Procedura : 2017/0230(COD)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A8-0013/2019

Teksty złożone :

A8-0013/2019

Debaty :

PV 15/04/2019 - 19
CRE 15/04/2019 - 19

Głosowanie :

PV 16/04/2019 - 8.16
CRE 16/04/2019 - 8.16

Teksty przyjęte :

P8_TA(2019)0374

SPRAWOZDANIE     ***I
PDF 1281kWORD 408k
14.1.2019
PE 625.358v02-00 A8-0013/2019

w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego); rozporządzenie (UE) nr 1094/2010 w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych); rozporządzenie (UE) nr 1095/2010 w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych); rozporządzenie (UE) nr 345/2013 w sprawie europejskich funduszy venture capital; rozporządzenie (UE) nr 346/2013 w sprawie europejskich funduszy na rzecz przedsiębiorczości społecznej; rozporządzenie (UE) nr 600/2014 w sprawie rynków instrumentów finansowych; rozporządzenie (UE) 2015/760 w sprawie europejskich długoterminowych funduszy inwestycyjnych; rozporządzenie (UE) 2016/1011 w sprawie indeksów stosowanych jako wskaźniki referencyjne w instrumentach finansowych i umowach finansowych lub do pomiaru wyników funduszy inwestycyjnych; rozporządzenie (UE) 2017/1129 w sprawie prospektu, który ma być publikowany w związku z ofertą publiczną papierów wartościowych lub dopuszczeniem ich do obrotu na rynku regulowanym; i dyrektywę (UE) 2015/849 w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu

(COM(2018)0646 – C8-0409/2018 – 2017/0230(COD))

Komisja Gospodarcza i Monetarna

Sprawozdawcy: Othmar Karas, Pervenche Berès

POPRAWKI
PROJEKT REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 OPINIA Komisji Budżetowej
 PROCEDURA W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ
 GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGOW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

PROJEKT REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego); rozporządzenie (UE) nr 1094/2010 w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych); rozporządzenie (UE) nr 1095/2010 w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych); rozporządzenie (UE) nr 345/2013 w sprawie europejskich funduszy venture capital; rozporządzenie (UE) nr 346/2013 w sprawie europejskich funduszy na rzecz przedsiębiorczości społecznej; rozporządzenie (UE) nr 600/2014 w sprawie rynków instrumentów finansowych; rozporządzenie (UE) 2015/760 w sprawie europejskich długoterminowych funduszy inwestycyjnych; rozporządzenie (UE) 2016/1011 w sprawie indeksów stosowanych jako wskaźniki referencyjne w instrumentach finansowych i umowach finansowych lub do pomiaru wyników funduszy inwestycyjnych; rozporządzenie (UE) 2017/1129 w sprawie prospektu, który ma być publikowany w związku z ofertą publiczną papierów wartościowych lub dopuszczeniem ich do obrotu na rynku regulowanym; i dyrektywę (UE) 2015/849 w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu

(COM(2018)0646 – C8-0409/2018 – 2017/0230(COD))

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0646),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0409/2018),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 15 lutego 2018 r.(1),

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz opinię Komisji Budżetowej (A8-0013/2019),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego(ją) przewodniczącego(cą) do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Poprawka    1

POPRAWKI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO(2)*

do wniosku Komisji

---------------------------------------------------------

Zmieniony wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), rozporządzenie (UE) nr 1094/2010 w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych); rozporządzenie (UE) nr 1095/2010 w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych); rozporządzenie (UE) nr 345/2013 w sprawie europejskich funduszy venture capital; rozporządzenie (UE) nr 346/2013 w sprawie europejskich funduszy na rzecz przedsiębiorczości społecznej; rozporządzenie (UE) nr 600/2014 w sprawie rynków instrumentów finansowych; rozporządzenie (UE) 2015/760 w sprawie europejskich długoterminowych funduszy inwestycyjnych; rozporządzenie (UE) 2016/1011 w sprawie indeksów stosowanych jako wskaźniki referencyjne w instrumentach finansowych i umowach finansowych lub do pomiaru wyników funduszy inwestycyjnych; rozporządzenie (UE) 2017/1129 w sprawie prospektu, który ma być publikowany w związku z ofertą publiczną papierów wartościowych lub dopuszczeniem ich do obrotu na rynku regulowanym oraz dyrektywę (UE) 2015/849 w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego(3),

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(4),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(5),

a także mając na uwadze, co następuje:

(8)  Kluczowe znaczenie ma zatem, by system finansowy odegrał w pełni swoją rolę, jeżeli chodzi o stawianie czoła najważniejszym wyzwaniom dotyczącym zrównoważoności. Będzie to wymagało ▌aktywnego wkładu Europejskich Urzędów Nadzoru w tworzenie odpowiednich ram regulacyjnych i nadzoru ▌.

(11a)  Coraz większego znaczenia nabiera wspieranie konsekwentnego, systematycznego i skutecznego monitorowania i oceny ryzyka związanego z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu w systemie finansowym Unii. Zwalczanie prania pieniędzy i finansowania terroryzmu jest wspólnym obowiązkiem państw członkowskich oraz instytucji i organów europejskich w zakresie ich odpowiednich mandatów. Powinny one ustanowić mechanizmy wzmocnionej współpracy, koordynacji i wzajemnej pomocy, w pełni wykorzystując wszystkie narzędzia i środki dostępne w istniejących ramach regulacyjnych i instytucjonalnych. Jednocześnie wszystkie zaangażowane podmioty powinny umożliwiać właściwą kontrolę i nadzór nad ich działaniami.

(11aa)  Biorąc pod uwagę konsekwencje dla stabilności finansowej, które mogą wynikać z wykorzystywania sektora finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, uwzględniając, że to właśnie w sektorze bankowym ryzyko prania pieniędzy i finansowania terroryzmu najprawdopodobniej będzie miało skutki systemowe, oraz korzystając z doświadczeń zdobytych już przez EUNB – jako organ nadzoru nad wszystkimi państwami członkowskimi – w zakresie ochrony sektora bankowego przed takimi nadużyciami, EUNB powinien przejąć wiodącą rolę w zakresie koordynacji i monitorowania na poziomie Unii w celu skutecznej ochrony systemu finansowego przed ryzykiem prania pieniędzy i finansowania terroryzmu. W związku z tym konieczne jest powierzenie EUNB, oprócz jego obecnych kompetencji, uprawnienia do działania w ramach uprawnień objętych rozporządzeniem (UE) nr 1094/2010 i rozporządzeniem (UE) nr 1095/2010 w zakresie, w jakim takie uprawnienie odnosi się do zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz do zwalczania tych zjawisk, w przypadku gdy dotyczy ono podmiotów sektora finansowego i właściwych organów nadzorujących te podmioty, objętych tymi rozporządzeniami. Ponadto skoncentrowanie tego mandatu w odniesieniu do całego sektora finansowego na EUNB umożliwiłoby optymalizację wykorzystania posiadanej wiedzy fachowej i zasobów oraz pozostaje bez uszczerbku dla istotnych obowiązków określonych w dyrektywie (UE) 2015/849.

(11b)  Aby EUNB mógł skutecznie wykonywać swój mandat, powinien w pełni korzystać ze wszystkich swoich uprawnień i narzędzi przyznanych mu na mocy rozporządzenia, w poszanowaniu zasady proporcjonalności. Środki przyjmowane przez EUNB w celu wspierania integralności, przejrzystości i bezpieczeństwa w systemie finansowym oraz zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu i zwalczania tych zjawisk nie powinny wykraczać poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów niniejszego rozporządzenia lub aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2, jak również powinny należycie uwzględniać charakter, skalę i złożoność ryzyka, praktyki i modele biznesowe oraz wielkość podmiotów i rynków sektora finansowego. Zgodnie z nową rolą EUNB ważne jest, by urząd ten zbierał wszystkie istotne informacje dotyczące działań związanych z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu stwierdzonych przez właściwe organy unijne i krajowe, bez uszczerbku dla zadań powierzonych organom na mocy dyrektywy (UE) 2015/849 i bez zbędnego powielania. Zachowując pełną zgodność z zasadami ochrony danych, EUNB powinien przechowywać takie informacje w scentralizowanej bazie danych i wspierać współpracę między organami poprzez zapewnianie odpowiedniego rozpowszechniania istotnych informacji. W miarę potrzeby EUNB może również przekazywać dowody, które mogłyby stanowić podstawę do wszczęcia postępowania, krajowym organom sądowym danego państwa członkowskiego, a w stosownych przypadkach – prokuratorowi europejskiemu.

(11ba)  EUNB powinien udzielać pomocy na wniosek właściwych organów w ramach wykonywania przez nie funkcji w zakresie nadzoru ostrożnościowego. EUNB powinien też ściśle koordynować działania, a w miarę potrzeby wymieniać informacje z właściwymi organami, w tym z Europejskim Bankiem Centralnym, w ramach swoich uprawnień nadzorczych, oraz z organami, którym powierzono publiczny obowiązek nadzorowania podmiotów zobowiązanych, które wymieniono w art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 dyrektywy (UE) 2015/849, jak również z jednostkami analityki finansowej, przy należytym uwzględnieniu istniejących kanałów wymiany informacji, takich jak platforma EU-FIU i platforma FIU.Net, w celu zapewnienia wydajności i uniknięcia wszelkich form powielania działań lub niespójnych działań w zakresie zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz zwalczania tych zjawisk;

(11bb)  EUNB powinien ponadto przeprowadzać kontrole właściwych organów, jak również oceny ryzyka odnoszące się do przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. EUNB powinien odgrywać rolę w identyfikowaniu praktyk i procesów nadzorczych i ostrożnościowych w państwach członkowskich, które szkodzą spójności i sile unijnych ram zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. EUNB powinien wszczynać postępowania w celu skorygowania tych niedociągnięć, a w razie potrzeby proponować nowe regulacyjne standardy techniczne.

(11bc)  Ponadto EUNB powinien odgrywać przewodnią rolę w przyczynianiu się do ułatwienia współpracy pomiędzy właściwymi organami w Unii i właściwymi organami w państwach trzecich w odniesieniu do tych kwestii w celu lepszej koordynacji działań na poziomie Unii w istotnych przypadkach przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu o wymiarze transgranicznym i w państwach trzecich.

(11c)  W celu zwiększenia skuteczności kontroli nadzorczej przestrzegania przepisów w obszarze prania pieniędzy i finansowania terroryzmu oraz w celu zapewnienia lepszej koordynacji egzekwowania prawa przez właściwe organy krajowe w przypadku naruszeń przepisów prawa unijnego mających bezpośrednie zastosowanie lub krajowych środków transpozycji, EUNB powinien być uprawniony do analizy zebranych informacji, a w stosownych przypadkach do prowadzenia dochodzeń w sprawie zgłoszonych zarzutów dotyczących istotnych naruszeń lub nieprzestrzegania prawa Unii, a w przypadku gdy ma dowody lub znaczące przesłanki wskazujące na istotne naruszenia, ▌do zwrócenia się do właściwych organów o zbadanie wszelkich ewentualnych naruszeń stosownych przepisów oraz do rozważenia podjęcia decyzji i nałożenia sankcji na instytucje finansowe wymagające od nich wypełnienia ich obowiązków prawnych. Uprawnienie to powinno być wykorzystywane wyłącznie w przypadku, gdy EUNB posiada wiedzę o przesłankach wskazujących na istotne naruszenia. W przypadku gdy EUNB posiada wiedzę o przesłankach wskazujących na istotne naruszenia, bez zbędnej zwłoki należy podjąć wspomniane wcześniej działania. Wniosek, o którym mowa w niniejszym ustępie, nie powinien narażać bieżących środków nadzorczych podejmowanych przez właściwy organ, do którego jest kierowany.

(15a)  Ze względu na znaczenie skutecznego stosowania unijnych ram nadzorczych w zakresie zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu niezwykle ważne jest przeprowadzanie niezależnych ocen mających na celu zapewnienie obiektywnej i przejrzystej wizji praktyk nadzorczych. Poprzez te przeglądy EUNB powinien ocenić strategie, możliwości i zasoby właściwych organów w celu przeciwdziałania pojawiającym się zagrożeniom związanym z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu. W przypadku gdy takie oceny wykażą poważne problemy, których właściwy organ nie rozwiązuje w odpowiedni i konieczny sposób, EUNB powinien wydać sprawozdanie dotyczące działań następczych odnoszące się do zgodności z wymaganymi działaniami następczymi oraz powinien bez zbędnej zwłoki powiadomić o tym Parlament Europejski, Radę i Komisję.

(15b) Aby wykonywać swoje zadania i uprawnienia, EUNB – po przyjęciu decyzji skierowanej do właściwego organu – powinien mieć możliwość podejmowania indywidualnych decyzji skierowanych do podmiotów sektora finansowego w ramach procedury naruszenia prawa Unii oraz procedury wiążącej mediacji, nawet jeżeli właściwe przepisy nie są bezpośrednio stosowane do podmiotów sektora finansowego. W przypadku gdy właściwe przepisy zostały określone w dyrektywach, EUNB powinien stosować przepisy krajowe transponujące te dyrektywy, chyba że EUNB po konsultacji z Komisją uzna, że przepisy krajowe nie transponują tych dyrektyw w odpowiedni sposób. W przypadku gdy odpowiednie prawo Unii stanowią rozporządzenia, a w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wyraźnie przyznają one państwom członkowskim możliwości wyboru opcji, EUNB powinien stosować przepisy krajowe wykorzystujące te opcje.

(15ba)    W celu wzmocnienia roli EUNB w zapewnianiu skuteczności kontroli nadzorczej przestrzegania przepisów w obszarze prania pieniędzy i finansowania terroryzmu oraz w rozwiązywaniu problemu naruszeń lub niestosowania prawa Unii lub krajowych środków transpozycji, EUNB powinien udostępnić kanały zgłaszania naruszeń lub niestosowania prawa Unii. EUNB powinien zapewnić możliwość przekazywania informacji w sposób anonimowy i bezpieczny. Jeżeli EUNB uzna, że przedłożone informacje zawierają dowody lub istotne przesłanki wskazujące na istotne naruszenia, EUNB przekazuje osobie składającej sprawozdanie informacje zwrotne.

(24a)  W celu zapewnienia, by decyzje w sprawie środków dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu opierały się na odpowiednim poziomie wiedzy fachowej, należy utworzyć wewnętrzny stały komitet składający się z szefów władz i organów właściwych w zakresie zapewniania przestrzegania przepisów dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, których wiedza ekspercka na temat różnych modeli biznesowych i specyfiki poszczególnych sektorów powinna być w pełni uwzględniana. Komitet ten będzie przeprowadzał analizy i przygotowywał decyzje do przyjęcia przez EUNB. Aby uniknąć powielania, nowy komitet zastąpi istniejący podkomitet zajmujący się przeciwdziałaniem praniu pieniędzy, który został ustanowiony w ramach Wspólnego Komitetu Europejskich Urzędów Nadzoru.

(24aa)  W odniesieniu do zadań EUNB związanych z zapobieganiem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz ze zwalczaniem tych zjawisk, Wspólny Komitet powinien stanowić forum, w ramach którego EUNB powinien regularnie i ściśle współpracować z Europejskim Urzędem Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych i Europejskim Urzędem Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych w sprawach dotyczących interakcji między określonymi zadaniami Urzędu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. l) a zadaniami powierzonymi Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych oraz Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych, tak aby zapewnić, że różne modele biznesowe i specyfika poszczególnych sektorów są w pełni uwzględniane.

(24ab)  EUNB powinien dysponować odpowiednimi zasobami i personelem, aby z powodzeniem przyczyniać się do spójnego, wydajnego i skutecznego przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu w ramach swoich odpowiednich kompetencji na mocy niniejszego rozporządzenia. Dodatkowym kompetencjom i obciążeniu pracą Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych oraz Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych powinny również odpowiadać wystarczające zasoby ludzkie i finansowe.

(24ac)  Zgodnie z celem, jakim jest osiągnięcie bardziej spójnego i wykonalnego systemu nadzoru w Unii, służącego zapobieganiu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz zwalczaniu tych zjawisk, Komisja powinna przeprowadzić kompleksową ocenę wdrożenia, funkcjonowania i skuteczności szczególnych zadań powierzonych EUNB zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 niniejszego rozporządzenia, po przeprowadzeniu konsultacji ze wszystkimi właściwymi organami i zainteresowanymi stronami. W ramach oceny Komisja powinna przeanalizować wzajemne oddziaływanie tych zadań oraz zadań powierzonych Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych i Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych. Ponieważ znaczna część działań związanych z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu odbywa się poza sektorem usług finansowych, Komisja powinna dokładnie zbadać możliwość powierzenia szczególnych zadań związanych ze zwalczaniem prania pieniędzy i finansowania terroryzmu istniejącej lub nowej wyspecjalizowanej agencji UE w oparciu o kompleksową analizę kosztów i korzyści oraz zgodnie z celem zapewnienia spójności, wydajności i skuteczności. Komisja powinna przedstawić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie tę ocenę w ramach sprawozdania zgodnie z art. 65 dyrektywy (UE) 2018/843, w stosownych przypadkach wraz z wnioskami ustawodawczymi, do dnia 11 stycznia 2022 r.

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1Zmiany w rozporządzeniu (UE) nr 1093/2010

W rozporządzeniu (UE) nr 1093/2010 wprowadza się następujące zmiany:

1)  w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Urząd działa w ramach uprawnień przyznanych niniejszym rozporządzeniem i w zakresie przepisów dyrektywy 2002/87/WE, dyrektywy 2009/110/WE, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE*, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/49/UE**, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/92/UE***, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady***** (UE) 2015/847****, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366******, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE*********, a także w zakresie stosownych części dyrektywy 2002/65/WE ▌w stopniu, w jakim akty te mają zastosowanie do instytucji kredytowych i finansowych oraz właściwych organów, które je nadzorują, w tym wszystkich dyrektyw, rozporządzeń i decyzji wydanych na podstawie tych aktów, oraz wszelkich kolejnych prawnie wiążących aktów unijnych powierzających zadania Urzędowi. Urząd działa również zgodnie z rozporządzeniem Rady (UE) nr 1024/2013********.

Urząd działa również w ramach uprawnień przyznanych niniejszym rozporządzeniem i zgodnie z zakresem dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849(*****) w zakresie, w jakim dyrektywa ta ma zastosowanie do podmiotów sektora finansowego i właściwych organów, które nadzorują te podmioty. Wyłącznie w tym celu EUNB wykonuje zadania powierzone mu na mocy dowolnego prawnie wiążącego aktu Unii dotyczącego Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych ustanowionego rozporządzeniem (UE) nr 1094/2010 lub Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych ustanowionego rozporządzeniem (UE) nr 1095/2010. Podczas wykonywania takich zadań EUNB zasięga opinii tych urzędów i informuje je o swojej działalności dotyczącej dowolnego podmiotu będącego „instytucją finansową” w rozumieniu art. 4 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 lub „uczestnikiem rynków finansowych” w rozumieniu art. 4 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

* Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. L 133 z 22.5.2008, s. 66).

** Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/49/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 149).

*** Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/92/UE z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie porównywalności opłat związanych z rachunkami płatniczymi, przenoszenia rachunku płatniczego oraz dostępu do podstawowego rachunku płatniczego (Dz.U. L 257 z 28.8.2014, s. 214).

**** Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/847 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie informacji towarzyszących transferom środków pieniężnych i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1781/2006 (Dz.U. L 141 z 5.6.2015, s. 1).

**** Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniająca dyrektywy 2002/65/WE, 2009/110/WE, 2013/36/UE i rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 oraz uchylająca dyrektywę 2007/64/WE (Dz.U. L 337 z 23.12.2015, s. 35).

***** Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. L 287 z 29.10.2013, s. 63).

********* Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych, skonsolidowanych sprawozdań finansowych i powiązanych sprawozdań niektórych rodzajów jednostek, zmieniająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/43/WE oraz uchylająca dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG (Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 19).”;

aa)    ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Urząd podejmuje również działania w zakresie działalności prowadzonej przez instytucje kredytowe, konglomeraty finansowe, firmy inwestycyjne, instytucje płatnicze i instytucje pieniądza elektronicznego w odniesieniu do spraw nieuregulowanych bezpośrednio w aktach, o których mowa w ust. 2, włączając kwestie ładu korporacyjnego, audytu i sprawozdawczości finansowej, biorąc pod uwagę zrównoważone modele biznesowe i uwzględnianie czynników środowiskowych, społecznych i związanych z zarządzaniem, pod warunkiem że działania Urzędu są konieczne, by zapewnić skuteczne i spójne stosowanie tych aktów.”;

ab)    ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Celem Urzędu jest ochrona interesu publicznego przez przyczynianie się do zapewniania w perspektywie krótko-, średnio- i długoterminowej stabilności i efektywności systemu finansowego na korzyść gospodarki Unii, jej obywateli i przedsiębiorstw. W zakresie swoich odpowiednich kompetencji Urząd przyczynia się do:

a) polepszenia funkcjonowania rynku wewnętrznego, w tym w szczególności do zapewnienia właściwego, skutecznego i spójnego poziomu regulacji i nadzoru;

b) zapewniania integralności, przejrzystości, efektywności i prawidłowego funkcjonowania rynków finansowych;

c) wzmocnienia międzynarodowej koordynacji w zakresie nadzoru finansowego;

d) zapobiegania arbitrażowi regulacyjnemu i propagowania równych warunków konkurencji;

e) zapewnienia właściwej regulacji oraz nadzoru w zakresie podejmowania ryzyka kredytowego i innych rodzajów ryzyka; ▐

f) wzmocnienia ochrony klientów i konsumentów;

fa) zwiększenia konwergencji w zakresie nadzoru na rynku wewnętrznym, w tym promowania opartego na ryzyku podejścia do prowadzenia nadzoru nad działalnością gospodarczą;

fb) przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego do celów prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu.

W związku z powyższymi celami Urząd przyczynia się do zapewnienia spójnego, efektywnego i skutecznego stosowania aktów, o których mowa w ust. 2, wspiera konwergencję nadzorczą i przedstawia opinie Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji zgodnie z art. 16a.

Wykonując zadania powierzone mu na mocy niniejszego rozporządzenia, Urząd zwraca szczególną uwagę na ryzyko systemowe ze strony instytucji finansowych, których upadłość mogłaby zagrozić funkcjonowaniu systemu finansowego lub realnej gospodarki.

Wykonując swoje zadania, Urząd działa niezależnie, obiektywnie oraz w sposób niedyskryminujący i przejrzysty, mając na względzie interesy całej Unii, oraz przestrzega zasady proporcjonalności. Urząd stosuje zasady przejrzystości i uczciwości oraz powinien zapewnić, aby wszystkie zainteresowane strony były pod tym względem traktowane sprawiedliwie.

Treść i forma działań i środków podejmowanych przez Urząd nie mogą wykraczać poza zakres niezbędny do osiągnięcia celów niniejszego rozporządzenia lub aktów, o których mowa w ust. 2, i muszą być proporcjonalne do charakteru, skali i złożoności rodzajów ryzyka właściwych dla działalności instytucji lub rynków, na które działanie Urzędu wywiera wpływ.”;

b)  w art. 1 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Urząd działa również w ramach uprawnień przyznanych niniejszym rozporządzeniem i zgodnie z zakresem dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849(*) w zakresie, w jakim dyrektywa ta ma zastosowanie do podmiotów sektora finansowego i właściwych organów, które nadzorują te podmioty. Wyłącznie w tym celu EUNB wykonuje zadania powierzone mu na mocy dowolnego prawnie wiążącego aktu Unii dotyczącego Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych ustanowionego rozporządzeniem (UE) nr 1094/2010 lub Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych ustanowionego rozporządzeniem (UE) nr 1095/2010. Podczas wykonywania takich zadań EUNB zasięga opinii tych urzędów i informuje je o swojej działalności dotyczącej dowolnego podmiotu będącego „instytucją finansową” w rozumieniu art. 4 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 lub „uczestnikiem rynków finansowych” w rozumieniu art. 4 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

(*) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniająca rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE (Dz.U. L 141 z 5.6.2015, s. 73).”;

2)  ▌w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Urząd stanowi część Europejskiego Systemu Nadzoru Finansowego (ESNF). Głównym celem ESNF jest zapewnienie właściwego wdrażania przepisów dotyczących sektora finansowego, w sposób umożliwiający zachowanie stabilności finansowej i zapewnienie zaufania do systemu finansowego jako całości oraz skutecznej i odpowiedniej ochrony konsumentów usług finansowych.”

b)  ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Zgodnie z zasadą lojalnej współpracy z art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, podmioty wchodzące w skład ESNF współpracują we wzajemnym zaufaniu i szacunku, w szczególności zapewniając przepływ odpowiednich i rzetelnych informacji między sobą oraz do Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.”;

c)  w ust. 5 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Znajdujące się w niniejszym rozporządzeniu odniesienia do nadzoru obejmują – bez naruszania kompetencji krajowych – wszelkie istotne działania wszystkich właściwych organów, które mają być przeprowadzane zgodnie z aktami ustawodawczymi, o których mowa w art. 1 ust. 2.”;

2a)  art. 3 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 3

Odpowiedzialność Europejskiego Systemu Nadzoru Finansowego

1. Urzędy, o których mowa w art. 2 ust. 2 lit. a)–e), odpowiadają przed Parlamentem Europejskim i Radą. Europejski Bank Centralny odpowiada przed Parlamentem Europejskim i Radą w odniesieniu do wykonywania zadań nadzorczych powierzonych mu rozporządzeniem (EU) nr 1024/2013, zgodnie z tym rozporządzeniem.

2. Podczas wszelkich dochodzeń prowadzonych przez Parlament Europejski zgodnie z art. 226 TFUE Urząd w pełni współpracuje z Parlamentem Europejskim.

3. Rada Organów Nadzoru przyjmuje roczne sprawozdanie z działalności Urzędu, w tym z wykonywania obowiązków przez Przewodniczącego, i przekazuje je Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu oraz Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu do dnia 15 czerwca każdego roku. Sprawozdanie to podawane jest do wiadomości publicznej.

W sprawozdaniu rocznym, o którym mowa w akapicie pierwszym, Urząd przedstawia informacje na temat porozumień administracyjnych uzgodnionych z organami nadzoru, organizacji międzynarodowych lub administracji z państw trzecich, a także informacje dotyczące pomocy, której Urząd udzielił Komisji przy przygotowywaniu decyzji w sprawie równoważności, oraz działalności Urzędu w zakresie monitorowania zgodnie z art. 33.

4. Na wniosek Parlamentu Europejskiego Przewodniczący uczestniczy w wysłuchaniu w Parlamencie Europejskim dotyczącym wyników działalności Urzędu. Wysłuchanie odbywa się co najmniej raz w roku. Przewodniczący, ilekroć zostanie o to poproszony, składa oświadczenie przed Parlamentem Europejskim i udziela odpowiedzi na wszelkie pytania posłów.

5. Przewodniczący składa Parlamentowi Europejskiemu, na jego wniosek, co najmniej 15 dni przed złożeniem oświadczenia, o którym mowa w ust. 1c, pisemne sprawozdanie z działań Urzędu.

6. Oprócz informacji, o których mowa w art. 11–18 oraz art. 20 i 33, sprawozdanie to zawiera również wszelkie odpowiednie informacje, których Parlament Europejski zażąda ad hoc.

7. Urząd odpowiada ustnie lub pisemnie na zapytania skierowane do niego przez Parlament Europejski lub Radę w terminie pięciu tygodni od otrzymania zapytania.

8. Na wniosek Przewodniczący prowadzi poufne dyskusje przy drzwiach zamkniętych z przewodniczącym, wiceprzewodniczącymi i koordynatorami właściwej komisji Parlamentu Europejskiego, jeżeli takie dyskusje są wymagane w ramach wykonywania uprawnień Parlamentu Europejskiego na mocy art. 226 TFUE. Wszyscy uczestnicy przestrzegają wymogu zachowania tajemnicy zawodowej.

9. Urząd ustanawia rejestr dokumentów i status ich dostępności.

10. Urząd przekazuje Parlamentowi Europejskiemu streszczenie przebiegu posiedzeń Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego, Rady Stabilności Finansowej i Rady Międzynarodowych Standardów Rachunkowości oraz wszelkich innych odpowiednich organizacji lub instytucji międzynarodowych, dotyczących nadzoru bankowego lub wpływających na ten nadzór.”;

3)  w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:

a)  pkt 1 otrzymuje brzmienie:

„1) »instytucja finansowa« oznacza przedsiębiorstwo podlegające regulacjom i nadzorowi zgodnie z aktami Unii, o których mowa w art. 1 ust. 2;”;

aa)  dodaje się pkt 1a w brzmieniu:

“1a) »podmioty sektora finansowego« oznaczają wszelkie podmioty podlegające art. 2 dyrektywy (UE) 2015/849, które są również »instytucją finansową« w rozumieniu art. 4 pkt 1 niniejszego rozporządzenia oraz w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 lub »uczestnikiem rynków finansowych« w rozumieniu art. 4 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010;”;

b)  pkt 2 ppkt (i) otrzymuje brzmienie:

„(i) właściwe organy określone w art. 4 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, w tym również Europejski Bank Centralny w odniesieniu do spraw dotyczących zadań powierzonych mu na mocy rozporządzenia (UE) nr 1024/2013;”;

c)  pkt 2 ppkt (ii) otrzymuje brzmienie:

„(ii) w odniesieniu do dyrektywy 2002/65/WE – władze i organy właściwe w zakresie zapewnienia przestrzegania przez instytucje kredytowe i finansowe wymogów tych tej dyrektywy;

(iia) w odniesieniu do dyrektywy (UE) 2015/849 – władze i organy, które nadzorują instytucje finansowe i są właściwe w zakresie zapewniania przestrzegania przez te instytucje wymogów tej dyrektywy, o których mowa w jej art. 48;”;

d)  pkt 2 ppkt (iii) otrzymuje brzmienie:

„(iii) w odniesieniu do systemów gwarancji depozytów – organy, które zarządzają systemami gwarancji depozytów zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/49/UE, lub w przypadku gdy funkcjonowaniem systemu gwarancji depozytów zarządza spółka prywatna – organ publiczny nadzorujący te systemy zgodnie ze tą dyrektywą oraz właściwe organy administracyjne, o których mowa w tej dyrektywie; oraz”;

e)  w pkt 2 dodaje się ppkt (v) i (vi) w brzmieniu:

„(v) właściwe organy, o których mowa w dyrektywie 2014/17/UE, w rozporządzeniu 2015/751, w dyrektywie UE 2015/2366, w dyrektywie 2009/110/WE, w rozporządzeniu (WE) nr 924/2009 oraz w rozporządzeniu (UE) nr 260/2012;

(vi) instytucje i organy, o których mowa w art. 20 dyrektywy 2008/48/WE.”;

4)  w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:

a)  pkt 2 otrzymuje brzmienie:

„2) Rada Wykonawcza, która wykonuje zadania określone w art. 47;”;

b)  skreśla się pkt 4;

4a)  w art. 7 wprowadza się następujące zmiany:

„Artykuł 7Siedziba

Siedziba Urzędu mieści się w Paryżu (Francja).

Lokalizacja siedziby Urzędu nie ma wpływu na wykonywanie przez Urząd jego zadań i uprawnień, organizację jego struktury zarządzania, funkcjonowanie głównej organizacji lub główne finansowanie jego działalności, a jednocześnie umożliwia, w stosownych przypadkach, rozdzielenie pomiędzy agencjami Unii tych usług wsparcia administracyjnego i usług zarządzania infrastrukturą, które nie są związane z podstawową działalnością Urzędu. Do dnia … [data rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia zmieniającego], a następnie co 12 miesięcy, Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie spełniania wspomnianego wymogu przez Europejskie Urzędy Nadzoru.”;

5)  w art. 8 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(-i)  w lit. a) wprowadza się następujące zmiany:

„a) na podstawie aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, przyczyniać się do ustanowienia wspólnych standardów i praktyk regulacyjnych i nadzorczych wysokiej jakości, w szczególności przez opracowywanie projektów regulacyjnych i wykonawczych standardów technicznych, wytycznych, zaleceń i innych środków, w tym opinii zgodnie z art. 16a;”;

(i)  lit. aa) otrzymuje brzmienie:

„aa) opracowywać i prowadzić zaktualizowany unijny podręcznik nadzoru dotyczący nadzoru nad instytucjami finansowymi w Unii, określający najlepsze praktyki nadzorcze i wysokiej jakości metody i procesy oraz uwzględniający między innymi zmieniające się praktyki biznesowe i modele biznesowe oraz wielkość instytucji i rynków finansowych;”;

(ii)  dodaje się lit. ab) w brzmieniu:

„ab) opracowywać i aktualizować unijny podręcznik restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dotyczący restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji finansowych w Unii, który określa najlepsze praktyki nadzorcze i wysokiej jakości metody i procesy oraz uwzględnia między innymi zmieniające się praktyki biznesowe i modele biznesowe oraz wielkość instytucji i rynków finansowych;”;

(iia)  lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b) przyczyniać się do spójnego stosowania prawnie wiążących aktów unijnych, w szczególności poprzez budowanie wspólnej kultury nadzoru, zapewnianie spójnego, efektywnego i skutecznego stosowania aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2, zapobieganie arbitrażowi regulacyjnemu, wspieranie i monitorowanie niezależności nadzoru, mediację i rozstrzyganie sporów między właściwymi organami, zapewnianie skutecznego i spójnego nadzoru nad instytucjami finansowymi, zapewnianie spójności działań kolegiów organów nadzoru oraz podejmowanie działań m.in. w sytuacjach nadzwyczajnych;”;

(iii)  lit. e) i f) otrzymują brzmienie:

„e) organizować i przeprowadzać oceny właściwych organów przy wsparciu właściwych organów krajowych, a także – w tym kontekście – wydawać▐ zalecenia skierowane do tych właściwych organów oraz określać najlepsze praktyki, a także – w tym kontekście – wydawać wytyczne w celu zwiększenia spójności wyników w zakresie nadzoru;

f) monitorować i oceniać zmiany na rynku w obszarze jego kompetencji, w tym, w stosownych przypadkach, zmiany dotyczące tendencji w zakresie kredytowania w szczególności gospodarstw domowych i MŚP, a także tendencji w zakresie innowacyjnych usług finansowych oraz rozwój tendencji dotyczących czynników środowiskowych, społecznych i związanych z zarządzaniem;

fa) wykonywać wraz z właściwymi organami zadania z zakresu analizy porównawczej wyników modeli wewnętrznych w celu przeanalizowania całego zakresu zmienności parametrów ryzyka, a także zdolności do ich przewidywania, oraz – w tym kontekście – wydawać regulacyjne standardy techniczne, wytyczne i sprawozdania;”;

(iiia)  lit. g) otrzymuje brzmienie:

„g) przeprowadzać analizy rynkowe w celu informowania o wykonywaniu zadań przez Urząd;”;

(iv)  lit. h) otrzymuje brzmienie:

„h) wzmacniać w stosownych przypadkach ochronę deponentów, konsumentów i inwestorów, zwłaszcza w odniesieniu do niedociągnięć w kontekście transgranicznym i przy uwzględnieniu związanych z tym zagrożeń;”;

(iva)  dodaje się lit. ia) w brzmieniu:

„ia) przyczyniać się do ustanowienia wspólnej unijnej strategii danych finansowych;”;

(ivb)  dodaje się lit. ka) w brzmieniu:

„ka) publikować na swojej stronie internetowej i regularnie aktualizować wszystkie regulacyjne standardy techniczne, wykonawcze standardy techniczne, wytyczne, zalecenia oraz pytania i odpowiedzi w odniesieniu do każdego aktu ustawodawczego, o którym mowa w art. 1 ust. 2, w tym przeglądy dotyczące stanu bieżących prac oraz planowanego harmonogramu przyjmowania projektów regulacyjnych standardów technicznych, projektów wykonawczych standardów technicznych, wytycznych, zaleceń oraz pytań i odpowiedzi. Informacje te udostępnia się we wszystkich językach roboczych Unii Europejskiej;”;

(v)  dodaje się lit. l) w brzmieniu:

„l) przyczyniać się do spójnego, wydajnego i skutecznego zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy i finansowania terroryzmu.”;

b)  ▌ust. 1a otrzymuje brzmienie:

(i)  lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b) z należytym uwzględnieniem celu, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa i dobrej kondycji instytucji finansowych, w pełni uwzględnia różnorodność instytucji finansowych oraz ich wielkość i modele biznesowe.”;

(ii)  dodaje się lit. c) w brzmieniu:

„c) bierze pod uwagę innowacje technologiczne, innowacyjne i zrównoważone modele biznesowe, a także uwzględnia czynniki środowiskowe, społeczne i związane z zarządzaniem.”;

c)  w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i) dodaje się lit. ca) w brzmieniu:

„ca) wydawanie zaleceń zgodnie z art. 29a i 31a;”;

(ia) dodaje się lit. da) w brzmieniu:

„da) wydawanie ostrzeżeń zgodnie z art. 9 ust. 3;”;

(ib) dodaje się lit. ga), gb) i gc) w brzmieniu:

„ga) wydawanie opinii dla Parlamentu Europejskiego, Rady lub Komisji zgodnie z art. 16a;

gb) udzielanie odpowiedzi na zapytania zgodnie z art. 16b;

gc) wydawanie zawiadomień o okresowym niepodejmowaniu działań zgodnie z art. 9c;”;

    (ii) lit. h) otrzymuje brzmienie:

„h) gromadzenie niezbędnych informacji dotyczących instytucji finansowych, jak określono w art. 35 i 35b;”;

ca)  ust. 2a otrzymuje brzmienie:

„2a. Wykonując zadania, o których mowa w niniejszym artykule, Urząd ściśle przestrzega przepisów poziomu pierwszego oraz środków poziomu drugiego i stosuje zasady proporcjonalności i lepszego stanowienia prawa, w tym oceny skutków, analizy kosztów i korzyści oraz otwarte konsultacje publiczne.

