Procedura : 2018/2094(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A8-0427/2018

Teksty złożone :

A8-0427/2018

Debaty :

PV 11/02/2019 - 20
CRE 11/02/2019 - 20

Głosowanie :

PV 13/02/2019 - 8.16
CRE 13/02/2019 - 8.16
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2019)0098

SPRAWOZDANIE     
PDF 306kWORD 107k
5.12.2018
PE 625.528v02-00 A8-0427/2018

w sprawie stanu debaty nad przyszłością Europy

(2018/2094(INI))

Komisja Spraw Konstytucyjnych

Sprawozdawca: Ramón Jáuregui Atondo

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej (*):Ivana Maletić, Komisja Gospodarcza i Monetarna

(*) Zaangażowana komisja – art. 54 Regulaminu

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 UZASADNIENIE
 OPINIA Komisji Gospodarczej i Monetarnej
 OPINIA Komisji Handlu Międzynarodowego
 OPINIA Komisji Kontroli Budżetowej
 OPINIA Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi
 ZAŁĄCZNIK: PISMO KOMISJI PRAWNEJ
 INFORMACJE O PRZYJĘCIU PRZEZ KOMISJĘ PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWĄ
 GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGOW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie stanu debaty nad przyszłością Europy

(2018/2094(INI))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Traktat z Lizbony zmieniający Traktat o Unii Europejskiej (TUE) i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, podpisany w dniu 13 grudnia 2007 r.,

–  uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając europejską konwencję praw człowieka, Europejską kartę społeczną oraz protokół dodatkowy do niej, jak również jej zrewidowaną wersję,

–  uwzględniając art. 295 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając nieformalne posiedzenie 27 szefów państw lub rządów UE z dnia 29 czerwca 2016 r.,

–  uwzględniając Deklarację z Bratysławy i Plan z Bratysławy przyjęte przez 27 państw członkowskich w dniu 16 września 2016 r.,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 października 2016 r. zawierającą zalecenia dla Komisji dotyczące ustanowienia unijnego mechanizmu na rzecz demokracji, praworządności i praw podstawowych(1),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 stycznia 2017 r. w sprawie europejskiego filaru praw socjalnych(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie poprawy funkcjonowania Unii Europejskiej dzięki wykorzystaniu potencjału Traktatu z Lizbony(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie ewentualnych zmian i dostosowań w obecnej strukturze instytucjonalnej Unii Europejskiej(4),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie mechanizmu zdolności fiskalnej dla strefy euro(5),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 marca 2017 r. w sprawie skutków konstytucyjnych, prawnych i instytucjonalnych wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony – możliwości oferowane przez Traktat z Lizbony(6),

–  uwzględniając białą księgę Komisji z dnia 1 marca 2017 r. oraz pięć dalszych dokumentów otwierających debatę (COM(2017)2025, COM(2017)0206, COM(2017)0240, COM(2017)0291, COM(2017)0315, COM(2017)0358),

–  uwzględniając deklarację rzymską z dnia 25 marca 2017 r.,

–  uwzględniając powiadomienie o zamiarze wystąpienia z Unii Europejskiej przedstawione przez Zjednoczone Królestwo w dniu 29 marca 2017 r.,

–  uwzględniając rezolucję Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 6 lipca 2017 r. zatytułowaną „Biała księga Komisji w sprawie przyszłości Europy i dalsze działania”(7),

–  uwzględniając rezolucję Komitetu Regionów z dnia 12 maja 2017 r. zatytułowaną „Biała księga Komisji w sprawie przyszłości Europy – refleksje i scenariusze dla UE-27 do 2025 r.”(8),

–  uwzględniając liczne opinie parlamentów narodowych dotyczące białej księgi Komisji oraz dokumentów otwierających debatę w sprawie przyszłości Europy,

–  uwzględniając orędzie o stanie Unii za 2018 r. wygłoszone w dniu 12 września 2018 r. przez przewodniczącego Komisji Jeana-Claude’a Junckera,

–  uwzględniając orędzie o stanie Unii za 2017 r. wygłoszone w dniu 13 września 2017 r. przez przewodniczącego Komisji Jeana-Claude’a Junckera oraz jego plan działania na rzecz bardziej zjednoczonej, silniejszej i demokratyczniejszej Europy z dnia 24 października 2017 r. (COM(2017)0650),

–  uwzględniając przemówienie prezydenta Francji Emmanuela Macrona wygłoszone na Sorbonie w dniu 26 września 2017 r. zatytułowane „Inicjatywa na rzecz Europy: Europa suwerenna, zjednoczona i demokratyczna”,

–  uwzględniając nieformalne posiedzenie szefów państw lub rządów UE, które odbyło się w Tallinie w dniu 29 września 2017 r.,

–  uwzględniając Agendę przywódców przyjętą na posiedzeniu Rady Europejskiej, które odbyło się w dniach 19–20 października 2017 r.,

–  uwzględniając międzyinstytucjonalną proklamację Europejskiego filaru praw socjalnych przez Radę, Parlament i Komisję w dniu 17 listopada 2017 r.,

–  uwzględniając plan działania Komisji na rzecz pogłębienia unii gospodarczej i walutowej (UGW) z dnia 6 grudnia 2017 r. (COM(2017)0821), a w szczególności wniosek dotyczący utworzenia Europejskiego Funduszu Walutowego (COM(2017)0827), wniosek dotyczący włączenia treści postanowień Traktatu o stabilności, koordynacji i zarządzaniu w unii gospodarczej i walutowej do ram prawnych Unii (COM(2017)0824) oraz komunikat w sprawie Europejskiego Ministra Gospodarki i Finansów (COM(2017)0823),

–  uwzględniając posiedzenie Rady Europejskiej, które odbyło się w dniach 14–15 grudnia 2017 r., oraz zorganizowane w jego ramach spotkanie przywódców i spotkania państw strefy euro,

–  uwzględniając pismo z dnia 20 grudnia 2017 r. w sprawie przejrzystości procesu decyzyjnego Rady wystosowane przez 26 parlamentów narodowych z 20 państw członkowskich,

–  uwzględniając deklarację z dnia 10 stycznia 2018 r. zatytułowaną „Zapewnienie postępów UE w 2018 r.” przyjętą na Szczycie Południowych Państw Unii Europejskiej (Cypr, Francja, Grecja, Hiszpania, Malta i Portugalia), jak również oświadczenie państw Grupy Wyszehradzkiej (Czechy, Węgry, Polska i Słowacja) z dnia 26 stycznia 2018 r. na temat przyszłości Europy oraz wspólne oświadczenie europejskich ministrów finansów z Finlandii, Danii, Estonii, Irlandii, Łotwy, Litwy, Niderlandów i Szwecji z dnia 6 marca 2018 r.,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 13 lutego 2018 r. zatytułowany „Skuteczna Europa: warianty instytucjonalne w celu zwiększenia skuteczności działania Unii Europejskiej” (COM(2018)0095),

–  uwzględniając zalecenie Komisji (UE) 2018/234 z dnia 14 lutego 2018 r. w sprawie uwydatnienia europejskiego charakteru i usprawnienia procesu wyborów do Parlamentu Europejskiego w 2019 r.(9),

–  uwzględniając nieformalne posiedzenie 27 szefów państw lub rządów UE z dnia 23 lutego 2018 r.,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 1 marca 2018 r. w sprawie sytuacji w zakresie praw podstawowych w UE w 2016 r.(10),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 kwietnia 2018 r. w sprawie stosowania postanowień Traktatu dotyczących parlamentów narodowych(11),

–  uwzględniając wniosek Komisji z dnia 2 maja 2018 r. dotyczący rozporządzenia Rady określającego wieloletnie ramy finansowe na lata 2021–2027 (COM(2018)0322),

–  uwzględniając wniosek Komisji z dnia 2 maja 2018 r. dotyczący decyzji Rady w sprawie systemu zasobów własnych Unii Europejskiej (COM(2018)0325),

–  uwzględniając szczyt UE-Bałkany Zachodnie z dnia 17 maja 2018 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie specjalne Europejskiej Rzecznik Praw Obywatelskich z dochodzenia strategicznego nr OI/2/2017/TE w sprawie przejrzystości procesu legislacyjnego Rady, opublikowane w dniu 16 maja 2018 r.,

–  uwzględniając deklarację z Mesebergu z dnia 19 czerwca 2018 r.,

–  uwzględniając posiedzenie Rady Europejskiej, które odbyło się w dniach 28–29 czerwca 2018 r.,

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 9 października 2018 r. zatytułowaną „Rozważania nad Europą: głos samorządów lokalnych i regionalnych na rzecz odbudowy zaufania do Unii Europejskiej”,

–  uwzględniając zorganizowane przez Parlament Europejski debaty na temat przyszłości Europy prowadzone z szefami państw lub rządów,

–  uwzględniając pismo Komisji Prawnej,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych oraz opinie przedstawione przez Komisję Gospodarczą i Monetarną, Komisję Handlu Międzynarodowego, Komisję Kontroli Budżetowej oraz Komisję Rolnictwa i Rozwoju Wsi (A8-0427/2018),

A.  mając na uwadze, że Unia Europejska jest przykładem jedynej w swoim rodzaju integracji ponadnarodowej i od czasu przełomowej deklaracji Schumana z dnia 9 maja 1950 r. gwarantuje trwały pokój, zamożność i dobrobyt; mając na uwadze, że głównym celem dążeń i działań Unii było i jest wspólne bezpieczeństwo, poszanowanie godności ludzkiej, wolność, demokracja, równość, praworządność i poszanowanie praw człowieka oraz zapewnienie dobrobytu społeczeństwom Unii;

B.  mając na uwadze, że swobodny przepływ towarów, usług, kapitału i osób, wspólna waluta, program Erasmus, polityka regionalna, polityka rolna i polityka spójności, a także program „Horyzont 2020” to pośród wielu innych najważniejsze osiągnięcia Unii, które przyczyniają się do dobrobytu obywateli Unii; mając na uwadze, że Unia musi być wyposażona w kompetencje i zasoby niezbędne do podjęcia wyzwań XXI wieku;

C.  mając na uwadze, że w ciągu ostatnich kilku lat Unia doświadczyła wielu kryzysów, które wystawiły na próbę jej odporność i zdolność do działania w sposób zdecydowany i jednolity;

D.  mając na uwadze, że w latach 2014–2017 realizowano bardziej społecznie wyważoną i skuteczną politykę pieniężną i makroekonomiczną (np. niestandardowa polityka Europejskiego Banku Centralnego, elastyczny pakt stabilności i wzrostu czy plan inwestycyjny dla Europy), która przyczyniła się do uzdrowienia gospodarki i odnowy społecznej Unii;

E.  mając na uwadze, że chociaż Europie udało się złagodzić negatywne skutki i w pewnej mierze przezwyciężyć większość krytycznych momentów kryzysu gospodarczego, wciąż czekają ją poważne i pilne reformy na poziomie UE i na poziomie państw członkowskich w obszarze zarządzania gospodarczego, a w szczególności w odniesieniu do strefy euro, jak również związane z dalszym umacnianiem jednolitego rynku i udoskonalaniem standardów społecznych państwa opiekuńczego;

F.  mając na uwadze, że w obliczu wielu bieżących i przyszłych wyzwań wewnętrznych i zewnętrznych stojących przed Unią w niestabilnym i złożonym kontekście światowym, zwłaszcza związanych z migracją, terroryzmem, bezpieczeństwem, zmianą klimatu, kwestiami środowiskowymi, zachowaniem wielostronnego porządku światowego, dokończeniem budowy UGW, globalizacją, wolnym, sprawiedliwym i opartym na zasadach handlem międzynarodowym, sprawami zagranicznymi i obroną, rozwojem filaru socjalnego oraz walką z antyunijnym populizmem, nietolerancją i ksenofobią, UE powinna propagować odnowioną współpracę i solidarność między jej członkami w oparciu o art. 2 i 3 TUE i Kartę praw podstawowych, a zapisany w Traktacie z Lizbony cel, jakim jest zacieśnianie związku między narodami Europy, powinien w dalszym ciągu leżeć u podstaw działań podejmowanych przez Unię, aby jeszcze bardziej wzmocnić europejską integrację i skutecznie stawić czoła tym wyzwaniom;

G.  mając na uwadze, że Parlament jest głęboko zaniepokojony wzrostem ruchów populistycznych, ksenofobicznych i antyeuropejskich w całej Europie; mając na uwadze, że Unia i jej państwa członkowskie muszą wzmóc wysiłki na rzecz obrony i propagowania wartości demokratycznych oraz zasad i celów leżących u podstaw integracji europejskiej;

H.  mając na uwadze, że przeprowadzone w Zjednoczonym Królestwie w czerwcu 2016 r. referendum, które doprowadziło do powiadomienia przez Zjednoczone Królestwo w dniu 29 marca 2017 r. o zamiarze wystąpienia z Unii Europejskiej, ożywiło debatę na temat przyszłości Unii; mając na uwadze, że negocjacje w sprawie planowanego wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z UE ujawniły wysoki poziom wzajemnej zależności między państwami członkowskimi, stopień ich uzależnienia od wspólnych instrumentów i strategii politycznych oraz koszty wystąpienia z Unii;

I.  mając na uwadze, że niezależnie od rezolucji Parlamentu z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie przyszłości Europy wzmożenie debaty nad przyszłością Europy przejawiło się również w Deklaracji z Bratysławy i Planie z Bratysławy, Białej księdze w sprawie przyszłości Europy opublikowanej przez Komisję, deklaracji rzymskiej, Agendzie przywódców przyjętej przez Radę Europejską w październiku 2017 r. oraz w różnych innych dokumentach stanowiących wkład poszczególnych państw członkowskich lub grup państw członkowskich, a także w debatach i dokumentach Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów, jak również w debatach plenarnych w Parlamencie Europejskim na temat przyszłości Europy z szefami państw lub rządów, w trakcie międzyparlamentarnych posiedzeń komisji oraz w ramach dialogów z organizacjami obywatelskimi i konsultacji z różnymi instytucjami, organami i państwami członkowskimi;

J.  mając na uwadze, że z sondażu Parlametr przeprowadzonego w dniach 8–26 września 2018 r. wynika, iż 62 % respondentów sądzi, że członkostwo ich państwa w Unii jest czymś pozytywnym, a 68 % respondentów uważa, że ich państwo czerpie korzyści z członkostwa, co oznacza najwyższy odnotowany wynik od 1983 r.;

K.  mając na uwadze, że wartości i zasady leżące u podstaw Unii definiują sferę, z którą może utożsamiać się każdy obywatel UE, niezależnie od politycznych lub kulturowych różnic związanych z tożsamością narodową;

L.  mając na uwadze, że nadchodzące wybory do Parlamentu Europejskiego stanowią okazję do wyciągnięcia wniosków z debaty na temat przyszłości Europy, również w świetle głównych priorytetów instytucjonalnych Parlamentu Europejskiego, Komisji i Rady na kolejną kadencję;

M.  mając na uwadze, że UE znajduje się w okresie mającym szczególne znaczenie dla procesu jej budowy ze względu na charakter i wymiar stojących przed nią wyzwań, a także mając na uwadze, że wyzwaniom tym można sprostać wyłącznie w drodze wspólnych wysiłków, dzięki ściślejszej i prawdziwszej integracji i solidarności między państwami członkowskimi, w pełni wykorzystując obowiązujące postanowienia Traktatu z Lizbony, a następnie dokonując reformy Traktatów w celu usprawnienia instytucjonalnego procesu decyzyjnego oraz osiągnięcia większej równowagi kompetencji;

N.  mając na uwadze, że celem reform instytucjonalnych powinno być zadbanie o to, by procesy podejmowania decyzji były bardziej demokratyczne, oraz zwiększenie przejrzystości tych procesów i odpowiedzialności Unii i jej instytucji; mając na uwadze, że wobec tych celów jest to stosowny i dogodny moment, aby sprzyjać faktycznemu udziałowi obywateli w projekcie europejskim oraz organizować konsultacje i sprzyjać regularnemu dialogowi z obywatelami i stowarzyszeniami przedstawicielskimi zgodnie z wymogami art. 11 TUE;

