 12, 15, 16, 33, 43, 50, art. 53 ust. 1, art. 62, 91, 100, 103, 109, 114, 168, 169, 192, 207, art. 325 ust. 4 i art. 352, oraz Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 31,

Poprawka    2

Wniosek dotyczący dyrektywy

Umocowanie 6 a (nowe)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej,

Poprawka    3

Wniosek dotyczący dyrektywy

Umocowanie 6 b (nowe)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 14 lutego 2017 r. w sprawie roli demaskatorów w ochronie interesów finansowych UE,

Poprawka    4

Wniosek dotyczący dyrektywy

Umocowanie 6 c (nowe)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 24 października 2017 r. w sprawie uzasadnionych środków ochrony sygnalistów działających w interesie publicznym podczas ujawniania poufnych informacji posiadanych przez przedsiębiorstwa i organy publiczne,

Poprawka    5

Wniosek dotyczący dyrektywy

Umocowanie 6 d (nowe)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

uwzględniając europejską konwencję praw człowieka,

Poprawka    6

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 1

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(1)  Osoby pracujące dla danej organizacji lub utrzymujące z nią kontakt w związku ze swoją działalnością zawodową niejednokrotnie jako pierwsze dowiadują się o zagrożeniach lub szkodach dla interesu publicznego, do jakich dochodzi w tym kontekście. Dzięki sygnalizowaniu nieprawidłowości odgrywają one kluczową rolę w procesie ujawniania przypadków naruszenia prawa i zapobiegania takim przypadkom oraz w procesie ochrony dobrobytu społecznego. Potencjalni sygnaliści często niechętnie zgłaszają jednak swoje zastrzeżenia lub podejrzenia z obawy przed odwetem.

(1)  Osoby, które pracują lub pracowały dla organizacji lub utrzymują lub utrzymywały z nią kontakt, niejednokrotnie jako pierwsze dowiadują się o zagrożeniach, działaniach przestępczych lub niezgodnych z prawem lub szkodach dla interesu publicznego, do jakich dochodzi w tym kontekście. Dzięki sygnalizowaniu nieprawidłowości odgrywają one kluczową rolę w procesie ujawniania przypadków naruszenia prawa i zapobiegania takim przypadkom oraz w procesie ochrony dobrobytu społecznego i ochrony praw podstawowych, w tym wolności wypowiedzi i informacji. Sygnaliści odgrywają kluczową rolę w ujawnianiu nadużyć lub nieetycznych i nieuczciwych zachowań szkodzących interesowi publicznemu. Często trudno jest im ocenić legalność faktów, ale według Europejskiego Trybunału Praw Człowieka ocena prawna nie jest zadaniem sygnalistów, o ile działają oni w dobrej wierze i dokonane ustalenia faktyczne są prawidłowe. Potencjalni sygnaliści często niechętnie zgłaszają jednak swoje zastrzeżenia lub podejrzenia z obawy przed odwetem, gdy ujawniają nieprawidłowości, niewłaściwe zarządzanie, sprzeniewierzanie funduszy, niewłaściwe administrowanie lub potencjalną korupcję w związku z działalnością organów publicznych lub prywatnych w Unii; nie są oni faktycznie chronieni i nie czują się chronieni.

Poprawka    7

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 2

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(2)  Na poziomie Unii zgłaszanie nieprawidłowości przez sygnalistów stanowi jeden z elementów oddolnego egzekwowania prawa Unii: zgłoszenia dotyczące nieprawidłowości dostarczają informacji na potrzeby krajowych i unijnych systemów egzekwowania przepisów, zapewniając możliwość skutecznego wykrywania przypadków naruszenia prawa Unii, prowadzenia dochodzeń w sprawie tych naruszeń oraz ścigania ich sprawców.

(2)  Na poziomie Unii zgłaszanie nieprawidłowości przez sygnalistów i dziennikarzy śledczych stanowi jeden z elementów oddolnego egzekwowania prawa Unii: zgłoszenia dotyczące nieprawidłowości dostarczają informacji na potrzeby krajowych i unijnych systemów egzekwowania przepisów, zapewniając możliwość skutecznego wykrywania przypadków naruszenia prawa Unii, prowadzenia dochodzeń w sprawie tych naruszeń oraz ścigania ich sprawców.