Otwarte konsultacje publiczne, o których mowa w art. 10, 15, 16 i 16a, prowadzone są w jak najszerszym zakresie, tak aby objąć wszystkie zainteresowane strony, i przewidują rozsądny czas na udzielenie przez nie odpowiedzi. Urząd dostarcza i publikuje informacje zwrotne na temat sposobu wykorzystania informacji i opinii zebranych w ramach konsultacji w projekcie regulacyjnego standardu technicznego, projekcie wykonawczego standardu technicznego, w wytycznych, zaleceniach i opiniach.

Urząd dokonuje podsumowania informacji otrzymanych od zainteresowanych stron w sposób umożliwiający porównanie wyników konsultacji publicznych dotyczących podobnych kwestii.”;

6)  w art. 9 wprowadza się następujące zmiany:

-a)  ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a) gromadzenie i analizowanie informacji na temat tendencji w zachowaniach konsumentów, np. zmian kosztów i opłat dotyczących detalicznych usług i produktów finansowych w państwach członkowskich, oraz składanie odnośnych sprawozdań;”;

-aa)  w ust. 1 dodaje się lit. da), db) i dc) w brzmieniu:

„da)  przyczynianie się do równych warunków działania na jednolitym rynku, na którym konsumenci i inni użytkownicy usług finansowych mają sprawiedliwy dostęp do porównywalnych usług i produktów finansowych oraz dochodzenia roszczeń;

db)  wzmacnianie dalszego rozwoju w zakresie regulacji i nadzoru, który mógłby ułatwić głębszą harmonizację i integrację na szczeblu UE; w tym celu Urząd, w obszarze posiadanej wiedzy fachowej, monitoruje przeszkody lub wpływ na transgraniczną konsolidację i może wydać opinię lub zalecenia w celu określenia odpowiednich sposobów ich usunięcia;

dc)  koordynowanie działań właściwych organów w zakresie badań typu Tajemniczy Klient;”;

a)  ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Urząd monitoruje nowe oraz istniejące formy działalności finansowej, a także może przyjmować wytyczne oraz zalecenia zgodnie z art. 16 w celu propagowania bezpieczeństwa i solidności rynków oraz konwergencji i skuteczności praktyk regulacyjnych i nadzorczych.

2a. W ramach swoich odpowiednich kompetencji Urząd opracowuje standardy dotyczące prowadzenia nadzoru nad działalnością skierowane do właściwych organów krajowych, np. dotyczące minimalnych uprawnień i zadań.”;

b)  ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Urząd powołuje komitet ds. proporcjonalności, stanowiący jego nieodłączną część organizacyjną, w celu zapewnienia, że różnice w charakterze, skali i złożoności zagrożeń, zmieniających się modeli biznesowych i praktyki biznesowej oraz wielkości instytucji i rynków finansowych będą odzwierciedlane w pracy Urzędu, oraz komitet ds. ochrony konsumentów i innowacji finansowych, w skład którego wchodzą wszystkie odpowiednie właściwe organy oraz organy odpowiedzialne za ochronę konsumentów, w celu wzmocnienia ochrony konsumentów i osiągnięcia skoordynowanego podejścia regulacyjnego i nadzorczego w stosunku do nowych lub innowacyjnych rodzajów działalności finansowej oraz udzielania porad, które Urząd przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji. Urząd ściśle współpracuje z Europejską Radą Ochrony Danych w celu unikania powielania zadań, niespójności i braku pewności prawa w dziedzinie ochrony danych. Urząd może również włączyć w skład tego komitetu krajowe organy odpowiedzialne za ochronę danych osobowych.”;

ba)  ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. W określonych przypadkach i na warunkach określonych w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, lub – jeżeli wymaga tego sytuacja nadzwyczajna – zgodnie z warunkami określonymi w art. 18, Urząd może wprowadzić czasowy zakaz lub ograniczenie wprowadzania do obrotu, dystrybucji lub sprzedaży pewnych produktów i instrumentów finansowych lub działalności finansowej, które mogą powodować istotne szkody finansowe u klientów lub które zagrażają prawidłowemu funkcjonowaniu i integralności rynków finansowych lub stabilności całego systemu finansowego w Unii lub jego części.

Urząd dokonuje przeglądu decyzji, o której mowa w akapicie pierwszym, w odpowiednich odstępach czasu, jak najszybciej i co najmniej co 6 miesięcy. Urząd może dwukrotnie przedłużyć zakaz lub ograniczenie, a po upływie terminu tego przedłużenia zakaz lub ograniczenie obowiązują bezterminowo, o ile Urząd nie uzna inaczej.

Państwo członkowskie może zwrócić się do Urzędu o ponowne rozważenie podjętej przez niego decyzji. W takim przypadku Urząd decyduje – zgodnie z procedurą określoną w art. 44 ust. 1 akapit drugi – czy podtrzymać swoją decyzję.

Urząd może również oceniać potrzebę zakazania lub ograniczenia pewnych typów działalności finansowej lub praktyk finansowych, a w razie potrzeby informować Komisję i właściwe organy, aby ułatwić przyjęcie wszelkich takich zakazów lub ograniczeń.”;

6a)  dodaje się art. 9a i 9b w brzmieniu:

„Artykuł 9aZadania specjalne związane ze zwalczaniem prania pieniędzy i finansowania terroryzmu

1.  W ramach swoich odpowiednich kompetencji Urząd odgrywa wiodącą rolę w zakresie koordynacji i monitorowania w promowaniu integralności, przejrzystości i bezpieczeństwa w systemie finansowym poprzez przyjęcie środków mających na celu zapobieganie praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz zwalczanie tych zjawisk. Zgodnie z zasadą proporcjonalności środki te nie wykraczają poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów niniejszego rozporządzenia lub aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2, jak również należycie uwzględniają charakter, skalę i złożoność ryzyka, praktyki i modele biznesowe oraz wielkość podmiotów i rynków sektora finansowego. Środki mające na celu zapobieganie praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz zwalczanie tych zjawisk obejmują:

a)  gromadzenie i analizowanie istotnych informacji od właściwych organów i z innych źródeł, dotyczących niedociągnięć stwierdzonych w procesach i procedurach, ustaleniach dotyczących zarządzania, ocenach kompetencji i reputacji, modelach biznesowych i działalności podmiotów sektora finansowego w celu zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz zwalczania tych zjawisk, a także środków podejmowanych przez właściwe organy, bez uszczerbku dla zadań powierzonych organom zgodnie z dyrektywą (UE) 2015/849. Właściwe organy przekazują Urzędowi wszelkie takie informacje w uzupełnieniu obowiązków wynikających z art. 35. Urząd ściśle koordynuje z jednostkami analityki finansowej, bez zbędnego powielania:

aa)  ścisłe koordynowanie, a w miarę potrzeby wymianę informacji z właściwymi organami, w tym z Europejskim Bankiem Centralnym, w ramach swoich uprawnień nadzorczych, oraz z organami, którym powierzono publiczny obowiązek nadzorowania podmiotów zobowiązanych, które wymieniono w art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 dyrektywy (UE) 2015/849, jak również z jednostkami analityki finansowej, przy należytym uwzględnieniu istniejących kanałów wymiany informacji, takich jak platforma EU-FIU i platforma FIU.Net, w celu zapewnienia wydajności i uniknięcia wszelkich form powielania działań lub niespójnych działań w zakresie zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz zwalczania tych zjawisk;

b)  opracowywanie wspólnych wytycznych i norm dotyczących zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz zwalczania tych zjawisk w sektorze finansowym oraz wspieranie ich spójnego wdrażania, w szczególności przez opracowywanie projektów regulacyjnych i wykonawczych standardów technicznych, wytycznych, zaleceń i innych środków, w tym opinii zgodnie z art. 16a, które są oparte na aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2;

ba)  udzielanie pomocy właściwym organom na ich specjalne wnioski;

c)  monitorowanie rozwoju sytuacji na rynku oraz przeprowadzanie oceny podatności i zagrożeń w sektorze finansowym w odniesieniu do prania pieniędzy, finansowania terroryzmu i, w stosownych przypadkach, dobrego zarządzania w kwestiach podatkowych.

1a.  Do celów ust. 1 lit. a) Urząd opracowuje projekt regulacyjnych standardów technicznych, aby określić praktyczne sposoby gromadzenia istotnych informacji, które mają być dostarczane przez właściwe organy, dotyczących niedociągnięć stwierdzonych w procesach i procedurach, ustaleniach dotyczących zarządzania, ocenach kompetencji i reputacji, modelach biznesowych i działalności podmiotów sektora finansowego w celu zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz zwalczania tych zjawisk, a także środków podejmowanych przez właściwe organy, bez ich zbędnego powielania.

Urząd przedkłada Komisji projekt tych regulacyjnych standardów technicznych do dnia [sześć miesięcy po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia].

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w art. 290 ust. 1a TFUE.

2.  Zachowując zgodność z zasadami ochrony danych, Urząd ustanawia i aktualizuje centralną bazę danych zawierającą informacje gromadzone zgodnie z ust. 1 lit. a). Urząd zapewnia, by informacje były analizowane i udostępniane właściwym organom na zasadzie ograniczonego dostępu i poufności. W miarę potrzeby Urząd może również przekazywać dowody, które mogłyby stanowić podstawę do wszczęcia postępowania karnego, krajowym organom sądowym i właściwym organom krajowym danego państwa członkowskiego, a w stosownych przypadkach – prokuratorowi europejskiemu.

3.  Urząd wspiera konwergencję procesów nadzoru określonych w dyrektywie (UE) 2015/849 i ocenia strategie, możliwości i zasoby właściwych organów w celu przeciwdziałania pojawiającym się zagrożeniom związanym z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu, w tym w drodze przeprowadzania▐ ocen zgodnie z art. 30.

W przypadku gdy w wyniku oceny ujawnione zostaną poważne niedociągnięcia w zakresie identyfikacji i oceny zagrożeń związanych z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu lub przeciwdziałania tym zjawiskom, a właściwy organ nie podejmie działań w celu realizacji działań następczych, które uznaje się za właściwe i konieczne, określonych w sprawozdaniu, o którym mowa w art. 30 ust. 3, Urząd wydaje sprawozdanie dotyczące środków następczych odnoszące się do zgodności z wymaganymi działaniami następczymi oraz informuje o tym Parlament Europejski, Radę i Komisję.

4.  Urząd, w stosownych przypadkach przy wsparciu wewnętrznego stałego komitetu ds. przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, przeprowadza▐ oceny ryzyka dotyczące właściwych organów, ze szczególnym uwzględnieniem właściwych organów w rozumieniu art. 4 pkt 2 lit. iia), w celu sprawdzenia ich strategii i zasobów służących do zajmowania się najważniejszymi pojawiającymi się zagrożeniami związanymi z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu oraz monitorowania ich. Urząd informuje Komisję o wynikach takich ocen ryzyka na temat ryzyka prania pieniędzy i finansowania terroryzmu w unijnym systemie finansowym, w tym poprzez włączenie analizy wyników do opinii, którą jest zobowiązany przedstawić zgodnie z art. 6 ust. 5 dyrektywy (UE) 2015/849.

5.  W przypadku istotnych przypadków prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu mających wpływ na kwestie transgraniczne z państwami trzecimi Urząd odgrywa wiodącą rolę w przyczynianiu się do ułatwiania współpracy między właściwymi organami w Unii i właściwymi organami w państwach trzecich.

6.  Urząd ustanawia wewnętrzny stały komitet ds. przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, aby koordynować działania w celu zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, a także w celu przygotowania projektów decyzji przyjmowanych przez Urząd zgodnie z art. 44.

7.  Na czele komitetu stoi przewodniczący Rady Organów Nadzoru, a w jego skład wchodzą szefowie władz i organów właściwych w zakresie zapewnienia przestrzegania przez instytucje finansowe wymogów dyrektywy (UE) 2015/849. Ponadto Komisja, ERRS, Rada ds. Nadzoru Europejskiego Banku Centralnego, Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych oraz Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych mogą wyznaczyć po jednym przedstawicielu wysokiego szczebla, który będzie uczestniczył w posiedzeniach komitetu w charakterze obserwatora i którego wiedza ekspercka różnych modeli biznesowych i specyfiki poszczególnych sektorów muszą być w pełni uwzględniane. Komitet może przekazać część swoich prac wewnętrznej grupie roboczej, która przygotowuje decyzje komitetu.

Artykuł 9bWniosek o wszczęcie dochodzenia związanego z zapobieganiem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu

1.  W kwestiach dotyczących zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu zgodnie z dyrektywą (UE) 2015/849 Rada Organów Nadzoru lub Rada Wykonawcza, w przypadku gdy posiada dowody lub istotne przesłanki wskazujące na istotne naruszenia, zwraca się do właściwego organu w rozumieniu art. 4 pkt 2 lit. iia) o zbadanie ewentualnych popełnionych przez podmiot sektora finansowego naruszeń prawa Unii, a w przypadku gdy takie prawo Unii stanowią dyrektywy lub wyraźnie przyznaje ono państwom członkowskim opcje wyboru – naruszeń prawa krajowego transponującego te dyrektywy lub wykorzystującego opcje przyznane państwom członkowskim przez prawo Unii, oraz o rozważenie nałożenia na ten podmiot sankcji w odniesieniu do takich naruszeń. W stosownych przypadkach Urząd może również zwrócić się do właściwego organu w rozumieniu art. 4 pkt 2 lit. iia) o rozważenie przyjęcia indywidualnej decyzji skierowanej do tego podmiotu sektora finansowego, zobowiązującej ten podmiot do podjęcia wszelkich działań niezbędnych do wypełnienia jego obowiązków wynikających z prawa Unii mającego bezpośrednie zastosowanie lub prawa krajowego transponującego dyrektywy lub wykorzystującego opcje przyznane państwom członkowskim przez prawo Unii, w tym do zaprzestania określonych praktyk. W przypadku gdy Urząd posiada wiedzę o przesłankach wskazujących na istotne naruszenia, bez zbędnej zwłoki podejmuje się wspomniane wcześniej działania. Wniosek, o którym mowa w niniejszym ustępie, nie wpływa na bieżące środki nadzorcze podejmowane przez właściwy organ, do którego jest kierowany.

2.  Właściwy organ stosuje się do każdego wniosku skierowanego do niego zgodnie z ust. 1 oraz jak najszybciej i nie później niż w terminie 10 dni roboczych informuje Urząd o działaniach, które podjął lub zamierza podjąć, aby wykonać ten wniosek.

3.  Bez uszczerbku dla uprawnień i obowiązków Komisji na mocy art. 258 TFUE, w przypadku gdy właściwy organ nie stosuje się do przepisów ust. 2 niniejszego artykułu, zastosowanie ma art. 17.”;

6aa)  dodaje się art. 9c w brzmieniu:

Artykuł 9c

Zawiadomienia o okresowym niepodejmowaniu działań

1.  W wyjątkowych okolicznościach i jeżeli spełnione są warunki określone w niniejszym ustępie, Urząd może, w koordynacji ze wszystkimi odpowiednimi właściwymi organami, wydawać zawiadomienia o okresowym niepodejmowaniu działań w odniesieniu do przepisów szczegółowych prawa unijnego opartych na aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2. Zawiadomienia o okresowym niepodejmowaniu działań stanowią tymczasowe zobowiązanie Urzędu i wszystkich właściwych organów do nieegzekwowania od instytucji finansowych przestrzegania szczegółowych przepisów prawa unijnego w przypadkach, gdy instytucje finansowe nie mogą zastosować się do takich szczegółowych przepisów z co najmniej jednego z następujących powodów:

a)   przestrzeganie przepisów byłoby równoznaczne z naruszeniem przez instytucje finansowe innych prawnych i regulacyjnych wymogów prawa Unii;

b)  Urząd uważa zgodność bez dalszych środków poziomu drugiego lub wytycznych poziomu trzeciego za niewykonalną;

c)  zgodność poważnie zaszkodziłaby lub zagroziłaby dowolnemu z poniższych elementów: zaufaniu do rynku, ochronie konsumentów lub inwestorów, prawidłowemu funkcjonowaniu i integralności rynków finansowych lub towarowych, stabilności całego unijnego systemu finansowego lub części tego systemu.

Urząd nie wydaje zawiadomień o niepodejmowaniu działań, jeżeli uzna, że miałyby one niekorzystny, niewspółmierny do korzyści, wpływ na efektywność rynków finansowych lub na ochronę konsumentów lub inwestorów.

2.  W zawiadomieniu o niepodejmowaniu działań Urząd określa, które przepisy prawa unijnego są objęte niewykonaniem, dlaczego uważa, że warunki określone w ust. 1 zostały spełnione, i z jaką datą wygasa niewykonanie. Okres takiego niewykonania nie przekracza sześciu miesięcy.

3.  Jeżeli Urząd podejmie decyzję o wydaniu zawiadomienia o niepodejmowaniu działań, niezwłocznie informuje o tym Komisję, Parlament Europejski i Radę. W terminie dwóch tygodni od otrzymania tej informacji Komisja, Parlament Europejski lub Rada mogą zwrócić się do Urzędu o ponowne rozpatrzenie jego decyzji. Z inicjatywy Komisji, Parlamentu Europejskiego lub Rady termin ten zostaje przedłużony o dwa tygodnie. W przypadku gdy Komisja, Parlament Europejski lub Rada zwrócą się do Urzędu o ponowne rozpatrzenie jego decyzji, Urząd decyduje – zgodnie z procedurą określoną w art. 44 ust. 1 akapit drugi – czy podtrzymać swoją decyzję.

4.  Jeżeli Urząd wydał zawiadomienie o niepodejmowaniu działań zgodnie z ust. 1–3, niezwłocznie publikuje je na swojej stronie internetowej. Urząd dokonuje przeglądu decyzji o wydaniu zawiadomienia o niepodejmowaniu działań w odpowiednich odstępach czasu i może przedłużyć jej obowiązywanie jedynie na okres 6 miesięcy. Jeżeli decyzja o wydaniu zawiadomienia o niepodejmowaniu działań nie zostanie przedłużona po upływie sześciu miesięcy lub jednego roku, automatycznie wygasa.”;

6ab)  art. 10 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 10Regulacyjne standardy techniczne

1. W przypadku przekazania Komisji przez Parlament Europejski i Radę uprawnień do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych w drodze aktów delegowanych zgodnie z art. 290 TFUE w celu zapewnienia spójnej harmonizacji w dziedzinach szczegółowo określonych w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, Urząd może opracować projekty regulacyjnych standardów technicznych. Urząd przedstawia Komisji swoje projekty standardów regulacyjnych do zatwierdzenia. W tym samym czasie Urząd przekazuje te standardy techniczne do wiadomości Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Regulacyjne standardy techniczne mają charakter wyłącznie techniczny, nie mogą rozstrzygać kwestii strategicznych, ani kwestii dotyczących polityki, a zakres ich treści wyznaczają akty ustawodawcze, które stanowią ich podstawę. Urząd jak najszybciej i w pełni informuje Parlament Europejski i Radę o postępach w opracowywaniu projektów regulacyjnych standardów technicznych.

Przed ich przedstawieniem Komisji Urząd przeprowadza otwarte konsultacje publiczne na temat projektów regulacyjnych standardów technicznych oraz dokonuje analizy ewentualnych kosztów i korzyści z nimi związanych zgodnie z art. 8 ust. 2a. Urząd zasięga również porady Bankowej Grupy Interesariuszy, o której mowa w art. 37.

W terminie 3 miesięcy od otrzymania projektu regulacyjnego standardu technicznego Komisja podejmuje decyzję w sprawie jego zatwierdzenia. Komisja może zatwierdzić projekt regulacyjnych standardów technicznych tylko częściowo lub ze zmianami, jeżeli wymaga tego interes Unii.

W przypadku gdy w terminie trzech miesięcy od otrzymania projektu regulacyjnego standardu technicznego Komisja nie podejmie decyzji, czy przyjąć wspomniany standard, niezwłocznie, a w każdym razie przed upływem okresu trzech miesięcy, informuje o tym Parlament Europejski i Radę, podając przyczyny niemożności podjęcia decyzji oraz planowany termin zatwierdzenia, z należytym uwzględnieniem daty wdrożenia i rozpoczęcia stosowania odpowiedniego aktu ustawodawczego, o którym mowa w art. 1 ust. 2. Opóźnienie przyjęcia projektu standardu regulacyjnego nie uniemożliwia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wykonywania uprawnień kontrolnych zgodnie z art. 13.

W przypadku gdy Komisja nie zamierza zatwierdzić projektu regulacyjnego standardu technicznego albo zamierza zatwierdzić go częściowo lub ze zmianami, odsyła Urzędowi projekt regulacyjnego standardu technicznego, uzasadniając, dlaczego nie zamierza go zatwierdzić, lub, odpowiednio, wyjaśniając przyczyny swoich zmian, oraz przesyła kopię pisma Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. W terminie 6 tygodni Urząd może zmienić projekt regulacyjnego standardu technicznego na podstawie zmian proponowanych przez Komisję i ponownie przedłożyć go Komisji w postaci formalnej opinii. Urząd przesyła kopię swojej formalnej opinii Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Jeżeli przed upływem tego sześciotygodniowego okresu Urząd nie przedłożył zmienionego projektu regulacyjnego standardu technicznego lub przedłożył projekt regulacyjnego standardu technicznego, który nie został zmieniony w sposób zgodny ze zmianami proponowanymi przez Komisję, Komisja może przyjąć regulacyjny standard techniczny ze zmianami, które uważa za istotne, lub odrzucić go.

Komisja nie może zmieniać treści projektu regulacyjnego standardu technicznego przygotowanego przez Urząd bez uprzedniej konsultacji z Urzędem, zgodnie z niniejszym artykułem.

2. W przypadku gdy Urząd nie przedłożył projektu regulacyjnego standardu technicznego w terminie określonym w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, niezwłocznie informuje o tym Parlament Europejski i Radę, podając przyczyny niemożności przedłożenia projektu standardu regulacyjnego oraz planowany termin zatwierdzenia, z należytym uwzględnieniem daty wdrożenia i rozpoczęcia stosowania odpowiedniego aktu ustawodawczego, o którym mowa w art. 1 ust. 2. Komisja może zażądać takiego projektu w nowym terminie. Komisja niezwłocznie powiadamia Parlament Europejski i Radę o nowym terminie. Parlament Europejski może zwrócić się do Przewodniczącego Urzędu o wyjaśnienie powodów, dla których nie jest w stanie przedłożyć projektu regulacyjnego standardu technicznego.

3. Wyłącznie w przypadku gdy Urząd nie przedłoży Komisji projektu regulacyjnego standardu technicznego w terminie zgodnie z ust. 2, Komisja może przyjąć regulacyjny standard techniczny w drodze aktu delegowanego bez projektu przedłożonego przez Urząd.

Komisja przeprowadza otwarte konsultacje na temat projektów regulacyjnych standardów technicznych oraz dokonuje analizy ewentualnych kosztów i korzyści z nimi związanych, chyba że takie konsultacje i analizy są nieproporcjonalne w stosunku do zakresu i wpływu odnośnych projektów regulacyjnych standardów technicznych lub w związku ze szczególnie pilnym charakterem danej kwestii. Komisja zasięga również porady Bankowej Grupy Interesariuszy, o której mowa w art. 37.

Komisja niezwłocznie przekazuje ten projekt regulacyjnego standardu technicznego Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Urzędowi.

▌W terminie 6 tygodni Urząd może zmienić projekt regulacyjnego standardu technicznego i przedłożyć go Komisji w postaci formalnej opinii. Urząd przesyła kopię swojej formalnej opinii Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Jeżeli przed upływem sześciotygodniowego okresu, o którym mowa w akapicie czwartym, Urząd nie przedłożył zmienionego projektu regulacyjnego standardu technicznego, Komisja może przyjąć tę regulacyjny standard techniczny.

Jeżeli Urząd przedłożył zmieniony projekt regulacyjnego standardu technicznego w terminie sześciu tygodni, Komisja może zmienić projekt regulacyjnego standardu technicznego na podstawie zmian postulowanych przez Urząd lub przyjąć regulacyjny standard techniczny ze zmianami, które uważa za istotne. Komisja nie może bez uprzedniej konsultacji z Urzędem, zgodnie z niniejszym artykułem, zmieniać treści projektu regulacyjnego standardu technicznego przygotowanego przez Urząd.

4. Regulacyjne standardy techniczne przyjmowane są w drodze rozporządzeń lub decyzji. W ich tytule znajdują się słowa »regulacyjny standard techniczny«. Są one publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i wchodzą w życie w terminach w nich określonych.”;

6b)  w art. 13 ust. 1 skreśla się akapit drugi;

6c)  art. 15 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 15Wykonawcze standardy techniczne

1. W przypadku przekazania Komisji przez Parlament Europejski i Radę uprawnień wykonawczych do przyjmowania wykonawczych standardów technicznych w drodze aktów wykonawczych zgodnie z art. 291 TFUE, w celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, Urząd może opracować projekty wykonawczych standardów technicznych. Wykonawcze standardy techniczne mają charakter wyłącznie techniczny, nie mogą rozstrzygać kwestii strategicznych ani wyborów w zakresie polityki, a ich treść ma na celu określenie warunków zastosowania tych aktów. Urząd przedstawia Komisji projekty wykonawczych standardów technicznych do zatwierdzenia. W tym samym czasie Urząd przekazuje te standardy techniczne do wiadomości Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Przed przedstawieniem Komisji projektu wykonawczych standardów technicznych Urząd przeprowadza otwarte konsultacje publiczne oraz dokonuje analizy ewentualnych kosztów i korzyści z nimi związanych zgodnie z art. 8 ust. 2a. Urząd zasięga również porady Bankowej Grupy Interesariuszy, o której mowa w art. 37.

W terminie 3 miesięcy od otrzymania projektu wykonawczego standardu technicznego Komisja podejmuje decyzję w sprawie jego zatwierdzenia. Komisja może zatwierdzić projekt wykonawczego standardu technicznego tylko częściowo lub ze zmianami, jeżeli wymaga tego interes Unii. Jeśli Komisja nie wyrazi sprzeciwu wobec całości lub części proponowanego wykonawczego standardu technicznego w okresie oceny, uznaje się go za zatwierdzony.

W przypadku gdy Komisja nie podejmie decyzji w terminie trzech miesięcy od otrzymania wykonawczego standardu technicznego, niezwłocznie, a w każdym razie przed upływem okresu trzech miesięcy, informuje o tym Parlament Europejski i Radę, podając przyczyny niemożności podjęcia decyzji oraz planowany termin zatwierdzenia, z należytym uwzględnieniem daty wdrożenia i rozpoczęcia stosowania odpowiedniego aktu ustawodawczego, o którym mowa w art. 1 ust. 2.

W przypadku gdy Komisja nie zamierza zatwierdzić projektu wykonawczego standardu technicznego lub zamierza zatwierdzić go częściowo lub ze zmianami, odsyła go Urzędowi, uzasadniając, dlaczego nie zamierza go zatwierdzić, lub, odpowiednio, wyjaśniając przyczyny swoich zmian, oraz przesyła kopię pisma Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. W terminie 6 tygodni Urząd może zmienić projekt wykonawczych standardów technicznych na podstawie zmian proponowanych przez Komisję i ponownie przedłożyć go Komisji w postaci formalnej opinii. Urząd przesyła kopię swojej formalnej opinii Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Jeżeli przed upływem sześciotygodniowego okresu, o którym mowa w akapicie piątym, Urząd nie przedłożył zmienionego projektu wykonawczego standardu technicznego lub przedłożył projekt wykonawczego standardu technicznego, który nie został zmieniony w sposób zgodny ze zmianami proponowanymi przez Komisję, Komisja może przyjąć wykonawczy standard techniczny ze zmianami, które uważa za istotne, lub odrzucić go.

Komisja nie może zmieniać treści projektu wykonawczego standardu technicznego przygotowanego przez Urząd bez uprzedniej konsultacji z Urzędem, zgodnie z niniejszym artykułem.

2. W przypadku gdy Urząd nie przedłożył projektu wykonawczego standardu technicznego w terminie określonym w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, niezwłocznie informuje o tym Parlament Europejski i Radę, podając przyczyny niemożności przedłożenia projektu wykonawczego standardu technicznego oraz planowany termin zatwierdzenia, z należytym uwzględnieniem daty wdrożenia i rozpoczęcia stosowania odpowiedniego aktu ustawodawczego, o którym mowa w art. 1 ust. 2. Komisja może zażądać takiego projektu w nowym terminie. Komisja niezwłocznie powiadamia Parlament Europejski i Radę o nowym terminie. Parlament Europejski może zwrócić się do Przewodniczącego Urzędu o wyjaśnienie powodów, dla których nie jest w stanie przedłożyć projektu wykonawczego standardu technicznego.

3. Wyłącznie w przypadku gdy Urząd nie przedłoży Komisji projektu wykonawczego standardu technicznego w terminie zgodnie z ust. 2, Komisja może przyjąć wykonawczy standard techniczny w drodze aktu wykonawczego bez projektu przedłożonego przez Urząd.

Komisja przeprowadza otwarte konsultacje na temat projektów wykonawczych standardów technicznych oraz dokonuje analizy ewentualnych kosztów i korzyści z nimi związanych, chyba że takie konsultacje i analizy są nieproporcjonalne w stosunku do zakresu i wpływu odnośnych projektów wykonawczych standardów technicznych lub w związku ze szczególnie pilnym charakterem danej kwestii. Komisja zasięga również porady Bankowej Grupy Interesariuszy, o której mowa w art. 37.

Komisja niezwłocznie przekazuje ten projekt wykonawczego standardu technicznego Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Urzędowi.

▌W terminie 6 tygodni Urząd może zmienić projekt wykonawczego standardu technicznego i przedłożyć go Komisji w postaci formalnej opinii. Urząd przesyła kopię swojej formalnej opinii Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Jeżeli przed upływem sześciotygodniowego okresu, o którym mowa w akapicie czwartym, Urząd nie przedłożył zmienionego projektu wykonawczego standardu technicznego, Komisja może przyjąć tę wykonawczy standard techniczny.

Jeżeli Urząd przedłożył zmieniony projekt wykonawczego standardu technicznego w terminie sześciu tygodni, Komisja może zmienić projekt wykonawczego standardu technicznego na podstawie zmian postulowanych przez Urząd lub przyjąć wykonawczy standard techniczny ze zmianami, które uważa za istotne.

Komisja nie może zmieniać treści projektów wykonawczych standardów technicznych przygotowanych przez Urząd bez uprzedniej konsultacji z Urzędem, zgodnie z niniejszym artykułem.

4. Wykonawcze standardy techniczne przyjmowane są w drodze rozporządzeń lub decyzji. W ich tytule znajdują się słowa »wykonawczy standard techniczny«. Są one publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i wchodzą w życie w terminach w nich określonych.”;

7)  w art. 16 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ▌ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. W celu ustanowienia spójnych, wydajnych i skutecznych praktyk nadzorczych w ramach ESNF oraz zapewnienia wspólnego, jednolitego i spójnego stosowania prawa Unii, Urząd wydaje wytyczne lub zalecenia skierowane do właściwych organów lub instytucji finansowych.

Urząd może również wydawać wytyczne i zalecenia skierowane do wszystkich organów państw członkowskich, które to organy nie zostały zdefiniowane jako właściwe organy na mocy niniejszego rozporządzenia, ale które zostały uprawnione do zapewniania stosowania aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2.

Wytyczne i zalecenia są zgodne z mandatem aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, i uwzględniają zasadę proporcjonalności. Urząd nie wydaje wytycznych i zaleceń w kwestiach objętych uprawnieniami poziomu 1 dla regulacyjnych standardów technicznych lub wykonawczych standardów technicznych.

1a. W celu ustanowienia spójnych, wydajnych i skutecznych praktyk nadzorczych w ramach ESNF Urząd może wydawać wytyczne skierowane do wszystkich właściwych organów lub instytucji finansowych na potrzeby aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, w oparciu o procedurę zgodności lub wyjaśnienia stosowania, o których mowa w ust. 3. Wytyczne te uznaje się za odpowiednie do celów spełnienia wymogów aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2. Zgodnie z powyższym właściwe organy i instytucje finansowe mogą ustanowić dodatkowe praktyki dotyczące metody zachowania zgodności z aktami ustawodawczymi, o których mowa w art. 1 ust. 2.”;

b)  ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Jeżeli nie zachodzą wyjątkowe okoliczności, Urząd przeprowadza otwarte konsultacje publiczne w sprawie wytycznych, zaleceń i – w stosownych przypadkach – pytań i odpowiedzi, które wydaje, a także analizuje potencjalne koszty i korzyści związane z wydawaniem takich wytycznych i zaleceń. Te konsultacje i analizy muszą być proporcjonalne do zakresu, charakteru i wpływu wytycznych lub zaleceń. Jeżeli nie zachodzą wyjątkowe okoliczności, Urząd zasięga również ▌rady Bankowej Grupy Interesariuszy, o której mowa w art. 37. Jeżeli Urząd nie przeprowadza otwartych konsultacji publicznych lub nie zwraca się o poradę do Bankowej Grupy Interesariuszy, podaje powody, dla których tego nie czyni.”;

ba)  dodaje się ust. 2a, 2b, 2c i 2d w brzmieniu:

„2a. Na potrzeby aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, Urząd może wydawać zalecenia jednemu lub większej liczbie właściwych organów lub jednej lub większej liczbie instytucji finansowych.

2b. W wytycznych i zaleceniach Urząd przedstawia, w jaki sposób przyczynia się do ustanowienia spójnych, wydajnych i skutecznych praktyk nadzorczych w ramach ESNF, w jaki sposób zapewnia wspólne, jednolite i spójne stosowanie prawa Unii, a także w jaki sposób przestrzega przepisów ust. 1, 1a i 2a.