O.  mając na uwadze, że aby sprostać obecnym i przyszłym wyzwaniom, Unia potrzebuje silniejszej struktury rządowej, poddanej ściślejszej kontroli demokratycznej ze strony Parlamentu; mając na uwadze, że przejrzystość i uczciwość instytucji i organów UE to podstawa zyskania zaufania obywateli;

P.  mając na uwadze, że wspólna francusko-niemiecka deklaracja z Mesebergu zawiera szereg propozycji dotyczących wzmocnienia współpracy europejskiej, w szczególności w obszarze zarządzania gospodarczego;

Q.  mając na uwadze, że propagowanie europejskiego wymiaru kultury i edukacji jest kluczowe dla wzmocnienia obywatelstwa europejskiego, biorąc pod uwagę fakt, że Unia cierpi z powodu niedoinformowania, co oznacza, że jej osiągnięcia są często uznawane przez młodsze pokolenia za rzecz oczywistą;

1.  przypomina, że w rezolucji Parlamentu z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie przyszłości Europy podkreślono znaczenie jednolitych ram instytucjonalnych i metody wspólnotowej oraz przedstawiono szereg wniosków i inicjatyw o szczególnym znaczeniu dla integracji europejskiej, które mogą przyczynić się do ukształtowania przyszłości Europy;

2.  podkreśla, że Unia musi stawić czoła wyzwaniom dotyczącym jej przyszłości, bazując na ściślejszej i lepszej integracji politycznej, przy pełnym poszanowaniu i propagowaniu praw podstawowych, podstawowych wolności i zasad demokracji oraz przy wspólnych wysiłkach; podkreśla, że obywatele pragną Europy chroniącej ich prawa, dobrobyt i model socjalny na zasadzie współdzielonej suwerenności, która wymaga odpowiedniego poziomu integracji politycznej; zachęca szefów państw lub rządów, aby podążali tą drogą w duchu odnowionej solidarności i współpracy;

3.  zwraca uwagę, że szefowie państw lub rządów, którzy na posiedzeniach plenarnych podczas debat na temat przyszłości Europy wypowiedzieli się przed Parlamentem, przyznali jednomyślnie, że trzeba wspólnie podjąć wyzwania przyszłości i skuteczniej działać tam, gdzie można coś osiągnąć wyłącznie wspólnym wysiłkiem;

4.  ponownie wyraża przekonanie, że zróżnicowana integracja musi pozostać otwarta na wszystkie państwa członkowskie i w dalszym ciągu stanowić jeden ze sposobów na głębszą integrację i solidarność europejską, czego nie należy jednak mylić z ideą Europy à la carte; podkreśla, że w obecnej debacie na temat zróżnicowanej integracji ważne jest, aby nie tworzyć wrażenia, że w Unii istnieje członkostwo pierwszej i drugiej kategorii;

5.  przypomina, że zróżnicowana integracja nie powinna być sposobem na poluźnienie integracji politycznej;

6.  podkreśla, że kryzys spowodował zaburzenie równowagi między głównymi instytucjami Unii oraz że Rada Europejska występuje z własnymi inicjatywami politycznymi ze szkodą dla prawa inicjatywy przysługującego Komisji i wzmacnia metodę międzyrządową; wciąż uważa jednak, że metoda wspólnotowa jest najlepsza dla funkcjonowania Unii; przypomina liczne rezolucje przyjęte przez Parlament na ten temat i ponownie wzywa Radę Europejską, by nie wykraczała poza zakres jej kompetencji zapisanych w szczególności w art. 15 TUE;

7.  ponownie podkreśla, że jednomyślność wymagana w Traktatach w odniesieniu do określonych podstawowych kwestii jest przeszkodą niemal nie do pokonania w ważnych momentach i decyzjach, dlatego w odniesieniu do procedur podejmowania decyzji opowiada się za głosowaniem większością kwalifikowaną w Radzie oraz za stosowaniem zwykłej procedury ustawodawczej we wszystkich obszarach, w których to jest możliwe; przypomina, że na mocy Traktatów w obecnym brzmieniu można to osiągnąć za pomocą rozmaitych klauzul pomostowych lub, w przypadku wzmocnionej współpracy, dzięki zastosowaniu art. 333 TFUE;

8.  w tym kontekście przyjmuje z zadowoleniem zawarte w orędziu przewodniczącego Jeana-Claude’a Junckera o stanie Unii z dnia 13 września 2017 r. i z dnia 12 września 2018 r. ogłoszenie zamiaru wysunięcia propozycji, aby w odniesieniu do pewnych konkretnych obszarów polityki głosować w Radzie większością kwalifikowaną, lecz ubolewa, że wśród wymienionych kwestii nie znalazło się rozporządzenie w sprawie wieloletnich ram finansowych (WRF);

9.  przyjmuje ze szczególnym zadowoleniem fakt, że Komisja zaproponowała głosowanie większością kwalifikowaną w obszarze wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB) przy przyjmowaniu stanowisk w kwestiach praw człowieka, decyzji o nałożeniu sankcji oraz decyzji o rozpoczęciu lub przeprowadzeniu misji cywilnych w razie kryzysu poza granicami Unii, gdyż ważne jest przyspieszenie i usprawnienie procesu podejmowania decyzji oraz konieczne jest, by Unia mówiła jednym głosem;

10.  ponownie wysuwa nakreśloną w swojej rezolucji z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie poprawy funkcjonowania Unii Europejskiej dzięki wykorzystaniu potencjału Traktatu z Lizbony propozycję, aby przekształcić Radę w prawdziwą izbę ustawodawczą na równych prawach z Parlamentem oraz aby zwiększyć przejrzystość procesu podejmowania przez nią decyzji; w tym kontekście zwraca uwagę na sprawozdanie specjalne Europejskiej Rzecznik Praw Obywatelskich w sprawie przejrzystości procesu legislacyjnego Rady oraz pismo delegacji w ramach COSAC z dnia 20 grudnia 2017 r., w którym zaapelowały one o większą przejrzystość procesu podejmowania decyzji politycznych, w szczególności ze strony Rady i nieformalnych organów, takich jak Eurogrupa, zgodnie z podobnymi wnioskami sformułowanymi w tej kwestii przez Parlament;

11.  uważa, że są różne sposoby zwiększenia sprawności działania Komisji poprzez dostosowanie struktury i metod pracy kolegium komisarzy, np. mianowanie wiceprzewodniczących odpowiedzialnych za pakiet polityk lub mianowanie komisarzy wyższych i niższych rangą;

12.   przypomina, że choć zgodnie z obowiązującymi Traktatami Parlament nie ma formalnego prawa inicjatywy ustawodawczej, może zawsze zwrócić się do Komisji o przedstawienie stosownego wniosku w sprawach, w przypadku których, jego zdaniem, do stosowania Traktatów konieczny jest akt Unii, oraz przypomina Komisji, zgodnie z art. 10 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 13 kwietnia 2016 r.(12) w sprawie lepszego stanowienia prawa, o jej obowiązku szybkiego i dogłębnego rozpatrywania żądań przedłożenia wniosków dotyczących aktów Unii; przypomina ponadto, że to porozumienie międzyinstytucjonalne zawiera również postanowienia dotyczące rocznego i wieloletniego programowania międzyinstytucjonalnego, które stanowią narzędzie sterowania programem prac ustawodawczych;

13.  przypomina swoją propozycję, by w razie ewentualnej przyszłej zmiany Traktatów prawo inicjatywy ustawodawczej zostało przyznane również Parlamentowi jako bezpośredniemu przedstawicielowi obywateli UE;

14.  podkreśla, że należy wzmocnić kompetencje kontrolne Parlamentu, a zwłaszcza jego kompetencje śledcze, oraz że należy mu przyznać konkretne, rzeczywiste i wyraźnie określone uprawnienia;

15.  odnotowuje sprawozdanie grupy zadaniowej ds. zasad pomocniczości, proporcjonalności i „robić mniej, ale efektywniej” z dnia 10 lipca 2018 r., w którym zaprezentowano zalecenia dotyczące nowego sposobu pracy w obszarach pomocniczości i proporcjonalności; uważa, że wiele z tych zaleceń, zwłaszcza dotyczących roli parlamentów narodowych w Unii oraz pożądanej reformy systemu wczesnego ostrzegania, było już przedmiotem refleksji w Parlamencie; przypomina, że grupa zadaniowa stwierdziła, iż wszystkie obecne obszary działalności UE mają unijną wartość dodaną, w związku z czym nie określiła żadnych kompetencji traktatowych ani obszarów polityki, które powinny ostatecznie zostać w całości lub w części przekazane państwom członkowskim;

16.  z zadowoleniem przyjmuje zalecenia różnych instytucji apelujących o bardziej aktywną rolę parlamentów narodowych, zwłaszcza w kontrolowaniu działań ich rządów na forum instytucji europejskich; przypomina także o zasadniczej roli samorządów lokalnych, a zwłaszcza parlamentów regionalnych posiadających kompetencje ustawodawcze;

17.  podkreśla znaczenie współpracy na poziomie międzyinstytucjonalnym, przy jednoczesnym poszanowaniu prerogatyw każdej instytucji zapisanych w Traktatach, która to współpraca nabrała nowych kształtów dzięki porozumieniu międzyinstytucjonalnemu w sprawie lepszego stanowienia prawa z 13 kwietnia 2016 r., i podkreśla, że upraszczanie jest ciągłym procesem, którego celem jest ułatwienie zrozumienia procesów i procedur UE, zadbanie o uwzględnianie opinii wszystkich zainteresowanych stron, a w ostatecznym rozrachunku ułatwienie obywatelom udziału w pracach Unii Europejskiej;

18.  przyjmuje z zadowoleniem wspólną proklamację Europejskiego filaru praw socjalnych podpisaną przez Parlament Europejski, Radę i Komisję podczas Szczytu Społecznego na rzecz Sprawiedliwego Zatrudnienia i Wzrostu Gospodarczego w Göteborgu; zwraca uwagę, że kompetencje i narzędzia wymagane do osiągnięcia celów filaru znajdują się przede wszystkim w rękach władz lokalnych, regionalnych i krajowych, a także partnerów społecznych i społeczeństwa obywatelskiego, europejski semestr natomiast tworzy ramy służące śledzeniu osiągnięć państw członkowskich w tym względzie; w tym kontekście przypomina ponadto, że dialog społeczny okazał się niezbędnym narzędziem doskonalenia procesu opracowywania polityki unijnej i stanowienia prawa Unii oraz zwiększenia jego legitymizacji społecznej;

19.  zauważa niewiążący charakter filaru społecznego, który w obecnej postaci nie jest w stanie przekierować zainteresowania UE z polityki makroekonomicznej, rynku wewnętrznego i polityki budżetowej na cele polityki społecznej; zwraca uwagę, że horyzontalna klauzula społeczna zawarta w art. 9 TFUE nakłada na Unię obowiązek uważnej analizy wpływu prawodawstwa UE na standardy socjalne i zatrudnienie oraz przeprowadzania stosownych konsultacji z zainteresowanymi podmiotami społecznymi;

20.  podkreśla, że w świetle postępującej degradacji środowiska ochrona środowiska musi być dla UE priorytetem oraz musi być uwzględniana we wszystkich strategiach politycznych i działaniach Unii; podkreśla, że UE powinna podjąć skuteczne działania na rzecz ograniczenia emisji gazów cieplarnianych oraz zwiększenia udziału energii ze źródeł odnawialnych w koszyku energetycznym i oszczędności energii do poziomów niezbędnych do osiągnięcia celów zawartych w porozumieniu paryskim;

21.  ponownie apeluje do państw członkowskich o podpisanie i ratyfikowanie zmienionej Europejskiej karty społecznej i Europejskiej konwencji o zabezpieczeniu społecznym (ETS nr 78);

22.  podkreśla, że ważne jest kontynuowanie procesu pogłębiania i dokończenie budowy unii gospodarczej i walutowej, aby przyczynić się do zachowania stabilności jednej waluty i do większej spójności strategii politycznych państw członkowskich dotyczących gospodarki, budżetu oraz rynku pracy i standardów społecznych; przypomina, że z wyjątkiem Danii każde państwo członkowskie jest zobowiązane do przyjęcia euro; popiera dalsze działania w rozwoju EMS;

23.  podkreśla w związku z tym potrzebę silnego zaangażowania politycznego, skutecznego zarządzania i demokratycznej rozliczalności na poziomie unijnym i krajowym, w szczególności kontroli parlamentarnej na różnych etapach europejskiego semestru, zarówno ze strony Parlamentu Europejskiego, jak i parlamentów narodowych, w celu zagwarantowania zarządzaniu gospodarczemu i finansowemu strefą euro maksymalnej legitymizacji społecznej, gospodarczej i demokratycznej, a także w celu usprawnienia działań następczych podejmowanych na podstawie zaleceń Unii;

24.  przypomina swoją opinię wyrażoną w rezolucji z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie ewentualnych zmian i dostosowań w obecnej strukturze instytucjonalnej Unii Europejskiej, że polityka gospodarcza i fiskalna powinna stać się kompetencją dzieloną przez Unię z państwami członkowskimi;

25.  zauważa zbieżność stanowisk Francji i Niemiec w sprawie koncepcji zdolności fiskalnej strefy euro; przypomina swoją opinię, że taką zdolność należy rozwijać w ramach UE;

26.  odnotowuje wniosek Komisji w sprawie Europejskiego Instrumentu Stabilizacji Inwestycji i prowadzi dyskusje nad nowymi instrumentami budżetowymi służącymi stabilizacji;

27.  odnotowuje wniosek Komisji dotyczący Programu wspierania reform; podkreśla, jak ważne jest, by nie osłabiać kompetencji Parlamentu związanych ze współdecydowaniem i kontrolą w kwestii wydatkowania funduszy UE; wyraża zaniepokojenie, że w latach 2011–2017 jedynie 9 % zaleceń dla poszczególnych krajów zostało w pełni wdrożonych; zauważa instrument wsparcia konwergencji, który będzie stanowił zachętę dla państw członkowskich spoza strefy euro i pomoże im prowadzić zrównoważoną politykę fiskalną i gospodarczą w celu wdrożenia reform i spełnienia kryteriów wprowadzenia euro;

28.  z zadowoleniem przyjmuje przyszły program InvestEU i podkreśla, że fundusz powinien kontynuować zmniejszanie luki inwestycyjnej w UE; popiera inwestycje w rzeczowe aktywa trwałe oraz w wartości niematerialne i prawne, w tym w dziedzictwo kulturowe, w celu pobudzenia wzrostu gospodarczego, inwestycji i zatrudnienia, ze szczególnym uwzględnieniem MŚP, spółek o małej i średniej kapitalizacji oraz przedsiębiorstw społecznych, a tym samym przyczynienia się do większego dobrobytu i sprawiedliwszego podziału dochodów oraz do spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej w Unii;

29.  odnotowuje komunikat Komisji w sprawie Europejskiego Ministra Gospodarki i Finansów; zwraca uwagę, że połączenie stanowisk wiceprzewodniczącego Komisji do spraw gospodarczych i przewodniczącego Eurogrupy mogłoby zwiększyć odpowiedzialność przed Parlamentem na poziomie unijnym;

30.  jest zdania, że przyszły budżet UE powinien sprzyjać unijnej wartości dodanej pod względem skutków społeczno-gospodarczych, wspierać unowocześnienie strategii politycznych UE, zapewniać finansowanie nowych wyzwań i nadal przyczyniać się do konwergencji gospodarczej i społecznej oraz spójności między państwami członkowskimi i w ich obrębie, tak aby wzmocnić europejską solidarność, stabilność, równość i inteligentny, trwały wzrost gospodarczy sprzyjający włączeniu społecznemu, w tym w świetle zobowiązań UE na mocy porozumienia paryskiego, zapewnić poszanowanie i propagowanie podstawowych wartości zapisanych w art. 2 i 3 TUE oraz uzyskać nowe zasoby własne w oparciu o prace Grupy Wysokiego Szczebla ds. Zasobów Własnych;