Poprawka    8

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 3

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(3)  W niektórych obszarach polityki przypadki naruszenia prawa Unii mogą poważnie zaszkodzić interesowi publicznemu, ponieważ mogą narazić dobrobyt społeczny na poważne ryzyko. Skoro w kwestii egzekwowania przepisów w tych obszarach stwierdzono braki, a sygnaliści są najlepiej usytuowani do tego, by ujawnić przypadki naruszenia prawa, należy usprawnić proces egzekwowania przepisów, zapewniając sygnalistom ochronę przed odwetem i ustanawiając skuteczne kanały zgłaszania nieprawidłowości.

(3)  Przypadki naruszenia prawa Unii mogą poważnie zaszkodzić interesowi publicznemu i korzystaniu z praw człowieka i podstawowych wolności. Należy zapewnić sygnalistom skuteczną ochronę przed odwetem i wprowadzić skuteczne i poufne kanały zgłaszania nieprawidłowości.

Poprawka    9

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 4

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(4)  Mechanizm ochrony sygnalistów funkcjonujący obecnie w Unii Europejskiej jest rozproszony między państwami członkowskimi i niejednolicie stosowany w poszczególnych obszarach polityki. Konsekwencje ujawnianych przez sygnalistów naruszeń prawa Unii wywierających skutki o wymiarze transgranicznym pokazują, w jaki sposób niewystarczający poziom ochrony w jednym państwie członkowskim może nie tylko niekorzystnie wpłynąć na funkcjonowanie polityki UE w tym państwie członkowskim, ale również wywoływać skutki uboczne w innych państwach członkowskich oraz w Unii jako całości.

(4)  Mechanizm ochrony sygnalistów funkcjonujący obecnie w Unii Europejskiej jest rozproszony między państwami członkowskimi i niejednolicie stosowany w poszczególnych obszarach polityki. Sygnaliści powinni być objęci ochroną, w przypadku gdy ujawniają przypadki naruszenia prawa, nadużyć lub uchybień w interesie publicznym. Niewystarczający poziom ochrony w jednym państwie członkowskim może nie tylko niekorzystnie wpłynąć na funkcjonowanie polityki UE w tym państwie członkowskim, ale również wywoływać skutki uboczne w innych państwach członkowskich oraz w Unii jako całości.

Poprawka    10

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 5

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(5)  Tym samym wspólne normy minimalne zapewniające sygnalistom skuteczną ochronę powinny obowiązywać w odniesieniu do tych działań i tych obszarów polityki, w przypadku których (i) zachodzi konieczność poprawy egzekwowania przepisów; (ii) niski poziom zgłaszania wśród sygnalistów stanowi kluczowy czynnik wywierający wpływ na egzekwowanie prawa, a (iii) naruszenia przepisów prawa Unii poważnie szkodzą interesowi publicznemu.

(5)  Tym samym wspólne prawne normy minimalne zapewniające sygnalistom skuteczną ochronę powinny z zastosowaniem ogólnego i kompleksowego podejścia obowiązywać we wszystkich unijnych i krajowych aktach prawnych i obszarach polityki, w przypadku których (i) zachodzi konieczność poprawy egzekwowania prawa; (ii) niski poziom zgłaszania wśród sygnalistów stanowi kluczowy czynnik wywierający wpływ na egzekwowanie prawa, a (iii) naruszenia przepisów prawa Unii lub krajowego poważnie szkodzą interesowi publicznemu.

Poprawka    11

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 9

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(9)  Znaczenie ochrony sygnalistów dla przeciwdziałania przypadkom naruszania przepisów Unii w zakresie bezpieczeństwa transportu, które stwarzają zagrożenie dla życia ludzkiego, i zniechęcania do naruszania tych przepisów zostało już potwierdzone w sektorowych unijnych aktach prawnych dotyczących bezpieczeństwa lotniczego38 i bezpieczeństwa transportu morskiego39, w których ustanowiono środki ochrony sygnalistów dostosowane do ich potrzeb, jak również konkretne kanały zgłaszania nieprawidłowości. We wspomnianych aktach prawnych przewidziano również środki chroniące przed odwetem pracowników zgłaszających swoje własne nieumyślne pomyłki (tzw. zasada „just culture”). Należy uzupełnić elementy systemu ochrony sygnalistów istniejące już w tych dwóch sektorach, a także zapewnić taki poziom ochrony, by można było usprawnić egzekwowanie norm bezpieczeństwa obowiązujących w odniesieniu do innych rodzajów transportu, mianowicie transportu drogowego i kolejowego.