2c. Wytyczne i zalecenia nie odnoszą się tylko do elementów aktów ustawodawczych ani ich nie powielają. Przed wydaniem nowej wytycznej lub zalecenia Urząd przeprowadza najpierw przegląd istniejących wytycznych i zaleceń, aby uniknąć powielania.

2d. Na trzy miesiące przed wydaniem wytycznych i zaleceń, o których mowa w ust. 1a i 2a, Urząd informuje Parlament Europejski i Radę o planowanej treści takich wytycznych i zaleceń.”;

c)  ▌ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. W sprawozdaniu, o którym mowa w art. 43 ust. 5, Urząd informuje Parlament Europejski, Radę i Komisję o wydanych wytycznych i zaleceniach, wyjaśnia, w jaki sposób Urząd uzasadnił wydanie wytycznych zgodnie z ust. 1a i zaleceń zgodnie z ust. 2a, oraz podsumowuje uwagi przekazane w ramach konsultacji publicznych na temat tych wytycznych zgodnie z art. 8 ust. 2a. W sprawozdaniu tym stwierdza się również, który właściwy organ nie zastosował się do wytycznych i zaleceń, oraz określa, jak Urząd zamierza zagwarantować, że dany właściwy organ będzie stosować się do jego wytycznych i zaleceń w przyszłości.”;

d)  dodaje się ust. 5, 5a i 5b w brzmieniu:

„5. W przypadku gdy dwie trzecie członków Bankowej Grupy Interesariuszy jest zdania, że wydając wytyczną zgodnie z ust. 1a, Urząd przekroczył swoje kompetencje, mogą oni przesłać Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji uzasadnioną opinię na ten temat.

5a. W przypadku gdy co najmniej połowa członków Bankowej Grupy Interesariuszy jest zdania, że wydając zalecenie zgodnie z ust. 2a, Urząd przekroczył swoje kompetencje, mogą oni przesłać Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji uzasadnioną opinię na ten temat.

5b. Parlament Europejski, Rada i Komisja mogą zwrócić się do Urzędu o wyjaśnienie uzasadniające wydanie tychże wytycznych lub zaleceń. Po otrzymaniu od Urzędu wyjaśnienia Komisja ocenia zakres wytycznych lub zaleceń w świetle kompetencji Urzędu i przesyła swoją ocenę Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. W przypadku gdy Parlament Europejski, Rada lub Komisja zdania, że Urząd przekroczył swoje kompetencje oraz po umożliwieniu Urzędowi przedstawienia swojego stanowiska Komisja może przyjąć decyzję ▌zobowiązującą Urząd do wycofania lub zmiany tych wytycznych lub zaleceń. Przed podjęciem takiej decyzji oraz gdy zażąda tego Parlament Europejski, Komisja składa oświadczenie przed Parlamentem Europejskim i udziela odpowiedzi na wszelkie pytania posłów. Parlament Europejski może zwrócić się do Komisji o przyjęcie decyzji zobowiązującej Urząd do wycofania lub zmiany odnośnych wytycznych lub zaleceń. Decyzja Komisji podawana jest do wiadomości publicznej.”;

7a)  dodaje się nowe art. 16a i 16b:

„Artykuł 16aOpinie

1. Na wniosek Parlamentu Europejskiego, Rady lub Komisji bądź z inicjatywy własnej Urząd przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie oraz Komisji opinie w sprawie wszelkich kwestii dotyczących obszaru podlegającego jego kompetencjom. Opinie te nie są podawane do wiadomości publicznej, o ile nie zostało to określone we wniosku.

2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, może obejmować konsultacje publiczne lub analizę techniczną.

3. W odniesieniu do ocen na podstawie art. 22 dyrektywy 2013/36/WE, które na mocy tej dyrektywy wymagają konsultacji między właściwymi organami z co najmniej dwóch państw członkowskich, Urząd może, na wniosek jednego z zainteresowanych właściwych organów, wydać i opublikować opinię w sprawie takiej oceny. Opinia ta jest wydawana niezwłocznie i w każdym razie przed upływem okresu oceny, o którym mowa w tej dyrektywie.

4. Na wniosek Parlamentu Europejskiego, Rady lub Komisji Urząd może, w ramach zwykłej procedury ustawodawczej i w odniesieniu do aktów delegowanych dotyczących wszelkich wniosków ustawodawczych Komisji w dziedzinach określonych w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, udzielać porad technicznych Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji.

Artykuł 16bPytania i odpowiedzi

1. W zakresie interpretacji, praktycznego zastosowania lub wykonania przepisów aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, lub związanych z nimi aktów delegowanych i wykonawczych, wytycznych i zaleceń przyjętych na mocy tych aktów ustawodawczych, każda osoba fizyczna lub prawna, w tym właściwe organy i instytucje Unii, może skierować do Urzędu pytanie w dowolnym języku urzędowym Unii.

Przed skierowaniem pytania do Urzędu, instytucje finansowe oceniają, czy należy najpierw zwrócić się z pytaniem do ich właściwego organu.

Urząd publikuje na swojej stronie internetowej wszystkie dopuszczalne pytania, o których mowa w ust. 1, w odniesieniu do każdego aktu ustawodawczego, po ich zgromadzeniu i przed udzieleniem na nie odpowiedzi.

Proces ten nie wyklucza możliwości zwrócenia się przez osoby fizyczne lub prawne, w tym właściwe organy i instytucje unijne, o poufne doradztwo techniczne lub wyjaśnienia ze strony Urzędu.

2. Urząd publikuje na swojej stronie internetowej niewiążące odpowiedzi na wszystkie dopuszczalne pytania, o których mowa w ust. 1, w odniesieniu do każdego aktu ustawodawczego, chyba że taka publikacja jest sprzeczna z uzasadnionym interesem osoby fizycznej lub prawnej, która złożyła zapytanie, lub stanowiłaby zagrożenie dla stabilności systemu finansowego.

3. Przed opublikowaniem odpowiedzi na dopuszczalne pytania Urząd może przeprowadzić konsultacje z zainteresowanymi stronami zgodnie z art. 16 ust. 2.

4. Odpowiedzi udzielone przez Urząd uznaje się za odpowiednie dla zapewnienia zgodności z wymogami aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, oraz z powiązanymi aktami delegowanymi i wykonawczymi oraz wytycznymi i zaleceniami przyjętymi na mocy tych aktów ustawodawczych. Właściwe organy i instytucje finansowe mogą ustanowić inne praktyki w celu zapewnienia zgodności ze wszystkimi mającymi zastosowanie wymogami prawnymi.

5. Urząd dokonuje przeglądu odpowiedzi na pytania, gdy tylko uzna to za konieczne i właściwe lub najpóźniej w terminie 24 miesięcy po ich opublikowaniu, w celu, w razie konieczności, ich zmiany, aktualizacji lub wycofania.

6. W stosownych przypadkach Urząd bierze pod uwagę opublikowane odpowiedzi podczas opracowywania lub aktualizowania wytycznych i zaleceń zgodnie z art. 16.”;

8)  art. 17 otrzymuje brzmienie:

„1. W przypadku gdy właściwy organ nie zastosował aktów unijnych, o których mowa w art. 1 ust. 2, w tym regulacyjnych standardów technicznych i wykonawczych standardów technicznych ustanowionych zgodnie z art. 10–15, lub zastosował je w sposób, który wydaje się stanowić naruszenie prawa Unii, w szczególności nie zapewniając spełnienia przez instytucję finansową wymogów ustanowionych w tych aktach, Urząd podejmuje działania zgodnie z uprawnieniami określonymi w ust. 2, 3 i 6 niniejszego artykułu.

2. Na wniosek co najmniej jednego właściwego organu, Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji, Bankowej Grupy Interesariuszy, lub na podstawie rzeczowych i dobrze uzasadnionych informacji dostarczonych przez właściwe organizacje lub instytucje, lub z własnej inicjatywy i po poinformowaniu właściwego organu, którego to dotyczy, Urząd udziela odpowiedzi na wniosek i, w stosownych przypadkach, przeprowadza postępowanie wyjaśniające w sprawie domniemanego naruszenia lub niezastosowania prawa unijnego.

Bez uszczerbku dla uprawnień ustanowionych w art. 35 właściwy organ niezwłocznie przekazuje Urzędowi wszelkie informacje uznane przez Urząd za niezbędne dla prowadzonego przez niego postępowania, w tym dotyczące sposobu stosowania aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2 zgodnie z prawem Unii.

Bez uszczerbku dla uprawnień określonych w art. 35 Urząd może skierować należycie uzasadniony i umotywowany wniosek o informacje bezpośrednio do innych właściwych organów lub właściwych instytucji finansowych, zawsze kiedy zwrócenie się o udzielenie informacji do zainteresowanego właściwego organu okazało się lub jest uznane za niewystarczające do uzyskania informacji niezbędnych do celów przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie domniemanego naruszenia lub niezastosowania prawa Unii. W przypadku gdy uzasadniony wniosek skierowany jest do instytucji finansowych, zawiera on wyjaśnienie, dlaczego informacje te są konieczne do celów przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie domniemanego naruszenia lub niezastosowania prawa Unii.

Adresaci takiego wniosku udzielają Urzędowi bez zbędnej zwłoki jasnych, dokładnych i kompletnych informacji.

W przypadku gdy wniosek o informacje został skierowany do instytucji finansowej, Urząd informuje o nim odpowiednie właściwe organy. Na wniosek Urzędu właściwe organy wspierają Urząd w gromadzeniu informacji będących przedmiotem wniosku.

3. Urząd może rozpocząć proces arbitrażu z zainteresowanym właściwym organem w celu omówienia działania niezbędnego do zastosowania się do prawa Unii. Zainteresowany właściwy organ w duchu szczerości współpracuje w takim arbitrażu.

Urząd może jak najszybciej, lecz nie później niż w terminie 4 miesięcy od rozpoczęcia postępowania wyjaśniającego, skierować do właściwego organu, którego to dotyczy, zalecenie określające działania konieczne do zapewnienia przestrzegania prawa Unii.

W terminie 10 dni roboczych od daty otrzymania zalecenia, właściwy organ informuje Urząd o działaniach, jakie podjął lub zamierza podjąć, aby zapewnić przestrzeganie prawa Unii.

4. W przypadku gdy właściwy organ nie zapewnił przestrzegania prawa Unii w ciągu miesiąca od otrzymania zalecenia od Urzędu, Komisja może, po uzyskaniu informacji od Urzędu lub z własnej inicjatywy, wydać formalną opinię nakładającą na właściwy organ obowiązek podjęcia działań niezbędnych do przestrzegania prawa Unii. Formalna opinia Komisji uwzględnia zalecenie Urzędu.

Komisja wydaje taką formalną opinię w terminie 3 miesięcy od przyjęcia zalecenia. Komisja może przedłużyć ten okres o 1 miesiąc.

Urząd i właściwe organy przekazują Komisji wszelkie niezbędne informacje.

5. W terminie 10 dni roboczych od daty otrzymania formalnej opinii, o której mowa w ust. 4, właściwy organ informuje Komisję i Urząd o działaniach, jakie podjął lub zamierza podjąć, aby zastosować się do tej formalnej opinii.

6.  Bez uszczerbku dla uprawnień i obowiązków Komisji na mocy art. 258 TFUE, w przypadku gdy właściwy organ nie stosuje się do formalnej opinii, o której mowa w ust. 4, w przewidzianym w tym ustępie okresie, oraz w przypadku gdy konieczne jest terminowe zaradzenie nieprzestrzeganiu przepisów, w celu utrzymania bądź przywrócenia równych warunków konkurencji na rynku lub zapewnienia prawidłowego funkcjonowania systemu finansowego i jego stabilności, oraz w przypadku gdy odpowiednie wymogi przewidziane w aktach, o których mowa w art. 1 ust. 2, są bezpośrednio stosowane wobec instytucji finansowych lub – w kontekście spraw związanych z zapobieganiem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmy oraz ze zwalczaniem tych zjawisk – podmiotów sektora finansowego, Urząd może przyjąć decyzję indywidualną, skierowaną do instytucji finansowej lub podmiotu sektora finansowego, zobowiązującą je do podjęcia wszelkich działań niezbędnych do wypełnienia jej obowiązków wynikających z prawa Unii, w tym do zaprzestania określonych praktyk.

W kwestiach dotyczących zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu, w przypadku gdy odpowiednie wymogi aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2, nie są bezpośrednio stosowane do podmiotów sektora finansowego, Urząd może przyjąć decyzję zobowiązującą właściwy organ do zastosowania się do formalnej opinii, o której mowa w ust. 4, w terminie określonym w tym ustępie. Jeżeli organ nie zastosuje się do tej decyzji, Urząd może również przyjąć decyzję zgodnie z akapitem pierwszym. W tym celu Urząd stosuje wszystkie stosowne przepisy prawa Unii oraz – w przypadku gdy to prawo Unii stanowią dyrektywy – przepisy krajowe transponujące te dyrektywy. W przypadku gdy odpowiednie prawo Unii stanowią rozporządzenia i obecnie rozporządzenia te wyraźnie przyznają państwom członkowskim możliwości wyboru opcji, Urząd stosuje również przepisy krajowe wykorzystujące te opcje.

Decyzja Urzędu jest zgodna z formalną opinią wydaną przez Komisję zgodnie z ust. 4 niniejszego artykułu.

7.  Decyzje przyjęte zgodnie z ust. 6 mają charakter nadrzędny w stosunku do wszelkich wcześniejszych decyzji przyjętych przez właściwe organy w tej samej sprawie.

Podejmując działania w związku z kwestiami, które są przedmiotem formalnej opinii zgodnie z ust. 4 niniejszego artykułu lub decyzji zgodnie z ust. 6, właściwe organy stosują się do formalnej opinii lub, w zależności od przypadku, do decyzji.

8. W sprawozdaniu, o którym mowa w art. 43 ust. 5, Urząd wskazuje właściwe organy i instytucje finansowe, które nie zastosowały się do formalnych opinii lub decyzji, o których mowa w ust. 4 i 6 niniejszego artykułu.”;

8a)  dodaje się art. 17a w brzmieniu:

„Artykuł 17a

Urząd dysponuje specjalnymi kanałami sprawozdawczymi służącymi do otrzymywania i przetwarzania informacji na temat naruszeń lub niestosowania prawa Unii, przekazanych przez osobę zgłaszającą. Urząd zapewnia możliwość przekazywania informacji w sposób anonimowy i bezpieczny. Jeżeli Urząd uzna, że przedłożone informacje zawierają dowody lub istotne przesłanki wskazujące na istotne naruszenia, Urząd przekazuje osobie składającej sprawozdanie informacje zwrotne.”;

8b)  art. 18 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. W przypadku przyjęcia przez Radę decyzji na mocy ust. 2 i w wyjątkowych okolicznościach, kiedy niezbędne są skoordynowane działania właściwych organów w związku z niekorzystnym rozwojem sytuacji, który może poważnie zagrozić prawidłowemu funkcjonowaniu rynków finansowych i ich integralności lub stabilności całego systemu finansowego w Unii lub jego części, lub też ochronie klientów i konsumentów, Urząd może przyjąć indywidualne decyzje zobowiązujące właściwe organy do podjęcia niezbędnych działań zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 1 ust. 2, w celu zaradzenia takiemu rozwojowi sytuacji przez zapewnienie spełniania przez instytucje finansowe i właściwe organy wymogów ustanowionych w tych przepisach.”;

9)  w art. 19 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. W przypadkach określonych w aktach Unii, o których mowa w art. 1 ust. 2, jak również we wszystkich przypadkach znaczącego sporu pomiędzy co najmniej dwoma krajowymi właściwymi organami w zakresie stosowania tychże aktów, oraz bez uszczerbku dla uprawnień określonych w art. 17 Urząd może udzielić właściwym organom wsparcia w osiągnięciu porozumienia zgodnie z procedurą określoną w ust. 2–4, w przypadku gdy zachodzi dowolna z następujących okoliczności:

a)  na wniosek co najmniej jednego zainteresowanego właściwego organu, jeżeli właściwy organ nie zgadza się z procedurą lub istotą działania lub zaproponowanego działania innego właściwego organu, bądź też z zaniechaniem działania przez inny właściwy organ;

b)  z własnej inicjatywy, w przypadku gdy na podstawie obiektywnych przyczyn, w tym na podstawie informacji otrzymanych od uczestników rynku lub organizacji konsumenckich, można stwierdzić, że między właściwymi organami istnieje różnica zdań.

W przypadkach, w których akty, o których mowa w art. 1 ust. 2, wymagają podjęcia przez właściwe organy wspólnej decyzji, jeżeli organy te nie podejmą wspólnej decyzji w terminach określonych w tych aktach, zakłada się istnienie różnicy zdań.”;

b)  dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu:

„1a. W następujących przypadkach zainteresowane właściwe organy niezwłocznie powiadamiają Urząd, że nie osiągnięto porozumienia:

a)  w przypadku gdy w aktach Unii, o których mowa w art. 1 ust. 2, został określony termin osiągnięcia porozumienia między właściwymi organami i ma miejsce jedno z poniższych zdarzeń, przy czym pod uwagę bierze się to z nich, które wystąpiło wcześniej:

(i) określony termin upłynął;

(ii) co najmniej jeden zainteresowany właściwy organ w oparciu o obiektywne przyczyny stwierdza istnienie różnicy zdań;

b)  w przypadku gdy w aktach unijnych, o których mowa w art. 1 ust. 2, nie został określony termin osiągnięcia porozumienia między właściwymi organami i ma miejsce jedno z poniższych zdarzeń, przy czym pod uwagę bierze się to z nich, które wystąpiło wcześniej:

(i)  co najmniej jeden zainteresowany właściwy organ w oparciu o obiektywne przyczyny stwierdza istnienie różnicy zdań; lub

(ii)  minęły dwa miesiące od daty otrzymania przez właściwy organ wniosku innego właściwego organu o podjęcie określonego działania w celu wypełnienia obowiązków wynikających z tych aktów unijnych, a organ, do którego się zwrócono, nie podjął jeszcze decyzji mającej na celu uwzględnienie wniosku.

1b. Przewodniczący ocenia, czy Urząd powinien działać zgodnie z ust. 1. Jeżeli interwencja podejmowana jest z inicjatywy własnej Urzędu, powiadamia on zainteresowane właściwe organy o swojej decyzji dotyczącej interwencji.

W oczekiwaniu na decyzję Urzędu zgodnie z procedurą określoną w art. 47 ust. 3a w przypadkach, w których akty, o których mowa w art. 1 ust. 2, wymagają podjęcia wspólnej decyzji, wszystkie właściwe organy zaangażowane w proces podejmowania wspólnej decyzji odraczają swoje indywidualne decyzje. W przypadku gdy Urząd zdecyduje się podjąć działanie, wszystkie właściwe organy zaangażowane w proces podejmowania wspólnej decyzji odraczają swoje decyzje do zakończenia procedury określonej w ust. 2 i 3.”;

c)  ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„W przypadku gdy zainteresowane właściwe organy nie osiągną porozumienia w fazie postępowania pojednawczego, o którym mowa w ust. 2, Urząd może w celu rozstrzygnięcia sporu wydać decyzję zobowiązującą te organy do podjęcia określonych działań lub do powstrzymania się od określonych działań, aby zapewnić zgodność z prawem Unii. Decyzja Urzędu jest wiążąca dla zainteresowanych właściwych organów. Decyzja Urzędu może zobowiązywać właściwe organy do uchylenia lub zmiany decyzji, którą podjęły, lub do skorzystania z uprawnień, które posiadają na podstawie odpowiednich przepisów prawa Unii.”;

d)  dodaje się ust. 3a w brzmieniu:

„3a. Urząd powiadamia zainteresowane właściwe organy o zakończeniu procedur przewidzianych w ust. 2 i 3, a także – w stosownych przypadkach – o swojej decyzji podjętej zgodnie z ust. 3.”;

e)  ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4.  Bez uszczerbku dla uprawnień i obowiązków Komisji na podstawie art. 258 TFUE, w przypadku gdy właściwy organ nie stosuje się do decyzji Urzędu, i tym samym nie zapewnia spełniania przez instytucję finansową lub – w kontekście spraw związanych z zapobieganiem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz ze zwalczaniem tych zjawisk – podmiot sektora finansowego wymogów, które są wobec nich bezpośrednio stosowane na mocy aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2, Urząd może wydać skierowaną do tej instytucji finansowej lub tego podmiotu sektora finansowego decyzję indywidualną, zobowiązującą do podjęcia wszelkich działań niezbędnych do wypełnienia ich obowiązków wynikających z prawa Unii, w tym do zaprzestania określonych praktyk.

W kwestiach dotyczących zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu Urząd może również przyjąć decyzję zgodnie z akapitem pierwszym, w przypadku gdy odpowiednie wymogi aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2, nie są bezpośrednio stosowane do podmiotów sektora finansowego. W tym celu Urząd stosuje wszystkie stosowne przepisy prawa Unii oraz – w przypadku gdy to prawo Unii stanowią dyrektywy – przepisy krajowe transponujące te dyrektywy. W przypadku gdy odpowiednie prawo Unii stanowią rozporządzenia i obecnie rozporządzenia te wyraźnie przyznają państwom członkowskim możliwości wyboru opcji, Urząd stosuje również przepisy krajowe wykorzystujące te opcje.”;

9a)  art. 21 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 21Kolegia organów nadzoru

1. W ramach swoich uprawnień Urząd wspiera i monitoruje efektywne, skuteczne i spójne funkcjonowanie kolegiów organów nadzoru ustanowionych na mocy aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, a także wspiera spójność stosowania prawa unijnego w kolegiach organów nadzoru. Mając na celu konwergencję najlepszych praktyk nadzoru, Urząd wspiera wspólne plany nadzorcze i wspólne kontrole, a personel Urzędu ma pełne prawo do uczestniczenia w kolegiach organów nadzoru i w tym charakterze może uczestniczyć w działaniach tych kolegiów, w tym w kontrolach na miejscu, prowadzonych wspólnie przez co najmniej dwa właściwe organy, a w należycie uzasadnionych przypadkach może takie działania prowadzić.

2. Urząd odgrywa wiodącą rolę w zapewnianiu konsekwentnego funkcjonowania kolegiów organów nadzorczych w odniesieniu do transgranicznych instytucji finansowych w całej Unii, z uwzględnieniem ryzyka systemowego stwarzanego przez instytucje finansowe, o których mowa w art. 23, i w stosownych przypadkach zwołują posiedzenie kolegium.

Na użytek niniejszego ustępu i ust. 1 niniejszego artykułu Urząd jest uznawany za „właściwy organ” w rozumieniu stosownych przepisów.

Urząd może:

a) gromadzić i wymieniać wszelkie istotne informacje we współpracy z właściwymi organami, by ułatwiać pracę kolegium oraz stworzyć centralny system i zarządzać nim w celu udostępniania tych informacji właściwym organom w kolegium;

b) inicjować i koordynować ogólnounijne testy warunków skrajnych – zgodnie z art. 32 – w celu oceny odporności instytucji finansowych, w szczególności ryzyka systemowego generowanego przez instytucje finansowe, o czym mowa w art. 23, na niekorzystne zmiany na rynku, a także w celu oceny możliwości wzrostu ryzyka systemowego w sytuacjach skrajnych, zapewniając przy tym stosowanie na poziomie krajowym spójnej metodologii w takich testach; w stosownych przypadkach Urząd może też wydać właściwym organom zalecenie wyeliminowania problemów stwierdzonych w trakcie testu warunków skrajnych, w tym przeprowadzenia szczegółowych ocen. Urząd może zwrócić się do właściwych organów o przeprowadzenie kontroli na miejscu i może uczestniczyć w takich kontrolach na miejscu, aby zapewnić porównywalność i wiarygodność metod, praktyk i wyników ocen w skali całej Unii;

c) propagować skuteczne i efektywne działania nadzorcze, m.in. oceniając zagrożenia, na jakie są lub mogą być narażone instytucje finansowe, zgodnie z ustaleniami dokonanymi w ramach procesu kontroli nadzorczej lub w sytuacjach skrajnych;

d) nadzorować, zgodnie z zadaniami i uprawnieniami określonymi w niniejszym rozporządzeniu, zadania realizowane przez właściwe organy; oraz

e) wystąpić z wnioskiem, by dane kolegium kontynuowało dyskusje w każdym przypadku, gdy Urząd uzna, że dana decyzja skutkowałaby nieprawidłowym stosowaniem prawa unijnego lub nie przyczyniałaby się do realizacji celu, jakim jest konwergencja praktyk nadzorczych. Urząd może także wymagać, by organ odpowiedzialny za nadzór skonsolidowany zaplanował posiedzenie kolegium lub dodał do porządku obrad nowy punkt.

3. Urząd może opracowywać projekty regulacyjnych i wykonawczych standardów technicznych, jak określono w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, oraz zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10–15, aby zapewnić jednolite warunki stosowania przepisów dotyczących operacyjnego funkcjonowania kolegiów organów nadzoru; może także wydawać wytyczne i zalecenia przyjmowane na mocy art. 16, aby propagować konwergencję funkcjonowania nadzoru i najlepszych praktyk nadzorczych przyjmowanych przez kolegia organów nadzoru.

4. Urząd pełni prawnie wiążącą rolę mediatora w celu rozwiązywania sporów między właściwymi organami zgodnie z procedurą określoną w art. 19. Urząd może podejmować decyzje nadzorcze mające zastosowanie bezpośrednio do instytucji, której dotyczy spór, zgodnie z art. 19.”;

10)  art. 22 otrzymuje brzmienie:

Artykuł  22

Przepisy ogólne dotyczące ryzyk systemowych

1. Urząd należycie uwzględnia ryzyko systemowe w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 1092/2010. Urząd zajmuje się wszelkim ryzykiem zakłócenia świadczenia usług finansowych:

a) spowodowanym upośledzeniem całego lub części systemu finansowego; oraz

b) mogącym spowodować poważne negatywne konsekwencje dla rynku wewnętrznego i realnej gospodarki.

Urząd w stosownych przypadkach uwzględnia monitorowanie i ocenę ryzyka systemowego w oparciu o prace ERRS i Urzędu oraz reaguje na ostrzeżenia i zalecenia ERRS zgodnie z art. 17 rozporządzenia (UE) nr 1092/2010.

2. Urząd, we współpracy z ERRS i zgodnie z art. 23, opracowuje wspólny zestaw wskaźników jakościowych i ilościowych służący identyfikowaniu i mierzeniu ryzyka systemowego („tablica wskaźników ryzyka”).

Urząd opracowuje również odpowiedni system stosowania testu warunków skrajnych, aby pomóc w identyfikowaniu instytucji mogących generować ryzyko systemowe. Instytucje te podlegają wzmocnionemu nadzorowi, a w razie potrzeby – procedurom upadłościowym i naprawczym, o których mowa w art. 25.

3. Bez uszczerbku dla aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2, Urząd sporządza w razie potrzeby dodatkowe wytyczne i zalecenia dla instytucji finansowych w celu uwzględnienia generowanego przez nie ryzyka systemowego.

Urząd zapewnia uwzględnianie ryzyka systemowego generowanego przez instytucje finansowe przy opracowywaniu projektu regulacyjnych i wykonawczych standardów technicznych w dziedzinach określonych w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2.

4. Na wniosek co najmniej jednego właściwego organu, Parlamentu Europejskiego, Rady, państw członkowskich lub Komisji – lub z własnej inicjatywy – Urząd może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające dotyczące konkretnego rodzaju instytucji finansowej lub rodzaju produktu lub sposobu postępowania w celu oszacowania potencjalnego zagrożenia dla stabilności systemu finansowego lub ochrony klientów lub konsumentów i wydać zainteresowanym właściwym organom odpowiednie zalecenia podjęcia stosownych działań.

Urząd może w tym celu skorzystać z uprawnień powierzonych mu na mocy niniejszego rozporządzenia, w tym art. 35 i 35b.

5. Wspólny Komitet zapewnia ogólną i międzysektorową koordynację działań prowadzonych zgodnie z niniejszym artykułem.”;

10a)  art. 23 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. W porozumieniu z ERRS, Urząd opracowuje kryteria identyfikacji i mierzenia ryzyka systemowego oraz odpowiedni system testowania warunków skrajnych, który obejmuje ocenę możliwości wzrostu – w sytuacjach skrajnych – poziomu ryzyka systemowego generowanego przez instytucje finansowe lub wobec nich, łącznie z potencjalnym ryzykiem systemowym związanym z ochroną środowiska. Instytucje finansowe, które mogą generować ryzyko systemowe, podlegają wzmocnionemu nadzorowi, a w razie potrzeby – procedurom naprawczym, o których mowa w art. 25.”;

10b)  w art. 27 ust. 2 skreśla się akapit trzeci;

11)  w art. 29 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i)  dodaje się lit. aa) w brzmieniu:

„aa) wydawanie unijnego strategicznego planu nadzoru zgodnie z art. 29a;”;

(ii)  lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b) promowanie skutecznej dwustronnej i wielostronnej wymiany pomiędzy właściwymi organami informacji dotyczących wszystkich istotnych kwestii, w tym ▌bezpieczeństwa cybernetycznego i ataków cybernetycznych, z pełnym poszanowaniem obowiązujących przepisów w zakresie poufności i ochrony danych przewidzianych w odpowiednim prawodawstwie unijnym;”;

(iii) lit. e) otrzymuje brzmienie:

„e) ustanawianie sektorowych i międzysektorowych programów szkoleń, w tym w zakresie innowacji technologicznych, ułatwianie wymian personelu oraz zachęcanie właściwych organów do częstszego korzystania z programów oddelegowania pracowników oraz innych narzędzi.”;

(iiia)  dodaje się lit. ea) w brzmieniu:

„ea) wprowadzenie w życie systemu monitorowania służącego do oceny istotnych zagrożeń środowiskowych, społecznych i związanych z zarządzaniem, z uwzględnieniem porozumienia paryskiego COP 21;”;

b)  ▌ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Celem wspierania wspólnych podejść i praktyk nadzorczych Urząd może tworzyć, w stosownych przypadkach, nowe, praktyczne instrumenty i narzędzia służące zwiększaniu konwergencji.

W celu ustanowienia wspólnej kultury nadzoru Urząd opracowuje i prowadzi – biorąc należycie pod uwagę charakter, skalę i złożoność ryzyka, praktyki biznesowe, modele biznesowe oraz wielkość instytucji i rynków finansowych – zaktualizowany unijny podręcznik nadzoru dotyczący nadzoru nad instytucjami finansowymi w Unii. Urząd opracowuje i prowadzi również zaktualizowany unijny podręcznik restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dotyczący restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji finansowych w Unii, biorąc należycie pod uwagę charakter, skalę i złożoność ryzyka, praktyki biznesowe, modele biznesowe oraz wielkość instytucji i rynków finansowych. Zarówno unijny podręcznik nadzoru, jak i unijny podręcznik restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określają najlepsze praktyki i wysokiej jakości metody i procesy.

Urząd należycie uwzględnia podręcznik nadzoru podczas wykonywania swoich zadań, w tym podczas oceny potencjalnych naruszeń prawa Unii zgodnie z art. 17, rozwiązywania sporów zgodnie z art. 19, określania i oceny ogólnounijnych strategicznych celów nadzorczych zgodnie z art. 29a oraz dokonywania przeglądów właściwych organów zgodnie z art. 30.

W stosownych przypadkach Urząd przeprowadza otwarte konsultacje publiczne w sprawie opinii, o których mowa w ust. 1 lit. a), oraz narzędzi i instrumentów, o których mowa w ust. 2, a także analizuje potencjalne koszty i korzyści z nimi związane. Takie konsultacje i analizy muszą być proporcjonalne do zasięgu, charakteru i wpływu opinii lub narzędzi i instrumentów. W razie potrzeby Urząd zasięga również opinii lub rady Bankowej Grupy Interesariuszy.”;

12)  dodaje się art. 29a w brzmieniu:

„Artykuł 29a

Unijny strategiczny plan nadzoru

1. Przynajmniej co trzy lata i do dnia 31 marca Urząd – po przeprowadzeniu debaty na forum Rady Organów Nadzoru i z uwzględnieniem uwag otrzymanych od właściwych organów, dotychczasowych prac instytucji UE oraz analiz, ostrzeżeń i zaleceń publikowanych przez ERRS – wydaje zalecenie skierowane do właściwych organów, ustanawiając ogólnounijne strategiczne cele i priorytety nadzorcze („unijny strategiczny plan nadzoru”) bez uszczerbku dla szczególnych celów krajowych i priorytetów właściwych organów. W swoim wkładzie właściwe organy określają działania nadzorcze, które w ich opinii są traktowane priorytetowo przez Urząd. Urząd przekazuje unijny strategiczny plan nadzoru do wiadomości Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji oraz podaje go do wiadomości publicznej na swojej stronie internetowej.

Unijny strategiczny plan nadzoru zawiera konkretne priorytety działań nadzorczych, tak aby propagować spójne, wydajne i skuteczne praktyki nadzorcze oraz wspólne, jednolite i spójne stosowanie prawa Unii, a także aby reagować na tendencje w zakresie nadzoru mikroostrożnościowego i potencjalne zagrożenia i słabości, antycypując zmiany, w tym nowe modele biznesowe, określone zgodnie z art. 32. Unijny strategiczny plan nadzoru nie uniemożliwia właściwym organom krajowym stosowania najlepszych praktyk krajowych, działania na podstawie dodatkowych krajowych priorytetów i rozwoju sytuacji oraz uwzględnia specyfikę krajową.

2. ▌Każdy właściwy organ ▌jednoznacznie określa, w jaki sposób jego roczny program prac wypełnia unijny strategiczny plan nadzoru.

4. ▌Każdy właściwy organ w ramach swojego rocznego sprawozdania poświęca jeden rozdział realizacji rocznego programu prac.

Rozdział ten zawiera co najmniej następujące informacje:

a)  opis działań nadzorczych oraz badania instytucji finansowych, praktyk i zachowań rynkowych oraz rynków finansowych, a także informacje dotyczące środków administracyjnych i sankcji nałożonych na instytucje finansowe odpowiedzialne za naruszenie prawa unijnego i krajowego;

b)  opis działań, które zostały przeprowadzone, ale nie zostały przewidziane w rocznym programie prac;

c)  wykaz działań przewidzianych w rocznym programie prac, które nie zostały przeprowadzone, oraz celów tego programu, które nie zostały osiągnięte, a także powody, ze względu na które nie przeprowadzono tych działań i nie osiągnięto tych celów.

5. Urząd ocenia informacje w specjalnym rozdziale, o którym mowa w ust. 4. W przypadku gdy występuje istotne zagrożenie dla realizacji priorytetów określonych w unijnym strategicznym planie nadzoru, Urząd wydaje zalecenie dla każdego zainteresowanego właściwego organu na temat możliwego sposobu usunięcia przedmiotowych niedociągnięć w jego działaniach.

W oparciu o sprawozdania i własną ocenę zagrożeń Urząd identyfikuje działania właściwego organu, które mają zasadnicze znaczenie dla realizacji unijnego strategicznego planu nadzoru, i – w stosownych przypadkach – przeprowadza oceny tych działań na podstawie art. 30.