31.  przyjmuje z zadowoleniem, że wniosek Komisji w sprawie zasobów własnych wprowadza nowe rzeczywiste zasoby własne zgodnie z propozycją Parlamentu, lecz ubolewa nad tym, że nie wprowadzono żadnych innych możliwych źródeł dochodów; wyraża zaniepokojenie w związku z wnioskiem Komisji w sprawie WRF na lata 2021–2027, ponieważ brakuje w nim zobowiązania finansowego do sprostania zarówno obecnym wyzwaniom, jak i wyzwaniom, którym UE będzie musiała stawić czoła w przyszłości; ubolewa nad stanowiskiem niektórych państw członkowskich, które odmawiają przekazania większych zasobów na rzecz UE pomimo jednomyślnego uznania potrzeby stawienia czoła nowym wyzwaniom i obowiązkom, a w konsekwencji – potrzeby zwiększenia zasobów finansowych; zwraca uwagę, że wydatki na poziomie UE mogą generować oszczędności na poziomie krajowym poprzez unikanie powielania działań i efekt skali;

32.  podkreśla, że ważne jest zapewnienie w procesie europejskiego semestru pozytywnej konwergencji gospodarczej i społecznej; dostrzega znaczenie ustanowienia Europejskiego filaru praw socjalnych; zauważa, że europejski semestr został wzmocniony i usprawniony, ale podkreśla, że większe zaangażowanie parlamentów narodowych przyczyniłoby się do zwiększenia poczucia odpowiedzialności na szczeblu krajowym, co doprowadziłoby do lepszego wdrażania zaleceń dla poszczególnych krajów, a tym samym do usprawnienia procesu europejskiego semestru; zauważa, że to państwa członkowskie są w pierwszej kolejności odpowiedzialne za wybór odpowiedniej i zrównoważonej polityki fiskalnej i gospodarczej;

33.  ubolewa, że do chwili obecnej nie podjęto żadnych praktycznych działań następczych w związku z apelem Parlamentu o kodeks konwergencji – który miałby zostać przyjęty w ramach procedury współdecyzji – w celu zapewnienia skuteczniejszych ram koordynacji polityki gospodarczej; przypomina ponadto swój apel o zawarcie porozumienia międzyinstytucjonalnego w celu zapewnienia Parlamentowi istotniejszej roli w europejskim semestrze, dostrzegając jednocześnie, że europejski semestr został już włączony do głównego nurtu polityki; w tym kontekście przypomina swoją sugestię, wyrażoną w szczególności w rezolucji w sprawie wdrażania postanowień Traktatu dotyczących parlamentów narodowych, by harmonogramy budżetowe na szczeblu krajowym i europejskim były bardziej skoordynowane na przestrzeni całego procesu w celu zwiększenia zaangażowania w europejski semestr zarówno Parlamentu Europejskiego, jak i parlamentów narodowych;

34.  podkreśla znaczenie, jakie ma zaangażowanie w proces prowadzący do zakończenia tworzenia unii bankowej, oraz potrzebę zagwarantowania otwartości i równego traktowania wszystkich państw członkowskich uczestniczących w unii bankowej; przypomina, że utworzenie unii bankowej, w tym europejskiego systemu gwarantowania depozytów oraz fiskalnego mechanizmu ochronnego dla jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, musi być kontynuowane, podobnie jak działania służące ograniczaniu ryzyka;

35.  z zadowoleniem przyjmuje wnioski dotyczące przeciwdziałania praniu pieniędzy przedstawione przez Komisję w ramach przeglądu Europejskiego Systemu Nadzoru Finansowego (ESNF); zachęca Radę do zakończenia negocjacji ustawodawczych z Parlamentem przed końcem obecnej kadencji, gdyż polityka przeciwdziałania praniu pieniędzy wymaga wzmocnienia, aby uniknąć w przyszłości sytuacji, w których instytucje finansowe aktywnie ułatwiają pranie pieniędzy;

36.  zwraca się do Komisji, aby we współpracy z europejskimi organami nadzoru wskazała i usunęła przeszkody w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego i przyczyniła się do zapewnienia ochrony konsumentów; jest zdania, że jednym z głównych priorytetów Komisji powinno być skuteczne egzekwowanie przepisów UE;

37.  wzywa Komisję, aby w stosownych przypadkach, rozpatrywanych indywidualnie, zamiast dyrektyw stosowała w pierwszej kolejności rozporządzenia jako narzędzie ustawodawcze w przypadku przepisów dotyczących unii bankowej i usług finansowych, aby uniknąć fragmentacji i sytuacji, w której organy nadzoru mają do czynienia z różnymi systemami krajowymi;

38.  zwraca uwagę na pilną potrzebę ukończenia budowy unii rynków kapitałowych; podkreśla, że pogłębione i dobrze zintegrowane rynki kapitałowe stanowią uzupełnienie unii bankowej ze względu na ich wkład w udział sektora prywatnego w podziale ryzyka, zwiększenie konwergencji gospodarczej, pomoc w łagodzeniu przyszłych wstrząsów oraz ewentualnie doprowadzenie do lepszego przydziału środków tam, gdzie są one potrzebne; apeluje o przeprowadzenie kompleksowego badania na temat najbardziej odpowiednich ram w celu lepszego uwzględnienia szybko ewoluującego charakteru usług finansowych; podkreśla, że lepszy dostęp do dodatkowych źródeł finansowania byłby szczególnie pomocny dla przedsiębiorstw typu start-up i MŚP, wspierając ich solidny wzrost i zrównoważony rozwój;

39.  z zadowoleniem przyjmuje dotychczasowe prace i uważa za konieczne kontynuowanie kompleksowego przeglądu obowiązujących przepisów dotyczących VAT; wzywa do nasilenia walki z oszustwami podatkowymi, unikaniem opodatkowania i uchylaniem się od opodatkowania; odnotowuje działania Komisji na rzecz sprawiedliwego opodatkowania gospodarki cyfrowej.

40.  zachęca wszystkie instytucje i organy UE, w tym Komisję, Europejski Bank Centralny, Europejski Bank Inwestycyjny i Jednolity Mechanizm Nadzorczy, do jeszcze większych starań w zakresie komunikacji, aby lepiej wyjaśniać prowadzone prace i udoskonalić informacje dostępne dla obywateli UE.

41.  podkreśla, że Europa jest i powinna pozostać pozytywną siłą na świecie dzięki przywiązaniu do swoich wartości, multilateralizmu i prawa międzynarodowego; przypomina, że Unia i jej państwa członkowskie wnoszą największy wkład w międzynarodową pomoc rozwojową;

42.  przyjmuje z zadowoleniem decyzję Rady ustanawiającą stałą współpracę strukturalną (PESCO), skoordynowany roczny przegląd w zakresie obronności (CARD) i Europejski Fundusz Obronny jako istotne kroki w kierunku wspólnej polityki obronnej, a także odnotowuje propozycje niektórych państw członkowskich dotyczące Rady Bezpieczeństwa UE i Europejskiej Inicjatywy Interwencyjnej; przypomina swój apel o utworzenie stałej Rady Ministrów Obrony, której przewodniczyłby Wiceprzewodniczący Komisji / Wysoki Przedstawiciel Unii ds. Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, i podkreśla wagę odpowiedniej demokratycznej odpowiedzialności za decyzje podejmowane w tym obszarze oraz potrzebę wzmocnionej współpracy Parlamentu Europejskiego i parlamentów narodowych w tej kwestii;

43.  z zadowoleniem przyjmuje wzmocnienie europejskiego mechanizmu ochrony ludności i ponownie apeluje o utworzenie europejskiego korpusu ochrony ludności, biorąc pod uwagę, że obowiązujące traktaty zapewniają ku temu dobre podstawy;

44.  przypomina, że Unia w dalszym ciągu nie przystąpiła do europejskiej konwencji praw człowieka; wzywa również do włączenia postanowień Traktatu Euratom do TUE i TFUE;

45.  ubolewa z powodu braku porozumienia między państwami członkowskimi w sprawie priorytetów i wdrażania kompleksowej polityki imigracyjnej na szczeblu UE, która umożliwiłaby uporządkowanie i uregulowanie przepływów migracyjnych, skuteczniejszą kontrolę granic zewnętrznych UE, współpracę z państwami pochodzenia i tranzytu oraz zagwarantowanie poszanowania praw podstawowych migrantów i osób ubiegających się o azyl, a także osiągnięcie innych celów; podkreśla, że oczywiste sprzeczności interesów państw członkowskich, a także głosy niezadowolenia ze strony obywateli, muszą zostać przezwyciężone, by nie zaprzepaścić projektu integracji europejskiej, który bezpośrednio traci na instrumentalizacji kwestii migracji przez partie eurosceptyczne;

46.  przypomina swoje stanowisko w sprawie przeglądu systemu dublińskiego; ponadto podkreśla znaczenie zacieśnienia partnerstwa z Afryką i przyjmuje do wiadomości komunikat Komisji z dnia 12 września 2018 r. pt. „Większe możliwości legalnej migracji do Europy: niezbędny element zrównoważonej i kompleksowej polityki migracyjnej” (COM(2018)0635);

47.  podkreśla znaczenie wspólnej polityki rolnej (WPR) wspieranej z zasobnego budżetu; przypomina o kluczowym znaczeniu WPR w historii Unii; zauważa fundamentalną rolę, jaką WPR odgrywa w zapewnianiu dynamicznego rozwoju obszarów wiejskich i bezpiecznego zaopatrzenia w żywność; zauważa, że nadchodząca reforma WPR jest szansą na skuteczniejsze osiągnięcie jej celów; podkreśla, że WPR to jedna z najstarszych gałęzi polityki i musi pozostać jednym z najważniejszych i najbardziej zintegrowanych obszarów polityki oraz będzie nadal przyczyniała się do budowania przyszłości Europy dzięki większej integracji, ochronie środowiska i bezpieczeństwu żywnościowemu oraz bezpieczeństwu obywateli UE; zauważa, że polityka rolna i polityka rozwoju obszarów wiejskich mają ogromny potencjał, jeśli chodzi o zapewnianie dóbr publicznych; podkreśla, że rolnictwo europejskie odgrywa zasadniczą rolę w wyżywieniu planety i zapewnia miejsca pracy 46 mln osób; podkreśla rolę WPR w utrzymywaniu dobrego stanu gleby, wody i innych zasobów naturalnych; podkreśla kluczową rolę rolnictwa w priorytetach Unii służących łagodzeniu skutków zmiany klimatu i promowaniu zrównoważonego rozwoju; podkreśla znaczenie należycie finansowanej i zreformowanej WPR dla sprostania licznym wyzwaniom czekającym Unię w przyszłości; zaznacza, że WPR dotyczy nie tylko rolnictwa i rolników, ale również wspierania i rozwoju szerzej rozumianych społeczności wiejskich, w których funkcjonują rolnicy;

48.  podkreśla, że wspólna polityka handlowa powinna pozostać podstawowym filarem polityki zagranicznej Unii, mając na uwadze, że ma bezpośredni wpływ na życie obywateli i musi pomóc Unii dostosować się do nowej roli na świecie, ponieważ o główną pozycję na szczeblu międzynarodowym rywalizuje wiele podmiotów; wzywa Radę, Komisję i Europejską Służbę Działań Zewnętrznych do współpracy w następujących dziedzinach:

a)  umocnienie wspólnej polityki handlowej dzięki włączeniu jej do szerszych ram politycznych; odgrywanie czołowej roli w światowej polityce handlowej na poziomie wielostronnym i dwustronnym;

b)  przewodzenie ochronie otwartego, opartego na zasadach, sprawiedliwego i zrównoważonego światowego systemu handlu ukierunkowanego na rozwój, zadbanie o to, by przedsiębiorstwa z UE mogły działać globalnie na równych warunkach, przewidywalnych zasadach, w warunkach uczciwej konkurencji i w ramach określonych obowiązków, co powinno obejmować konstruktywne działanie na rzecz wspólnego stanowiska Unii w międzyrządowych negocjacjach ONZ w sprawie odpowiedzialności za łamanie praw człowieka oraz promowanie odpowiedzialności przedsiębiorstw i wiążących obowiązków w zakresie należytej staranności w odniesieniu do łańcuchów dostaw i produkcji;

c)  wyczerpujące i natychmiastowe informowanie Parlamentu o negocjacjach i mandacie Rady oraz przez cały czas wdrażania umów międzynarodowych w celu zadbania o to, by był on w stanie wykonywać swoje uprawnienia i prerogatywy; uproszczenie i skrócenie procesu negocjacji oraz nasilenie kontroli Parlamentu w całym procesie; zwiększenie przejrzystości w stosunku do obywateli UE poprzez publikowanie przed rozpoczęciem negocjacji wytycznych negocjacyjnych (mandatów) dotyczących umów handlowych; pełne poszanowanie postanowień Traktatu oraz najnowszego orzecznictwa UE, które uznaje wspólną politykę handlową za wyłączną kompetencję Unii;

d)  systematyczne uwzględnianie rozdziałów dotyczących handlu elektronicznego, MŚP, wiążących i możliwych do wyegzekwowania przepisów dotyczących handlu i zrównoważonego rozwoju oraz przepisów dotyczących równości płci w umowach handlowych oraz odgrywanie wiodącej roli w tych kwestiach w dyskusjach wielostronnych; ochrona prywatności danych obywateli UE;

e)  wzmocnienie spójności wspólnej polityki handlowej z WPZiB, europejską polityką na rzecz rozwoju i polityką klimatyczną, aby zagwarantować przestrzeganie wartości i celów określonych w art. 3 ust. 5 TUE oraz w art. 21, 207 i 208 TFUE, przy pełnym poszanowaniu europejskiego konsensusu w sprawie rozwoju;

49.  uważa, że Unia powinna nadal rozwijać handel międzynarodowy, chroniąc jednocześnie standardy społeczne, normy środowiskowe i normy pracy; ostrzega przed wojnami handlowymi, które przynoszą tylko straty i powodują wzrost napięć w dziedzinie polityki i bezpieczeństwa;

50.  przypomina, że zgodnie z art. 17 ust. 7 TUE „[u]względniając wybory do Parlamentu Europejskiego i po przeprowadzeniu stosownych konsultacji, Rada Europejska, stanowiąc większością kwalifikowaną, przedstawia Parlamentowi Europejskiemu kandydata na funkcję przewodniczącego Komisji”; podkreśla swoją zdecydowaną wolę kontynuowania procedury Spitzenkandidaten w odniesieniu do wyboru kolejnego przewodniczącego Komisji zgodnie z traktatem lizbońskim i przyjmuje z zadowoleniem wsparcie Komisji i niektórych państw członkowskich w tym względzie; podkreśla, że w procedurze inwestytury przewodniczącego Komisji kluczowe znaczenie mają odpowiednie konsultacje z Parlamentem, ponieważ po wyborach wskaże on kandydata, który może uzyskać poparcie większości posłów, i przekaże Radzie Europejskiej wyniki wewnętrznych dyskusji; przypomina, że kandydat musi być wskazany jako Spitzenkandidat przez jedną z europejskich partii politycznych i musi przeprowadzić kampanię, by zająć stanowisko przewodniczącego Komisji, w okresie poprzedzającym wybory europejskie; uważa, że zwyczaj ten doskonale się sprawdził, zwiększając legitymizację społeczną wyborów do Parlamentu Europejskiego i ponadnarodową rolę Parlamentu Europejskiego jako propagatora europejskiego obywatelstwa i europejskiej demokracji; ponownie ostrzega, że Parlament będzie gotów odrzucić w procedurze mianowania przewodniczącego Komisji każdego kandydata, który nie został wyznaczony jako Spitzenkandidat przed wyborami do Parlamentu Europejskiego;

51.  ubolewa z powodu częstej i powszechnej pokusy przypisywania niepopularnych decyzji "Brukseli" oraz zwalniania organów krajowych z odpowiedzialności i nieobarczania ich skutkami polityki, jaką prowadzą, ponieważ to niesprawiedliwe i oportunistyczne podejście niszczy Europę, promuje antyeuropejskie nastroje i nacjonalizm i dyskredytuje instytucje UE; uważa ponadto, że fałszywe przypisywanie niepopularnych decyzji Brukseli jest sprzeczne z zasadą rozliczalności działań rządowych; podkreśla, że właściwe wdrażanie i stosowanie prawa UE ma zasadnicze znaczenie dla realizacji polityki Unii i budowania wzajemnego zaufania między Unią, państwami członkowskimi i obywatelami, a także wyraża zaniepokojenie działaniami państw członkowskich, które się przed tym świadomie wzbraniają;

52.  podkreśla potrzebę bardziej zdecydowanej oceny skutków społecznych i środowiskowych polityki UE, biorąc również pod uwagę koszt braku prawodawstwa na poziomie europejskim (tzw. koszt braku działań na poziomie europejskim);