(9)  Znaczenie ochrony sygnalistów dla przeciwdziałania przypadkom naruszania przepisów Unii w zakresie bezpieczeństwa transportu, które stwarzają zagrożenie dla życia ludzkiego, i zniechęcania do naruszania tych przepisów zostało już potwierdzone w sektorowych unijnych aktach prawnych dotyczących bezpieczeństwa lotniczego38 i bezpieczeństwa transportu morskiego39, w których ustanowiono środki ochrony sygnalistów dostosowane do ich potrzeb, jak również konkretne kanały zgłaszania nieprawidłowości. We wspomnianych aktach prawnych przewidziano również środki chroniące przed odwetem pracowników zgłaszających swoje własne nieumyślne pomyłki (tzw. zasada „just culture”). Między innymi należy uzupełnić elementy systemu ochrony sygnalistów istniejące już w tych dwóch sektorach, a także zapewnić taki poziom ochrony, by można było usprawnić egzekwowanie norm bezpieczeństwa obowiązujących w odniesieniu do innych rodzajów transportu, mianowicie transportu drogowego i kolejowego.

_________________

_________________

38 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 376/2014 z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zgłaszania i analizy zdarzeń w lotnictwie cywilnym oraz podejmowanych w związku z nimi działań następczych (Dz.U. L 122, s. 18).

38 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 376/2014 z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zgłaszania i analizy zdarzeń w lotnictwie cywilnym oraz podejmowanych w związku z nimi działań następczych (Dz.U. L 122, s. 18).

39 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/54/UE z dnia 20 listopada 2013 r. dotycząca pewnych obowiązków państwa bandery w zakresie zgodności z Konwencją o pracy na morzu z 2006 r. oraz jej egzekwowania (Dz.U. L 329, s. 1), dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/16/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu (Dz.U. L 131, s. 57).

39 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/54/UE z dnia 20 listopada 2013 r. dotycząca pewnych obowiązków państwa bandery w zakresie zgodności z Konwencją o pracy na morzu z 2006 r. oraz jej egzekwowania (Dz.U. L 329, s. 1), dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/16/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu (Dz.U. L 131, s. 57).

Poprawka    12

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 14

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(14)  Ochrona prywatności i danych osobowych to kolejny obszar, w którym sygnaliści są najlepiej usytuowani do tego, aby ujawniać przypadki naruszenia prawa Unii mogące poważnie zaszkodzić interesowi publicznemu. Podobnie jest w przypadku naruszeń przepisów dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji45, w której wprowadzono wymóg zgłaszania incydentów (uwzględniając incydenty niewiążące się z naruszeniem danych osobowych), a także wymogi w zakresie bezpieczeństwa dla podmiotów świadczących kluczowe usługi w wielu różnych sektorach (np. w sektorze energetycznym, sektorze ochrony zdrowia, sektorze transportu, sektorze bankowości itp.) oraz wymogi w zakresie bezpieczeństwa dla dostawców kluczowych usług cyfrowych (np. usług przetwarzania w chmurze). Zgłaszanie przez sygnalistów nieprawidłowości w tej dziedzinie jest szczególnie wartościowe w kontekście zapobiegania incydentom związanym z bezpieczeństwem informacji, które mogłyby wywrzeć wpływ na kluczowe obszary działalności gospodarczej i społecznej oraz na powszechnie wykorzystywane usługi cyfrowe. Zgłaszanie nieprawidłowości przez sygnalistów ułatwia zapewnienie ciągłości świadczenia usług o kluczowym znaczeniu dla funkcjonowania rynku wewnętrznego i dla dobrobytu społeczeństwa.