6. Urząd podaje do wiadomości publicznej najlepsze praktyki zidentyfikowane podczas oceny rocznych programów prac.”;

13)  w art. 30 wprowadza się następujące zmiany:

a)  tytuł artykułu otrzymuje brzmienie:

„Oceny działalności właściwych organów”;

b)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Z własnej inicjatywy lub na wniosek Parlamentu Europejskiego lub Rady Urząd przeprowadza oceny wszystkich bądź części działań realizowanych przez właściwe organy w celu dalszego zwiększania spójności i efektywności wyników w zakresie nadzoru. W tym celu Urząd opracowuje metody umożliwiające obiektywną ocenę i porównanie ocenianych właściwych organów. Podczas wyznaczania właściwych organów, które mają być przedmiotem oceny, i przeprowadzania ocen uwzględnia się dotychczasowe informacje i oceny już przeprowadzone w odniesieniu do zainteresowanego właściwego organu, w tym istotne informacje udzielone Urzędowi zgodnie z art. 35 oraz wszelkie istotne informacje pochodzące od zainteresowanych stron, w szczególności ewentualne braki lub uchybienia w działalności właściwego organu.”;

c)  dodaje się ustęp w brzmieniu:

„1a. Do celów niniejszego artykułu Urząd ustanawia komitet ad hoc ds. oceny pod przewodnictwem Urzędu i złożony ▌z pracowników Urzędu, którym towarzyszy i których wspiera, na zasadzie dobrowolności i rotacji, maksymalnie pięciu przedstawicieli różnych właściwych organów z wyłączeniem właściwego organu poddawanego ocenie.”;

d)  w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i) formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„Ocena obejmuje ewaluację między innymi następujących aspektów:”;

(ii)  lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a) adekwatności zasobów, stopnia niezależności i ustaleń dotyczących zarządzania właściwego organu, przy szczególnym uwzględnieniu skutecznego stosowania aktów unijnych, o których mowa w art. 1 ust. 2, oraz zdolności reagowania na zmiany na rynku;”;

(iia)  lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b) skuteczności i uzyskanego poziomu konwergencji w stosowaniu prawa Unii i w praktykach nadzorczych, w tym regulacyjnych standardach technicznych i wykonawczych standardach technicznych, wytycznych i zaleceniach przyjętych na mocy art. 10–16, oraz stopnia, w jakim praktyki nadzorcze osiągają cele wyznaczone w prawie Unii, w tym cele wspólnej kultury nadzoru zgodnie z art. 29 i unijnego strategicznego planu nadzoru zgodnie z art. 29a;”;

(iib)  lit. c) otrzymuje brzmienie:

„c) stosowania najlepszych praktyk opracowanych przez poszczególne właściwe organy;”;

e)  ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Urząd sporządza sprawozdanie, w którym przedstawia wyniki oceny. W sprawozdaniu wyjaśnia się i wskazuje środki następcze, które uznaje się za właściwe i konieczne w wyniku oceny. Wspomniane środki następcze mogą zostać przyjęte w postaci wytycznych i zaleceń zgodnie z art. 16 oraz opinii zgodnie z art. 29 ust. 1 lit. a) i skierowane do odpowiednich właściwych organów.

▌Urząd wydaje sprawozdanie dotyczące środków następczych odnoszące się do zgodności z wymaganymi działaniami następczymi. ▌

Przy opracowywaniu projektów regulacyjnych standardów technicznych lub projektów wykonawczych standardów technicznych zgodnie z art. 10–15, bądź też wytycznych lub zaleceń zgodnie z art. 16 Urząd bierze pod uwagę wynik oceny, w tym wszelkie inne informacje uzyskane przez Urząd podczas wykonywania jego zadań w celu zapewnienia konwergencji najwyższej jakości praktyk nadzorczych.”;

f)  dodaje się ust. 3a w brzmieniu:

„3a. W przypadku gdy – biorąc pod uwagę wynik oceny lub wszelkie inne informacje uzyskane przez Urząd podczas wykonywania jego zadań – Urząd uzna, że z perspektywy unijnej niezbędna jest dalsza harmonizacja unijnych przepisów mających zastosowanie do instytucji finansowych lub właściwych organów lub jeżeli uzna, że właściwy organ nie wdrożył aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, lub wdrożył je w sposób, który wydaje się naruszać prawo Unii, przedkłada on swoją opinię Komisji.

g)  ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Urząd publikuje sprawozdania, o których mowa w ust. 3, w tym sprawozdanie dotyczące środków następczych, chyba że ich opublikowanie stanowiłoby zagrożenie dla stabilności systemu finansowego. Przed publikacją sprawozdania właściwy organ, który jest przedmiotem oceny, proszony jest o przedstawienie uwag. Przed publikacją Urząd w stosownych przypadkach uwzględnia te uwagi. Urząd może opublikować te uwagi w postaci załącznika do sprawozdania, chyba że opublikowanie tych informacji stanowiłoby zagrożenie dla stabilności systemu finansowego lub właściwy organ sprzeciwia się publikacji. Sprawozdanie sporządzone przez Urząd, o którym mowa w ust. 3, oraz wytyczne, zalecenia i opinie przyjęte przez Urząd, o których mowa w ust. 3a, są publikowane równocześnie.”;

14)  w art. 31 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 akapit pierwszy lit. e) otrzymuje brzmienie:

„e) podejmowanie ▌odpowiednich działań w przypadku rozwoju sytuacji, który może zagrozić funkcjonowaniu rynków finansowych, celem koordynacji działań podejmowanych przez odpowiednie właściwe organy;”;

b)  w ust. 1 akapit pierwszy dodaje się literę ea) w brzmieniu:

„ea) podejmowanie odpowiednich działań służących ułatwieniu wprowadzania innowacji technologicznych, celem koordynacji działań podejmowanych przez odpowiednie właściwe organy;”;

c)  dodaje się ust. 1a:

„1a. Urząd podejmuje odpowiednie środki mające na celu ułatwienie wejścia na rynek podmiotów gospodarczych lub produktów opartych na innowacjach technologicznych. W celu stworzenia wspólnego europejskiego podejścia do innowacji technologicznych Urząd wspiera konwergencję praktyk nadzorczych, przy wsparciu, w stosownych przypadkach, ze strony komitetu ds. innowacji finansowych, w szczególności poprzez wymianę informacji i najlepszych praktyk. W stosownych przypadkach Urząd może wydać wytyczne lub zalecenia zgodnie z art. 16.

15)  dodaje się art. 31a w brzmieniu:

„Artykuł 31aKoordynacja delegowania i outsourcingu działalności oraz przenoszenia ryzyka

1.  Urząd na bieżąco koordynuje działania nadzorcze właściwych organów w celu wspierania konwergencji praktyk nadzorczych w obszarze delegowania i outsourcingu działalności przez instytucje finansowe, jak również w odniesieniu do przenoszenia przez nie ryzyka do państw trzecich, aby skorzystać z paszportu UE, podczas gdy zasadniczo znaczna część działalności lub funkcji realizowana jest poza Unią, zgodnie z ust. 2 i 3▐. Właściwe organy w ramach swoich kompetencji ponoszą ostateczną odpowiedzialność za decyzje z sprawie zezwoleń, nadzoru i egzekwowania w odniesieniu do delegowania i outsourcingu działalności oraz przenoszenia ryzyka.

2. Właściwe organy powiadamiają Urząd, jeżeli zamierzają udzielić zezwolenia lub przeprowadzić rejestrację ▌instytucji finansowej, która podlegałaby nadzorowi zainteresowanego właściwego organu zgodnie z aktami, o których mowa w art. 1 ust. 2, oraz jeżeli biznesplan instytucji finansowej zakłada outsourcing lub delegowanie istotnej części jej działalności lub jakiejkolwiek funkcji kluczowej, bądź też przenoszenie ryzyka związanego z istotną częścią jej działalności do państw trzecich, aby skorzystać z paszportu UE, podczas gdy zasadniczo znaczna część działalności lub funkcji realizowana jest poza Unią. Powiadomienia przekazywane Urzędowi przez właściwe organy muszą być wystarczająco szczegółowe ▌.

3. Jeżeli unijne ustawodawstwo, o którym mowa w art. 1 ust. 2, nie nakłada żadnych szczególnych wymogów w odniesieniu do powiadamiania o outsourcingu, delegowaniu lub przenoszeniu ryzyka, instytucja finansowa powiadamia właściwy organ o outsourcingu lub delegowaniu istotnej części jej działalności lub jakiejkolwiek funkcji kluczowej oraz o przenoszeniu ryzyka związanego z istotną częścią jej działalności do innej jednostki lub do swojego oddziału ustanowionych w państwie trzecim. Zainteresowany właściwy organ informuje Urząd o takich powiadomieniach co pół roku.

Nie naruszając przepisów art. 35, na wniosek Urzędu właściwy organ udziela informacji na temat zawartych przez instytucje finansowe porozumień dotyczących outsourcingu, delegowania lub przenoszenia ryzyka.

Urząd monitoruje, czy zainteresowane właściwe organy sprawdzają, czy te porozumienia dotyczące outsourcingu, delegowania lub przenoszenia ryzyka, o których mowa w akapicie pierwszym, zostały zawarte zgodnie z prawem Unii, są zgodne z wytycznymi, zaleceniami lub opiniami Urzędu i nie uniemożliwiają sprawowania skutecznego nadzoru przez właściwe organy ani egzekwowania przepisów w państwie trzecim.

3a. Jeżeli ustalenia właściwego organu dotyczące weryfikacji uniemożliwiają skuteczny nadzór lub egzekwowanie przepisów i wiążą się z ryzykiem arbitrażu regulacyjnego we wszystkich państwach członkowskich, Urząd może wydać zainteresowanemu właściwemu organowi zalecenia w zakresie usprawnienia jego ustaleń dotyczących weryfikacji, obejmujące termin, do którego właściwy organ powinien wprowadzić zalecane zmiany. W przypadku gdy zainteresowany właściwy organ nie zastosuje się do zaleceń, przedstawia uzasadnienie, a Urząd podaje swoje zalecenia wraz z tym uzasadnieniem do wiadomości publicznej.

3b. W ciągu [jednego roku od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zmieniającego] Komisja sporządza sprawozdanie, w którym podsumowuje różne podejścia w prawodawstwie sektorowym w odniesieniu do oceny, istotności działalności zleconej na zasadzie outsourcingu lub delegowanej i w którym bada możliwość bardziej zharmonizowanego podejścia w tym zakresie przez potencjalną specyfikację wspólnych kryteriów i metodyki. Komisja przedstawia to sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Przyjmując ten akt delegowany, Komisja uwzględnia:

a) ciągłość działania,

b) skuteczną zdolność do zarządzania,

c) rzeczywistą zdolność do przeprowadzania audytu działalności delegowanej i zleconej na zasadzie outsourcingu oraz przenoszenia ryzyka.

15a)  dodaje się art. 31b w brzmieniu:

Artykuł 31b

Wymiana informacji dotyczących kompetencji i reputacji

Urząd, wraz z EIOPA i ESMA, ustanawia system wymiany informacji związanych z oceną przez właściwe organy kompetencji i reputacji posiadaczy znacznych pakietów akcji, dyrektorów i osób pełniących kluczowe funkcje w instytucjach finansowych zgodnie z aktami, o których mowa w art. 1 ust. 2.

16)  ▌art. 32 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 32Ocena zmian na rynku

, w tym testów warunków skrajnych

1.  Urząd monitoruje i ocenia zmiany zachodzące na rynku podlegającym jego kompetencjom oraz, w stosownych przypadkach, informuje dwa pozostałe Europejskie Urzędy Nadzoru, ERRS oraz Parlament Europejski, Radę i Komisję o tendencjach w zakresie nadzoru mikroostrożnościowego, potencjalnych zagrożeniach i słabościach. Do swojej oceny Urząd włącza analizę ▌rynków, na których działają instytucje finansowe, oraz ocenę skutków, jakie ewentualne zmiany na rynku mogą mieć dla tych instytucji.

2.  „Urząd inicjuje i koordynuje ▌ogólnounijne oceny odporności instytucji finansowych na niekorzystne zmiany na rynku w realistyczny sposób. W tym celu opracowuje on:

a)  wspólną metodykę oceny wpływu scenariuszy gospodarczych na sytuację finansową instytucji;

aa)  wspólną metodykę identyfikacji instytucji finansowych, które mają zostać objęte ogólnounijnymi ocenami;

b)  wspólne podejścia w zakresie informowania o wynikach przeprowadzonych ocen odporności instytucji finansowych;

c)  wspólną metodykę oceny wpływu określonych produktów lub procesów dystrybucji na daną instytucję; ▐

d)  wspólną metodykę wyceny aktywów niezbędną do przeprowadzania testów warunków skrajnych; oraz

da)  wspólną metodykę oceny wpływu zagrożeń środowiskowych na stabilność finansową instytucji.

Do celów niniejszego ustępu Urząd współpracuje z ERRS, która unika jakiegokolwiek potencjalnego konfliktu interesów w odniesieniu do prowadzenia polityki pieniężnej.

2a.  Co najmniej raz w roku Urząd, we współpracy z Jednolitym Mechanizmem Nadzorczym, rozważa zasadność przeprowadzenia ogólnounijnych ocen, o których mowa w ust. 2, i informuje Parlament Europejski, Radę i Komisję o swoich wnioskach. W przypadku przeprowadzenia takich ogólnounijnych ocen Urząd ▌ujawnia wyniki dotyczące poszczególnych uczestniczących instytucji finansowych, o ile nie uzna takiego ujawnienia za niestosowne, biorąc pod uwagę stabilność finansową Unii lub co najmniej jednego z państw członkowskich, integralność rynku lub funkcjonowanie rynku wewnętrznego.

Obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej przez właściwe organy nie uniemożliwia im publikowania wyników ogólnounijnych ocen, o których mowa w ust. 2, lub przekazywania Urzędowi wyników takich ocen do celów publikacji przez Urząd wyników ogólnounijnych ocen odporności instytucji finansowych.

3.  Bez uszczerbku dla zadań ERRS określonych w rozporządzeniu (UE) nr 1092/2010, co najmniej raz w roku, a w razie potrzeby częściej, Urząd przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i ERRS oceny tendencji, potencjalnych zagrożeń i słabości w obszarze podlegającym jego kompetencjom, w połączeniu z tablicą wskaźników ryzyka, o której mowa w art. 22 ust. 2.

W ocenach tych Urząd zamieszcza klasyfikację głównych zagrożeń i słabości, a także, w stosownych przypadkach, zaleca działania zapobiegawcze bądź zaradcze.

3a.  W celu przeprowadzenia ogólnounijnych ocen odporności instytucji finansowych na mocy niniejszego artykułu Urząd może zwrócić się do tych instytucji finansowych o informacje zgodnie z art. 35 i na warunkach przewidzianych w tym artykule. Może on również wymagać od właściwych organów przeprowadzenia szczególnych przeglądów. Może on wymagać od właściwych organów przeprowadzenia kontroli na miejscu oraz może w nich uczestniczyć zgodnie z art. 21 i na warunkach przewidzianych w tym artykule w celu zapewnienia porównywalności i wiarygodności metod, praktyk i wyników.”;

3b.  Urząd może zwrócić się do właściwych organów, aby poddały informacje, które mają zostać przekazane przez instytucje finansowe na mocy ust. 3a, niezależnej kontroli

4.  Urząd w odpowiedni sposób uwzględnia rozwój sytuacji oraz zagrożenia i słabości na poziomie międzysektorowym, współpracując przy tym ściśle z Europejskim Organem Nadzoru (Europejski Organ Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) oraz Europejskim Organem Nadzoru (Organ Nadzoru Bankowego) za pośrednictwem Wspólnego Komitetu.”;

17)  ▌art. 33 otrzymuje brzmienie:

Artykuł 33Współpraca międzynarodowa

, w tym równoważność

1. Bez uszczerbku dla odpowiednich kompetencji państw członkowskich i instytucji Unii, Urząd może nawiązywać kontakty i zawierać porozumienia administracyjne z organami regulacyjnymi, organami nadzoru oraz, gdy ma to zastosowanie, organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, organizacjami międzynarodowymi oraz z administracjami krajów trzecich. Ustalenia te nie tworzą zobowiązań prawnych dla Unii i jej państw członkowskich, ani nie uniemożliwiają państwom członkowskim i ich właściwym organom zawierania dwustronnych lub wielostronnych porozumień z tymi państwami trzecimi.

Jeżeli państwo trzecie – zgodnie z obowiązującym aktem delegowanym przyjętym przez Komisję na podstawie art. 9 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 – figuruje w wykazie jurysdykcji posiadających strategiczne braki w krajowych systemach przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, które stanowią poważne zagrożenie dla systemu finansowego Unii, Urząd nie zawiera porozumień o współpracy z organami regulacyjnymi, organami nadzoru oraz, gdy ma to zastosowanie, organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji tego państwa trzeciego.

2. Na specjalny wniosek Komisji o udzielenie porady, z własnej inicjatywy lub gdy jest do tego zobowiązany na podstawie aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2, Urząd pomaga Komisji w przygotowywaniu decyzji w sprawie równoważności ram prawnych i nadzorczych w państwach trzecich.

2a. Urząd stale monitoruje zmiany w zakresie regulacji, nadzoru oraz, gdy ma to zastosowanie, restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i praktyk dotyczących egzekwowania oraz istotne zmiany na rynkach w państwach trzecich, w odniesieniu do których Komisja przyjęła – na podstawie aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2 – decyzje w sprawie równoważności, w celu sprawdzenia, czy kryteria, na podstawie których te decyzje zostały podjęte, oraz wszelkie określone w nich warunki są nadal spełniane. Co trzy lata lub w stosownych przypadkach częściej, lub na wniosek Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji Urząd ▌przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji oraz dwóm innym Europejskim Urzędom Nadzoru poufne sprawozdanie w sprawie swoich ustaleń. Sprawozdanie koncentruje się w szczególności na skutkach dla stabilności finansowej, integralności rynku, ochrony inwestorów lub funkcjonowania rynku wewnętrznego.

Bez uszczerbku dla konkretnych wymagań określonych w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, i z zastrzeżeniem warunków określonych w ust. 1 zdanie drugie, Urząd współpracuje z odpowiednimi właściwymi organami oraz – gdy ma to zastosowanie – również z organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z państw trzecich, których ramy regulacyjne i nadzorcze zostały uznane za równoważne. Współpraca ta odbywa się na podstawie porozumień administracyjnych zawartych z właściwymi organami tych państw trzecich. Podczas negocjowania takich porozumień administracyjnych Urząd uwzględnia postanowienia dotyczące następujących kwestii:

a)  mechanizmów, które pozwolą Urzędowi uzyskiwać wszelkie istotne informacje, w tym informacje na temat systemu regulacyjnego, podejścia nadzorczego, istotnych zmian na rynkach i wszelkich zmian, które mogą mieć wpływ na decyzję w sprawie równoważności;

b)  w zakresie, w jakim jest to konieczne do kontroli realizacji takich decyzji w sprawie równoważności – procedur dotyczących koordynacji działań nadzorczych, w tym kontroli na miejscu, za których przeprowadzenie odpowiada Urząd, w stosownych przypadkach, z udziałem i przy wsparciu, na zasadzie dobrowolności i rotacji, maksymalnie pięciu przedstawicieli różnych właściwych organów oraz właściwego organu państwa trzeciego.

Urząd informuje Parlament Europejski, Radę, Komisję i pozostałe Europejskie Urzędy Nadzoru, w przypadku gdy właściwy organ państwa trzeciego odmówi zawarcia takiego porozumienia administracyjnego lub gdy odmówi skutecznej współpracy. Komisja uwzględnia te informacje podczas przeprowadzania oceny odpowiednich decyzji w sprawie równoważności.

2b. W przypadku gdy Urząd stwierdzi, że zmiany w zakresie regulacji, nadzoru lub, gdy ma to zastosowanie, restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, lub praktyk dotyczących egzekwowania w państwach trzecich, o których mowa w ust. 2a, mogłyby mieć wpływ na stabilność finansową Unii lub co najmniej jednego państwa członkowskiego, integralność rynku, ochronę inwestorów lub funkcjonowanie rynku wewnętrznego, niezwłocznie informuje o tym Parlament Europejski, Radę i  Komisję w trybie poufnym.

2c. Właściwe organy z wyprzedzeniem informują Urząd o swoich zamiarach zawarcia wszelkich porozumień administracyjnych z organami nadzoru państw trzecich w każdym z obszarów regulowanych aktami, o których mowa w art. 1 ust. 2, w tym w stosunku do oddziałów jednostek z państw trzecich. Możliwie najwcześniej przekazują one Urzędowi projekt takich planowanych porozumień.

W celu ustanowienia spójnych, wydajnych i skutecznych praktyk nadzorczych w Unii oraz wzmocnienia międzynarodowej koordynacji w zakresie nadzoru finansowego Urząd może współpracować z właściwymi organami, aby opracować modelowe porozumienia administracyjne. Właściwe organy jak najściślej stosują się do takich modelowych porozumień.

W przypadku gdy Urząd we współpracy z właściwymi organami opracowuje takie modelowe porozumienia administracyjne, właściwe organy nie zawierają porozumień administracyjnych z organami państw trzecich, zanim porozumienie modelowe nie zostanie ukończone.

W sprawozdaniu, o którym mowa w art. 43 ust. 5, Urząd przedstawia informacje na temat porozumień administracyjnych uzgodnionych z organami nadzoru, organizacjami międzynarodowymi lub administracjami z państw trzecich oraz informacje dotyczące pomocy, której Urząd udzielił Komisji przy przygotowywaniu decyzji w sprawie równoważności, oraz działalności Urzędu w zakresie monitorowania zgodnie z ust. 2a.

3a. Urząd dąży do pełnego członkostwa w Bazylejskim Komitecie Nadzoru Bankowego i Radzie Stabilności Finansowej oraz dąży do uzyskania statusu obserwatora w Radzie ds. Monitorowania Międzynarodowych Standardów Rachunkowości.

Każde stanowisko przyjmowane przez Urząd na forum międzynarodowym jest uprzednio omawiane i zatwierdzane przez Radę Organów Nadzoru.

3b. Urząd, w stosownym przypadku, monitoruje zmiany regulacyjne i zmiany w zakresie nadzoru oraz, gdy ma to zastosowanie, zmiany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz praktyki związane z egzekwowaniem przepisów, a także istotne zmiany sytuacji rynkowej w państwach trzecich, w odniesieniu do których zawarto umowy międzynarodowe.

Bez uszczerbku dla konkretnych wymogów określonych w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, i z zastrzeżeniem warunków określonych w ust. 1 zdanie drugie niniejszego artykułu, Urząd współpracuje z odpowiednimi właściwymi organami oraz – gdy ma to zastosowanie – również z organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z państw trzecich, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu.”;

18)  skreśla się art. 34;

19)  w art. 35 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1, 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„1. Na wniosek Urzędu właściwe organy udzielają Urzędowi wszelkich informacji niezbędnych do wykonywania zadań nałożonych na Urząd niniejszym rozporządzeniem, pod warunkiem że mają one na mocy prawa dostęp do odpowiednich informacji.

Udzielone informacje muszą być dokładne i kompletne oraz zostają przekazane w terminie określonym przez Urząd.

2. Urząd może również zwrócić się o udzielanie informacji w regularnych odstępach czasu i w określonych formatach lub przy użyciu porównywalnych wzorów zatwierdzonych przez Urząd. W miarę możliwości we wnioskach o informacje zawsze wykorzystuje się istniejące wspólne formaty sprawozdawcze i przestrzega się zasady proporcjonalności przewidzianej w prawie krajowym i unijnym, w tym w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2.

3. Na wniosek właściwego organu Urząd przekazuje mu wszelkie posiadane informacje niezbędne do tego, by właściwy organ mógł wypełniać swoje zadania▐.”;

b)  ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. W przypadku gdy informacje, o które zwrócono się zgodnie z ust. 1, nie są dostępne lub nie zostały udostępnione przez właściwe organy w terminie określonym przez Urząd, wówczas Urząd może wystąpić z należycie uzasadnionym i umotywowanym wnioskiem do jakiegokolwiek z następujących podmiotów:

a) innych organów, którym powierzono funkcje nadzorcze;

b) ministerstwa właściwego w sprawach finansów w danym państwie członkowskim, o ile dysponuje ono informacjami ostrożnościowymi;

c) krajowego banku centralnego danego państwa członkowskiego;

d) urzędu statystycznego danego państwa członkowskiego.

Na wniosek Urzędu właściwe organy wspierają Urząd w gromadzeniu tych informacji.”;

c)  skreśla się ust. 6 i 7a;

20)  dodaje się art. 35a–35d w brzmieniu:

„Artykuł 35aWykonywanie uprawnień, o których mowa art. 35b

Uprawnienia powierzone Urzędowi, dowolnemu z jego urzędników lub innej osobie upoważnionej przez Urząd zgodnie z art. 35 nie mogą być wykorzystywane do żądania ujawnienia informacji lub dokumentów, które są objęte poufnością wymiany informacji między prawnikiem a klientem.

Artykuły 35a i 35b stosuje się bez uszczerbku dla prawa krajowego.

Artykuł 35bWniosek o informacje skierowany do instytucji finansowych, spółek holdingowych lub oddziałów właściwych instytucji finansowych oraz nieregulowanych podmiotów operacyjnych wchodzących w skład grupy

finansowej lub konglomeratu finansowego

1. W przypadku gdy informacje, o które zwrócono się zgodnie z art. 35 ust. 1 lub 5, nie są dostępne lub nie zostały udostępnione w terminie określonym przez Urząd, wówczas Urząd może – bez tworzenia kopii danych – zwrócić się do następujących instytucji i podmiotów o udzielenie mu wszelkich niezbędnych informacji, aby umożliwić mu wykonywanie jego obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia:

a) właściwych instytucji finansowych;

b) spółek holdingowych lub oddziałów właściwych instytucji finansowych;

c) nieregulowanych podmiotów operacyjnych w grupie lub konglomeracie finansowym, istotnych dla działalności finansowej właściwych instytucji finansowych.

4. Do udzielenia wymaganych informacji w rozsądnym terminie wyznaczonym przez Urząd zobowiązane są właściwe instytucje i jednostki wymienione w ust.1 lub ich prawni przedstawiciele ▌.

5. Urząd niezwłocznie wysyła kopię ▌wniosku ▌właściwemu organowi państwa członkowskiego, w którym właściwa jednostka wymieniona w ust. 1, której dotyczy wniosek o informacje, ma swoje miejsce zamieszkania lub siedzibę.

6. Urząd może wykorzystywać informacje poufne otrzymane zgodnie z niniejszym artykułem wyłącznie na potrzeby wykonywania zadań powierzonych mu na mocy niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 35cPrzepisy proceduralne dotyczące nakładania grzywien

1. Jeżeli w trakcie wykonywania swoich obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia Urząd stwierdzi, że istnieją wiarygodne przesłanki świadczące o możliwości istnienia okoliczności, które stanowią naruszenie, o którym mowa w art. 35d ust. 1, Urząd zwraca się do Komisji o wyjaśnienie tej sprawy. ▌

Artykuł 35dGrzywny

i okresowe kary pieniężne

-1. Przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji w sprawie nałożenia grzywny lub okresowej kary pieniężnej Komisja zapewnia instytucji lub jednostce, których dotyczy wniosek o informacje, możliwość złożenia wyjaśnień.

Podstawę decyzji Komisji w sprawie nałożenia grzywny lub okresowej kary pieniężnej stanowią ustalenia, co do których dane instytucje lub jednostki mogły przedstawić swoje stanowisko.

1. Komisja podejmuje decyzję o nałożeniu grzywny, jeżeli stwierdzi, że instytucja lub jednostka wymienione w art. 35b ust. 1 w sposób zamierzony lub w wyniku zaniedbania nie udzieliły wymaganych informacji ▌lub udzieliły niekompletnych, nieprawidłowych lub wprowadzających w błąd informacji ▌zgodnie z art. 35b ust. 1.

2. ▌Podstawowa grzywna, o której mowa w ust. 1, wynosi co najmniej [X; mniej niż 50 000 EUR] EUR i nie przekracza [Y; mniej niż 200 000 EUR] EUR i jest odstraszająca, skuteczna i proporcjonalna do wielkości instytucji lub jednostki oraz charakteru i znaczenia naruszenia.

Urząd, wspólnie z ESMA i EIOPA, opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających metodę ustalania grzywien zgodnie z niniejszym ustępem.

▌5. ▌Grzywna ogółem nie może przekroczyć [X %; mniej niż 20 %] rocznego obrotu danej jednostki w poprzedzającym roku obrotowym, chyba że jednostka bezpośrednio lub pośrednio uzyskała korzyść finansową z naruszenia. W tym przypadku grzywna ogółem jest co najmniej równa tej korzyści.

5a. Komisja może nałożyć okresową karę pieniężną do czasu usunięcia naruszenia. Okresowa kara pieniężna jest proporcjonalna do wielkości instytucji lub jednostki oraz charakteru i znaczenia naruszenia.

5b. W toku postępowania w pełni przestrzega się prawa do obrony przysługującego instytucji lub jednostce. Instytucji lub jednostce przysługuje prawo dostępu do gromadzonych przez Urząd i Komisję akt sprawy, z zastrzeżeniem uzasadnionego interesu innych osób w zakresie ochrony ich tajemnicy handlowej. Prawo dostępu do akt sprawy nie obejmuje dostępu do informacji poufnych oraz wewnętrznych dokumentów przygotowawczych Urzędu lub Komisji.

5c. Egzekucja grzywny lub okresowej kary pieniężnej może zostać zawieszona jedynie decyzją Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Instytucje lub jednostki podlegające grzywnie lub okresowej karze pieniężnej mogą wnieść skargę do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na decyzję Komisji o nałożeniu grzywny lub okresowej kary pieniężnej. Trybunał może między innymi uchylić, obniżyć lub podwyższyć grzywnę lub okresową karę pieniężną nałożoną przez Komisję.

5d. Komisja podaje do wiadomości publicznej każdą nałożoną grzywnę i okresową karę pieniężną, chyba że takie publiczne powiadomienie zagrażałoby poważnie rynkom finansowym lub wyrządziło nieproporcjonalną szkodę zainteresowanym stronom.

5e. Kwoty grzywien i okresowych kar pieniężnych przypisuje się do budżetu ogólnego Unii. ”;

▌21)  w art. 36 wprowadza się następujące zmiany:

a)  skreśla się ust. 3;

b)  ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Po otrzymaniu ostrzeżenia lub zalecenia ERRS skierowanego do Urzędu, Urząd omawia to ostrzeżenie lub zalecenie na kolejnym posiedzeniu Rady Organów Nadzoru lub w stosownym przypadku wcześniej, aby ocenić skutki takiego ostrzeżenia lub zalecenia dla realizacji swoich zadań oraz ewentualne działania następcze.

W drodze odpowiedniej procedury decyzyjnej Urząd podejmuje decyzję, czy należy podjąć jakiekolwiek działania w odpowiedzi na problemy wskazane w ostrzeżeniach i zaleceniach, zgodnie z uprawnieniami przyznanymi Urzędowi na mocy niniejszego rozporządzenia, oraz w sprawie przedmiotu takich działań.

Jeżeli Urząd nie podejmuje działań w związku z ostrzeżeniem lub zaleceniem, informuje on ERRS o powodach takiego zaniechania. ERRS informuje o tym Parlament Europejski zgodnie z art. 19 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1092/2010. ERRS powiadamia o tym również Radę i Komisję.”;

c)  ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Po otrzymaniu ostrzeżenia lub zalecenia skierowanego przez ERRS do właściwego organu Urząd może skorzystać w stosownych przypadkach z uprawnień przyznanych na mocy niniejszego rozporządzenia, tak aby zapewnić terminowe podjęcie działań następczych.

W przypadku gdy adresat zalecenia ERRS nie zamierza się do niego zastosować, informuje o tym Radę Organów Nadzoru i omawia z nią powody niepodjęcia działania.”;

d)  skreśla się ust. 6;

22)  art. 37 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 37

Bankowa Grupa Interesariuszy

1. W celu ułatwienia prowadzenia konsultacji z zainteresowanymi stronami w dziedzinach związanych z zadaniami Urzędu, powołuje się Bankową Grupę Interesariuszy. Zasięga się opinii Bankowej Grupy Interesariuszy w odniesieniu do działań podejmowanych zgodnie z art. 10–15 dotyczącymi regulacyjnych standardów technicznych i wykonawczych standardów technicznych oraz, w zakresie, w jakim nie dotyczą one poszczególnych instytucji finansowych, zgodnie z art. 16 dotyczącym wytycznych i zaleceń, art. 16a dotyczącym opinii i art. 16b dotyczącym pytań i odpowiedzi. Jeśli trzeba pilnie podjąć działania, a konsultacje stają się niemożliwe, informuje się jak najszybciej Grupę Interesariuszy.

Bankowa Grupa Interesariuszy zbiera się z własnej inicjatywy w razie zaistnienia konieczności, jednak nie rzadziej niż cztery razy w roku.

2. W skład Bankowej Grupy Interesariuszy wchodzi 30 członków, 13 członków reprezentujących w stosunku gwarantującym równowagę instytucje kredytowe i inwestycyjne działające w Unii, z których trzech reprezentuje banki spółdzielcze i oszczędnościowe, 13 członków reprezentujących przedstawicieli ich pracowników, konsumentów, osoby korzystające z usług bankowych oraz przedstawicieli MŚP, a czterech jej członków to niezależni, wybitni naukowcy.

3. Członków Bankowej Grupy Interesariuszy wyznacza Rada Organów Nadzoru zgodnie z otwartą i przejrzystą procedurą wyboru. W podejmowanej w tej sprawie decyzji Rada Organów Nadzoru zapewnia, w miarę możliwości, odpowiednie odzwierciedlenie zróżnicowania sektora bankowego, odpowiednią równowagę geograficzną i płciową oraz reprezentację zainteresowanych stron z całej Unii. Członków Bankowej Grupy Interesariuszy wybiera się na podstawie ich kwalifikacji, umiejętności, odpowiedniej wiedzy i udokumentowanej wiedzy fachowej.

3a. Członkowie Bankowej Grupy Interesariuszy wybierają spośród siebie przewodniczącego grupy. Kadencja przewodniczącego trwa dwa lata.

Parlament Europejski, ilekroć wpłynie taki wniosek, może wezwać przewodniczącego Bankowej Grupy Interesariuszy do złożenia przed nim oświadczenia i udzielenia odpowiedzi na wszelkie pytania posłów.

4. Urząd dostarcza Bankowej Grupie Interesariuszy wszystkie niezbędne informacje, z zastrzeżeniem zachowania tajemnicy służbowej zgodnie z art. 70, i zapewnia jej odpowiednią pomoc sekretariatu. Członkom Bankowej Grupy Interesariuszy reprezentującym organizacje typu non profit – z wyjątkiem przedstawicieli z branży – zapewnia się odpowiedni zwrot kosztów. Ten zwrot kosztów uwzględnia działania przygotowawcze i kontynuujące członków oraz jest co najmniej równy stawkom zwrotu kosztów przysługującego urzędnikom zgodnie z tytułem V, rozdział 1, sekcja 2 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej, ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68. Bankowa Grupa Interesariuszy może utworzyć grupy robocze do spraw technicznych. Kadencja członków Bankowej Grupy Interesariuszy wynosi cztery lata, a po tym okresie przeprowadza się nową procedurę wyboru.

Członkowie Bankowej Grupy Interesariuszy mogą pełnić swoje funkcje przez dwie kolejne kadencje.

5. Bankowa Grupa Interesariuszy może przedstawiać Urzędowi porady we wszelkich kwestiach związanych z zadaniami Urzędu, ze szczególnym uwzględnieniem zadań określonych w art. 10–16b, art. 29, 30, 32 i 35.

W przypadku gdy członkowie Bankowej Grupy Interesariuszy nie są w stanie uzgodnić porady, zezwala się, by jedna trzecia jej członków lub członkowie reprezentujący jedną grupę zainteresowanych stron mogli wydać odrębną poradę.

Bankowa Grupa Interesariuszy, Grupa Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych, Grupa Interesariuszy z Sektora Ubezpieczeń i Reasekuracji i Grupa Interesariuszy z Sektora Pracowniczych Programów Emerytalnych mogą wydawać wspólne porady w zakresie kwestii dotyczących prac Europejskich Urzędów Nadzoru na podstawie art. 56 niniejszego rozporządzenia dotyczącego wspólnych stanowisk i wspólnych aktów.