53.  podkreśla, że należy położyć szczególny nacisk na unijne prawo administracyjne, jak zaznaczył w rezolucji z 9 czerwca 2016 r., apelując o otwartą, efektywną i niezależną administrację Unii Europejskiej(13);

54.  podkreśla potrzebę wzmocnienia europejskiej przestrzeni publicznej jako ponadnarodowego obszaru demokratycznego; podkreśla, że główne problemy stojące przed Europą należy rozwiązywać i omawiać z perspektywy europejskiej, a nie tylko krajowej, oraz dążyć do ich rozwiązania w drodze nadania pełnej mocy wiążącej przepisom zawartym w art. 10 i 11 TUE; zwraca uwagę, że z tego powodu europejska demokracja potrzebuje europejskiej tożsamości, zwiększenia europejskiej edukacji instytucjonalnej oraz bardziej bezpośrednich ram społecznych opartych na debacie, a także bardziej europejskiej i w mniejszym stopniu skupionej na poszczególnych krajach kampanii wyborczej podczas zbliżających się wyborów do Parlamentu Europejskiego w 2019 r.;

55.  przyjmuje z zadowoleniem unijne podejście zastosowane w trwających negocjacjach w sprawie uporządkowanego wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej i podkreśla nadzwyczajną jedność, jaką prezentują instytucje UE i państwa członkowskie; zauważa, że doświadczenia wyniesione z przeprowadzonych dotychczas negocjacji wskazują na ogromną złożoność tego rodzaju decyzji;

56.  po raz kolejny podkreśla, że ani suwerenność krajowa, ani zasada pomocniczości nie mogą stanowić uzasadnienia ani legitymacji dla systematycznego odmawiania przez dane państwo członkowskie przestrzegania podstawowych wartości UE przyświecających artykułom wstępnym Traktatów europejskich, które państwa członkowskie dobrowolnie podpisały i których zobowiązały się przestrzegać; ponadto podkreśla, że przestrzeganie tych wartości ma podstawowe znaczenie dla spójności europejskiego projektu, praw wszystkich europejskich obywateli i niezbędnego zaufania między państwami członkowskimi; ponownie zwraca się do Komisji o szybkie przedłożenie wniosku w celu wykonania w praktyce postanowień rezolucji Parlamentu z dnia 25 października 2016 r. zawierającej zalecenia dla Komisji w sprawie ustanowienia unijnego mechanizmu na rzecz demokracji, praworządności i praw podstawowych;

57.  przypomina, że według Trybunału Sprawiedliwości (sprawy połączone C-8/15 P do C-10/15 P(14)) instytucje europejskie są zobowiązane do przestrzegania i utrzymywania w mocy postanowień Karty praw podstawowych UE nawet wtedy, gdy działają one poza ramami prawnymi UE;

58.  powtarza, że w kontekście debaty na temat przyszłości Europy należy rozważyć, w jaki sposób mógłby zostać zreformowany system budżetowy Unii, aby zapewnić odpowiedni budżet gwarantujący finansowanie planowanych polityk, lepsze zrównoważenie przewidywalności i interwencyjności oraz w jaki sposób zadbać o to, aby ogólny system finansowania nie był bardziej złożony, niż jest to konieczne dla osiągnięcia celów polityki Unii i zapewnienia rozliczalności; jest zdania, że tam gdzie jest to konieczne, należy wzmocnić warunkowość we wstępnej fazie w poszczególnych obszarach polityki, bez stwarzania ryzyka dla operacyjności programów, aby zapewnić skuteczność należytego zarządzania finansami podczas realizacji wydatków Unii;

59.  podkreśla znaczenie skoncentrowania się w szczególności na bardziej efektywnym wykorzystywaniu środków finansowych i na demokratycznych mechanizmach kontroli budżetu UE; wzywa wszystkie instytucje UE do udoskonalenia procedur i praktyk służących ochronie interesów finansowych Unii oraz do czynnego włączenia się w proces udzielania absolutorium zorientowany na wyniki; uważa w tym kontekście, że procedura udzielania absolutorium jest jednym z niezbędnych instrumentów rozliczalności demokratycznej wobec obywateli Unii i przypomina o trudnościach, które wielokrotnie wynikały z braku współpracy ze strony Rady; zdecydowanie stwierdza, że Rada musi być rozliczalna i przejrzysta podobnie jak pozostałe instytucje; podkreśla, że od tej zasady nie powinno być żadnych wyjątków;

60.  zwraca uwagę na zjawisko korupcji, które ma istotne konsekwencje finansowe i stanowi poważne zagrożenie dla demokracji, praworządności i inwestycji publicznych; wskazuje na znaczenie ochrony pieniędzy podatników UE przed nadużyciami finansowymi i inną nielegalną działalnością naruszającą interesy finansowe Unii;

61.  ponownie podkreśla, że biorąc pod uwagę obecny stan projektu integracji, UE musi wykorzystać każdy z możliwych sposobów, aby zapewnić pełne wdrożenie Traktatu z Lizbony; zaznacza, że kolejny przegląd Traktatów powinien polegać na zwołaniu konwentu – gwarantującego pluralizm dzięki udziałowi przedstawicieli i oferującego platformę do refleksji i dialogu z zainteresowanymi stronami i obywatelami – który miałby za zadanie omawianie różnych opinii prezentowanych przez instytucje i inne organy Unii, stanowiących ich wkład w proces rozważań nad przyszłością Europy, i wyciąganie wniosków z ich opinii, a także omawianie propozycji przedstawianych przez szefów państw i rządów, parlamenty narodowe i społeczeństwo obywatelskie oraz w ramach konsultacji przeprowadzanych z obywatelami i wyciąganie wniosków z tych propozycji;

62.  podkreśla, że proces refleksji nad przyszłością Europy już się rozpoczął i opiera się na różnych stanowiskach w sprawie reformy UE zajętych przez Parlament, Radę Europejską i Komisję; ubolewa, że pomimo tych stanowisk przewidziano jedynie drobne reformy; podkreśla, że po powołaniu Parlamentu i Komisji w nowym składzie instytucje te powinny skorzystać z dorobku poprzedniej kadencji i rozpocząć prace nad przedłożonymi wnioskami;

63.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.

(1)

Dz.U. C 215 z 19.6.2018, s. 162.

(2)

Dz.U. C 242 z 10.7.2018, s. 24.

(3)

Dz.U. C 252 z 18.7.2018, s. 215.

(4)

Dz.U. C 252 z 18.7.2018, s. 201.

(5)

Dz.U. C 252 z 18.7.2018, s. 235.

(6)

Dz.U. C 263 z 25.7.2018, s. 125.

(7)

Dz.U. C 345 z 13.10.2017, s. 11.

(8)

Dz.U. C 306 z 15.9.2017, s. 1.

(9)

Dz.U. L 45 z 17.2.2018, s. 40.

(10)

Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0056.

(11)

Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0189.

(12)

Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.

(13)

Dz.U. C 86 z 6.3.2018, s. 126.

(14)

Wyrok Trybunału (Wielka Izba) z dnia 20 września 2016 r., Ledra Advertising Ltd i inni przeciwko Komisji Europejskiej i Europejskiemu Bankowi Centralnemu, ECLI:EU:C:2016:701.


UZASADNIENIE

Deklaracja rzymska z 2017 r. zakończyła proces politycznej refleksji zainicjowany w Bratysławie w dniu 16 września 2016 r. w świetle referendum w Zjednoczonym Królestwie i mający na celu wyznaczenie wspólnej wizji i planu działania na kolejne lata. Państwa członkowskie zobowiązały się do podjęcia wysiłków na rzecz osiągnięcia:

•  bezpiecznej i pewnej Europy, w której wszyscy obywatele mogą się swobodnie przemieszczać, w której granice zewnętrzne są chronione i która prowadzi skuteczną politykę migracyjną;

•  Europy dostatniej i zrównoważonej, która promuje trwały i zrównoważony wzrost gospodarczy oraz dysponuje silnym jednolitym rynkiem;

•  Europy socjalnej, która walczy z bezrobociem, dyskryminacją, wykluczeniem społecznym i ubóstwem;

•  Europy o większym znaczeniu na arenie międzynarodowej, która rozwija istniejące i zawiera nowe partnerstwa oraz angażuje się we wzmacnianie wspólnego bezpieczeństwa i wspólnej obronności.

Świat postępuje naprzód, a rozwój wydarzeń we wszystkich dziedzinach jest dynamiczny. Wszystko ma na nas wpływ, świat jest pełen wzajemnych powiązań i w coraz większym stopniu charakteryzuje się współzależnością. W tym kontekście Europa napotyka szereg nowych wyzwań wymagających podejmowanie decyzji, począwszy od systemu instytucjonalnego niewykazującego dostatecznej skuteczności i szybkości działania, a nawet spójności z wymiarem i wagą doświadczanych problemów. Liczne poważne problemy powstałe w ciągu ostatnich lat są bliskie rozwiązania, lecz nie zostały rozwiązane. Przepływy migracyjne nie ustały i wymagają nowej polityki. Kryzys strefy euro pokazał, jak pilnie potrzebne jest zarządzanie nią. Kryzys gospodarczy wymaga większej konwergencji i przyjęcia nowych strategii politycznych. Brexit wciąż wymaga przeprowadzenia trudnych negocjacji. Pojawiają się również nowe wyzwania: protekcjonizm i wojny handlowe; polityka międzynarodowa i obronność w wielobiegunowym nieładzie; bezpieczeństwo przed zagrożeniami terrorystycznymi w perspektywie długoterminowej; ochrona naszych danych i naszych demokracji przed manipulacją, atakami cybernetycznymi itp.

Wiele wyzwań, przed którymi stoimy, ma charakter ogólnoświatowy i znalezienie rozwiązania wymaga podjęcia działań ponadnarodowych, w tym przez istniejące instytucje międzynarodowe. Być może najlepszym przykładem niezbędnych ustaleń na szczeblu międzynarodowym jest kwestia zmiany klimatu, pomimo godnego ubolewania wycofania się USA z porozumienia paryskiego. Migracja, cyberbezpieczeństwo, handel międzynarodowy, kryzysy humanitarne, pandemie, prawa człowieka, współpraca na rzecz rozwoju, walka z uchylaniem się od opodatkowania i zwalczanie rajów podatkowych itd. – wszystkich tych problemów nie da się rozwiązać na szczeblu danego państwa. Sama Europa również temu nie podoła. Dlatego istnieje w Europie ogromna polityczna większość apelująca o dalsze wspólne wysiłki w ramach prowadzonych obecnie pomyślnych działań, a także o wspólne podjęcie poważnych wyzwań stojących przed nami jako obywatelami Europy.

Rozmaici delegaci zwrócili się do nas z wnioskiem o „ponowne rozważenie Europy”. Ciągle napływają apele euroentuzjastów, wzywające do poprawy europejskiego systemu instytucjonalnego przez stawienie czoła wielu niejasnościom i niepewnościom. „Europa, która chroni” to jeden ze sloganów wykorzystanych do apelu o zapewnienie Europy odzyskującej swój sens istnienia i funkcję społeczną, rozszerzającej parasol oferowanych zabezpieczeń jednostkowych i zbiorowych. „Decyzje zależą od nas”, nie zaś od bieżących wydarzeń ani od innych – oto kolejny z apeli euroentuzjastów wyrażające się europejską suwerennością wobec świata, rewolucji cyfrowej, wyzwań energetycznych, kryzysu demokratycznego czy modelu socjalnego lub międzynarodowego multilateralizmu i równowagi geopolitycznej.

Bez wątpienia jednym z głównych tematów debaty jest związek narodu i Europy, sytuacji na szczeblu krajowym i konstrukcji ponadnarodowej, jak gdyby były one niemożliwe do pogodzenia. Jest to debata obejmująca aspekty techniczne (pomocniczość, proporcjonalność, podział kompetencji itp.), lecz w ostatnich latach wykraczająca również poza nie. Nowy nacjonalizm, często otwarcie antyeuropejski, wskazuje państwo – naród – jako jedyną demokratyczną przestrzeń, negując przy tym wymiar europejskiego projektu i samej demokracji europejskiej. Należy znaleźć równowagę między wykonywaniem poszczególnych kompetencji, pozostawiając Europie jedynie to, co ma za zadanie wykonywać Unia, lecz zapewniając jej możliwość realizacji tego zadania bez ograniczeń ze strony paraliżującej „międzyrządowości”.

Należy wzmocnić euroentuzjazm przez stworzenie europejskiego demos wspieranego za pośrednictwem polityki, edukacji i kultury. Należy zapobiegać europejskim podziałom, osłabianiu Unii i pozostawianiu obywateli bez ochrony przed nacjonalistycznym populizmem prowadzącym do niszczenia praw i wolności. Warto pamiętać, że Europa jest zbiorem tożsamości i społeczeństw, dźwigającym ogromny ciężar historyczny w sferze emocji, których pobudzanie lub konfrontowanie przyniesie zabójcze skutki.

Zjawisko migracji zyskało ogromne znaczenie w europejskiej debacie. Nasze zasady moralne są nadszarpywane przez wydarzenia w regionie Morza Śródziemnego. Nasza polityka zagraniczna wykazuje ogromne słabości w sytuacjach tak konfliktowych, jak wydarzenia na Bliskim Wschodzie. Nie potrafimy zapewnić skutecznej kontroli granic zewnętrznych, a wspólnotowe decyzje nie zostały zastosowane w praktyce z uwagi na otwarte nieposłuszeństwo wobec podziału kwot migracyjnych. Co gorsza w wielu społeczeństwach rodzi się wrogość i ksenofobia wobec imigrantów. Skrajna prawica polityczna i antyeuropejscy populiści sprawnie manipulują tymi uczuciami i wykorzystują je do własnej gry. Dlatego niezbędną i pilną potrzebą jest przeformułowanie europejskiej polityki migracyjnej. Jest to jedno z ogromnych wyzwań stojących przed Europą, nie tylko ze względów demograficznych, ale przede wszystkim pod względem zachowania spójności z zasadami i wartościami (art. 2 Traktatu) leżącymi u podstaw naszej Unii.

Doświadczenia zdobyte w czasie kryzysu gospodarczego i finansowego oraz zarządzania nim w ramach UGW przyniosły wiele lekcji i ujawniły wiele braków w funkcjonowaniu instytucjonalnym. Nie tylko w odniesieniu do polityki pieniężnej i gospodarczej. W rozmaitych sprawozdaniach Parlamentu Europejskiego wskazano, że w ciągu ostatnich lat większość decyzji politycznych i gospodarczych należała do Rady Europejskiej ze szkodą dla innych instytucji; że demokratyczna podstawa licznych decyzji została osłabiona wpływem niereprezentatywnych podmiotów technicznych; że architektura instytucjonalna w zarządzaniu strefą euro jest niewystarczająca i wymaga istotnych reform; że jednomyślność wymagana w Traktatach stanowi przeszkodę niemal nie do pokonania w obliczu ważnych chwil i decyzji; że polityka zagraniczna i bezpieczeństwa Unii wymaga usprawnień w zakresie podejmowania decyzji oraz zasobów, jak również ujednolicenia przedstawicielstwa Unii na szczeblu międzynarodowym itp. W ujęciu ogólnym w sprawozdaniach tych zaproponowano szereg istotnych reform dotyczących funkcjonowania Komisji, Parlamentu i Rady pod względem instytucjonalnym w celu zwiększenia przejrzystości i poprawy skuteczności i wydajności decyzji Unii.

Wiele koniecznych reform i decyzji, które należy podjąć z myślą o przyszłości, wymaga głębszej europejskiej integracji politycznej, zwłaszcza w dziedzinie zarządzania gospodarczego i walutowego. Będzie to jedyny sposób osiągnięcia tego celu w oparciu o mandat demokratyczny.

Zmiana Traktatów mogłaby w ostateczności stanowić najlepszą drogę ku tej integracji, lecz obecnie nie wydaje się to zalecane. Będzie to decyzja wymagająca analizy i ewentualnego podjęcia w ramach kolejnej kadencji. W perspektywie krótkoterminowej jednak, bez zmian w Traktatach, wiele reform jest możliwych i należy je przeprowadzić, na co wskazuje rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie mechanizmu zdolności fiskalnej dla strefy euro. Wzmocniona współpraca w dalszym ciągu będzie stanowiła przydatne narzędzie, na przykład w kwestiach obronności. Europa wielu prędkości nie może być jednak Europą oferującą rozwiązania szyte na miarę.