(14)  Ochrona prywatności i danych osobowych zapisana w art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz w art. 8 europejskiej konwencji praw człowieka (EKPC) to kolejny obszar, w którym sygnaliści są najlepiej usytuowani do tego, aby ujawniać przypadki naruszenia prawa Unii mogące zaszkodzić interesowi publicznemu. Podobnie jest w przypadku naruszeń przepisów dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji45, w której wprowadzono wymóg zgłaszania incydentów (uwzględniając incydenty niewiążące się z naruszeniem danych osobowych), a także wymogi w zakresie bezpieczeństwa dla podmiotów świadczących kluczowe usługi w wielu różnych sektorach (np. w sektorze energetycznym, sektorze ochrony zdrowia, sektorze transportu, sektorze bankowości itp.) oraz wymogi w zakresie bezpieczeństwa dla dostawców kluczowych usług cyfrowych. Zgłaszanie przez sygnalistów nieprawidłowości w tej dziedzinie jest szczególnie wartościowe w kontekście zapobiegania incydentom związanym z bezpieczeństwem informacji, które mogłyby wywrzeć wpływ na kluczowe obszary działalności gospodarczej i społecznej oraz na powszechnie wykorzystywane usługi cyfrowe, a także w kontekście zapobiegania wszelkim naruszeniom unijnych przepisów o ochronie danych. Zgłaszanie nieprawidłowości przez sygnalistów ułatwia zapewnienie ciągłości świadczenia usług o kluczowym znaczeniu dla społeczeństwa.

__________________

__________________

45 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1148 z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie środków na rzecz wysokiego wspólnego poziomu bezpieczeństwa sieci i systemów informatycznych na terytorium Unii.

45 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1148 z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie środków na rzecz wysokiego wspólnego poziomu bezpieczeństwa sieci i systemów informatycznych na terytorium Unii.

Poprawka    13

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 16

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(16)  Ochrona interesów finansowych Unii, która wiąże się ze zwalczaniem nadużyć finansowych, korupcji i wszelkich innych bezprawnych działań wywierających wpływ na wydatki Unii, pobieranie przychodów i funduszy przez Unię lub składniki majątku Unii, stanowi kluczowy obszar, w którym egzekwowanie prawa Unii wymaga usprawnienia. Wzmocnienie ochrony interesów finansowych Unii obejmuje również kwestie związane z wdrażaniem budżetu Unii przeznaczonego na wydatki ponoszone na podstawie Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej. Brak skutecznego egzekwowania przepisów w dziedzinie związanej z interesami finansowymi Unii, w tym w przypadkach dotyczących nadużyć finansowych i korupcji, do których dochodzi na szczeblu krajowym, skutkuje zmniejszeniem przychodów Unii i prowadzi do sprzeniewierzania funduszy UE, co może zakłócić inwestycje publiczne i wzrost gospodarczy oraz obniżyć zaufanie obywateli do działań podejmowanych przez UE. Ustanowienie mechanizmu ochrony sygnalistów jest niezbędne do usprawnienia wykrywania istotnych nadużyć finansowych i bezprawnych działań oraz zapobiegania tym nadużyciom i działaniom, a także do skuteczniejszego zniechęcania potencjalnych sprawców tych nadużyć i działań do ich podejmowania.

(16)  Ochrona interesów finansowych Unii, która wiąże się ze zwalczaniem nadużyć finansowych, korupcji i wszelkich innych bezprawnych działań wywierających wpływ na wydatki Unii, pobieranie przychodów i funduszy przez Unię lub składniki majątku Unii, stanowi kluczowy obszar, w którym egzekwowanie prawa Unii wymaga usprawnienia. Wzmocnienie ochrony interesów finansowych Unii obejmuje również kwestie związane z wdrażaniem budżetu Unii przeznaczonego na wydatki ponoszone na podstawie Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej. Brak skutecznego egzekwowania przepisów w dziedzinie związanej z interesami finansowymi Unii, w tym w przypadkach dotyczących nadużyć finansowych i korupcji, do których dochodzi na szczeblu krajowym, skutkuje zmniejszeniem przychodów Unii i prowadzi do sprzeniewierzania funduszy UE, co może zakłócić inwestycje publiczne i wzrost gospodarczy oraz obniżyć zaufanie obywateli do działań podejmowanych przez UE.

Dziennikarze śledczy również odgrywają kluczową rolę w ujawnianiu nadużyć dotyczących wszystkich tych obszarów; stanowią oni bardzo narażoną grupę zawodową, często przypłacając ujawnienie poważnych nieprawidłowości i układów korupcyjnych swoim miejscem pracy, ograniczeniem wolności, a nawet życiem; w związku z tym należy włączyć szczególne środki ochrony dziennikarzy śledczych do horyzontalnego wniosku ustawodawczego dotyczącego ochrony sygnalistów. Ustanowienie mechanizmu ochrony sygnalistów i dziennikarzy śledczych jest niezbędne do usprawnienia wykrywania istotnych nadużyć finansowych i bezprawnych działań oraz zapobiegania tym nadużyciom i działaniom, a także do skuteczniejszego zniechęcania potencjalnych sprawców tych nadużyć i działań do ich podejmowania.