6. Bankowa Grupa Interesariuszy uchwala swój regulamin wewnętrzny większością dwóch trzecich głosów jej członków.

7. Urząd podaje do wiadomości publicznej porady Bankowej Grupy Interesariuszy, odrębne porady jej członków, wyniki prowadzonych konsultacji, a także sposób, w jaki uwzględniono porady i wyniki konsultacji. ”;

b)    w ust. 5 dodaje się akapity w brzmieniu:

„W przypadku gdy członkowie Bankowej Grupy Interesariuszy nie są w stanie wypracować wspólnej opinii lub porady, zezwala się, by członkowie reprezentujący jedną grupę zainteresowanych stron mogli wydać odrębną opinię lub odrębną poradę.

Bankowa Grupa Interesariuszy, Grupa Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych, Grupa Interesariuszy z Sektora Ubezpieczeń i Reasekuracji i Grupa Interesariuszy z Sektora Pracowniczych Programów Emerytalnych mogą wydawać wspólne opinie i porady w zakresie kwestii dotyczących prac Europejskich Urzędów Nadzoru na podstawie art. 56 niniejszego rozporządzenia dotyczącego wspólnych stanowisk i wspólnych aktów.”;

22a)  art. 38 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Urząd zapewnia, by decyzje podejmowane na mocy art. 18, 19 lub 20 nie wpływały w jakikolwiek sposób na obowiązki budżetowe państw członkowskich.”

23)  art. 39 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 39Procedury podejmowania decyzji

1. Podejmując decyzje przewidziane na mocy art. 17, 18 i 19, Urząd postępuje zgodnie z ust. 2–6.

2. Urząd informuje każdego adresata danej decyzji w jego języku urzędowym o zamiarze jej podjęcia, wyznaczając termin, w którym adresat ten może wyrazić swoją opinię na temat przedmiotu tej decyzji, w pełni uwzględniając pilny charakter, złożoność i potencjalne skutki sprawy. Adresat może wyrazić opinię w swoim języku urzędowym. Przepis ustanowiony w zdaniu pierwszym stosuje się odpowiednio w odniesieniu do zaleceń, o których mowa w art. 17 ust. 3.

3. W decyzjach Urzędu przedstawia się powody, dla których zostały one przyjęte.

4. Adresaci decyzji Urzędu są informowani o środkach odwoławczych przysługujących im na mocy niniejszego rozporządzenia.

5. W przypadku gdy Urząd podjął decyzję na podstawie art. 18 ust. 3 lub art. 18 ust. 4., w odpowiednich odstępach czasu dokonuje jej przeglądu.

6. Decyzje podejmowane przez Urząd na podstawie art. ▌18 lub 19 podaje się do wiadomości publicznej. Decyzje podejmowane przez Urząd na podstawie art. 17 można podać do wiadomości publicznej. Podając decyzję do wiadomości publicznej, ujawnia się właściwy organ lub instytucję finansową, których ona dotyczy, oraz główną treść decyzji, chyba że takie upublicznienie jest sprzeczne z uzasadnionym interesem tej instytucji finansowej lub z ochroną jej tajemnicy handlowej, bądź też mogłoby poważnie zagrozić prawidłowemu funkcjonowaniu oraz integralności rynków finansowych lub stabilności całego systemu finansowego Unii lub jego części.”;

24)  w art. 40 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i)  dodaje się lit. aa) i ab)w brzmieniu:

„aa) zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy członkowie Rady Wykonawczej, o których mowa w art. 45 ust. 1 i którym nie przysługuje prawo głosu;

ab) szefowie administracji państw członkowskich odpowiedzialni za negocjowanie i przyjmowanie aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2, w celu podejmowania działań wchodzących w zakres art. 10–15”;

(ia)  lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b) szefowie krajowych organów publicznych właściwych w zakresie nadzoru nad instytucjami kredytowymi w poszczególnych państwach członkowskich w celu podejmowania działań wchodzących w zakres wszystkich kompetencji z wyjątkiem kompetencji określonych w art. 10–15, którzy zobowiązani są spotykać się osobiście co najmniej dwa razy w roku;”

(ib)  lit. e) otrzymuje brzmienie:

„e) jeden przedstawiciel ERRS, któremu nie przysługuje prawo głosu i który powstrzymuje się od zajmowania stanowisk wynikających z prowadzenia polityki pieniężnej;”

(ib)  dodaje się lit. fa) w brzmieniu:

„fa) jeden przedstawiciel SRB, któremu nie przysługuje prawo głosu;”

aa)  ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Każdy ▐organ jest odpowiedzialny za powołanie spośród swojego personelu zastępcy wysokiego szczebla, który może zastąpić członka Rady Organów Nadzoru, o którym mowa w ust. 1 lit. ab) i lit. b), w przypadku gdy osoba ta nie może uczestniczyć w posiedzeniach Rady.”

ab)  skreśla się ust. 4a.

ac)  ust. 6 otrzymuje brzmienie:

„6. W celu zastosowania się do dyrektywy 94/19/WE członkowi Rady Organów Nadzoru, o którym mowa w ust. 1 lit. b), może towarzyszyć, w stosownych przypadkach, przedstawiciel odpowiednich organów zajmujących się zarządzaniem systemami gwarantowania depozytów w poszczególnych państwach członkowskich, któremu nie przysługuje prawo głosu.

W przypadku gdy krajowy organ publiczny, o którym mowa w ust. 1 lit. b), nie jest odpowiedzialny za restrukturyzację i uporządkowaną likwidację, członek Rady Organów Nadzoru może podjąć decyzję o zaproszeniu przedstawiciela organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z danego państwa członkowskiego, któremu nie przysługuje prawo głosu.

ad)  dodaje się ustęp w brzmieniu:

„6a. Do celów działań, które mają zostać podjęte w zakresie stosowania art. 10–15, jeden przedstawiciel Komisji jest członkiem Rady Organów Nadzoru, któremu nie przysługuje prawo głosu, a jeden przedstawiciel Parlamentu Europejskiego jest obserwatorem i jeden przedstawiciel administracji każdego państwa członkowskiego może być obserwatorem w Radzie Organów Nadzoru.”

b)  ust. 7 otrzymuje brzmienie:

„7. Rada Organów Nadzoru może zapraszać obserwatorów.”

c)  dodaje się ust. 8 w brzmieniu:

„8. W przypadku gdy krajowy organ publiczny, o którym mowa w ust. 1 lit. b), nie jest odpowiedzialny za egzekwowanie przepisów dotyczących ochrony konsumentów, członek Rady Organów Nadzoru, o którym mowa w tej literze, może podjąć decyzję o tym, że będzie mu towarzyszył przedstawiciel z organu odpowiedzialnego za ochronę konsumentów z danego państwa członkowskiego, któremu to przedstawicielowi nie przysługuje prawo głosu. W przypadku gdy w danym państwie członkowskim odpowiedzialność za ochronę konsumentów jest dzielona między kilka organów w danym państwie członkowskim, organy te uzgadniają wspólnego przedstawiciela.”;

25)  art. 41 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 41Komitety wewnętrzne

Rada Organów Nadzoru może powoływać komitety wewnętrzne na potrzeby wykonywania określonych zadań będących w jej kompetencji. Rada Organów Nadzoru może delegować wykonywanie wyraźnie określonych zadań i podejmowanie wyraźnie określonych decyzji komitetom wewnętrznym, Radzie Wykonawczej lub Przewodniczącemu.”;

26)  ▌art. 42 ▌otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 42Niezależność

Rady Organów Nadzoru

Podczas wykonywania zadań powierzonych im na mocy niniejszego rozporządzenia Przewodniczący i członkowie Rady Organów Nadzoru ▌działają niezależnie i obiektywnie w wyłącznym interesie Unii jako całości oraz nie zwracają się o instrukcje do instytucji lub organów unijnych, żadnego rządu ▌lub do innego podmiotu publicznego lub prywatnego, ani nie przyjmują takich instrukcji.

Państwa członkowskie, instytucje ani organy Unii, ani żadne inne podmioty publiczne lub prywatne nie usiłują wywierać wpływu na członków Rady Organów Nadzoru w wykonywaniu przez nich ich zadań.

Jeżeli stopień niezależności, o którym mowa w art. 30 ust. 2 lit. a), został oceniony jako niewystarczający zgodnie z tym artykułem, Rada Organów Nadzoru może podjąć decyzję o tymczasowym zawieszeniu prawa głosu danego członka lub o czasowym zawieszeniu jego członkostwa w Urzędzie do czasu usunięcia nieprawidłowości.”;

27)  w art. 43 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Rada Organów Nadzoru wydaje wytyczne dotyczące prac Urzędu i jest głównym organem decyzyjnym w przypadku decyzji strategicznych i ważnych decyzji politycznych.

O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, Rada Organów Nadzoru przyjmuje ▌zalecenia, wytyczne, opinie i decyzje Urzędu i udziela porad, o których mowa w rozdziale II▌.”;

b)  skreśla się ust. 2 i 3;

c)  ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„Przed dniem 30 września każdego roku Rada Organów Nadzoru, działając na podstawie wniosku Rady Wykonawczej, przyjmuje program prac Urzędu na kolejny rok oraz przekazuje go do wiadomości Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.

Urząd określa swoje priorytety w odniesieniu do ocen, wskazując w stosownych przypadkach właściwe organy i działania podlegające ocenom zgodnie z art. 30. W uzasadnionych przypadkach Urząd może wskazać dodatkowe właściwe organy, które zostaną poddane ocenie.

Program prac przyjmowany jest bez uszczerbku dla corocznej procedury budżetowej i podawany jest do publicznej wiadomości.”;

d)    ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Na wniosek Rady Wykonawczej Rada Organów Nadzoru przyjmuje roczne sprawozdanie z działalności Urzędu, w tym z wykonywania obowiązków przez Przewodniczącego, na podstawie projektu sprawozdania, o którym mowa w art. 47 ust. 9f, i przekazuje je Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu oraz Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu do dnia 15 czerwca każdego roku. Sprawozdanie to podawane jest do wiadomości publicznej.”;

e)  skreśla się ust. 8;

27a)  dodaje się art. 43a w brzmieniu:

„Artykuł 43a

Przejrzystość decyzji podejmowanych przez Radę Organów Nadzoru

Niezależnie od art. 70, w terminie nieprzekraczającym sześciu tygodni od daty posiedzenia Rady Organów Nadzoru, Urząd – jako minimum – udostępnia Parlamentowi Europejskiemu wyczerpujący i rzeczowy protokół tego posiedzenia Rady Organów Nadzoru, w tym opatrzony uwagami wykaz decyzji, umożliwiający zrozumienie w pełni przebiegu dyskusji. ”

28)  w art. 44 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 ▌otrzymuje brzmienie:

„1. Decyzje Rady Organów Nadzoru podejmowane są zwykłą większością głosów jej członków. Każdy członek ma jeden głos. W przypadku równej liczby głosów za i przeciw głos Przewodniczącego jest decydujący.

W odniesieniu do decyzji w sprawie opracowywania i przyjmowania aktów, projektów i instrumentów określonych w art. 10–16 oraz środków i decyzji przyjmowanych na mocy art. 9 ust. 5 akapit trzeci, art. 9a oraz przepisów rozdziału VI i na zasadzie odstępstwa od przepisów akapitu pierwszego niniejszego ustępu Rada Organów Nadzoru podejmuje decyzje kwalifikowaną większością głosów swoich członków, jak określono w art. 16 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej, przy czym większość ta obejmuje co najmniej zwykłą większość głosów jej członków, obecnych na głosowaniu, z właściwych organów państw członkowskich, które są uczestniczącymi państwami członkowskimi w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 („uczestniczące państwa członkowskie”), i zwykłą większość głosów jej członków, obecnych na głosowaniu, z właściwych organów państw członkowskich, które nie są uczestniczącymi państwami członkowskimi w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 („nieuczestniczące państwa członkowskie”). Członkowie Rady Wykonawczej zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy i Przewodniczący nie mają prawa głosu w odniesieniu do tych decyzji.

W odniesieniu do decyzji przyjmowanych na mocy art. 18 ust. 3 i 4 oraz na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego niniejszego ustępu, Rada Organów Nadzoru podejmuje decyzje zwykłą większością głosów jej członków posiadających prawo głosu, w tym zwykłą większością głosów jej członków z właściwych organów uczestniczących państw członkowskich i zwykłą większością głosów jej członków z właściwych organów nieuczestniczących państw członkowskich.

a)   dodaje się ust. 1a:

1a. W drodze odstępstwa od ust. 1 Rada Organów Nadzoru jest uprawniona do przyjmowania zwykłą większością głosów swoich członków decyzji przygotowanych przez Radę Wykonawczą do celów art. 22 ust. 1, 2, 3 i 5, art. 29a, 31a, 32 i art. 35b–35d na podstawie art. 47 ust. 3.

W przypadku gdy Rada Organów Nadzoru nie przyjmie decyzji przygotowanych przez Radę Wykonawczą do celów art. 22 ust. 1, 2, 3 i 5, art. 29a, 31a, 32 i art. 35b–35h, może ona zmienić te decyzje. Rada Organów Nadzoru jest uprawniona do przyjęcia tych zmienionych decyzji większością trzech czwartych głosów swoich członków.

W przypadku gdy Rada Organów Nadzoru nie przyjmie zmienionych decyzji, o których mowa w akapicie drugim, najszybciej jak to możliwe, a najpóźniej w terminie czterech miesięcy, decyzję podejmuje Rada Wykonawcza.”;

b)  ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Rada Organów Nadzoru uchwala i udostępnia do publicznej wiadomości swój regulamin wewnętrzny. Przepisy regulaminu wewnętrznego określają szczegółową procedurę głosowania.”

c)    ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Członkowie bez prawa głosu i obserwatorzy nie uczestniczą w obradach Rady Organów Nadzoru poświęconych poszczególnym instytucjom finansowym, chyba że art. 75 ust. 3 lub akty, o których mowa w art. 1 ust. 2, stanowią inaczej.

Akapitu pierwszego nie stosuje się do Przewodniczącego, członków, którzy są również członkami Rady Wykonawczej oraz do przedstawiciela Europejskiego Banku Centralnego mianowanego przez jego radę nadzorczą.”;

29)  w rozdziale III tytuł sekcji 2 otrzymuje brzmienie:

„Sekcja 2

Rada Wykonawcza”

30)  art. 45 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 45Skład

1. Rada Wykonawcza składa się z Przewodniczącego i trzech członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, którzy są obywatelami jednego z państw członkowskich. Przewodniczący przydziela każdemu z członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy wyraźnie określone zadania z zakresu polityki i zarządzania, w szczególności odpowiedzialność za sprawy budżetowe i w kwestiach związanych z programem prac Urzędu oraz sprawy konwergencji. Jeden z członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy pełni funkcję wiceprzewodniczącego i wykonuje zadania przewodniczącego podczas jego nieobecności lub w przypadku uzasadnionego utrudnienia, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

2. Członkowie zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy wybierani są na podstawie osiągnięć, umiejętności, wiedzy i doświadczenia praktycznego w zakresie instytucji finansowych działających w ramach różnych modeli biznesowych i rynków finansowych, zwłaszcza bankowości, w tym interesów konsumenta, oraz doświadczenia w zakresie nadzoru finansowego i regulacji rynków finansowych. Członkowie zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy posiadają rozległe doświadczenie na stanowisku kierowniczym. Co najmniej jeden z członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy nie powinien być zatrudniony przez właściwy organ krajowy w okresie jednego roku przed mianowaniem. Wybór odbywa się na podstawie otwartego zaproszenia do zgłaszania kandydatur publikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, w następstwie którego Komisja, w porozumieniu z Radą Organów Nadzoru, sporządza krótką listę zakwalifikowanych kandydatów.

Komisja przedkłada ją Parlamentowi Europejskiemu do zatwierdzenia. Po zatwierdzeniu tej krótkiej listy Rada przyjmuje decyzję o wyznaczeniu członków Rady Wykonawczej zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy▌. Skład Rady Wykonawczej jest wyważony i proporcjonalny oraz odzwierciedla całą Unię.

3. W przypadku gdy zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy członek Rady Wykonawczej nie spełnia już warunków określonych w art. 46 lub został uznany za winnego poważnego uchybienia, Parlament Europejski i Rada mogą, z własnej inicjatywy lub na wniosek Komisji zatwierdzony przez Parlament Europejski, przyjąć decyzję o odwołaniu go z urzędu.

4. Kadencja członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy wynosi 5 lat i może zostać przedłużona na ten sam okres jeden raz. W okresie dziewięciu miesięcy poprzedzających koniec pięcioletniej kadencji członka zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy Rada Organów Nadzoru ocenia:

a) wyniki osiągnięte podczas pierwszej kadencji i sposób ich osiągnięcia;

b) zadania i potrzeby Urzędu w następnych latach.

Biorąc pod uwagę tę ocenę Komisja przedkłada Radzie wykaz członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, których kadencję należy przedłużyć. Na podstawie tego wykazu oraz po uwzględnieniu oceny Rada może przedłużyć kadencję członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy.”;

31)  dodaje się art. 45a w brzmieniu:

„Artykuł 45aProces podejmowania decyzji

1. Decyzje Rady Wykonawczej podejmowane są zwykłą większością głosów jej członków. Każdy członek ma jeden głos. W przypadku równej liczby głosów za i przeciw głos Przewodniczącego jest decydujący. Na wniosek Przewodniczącego lub co najmniej trzech członków Rady Wykonawczej podjęcie decyzji przekazuje się Radzie Organów Nadzoru.

2. Przedstawiciel Komisji uczestniczy w posiedzeniach Rady Wykonawczej bez prawa głosu z wyjątkiem spraw, o których mowa w art. 63.

3. Rada Wykonawcza uchwala i podaje do wiadomości publicznej swój regulamin wewnętrzny.

4. Posiedzenia Rady Wykonawczej zwoływane są przez Przewodniczącego z własnej inicjatywy lub na wniosek jednego z jej członków, i przewodniczy im Przewodniczący.

Rada Wykonawcza zbiera się przed każdym posiedzeniem Rady Organów Nadzoru oraz tak często, jak uzna to za konieczne. Rada Wykonawcza regularnie składa sprawozdania Radzie Organów Nadzoru i zbiera się co najmniej jedenaście razy w roku.

5. ▌Uczestnicy nieposiadający prawa głosu nie biorą udziału w obradach Rady Wykonawczej dotyczących poszczególnych instytucji finansowych.

5a. Rada Organów Nadzoru jest uprawniona do wysyłania konkretnych wniosków o informacje do Rady Wykonawczej. ”;

32)  dodaje się art. 45b w brzmieniu:

„Artykuł 45bKomitety wewnętrzne

Rada Wykonawcza może powoływać komitety wewnętrzne na potrzeby wykonywania określonych zadań będących w jej kompetencji.”;

33)  art. 46 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 46Niezależność

Rady Wykonawczej

Członkowie Rady Wykonawczej działają niezależnie i obiektywnie w wyłącznym interesie Unii jako całości, oraz nie zwracają się o instrukcje do instytucji lub organów unijnych, żadnego rządu ▌lub do innego podmiotu publicznego lub prywatnego, ani nie przyjmują takich instrukcji.

Członkowie Rady Wykonawczej nie sprawują żadnej funkcji na szczeblu krajowym, unijnym lub międzynarodowym.

Państwa członkowskie, instytucje lub organy Unii Europejskiej ani żadne inne podmioty publiczne lub prywatne nie mogą próbować wywierać wpływu na członków Rady Wykonawczej przy wykonywaniu ich zadań.”;

34)  art. 47 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 47Zadania

1. Rada Wykonawcza zapewnia, aby Urząd wypełniał swoją misję i wykonywał powierzone mu zadania zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Wprowadza ona wszelkie niezbędne środki, w szczególności przyjmuje wewnętrzne instrukcje administracyjne oraz publikuje komunikaty, w celu zapewnienia funkcjonowania Urzędu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

2. Rada Wykonawcza przedkłada Radzie Organów Nadzoru do zatwierdzenia projekt rocznego i wieloletniego programu prac.

3. Rada Wykonawcza wykonuje swoje uprawnienia budżetowe zgodnie z art. 63 i 64.

Do celów art. 17, 19, art. 22 ust. 4 i art. 30 ▌ Rada Wykonawcza jest uprawniona do działania i podejmowania decyzji. Do celów art. 22 ust. 1, 2, 3 i 5, art. 29a, 31a, 32 i art. 35b–35d Rada Wykonawcza jest uprawniona do przygotowania decyzji, które podlegają procedurze decyzyjnej określonej w art. 44 ust. 1a. Rada Wykonawcza informuje Radę Organów Nadzoru o wszystkich decyzjach, które przygotowuje i podejmuje.

3a. Rada Wykonawcza bada wszystkie kwestie rozpatrywane przez Radę Organów Nadzoru i wydaje na ich temat opinię ▌.

4. Rada Wykonawcza przyjmuje plan polityki kadrowej Urzędu oraz, zgodnie z art. 68 ust. 2, niezbędne środki wykonawcze do regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich („regulamin pracowniczy”).

5. Zgodnie z art. 72 Rada Wykonawcza przyjmuje przepisy szczególne dotyczące prawa dostępu do dokumentów Urzędu.

6. Rada Wykonawcza przedkłada Radzie Organów Nadzoru do zatwierdzenia roczne sprawozdanie z działalności Urzędu, w tym z wykonania zadań Przewodniczącego, sporządzone na podstawie projektu rocznego sprawozdania, o którym mowa w ust. 9 lit. f).

7. Rada Wykonawcza wyznacza i odwołuje członków Komisji Odwoławczej zgodnie z art. 58 ust. 3 i 5, należycie uwzględniając wniosek Rady Organów Nadzoru.

8. Członkowie Rady Wykonawczej podają do wiadomości publicznej informacje o wszystkich odbytych spotkaniach i przyjętych zaproszeniach. Wydatki są jawnie rejestrowane zgodnie z regulaminem pracowniczym.

9. Członkowi odpowiedzialnemu za budżet i program powierza się następujące określone zadania:

a) wykonanie rocznego programu prac Urzędu pod kierownictwem Rady Organów Nadzoru i pod kontrolą Rady Wykonawczej;

b) stosowanie wszelkich niezbędnych środków, w szczególności przyjmowanie wewnętrznych instrukcji administracyjnych oraz publikacja komunikatów, w celu zapewnienia funkcjonowania Urzędu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;

c) przygotowanie wieloletniego programu prac, o którym mowa w art. 47 ust. 2;

d) przygotowanie do dnia 30 czerwca każdego roku rocznego programu prac na następny rok, o którym to programie mowa w art. 47 ust. 2;

e) sporządzenie wstępnego projektu budżetu Urzędu zgodnie z art. 63 i wykonanie budżetu Urzędu zgodnie z art. 64;

f) przygotowanie projektu sprawozdania rocznego, w tym rozdziału poświęconego działalności regulacyjnej i nadzorczej Urzędu oraz rozdziału dotyczącego spraw finansowo-administracyjnych;

g) w odniesieniu do pracowników Urzędu – wykonywanie uprawnień nadanych mu na mocy art. 68 i zarządzanie kwestiami personalnymi.”;

35)  w art. 48 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Przewodniczący jest obywatelem państwa członkowskiego i jest odpowiedzialny za przygotowywanie prac▌ oraz przewodniczenie posiedzeniom Rady Organów Nadzoru i Rady Wykonawczej.”;

b)  ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. W celu wyboru Przewodniczącego Komisja powołuje komisję selekcyjną, w której skład wchodzi sześć wysokich rangą niezależnych osób. Parlament Europejski, Rada i Komisja wyznaczają po dwóch członków komisji selekcyjnej. Komisja wybiera spośród swoich członków przewodniczącego. Komisja selekcyjna podejmuje zwykłą większością głosów decyzję o publikacji ogłoszenia o naborze, kryteriach wyboru i profilu stanowiska, składzie grupy kandydatów oraz o metodzie przesiewu kandydatów w celu sporządzenia zrównoważonej pod względem płci krótkiej listy co najmniej dwóch kandydatów. W przypadku równej liczby głosów za i przeciw głos przewodniczącego komisji selekcyjnej jest decydujący.

Przewodniczący wybierany jest na podstawie osiągnięć, umiejętności, wiedzy na temat instytucji i rynków finansowych, w szczególności bankowości, po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej otwartego zaproszenia do zgłaszania kandydatur. Przewodniczący musi posiadać wieloletnie uznane doświadczenie w dziedzinie nadzoru finansowego i regulacji rynków finansowych oraz doświadczenie na stanowiskach kierowniczych wyższego szczebla, musi wykazywać zdolności przywódcze oraz wysokie standardy efektywności, zdolności i uczciwości, a także posiadać udokumentowaną znajomość co najmniej dwóch języków urzędowych Unii.

Komisja selekcyjna przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie do zatwierdzenia krótką listę kandydatów na stanowisko Przewodniczącego. Parlament Europejski może zaprosić wybranych kandydatów na posiedzenie za zamkniętymi drzwiami lub na przesłuchanie publiczne, przesłać kandydatom pytania na piśmie, sprzeciwić się wyznaczeniu kandydata oraz zarekomendować preferowanego kandydata. Parlament Europejski i Rada przyjmują wspólną decyzję o wyznaczeniu Przewodniczącego z krótkiej listy kandydatów.

2a. W przypadku gdy Przewodniczący nie spełnia już warunków wymaganych do pełnienia obowiązków, w tym warunków określonych w art. 49, lub został uznany winnym poważnego uchybienia, Parlament Europejski i Rada mogą, na wniosek Komisji lub z własnej inicjatywy, przyjąć wspólną decyzję o odwołaniu go z urzędu. Podczas przygotowywania wniosku Komisja Europejska konsultuje się z właściwymi organami krajowymi.”;

ba)  ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Kadencja Przewodniczącego trwa osiem lat i nie może zostać ▌odnowiona.”;

c)  ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. W okresie dziewięciu miesięcy poprzedzających koniec ośmioletniej kadencji Przewodniczącego, Rada Organów Nadzoru ocenia:

a) wyniki osiągnięte podczas pierwszej kadencji i sposób ich osiągnięcia;

b) zadania i potrzeby Urzędu w następnych latach.

Do celów oceny, o której mowa w akapicie pierwszym, Rada Organów Nadzoru wybiera spośród swoich członków tymczasowego zastępcę Przewodniczącego.”;

d)  skreśla się ust. 5;

35a)  art. 49 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 49Niezależność

Przewodniczącego

Bez uszczerbku dla roli Rady Organów Nadzoru w odniesieniu do zadań Przewodniczącego, Przewodniczący nie zwraca się o instrukcje do instytucji lub organów unijnych, żadnego rządu ▌, lub do innego podmiotu publicznego lub prywatnego, ani nie przyjmuje takich instrukcji.

Państwa członkowskie, instytucje ani organy Unii ani żadne inne podmioty publiczne lub prywatne nie dążą do wywierania wpływu na Przewodniczącego w wykonywaniu jego zadań.

Zgodnie z regulaminem pracowniczym, o którym mowa w art. 68, po zakończeniu pełnienia swojej funkcji Przewodniczący jest nadal zobowiązany do zachowania uczciwości i rozwagi w odniesieniu do przyjmowania pewnych stanowisk lub korzyści.

36)  art. 49a otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 49aWydatki

Przewodniczący podaje do wiadomości publicznej informacje o wszystkich ▌spotkaniach odbytych z podmiotami zewnętrznymi w terminie dwóch tygodni od spotkania oraz o wszystkich przyjętych zaproszeniach. Wydatki są jawnie rejestrowane zgodnie z regulaminem pracowniczym.”;

37)  skreśla się art. 50, 51, 52, 52a i 53;

38)  w art. 54 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ▌ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Wspólny Komitet stanowi forum, w ramach którego Urząd prowadzi regularną i ścisłą współpracę, aby zapewnić – przy uwzględnieniu w pełni specyfiki sektorów – międzysektorową spójność z Europejskim Urzędem Nadzoru (Europejskim Urzędem Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) i Europejskim Urzędem Nadzoru (Europejskim Urzędem Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych), zwłaszcza, jeżeli jest to wymagane prawem Unii, w odniesieniu do:

– konglomeratów finansowych i konsolidacji transgranicznej,

– księgowości i audytu,

– analiz mikroostrożnościowych pod kątem rozwoju sytuacji, zagrożeń i słabości związanych ze stabilnością finansową,

– detalicznych produktów inwestycyjnych,

– cyberbezpieczeństwa,

– wymiany informacji i najlepszych praktyk ERRS ▌i Europejskimi Urzędami Nadzoru,

detalicznych usług finansowych i kwestii dotyczących ochrony konsumentów i inwestorów,

– stosowania zasady proporcjonalności.”;

c)  dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a. W odniesieniu do zadań Urzędu związanych z zapobieganiem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz ze zwalczaniem tych zjawisk, Wspólny Komitet stanowi forum, w ramach którego Urząd regularnie i ściśle współpracuje z Europejskim Urzędem Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych i Europejskim Urzędem Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych w sprawach dotyczących interakcji między określonymi zadaniami Urzędu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. l) a zadaniami powierzonymi Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych oraz Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych.”;

Wspólny Komitet może wspierać Komisję w ocenie warunków i specyfikacji technicznych oraz procedur służących zapewnieniu bezpiecznego i skutecznego połączenia scentralizowanych zautomatyzowanych mechanizmów zgodnie ze sprawozdaniem, o którym mowa w art. 32a ust. 5 dyrektywy (UE) 2018/843, a także w skutecznym połączeniu rejestrów krajowych zgodnie z dyrektywą (UE) 2018/843.”;

39)  art. 55 ▌otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 55Skład

1. W skład Wspólnego Komitetu wchodzą Przewodniczący Europejskich Urzędów Nadzoru ▌.

2. Jeden członek Rady Wykonawczej, przedstawiciel Komisji i drugi przewodniczący ERRS oraz w stosownym przypadku przewodniczący podkomitetów Wspólnego Komitetu są zapraszani do uczestniczenia w charakterze obserwatorów w posiedzeniach Wspólnego Komitetu oraz w stosownych przypadkach podkomitetów, o których mowa w art. 57.

3. Przewodniczący Wspólnego Komitetu wybierany jest co roku na zasadzie rotacji spośród przewodniczących Europejskich Urzędów Nadzoru. Przewodniczący Wspólnego Komitetu jest drugim wiceprzewodniczącym ERRS.

4. Wspólny Komitet uchwala i publikuje swój regulamin wewnętrzny. Wspólny Komitet może zapraszać obserwatorów. Wspólny Komitet wypracowuje wspólne stanowiska w drodze konsensusu.

Posiedzenia Wspólnego Komitetu odbywają się co najmniej raz na trzy miesiące.

4a. Przewodniczący Urzędu regularnie konsultuje się z Radą Organów Nadzoru i informuje ją o stanowiskach przyjętych podczas posiedzeń Wspólnego Komitetu i jego podkomitetów.”;

39a)  art. 56 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 56Wspólne stanowiska i wspólne akty

W ramach zadań Urzędu określonych w rozdziale II, a w szczególności w kontekście wykonania dyrektywy 2002/87/WE, Urząd stara się wypracować w stosownych przypadkach wspólne stanowiska z Europejskim Urzędem Nadzoru (Europejskim Urzędem Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) oraz z Europejskim Urzędem Nadzoru (Europejskim Urzędem Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych), w zależności od przypadku.

Jeżeli wymaga tego prawo Unii, akty na mocy art. 10–19 niniejszego rozporządzenia związane ze stosowaniem dyrektywy 2002/87/WE i innych aktów unijnych, o których mowa w art. 1 ust. 2, które wchodzą w zakres kompetencji również Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) lub Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) są przyjmowane równolegle, w stosownych przypadkach, przez Urząd, Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) oraz Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych).

Jeżeli decyzja Urzędu odbiega od wspólnego stanowiska, o którym mowa w ust. 1, lub jeżeli nie można było podjąć decyzji, Urząd niezwłocznie informuje Parlament Europejski, Radę i Komisję o przyczynach tego stanu rzeczy.”

39a)  art. 57 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 57

Podkomitety

1. Wspólny Komitet może ustanawiać podkomitety w celu przygotowania dla Wspólnego Komitetu projektów wspólnych stanowisk i wspólnych aktów.

2. W skład podkomitetu wchodzą przewodniczący Europejskich Urzędów Nadzoru oraz po jednym przedstawicielu wysokiego szczebla z aktualnego personelu właściwego organu z każdego państwa członkowskiego.

3. Podkomitet wybiera spośród przedstawicieli odpowiednich właściwych organów przewodniczącego, który staje się również obserwatorem we Wspólnym Komitecie.

3a. Do celów art. 56 w ramach Wspólnego Komitetu ustanawia się Podkomitet ds. Konglomeratów Finansowych.

4. Wspólny Komitet publikuje na swojej stronie internetowej informację o wszystkich ustanowionych podkomitetach, łącznie z ich uprawnieniami, oraz listę ich członków z podaniem funkcji pełnionych przez nich w danym podkomitecie.”

40)  w art. 58 wprowadza się następujące zmiany:

-a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Niniejszym ustanawia się Komisję Odwoławczą Europejskich Urzędów Nadzoru.”

-aa)  ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

2. W skład Komisji Odwoławczej wchodzi sześciu członków i sześciu zastępców; są to wysoko cenione osoby posiadające udokumentowaną odpowiednią znajomość prawa Unii i międzynarodowe doświadczenie zawodowe na wystarczająco wysokim poziomie, w tym wiedzę i doświadczenie w zakresie w zakresie bankowości, ubezpieczeń, pracowniczych programów emerytalnych, rynków papierów wartościowych lub innych usług finansowych, z wyłączeniem aktualnego personelu właściwych organów albo innych krajowych lub unijnych instytucji zaangażowanych w działalność Urzędu i członków Bankowej Grupy Interesariuszy. Członkowie są obywatelami jednego z państw członkowskich i posiadają gruntowną znajomość co najmniej dwóch języków urzędowych Unii. Komisja Odwoławcza musi dysponować fachową wiedzą prawniczą wystarczającą do zapewnienia specjalistycznych opinii prawnych dotyczących legalności i proporcjonalności wykonywania uprawnień przez Urząd.”

a)  ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Dwóch członków Komisji Odwoławczej i dwóch zastępców wyznacza Rada Wykonawcza Urzędu po konsultacji z Radą Organów Nadzoru z krótkiej listy zaproponowanej przez Komisję po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zaproszenia do wyrażenia zainteresowania.

Po otrzymaniu krótkiej listy kandydatów Parlament Europejski może wezwać kandydatów na członków i ich zastępców – przed ich powołaniem – do złożenia przed nim oświadczenia i udzielenia odpowiedzi na wszelkie pytania posłów.

Parlament Europejski, ilekroć wpłynie taki wniosek, może wezwać członków Komisji Odwoławczej do złożenia przed nim oświadczenia i udzielenia odpowiedzi na wszelkie pytania posłów.”;

b)  ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Członka Komisji Odwoławczej wyznaczonego przez Radę Wykonawczą Urzędu nie można odwołać ze stanowiska w czasie trwania kadencji, chyba że został uznany za winnego poważnego uchybienia, a Rada Wykonawcza, po konsultacji z Radą Organów Nadzoru, podejmie decyzję o jego odwołaniu.”;

ba)  ust. 8 otrzymuje brzmienie:

„8. Europejskie Urzędy Nadzoru zapewniają Komisji Odwoławczej odpowiednie wsparcie operacyjne i stałą pomoc sekretariatu za pośrednictwem Wspólnego Komitetu.”

41)  art. 59 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1. Członkowie Komisji Odwoławczej podejmują decyzje w sposób niezależny. Nie są związani żadnymi instrukcjami. Nie mogą oni pełnić żadnych innych funkcji związanych z Urzędem, jego Radą Wykonawczą ani Radą Organów Nadzoru.