Tym niemniej integracja polityczna wymagać będzie również poprawy stosunków między obywatelami a instytucjami europejskimi. Ponadnarodowa europejska tożsamość polityczna obywateli jest osłabiona. W relacjach tych brakuje zaufania, a związek między wolą obywateli wyrażoną w wyborach a ukierunkowaniem politycznym Unii jest niewielki. Przewodniczący Jean-Claude Juncker, europejscy federaliści, premierzy i oczywiście Parlament Europejski zaproponowali i podjęli debatę na temat lepszych relacji między obywatelami a europejskimi instytucjami oraz funkcjonowania Komisji i Parlamentu w sposób bliższy zasadom obowiązującym w krajowych systemach parlamentarnych. W tym kontekście europejskie prawo wyborcze zreformowane przez Parlament Europejski, funkcja głównych kandydatów, wzmocnienie europejskich partii politycznych, większość parlamentarna wspierająca działania Komisji, funkcje kontrolne Parlamentu Europejskiego i stosunki z parlamentami narodowymi oraz wiele innych podobnych kwestii powinny zostać uwzględnione w celu zapewnienia większej przejrzystości politycznej i lepszych relacji z europejskimi obywatelami.

Debata na temat przyszłości Europy nabrała w ten sposób utrwalonej ciągłości w ramach obecnej kadencji, w szczególności na jej końcowym etapie. Na podstawie pięciu scenariuszy przygotowanych przez Komisję w pierwszym półroczu 2017 r. przedstawiono szereg dokumentów stanowiących wkład zarówno ze strony instytucji, jak i ze strony europejskich badaczy i ekspertów. Na szczególną uwagę zasługuje wkład ze strony prezydentów i premierów państw członkowskich, których Parlament Europejski zaprosił do przedstawienia w ciągu 2018 r. punktu widzenia na temat przyszłości Europy.

Celem niniejszego sprawozdania jest podsumowanie kwestii wymagających debaty na temat przyszłości oraz sprecyzowanie dróg ku integracji europejskiej w kontekście przygotowań do wyborów w 2019 r. Dlatego też należy zwrócić uwagę, że celem tego sprawozdania nie jest przedstawienie rozwiązań ani podjęcie decyzji w zakresie możliwych alternatyw, lecz określenie problemów, opisanie wyzwań i zaproponowanie kierunków, których omówienie będzie stanowiło zadanie polityki europejskiej i nowych przedstawicieli wyłonionych w najbliższych wyborach.

Celem sprawozdania nie jest również opracowanie technik i reform ustawodawczych leżących w naszej gestii w celu dalszego rozwoju integracji. Parlament zrealizował już to zadanie w dużej mierze przez przyjęcie następujących rezolucji:

–  rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie ewentualnych zmian i dostosowań w obecnej strukturze instytucjonalnej Unii Europejskiej,

–  rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie poprawy funkcjonowania Unii Europejskiej dzięki wykorzystaniu potencjału Traktatu z Lizbony,

–  rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie mechanizmu zdolności fiskalnej dla strefy euro.

Sprawozdania te, a także inne wymienione w motywach, stanowią instrumentalne podstawy reform i postępów wymaganych dla uzyskania Europy zdolnej do stawienia czoła stojącym przed nią wyzwaniom w zakresie zarządzania w kolejnych latach.

Prawdziwym celem niniejszego sprawozdania jest dokonanie aktualizacji pod koniec 2018 r., na początku zasadniczej debaty politycznej, która odbędzie się podczas wyborów w maju 2019 r., w zakresie istotnych dla Europy tematów, stojących przed nią wyzwań oraz narzędzi służących do stawienia im czoła. Nie wskazano rozwiązań ze względu na szacunek dla instytucji, które zostaną ukształtowane w drodze powszechnych wyborów, oraz z uwagi na fakt, że decyzje będą należeć do osób wyłonionych w wyborach. W sprawozdaniu dokonano jedynie próby ustalenia europejskiej agendy politycznej w oparciu o liczne i powtarzane komunikaty wynikające z bieżących okoliczności oraz o kolejne sprawozdania, deklaracje i wnioski przedstawiane przez poszczególne europejskie instytucje i najwyższych rangą decydentów z państw członkowskich w ciągu ostatnich miesięcy, które w ujęciu łącznym mają na celu przekształcenie Europy w potęgę geopolityczną, handlową, klimatyczną, gospodarczą, żywnościową i dyplomatyczną.


OPINIA Komisji Gospodarczej i Monetarnej (22.11.2018)

dla Komisji Spraw Konstytucyjnych

w sprawie stanu debaty nad przyszłością Europy

(2018/2094(INI))

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej (*): Ivana Maletić

(*) Zaangażowana komisja – art. 54 Regulaminu

WSKAZÓWKI

Komisja Gospodarcza i Monetarna zwraca się do Komisji Spraw Konstytucyjnych, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  przyjmuje do wiadomości opinie wyrażone podczas debat plenarnych nad przyszłością Europy; jest zdania, że przyszły budżet UE powinien promować europejską wartość dodaną pod względem skutków społeczno-gospodarczych, wspierać modernizację strategii politycznych UE, zapewniać finansowanie nowych wyzwań, nadal przyczyniać się do konwergencji gospodarczej i społecznej oraz spójności między państwami członkowskimi i wewnątrz nich, tak aby wzmocnić solidarność europejską, stabilność, równość i inteligentny, trwały wzrost gospodarczy sprzyjający włączeniu społecznemu, w tym w świetle zobowiązań UE dotyczących porozumienia paryskiego, zapewniać poszanowanie i promowanie podstawowych wartości określonych w art. 2 i 3 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) oraz otrzymać nowe zasoby własne, z uwzględnieniem prac grupy wysokiego szczebla ds. zasobów własnych;

2.  podkreśla znaczenie, jakie ma zaangażowanie w proces prowadzący do zakończenia budowy unii bankowej, oraz potrzebę zagwarantowania otwartości i równego traktowania wszystkich państw członkowskich uczestniczących w unii bankowej; przypomina, że urzeczywistnianie unii bankowej, w tym europejskiego systemu gwarantowania depozytów oraz fiskalnego mechanizmu ochronnego dla jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, musi być kontynuowane, podobnie jak działania służące ograniczeniu ryzyka;

3.  z zadowoleniem przyjmuje wnioski dotyczące przeciwdziałania praniu pieniędzy przedstawione przez Komisję w ramach przeglądu Europejskiego Systemu Nadzoru Finansowego (ESNF); zachęca Radę i Parlament do zakończenia negocjacji ustawodawczych przed końcem obecnej kadencji, gdyż polityka przeciwdziałania praniu pieniędzy wymaga wzmocnienia, aby uniknąć w przyszłości sytuacji, w których instytucje finansowe aktywnie ułatwiają pranie pieniędzy;

4.  zwraca się do Komisji, aby we współpracy z europejskimi organami nadzoru wskazała i usunęła przeszkody dla rynku wewnętrznego i przyczyniła się do zapewnienia ochrony konsumentów; jest zdania, że jednym z głównych priorytetów Komisji powinno być skuteczne egzekwowanie przepisów UE;

5.  wzywa Komisję, aby w stosownych przypadkach, rozpatrywanych indywidualnie, stosowała w pierwszej kolejności rozporządzenia, a nie dyrektywy, jako narzędzie ustawodawcze w dziedzinie przepisów dotyczących unii bankowej i usług finansowych, aby uniknąć fragmentacji i sytuacji, w której organy nadzoru mają do czynienia z różnymi systemami krajowymi;

6.  zwraca uwagę na pilną potrzebę ukończenia budowy unii rynków kapitałowych; podkreśla, że pogłębione i dobrze zintegrowane rynki kapitałowe stanowią uzupełnienie unii bankowej ze względu na ich wkład w udział sektora prywatnego w podziale ryzyka, zwiększenie konwergencji gospodarczej, pomoc w łagodzeniu przyszłych wstrząsów oraz potencjalnie doprowadzenie do lepszego przydziału środków tam, gdzie są one potrzebne; apeluje o przeprowadzenie kompleksowego badania na temat najbardziej odpowiednich ram w celu lepszego uwzględnienia szybko ewoluującego charakteru usług finansowych; podkreśla, że lepszy dostęp do dodatkowych źródeł finansowania byłby szczególnie pomocny dla przedsiębiorstw typu start-up i MŚP, wspierając ich solidny wzrost i zrównoważony rozwój;

7.  podkreśla, że ważne jest kontynuowanie procesu pogłębiania i dokończenia budowy unii gospodarczej i walutowej, aby przyczynić się do zachowania stabilności jednej waluty i zwiększenia spójności strategii politycznych państw członkowskich w dziedzinie gospodarki, budżetu oraz rynku pracy i standardów społecznych; podkreśla w związku z tym potrzebę silnego zaangażowania politycznego, skutecznego zarządzania i demokratycznej rozliczalności na szczeblu europejskim i krajowym, w szczególności kontroli parlamentarnej na różnych etapach europejskiego semestru; przypomina, że z wyjątkiem Danii, każde państwo członkowskie jest zobowiązane do przyjęcia euro; popiera dalsze działania w rozwoju EMS; odnotowuje wniosek Komisji w sprawie Europejskiego Instrumentu Stabilizacji Inwestycji i omawia nowe instrumenty budżetowe mające na celu stabilizację;

8.  odnotowuje wniosek Komisji dotyczący Programu wspierania reform; podkreśla, jak ważne jest, by nie osłabiać procedury współdecyzji i nadzoru Parlamentu nad wydatkowaniem funduszy UE; wyraża zaniepokojenie, że w latach 2011–2017 jedynie 9 % zaleceń dla poszczególnych krajów zostało w pełni wdrożonych; zauważa instrument wsparcia konwergencji, który będzie stanowił zachętę dla państw członkowskich spoza strefy euro i pomoże im prowadzić zrównoważoną politykę fiskalną i gospodarczą w celu wdrożenia reform i spełnienia kryteriów wprowadzenia euro;

9.  podkreśla, że ważne jest zapewnienie pozytywnej konwergencji gospodarczej i społecznej w procesie europejskiego semestru; dostrzega znaczenie ustanowienia Europejskiego filaru praw socjalnych; zauważa, że europejski semestr został wzmocniony i usprawniony, ale podkreśla, że większe zaangażowanie parlamentów narodowych przyczyniłoby się do zwiększenia poczucia odpowiedzialności na szczeblu krajowym, co doprowadziłoby do lepszego wdrażania zaleceń dla poszczególnych krajów, a tym samym do poprawy procesu europejskiego semestru; zauważa, że to państwa członkowskie są w pierwszej kolejności odpowiedzialne za wybór odpowiedniej i zrównoważonej polityki fiskalnej i gospodarczej;

10.  z zadowoleniem przyjmuje przyszły program InvestEU i podkreśla, że fundusz powinien nadal zmniejszać lukę inwestycyjną w UE; popiera inwestycje w rzeczowe aktywa trwałe oraz wartości niematerialne i prawne, w tym dziedzictwo kulturowe, w celu pobudzania wzrostu gospodarczego, inwestycji i zatrudnienia, ze szczególnym uwzględnieniem MŚP, spółek o małej i średniej kapitalizacji oraz przedsiębiorstw społecznych, a tym samym przyczynienia się do poprawy dobrostanu i sprawiedliwszego podziału dochodów oraz do spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej w Unii;

11.  z zadowoleniem przyjmuje dotychczasowe prace i uważa za konieczne kontynuowanie kompleksowego przeglądu obowiązujących przepisów dotyczących VAT; wzywa do nasilenia walki z oszustwami podatkowymi, unikaniem opodatkowania i uchylaniem się od opodatkowania; odnotowuje działania Komisji w zakresie sprawiedliwego opodatkowania gospodarki cyfrowej.

12.  zachęca wszystkie instytucje i organy UE, w tym Komisję, Europejski Bank Centralny, Europejski Bank Inwestycyjny i Jednolity Mechanizm Nadzorczy, do jeszcze większego nasilenia działań w zakresie komunikacji, aby lepiej wyjaśniać prowadzone prace i udoskonalić informacje dostępne dla obywateli UE.

INFORMACJE O PRZYJĘCIU PRZEZ KOMISJĘ OPINIODAWCZĄ

Data przyjęcia

20.11.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

40

7

3

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Hugues Bayet, Pervenche Berès, David Coburn, Thierry Cornillet, Esther de Lange, Markus Ferber, Jonás Fernández, Giuseppe Ferrandino, Stefan Gehrold, Sven Giegold, Roberto Gualtieri, Brian Hayes, Gunnar Hökmark, Danuta Maria Hübner, Petr Ježek, Barbara Kappel, Wolf Klinz, Georgios Kyrtsos, Philippe Lamberts, Werner Langen, Bernd Lucke, Olle Ludvigsson, Ivana Maletić, Marisa Matias, Costas Mavrides, Alex Mayer, Luděk Niedermayer, Stanisław Ożóg, Sirpa Pietikäinen, Pirkko Ruohonen-Lerner, Anne Sander, Alfred Sant, Pedro Silva Pereira, Peter Simon, Paul Tang, Ramon Tremosa i Balcells, Ernest Urtasun, Marco Valli, Tom Vandenkendelaere, Miguel Viegas, Jakob von Weizsäcker

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Andrea Cozzolino, Jeppe Kofod, Paloma López Bermejo, Michel Reimon, Joachim Starbatty, Lieve Wierinck

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Pilar Ayuso, Elmar Brok, Helga Stevens

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

40

+

ALDE

Thierry Cornillet, Petr Ježek, Wolf Klinz, Ramon Tremosa i Balcells, Lieve Wierinck

ENF

Barbara Kappel

PPE

Pilar Ayuso, Elmar Brok, Markus Ferber, Stefan Gehrold, Brian Hayes, Gunnar Hökmark, Danuta Maria Hübner, Georgios Kyrtsos, Esther de Lange, Werner Langen, Ivana Maletić, Luděk Niedermayer, Sirpa Pietikäinen, Anne Sander, Tom Vandenkendelaere

S&D

Hugues Bayet, Pervenche Berès, Andrea Cozzolino, Jonás Fernández, Giuseppe Ferrandino, Roberto Gualtieri, Jeppe Kofod, Olle Ludvigsson, Costas Mavrides, Alex Mayer, Alfred Sant, Pedro Silva Pereira, Peter Simon, Paul Tang, Jakob von Weizsäcker

VERTS/ALE

Sven Giegold, Philippe Lamberts, Michel Reimon, Ernest Urtasun

7

-

ECR

Bernd Lucke, Joachim Starbatty

EFDD

David Coburn, Marco Valli

GUE/NGL

Paloma López Bermejo, Marisa Matias, Miguel Viegas

3

0

ECR

Stanisław Ożóg, Pirkko Ruohonen-Lerner, Helga Stevens

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się


OPINIA Komisji Handlu Międzynarodowego (5.11.2018)

dla Komisji Spraw Konstytucyjnych

w sprawie stanu debaty nad przyszłością Europy

(2018/2094(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: José Ignacio Salafranca Sánchez‑Neyra