Poprawka    14

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 18 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(18a)  Sygnaliści, którzy zgłaszają uchybienia oraz naruszenia prawa pracy i prawa socjalnego, mają kluczowe znaczenie dla zapewnienia bezpiecznych i sprawiedliwych miejsc pracy. Osobom zgłaszającym naruszenia przepisów w organizacji, które pracują lub pracowały w danej organizacji, lub osobom, które miały kontakt z daną organizacją, należy zapewnić pełną ochronę na podstawie niniejszej dyrektywy.

Poprawka    15

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 19

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(19)  Przy przyjmowaniu jakiegokolwiek nowego aktu Unii, w przypadku którego kwestia ochrony sygnalistów ma istotne znaczenie i może przyczynić się do usprawnienia procesu egzekwowania przepisów, należy każdorazowo rozważyć, czy taki akt prawny należy umieścić w wykazie zamieszczonym w załączniku do niniejszej dyrektywy, aby objąć go zakresem jej stosowania.

(19)  Przy przyjmowaniu jakiegokolwiek nowego aktu Unii, w przypadku którego kwestia ochrony sygnalistów ma istotne znaczenie i może przyczynić się do usprawnienia procesu egzekwowania przepisów, należy każdorazowo dodać taki akt prawny do załącznika do niniejszej dyrektywy, aby objąć go zakresem jej stosowania.

Poprawka    16

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 20

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(20)  Niniejsza dyrektywa powinna pozostawać bez uszczerbku dla ochrony zapewnianej pracownikom zgłaszającym przypadki naruszenia prawa Unii w dziedzinie zatrudnienia. W szczególności w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy zgodnie z art. 11 dyrektywy ramowej 89/391/EWG państwa członkowskie zostały już zobowiązane do zapewnienia, aby pracownicy lub przedstawiciele pracowników nie mogli być stawiani w niekorzystnej sytuacji z powodu kierowanych do pracodawcy żądań lub wniosków dotyczących zastosowania odpowiednich środków służących ograniczeniu zagrożeń dla pracowników lub usunięcia źródeł niebezpieczeństw. Pracownicy i ich przedstawiciele są upoważnieni do zwracania się do właściwych organów krajowych, jeżeli uznają, że środki podejmowane przez pracodawcę i stosowane przez niego metody są niewystarczające do zapewnienia odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa i higieny pracy.

(20)  Niniejsza dyrektywa powinna pozostawać bez uszczerbku dla ochrony zapewnianej pracownikom zgłaszającym uchybienia lub nadużycia bądź przypadki naruszenia prawa Unii oraz prawa krajowego. W szczególności w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy zgodnie z art. 11 dyrektywy ramowej 89/391/EWG państwa członkowskie zostały już zobowiązane do zapewnienia, aby pracownicy lub przedstawiciele pracowników nie mogli być stawiani w niekorzystnej sytuacji z powodu kierowanych do pracodawcy żądań lub wniosków dotyczących zastosowania odpowiednich środków służących ograniczeniu zagrożeń dla pracowników lub usunięcia źródeł niebezpieczeństw. Pracownicy i ich przedstawiciele są upoważnieni do zwracania się do właściwych organów krajowych, jeżeli uznają, że środki podejmowane przez pracodawcę i stosowane przez niego metody są niewystarczające do zapewnienia odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa i higieny pracy.

Poprawka    17

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 21

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(21)  Niniejsza dyrektywa powinna pozostawać bez uszczerbku dla ochrony informacji niejawnych istotnych z punktu widzenia bezpieczeństwa narodowego i innych informacji niejawnych, które – zgodnie z prawem Unii lub przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi obowiązującymi w danym państwie członkowskim – muszą być chronione przed nieuprawnionym dostępem ze względów bezpieczeństwa. Przepisy niniejszej dyrektywy nie powinny w szczególności wpływać na zobowiązania wynikające z treści decyzji Komisji (UE, Euratom) 2015/444 z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE ani na zobowiązania wynikające z treści decyzji Rady z dnia 23 września 2013 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE.

(21)  Niniejsza dyrektywa powinna pozostawać bez uszczerbku dla ochrony informacji niejaw