2. Członkowie Komisji Odwoławczej oraz pracownicy Urzędu zapewniający wsparcie operacyjne i pomoc sekretariatu nie mogą brać udziału w postępowaniu odwoławczym, jeśli są nim zainteresowani osobiście lub jeśli wcześniej działali jako przedstawiciele jednej ze stron postępowania lub jeśli uczestniczyli w podejmowaniu decyzji stanowiącej przedmiot postępowania odwoławczego.”;

42)  art. 60 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1. Osoba fizyczna lub prawna, w tym właściwe organy, może odwołać się od decyzji Urzędu, o której mowa w art. 16, 16a, 17, 18, 19 i 35, w tym decyzji dotyczącej jej proporcjonalności, oraz od każdej innej decyzji wydanej przez Urząd zgodnie z aktami unijnymi, o których mowa w art. 1 ust. 2, która jest do niej skierowana, oraz od decyzji, która dotyczy jej bezpośrednio i indywidualnie, mimo że została przyjęta w postaci decyzji skierowanej do innej osoby.

2. Odwołanie wraz z uzasadnieniem składa się Urzędowi w formie pisemnej w terminie trzech miesięcy od daty powiadomienia zainteresowanej osoby o decyzji lub – w razie braku takiego powiadomienia – od daty opublikowania decyzji przez Urząd.

Komisja Odwoławcza podejmuje decyzję w sprawie odwołania w terminie trzech miesięcy od jego złożenia.”

43)  w art. 62 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Dochody Urzędu obejmują, bez uszczerbku dla innych rodzajów dochodu, dowolne połączenie następujących składników:

a) wkład równoważący z Unii, zapisany w budżecie ogólnym Unii (sekcja „Komisja”), który wynosi co najmniej 35 % preliminarza dochodów Urzędu;

aa) obowiązkowe składki w wysokości do 65 % szacowanych dochodów Urzędu wnoszone przez krajowe organy publiczne właściwe w zakresie nadzoru nad instytucjami finansowymi;

b) w zależności od zmian zakresu nadzoru specyficznego dla danej instytucji – składki roczne wnoszone przez instytucje finansowe w oparciu o roczne szacowane wydatki dotyczące działalności wymaganej niniejszym rozporządzeniem oraz aktami Unii, o których mowa w art. 1 ust. 2, w odniesieniu do każdej kategorii uczestników objętych kompetencjami Urzędu;

c) opłaty wnoszone na rzecz Urzędu w przypadkach określonych w odpowiednich instrumentach prawa Unii.

d) wkłady wnoszone przez państwa członkowskie lub obserwatorów;

e) opłaty za publikacje, szkolenia oraz za inne usługi, o które zwróciły się właściwe organy.

1a. Dochody uzyskiwane przez Urząd nie zagrażają jego niezależności ani obiektywności.”;

aa)  w ust. 4 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Preliminarze opierają się na celach i oczekiwanych wynikach zawartych w rocznym programie prac, o którym mowa w art. 47 ust. 2, oraz uwzględniają zasoby finansowe niezbędne do osiągnięcia tych celów i oczekiwanych wyników.”

b)  dodaje się ustęp w brzmieniu:

5. Dobrowolne wkłady wniesione przez państwa członkowskie lub obserwatorów, o których to wkładach mowa w ust. 1 lit. d), nie są przyjmowane, jeżeli ich przyjęcie podważałoby niezależność i bezstronność Urzędu.”;

45)  art. 63 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 63Ustanawianie budżetu

1.  Każdego roku członek odpowiedzialny za budżet i program na podstawie rocznego i wieloletniego programu Urzędu sporządza wstępny projekt jednolitego dokumentu programowego Urzędu na kolejne trzy lata, w którym określa preliminarz dochodów i wydatków, jak również informacje na temat pracowników, oraz przekazuje go Radzie Wykonawczej i Radzie Organów Nadzoru wraz z planem zatrudnienia.

1a.  Przewodniczący przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie projekt jednolitego dokumentu programowego, a następnie Rada Organów Nadzoru, na podstawie projektu zatwierdzonego przez Radę Wykonawczą, przyjmuje projekt jednolitego dokumentu programowego na kolejne trzy lata budżetowe.

1b.  Do dnia 31 stycznia Rada Wykonawcza przekazuje jednolity dokument programowy Komisji, Parlamentowi Europejskiemu, Radzie oraz Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu. Bez uszczerbku dla przyjęcia budżetu rocznego Parlament Europejski zatwierdza jednolity dokument programowy.

2.  Uwzględniając jednolity dokument programowy, Komisja wprowadza do projektu budżetu ogólnego Unii szacunki, które uważa za niezbędne w odniesieniu do planu zatrudnienia, oraz kwotę wkładu równoważącego, którym ma zostać obciążony budżet ogólny Unii Europejskiej, zgodnie z art. 313 i 314 Traktatu.

3.  Władza budżetowa przyjmuje plan zatrudnienia dla Urzędu. Władza budżetowa zatwierdza środki na wkład równoważący dla Urzędu oraz zatwierdza pułap całkowitych wydatków Urzędu.

4.  Budżet Urzędu przyjmuje Rada Organów Nadzoru. Budżet staje się budżetem ostatecznym po ostatecznym przyjęciu budżetu ogólnego Unii. W stosownych przypadkach budżet jest odpowiednio dostosowywany.

5.  Rada Wykonawcza niezwłocznie powiadamia władzę budżetową o swoim zamiarze realizacji wszelkich projektów, które mogą mieć istotne skutki finansowe dla finansowania budżetu Urzędu, zwłaszcza w zakresie projektów związanych z nieruchomościami, takich jak najem lub zakup budynków.

5a.  Władza budżetowa zatwierdza każdy projekt, który może mieć istotne skutki finansowe lub długoterminowe dla finansowania budżetu Urzędu, zwłaszcza w zakresie projektów związanych z nieruchomościami, takich jak najem lub zakup budynków, łącznie z klauzulami odstąpienia.”;

46)  art. 64 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 64Wykonanie i kontrola budżetu

„1. Członek odpowiedzialny za budżet i program działa w charakterze urzędnika zatwierdzającego i wykonuje budżet roczny Urzędu.

2. Do dnia 1 marca kolejnego roku księgowy Urzędu, który działa niezależnie, przesyła księgowemu Komisji oraz Trybunałowi Obrachunkowemu wstępne sprawozdanie finansowe. Artykuł 70 nie stanowi dla Urzędu przeszkody w przekazywaniu Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu wszelkich informacji, o które się zwraca, wchodzących w zakres kompetencji Trybunału.

3. Do dnia 1 marca kolejnego roku księgowy Urzędu przesyła księgowemu Komisji wymagane informacje księgowe do celów związanych z konsolidacją w sposób i w formacie, które ustalił księgowy Komisji.

4. Do dnia 31 marca kolejnego roku księgowy Urzędu przesyła sprawozdanie z zarządzania budżetem i finansami również członkom Rady Organów Nadzoru, Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Trybunałowi Obrachunkowemu.

5. Po uwzględnieniu uwag Trybunału Obrachunkowego w sprawie wstępnego sprawozdania finansowego Urzędu zgodnie z art. 148 rozporządzenia finansowego księgowy Urzędu, działając na własną odpowiedzialność, sporządza końcowe sprawozdanie finansowe. Członek odpowiedzialny za budżet i program przesyła to końcowe sprawozdanie finansowe Radzie Organów Nadzoru, która wydaje opinię na temat tego sprawozdania.

6. Do dnia 1 lipca kolejnego roku księgowy Urzędu przesyła końcowe sprawozdanie finansowe wraz z opinią Rady Organów Nadzoru księgowemu Komisji, Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Trybunałowi Obrachunkowemu.

Do dnia 1 lipca kolejnego roku księgowy Urzędu przesyła również księgowemu Komisji pakiet sprawozdawczy w znormalizowanym formacie ustalonym przez księgowego Komisji do celów związanych z konsolidacją.

7. Końcowe sprawozdanie finansowe publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej do dnia 15 listopada kolejnego roku.

8. Członek odpowiedzialny za budżet i program przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu odpowiedź na jego uwagi do dnia 30 września. Kopię tej odpowiedzi przesyła również Radzie Wykonawczej i Komisji.

9. Członek odpowiedzialny za budżet i program przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, na jego wniosek oraz zgodnie z art. 165 ust. 3 rozporządzenia finansowego, wszelkie informacje niezbędne do sprawnego przebiegu procedury udzielania absolutorium za dany rok budżetowy.

10. Parlament Europejski, na zalecenie Rady stanowiącej większością kwalifikowaną, przed dniem 15 maja roku N + 2, udziela Urzędowi absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy N.

10a. Urząd przedstawia uzasadnioną opinię w sprawie stanowiska Parlamentu Europejskiego oraz wszelkich innych uwag poczynionych przez Parlament Europejski w procedurze udzielania absolutorium.”;

46a)  dodaje się art. 64a w brzmieniu:

„Artykuł 64aAudyt wewnętrzny Urzędu

Urząd powołuje Komitet ds. Audytu Wewnętrznego, który przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie opinię w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania tej części budżetu, która nie jest finansowana z budżetu Unii.”

47)  art. 65 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 65Przepisy finansowe

Przepisy finansowe mające zastosowanie w odniesieniu do Urzędu przyjmuje Rada Wykonawcza po konsultacji z Komisją. Przepisy te nie mogą odbiegać od rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1271/2013* w odniesieniu do organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, chyba że jest to wymagane ze względu na szczególne potrzeby operacyjne w zakresie funkcjonowania Urzędu i jedynie wówczas, gdy Komisja wyrazi na to wcześniej zgodę.

*  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42).”;

48)  art. 66 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. W celu zwalczania nadużyć finansowych, korupcji i wszelkiej innej nielegalnej działalności wobec Urzędu stosuje się bez żadnych ograniczeń przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013**.

**Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. L 248 z 18.9.2013, s. 1).”;

49)  w art. 68 wprowadza się następujące zmiany:

a)    ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1. Do pracowników Urzędu, w tym do zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy członków Rady Wykonawczej i jej Przewodniczącego, zastosowanie mają regulamin pracowniczy, warunki zatrudnienia innych pracowników oraz zasady przyjęte wspólnie przez instytucje Unii do celów stosowania regulaminu pracowniczego i warunków zatrudnienia.

2. Rada Wykonawcza, w porozumieniu z Komisją, przyjmuje niezbędne środki wykonawcze, zgodnie z ustaleniami przewidzianymi w art. 110 regulaminu pracowniczego.”;

b)  ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Rada Wykonawcza przyjmuje przepisy umożliwiające oddelegowywanie ekspertów krajowych z państw członkowskich do Urzędu.”;

50)  w art. 70 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Członkowie Rady Organów Nadzoru oraz wszyscy pracownicy Urzędu, w tym urzędnicy oddelegowani czasowo przez państwa członkowskie oraz wszystkie inne osoby wykonujące zadania na rzecz Urzędu na podstawie umów, podlegają – również po zaprzestaniu pełnienia swoich funkcji – wymogom dotyczącym tajemnicy służbowej określonym w art. 339 TFUE oraz w odpowiednich przepisach prawodawstwa unijnego w tym zakresie.

Artykuł 16 regulaminu pracowniczego ma zastosowanie do wszystkich pracowników Urzędu, w tym do urzędników oddelegowanych tymczasowo przez państwa członkowskie i do wszystkich pozostałych osób wykonujących zadania Urzędu na podstawie umowy.”;

b)  ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„▌Obowiązek przewidziany w ust. 1 oraz w akapicie pierwszym niniejszego ustępu nie uniemożliwia Urzędowi i właściwym organom korzystania z informacji na potrzeby egzekwowania aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2, a w szczególności na potrzeby postępowania w celu przyjęcia decyzji.”;

c)  dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a. Rada Wykonawcza i Rada Organów Nadzoru zapewniają, by osoby fizyczne świadczące dowolne usługi, w sposób bezpośredni lub pośredni, stały lub okazjonalny, związane z zadaniami Urzędu, w tym urzędnicy oraz inne osoby upoważnione przez Radę Wykonawczą i Radę Organów Nadzoru lub wyznaczone w tym celu przez właściwe organy, podlegały wymogom dotyczącym tajemnicy służbowej równoważnym z wymogami określonymi w poprzednich ustępach.

Te same wymogi dotyczące tajemnicy służbowej mają zastosowanie również do obserwatorów uczestniczących w posiedzeniach Rady Wykonawczej i Rady Organów Nadzoru, którzy biorą udział w działalności Urzędu.”;

d)  ustępy 3 i 4 otrzymują brzmienie:

„3. Przepisy ust. 1 i 2 nie uniemożliwiają Urzędowi wymiany informacji z właściwymi organami zgodnie z niniejszym rozporządzeniem oraz innymi przepisami prawa unijnego▌.

Ust. 1 i 2 nie stosuje się do osób, które przekazują lub ujawniają informacje o zagrożeniu lub szkodzie dla interesu publicznego uzyskane w ramach wykonywanej przez nie pracy.

Informacje, o których mowa w ust. 2, podlegają warunkom dotyczącym tajemnicy służbowej, o których mowa w ust. 1 i 2. Urząd wprowadza w regulaminie wewnętrznym ustalenia praktyczne w zakresie wdrożenia zasad poufności określonych w ust. 1 i 2.

4. Urząd stosuje decyzję Komisji (UE, Euratom) 2015/444.

4a. Urząd posiada specjalne kanały zgłaszania wykorzystywane do przyjmowania i przetwarzania informacji przekazanych przez osobę zgłaszającą, dotyczących faktycznych lub potencjalnych naruszeń aktów unijnych lub nadużyć prawa, lub przypadków złej administracji.”;

51)  art. 71 otrzymuje brzmienie:

Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla obowiązków państw członkowskich dotyczących przetwarzania przez nie danych osobowych na podstawie rozporządzenia (UE) 2016/679 lub dla obowiązków Urzędu dotyczących przetwarzania przez niego danych osobowych na podstawie rozporządzenia (UE) nr 2018/XXX (rozporządzenie dotyczące ochrony danych osobowych przez instytucje i organy UE) podczas wypełniania powierzonych mu obowiązków.”;

52)  art. 72 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Rada Wykonawcza przyjmuje praktyczne środki dotyczące stosowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.”;

53)  art. 73 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. O wewnętrznych ustaleniach językowych Urzędu decyduje Rada Wykonawcza.”;

54)  art. 74 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Niezbędne ustalenia dotyczące lokali, które mają zostać przekazane Urzędowi w państwie członkowskim, w którym znajduje się jego siedziba, oraz obiektów udostępnianych przez to państwo, jak również szczegółowe przepisy mające zastosowanie w tym państwie członkowskim do pracowników Urzędu i członków ich rodzin określa umowa w sprawie siedziby między Urzędem a państwem członkowskim, która zostaje zawarta po uzyskaniu zgody Rady Wykonawczej.”;

54a)  art. 75 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„2. Urząd współpracuje z państwami trzecimi, o których mowa w ust. 1, stosującymi prawodawstwo uznane za równoważne w obszarach kompetencji Urzędu, o których mowa w art. 1 ust. 2, jak przewidziano w umowach międzynarodowych zawartych przez Unię zgodnie z art. 218 TFUE.

3. W odpowiednich postanowieniach umów, o których mowa w ust. 1 i 2, określa się w szczególności charakter, zakres i aspekty proceduralne uczestnictwa państw, o których mowa w ust. 1, w szczególności w odniesieniu do państw będących członkami Europejskiego Obszaru Gospodarczego, w pracach Urzędu, w tym przepisy dotyczące wkładu finansowego i pracowników. W umowach można przewidzieć uczestnictwo tych krajów w zarządzaniu Urzędem w charakterze obserwatora, zapewniając jednocześnie, by kraje te nie mogły brać udziału w obradach dotyczących poszczególnych instytucji finansowych, chyba że są one nimi bezpośrednio zainteresowane.”

55)  dodaje się art. 75a w brzmieniu:

„Artykuł 75aWykonywanie przekazanych uprawnień

1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 35d ust. 2 akapit drugi, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w późniejszym terminie określonym w tej decyzji. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.

4. Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r.

5. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 35d ust. 2 akapit drugi wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie trzech miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o trzy miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.”;

56)  art. 76 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 76Relacje z ERRS

Urząd uznaje się za następcę prawnego Komitetu Europejskich Organów Nadzoru Bankowego. Najpóźniej w dniu ustanowienia Urzędu wszystkie aktywa i zobowiązania oraz wszystkie bieżące operacje Komitetu Europejskich Organów Nadzoru Bankowego zostają automatycznie przekazane Urzędowi. Komitet Europejskich Organów Nadzoru Bankowego sporządza sprawozdanie, w którym wykazuje swoją końcową sytuację po stronie aktywów i zobowiązań na dzień tego przekazania. Sprawozdanie to jest badane i zatwierdzane przez Komitet Europejskich Organów Nadzoru Bankowego i Komisję.”

57)  dodaje się nowy art. 77a w brzmieniu:

Artykuł 77aPrzepisy przejściowe

Zadania i stanowisko Dyrektora Wykonawczego wyznaczonego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem ▌ostatnio zmienionym dyrektywą (UE) 2015/2366 i zajmującego to stanowisko w dniu [PO: please insert date 3 months after the entry into force of this Regulation] wygasają z tym dniem.

Zadania i stanowisko Przewodniczącego wyznaczonego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem ▌ostatnio zmienionym dyrektywą (UE) 2015/2366 i zajmującego to stanowisko w dniu [PO: please insert date 3 months after the entry into force of this Regulation] pozostają w mocy aż do wygaśnięcia jego kadencji.

Zadania i stanowiska członków Zarządu wyznaczonych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem ▌ ostatnio zmienionym dyrektywą (UE) 2015/2366 i zajmujących to stanowisko w dniu [PO: please insert date 3 months after the entry into force of this Regulation] wygasają z tym dniem.”.

57a)  skreśla się art. 79.

57b)  skreśla się art. 80.

57c)  art. 81 otrzymuje brzmienie:

Artykuł 81Przegląd

1. Do dnia ... [18 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia], a następnie co trzy lata Komisja publikuje ogólne sprawozdanie dotyczące doświadczeń zgromadzonych w związku z działalnością Urzędu oraz stosowaniem procedur ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu. Sprawozdanie to zawiera między innymi ocenę:

a) skuteczności i konwergencji w zakresie standardowych praktyk nadzorczych osiągniętych przez właściwe organy:

(i) ▌niezależności właściwych organów oraz konwergencji w dziedzinie standardów równoważnych zasadom ładu korporacyjnego;

(ii) bezstronność, obiektywność i autonomię Urzędu;

b) funkcjonowania kolegiów organów nadzoru;

c) postępów dokonanych w zakresie konwergencji w dziedzinie zapobiegania kryzysom, zarządzania w sytuacjach kryzysowych i rozwiązywania takich sytuacji, w tym w dziedzinie unijnych mechanizmów finansowania;

d) roli Urzędu w odniesieniu do ryzyka systemowego;

e) zastosowania klauzuli ochronnej ustanowionej w art. 38;

f) zastosowania wiążącej mediacji ustanowionej w art. 19;

fa) funkcjonowania procedury decyzyjnej Wspólnego Komitetu;

fb) przeszkód lub wpływu na konsolidację transgraniczną zgodnie z art. 8 niniejszego rozporządzenia.

2. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, stwierdza także, czy:

a) należy nadal oddzielnie nadzorować banki, ubezpieczenia, pracownicze programy emerytalne, papiery wartościowe i rynki finansowe;

b) należy zastosować nadzór ostrożnościowy i prowadzić nadzór nad działalnością oddzielnie czy też przez ten sam organ nadzoru;

c) należy uprościć i wzmocnić strukturę ESNF w celu zwiększenia spójności między poziomami makro i mikro oraz między Europejskimi Urzędami Nadzoru;

d) ewolucja ESNF jest spójna z ewolucją w skali globalnej;

e) w ramach ESNF istnieje wystarczająca różnorodność i wysoka jakość;

f) istnieje odpowiedni poziom odpowiedzialności i przejrzystości w odniesieniu do wymogów dotyczących publikowania;

g) zasoby Urzędu są odpowiednie, aby mógł on realizować powierzone mu obowiązki;

h) wybór siedziby Urzędu jest trafny, czy też należy przenieść Europejskie Urzędy Nadzoru do jednej siedziby, aby usprawnić koordynację ich działań.

2a. W ramach ogólnego sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, Komisja, po skonsultowaniu się ze wszystkimi właściwymi organami i zainteresowanymi stronami, przeprowadza kompleksową ocenę wdrożenia, funkcjonowania i skuteczności wydawania zawiadomień o niepodejmowaniu działań, zgodnie z art. 9c niniejszego rozporządzenia.

2b. Do dnia ... [18 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie oceny, o których mowa w ust. 2a, wraz, w stosownym przypadku, z wnioskami ustawodawczymi.

3. W odniesieniu do kwestii bezpośredniego nadzoru nad instytucjami lub infrastrukturami o zasięgu ogólnoeuropejskim i z uwzględnieniem zmian rynkowych, stabilności rynku wewnętrznego oraz spójności całej Unii Komisja sporządza roczne sprawozdanie w sprawie zasadności powierzenia Urzędowi dalszych obowiązków nadzorczych w tej dziedzinie.

4. Sprawozdanie to jest przekazywane wraz z towarzyszącymi mu wnioskami (w stosownych przypadkach) Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.”

57d)  dodaje się art. 81a w brzmieniu:

„Artykuł 81aOcena poszczególnych zadań powierzonych Urzędowi w zakresie zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz zwalczania tych zjawisk

1. Komisja przeprowadzi kompleksową ocenę wdrożenia, funkcjonowania i skuteczności poszczególnych zadań powierzonych Urzędowi zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 niniejszego rozporządzenia, po przeprowadzeniu konsultacji ze wszystkimi właściwymi organami i zainteresowanymi stronami. W ramach ich oceny Komisja analizuje wzajemne oddziaływanie tych zadań oraz zadań powierzonych Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych i Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych. Dodatkowo Komisja dokładnie bada możliwość powierzenia szczególnych zadań związanych ze zapobieganiem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz zwalczaniem tych zjawisk istniejącej lub nowej wyspecjalizowanej agencji UE w oparciu o kompleksową analizę kosztów i korzyści oraz zgodnie z celem zapewnienia spójności, wydajności i skuteczności.

2. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie ocenę, o której mowa w ust. 1, w ramach sprawozdania zgodnie z art. 65 dyrektywy (UE) 2018/843, w stosownych przypadkach wraz z wnioskami ustawodawczymi, do dnia 11 stycznia 2022 r.”

Artykuł 2Zmiany w rozporządzeniu (UE) nr 1094/2010

W rozporządzeniu (UE) nr 1094/2010 wprowadza się następujące zmiany:

1)  w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:

aa)  ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Urząd działa w ramach uprawnień przyznanych niniejszym rozporządzeniem i w zakresie przepisów dyrektywy 2009/138/WE, z wyjątkiem jej tytułu IV, dyrektyw 2002/92/WE, 2003/41/WE, 2002/87/WE, dyrektywy 2009/103/WE*, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE**, a także w zakresie stosownych fragmentów dyrektywy 2002/65/WE w stopniu, w jakim akty te mają zastosowanie do zakładów ubezpieczeń, zakładów reasekuracji, instytucji pracowniczych programów emerytalnych i pośredników ubezpieczeniowych, w tym wszystkich dyrektyw, rozporządzeń i decyzji wydanych na podstawie tych aktów oraz wszelkich przyszłych prawnie wiążących aktów unijnych powierzających zadania Urzędowi.

*   Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. L 263 z 7.10.2009, s. 11).

**  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych, skonsolidowanych sprawozdań finansowych i powiązanych sprawozdań niektórych rodzajów jednostek, zmieniająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/43/WE oraz uchylająca dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG (Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 19).”;

ab)    ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Urząd podejmuje również działania w zakresie działalności prowadzonej przez zakłady ubezpieczeń, zakłady reasekuracji, konglomeraty finansowe, instytucje pracowniczych programów emerytalnych i pośredników ubezpieczeniowych, w odniesieniu do kwestii, które nie są bezpośrednio objęte przepisami aktów, o których mowa w ust. 2, włączając kwestie ładu korporacyjnego, audytu i sprawozdawczości finansowej, biorąc pod uwagę zrównoważone modele biznesowe i uwzględnianie czynników środowiskowych, społecznych i związanych z zarządzaniem, pod warunkiem że działania Urzędu są konieczne, by zapewnić skuteczne i spójne stosowanie tych aktów.”

ac)    ust. 6 otrzymuje brzmienie:

„6. Celem Urzędu jest ochrona interesu publicznego przez przyczynianie się do zapewniania w perspektywie krótko-, średnio- i długoterminowej stabilności i efektywności systemu finansowego na korzyść gospodarki Unii, jej obywateli i przedsiębiorstw. W zakresie swoich odpowiednich kompetencji Urząd przyczynia się do:

a) polepszenia funkcjonowania rynku wewnętrznego, w tym w szczególności do zapewnienia właściwego, skutecznego i spójnego poziomu regulacji i nadzoru;

b) zapewniania integralności, przejrzystości, efektywności i prawidłowego funkcjonowania rynków finansowych;

c) wzmocnienia międzynarodowej koordynacji w zakresie nadzoru finansowego;

d) zapobiegania arbitrażowi regulacyjnemu i propagowania równych warunków konkurencji;

e) zapewnienia właściwej regulacji i nadzoru w zakresie podejmowania ryzyk związanych z ubezpieczeniami, reasekuracją i działalnością dotyczącą emerytur pracowniczych; ▌

f) wzmocnienia ochrony klientów i konsumentów;

fa) zwiększenia konwergencji w zakresie nadzoru na rynku wewnętrznym, w tym promowania opartego na ryzyku podejścia do prowadzenia nadzoru nad działalnością gospodarczą.

W związku z powyższymi celami Urząd przyczynia się do zapewnienia spójnego, efektywnego i skutecznego stosowania aktów, o których mowa w ust. 2, wspiera konwergencję nadzorczą i przedstawia opinie Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji zgodnie z art. 16a.

Wykonując zadania powierzone mu na mocy niniejszego rozporządzenia, Urząd zwraca szczególną uwagę na ryzyko systemowe ze strony instytucji finansowych, których upadłość mogłaby zagrozić funkcjonowaniu systemu finansowego lub realnej gospodarki.

Wykonując swoje zadania, Urząd działa niezależnie, obiektywnie oraz w sposób niedyskryminujący i przejrzysty, mając na względzie interesy całej Unii, oraz przestrzega zasady proporcjonalności. Urząd stosuje zasady rozliczalności i uczciwości oraz powinien zapewnić, aby wszystkie zainteresowane strony były pod tym względem traktowane sprawiedliwie.

Treść i forma działań i środków podejmowanych przez Urząd nie mogą wykraczać poza zakres niezbędny do osiągnięcia celów niniejszego rozporządzenia lub aktów, o których mowa w ust. 2, i muszą być proporcjonalne do charakteru, skali i złożoności rodzajów ryzyka właściwych dla działalności instytucji lub rynków, na które działanie Urzędu wywiera wpływ.”

2)  w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Urząd stanowi część Europejskiego Systemu Nadzoru Finansowego (ESNF). Głównym celem ESNF jest zapewnienie właściwego wdrażania przepisów dotyczących sektora finansowego, w sposób umożliwiający zachowanie stabilności finansowej i zapewnienie zaufania do systemu finansowego jako całości oraz skutecznej i odpowiedniej ochrony konsumentów usług finansowych.”

b)  ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Zgodnie z zasadą lojalnej współpracy z art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, podmioty wchodzące w skład ESNF współpracują we wzajemnym zaufaniu i szacunku, w szczególności zapewniając przepływ odpowiednich i rzetelnych informacji między sobą oraz do Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.”

c)  w ust. 5 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Znajdujące się w niniejszym rozporządzeniu odniesienia do nadzoru obejmują – bez naruszania kompetencji krajowych – wszelkie istotne działania wszystkich właściwych organów, które mają być przeprowadzane zgodnie z aktami ustawodawczymi, o których mowa w art. 1 ust. 2.”;

2a)  art. 3 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 3Odpowiedzialność

Europejskiego Systemu Nadzoru Finansowego

1. Urzędy, o których mowa w art. 2 ust. 2 lit. a)–e), odpowiadają przed Parlamentem Europejskim i Radą.

2. Podczas wszelkich dochodzeń prowadzonych przez Parlament Europejski zgodnie z art. 226 TFUE Urząd w pełni współpracuje z Parlamentem Europejskim.

3. Rada Organów Nadzoru przyjmuje roczne sprawozdanie z działalności Urzędu, w tym z wykonywania obowiązków przez Przewodniczącego, i przekazuje je Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu oraz Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu do dnia 15 czerwca każdego roku. Sprawozdanie to podawane jest do wiadomości publicznej.

W sprawozdaniu rocznym, o którym mowa w akapicie pierwszym, Urząd przedstawia informacje na temat porozumień administracyjnych uzgodnionych z organami nadzoru, organizacji międzynarodowych lub administracji z państw trzecich, a także informacje dotyczące pomocy, której Urząd udzielił Komisji przy przygotowywaniu decyzji w sprawie równoważności, oraz działalności Urzędu w zakresie monitorowania zgodnie z art. 33.

4. Na wniosek Parlamentu Europejskiego Przewodniczący uczestniczy w wysłuchaniu w Parlamencie Europejskim dotyczącym wyników działalności Urzędu. Wysłuchanie odbywa się co najmniej raz w roku. Przewodniczący składa oświadczenie przed Parlamentem Europejskim i udziela odpowiedzi na wszelkie pytania posłów, gdy zostanie o to poproszony.

5. Przewodniczący składa Parlamentowi Europejskiemu, na jego wniosek, co najmniej 15 dni przed złożeniem oświadczenia, o którym mowa w ust. 1c, pisemne sprawozdanie z działań Urzędu.

6. Oprócz informacji, o których mowa w art. 11-18 oraz art. 20 i 33 sprawozdanie to powinno również zawierać wszelkie odpowiednie informacje, których Parlament Europejski zażąda ad hoc.

7. Urząd odpowiada ustnie lub pisemnie na zapytania skierowane do niego przez Parlament Europejski lub przez Radę w terminie pięciu tygodni od otrzymania zapytania.

8. Na wniosek Przewodniczący prowadzi poufne dyskusje przy drzwiach zamkniętych z przewodniczącym, wiceprzewodniczącymi i koordynatorami właściwej komisji Parlamentu Europejskiego, jeżeli takie dyskusje są wymagane w ramach wykonywania uprawnień Parlamentu Europejskiego na mocy art. 226 TFUE. Wszyscy uczestnicy przestrzegają wymogu zachowania tajemnicy zawodowej.

9. Urząd ustanawia rejestr dokumentów i status ich dostępności.

10. Urząd przekazuje Parlamentowi Europejskiemu streszczenie przebiegu posiedzeń Międzynarodowego Stowarzyszenia Organów Nadzoru Ubezpieczeniowego, Międzynarodowej Organizacji Nadzorców Emerytalnych, Rady Stabilności Finansowej, Rady Międzynarodowych Standardów Rachunkowości oraz wszelkich innych odpowiednich organizacji lub instytucji międzynarodowych, dotyczących nadzoru nad ubezpieczeniami, reasekuracją lub programami emerytalnymi lub wpływających na ten nadzór.”

3)  art. 4 pkt 2 ppkt (ii) otrzymuje brzmienie:

„(ii) w odniesieniu do dyrektyw 2002/65/WE i (UE) 2015/849 – organy właściwe w zakresie zapewnienia przestrzegania wymogów tych dyrektyw przez instytucje finansowe ▌;”;

4)  w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:

a)    pkt 2 otrzymuje brzmienie:

„2) Rada Wykonawcza, która wykonuje zadania określone w art. 47;”;

b)    skreśla się pkt 4;

4a)  w art. 7 a dodaje się ustęp w brzmieniu:

Lokalizacja siedziby Urzędu nie ma wpływu na wykonywanie przez Urząd jego zadań i uprawnień, organizację jego struktury zarządzania, funkcjonowanie głównej organizacji lub główne finansowanie jego działalności, a jednocześnie umożliwia, w stosownych przypadkach, rozdzielenie pomiędzy agencjami Unii tych usług wsparcia administracyjnego i usług zarządzania infrastrukturą, które nie są związane z podstawową działalnością Urzędu. Do dnia ... [data rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia zmieniającego], a następnie co 12 miesięcy, Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie spełniania wspomnianego wymogu przez Europejskie Urzędy Nadzoru.”

5)  w art. 8 wprowadza się następujące zmiany:

a)    w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(-i)  w lit. a) wprowadza się następujące zmiany:

„a) na podstawie aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, przyczyniać się do ustanowienia wspólnych standardów i praktyk regulacyjnych i nadzorczych o wysokiej jakości, w szczególności przez▌ opracowywanie ▌projektów regulacyjnych i wykonawczych standardów technicznych, wytycznych, zaleceń i innych środków, w tym opinii zgodnie z art. 16a;”

(i)  dodaje się lit. aa) w brzmieniu:

„aa) opracowywać i prowadzić zaktualizowany unijny podręcznik nadzoru dotyczący nadzoru nad instytucjami finansowymi w Unii, określający najlepsze praktyki nadzorcze i wysokiej jakości metody i procesy oraz uwzględniający między innymi zmieniające się praktyki biznesowe i modele biznesowe oraz wielkość instytucji i rynków finansowych;”;

(iia)  lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b) przyczyniać się do spójnego stosowania prawnie wiążących aktów unijnych, w szczególności poprzez budowanie wspólnej kultury nadzoru, zapewnianie spójnego, efektywnego i skutecznego stosowania aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2, zapobieganie arbitrażowi regulacyjnemu, wspieranie i monitorowanie niezależności nadzoru, mediację i rozstrzyganie sporów między właściwymi organami, zapewnianie skutecznego i spójnego nadzoru nad instytucjami finansowymi, zapewnianie spójności działań kolegiów organów nadzoru oraz podejmowanie działań m.in. w sytuacjach nadzwyczajnych;”

(ii)  lit. e) i f) otrzymują brzmienie:

„e) przy wsparciu ze strony właściwych organów krajowych organizować i przeprowadzać oceny właściwych organów, a także – w tym kontekście – wydawać ▌ zalecenia skierowane do tych właściwych organów oraz określać najlepsze praktyki i – w tym kontekście – wydawać wytyczne w celu zwiększenia spójności wyników w zakresie nadzoru;

f) monitorować i oceniać zmiany na rynku w obszarze jego kompetencji, w tym, w stosownych przypadkach, zmiany dotyczące tendencji w zakresie ▌innowacyjnych usług finansowych oraz rozwój tendencji dotyczących czynników środowiskowych, społecznych i związanych z zarządzaniem;”;

(iia)  lit. g) otrzymuje brzmienie:

„g) przeprowadzać analizy rynkowe w celu informowania o wykonywaniu zadań przez Urząd;”

(iii)  lit. h) otrzymuje brzmienie:

„h) wzmacniać w stosownych przypadkach ochronę właścicieli polis, członków programów emerytalnych i uposażonych, konsumentów i inwestorów, zwłaszcza w odniesieniu do niedociągnięć w kontekście transgranicznym i przy uwzględnieniu związanych z tym zagrożeń”;

(iiia)  dodaje się lit. ia) oraz ib)w brzmieniu:

„ia) koordynować działania z zakresu egzekwowania przepisów podejmowane przez właściwe organy;”

„ib) przyczyniać się do ustanowienia wspólnej unijnej strategii danych finansowych;”

(iiib)  dodaje się lit. ka) w brzmieniu:

„ka) publikować na swojej stronie internetowej i regularnie aktualizować wszystkie regulacyjne standardy techniczne, wykonawcze standardy techniczne, wytyczne, zalecenia oraz pytania i odpowiedzi w odniesieniu do każdego aktu ustawodawczego, o którym mowa w art. 1 ust. 2, w tym przeglądy dotyczące stanu bieżących prac oraz planowanego harmonogramu przyjmowania projektów regulacyjnych standardów technicznych, projektów wykonawczych standardów technicznych, wytycznych, zaleceń oraz pytań i odpowiedzi. Informacje te udostępnia się we wszystkich językach roboczych Unii Europejskiej;”

(iv)  skreśla się lit. l);

(v)  dodaje się lit. m) w brzmieniu:

„m) wydawać porady w odniesieniu do stosowania modeli wewnętrznych, usprawniać podejmowanie decyzji i udzielać pomocy, jak przewidziano w art. 21a;”;

b)  dodaje się ust. 1a w brzmieniu:

„1a. Wykonując swoje zadania zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, Urząd:

a) w pełni wykorzystuje dostępne mu uprawnienia;

b) z należytym uwzględnieniem celu, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa i dobrej kondycji instytucji finansowych, w pełni uwzględnia różnorodność instytucji finansowych oraz ich wielkość i modele biznesowe;

c) bierze pod uwagę innowacje technologiczne, innowacyjne i zrównoważone modele biznesowe, takie jak spółdzielnie i towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych, a także uwzględnianie czynników środowiskowych, społecznych i związanych z zarządzaniem”;

c)  w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i) dodaje się lit. ca) w brzmieniu:

„ca) wydawanie zaleceń zgodnie z art. 29a i 31a;”;

(ia) dodaje się lit. da) w brzmieniu:

„da) wydawanie ostrzeżeń zgodnie z art. 9 ust. 3;”

(ib) dodaje się lit. ga), gb) i gc) w brzmieniu:

„ga) wydawanie opinii dla Parlamentu Europejskiego, Rady lub Komisji zgodnie z art. 16a;

gb) udzielanie odpowiedzi na zapytania zgodnie z art. 16b;

gc) wydawanie zawiadomień o okresowym niepodejmowaniu działań zgodnie z art. 9a;”

(ii) lit. h) otrzymuje brzmienie:

„h) gromadzenie niezbędnych informacji dotyczących instytucji finansowych, jak określono w art. 35 i 35b”;

d)  dodaje się ust. 3 w brzmieniu:

„3. Wykonując zadania, o których mowa w niniejszym artykule, Urząd ściśle przestrzega przepisów poziomu 1 oraz środków poziomu 2 i stosuje zasady proporcjonalności i lepszego stanowienia prawa, w tym oceny skutków, analizy kosztów i korzyści oraz otwarte konsultacje publiczne.