WSKAZÓWKI

Komisja Handlu Międzynarodowego zwraca się do Komisji Spraw Konstytucyjnych, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  podkreśla, że wspólna polityka handlowa powinna pozostać podstawowym filarem polityki zagranicznej Unii, mającym bezpośredni wpływ na życie obywateli, który musi pomóc jej dostosować się do nowej roli na świecie, ponieważ o główną pozycję na szczeblu międzynarodowym rywalizuje wiele podmiotów; wzywa Radę, Komisję i Europejską Służbę Działań Zewnętrznych do współpracy w dążeniu do tego celu w następujących dziedzinach:

a)  umocnienie wspólnej polityki handlowej dzięki włączeniu jej do szerszych ram politycznych; odgrywanie czołowej roli w światowej polityce handlowej na szczeblu wielostronnym i dwustronnym; zacieśnianie współpracy z dwustronnymi, strategicznymi i regionalnymi partnerami handlowymi oraz z wielostronnymi organizacjami, takimi jak Konferencja Narodów Zjednoczonych do spraw Handlu i Rozwoju (UNCTAD), Program Narodów Zjednoczonych ds. Ochrony Środowiska (UNEP), Międzynarodowa Organizacja Pracy (MOP), a w szczególności Światowa Organizacja Handlu (WTO), dzięki odgrywaniu aktywnej roli w jej koniecznej reformie, tak aby była bardziej skuteczna i reagowała na nowe globalne wyzwania, w tym agendę na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 i porozumienie paryskie w sprawie zmian klimatu, a także zwiększyła swoją legitymację; wzmocnienie przywództwa UE i polityki handlowej UE w promowaniu opartej na wartościach polityki handlowej przez wzmocnienie wymiaru praw człowieka w handlu oraz przyjęcie najwyższych europejskich standardów;

b)  przewodzenie obronie otwartego, opartego na zasadach, sprawiedliwego i zrównoważonego światowego systemu handlu ukierunkowanego na rozwój, co pozwoli zapewnić skuteczne wdrażanie międzynarodowych przepisów i umów, takich jak porozumienia dotyczące środowiska i klimatu, konwencje MOP, a także postanowienia dotyczące zwalczania korupcji oraz porozumienia w sprawie przejrzystości finansowej, przeciwdziałania praniu pieniędzy i współpracy podatkowej; zagwarantowanie, że przedsiębiorstwa z UE będą mogły działać globalnie na równych warunkach, przewidywalnych zasadach, w warunkach uczciwej konkurencji i w ramach określonych obowiązków, co powinno obejmować konstruktywne działanie na rzecz wspólnego stanowiska Unii w międzyrządowych negocjacjach ONZ w sprawie odpowiedzialności za łamanie praw człowieka oraz promowanie odpowiedzialności przedsiębiorstw i wiążących obowiązków w zakresie należytej staranności w odniesieniu do łańcuchów dostaw i produkcji;

c)  wyczerpujące i natychmiastowe informowanie Parlamentu o negocjacjach i mandacie Rady już w trakcie wdrażania umów międzynarodowych w celu zagwarantowania, żeby był on w stanie wykonywać swoje uprawnienia i prerogatywy; uproszczenie i skrócenie procesu negocjacji oraz nasilenie kontroli Parlamentu w całym procesie; większa przejrzystość w stosunku do obywateli UE, dzięki publikowaniu wytycznych negocjacyjnych (mandatu) dotyczących umów handlowych przed rozpoczęciem negocjacji, aby zwiększyć również przewidywalność i pewność prawa dla podmiotów gospodarczych, umożliwiając im szersze i terminowe korzystanie z możliwości, jakie stwarza UE; pełne poszanowanie postanowień Traktatu oraz najnowszego orzecznictwa UE, które uznaje wspólną politykę handlową za wyłączną kompetencję Unii;

d)  dostosowanie polityki handlowej do globalnych tendencji w zakresie automatyzacji, cyfryzacji, serwicyzacji, rozwoju globalnych łańcuchów wartości i wzajemnych powiązań w handlu towarami i usługami przez działania na rzecz włączenia do dwustronnych i wielostronnych umów handlowych odpowiednich postanowień zapewniających przekazywanie danych, konkurencyjne ceny towarów pośrednich i zliberalizowany handel usługami;

e)  wspieranie małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) w pełnym korzystaniu ze wspólnej polityki handlowej; zwiększenie inwestycji w badania i rozwój technologiczny oraz w innowacje, zwłaszcza z myślą o dekarbonizacji gospodarki; wspieranie przedsiębiorstw europejskich, aby uczynić je liderami tego sektora na szczeblu globalnym, a tym samym zwiększyć konkurencyjność i liczbę miejsc pracy; podkreślanie, że zrównoważony rozwój nie powinien być postrzegany jako bariera dla inwestycji; domaganie się współpracy międzynarodowej i międzynarodowego procesu uczestnictwa, w szczególności na kontynencie afrykańskim, który mógłby promować zrównoważone cykle gospodarcze na szczeblu regionalnym, prowadzić do tworzenia nowych miejsc pracy i wspierać rozwój polityki ochrony socjalnej;

f)  systematyczne uwzględnianie handlu elektronicznego, MŚP, wiążących i egzekwowalnych rozdziałów dotyczących handlu i zrównoważonego rozwoju oraz przepisów dotyczących równości płci w umowach handlowych oraz odgrywanie przywódczej roli w tych kwestiach w wielostronnych dyskusjach; ochrona prywatności danych obywateli UE w pełnym zakresie zapisana w unijnym ogólnym rozporządzeniu o ochronie danych (rozporządzenie (UE) 2016/679) oraz promowanie zaostrzenia przepisów UE w zakresie ochrony konsumentów, ochrony danych i dostępu do rynku; dążenie do budowania globalnego sojuszu i wspieranie organów państw członkowskich w walce z cyberprzestępczością transgraniczną; opracowanie unijnej strategii cyfrowej, która obejmie inwestycje w infrastrukturę cyfrową i przedsiębiorstwa cyfrowe z korzyścią dla całego społeczeństwa;

g)  ułatwienie procedury składania wniosków i dostępu do Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby uwzględnić negatywne skutki stopniowej i wzajemnej liberalizacji wymiany dóbr i usług;

h)  wzmocnienie spójności wspólnej polityki handlowej ze wspólną polityką zagraniczną i bezpieczeństwa (WPZiB), europejską polityką na rzecz rozwoju i polityką klimatyczną, aby zagwarantować przestrzeganie wartości i celów określonych w art. 3 ust. 5 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) oraz w art. 21, 207 i 208 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), przy pełnym poszanowaniu europejskiego konsensusu w sprawie rozwoju;

i)  przyznanie, że ogromne upolitycznienie umów handlowych UE może utrudniać handel;

j)  podkreślanie strategicznej roli konstruktywnej polityki sąsiedztwa dzięki budowaniu sprawiedliwych stosunków handlowych i współpracy gospodarczej z gospodarkami wschodniego i południowego sąsiedztwa Unii w celu wspierania ich dobrobytu gospodarczego i społecznego oraz tworzenia godziwych miejsc pracy;

k)  przygotowanie na konsekwencje brexitu i zaproponowanie sposobów na złagodzenie negatywnych skutków gospodarczych dla Unii i jej obywateli, a także dla obywateli Zjednoczonego Królestwa mieszkających obecnie w Unii;

l)  poprawa strategii komunikacyjnej informującej o wspólnej polityce handlowej dzięki większej liczbie publicznych analiz potencjalnych skutków nowych umów handlowych przed przyjęciem wytycznych negocjacyjnych (mandatu); szersze informowanie obywateli i przedsiębiorstw o możliwościach, jakie oferuje handel; większa przejrzystość i pogłębienie dialogu z partnerami branżowymi i społecznymi oraz ze społeczeństwem obywatelskim, tak aby odpowiednio angażowały się w monitorowanie i wdrażanie umów handlowych, zwłaszcza za pomocą wspólnego dialogu i wewnętrznych grup doradczych ds. umów handlowych, oraz dzięki przeznaczeniu większych środków na te mechanizmy; pomoc obywatelom i podmiotom gospodarczym Unii w lepszym zrozumieniu zmieniającej się równowagi w architekturze globalnych stosunków gospodarczych i w dostosowaniu się do niej.

INFORMACJE O PRZYJĘCIU W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

5.11.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

30

3

1

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Maria Arena, Tiziana Beghin, David Borrelli, Salvatore Cicu, Christofer Fjellner, Eleonora Forenza, Karoline Graswander-Hainz, Christophe Hansen, Heidi Hautala, Nadja Hirsch, Yannick Jadot, France Jamet, Jude Kirton-Darling, Patricia Lalonde, Bernd Lange, David Martin, Emmanuel Maurel, Anne-Marie Mineur, Sorin Moisă, Alessia Maria Mosca, Franck Proust, Godelieve Quisthoudt-Rowohl, Inmaculada Rodríguez-Piñero Fernández, Tokia Saïfi, Helmut Scholz, Joachim Schuster, Adam Szejnfeld, Iuliu Winkler

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Sajjad Karim, Sander Loones, José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra, Jarosław Wałęsa

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Georges Bach, Norbert Lins

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

30

+

ALDE

Nadja Hirsch, Patricia Lalonde

ECR

Sander Loones

EFDD

Tiziana Beghin

GUE/NGL

Helmut Scholz

NI

David Borrelli, Emmanuel Maurel

PPE

Georges Bach, Salvatore Cicu, Christofer Fjellner, Christophe Hansen, Norbert Lins, Sorin Moisă, Franck Proust, Godelieve Quisthoudt-Rowohl, Tokia Saïfi, José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra, Adam Szejnfeld, Jarosław Wałęsa, Iuliu Winkler

S&D

Maria Arena, Karoline Graswander-Hainz, Jude Kirton-Darling, Bernd Lange, David Martin, Alessia Maria Mosca, Inmaculada Rodríguez-Piñero Fernández, Joachim Schuster

VERTS/ALE

Heidi Hautala, Yannick Jadot

3

-

ECR

Sajjad Karim

ENF

France Jamet

GUE/NGL

Anne-Marie Mineur

1

0

GUE/NGL

Eleonora Forenza

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się


OPINIA Komisji Kontroli Budżetowej (16.11.2018)

dla Komisji Spraw Konstytucyjnych

w sprawie stanu debaty nad przyszłością Europy

(2018/2094(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Petri Sarvamaa

WSKAZÓWKI

Komisja Kontroli Budżetowej zwraca się do Komisji Spraw Konstytucyjnych, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

A.  mając na uwadze, że Europa znajduje się na rozdrożu, tkwiąc w pewnego rodzaju kryzysie legitymacji w odniesieniu do europejskich decyzji;

B.  mając na uwadze, że istnieje potrzeba przybliżenia europejskiego projektu obywatelom Unii, ze zwróceniem szczególnej uwagi na ich potrzeby, życie i oczekiwania, przede wszystkim z myślą o wzmocnieniu legitymacji UE oraz przywróceniu zaufania do europejskiego projektu i entuzjazmu wobec niego dzięki nowemu systemowi sprawowania rządów w UE;

C.  mając na uwadze, że kontrola parlamentarna wydatków publicznych jest jednym z kluczowych elementów składowych nowoczesnego systemu demokratycznego;

D.  mając na uwadze, że wzrost demokracji w UE idzie w parze ze zwiększeniem przejrzystości, rozliczalności i uczciwości, które powinny być naczelnymi zasadami kultury w obrębie instytucji UE, służąc promowaniu wydajnego systemu zarządzania i zapewnieniu większej otwartości w funkcjonowaniu UE i w procesie podejmowania decyzji w UE;

E.  mając na uwadze, że wszystkie instytucje UE powinny działać w sposób przejrzysty i być w pełni rozliczalne przed obywatelami Unii w zakresie środków powierzonych im jako instytucjom UE;

F.  mając na uwadze, że przywódcy UE-27 dali wyraźny sygnał „jedności i solidarności”, przyjmując w dniu 25 marca 2017 r. deklarację rzymską;

G.  mając na uwadze, że inercja na szczeblu europejskim nie wchodzi już w grę ze względu na duże wyzwania, przed którymi stanie Unia, szczególnie w związku z globalizacją, migracją, obroną opartą na wzmocnionej współpracy, zagadnieniami społecznymi, dokończeniem budowy europejskiej unii walutowej i wyborem nowych zasobów własnych UE;

H.  mając na uwadze, że budżet UE pozostaje cennym źródłem finansowania dla państw członkowskich;

1.  uważa, że zaufanie obywateli do instytucji UE ma podstawowe znaczenie dla demokracji, dobrego sprawowania rządów i skutecznego kształtowania polityki;

2.  podkreśla, że jest konieczne, aby wyjść poza sprzeczne wizje Europy i pogodzić konkurujące ze sobą priorytety w celu uniknięcia ryzyka rozdarcia Unii lub jej osłabienia;

3.  uznaje, że z powodu brexitu jeszcze pilniejsza stała się potrzeba dalszej refleksji nad architekturą instytucjonalną UE i strukturą jej wydatków oraz nadania nowej dynamiki polityce UE;

4.  wskazuje, że decyzja Zjednoczonego Królestwa o wystąpieniu z Unii będzie miała złożone konsekwencje budżetowe i wpłynie negatywnie na budżet UE; domaga się, aby pozostałe 27 państw członkowskich UE było bardziej ambitne w kwestii reformy budżetowej, biorąc pod uwagę obecne i przyszłe wyzwania dla UE;

5.  wyraża przekonanie, że nadal istnieje przestrzeń dla lepszego osadzenia rozliczalności demokratycznej w ramach Unii, mianowicie przez opracowanie silnych mechanizmów zapewniających legitymację polityczną i rozliczalność instytucjonalną oraz przez usprawnienie coraz bardziej złożonych struktur sprawowania rządów w UE;

6.  przypomina o potrzebie pilnej reformy budżetowej i administracyjnej UE, która pozwoliłaby usprawnić procedury wewnętrzne i uczynić UE bardziej zrozumiałą i przystępną dla obywateli;

7.  przypomina, że wszelki dalszy rozwój w obrębie architektury Unii związany z istniejącymi organami lub z tworzeniem nowych podmiotów prawnych powinien zawsze uwzględniać takie zagadnienia jak rozliczalność demokratyczna UE, mechanizmy kontroli publicznej i wydajność działań;

8.  uważa, że istnieje potrzeba ograniczenia luk w rozliczalności w UE i sięgnięcia po metody w większym stopniu oparte na współpracy, stanowiące połączenie nadzoru demokratycznego i działań kontrolnych, przy jednoczesnym zapewnieniu większej przejrzystości; wzywa do zapewnienia pełnej rozliczalności i skutecznego nadzoru demokratycznego nad Europejskim Bankiem Inwestycyjnym, Europejskim Bankiem Centralnym i organami, które zostaną utworzone w przyszłości takimi jak Europejski Fundusz Walutowy;

9.  podkreśla ponadto, że nadszedł czas pragmatycznej refleksji nad metodami realizowania zadań przez UE, wymagającej udzielenia odpowiedzi na kluczowe pytania o to, jak najlepiej wdrażać politykę Unii i które modele sprawowania rządów powinny być stosowane, aby utorować drogę takiej Europie, która osiąga wymierne wyniki;

10.  Przypomina o potrzebie wypracowania długoterminowej wizji strategicznej UE; uważa, że nadszedł czas, aby zarówno zaproponować nową narrację europejską, jak i realizować politykę UE w sposób bardziej strategiczny, oparty na określonej liczbie jasno zdefiniowanych i zrozumiałych priorytetów Unii, wspólnych celów i kompetencji, aby zwiększyć czytelność i wydajność;

11.  podkreśla, że przełożenie nadrzędnych celów politycznych na wymierne i widoczne dla obywateli Unii działania i rezultaty musi być przedmiotem regularnych ocen stanu faktycznego, w związku z czym bezwzględnie konieczne jest utrzymanie kontroli budżetowej jako jednego z podstawowych elementów składowych kontroli demokratycznej;

12.  wskazuje, że wzmocnienie nadzoru demokratycznego i kontroli parlamentarnej powinno być oparte nie tylko na tradycyjnym monitorowaniu zasobów i przepływów finansowych, lecz także na dokładnej ocenie stosunku wartości do ceny, wartościowych i zrównoważonych skutków dla obywateli oraz poszanowania wartości Unii i praworządności;

13.  uważa, że poszanowanie podstawowych wartości, zapewnienie ochrony praworządności w państwach członkowskich czy wprowadzenie zasady warunkowości ekologicznej stanowią konieczne demokratyczne warunki wstępne definiowania wszelkiej nowej solidarności finansowej w UE; wyraża zaniepokojenie niedawnymi wydarzeniami związanymi z brakiem poszanowania dla praworządności w niektórych państwach członkowskich; docenia w tym kontekście wniosek Komisji dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ochrony budżetu Unii w przypadku uogólnionych braków w zakresie praworządności w państwach członkowskich (COM(2018)0324); podkreśla, że instytucje europejskie powinny działać na rzecz ochrony praworządności;