Otwarte konsultacje publiczne, o których mowa w art. 10, 15, 16 i 16a, prowadzone są w jak najszerszym zakresie, tak aby objąć wszystkie zainteresowane strony, i przewidują rozsądny czas na udzielenie przez te strony odpowiedzi. Urząd dostarcza i publikuje informacje zwrotne na temat sposobu wykorzystania informacji i opinii zebranych w ramach konsultacji w projekcie regulacyjnego standardu technicznego, projekcie wykonawczego standardu technicznego, w wytycznych, zaleceniach i opiniach.

Urząd dokonuje podsumowania informacji otrzymanych od zainteresowanych stron w sposób umożliwiający porównanie wyników konsultacji publicznych dotyczących podobnych kwestii.”;

6)  w art. 9 wprowadza się następujące zmiany:

-aa)  ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a) gromadzenie i analizowanie informacji na temat tendencji w zachowaniach konsumentów, np. zmian kosztów i opłat detalicznych usług i produktów finansowych w państwach członkowskich, oraz składanie odnośnych sprawozdań;”

a)  w ust. 1 dodaje się lit. ab) w brzmieniu:

ab) opracowywanie wskaźników ryzyka detalicznego umożliwiających odpowiednio szybką identyfikację potencjalnych przyczyn szkód ponoszonych przez konsumentów i inwestorów;”;

ba)  w ust. 1 dodaje się lit. da) i db) w brzmieniu:

„da) przyczynianie się do równych warunków działania na rynku wewnętrznym, na którym konsumenci i właściciele polis mają sprawiedliwy dostęp do porównywalnych usług i produktów finansowych oraz dochodzenia roszczeń;

db) koordynowanie działań właściwych organów w zakresie badań typu Tajemniczy Klient.”

c)  ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Urząd monitoruje nowe oraz istniejące formy działalności finansowej, a także może przyjmować wytyczne oraz zalecenia zgodnie z art. 16 w celu propagowania bezpieczeństwa i solidności rynków oraz konwergencji i skuteczności praktyk regulacyjnych i nadzorczych.

2a. W ramach swoich odpowiednich kompetencji Urząd opracowuje standardy dotyczące prowadzenia nadzoru nad działalnością skierowane do właściwych organów krajowych, np. dotyczące minimalnych uprawnień i zadań. ”;

d)  ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Urząd powołuje komitet ds. proporcjonalności, stanowiący jego nieodłączną część organizacyjną, w celu zapewnienia, aby różnice w charakterze, skali i złożoności zagrożeń, zmieniających się modeli biznesowych i praktyki biznesowej oraz wielkości instytucji i rynków finansowych były odzwierciedlane w pracy Urzędu, oraz komitet ds. ochrony konsumentów i innowacji finansowych, w którego skład wchodzą wszystkie odpowiednie właściwe organy oraz organy odpowiedzialne za ochronę konsumentów, w celu wzmocnienia ochrony konsumentów i osiągnięcia skoordynowanego podejścia regulacyjnego i nadzorczego w stosunku do nowych lub innowacyjnych rodzajów działalności finansowej oraz udzielania porad, które Urząd przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji. Urząd ściśle współpracuje z Europejską Radą Ochrony Danych, aby unikać powielania zadań, niespójności i braku pewności prawa w dziedzinie ochrony danych. Urząd może również włączyć w skład tego komitetu krajowe organy odpowiedzialne za ochronę danych osobowych.”;

ba)  ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. W określonych przypadkach i na warunkach określonych w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, lub – jeżeli wymaga tego sytuacja nadzwyczajna – zgodnie z warunkami określonymi w art. 18, Urząd może czasowo zakazać wprowadzenia lub ograniczyć wprowadzania do obrotu, dystrybucji lub sprzedażypewnych produktów i instrumentów finansowych lub pewnych typów działalności finansowej, które mogą powodować istotne szkody finansowe u klientów lub które zagrażają prawidłowemu funkcjonowaniu i integralności rynków finansowych lub stabilności całego systemu finansowego w Unii lub jego części.

Urząd dokonuje przeglądu decyzji, o której mowa w akapicie pierwszym, w odpowiednich odstępach czasu, jak najszybciej i co najmniej co sześć miesięcy. Urząd może dwukrotnie przedłużyć zakaz lub ograniczenie, a po upływie terminu tego przedłużenia zakaz lub ograniczenie obowiązują bezterminowo, o ile Urząd nie uzna inaczej.

Państwo członkowskie może zwrócić się do Urzędu o ponowne rozważenie podjętej przez niego decyzji. W takim przypadku Urząd decyduje – zgodnie z procedurą określoną w art. 44 ust. 1 akapit drugi – czy podtrzymać swoją decyzję.

Urząd może również oceniać potrzebę zakazania lub ograniczenia pewnych typów działalności finansowej lub praktyk finansowych i w razie potrzeby informować Komisję i właściwe organy, aby ułatwić przyjęcie wszelkich takich zakazów lub ograniczeń.”

6a)  dodaje się art. 9a w brzmieniu:

Artykuł 9aZawiadomienia o okresowym niepodejmowaniu działań

1.  W wyjątkowych okolicznościach i jeżeli spełnione są warunki określone w niniejszym ustępie, Urząd może, w koordynacji ze wszystkimi odpowiednimi właściwymi organami, wydawać zawiadomienia o okresowym niepodejmowaniu działań w odniesieniu do przepisów szczegółowych prawa unijnego opartych na aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2. Zawiadomienia o okresowym niepodejmowaniu działań stanowią tymczasowe zobowiązanie Urzędu i wszystkich właściwych organów do nieegzekwowania od instytucji finansowych przestrzegania szczegółowych przepisów prawa unijnego w przypadkach, gdy instytucje finansowe nie mogą zastosować się do takich szczegółowych przepisów z co najmniej jednego z następujących powodów:

a)   przestrzeganie przepisów byłoby równoznaczne z naruszeniem przez instytucje finansowe innych prawnych i regulacyjnych wymogów prawa Unii;

b)  Urząd uważa zgodność bez dalszych środków poziomu 2 lub wytycznych poziomu 3 za niewykonalną;

c)  zgodność poważnie zaszkodziłaby lub zagroziłaby dowolnemu z poniższych elementów: zaufaniu do rynku, ochronie konsumentów lub inwestorów, prawidłowemu funkcjonowaniu i integralności rynków finansowych lub towarowych, stabilności całego unijnego systemu finansowego lub części tego systemu.

Urząd nie wydaje zawiadomień o niepodejmowaniu działań, jeżeli uzna, że miałyby one niekorzystny, niewspółmierny do korzyści wpływ na efektywność rynków finansowych lub na ochronę konsumentów lub inwestorów.

2.  W zawiadomieniu o niepodejmowaniu działań Urząd określa, które przepisy prawa unijnego są objęte niewykonaniem, dlaczego uważa, że warunki określone w ust. 1 zostały spełnione, i z jaką datą wygasa niewykonanie. Okres takiego niewykonania nie przekracza sześciu miesięcy.

3.  Jeżeli Urząd podejmie decyzję o wydaniu zawiadomienia o niepodejmowaniu działań, niezwłocznie informuje o tym Komisję, Parlament Europejski i Radę. W terminie dwóch tygodni od otrzymania tej informacji Komisja, Parlament Europejski lub Rada mogą zwrócić się do Urzędu o ponowne rozpatrzenie jego decyzji. Z inicjatywy Komisji, Parlamentu Europejskiego lub Rady termin ten zostaje przedłużony o dwa tygodnie. W przypadku gdy Komisja, Parlament Europejski lub Rada zwrócą się do Urzędu o ponowne rozpatrzenie jego decyzji, Urząd decyduje – zgodnie z procedurą określoną w art. 44 ust. 1 akapit drugi – czy podtrzymać swoją decyzję.

4.  Jeżeli Urząd wydał zawiadomienie o niepodejmowaniu działań zgodnie z ust. 1–3, niezwłocznie publikuje je na swojej stronie internetowej. Urząd dokonuje przeglądu decyzji o wydaniu zawiadomienia o niepodejmowaniu działań w odpowiednich odstępach czasu i może przedłużyć jej obowiązywanie jedynie na okres sześciu miesięcy. Jeżeli decyzja o wydaniu zawiadomienia o niepodejmowaniu działań nie zostanie przedłużona po upływie sześciu miesięcy lub jednego roku, automatycznie wygasa.

6a)  art. 10 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 10Regulacyjne standardy techniczne

1. W przypadku przekazania Komisji przez Parlament Europejski i Rada uprawnień do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych w drodze aktów delegowanych zgodnie z art. 290 TFUE w celu zapewnienia spójnej harmonizacji w dziedzinach szczegółowo określonych w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, Urząd może opracować projekty regulacyjnych standardów technicznych. Urząd przedstawia Komisji swoje projekty standardów regulacyjnych do zatwierdzenia. W tym samym czasie Urząd przekazuje te standardy techniczne do wiadomości Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Regulacyjne standardy techniczne mają charakter wyłącznie techniczny, nie mogą rozstrzygać kwestii strategicznych, ani kwestii dotyczących polityki, a zakres ich treści wyznaczają akty ustawodawcze, które stanowią ich podstawę. Urząd jak najszybciej i w pełni informuje Parlament Europejski i Radę o postępach w opracowywaniu projektów regulacyjnych standardów technicznych.

Przed ich przedstawieniem Komisji Urząd przeprowadza otwarte konsultacje publiczne na temat projektów regulacyjnych standardów technicznych oraz dokonuje analizy ewentualnych kosztów i korzyści z nimi związanych zgodnie z art. 8 ust. 2a. Urząd zasięga również porady odpowiedniej Grupy Interesariuszy, o której mowa w art. 37.

W terminie trzech miesięcy od otrzymania projektu regulacyjnego standardu technicznego Komisja podejmuje decyzję w sprawie jego zatwierdzenia. Komisja może zatwierdzić projekt regulacyjnych standardów technicznych tylko częściowo lub ze zmianami, jeżeli wymaga tego interes Unii.

W przypadku gdy w terminie trzech miesięcy od otrzymania projektu regulacyjnego standardu technicznego Komisja nie podejmie decyzji, czy przyjąć wspomniany standard, niezwłocznie, a w każdym razie przed upływem okresu trzech miesięcy, informuje o tym Parlament Europejski i Radę, podając przyczyny niemożności podjęcia decyzji oraz planowany termin zatwierdzenia, z należytym uwzględnieniem daty wdrożenia i rozpoczęcia stosowania odpowiedniego aktu ustawodawczego, o którym mowa w art. 1 ust. 2. Opóźnienie przyjęcia projektu standardu regulacyjnego nie uniemożliwia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wykonywania uprawnień kontrolnych zgodnie z art. 13.

W przypadku gdy Komisja nie zamierza zatwierdzić projektu regulacyjnego standardu technicznego albo zamierza zatwierdzić go częściowo lub ze zmianami, odsyła Urzędowi projekt regulacyjnego standardu technicznego, uzasadniając, dlaczego nie zamierza go zatwierdzić, lub, odpowiednio, wyjaśniając przyczyny swoich zmian, oraz przesyła kopię pisma Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. W terminie sześciu tygodni Urząd może zmienić projekt regulacyjnego standardu technicznego na podstawie zmian proponowanych przez Komisję i ponownie przedłożyć go Komisji w postaci formalnej opinii. Urząd przesyła kopię swojej formalnej opinii Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Jeżeli przed upływem tego sześciotygodniowego okresu Urząd nie przedłożył zmienionego projektu regulacyjnego standardu technicznego lub przedłożył projekt regulacyjnego standardu technicznego, który nie został zmieniony w sposób zgodny ze zmianami proponowanymi przez Komisję, Komisja może przyjąć regulacyjny standard techniczny ze zmianami, które uważa za istotne, lub odrzucić go.

Komisja nie może zmieniać treści projektu regulacyjnego standardu technicznego przygotowanego przez Urząd bez uprzedniej konsultacji z Urzędem, zgodnie z niniejszym artykułem.

2. W przypadku gdy Urząd nie przedłożył projektu regulacyjnego standardu technicznego w terminie określonym w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, niezwłocznie informuje o tym Parlament Europejski i Radę, podając przyczyny niemożności przedłożenia projektu standardu regulacyjnego oraz planowany termin zatwierdzenia, z należytym uwzględnieniem daty wdrożenia i rozpoczęcia stosowania odpowiedniego aktu ustawodawczego, o którym mowa w art. 1 ust. 2. Komisja może zażądać takiego projektu w nowym terminie. Komisja niezwłocznie powiadamia Parlament Europejski i Radę o nowym terminie. Parlament Europejski może zwrócić się do Przewodniczącego Urzędu o wyjaśnienie powodów, dla których nie jest w stanie przedłożyć projektu regulacyjnego standardu technicznego.

3. Wyłącznie w przypadku gdy Urząd nie przedłoży Komisji projektu regulacyjnego standardu technicznego w terminie zgodnie z ust. 2, Komisja może przyjąć regulacyjny standard techniczny w drodze aktu delegowanego bez projektu przedłożonego przez Urząd.

Komisja przeprowadza otwarte konsultacje na temat projektów regulacyjnych standardów technicznych oraz dokonuje analizy ewentualnych kosztów i korzyści z nimi związanych, chyba że takie konsultacje i analizy są nieproporcjonalne w stosunku do zakresu i wpływu odnośnych projektów regulacyjnych standardów technicznych lub w związku ze szczególnie pilnym charakterem danej kwestii. Urząd zasięga również porady odpowiedniej Grupy Interesariuszy, o której mowa w art. 37.

Komisja niezwłocznie przekazuje ten projekt regulacyjnego standardu technicznego Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Urzędowi.

▌W terminie sześciu tygodni Urząd może zmienić projekt regulacyjnego standardu technicznego i przedłożyć go Komisji w postaci formalnej opinii. Urząd przesyła kopię swojej formalnej opinii Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Jeżeli przed upływem sześciotygodniowego okresu, o którym mowa w akapicie czwartym, Urząd nie przedłożył zmienionego projektu regulacyjnego standardu technicznego, Komisja może przyjąć tę regulacyjny standard techniczny.

Jeżeli Urząd przedłożył zmieniony projekt regulacyjnego standardu technicznego w terminie sześciu tygodni, Komisja może zmienić projekt regulacyjnego standardu technicznego na podstawie zmian postulowanych przez Urząd lub przyjąć regulacyjny standard techniczny ze zmianami, które uważa za istotne. Komisja nie może bez uprzedniej konsultacji z Urzędem, zgodnie z niniejszym artykułem, zmieniać treści projektu regulacyjnego standardu technicznego przygotowanego przez Urząd.

4. Regulacyjne standardy techniczne przyjmowane są w drodze rozporządzeń lub decyzji. W ich tytule znajdują się słowa »regulacyjny standard techniczny«. Są one publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i wchodzą w życie w terminach w nich określonych.”

6b)  w art. 13 ust. 1 skreśla się akapit drugi.

6c)  art. 15 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 15Wykonawcze standardy techniczne

1. W przypadku przekazania Komisji przez Parlament Europejski i Radę uprawnień wykonawczych do przyjmowania wykonawczych standardów technicznych w drodze aktów wykonawczych zgodnie z art. 291 TFUE, oraz w celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, Urząd może opracować projekty wykonawczych standardów technicznych. Wykonawcze standardy techniczne mają charakter wyłącznie techniczny, nie mogą rozstrzygać kwestii strategicznych ani wyborów w zakresie polityki, a ich treść ma na celu określenie warunków zastosowania tych aktów. Urząd przedstawia Komisji projekty wykonawczych standardów technicznych do zatwierdzenia. W tym samym czasie Urząd przekazuje te standardy techniczne do wiadomości Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Przed przedstawieniem Komisji projektu wykonawczych standardów technicznych Urząd przeprowadza otwarte konsultacje publiczne oraz dokonuje analizy ewentualnych kosztów i korzyści z nimi związanych zgodnie z art. 8 ust. 2a. Urząd zasięga również porady odpowiedniej Grupy Interesariuszy, o której mowa w art. 37.

W terminie trzech miesięcy od otrzymania projektu wykonawczego standardu technicznego Komisja podejmuje decyzję w sprawie jego zatwierdzenia. Komisja może zatwierdzić projekt wykonawczego standardu technicznego tylko częściowo lub ze zmianami, jeżeli wymaga tego interes Unii. Jeśli Komisja nie wyrazi sprzeciwu wobec całości lub części proponowanego wykonawczego standardu technicznego w okresie oceny, uznaje się go za zatwierdzony.

W przypadku gdy Komisja nie podejmie decyzji w terminie trzech miesięcy od otrzymania wykonawczego standardu technicznego, niezwłocznie, a w każdym razie przed upływem okresu trzech miesięcy, informuje o tym Parlament Europejski i Radę, podając przyczyny niemożności podjęcia decyzji oraz planowany termin zatwierdzenia, z należytym uwzględnieniem daty wdrożenia i rozpoczęcia stosowania odpowiedniego aktu ustawodawczego, o którym mowa w art. 1 ust. 2.

W przypadku gdy Komisja nie zamierza zatwierdzić projektu wykonawczego standardu technicznego lub zamierza zatwierdzić go częściowo lub ze zmianami, odsyła go Urzędowi, uzasadniając, dlaczego nie zamierza go zatwierdzić, lub, odpowiednio, wyjaśniając przyczyny swoich zmian, oraz przesyła kopię pisma Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. W terminie sześciu tygodni Urząd może zmienić projekt wykonawczych standardów technicznych na podstawie zmian proponowanych przez Komisję i ponownie przedłożyć go Komisji w postaci formalnej opinii. Urząd przesyła kopię swojej formalnej opinii Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Jeżeli przed upływem sześciotygodniowego okresu, o którym mowa w akapicie piątym, Urząd nie przedłożył zmienionego projektu wykonawczego standardu technicznego lub przedłożył projekt wykonawczego standardu technicznego, który nie został zmieniony w sposób zgodny ze zmianami proponowanymi przez Komisję, Komisja może przyjąć wykonawczy standard techniczny ze zmianami, które uważa za istotne, lub odrzucić go.

Komisja nie może zmieniać treści projektu wykonawczego standardu technicznego przygotowanego przez Urząd bez uprzedniej konsultacji z Urzędem, zgodnie z niniejszym artykułem.

2. W przypadku gdy Urząd nie przedłożył projektu wykonawczego standardu technicznego w terminie określonym w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, niezwłocznie informuje o tym Parlament Europejski i Radę, podając przyczyny niemożności przedłożenia projektu wykonawczego standardu technicznego oraz planowany termin zatwierdzenia, z należytym uwzględnieniem daty wdrożenia i rozpoczęcia stosowania odpowiedniego aktu ustawodawczego, o którym mowa w art. 1 ust. 2. Komisja może zażądać takiego projektu w nowym terminie. Komisja niezwłocznie powiadamia Parlament Europejski i Radę o nowym terminie. Parlament Europejski może zwrócić się do Przewodniczącego Urzędu o wyjaśnienie powodów, dla których nie jest w stanie przedłożyć projektu wykonawczego standardu technicznego.

3. Wyłącznie w przypadku gdy Urząd nie przedłoży Komisji projektu wykonawczego standardu technicznego w terminie zgodnie z ust. 2, Komisja może przyjąć wykonawczy standard techniczny w drodze aktu wykonawczego bez projektu przedłożonego przez Urząd.

Komisja przeprowadza otwarte konsultacje na temat projektów wykonawczych standardów technicznych oraz dokonuje analizy ewentualnych kosztów i korzyści z nimi związanych, chyba że takie konsultacje i analizy są nieproporcjonalne w stosunku do zakresu i wpływu odnośnych projektów wykonawczych standardów technicznych lub w związku ze szczególnie pilnym charakterem danej kwestii. Urząd zasięga również porady odpowiedniej Grupy Interesariuszy, o której mowa w art. 37.

Komisja niezwłocznie przekazuje ten projekt wykonawczego standardu technicznego Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Urzędowi.

▌W terminie sześciu tygodni Urząd może zmienić projekt wykonawczego standardu technicznego i przedłożyć go Komisji w postaci formalnej opinii. Urząd przesyła kopię swojej formalnej opinii Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Jeżeli przed upływem sześciotygodniowego okresu, o którym mowa w akapicie czwartym, Urząd nie przedłożył zmienionego projektu wykonawczego standardu technicznego, Komisja może przyjąć tę wykonawczy standard techniczny.

Jeżeli Urząd przedłożył zmieniony projekt wykonawczego standardu technicznego w terminie sześciu tygodni, Komisja może zmienić projekt wykonawczego standardu technicznego na podstawie zmian postulowanych przez Urząd lub przyjąć wykonawczy standard techniczny ze zmianami, które uważa za istotne.

Komisja nie może zmieniać treści projektów wykonawczych standardów technicznych przygotowanych przez Urząd bez uprzedniej konsultacji z Urzędem, zgodnie z niniejszym artykułem.

4. Wykonawcze standardy techniczne przyjmowane są w drodze rozporządzeń lub decyzji. W ich tytule znajdują się słowa »wykonawczy standard techniczny«. Są one publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i wchodzą w życie w terminach w nich określonych.

7)  w art. 16 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ▌ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. W celu ustanowienia spójnych, wydajnych i skutecznych praktyk nadzorczych w ramach ESNF oraz zapewnienia wspólnego, jednolitego i spójnego stosowania prawa Unii, Urząd wydaje wytyczne lub zalecenia skierowane do właściwych organów lub instytucji finansowych.

Urząd może również wydawać wytyczne i zalecenia skierowane do organów państw członkowskich, które to organy nie zostały zdefiniowane jako właściwe organy na mocy niniejszego rozporządzenia, ale które zostały uprawnione do zapewniania stosowania aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2.

Wytyczne i zalecenia są zgodne z mandatem aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, i uwzględniają zasadę proporcjonalności. Urząd nie wydaje wytycznych i zaleceń w kwestiach objętych uprawnieniami poziomu 1 dla regulacyjnych standardów technicznych lub wykonawczych standardów technicznych.

1a. W celu ustanowienia spójnych, wydajnych i skutecznych praktyk nadzorczych w ramach ESNF Urząd może wydawać wytyczne skierowane do wszystkich właściwych organów lub instytucji finansowych na potrzeby aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, w oparciu o procedurę zgodności lub wyjaśnienia stosowania, o których mowa w ust. 3. Wytyczne te uznaje się za odpowiednie do celów spełnienia wymogów aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2. Zgodnie z powyższym właściwe organy i instytucje finansowe mogą ustanowić dodatkowe praktyki dotyczące metody zachowania zgodności z aktami ustawodawczymi, o których mowa w art. 1 ust. 2.”;

b)  ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Jeżeli nie zachodzą wyjątkowe okoliczności, Urząd przeprowadza otwarte konsultacje publiczne w sprawie wytycznych, zaleceń i – w stosownych przypadkach – pytań i odpowiedzi, które wydaje, a także analizuje potencjalne koszty i korzyści związane z wydawaniem takich wytycznych i zaleceń. Te konsultacje i analizy muszą być proporcjonalne do zakresu, charakteru i wpływu wytycznych lub zaleceń. Jeżeli nie zachodzą wyjątkowe okoliczności, Urząd zasięga również ▌porady Grupy Interesariuszy z Sektora Ubezpieczeń i Reasekuracji oraz Grupy Interesariuszy z Sektora Pracowniczych Programów Emerytalnych, o których mowa w art. 37. Jeżeli Urząd nie przeprowadza otwartych konsultacji publicznych lub nie zwraca się o poradę do Grupy Interesariuszy z Sektora Ubezpieczeń i Reasekuracji oraz Grupy Interesariuszy z Sektora Pracowniczych Programów Emerytalnych, podaje powody, dla których tego nie czyni.”

ba)  dodaje się ust. 2a, 2b, 2c i 2d w brzmieniu:

„2a. Na potrzeby aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, Urząd może wydawać zalecenia jednemu lub większej liczbie właściwych organów lub jednej lub większej liczbie instytucji finansowych.

2b. W wytycznych i zaleceniach Urząd przedstawia, w jaki sposób przyczynia się do ustanowienia spójnych, wydajnych i skutecznych praktyk nadzorczych w ramach ESNF, w jaki sposób zapewnia wspólne, jednolite i spójne stosowanie prawa Unii, a także w jaki sposób przestrzega przepisów ust. 1, 1a i 2a.

2c. Wytyczne i zalecenia nie odnoszą się tylko do elementów aktów ustawodawczych ani ich nie powielają. Przed wydaniem nowej wytycznej lub zalecenia Urząd przeprowadza najpierw przegląd istniejących wytycznych i zaleceń, aby uniknąć powielania.

2d. Na trzy miesiące przed wydaniem wytycznych i zaleceń, o których mowa w ust. 1a i 2a, Urząd informuje Parlament Europejski i Radę o planowanej treści takich wytycznych i zaleceń.”

c)  ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. W sprawozdaniu, o którym mowa w art. 43 ust. 5, Urząd informuje Parlament Europejski, Radę i Komisję o wydanych wytycznych i zaleceniach, wyjaśnia, w jaki sposób Urząd uzasadnił wydanie wytycznych zgodnie z ust. 1a i zaleceń zgodnie z ust. 2a, oraz podsumowuje uwagi przekazane w ramach konsultacji publicznych na temat tych wytycznych zgodnie z art. 8 ust. 2a. W sprawozdaniu tym stwierdza się również, który właściwy organ ▌nie zastosował się do wytycznych i zaleceń, a także określa, jak Urząd zamierza zagwarantować, że dany właściwy organ będzie stosować się do jego wytycznych i zaleceń w przyszłości.”;

d)  dodaje się ust. 5, 5a i 5b w brzmieniu:

„5. W przypadku gdy dwie trzecie członków Grupy Interesariuszy z Sektora Ubezpieczeń i Reasekuracji lub Grupy Interesariuszy z Sektora Pracowniczych Programów Emerytalnych jest zdania, że wydając wytyczną zgodnie z ust. 1a, Urząd przekroczył swoje kompetencje, mogą oni przesłać Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji uzasadnioną poradę na ten temat.

5a. W przypadku gdy co najmniej połowa członków Grupy Interesariuszy z Sektora Ubezpieczeń i Reasekuracji lub Grupy Interesariuszy z Sektora Pracowniczych Programów Emerytalnych jest zdania, że wydając zalecenie zgodnie z ust. 2a, Urząd przekroczył swoje kompetencje, mogą oni przesłać Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji uzasadnioną poradę na ten temat.

5b. Parlament Europejski, Rada i Komisja mogą zwrócić się do Urzędu o wyjaśnienie uzasadniające wydanie przedmiotowych wytycznych lub zaleceń. Po otrzymaniu od Urzędu wyjaśnienia Komisja ocenia zakres wytycznych lub zaleceń w świetle kompetencji Urzędu i przesyła swoją ocenę Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. W przypadku gdy Parlament Europejski, Rada lub Komisja zdania, że Urząd przekroczył swoje kompetencje oraz po umożliwieniu Urzędowi przedstawienia jego stanowiska Komisja może przyjąć decyzję ▌zobowiązującą Urząd do wycofania lub zmiany tych wytycznych lub zaleceń. Przed podjęciem takiej decyzji oraz gdy zażąda tego Parlament Europejski, Komisja składa oświadczenie przed Parlamentem Europejskim i udziela odpowiedzi na wszelkie pytania posłów. Parlament Europejski może zwrócić się do Komisji o przyjęcie decyzji zobowiązującej Urząd do wycofania lub zmiany odnośnych wytycznych lub zaleceń. Decyzja Komisji podawana jest do wiadomości publicznej.”;

7a)  dodaje się art. 16a i 16b:

„Artykuł 16aOpinie

1. Na wniosek Parlamentu Europejskiego, Rady lub Komisji lub z własnej inicjatywy Urząd przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie oraz Komisji opinie w sprawie wszelkich kwestii dotyczących obszaru podlegającego jego kompetencjom. Opinie te nie są podawane do wiadomości publicznej, o ile nie zostało to określone we wniosku.

2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, może obejmować konsultacje publiczne lub analizę techniczną.

3. W odniesieniu do ostrożnościowej oceny połączeń i przejęć objętych zakresem stosowania dyrektywy 2009/138/WE i które na mocy tej dyrektywy wymagają konsultacji między właściwymi organami z co najmniej dwóch państw członkowskich, Urząd może, na wniosek jednego z zainteresowanych właściwych organów, wydawać i publikować opinie w sprawie oceny ostrożnościowej, z wyjątkiem oceny dotyczącej kryteriów zawartych w art. 59 ust. 1 lit. e) dyrektywy 2009/138/WE. Opinia ta jest wydawana niezwłocznie i w każdym razie przed upływem okresu oceny zgodnie z dyrektywą 2009/138/WE. W obszarach, w odniesieniu do których Urząd może wydawać opinie, zastosowanie ma art. 35 i 35b.

4. Na wniosek Parlamentu Europejskiego, Rady lub Komisji Urząd może, w ramach zwykłej procedury ustawodawczej i w odniesieniu do aktów delegowanych dotyczących wszelkich wniosków ustawodawczych Komisji w dziedzinach określonych w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, udzielać porad technicznych Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji.

Artykuł 16bPytania i odpowiedzi

1. W zakresie interpretacji, praktycznego zastosowania lub wykonania przepisów aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, lub związanych z nimi aktów delegowanych i wykonawczych, wytycznych i zaleceń przyjętych na mocy tych aktów ustawodawczych, każda osoba fizyczna lub prawna, w tym właściwe organy i instytucje Unii, może skierować do Urzędu pytanie w dowolnym języku urzędowym Unii.

Przed skierowaniem pytania do Urzędu, instytucje finansowe oceniają, czy należy najpierw zwrócić się z pytaniem do ich właściwego organu.

Urząd publikuje na swojej stronie internetowej wszystkie dopuszczalne pytania, o których mowa w ust. 1, w odniesieniu do każdego aktu ustawodawczego, po ich zgromadzeniu i przed udzieleniem na nie odpowiedzi.

Proces ten nie wyklucza możliwości zwrócenia się przez osoby fizyczne lub prawne, w tym właściwe organy i instytucje unijne, o poufne doradztwo techniczne lub wyjaśnienia ze strony Urzędu.

2. Urząd publikuje na swojej stronie internetowej niewiążące odpowiedzi na wszystkie dopuszczalne pytania, o których mowa w ust. 1, w odniesieniu do każdego aktu ustawodawczego, chyba że taka publikacja jest sprzeczna z uzasadnionym interesem osoby fizycznej lub prawnej, która złożyła zapytanie, lub stanowiłaby zagrożenie dla stabilności systemu finansowego.

3. Przed opublikowaniem odpowiedzi na dopuszczalne pytania Urząd może przeprowadzić konsultacje z zainteresowanymi stronami zgodnie z art. 16 ust. 2.

4. Odpowiedzi udzielone przez Urząd uznaje się za odpowiednie dla zapewnienia zgodności z wymogami aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, oraz z powiązanymi aktami delegowanymi i wykonawczymi oraz wytycznymi i zaleceniami przyjętymi na mocy tych aktów ustawodawczych. Właściwe organy i instytucje finansowe mogą ustanowić inne praktyki w celu zapewnienia zgodności ze wszystkimi mającymi zastosowanie wymogami prawnymi.

5. Urząd dokonuje przeglądu odpowiedzi na pytania, gdy tylko uzna to za konieczne i właściwe lub najpóźniej w terminie 24 miesięcy po ich opublikowaniu, w celu, w razie konieczności, ich zmiany, aktualizacji lub wycofania.

6. W stosownych przypadkach Urząd bierze pod uwagę opublikowane odpowiedzi podczas opracowywania lub aktualizowania wytycznych i zaleceń zgodnie z art. 16.”

8)  art. 17 otrzymuje brzmienie:

„1. W przypadku gdy właściwy organ nie zastosował aktów unijnych, o których mowa w art. 1 ust. 2, w tym regulacyjnych standardów technicznych i wykonawczych standardów technicznych ustanowionych zgodnie z art. 10–15, lub zastosował je w sposób, który wydaje się stanowić naruszenie prawa Unii, w szczególności nie zapewniając spełnienia przez instytucję finansową wymogów ustanowionych w tych aktach, Urząd podejmuje działania zgodnie z uprawnieniami określonymi w ust. 2, 3 i 6 niniejszego artykułu.

2. Na wniosek co najmniej jednego właściwego organu, Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji, odpowiedniej Grupy Interesariuszy, lub na podstawie rzeczowych i dobrze uzasadnionych informacji dostarczonych przez właściwe organizacje lub instytucje, lub z własnej inicjatywy i po poinformowaniu właściwego organu, którego to dotyczy, Urząd udziela odpowiedzi na wniosek i, w stosownych przypadkach, przeprowadza postępowanie wyjaśniające w sprawie domniemanego naruszenia lub niezastosowania prawa unijnego.

Bez uszczerbku dla uprawnień ustanowionych w art. 35 właściwy organ niezwłocznie przekazuje Urzędowi wszelkie informacje uznane przez Urząd za niezbędne dla prowadzonego przez niego postępowania, w tym dotyczące sposobu stosowania aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2 zgodnie z prawem Unii.

Bez uszczerbku dla uprawnień określonych w art. 35 Urząd może skierować należycie uzasadniony i umotywowany wniosek o informacje bezpośrednio do innych właściwych organów lub właściwych instytucji finansowych, zawsze kiedy zwrócenie się o udzielenie informacji do zainteresowanego właściwego organu okazało się lub jest uznane za niewystarczające do uzyskania informacji niezbędnych do celów przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie domniemanego naruszenia lub niezastosowania prawa Unii. W przypadku gdy uzasadniony wniosek skierowany jest do instytucji finansowych, zawiera on wyjaśnienie, dlaczego informacje te są konieczne do celów przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie domniemanego naruszenia lub niezastosowania prawa Unii.