14.  domaga się, aby bieżące ramy ochrony interesów finansowych Unii zostały wzmocnione systemem sankcji, proporcjonalnych do wagi niedociągnięć lub prób niekorzystnego wpływania na praworządność ustalonych w oparciu o niezależną ocenę, obejmujących zakres od ograniczenia finansowania ze środków UE po zawieszenie płatności i zobowiązań za powtarzające się niedociągnięcia; uważa, że w każdej takiej sytuacji Parlament powinien uczestniczyć, na równych prawach z Radą, w procesie podejmowania decyzji w odniesieniu do tego rodzaju postępowań i znoszenia tego rodzaju środków;

15.  przypomina, że konieczne jest promowanie poszukiwania europejskiej wartości dodanej, czyli że, innymi słowy, łączenie zasobów na szczeblu europejskim powinno przynosić rezultaty w porównaniu z wydatkami na szczeblu krajowym, które nie mogą koncentrować się na świadczeniu europejskich dóbr publicznych;

16.  uważa za konieczne, aby zaprojektować lepsze narzędzia na potrzeby reform strukturalnych w całej UE, zapewniając istotne europejskie dobra publiczne, i aby dokonać tego z należytym poszanowaniem stosowania zasad subsydiarności i proporcjonalności;

17.  jest zdania, że, tam gdzie jest to konieczne, należy wzmocnić warunkowość we wstępnej fazie w poszczególnych obszarach polityki, bez stwarzania ryzyka dla operacyjności programów, aby zapewnić skuteczność należytego zarządzania finansami podczas realizacji wydatków Unii;

18.  powtarza, że w kontekście debaty na temat przyszłości Europy należy rozważyć zagadnienie, w jaki sposób mógłby zostać zreformowany system budżetowy Unii, aby zapewnić odpowiedni budżet gwarantujący finansowanie planowanych polityk, lepsze zrównoważenie przewidywalności i interwencyjności, a także w jaki sposób zadbać o to, aby ogólny system finansowania nie był bardziej złożony, niż jest to konieczne dla osiągnięcia celów polityki Unii i zapewnienia rozliczalności;

19.  uważa, że należy zadbać o to, by budżet stanowił prawdziwą wartość dodaną dla obywateli UE;

20.  podkreśla, że zapewnienie wystarczających środków finansowych w połączeniu z modernizacją systemu zasobów własnych, przede wszystkim przez zagwarantowanie stabilnych, wydajnych i prawdziwie europejskich zasobów własnych, jest kluczowe dla utrzymania wysokiego poziomu inwestycji oraz ambicji Unii i jej wpływów na arenie międzynarodowej;

21.  podkreśla, że agencje europejskie są niezastąpione w zapewnianiu wiedzy fachowej w swoich dziedzinach, a jednocześnie reprezentują UE w państwach członkowskich; w związku z tym zaznacza, że kluczowe jest zapewnienie odpowiednio strukturyzowanej i zorganizowanej pracy agencji w przyszłości oraz zagwarantowanie, że ich działania są rentowne i widoczne przez cały czas;

22.  podkreśla ponadto, że Europejski Fundusz Rozwoju (EFR) powinien zostać włączony do budżetu UE, jak to już zaznaczono we wniosku dotyczącym nowych wieloletnich ram finansowych (WRF) na lata 2021–2027, w celu uniknięcia rozdrobnienia budżetu; wskazuje, że uwzględnienie EFR w budżecie UE zwiększa zdolność organu udzielającego absolutorium do kontrolowania wydatków w UE;

23.  wzywa wszystkie instytucje UE do udoskonalenia procedur i praktyk służących ochronie interesów finansowych Unii oraz do czynnego włączenia się w proces udzielania absolutorium, który jest zorientowany na wyniki; uważa w tym kontekście, że procedura udzielania absolutorium jest jednym z niezbędnych instrumentów rozliczalności demokratycznej wobec obywateli Unii;

24.  wskazuje na znaczenie ochrony pieniędzy podatników UE przed nadużyciami finansowymi i inną nielegalną działalnością naruszającą interesy finansowe Unii;

25.  przypomina o powtarzających się trudnościach napotykanych dotychczas przy procedurach udzielania absolutorium i wynikających z braku współpracy ze strony Rady; zdecydowanie stwierdza, że Rada musi być rozliczalna i przejrzysta podobnie jak pozostałe instytucje; podkreśla, że od tej zasady nie powinno być żadnych wyjątków;

26.  uważa utworzenie Prokuratury Europejskiej (EPPO) za ważny cel pośredni w procesie urzeczywistniania europejskiej przestrzeni publicznej; wzywa Komisję do pracy na rzecz sprawnego ustanowienia EPPO dzięki zapewnieniu wystarczających zasobów;

27.  zwraca uwagę na zjawisko korupcji, które ma istotne konsekwencje finansowe i stanowi poważne zagrożenie dla demokracji, praworządności i inwestycji publicznych; przypomina swój wniosek do Komisji o wznowienie publikowania rocznego sprawozdania na temat korupcji;

28.  wzywa Komisję do zaproponowania wariantów przyszłych metod współpracy z Grupą Państw Przeciw Korupcji (GRECO) funkcjonującą w Radzie Europy, w tym wniosku UE o członkostwo, oraz apeluje o informowanie Parlamentu na bieżąco o postępach dotyczących tego wniosku;

29.  apeluje o rozszerzenie polityki uczciwości i ram etycznych wszystkich instytucji i agencji UE dzięki lepszemu wdrażaniu kodeksów postępowania, ochrony sygnalistów, zasad etycznych, przejrzystości i rozliczalności;

30.  zachęca – uznając to za jedną z zasad przewodnich – do zarysowania konturów Europy przyszłości, która zapewnia równowagę między odpowiedzialnością a nową solidarnością oraz w której preferuje się metodę wspólnotową zamiast korzystania z systemu międzyrządowego jako metodę sprawowania rządów w UE;

31.  wyraża pogląd, że konieczne jest kontynuowanie debaty o przyszłości Europy na najwyższym szczeblu instytucjonalnym, z położeniem szczególnego nacisku na wydajniejsze wykorzystanie finansowania i na demokratyczne mechanizmy kontroli budżetu UE.

INFORMACJE O PRZYJĘCIU PRZEZ KOMISJĘ OPINIODAWCZĄ

Data przyjęcia

15.11.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

19

1

1

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Nedzhmi Ali, Inés Ayala Sender, Zigmantas Balčytis, Dennis de Jong, Tamás Deutsch, Martina Dlabajová, Luke Ming Flanagan, Ingeborg Gräßle, Arndt Kohn, Gilles Pargneaux, Georgi Pirinski, Petri Sarvamaa, Bart Staes, Derek Vaughan, Tomáš Zdechovský, Joachim Zeller

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Caterina Chinnici, Marian-Jean Marinescu, Andrey Novakov, Julia Pitera, Richard Sulík

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

19

+

ALDE

Nedzhmi Ali, Martina Dlabajová

ECR

Richard Sulík

GUE/NGL

Dennis de Jong

EPP

Ingeborg Gräßle, Marian-Jean Marinescu, Andrey Novakov, Julia Pitera, Petri Sarvamaa, Tomáš Zdechovský, Joachim Zeller

S&D

Inés Ayala Sender, Zigmantas Balčytis, Caterina Chinnici, Arndt Kohn, Gilles Pargneaux, Georgi Pirinski, Derek Vaughan

Greens/EFA

Bart Staes

1

-

GUE/NGL

Luke Ming Flanagan

1

0

EPP

Tamás Deutsch

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się


OPINIA Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi (14.11.2018)

dla Komisji Spraw Konstytucyjnych

w sprawie stanu debaty nad przyszłością Europy

(2018/2094(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Ivan Jakovčić

WSKAZÓWKI

Komisja Rolnictwa i Rozwoju Wsi zwraca się do Komisji Spraw Konstytucyjnych, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

A.  mając na uwadze, że unijne produkty rolne stanowią wkład zarówno w rozwój gospodarczy Unii pod względem produkcji żywności i przetwórstwa spożywczego, jak i w autentyczne dziedzictwo kulturowe i kulinarne Unii, a jednocześnie we wzmacnianie spójności terytorialnej i społecznej, jak również tradycji lokalnych i regionalnych; mając na uwadze, że na poziomie europejskim i światowym występuje większe zapotrzebowanie na wysokiej jakości produkty tradycyjne; mając na uwadze, że przyszłość Unii zależy także od witalności i dynamiki obszarów wiejskich, w tym rozległych obszarów wiejskich;

B.  mając na uwadze, że rolnictwo i leśnictwo odgrywają centralną rolę w skutecznym zarządzaniu gruntami w celu przeciwdziałania zmianie klimatu w oparciu o poszanowanie umów międzynarodowych, przy jednoczesnej ochronie zdrowia publicznego we wszystkich jego aspektach;

C.  mając na uwadze, że najwięksi krytycy Unii wskazują na istnienie rozdźwięku między proponowanymi działaniami Unii a ich realizacją zarówno na szczeblu krajowym, jak i lokalnym, oraz że wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z UE wywrze istotny wpływ na finansowanie Unii w przyszłości;

D.  mając na uwadze, że według Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) do 2050 r. światowe zapotrzebowanie na żywność wzrośnie o 70 %; mając na uwadze, że nowa wspólna polityka rolna (WPR) musi zapewniać gospodarczą wartość dodaną rolnictwa, zwiększając jego wydajność przy mniejszej ilości dostępnych zasobów oraz promując uczciwą konkurencję i zdrową żywność wysokiej jakości po rozsądnych cenach; mając na uwadze, że wyżej wspomniane cele WPR muszą pozostać kluczowymi elementami dla przyszłości Europy;

E.  mając na uwadze, że równouprawnienie kobiet i mężczyzn to zasadniczy cel Unii i jej państw członkowskich; mając na uwadze, że wiele ról odgrywanych przez kobiety na obszarach wiejskich pomaga w utrzymaniu rentowności gospodarstw rolnych i społeczności wiejskich; mając na uwadze, że starania na rzecz przeciwdziałania wyludnianiu się obszarów wiejskich są związane z zapewnianiem szans dla kobiet i młodzieży oraz że kobiety zamieszkujące obszary wiejskie nadal stoją w obliczu licznych wyzwań;

1.  zwraca uwagę na znaczenie WPR wspieranej z odpowiedniego budżetu; przypomina o kluczowym znaczeniu WPR w historii Unii; zauważa fundamentalną rolę, jaką WPR odgrywa w zapewnianiu dynamicznego rozwoju obszarów wiejskich i bezpiecznego zaopatrzenia w żywność; zauważa, że nadchodząca reforma WPR jest szansą na skuteczniejsze osiągnięcie jej celów; podkreśla, że WPR to jedna z najstarszych gałęzi polityki i musi pozostać jednym z najważniejszych i najbardziej zintegrowanych obszarów polityki oraz będzie nadal przyczyniała się do budowania przyszłości Europy dzięki większej integracji, ochronie środowiska oraz bezpieczeństwu żywnościowemu oraz bezpieczeństwu obywateli UE;

2.  podkreśla, że rolnictwo europejskie odgrywa zasadniczą rolę w wyżywieniu planety i zapewnia miejsca pracy 46 mln osób; podkreśla również wyzwania związane z międzynarodowymi umowami handlowymi i kryzysami; zauważa, że działania prawodawcze UE w zakresie zwalczania nieuczciwych praktyk handlowych mają na celu zapewnienie bardziej zrównoważonego łańcucha dostaw żywności, co przyniesie korzyści zarówno rolnikom, jak i konsumentom;

3.  zauważa, że polityka rolna i polityka rozwoju obszarów wiejskich mają ogromny potencjał, jeśli chodzi o zapewnianie dóbr publicznych; podkreśla, że rolnictwo nie tylko ma zapewniać przemysłowi spożywczemu i innym gałęziom przemysłu surowców i produktów, ale także wywiera duży wpływ na środowisko i obszary wiejskie; uważa zatem, że jakość środowiska w UE w dużej mierze zależy od gospodarowania zasobami i zarządzania stosowanego na poziomie gospodarstw;

4.  popiera długoterminowy cel, jakim jest przejście w Europie na zrównoważone rolnictwo oparte na zasadach rynkowych, sprzyjające konkurencyjności i ograniczające potrzebę wspierania dochodów rolników; wzywa do dostosowania WPR do innych rodzajów polityki UE i podkreśla potrzebę zastosowania ogólnej dyscypliny budżetowej; podkreśla, że gdy potrzebne jest zwiększenie środków budżetowych na niektóre priorytety, cięć należy dokonać w pierwszej kolejności w innych miejscach;

5.  podkreśla potrzebę prawdziwego uproszczenia WPR służącego skoncentrowaniu polityki raczej na wynikach i rezultacie niż na zgodności z zasadami; uważa, że WPR powinna być bardziej prorynkowa, co zakłada mniejszą zależność rolników od wsparcia publicznego i większą konkurencyjność w sektorze rolnictwa;

6.  wskazuje, że nasilający się problem wyludniania się obszarów wiejskich należy rozwiązać za pomocą ukierunkowanych środków i synergii różnych strategii politycznych UE w celu zwiększenia zrównoważonego rozwoju europejskiego sektora rolnictwa, co będzie stanowiło wsparcie i zachętę dla młodych rolników na tych obszarach; przypomina, że wymiana pokoleń stanowi wyzwanie, z którym borykają się rolnicy w wielu państwach członkowskich;

7.  podkreśla rolę WPR w utrzymywaniu zdrowia i dobrego stanu gleby, wody i innych zasobów naturalnych; wskazuje, że europejscy producenci rolni są zobowiązani do przestrzegania dobrych praktyk środowiskowych i docelowych poziomów wyznaczonych w celu przeciwdziałania zmianie klimatu;

8.  podkreśla znaczenie produkcji ekologicznej i oznaczeń geograficznych, a także synergii między nimi, które przynoszą korzyści zarówno producentom, jak i konsumentom; przypomina o znaczeniu dostępu do innowacji i sprawiedliwego funkcjonowania łańcucha żywnościowego; wzywa do przeznaczenia jednego filaru nowej WPR na priorytety związane z tworzeniem miejsc pracy oraz dbaniem o najwyższą jakość unijnych produktów rolnych i środków spożywczych;

9.  podkreśla kluczową rolę rolnictwa w priorytetach Unii mających na celu łagodzenie skutków zmiany klimatu i promowanie zrównoważonego rozwoju; przypomina o konieczności zapewnienia solidnego i odpowiedniego budżetu na rolnictwo w tym zakresie;

10.  zwraca uwagę na spadek dochodów gospodarstw rolnych w UE, spowodowany rosnącymi kosztami produkcji oraz wahaniami cen, co negatywnie wpływa na zdolność rolników do utrzymania produkcji; zwraca szczególną uwagę na koszty, które muszą ponosić europejscy rolnicy, aby spełnić najwyższe światowe normy w zakresie bezpieczeństwa żywności, środowiska, dobrostanu zwierząt oraz pracy; podkreśla, że rolnicy muszą otrzymywać wynagrodzenie ze środków WPR za dostarczanie społeczeństwu dóbr publicznych;

11.  zaznacza, że unijne systemy zapewniania jakości przez stosowanie oznaczeń geograficznych (chroniona nazwa pochodzenia, chronione oznaczenie geograficzne i gwarantowane tradycyjne specjalności) chronią nazwy produktów przed niewłaściwym wykorzystywaniem, podnoszą ich profil, zwiększają ich wartość w ramach umów międzynarodowych, zwiększają dochody rolników oraz zwiększają zaufanie konsumentów; zwraca uwagę, że wykorzystanie europejskiego logo nadaje produktowi lepszą widoczność i gwarantuje jakość produktów rolnych przeznaczonych do wywozu, podobnie jak ma to miejsce w przypadku stosowania określeń pochodzenia lub jakości;

12.  nalega, aby zwrócić szczególną uwagę na rolników, którzy narażeni są na dodatkowe koszty ze względu na szczególne ograniczenia związane z obszarami o wysokiej wartości przyrodniczej, takimi jak obszary górskie, wyspy, regiony najbardziej oddalone oraz inne obszary o niekorzystnych warunkach gospodarowania; uważa, że ze względu na szczególne ograniczenia tych regionów finansowanie WPR ma dla nich żywotne znaczenie oraz że jakiekolwiek cięcia środków miałyby bardzo szkodliwe skutki dla wielu produktów rolnych; wzywa państwa członkowskie do opracowania i wdrożenia programów jakości, aby umożliwić zainteresowanym producentom szybkie wprowadzenie tych programów;

13.  przypomina, że w 2015 r. Parlament poparł rozszerzenie zakresu oznaczeń geograficznych na produkty spoza sektora rolnego; jest przekonany, że tę kwestię należy poważnie rozważyć podczas debaty dotyczącej przyszłości Europy z uwagi na jej potencjał w zapewnieniu wsparcia obszarom wiejskim przez nadanie większej wartości produktom tradycyjnym i tworzenie miejsc pracy; wzywa Komisję do niezwłocznego przedstawienia wniosku ustawodawczego dotyczącego rozszerzenia zakresu ochrony oznaczeń geograficznych na produkty spoza sektora rolnego;

14.  podkreśla konieczność zwiększenia inwestycji w sektorze rolnictwa i systemów rolno-spożywczych, a także przeznaczenia większych nakładów na badania i rozwój w celu promowania innowacyjności, wspierania zrównoważonego rozwoju produkcji i znalezienia lepszych sposobów na rozwiązanie takich kwestii jak niedobór wody czy zmiana klimatu;

15.  podkreśla bogactwo europejskiej żywności i smaków oraz wiele obliczy kulinarnych Europy; podkreśla w związku z tym potrzebę zachowania regionalnych i lokalnych tradycyjnych produktów i smaków w ramach instrumentów WPR, takich jak programy wsparcia rozwoju obszarów wiejskich;

16.  podkreśla znaczenie dobrze finansowanej i zreformowanej WPR dla możliwości sprostania licznym wyzwaniom czekającym Unię w przyszłości; przypomina, że WPR musi wspierać rolników w bardziej efektywny sposób, aby mogli sobie poradzić z kryzysami rolnymi; zwraca uwagę, że w przyszłości WPR będzie miała istotne znaczenie dla wspierania innowacyjności oraz badań i rozwoju, i przypomina, że podczas opracowywania przyszłego programu „Horyzont Europa” należy uwzględnić cele WPR;

17.  zwraca uwagę na rolę, jaką odgrywają młodzi rolnicy w zakresie konkurencyjności europejskiego rolnictwa i zagwarantowaniu produkcji żywności obecnie i w przyszłości; zaznacza, że rolnictwo to nie tylko działalność gospodarcza, ale także istotna część zrównoważonej polityki UE; podkreśla znaczenie młodszego pokolenia dla przyszłości Europy;

18.  przypomina o wkładzie kobiet na obszarach wiejskich jako przedsiębiorców i propagatorek zrównoważonego rozwoju; podkreśla konieczność rozwijania ich potencjału w zrównoważonym rolnictwie i w dziedzinie odporności obszarów wiejskich; wzywa zatem do zwiększenia wsparcia przeznaczonego dla rodzinnych gospodarstw rolnych i młodych rolników oraz do promowania zatrudnienia w rolnictwie na obszarach wiejskich, w szczególności wśród młodych rolników;

19.  podkreśla znaczenie innowacji i badań, w szczególności w obszarze hodowli roślin i prac selekcyjnych, aby umożliwić Unii konkurowanie z resztą świata w tym zakresie na równych warunkach;

20.  podkreśla, że strukturalna polityka spójności i WPR zmniejszają dystans między Unią a jej obywatelami przez promowanie integracji na szczeblu lokalnym i zapewnienie równoważonego rozwoju terytorialnego, zwłaszcza na obszarach wiejskich, peryferyjnych i obszarach znajdujących się w niekorzystnej sytuacji; w związku z tym podkreśla znaczenie wspierania rozwoju obszarów wiejskich i rolnictwa ekologicznego w ramach WPR;

21.  podkreśla potrzebę zachowania różnorodności rolnictwa w UE oraz uznaje, że rynki lokalne zaopatrywane w świeże produkty z pobliskich gospodarstw rolnych są zgodne z zasadą zrównoważonego rozwoju środowiska i zapewniają wsparcie tradycyjnym gminom rolniczym; wzywa do lepszego promowania krótkich łańcuchów dostaw;

22.  podkreśla, że WPR przyczynia się do utrzymania rentowności obszarów o niekorzystnych warunkach gospodarowania, w tym obszarów górskich; uważa w związku z tym, że polityka ta ma kluczowe znaczenie dla przeciwdziałania porzucaniu i wyludnianiu się wielu europejskich obszarów;

23.  podkreśla znaczenie rozwoju obszarów wiejskich w zapewnianiu wsparcia dla wielofunkcyjnego rolnictwa i promowaniu partnerstwa między rolnikami, społecznościami lokalnymi, społeczeństwem obywatelskim i dodatkową działalnością gospodarczą w celu uzyskiwania dochodu ze zróżnicowanej działalności gospodarczej;

24.  zaznacza, że obecne masowe opuszczanie wsi wymaga interakcji między instrumentami WPR i polityką spójności w celu zwiększenia atrakcyjności obszarów wiejskich;

25.  zaznacza, że WPR dotyczy nie tylko rolnictwa i rolników, ale również wspierania i rozwoju szerzej rozumianych społeczności wiejskich, w których funkcjonują rolnicy; podkreśla, że UE powinna wzmocnić politykę rozwoju obszarów wiejskich, która obejmuje szeroki zakres zagadnień, od wspierania przedsiębiorstw typu start-up na obszarach wiejskich i zapewniania dostępu do łączności szerokopasmowej po sprostanie wyzwaniom w dziedzinie środowiska i wyzwaniom społecznym, wobec których staje ludność wiejska;

26.  uznaje niepokojący problem głodu, który dotyka naszą planetę, i w związku z tym wyraża przekonanie, że UE powinna dążyć do zwiększenia odporności na kryzysy żywnościowe, zapewniając żywność, która jest dostępna w wystarczającej ilości, bogata w składniki odżywcze i przystępna cenowo, oraz przyczyniając się do osiągnięcia celu, jakim jest „świat bez głodu”;

27.  stwierdza, że planowane obecnie zachęty do prowadzenia zrównoważonych upraw na cele energetyczne nie powinny w żaden sposób zagrażać bezpieczeństwu żywnościowemu obywateli;

28.  podkreśla znaczenie rozwoju obszarów wiejskich, w tym inicjatywy LEADER, we wspieraniu wielofunkcyjnego rolnictwa oraz w promowaniu dodatkowej działalności i szans dla przedsiębiorstw w celu generowania dochodów z agroturystyki oraz umocnienia rolnictwa wspieranego przez społeczność lokalną i świadczenia usług społecznych na obszarach wiejskich;

29.  apeluje do państw członkowskich, aby ułatwiały wymianę najlepszych praktyk między europejskimi rolnikami w celu zacieśnienia współpracy i wzmocnienia tożsamości europejskiej.

INFORMACJE O PRZYJĘCIU PRZEZ KOMISJĘ OPINIODAWCZĄ

Data przyjęcia

12.11.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

25

8

3

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

John Stuart Agnew, Clara Eugenia Aguilera García, Eric Andrieu, José Bové, Daniel Buda, Matt Carthy, Jacques Colombier, Michel Dantin, Paolo De Castro, Albert Deß, Diane Dodds, Herbert Dorfmann, Norbert Erdős, Luke Ming Flanagan, Karine Gloanec Maurin, Martin Häusling, Jan Huitema, Peter Jahr, Ivan Jakovčić, Jarosław Kalinowski, Zbigniew Kuźmiuk, Norbert Lins, Philippe Loiseau, Giulia Moi, Ulrike Müller, Maria Noichl, Marijana Petir, Maria Lidia Senra Rodríguez, Czesław Adam Siekierski, Tibor Szanyi, Maria Gabriela Zoană, Marco Zullo

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Franc Bogovič, Maria Heubuch, Anthea McIntyre, Momchil Nekov, Hilde Vautmans, Miguel Viegas, Thomas Waitz

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

25

+

ALDE

Ivan Jakovčić, Ulrike Müller, Hilde Vautmans

ECR

Anthea McIntyre

EFDD

Giulia Moi, Marco Zullo

NI

Diane Dodds

PPE

Franc Bogovič, Daniel Buda, Michel Dantin, Albert Deß, Herbert Dorfmann, Norbert Erdős, Peter Jahr, Jarosław Kalinowski, Norbert Lins, Marijana Petir

S&D

Clara Eugenia Aguilera García, Eric Andrieu, Paolo De Castro, Karine Gloanec Maurin, Momchil Nekov, Maria Noichl, Tibor Szanyi, Maria Gabriela Zoană

8

-

EFDD

John Stuart Agnew

GUE/NGL

Matt Carthy, Luke Ming Flanagan, Maria Lidia Senra Rodríguez, Miguel Viegas

VERTS/ALE

José Bové, Martin Häusling, Thomas Waitz

3

0

ALDE

Jan Huitema

ENF

Jacques Colombier, Philippe Loiseau

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się


ZAŁĄCZNIK: PISMO KOMISJI PRAWNEJ

Danuta Hübner

Przewodnicząca Komisji Spraw Konstytucyjnych

ASP 12E157

Bruksela

  Przedmiot: Opinia Komisji Prawnej w sprawie stanu debaty nad przyszłością Europy – 2018/2094 (INI)

Szanowna Pani Przewodnicząca!

Przed przerwą letnią sprawozdawca Komisji Spraw Konstytucyjnych Ramon Jáuregui Atondo zwrócił się do wszystkich komisji o przedstawienie opinii na temat nieustawodawczego sprawozdania z własnej inicjatywy komisji AFCO w sprawie stanu debaty nad przyszłością Europy. W związku z powyższym na posiedzeniu 9 lipca 2018 r. koordynatorzy Komisji Prawnej postanowili wydać opinię w formie pisemnej, zgodnie z art. 53 Regulaminu, koncentrując się wyłącznie na kompetencjach naszej komisji. Zostałem upoważniony do sporządzenia tej opinii.

Z racji przyznanej mi roli opiniodawczej chciałbym podkreślić, że zgadzam się z podejściem przyjętym w projekcie sprawozdania AFCO, a więc, że należy streścić kwestie, które wymagają omówienia w debacie nad przyszłością Europy, a także zapewnić wskazówki i wyjaśnienia dotyczące różnych kierunków, w jakich podążać może integracja europejska w okresie poprzedzającym wybory w 2019 r. Celem tych konsultacji nie jest zatem w rzeczywistości podjęcie decyzji w sprawie różnych wariantów, ale zidentyfikowanie problemów, opisanie wyzwań i wskazanie możliwości, które pojawią się w polityce europejskiej i przed którymi staną nowi posłowie do PE wybrani w nadchodzących wyborach.

Wymiana poglądów na powyższy temat odbyła się na posiedzeniu JURI 3 września 2018 r. i po wymianie informacji między koordynatorami w drodze procedury pisemnej poniższa opinia została przyjęta przez komisję na posiedzeniu 10 października 2018 r., 20 głosami za, przy 2 przeciw i braku osób wstrzymujących się od głosu(1).

Komisja JURI wzywa komisję AFCO do uwzględnienia w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  podkreśla, że kwestie związane z pomocniczością i proporcjonalnością muszą zostać jasno przedstawione obywatelom, tak aby pokazać im, że Unia Europejska działa w interesie wszystkich oraz że decyzje podejmowane są na najniższym możliwym szczeblu z udziałem obywateli; ponadto podkreśla, że kwestie związane z pomocniczością i proporcjonalnością to wspólna odpowiedzialność Unii, jej państw członkowskich i wszystkich instytucji na wszystkich szczeblach zaangażowanych w przygotowywanie i wdrażanie unijnych przepisów i polityki; zachęca Komisję do przedstawienia – zgodnie z zapowiedzią zawartą w programie prac na 2018 r. – komunikatu w sprawie dalszego wzmocnienia pomocniczości, proporcjonalności i lepszego stanowienia prawa w codziennym funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

2.  podkreśla, że właściwe wdrażanie i stosowanie prawa UE ma zasadnicze znaczenie dla realizacji polityki Unii i budowania wzajemnego zaufania między Unią, państwami członkowskimi i obywatelami;

3.  podkreśla, że należy położyć szczególny nacisk na unijne prawo administracyjne, o czym świadczy rezolucja z 9 czerwca 2016 r. wzywająca do otwartej, efektywnej i niezależnej administracji Unii Europejskiej(2), która była przedmiotem dalszej analizy i oceny skutków przygotowanej przez EPRS oraz konsultacji publicznych;

4.  podkreśla znaczenie współpracy na poziomie międzyinstytucjonalnym, przy jednoczesnym poszanowaniu prerogatyw każdej instytucji zapisanych w Traktatach, która to współpraca nabrała nowych kształtów dzięki porozumieniu międzyinstytucjonalnemu w sprawie lepszego stanowienia prawa z 13 kwietnia 2016 r., i podkreśla, że upraszczanie jest procesem ciągłym, którego celem jest ułatwienie zrozumienia procesów i procedur UE, uwzględnienie opinii wszystkich zainteresowanych stron, a w ostatecznym rozrachunku ułatwienie obywatelom udziału w pracach Unii Europejskiej;

5.  podkreśla, że główne wyzwania globalne teraźniejszości, takie jak cyfryzacja, automatyzacja, migracja, terroryzm i zmiana klimatu, nadal będą wywierały presję na wymiar sprawiedliwości w Unii Europejskiej i państwach członkowskich; jest przekonany, że wyzwaniom tym może sprostać tylko silna Unia Europejska, dzięki innowacyjnym rozwiązaniom, które wymagają dalszego zbliżania przepisów krajowych, wzmocnienia współpracy sądowej, dalszej reformy Unii w granicach określonych obowiązującymi Traktatami oraz dalszego monitorowania stosowania prawa UE;

6.  uważa, że w przyszłości polityka dotycząca nowych technologii musi być zgodna z zasadami etycznymi, które koncentrują się na człowieku i życiu obywateli.

Mam nadzieję, że powyższe sugestie będą stanowić użyteczny wkład w sprawozdanie przygotowywane przez Komisję Spraw Konstytucyjnych.

Z poważaniem

Pan Pavel Svoboda

(1)

W trakcie głosowania końcowego obecni byli: Pavel Svoboda (przewodniczący i sprawozdawca), Jean‑Marie Cavada, Mady Delvaux, Lidia Joanna Geringer de Oedenberg (wiceprzewodniczący), Max Andersson, Joëlle Bergeron, Kostas Chrysogonos, Geoffroy Didier, Pascal Durand, Angel Dzhambazki, Rosa Estaràs Ferragut, Enrico Gasbarra, Sajjad Karim, Sylvia‑Yvonne Kaufmann, Gilles Lebreton, António Marinho e Pinto, Angelika Niebler, Virginie Rozière, József Szájer, Axel Voss, Tiemo Wölken, Francis Zammit Dimech, Tadeusz Zwiefka.

(2)

P8_TA(2016)0279


INFORMACJE O PRZYJĘCIU PRZEZ KOMISJĘ PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWĄ

Data przyjęcia

27.11.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

18

6

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Gerolf Annemans, Elmar Brok, Fabio Massimo Castaldo, Pascal Durand, Esteban González Pons, Danuta Maria Hübner, Diane James, Ramón Jáuregui Atondo, Alain Lamassoure, Jo Leinen, Morten Messerschmidt, Maite Pagazaurtundúa Ruiz, Markus Pieper, Paulo Rangel, Helmut Scholz, György Schöpflin, Barbara Spinelli, Claudia Țapardel, Josep-Maria Terricabras

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Sylvia-Yvonne Kaufmann, Jasenko Selimovic, Rainer Wieland

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Wajid Khan, Constanze Krehl


GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGOW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

18

+

ALDE

Maite Pagazaurtundúa Ruiz, Jasenko Selimovic

PPE

Elmar Brok, Esteban González Pons, Danuta Maria Hübner, Alain Lamassoure, Markus Pieper, Paulo Rangel, György Schöpflin, Rainer Wieland

S&D

Ramón Jáuregui Atondo, Sylvia Yvonne Kaufmann, Wajid Khan, Constanze Krehl, Jo Leinen, Claudia Țapardel

VERTS/ALE

Pascal Durand, Josep Maria Terricabras

6

-

ECR

Morten Messerschmidt

EFDD

Fabio Massimo Castaldo

ENF

Gerolf Annemans

GUE/NGL

Helmut Scholz, Barbara Spinelli

NI

Diane James

0

0

 

 

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się

Ostatnia aktualizacja: 30 stycznia 2019Informacja prawna