Adresaci takiego wniosku udzielają Urzędowi bez zbędnej zwłoki jasnych, dokładnych i kompletnych informacji.

W przypadku gdy wniosek o informacje został skierowany do instytucji finansowej, Urząd informuje o nim odpowiednie właściwe organy. Na wniosek Urzędu właściwe organy wspierają Urząd w gromadzeniu informacji będących przedmiotem wniosku.

3. Urząd może rozpocząć proces arbitrażu z zainteresowanym właściwym organem w celu omówienia działania niezbędnego do zastosowania się do prawa Unii. Zainteresowany właściwy organ lojalnie współpracuje w takim arbitrażu.

Jak najszybciej, lecz nie później niż w terminie czterech miesięcy od rozpoczęcia postępowania wyjaśniającego, Urząd może skierować do właściwego organu, którego to dotyczy, zalecenie określające działania konieczne do zapewnienia przestrzegania prawa Unii.

W terminie dziesięciu dni roboczych od daty otrzymania zalecenia, właściwy organ informuje Urząd o działaniach, jakie podjął lub zamierza podjąć, aby zapewnić przestrzeganie prawa Unii.

4. W przypadku gdy właściwy organ nie zapewnił przestrzegania prawa Unii w ciągu miesiąca od otrzymania zalecenia od Urzędu, Komisja może, po uzyskaniu informacji od Urzędu lub z własnej inicjatywy, wydać formalną opinię nakładającą na właściwy organ obowiązek podjęcia działań niezbędnych do przestrzegania prawa Unii. Formalna opinia Komisji uwzględnia zalecenie Urzędu.

Komisja wydaje taką formalną opinię w terminie trzech miesięcy od przyjęcia zalecenia. Komisja może przedłużyć ten okres o jeden miesiąc.

Urząd i właściwe organy przekazują Komisji wszelkie niezbędne informacje.

5. W terminie dziesięciu dni roboczych od daty otrzymania formalnej opinii, o której mowa w ust. 4, właściwy organ informuje Komisję i Urząd o działaniach, jakie podjął lub zamierza podjąć, aby zastosować się do tej formalnej opinii.

6. Bez uszczerbku dla uprawnień i obowiązków Komisji na mocy art. 258 TFUE, w przypadku gdy właściwy organ nie stosuje się do formalnej opinii, o której mowa w ust. 4, w okresie w niej przewidzianym, oraz w przypadku gdy konieczne jest terminowe zaradzenie nieprzestrzeganiu przepisów, w celu utrzymania bądź przywrócenia równych warunków konkurencji na rynku lub zapewnienia prawidłowego funkcjonowania systemu finansowego i jego stabilności, oraz w przypadku gdy odpowiednie wymogi przewidziane w aktach, o których mowa w art. 1 ust. 2, są bezpośrednio stosowane wobec instytucji finansowych Urząd może przyjąć decyzję indywidualną, skierowaną do instytucji finansowej, zobowiązującą ją do podjęcia działań niezbędnych do wypełnienia jej obowiązków wynikających z prawa Unii, w tym do zaprzestania określonych praktyk.

Decyzja Urzędu musi być zgodna z formalną opinią wydaną przez Komisję na mocy ust. 4.

7. Decyzje przyjęte na mocy ust. 6 mają pierwszeństwo wobec wszelkich decyzji przyjętych wcześniej przez właściwe organy w tej samej sprawie.

Podejmując działania w związku z kwestiami będącymi przedmiotem formalnej opinii wydanej na mocy ust. 4 lub decyzji wydanej na mocy ust. 6, właściwe organy stosują się odpowiednio do formalnej opinii lub decyzji.

8. W sprawozdaniu, o którym mowa w art. 43 ust. 5, Urząd wskazuje właściwe organy i instytucje finansowe, które nie zastosowały się do formalnych opinii lub decyzji, o których mowa w ust. 4 i 6 niniejszego artykułu.”;

8a)  art. 18 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. W przypadku przyjęcia przez Radę decyzji na mocy ust. 2 i w wyjątkowych okolicznościach, kiedy niezbędne są skoordynowane działania właściwych organów w związku z niekorzystnym rozwojem sytuacji, który może poważnie zagrozić prawidłowemu funkcjonowaniu rynków finansowych i ich integralności lub stabilności całego systemu finansowego w Unii lub jego części, lub też ochronie klientów i konsumentów, Urząd może przyjąć indywidualne decyzje zobowiązujące właściwe organy do podjęcia niezbędnych działań zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 1 ust. 2, w celu zaradzenia takiemu rozwojowi sytuacji przez zapewnienie spełniania przez instytucje finansowe i właściwe organy wymogów ustanowionych w tych przepisach.”

9)  w art. 19 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. W przypadkach określonych w aktach Unii, o których mowa w art. 1 ust. 2, jak również w przypadkach znacznej różnicy zdań pomiędzy co najmniej dwoma właściwymi organami krajowymi w zakresie stosowania tych aktów, i bez uszczerbku dla uprawnień określonych w art. 17 Urząd może udzielić właściwym organom wsparcia w osiągnięciu porozumienia zgodnie z procedurą określoną w ust. 2–4, w przypadku gdy zachodzi dowolna z następujących okoliczności:

a)  na wniosek co najmniej jednego zainteresowanego właściwego organu, jeżeli właściwy organ nie zgadza się z procedurą lub istotą działania lub zaproponowanego działania innego właściwego organu, bądź też z zaniechaniem działania przez inny właściwy organ;

b)  z własnej inicjatywy, w przypadku gdy na podstawie obiektywnych przyczyn, w tym na podstawie informacji otrzymanych od uczestników rynku lub organizacji konsumenckich, można stwierdzić, że między właściwymi organami istnieje różnica zdań.

W przypadkach, w których akty, o których mowa w art. 1 ust. 2, wymagają podjęcia przez właściwe organy wspólnej decyzji, jeżeli organy te nie podejmą wspólnej decyzji w terminach określonych w tych aktach, zakłada się istnienie różnicy zdań.”;

b)  dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu:

„1a. W następujących przypadkach zainteresowane właściwe organy niezwłocznie powiadamiają Urząd, że nie osiągnięto porozumienia:

a)  w przypadku gdy w aktach Unii, o których mowa w art. 1 ust. 2, został określony termin osiągnięcia porozumienia między właściwymi organami i ma miejsce jedno z poniższych zdarzeń, przy czym pod uwagę bierze się to z nich, które wystąpiło wcześniej:

(i) określony termin upłynął;

(ii) co najmniej jeden zainteresowany właściwy organ w oparciu o obiektywne przyczyny stwierdza istnienie różnicy zdań;

b)  w przypadku gdy w aktach unijnych, o których mowa w art. 1 ust. 2, nie został określony termin osiągnięcia porozumienia między właściwymi organami i ma miejsce jedno z poniższych zdarzeń, przy czym pod uwagę bierze się to z nich, które wystąpiło wcześniej:

(i)  co najmniej jeden zainteresowany właściwy organ w oparciu o obiektywne przyczyny stwierdza istnienie różnicy zdań; lub

(ii)  minęły dwa miesiące od daty otrzymania przez właściwy organ wniosku innego właściwego organu o podjęcie określonego działania w celu wypełnienia obowiązków wynikających z prawa Unii, a organ, do którego się zwrócono, nie podjął jeszcze decyzji mającej na celu uwzględnienie wniosku.”;

1b. Przewodniczący ocenia, czy Urząd powinien działać zgodnie z ust. 1. Jeżeli interwencja podejmowana jest z inicjatywy własnej Urzędu, powiadamia on zainteresowane właściwe organy o swojej decyzji dotyczącej interwencji.

W oczekiwaniu na decyzję Urzędu zgodnie z procedurą określoną w art. 47 ust. 3a w przypadkach, w których akty, o których mowa w art. 1 ust. 2, wymagają podjęcia wspólnej decyzji, wszystkie właściwe organy zaangażowane w proces podejmowania wspólnej decyzji odraczają swoje indywidualne decyzje. W przypadku gdy Urząd zdecyduje się podjąć działanie, wszystkie właściwe organy zaangażowane w proces podejmowania wspólnej decyzji odraczają swoje decyzje do zakończenia procedury określonej w ust. 2 i 3.”;

d)  ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„W przypadku gdy zainteresowane właściwe organy nie osiągną porozumienia w fazie postępowania pojednawczego, o którym mowa w ust. 2, Urząd może w celu rozstrzygnięcia sporu wydać decyzję zobowiązującą te organy do podjęcia określonych działań lub do powstrzymania się od określonych działań, aby zapewnić zgodność z prawem Unii. Decyzja Urzędu jest wiążąca dla zainteresowanych właściwych organów. Decyzja Urzędu może zobowiązywać właściwe organy do uchylenia lub zmiany decyzji, którą podjęły, lub do skorzystania z uprawnień, które posiadają na podstawie odpowiednich przepisów prawa Unii.”;

e)  dodaje się ust. 3a w brzmieniu:

„3a. Urząd powiadamia zainteresowane właściwe organy o zakończeniu procedur przewidzianych w ust. 2 i 3, a także – w stosownych przypadkach – o swojej decyzji podjętej zgodnie z ust. 3.”;

f)  ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. „Bez uszczerbku dla uprawnień Komisji na mocy art. 258 TFUE, w przypadku gdy właściwy organ nie stosuje się do decyzji Urzędu, a w ten sposób nie zapewnia spełniania przez instytucję finansową wymogów, które stosowane są wobec niej bezpośrednio na mocy aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2, Urząd może wydać skierowaną do instytucji finansowej decyzję indywidualną, zobowiązującą tę instytucję do podjęcia działań niezbędnych do wypełnienia jej obowiązków wynikających z prawa Unii, w tym do zaprzestania określonych praktyk.”;

10)  art. 21 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 21Kolegia organów nadzoru

1. W ramach swoich uprawnień Urząd wspiera i monitoruje efektywne, skuteczne i spójne funkcjonowanie kolegiów organów nadzoru ustanowionych na mocy aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, a także wspiera konsekwencję i spójność stosowania prawa unijnego w kolegiach organów nadzoru. Mając na celu konwergencję najlepszych praktyk nadzoru, Urząd wspiera wspólne plany nadzorcze i wspólne kontrole, a personel Urzędu ma pełne prawo do uczestniczenia w kolegiach organów nadzoru i w tym charakterze może uczestniczyć w działaniach tych kolegiów, w tym w kontrolach na miejscu, prowadzonych wspólnie przez co najmniej dwa właściwe organy, a w należycie uzasadnionych przypadkach może takie działania prowadzić.

2. Urząd odgrywa wiodącą rolę w zapewnianiu konsekwentnego i spójnego funkcjonowania kolegiów organów nadzoru dla instytucji transgranicznych w całej Unii, z uwzględnieniem ryzyka systemowego generowanego przez instytucje finansowe, o którym mowa w art. 23, i w stosownych przypadkach zwołuje posiedzenie kolegium.

„Na użytek niniejszego ustępu i ust. 1 niniejszego artykułu Urząd jest uznawany za „właściwy organ” lub „organ nadzoru” w rozumieniu stosownych przepisów.

Urząd może:

a) gromadzić i wymieniać wszelkie istotne informacje we współpracy z właściwymi organami, by ułatwiać pracę kolegium oraz stworzyć centralny system i zarządzać nim w celu udostępniania tych informacji właściwym organom w kolegium;

b) inicjować i koordynować ogólnounijne testy warunków skrajnych – zgodnie z art. 32 – w celu oceny odporności instytucji finansowych, w szczególności ryzyka systemowego generowanego przez instytucje finansowe, o czym mowa w art. 23, na niekorzystne zmiany na rynku, a także w celu oceny możliwości wzrostu ryzyka systemowego w sytuacjach skrajnych, zapewniając przy tym stosowanie na poziomie krajowym spójnej metodologii w takich testach; w stosownych przypadkach Urząd może też wydać właściwym organom zalecenie wyeliminowania problemów stwierdzonych w trakcie testu warunków skrajnych, w tym przeprowadzenia szczegółowych ocen. Urząd może zwrócić się do właściwych organów o przeprowadzenie kontroli na miejscu i może uczestniczyć w takich kontrolach na miejscu, aby zapewnić porównywalność i wiarygodność metod, praktyk i wyników ocen w skali całej Unii;

c) propagować skuteczne i efektywne działania nadzorcze, m.in. oceniając zagrożenia, na jakie są lub mogą być narażone instytucje finansowe, zgodnie z ustaleniami dokonanymi w ramach procesu kontroli nadzorczej lub w sytuacjach skrajnych;

d) nadzorować, zgodnie z zadaniami i uprawnieniami określonymi w niniejszym rozporządzeniu, zadania realizowane przez właściwe organy; oraz

e) wystąpić z wnioskiem, by dane kolegium kontynuowało dyskusje w każdym przypadku, gdy Urząd uzna, że dana decyzja skutkowałaby nieprawidłowym stosowaniem prawa unijnego lub nie przyczyniałaby się do realizacji celu, jakim jest konwergencja praktyk nadzorczych. Urząd może także wymagać, by organ odpowiedzialny za nadzór nad grupami zaplanował posiedzenie kolegium lub dodał do porządku obrad nowy punkt.

3. Urząd może opracowywać projekty regulacyjnych i wykonawczych standardów technicznych, jak określono w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, oraz zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10–15, aby zapewnić jednolite warunki stosowania przepisów dotyczących operacyjnego funkcjonowania kolegiów organów nadzoru; może także wydawać wytyczne i zalecenia przyjmowane na mocy art. 16, aby propagować konwergencję funkcjonowania nadzoru i najlepszych praktyk nadzorczych przyjmowanych przez kolegia organów nadzoru.

4. Urząd pełni prawnie wiążącą rolę mediatora w celu rozwiązywania sporów między właściwymi organami zgodnie z procedurą określoną w art. 19. Urząd może podejmować decyzje nadzorcze mające zastosowanie bezpośrednio do instytucji, której dotyczy spór, zgodnie z art. 19.”

11)  dodaje się art. 21a w brzmieniu:

„Artykuł 21aKomitety wewnętrzne

1. Nie naruszając przepisów art. 112 dyrektywy 2009/138/WE, Urząd, ▌na wniosek co najmniej jednego organu nadzoru:

a) wydaje porady dla zainteresowanych organów nadzoru w sprawie wniosków dotyczących stosowania lub zmiany modelu wewnętrznego. W tym celu EIOPA może zwrócić się do zainteresowanych organów nadzoru o wszystkie konieczne informacje; oraz

b) w przypadku różnicy zdań dotyczącej zatwierdzenia modeli wewnętrznych – pomaga zainteresowanym organom nadzoru osiągnąć porozumienie zgodnie z procedurą określoną w art. 19.

2. W okolicznościach określonych w art. 231 ust. 6a dyrektywy 2009/138/WE przedsiębiorstwa mogą zwrócić się do EIOPA o udzielenie właściwym organom pomocy w osiągnięciu porozumienia zgodnie z procedurą określoną w art. 19.

12)  art. 22 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 22Przepisy ogólne

dotyczące ryzyk systemowych

1. Urząd należycie uwzględnia ryzyko systemowe w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 1092/2010. Urząd zajmuje się wszelkim ryzykiem zakłócenia świadczenia usług finansowych:

a) spowodowanym upośledzeniem całego lub części systemu finansowego; oraz

b) mogącym spowodować poważne negatywne konsekwencje dla rynku wewnętrznego i realnej gospodarki.

Urząd w stosownych przypadkach uwzględnia monitorowanie i ocenę ryzyka systemowego w oparciu o prace ERRS i Urzędu oraz reaguje na ostrzeżenia i zalecenia ERRS zgodnie z art. 17 rozporządzenia (UE) nr 1092/2010.

2. Urząd, we współpracy z ERRS i zgodnie z art. 23 ▌, opracowuje wspólne podejście do identyfikacji i mierzenia znaczenia systemowego, w tym, w stosownych przypadkach, wskaźniki ilościowe i jakościowe.

Wskaźniki te odgrywają bardzo istotną rolę podczas określania stosownych działań nadzorczych. Urząd monitoruje stopień zbieżności czynionych ustaleń w celu propagowania wspólnego podejścia.

3. Bez uszczerbku dla aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2, Urząd sporządza w razie potrzeby dodatkowe wytyczne i zalecenia dla instytucji finansowych w celu uwzględnienia generowanego przez nie ryzyka systemowego.

Urząd zapewnia uwzględnianie ryzyka systemowego generowanego przez instytucje finansowe przy opracowywaniu projektu regulacyjnych i wykonawczych standardów technicznych w dziedzinach określonych w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2.

4. Na wniosek co najmniej jednego właściwego organu, Parlamentu Europejskiego, Rady, państw członkowskich lub Komisji – lub z własnej inicjatywy – Urząd może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające dotyczące konkretnego rodzaju instytucji finansowej lub rodzaju produktu lub sposobu postępowania w celu oszacowania potencjalnego zagrożenia dla stabilności systemu finansowego lub ochrony właścicieli polis, członków programów emerytalnych i uposażonych, i wydać zainteresowanym właściwym organom odpowiednie zalecenia podjęcia stosownych działań.

Urząd może w tym celu skorzystać z uprawnień ▌powierzonych mu na mocy niniejszego rozporządzenia, w tym art. 35 i 35 b.

5. Wspólny Komitet zapewnia ogólną i międzysektorową koordynację działań prowadzonych zgodnie z niniejszym artykułem.”

12a)  art. 23 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. W porozumieniu z ERRS, Urząd opracowuje kryteria identyfikacji i mierzenia ryzyka systemowego oraz odpowiedni system testowania warunków skrajnych, który obejmuje ocenę możliwości wzrostu – w sytuacjach skrajnych – poziomu ryzyka systemowego, jakie mogą być generowane przez instytucje finansowe lub wobec nich, łącznie z potencjalnym ryzykiem systemowym związanym z ochroną środowiska. Instytucje finansowe, które mogą generować ryzyko systemowe, podlegają wzmocnionemu nadzorowi, a w razie potrzeby – procedurom naprawczym, o których mowa w art. 25.

Urząd opracowuje również odpowiedni system stosowania testu warunków skrajnych, aby pomóc w identyfikowaniu instytucji mogących generować ryzyko systemowe. Instytucje te podlegają wzmocnionemu nadzorowi, a w razie potrzeby – procedurom naprawczym, o których mowa w art. 25.

12b)  w art. 27 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 1 skreśla się lit. g);

b)  w ust. 1 skreśla się akapit trzeci.

13)  w art. 29 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i)  dodaje się lit. aa) w brzmieniu:

„aa) wydawanie unijnego strategicznego planu nadzoru zgodnie z art. 29a;”;

(ii)  lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b) promowanie skutecznej dwustronnej i wielostronnej wymiany pomiędzy właściwymi organami informacji dotyczących wszystkich istotnych kwestii, w tym ▌bezpieczeństwa cybernetycznego i ataków cybernetycznych, z pełnym poszanowaniem obowiązujących przepisów w zakresie poufności i ochrony danych przewidzianych w odpowiednim prawodawstwie unijnym;”;

(iii) lit. e) otrzymuje brzmienie:

„e) ustanawianie sektorowych i międzysektorowych programów szkoleń, w tym w zakresie innowacji technologicznych, różnych form spółdzielni i towarzystw ubezpieczeń wzajemnych, ułatwianie wymian personelu oraz zachęcanie właściwych organów do częstszego korzystania z programów oddelegowania pracowników oraz innych narzędzi;”

(iiia) dodaje się lit. ea) w brzmieniu:

ea) wprowadzenie w życie systemu monitorowania służącego do oceny istotnych zagrożeń środowiskowych, społecznych i związanych z zarządzaniem, z uwzględnieniem porozumienia paryskiego COP 21;”;

b)  ▌ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Celem wspierania wspólnych podejść i praktyk nadzorczych Urząd może tworzyć, w stosownych przypadkach, nowe, praktyczne instrumenty i narzędzia służące zwiększaniu konwergencji.

W celu ustanowienia wspólnej kultury nadzoru Urząd opracowuje i prowadzi – biorąc należycie pod uwagę charakter, skalę i złożoność ryzyk, praktyki biznesowe, modele biznesowe i wielkość instytucji finansowych – zaktualizowany unijny podręcznik nadzoru dotyczący nadzoru nad instytucjami finansowymi w Unii. Unijny podręcznik nadzoru określa najlepsze praktyki ▌i wysokiej jakości metody i procesy.

Urząd należycie uwzględnia podręcznik nadzoru podczas wykonywania swoich zadań, w tym podczas oceny potencjalnych naruszeń prawa Unii zgodnie z art. 17, rozwiązywania sporów zgodnie z art. 19, określania i oceny ogólnounijnych strategicznych celów nadzorczych zgodnie z art. 29a oraz dokonywania przeglądów właściwych organów zgodnie z art. 30.

W stosownych przypadkach Urząd przeprowadza otwarte konsultacje publiczne w sprawie opinii, o których mowa w ust. 1 lit. a), oraz narzędzi i instrumentów, o których mowa w ust. 2, a także analizuje potencjalne koszty i korzyści z nimi związane. Takie konsultacje i analizy muszą być proporcjonalne do zasięgu, charakteru i wpływu opinii lub narzędzi i instrumentów. W razie potrzeby Urząd zasięga również porady odpowiedniej Grupy Interesariuszy.”;

14)  dodaje się art. 29a w brzmieniu:

„Artykuł 29a

Unijny strategiczny plan nadzoru

1. Przynajmniej co trzy lata i do dnia 31 marca Urząd – po przeprowadzeniu debaty na forum Rady Organów Nadzoru i z uwzględnieniem uwag otrzymanych od właściwych organów, dotychczasowych prac instytucji UE oraz analiz, ostrzeżeń i zaleceń publikowanych przez ERRS – wydaje zalecenie skierowane do właściwych organów, ustanawiając ogólnounijne strategiczne cele i priorytety nadzorcze („unijny strategiczny plan nadzoru”) bez uszczerbku dla szczególnych celów krajowych i priorytetów właściwych organów. W swoim wkładzie właściwe organy określają działania nadzorcze, które w ich opinii powinny być traktowane priorytetowo przez Urząd. Urząd przekazuje unijny strategiczny plan nadzoru do wiadomości Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji oraz podaje go do wiadomości publicznej na swojej stronie internetowej.

Unijny strategiczny plan nadzoru zawiera konkretne priorytety działań nadzorczych, tak aby propagować spójne, wydajne i skuteczne praktyki nadzorcze oraz wspólne, jednolite i spójne stosowanie prawa Unii, a także aby reagować na tendencje w zakresie nadzoru mikroostrożnościowego i potencjalne zagrożenia i słabości – antycypując zmiany, w tym nowe modele biznesowe – określone zgodnie z art. 32. Unijny strategiczny plan nadzoru nie uniemożliwia właściwym organom krajowym stosowania najlepszych praktyk krajowych, działania na podstawie dodatkowych krajowych priorytetów i rozwoju sytuacji oraz uwzględnia specyfikę krajową.

2. ▌Każdy właściwy organ ▌jednoznacznie określa, w jaki sposób jego roczny program prac wypełnia założenia unijnego strategicznego planu nadzoru.

4. ▌Każdy właściwy organ w ramach swojego rocznego sprawozdania poświęca jeden rozdział wykonaniu rocznego programu prac.

Rozdział ten zawiera co najmniej następujące informacje:

a)  opis działań nadzorczych oraz badania instytucji finansowych, praktyk i zachowań rynkowych oraz rynków finansowych, a także informacje dotyczące środków administracyjnych i sankcji nałożonych na instytucje finansowe odpowiedzialne za naruszenie prawa unijnego i krajowego;

b)  opis działań, które zostały przeprowadzone, ale nie zostały przewidziane w rocznym programie prac;

c)  wykaz działań przewidzianych w rocznym programie prac, które nie zostały przeprowadzone, oraz celów tego programu, które nie zostały osiągnięte, a także powody, ze względu na które nie przeprowadzono tych działań i nie osiągnięto tych celów.

5. Urząd ocenia informacje zawarte w specjalnym rozdziale, o którym mowa w ust. 4. W przypadku gdy występuje istotne zagrożenie dla realizacji priorytetów określonych w strategicznym unijnym planie nadzoru, Urząd wydaje zalecenie dla każdego zainteresowanego właściwego organu na temat możliwego sposobu usunięcia przedmiotowych niedociągnięć w jego działaniach.

W oparciu o sprawozdania i własną ocenę zagrożeń Urząd identyfikuje działania właściwego organu, które mają zasadnicze znaczenie dla realizacji strategicznego planu nadzoru, i – w stosownych przypadkach – przeprowadza oceny tych działań na podstawie art. 30.

6. Urząd podaje do wiadomości publicznej najlepsze praktyki zidentyfikowane podczas oceny rocznych programów prac.”;

15)  w art. 30 wprowadza się następujące zmiany:

a)  tytuł artykułu otrzymuje brzmienie:

„Oceny działalności właściwych organów”;

b)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Z własnej inicjatywy lub na wniosek Parlamentu Europejskiego lub Rady Urząd przeprowadza okresowo oceny wszystkich bądź części działań realizowanych przez właściwe organy w celu dalszego zwiększania spójności i efektywności wyników w zakresie nadzoru. W tym celu Urząd opracowuje metody umożliwiające obiektywną ocenę i porównanie ocenianych właściwych organów. Podczas wyznaczania właściwych organów, które mają być przedmiotem oceny, i przeprowadzania ocen uwzględnia się dotychczasowe informacje i oceny już przeprowadzone w odniesieniu do zainteresowanego właściwego organu, w tym istotne informacje udzielone Urzędowi zgodnie z art. 35 oraz wszelkie istotne informacje pochodzące od zainteresowanych stron, w szczególności ewentualne braki lub uchybienia w działalności właściwego organu.”;

c)  dodaje się ust. 1a w brzmieniu:

„1. Do celów niniejszego artykułu Urząd ustanawia komitet ad hoc ds. oceny pod przewodnictwem Urzędu złożony ▌z pracowników Urzędu, którym towarzyszy i których wspiera, na zasadzie dobrowolności i rotacji, maksymalnie pięciu przedstawicieli różnych właściwych organów, z wyłączeniem właściwego organu poddawanego ocenie ▌.”;

d)  w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i)  formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„Ocena obejmuje ewaluację między innymi następujących aspektów:”;

(ii)  lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)  adekwatności zasobów, stopnia niezależności i ustaleń dotyczących zarządzania właściwego organu, przy szczególnym uwzględnieniu skutecznego stosowania aktów unijnych, o których mowa w art. 1 ust. 2, oraz zdolności reagowania na zmiany na rynku;”;

(iia)  lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b)  „b) skuteczności i uzyskanego poziomu konwergencji w stosowaniu prawa Unii i w praktykach nadzorczych, w tym regulacyjnych standardach technicznych i wykonawczych standardach technicznych, wytycznych i zaleceniach przyjętych na mocy art. 10–16, oraz stopnia, w jakim praktyki nadzorcze osiągają cele wyznaczone w prawie Unii, w tym cele wspólnej kultury nadzoru zgodnie z art. 29 i unijnego strategicznego planu nadzoru zgodnie z art. 29a;”

(iib)  lit. c) otrzymuje brzmienie:

„c)  stosowania najlepszych praktyk opracowanych przez poszczególne właściwe organy;”;

e)  ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Urząd sporządza sprawozdanie, w którym przedstawia wyniki oceny. W sprawozdaniu wyjaśnia się i wskazuje środki następcze, które uznaje się za właściwe i konieczne w wyniku oceny. Wspomniane środki następcze mogą zostać przyjęte w postaci wytycznych i zaleceń zgodnie z art. 16 oraz opinii zgodnie z art. 29 ust. 1 lit. a) i skierowane do odpowiednich właściwych organów.

▌Urząd wydaje sprawozdanie dotyczące środków następczych odnoszące się do zgodności z wymaganymi działaniami następczymi. ▌

Przy opracowywaniu projektów regulacyjnych standardów technicznych lub projektów wykonawczych standardów technicznych zgodnie z art. 10–15, bądź też wytycznych lub zaleceń zgodnie z art. 16 Urząd bierze pod uwagę wynik oceny, w tym wszelkie inne informacje uzyskane podczas wykonywania jego zadań w celu zapewnienia konwergencji najwyższej jakości praktyk nadzorczych.”;

f)  dodaje się ust. 3a w brzmieniu:

„3a. W przypadku gdy– biorąc pod uwagę wynik oceny lub wszelkie inne informacje uzyskane przez Urząd podczas wykonywania jego zadań – Urząd uzna, że z perspektywy unijnej niezbędna jest dalsza harmonizacja unijnych przepisów mających zastosowanie do instytucji finansowych lub właściwych organów lub jeżeli uzna, że właściwy organ nie wdrożył aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, lub wdrożył je w sposób, który wydaje się naruszać prawo Unii, przedkłada on swoją opinię Komisji.”;

g)  ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Urząd publikuje sprawozdania, o których mowa w ust. 3, w tym sprawozdanie dotyczące środków następczych, chyba że ich opublikowanie stanowiłoby zagrożenie dla stabilności systemu finansowego. Przed publikacją sprawozdania właściwy organ, który jest przedmiotem oceny, proszony jest o przedstawienie uwag. Przed publikacją Urząd w stosownych przypadkach uwzględnia te uwagi. Urząd może opublikować te uwagi w postaci załącznika do sprawozdania, chyba że opublikowanie tych informacji stanowiłoby zagrożenie dla stabilności systemu finansowego lub właściwy organ sprzeciwia się publikacji. Sprawozdanie sporządzone przez Urząd, o którym mowa w ust. 3, oraz wytyczne, zalecenia i opinie przyjęte przez Urząd, o których mowa w ust. 3a, są publikowane równocześnie.”;

16)  w art. 31 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:

1. „Urząd pełni ogólną rolę koordynatora pomiędzy właściwymi organami, w szczególności w przypadku niekorzystnego rozwoju sytuacji, który może potencjalnie zagrozić prawidłowemu funkcjonowaniu i integralności rynków finansowych, stabilności systemu finansowego lub potencjalne wpłynąć na ochronę właścicieli polis, członków programów emerytalnych i uposażonych w sytuacjach, w których istnieje znaczna działalność transgraniczna w Unii.

b)  w ust. 2 lit. e) otrzymuje brzmienie:

„e) podejmowanie wszelkich odpowiednich działań, w tym ustanowienie i prowadzenie platform współpracy, o których mowa w ust. 3b, w przypadku rozwoju sytuacji, który może zagrozić funkcjonowaniu rynków finansowych lub potencjalne wpłynąć na ochronę właścicieli polis w sytuacjach, w których istnieje znaczna działalność transgraniczna, celem ułatwienia i koordynacji działań podejmowanych przez odpowiednie właściwe organy;”

c)  w ust. 2 dodaje się lit. ea) w brzmieniu:

„ea) podejmowanie odpowiednich działań służących ułatwieniu wprowadzania innowacji technologicznych, celem koordynacji działań podejmowanych przez odpowiednie właściwe organy;”

c)  dodaje się nowe ust. 3, 3a, 3b i 3c w brzmieniu:

3. Urząd podejmuje odpowiednie środki mające na celu ułatwienie wejścia na rynek podmiotów gospodarczych lub produktów opartych na innowacjach technologicznych. W celu stworzenia wspólnego europejskiego podejścia do innowacji technologicznych Urząd wspiera konwergencję praktyk nadzorczych, przy wsparciu, w stosownych przypadkach, ze strony komitetu ds. innowacji finansowych, w szczególności poprzez wymianę informacji i najlepszych praktyk. W stosownych przypadkach Urząd może wydać wytyczne lub zalecenia zgodnie z art. 16.

3a. Organ nadzoru państwa członkowskiego siedziby powiadamia zarówno Urząd, jak i organy nadzoru przyjmujących państw członkowskich o tym, że zamierza wydać w odniesieniu do jego terytorium pozwolenie na prowadzenie działalności zakładowi ubezpieczeń lub zakładowi reasekuracji – będącymi pod jego nadzorem zgodnie z aktami prawnymi wymienionymi w art. 1 ust. 2, których biznesplan przewiduje, że część ich działalności będzie prowadzona w oparciu o swobodę świadczenia usług lub swobodę przedsiębiorczości.

Organ nadzoru państwa członkowskiego siedziby niezwłocznie powiadamia również Urząd i organy nadzoru przyjmujących państw członkowskich o tym, że stwierdził pogarszające się warunki finansowania lub inne dostrzegalne zagrożenia stwarzane przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji w bieżącej działalności, w szczególności w przypadku prowadzenia przez to przedsiębiorstwo działalności lub znacznej części działalności w oparciu o swobodę świadczenia usług lub swobodę przedsiębiorczości, co może mieć poważne skutki transgraniczne.

Takie powiadomienia przekazywane Urzędowi i organom nadzoru przyjmujących państw członkowskich muszą być wystarczająco szczegółowe, by umożliwić właściwą ocenę.

3b. W przypadkach, o których mowa w ust. 3a akapit pierwszy i drugi, Urząd może, na wniosek co najmniej jednego z odpowiednich właściwych organów lub z własnej inicjatywy, stworzyć i koordynować platformę współpracy, o której mowa w ust. 1 lit. e), w celu wspierania wymiany informacji i zacieśniania współpracy między odpowiednimi właściwymi organami oraz, w stosownych przypadkach, w celu wypracowania wspólnego stanowiska w sprawach, o których mowa w ust. 3a akapit drugi.

W przypadku gdy Urząd na podstawie informacji, o których mowa w ust. 1 lit. f ), stwierdzi, że instytucja finansowa prowadzi swoją działalność głównie lub w całości w innym państwie członkowskim, informuje o tym zainteresowane organy i może, z własnej inicjatywy, stworzyć w koordynacji z odpowiednimi właściwymi organami platformę współpracy w celu ułatwienia wymiany informacji między tymi organami.

Bez uszczerbku dla art. 35 odpowiednie właściwe organy udzielają, na wniosek Urzędu, wszystkich niezbędnych informacji, aby umożliwić właściwe funkcjonowanie platformy współpracy.

3c. Jeżeli zainteresowane właściwe organy nie osiągną wspólnego stanowiska za pośrednictwem platformy współpracy, Urząd może wydać skierowane do zainteresowanego właściwego organu zalecenie z określonym terminem, do którego właściwy organ powinien wprowadzić zalecone zmiany. W przypadku gdy właściwy organ nie zastosuje się do zalecenia Urzędu, uzasadnia przyczyny takiego obrotu rzeczy. W przypadku gdy Urząd uzna, że przyczyny te nie są zasadne, podaje zalecenie wraz z wyżej wymienionymi przyczynami do wiadomości publicznej.”;

17)  dodaje się nowy art. 31a w brzmieniu:

„Artykuł 31aKoordynacja delegowania i outsourcingu działalności oraz przenoszenia ryzyka

1. Urząd na bieżąco koordynuje działania nadzorcze właściwych organów w celu wspierania konwergencji praktyk nadzorczych w obszarze delegowania i outsourcingu działalności przez instytucje finansowe, jak również w odniesieniu do przenoszenia przez nie ryzyka do państw trzecich, aby skorzystać z paszportu UE, podczas gdy zasadniczo znaczna część działalności lub funkcji realizowana jest poza Unią, zgodnie z ust. 2 i 3▌. Właściwe organy w ramach swoich kompetencji ponoszą ostateczną odpowiedzialność za decyzje z sprawie zezwoleń, nadzoru i egzekwowania w odniesieniu do delegowania i outsourcingu działalności oraz przenoszenia ryzyka.

2. Właściwe organy powiadamiają Urząd, jeżeli zamierzają udzielić zezwolenia lub przeprowadzić rejestrację ▌instytucji finansowej, która podlegałaby nadzorowi zainteresowanego właściwego organu zgodnie z aktami, o których mowa w art. 1 ust. 2, oraz jeżeli biznesplan instytucji finansowej zakłada outsourcing lub delegowanie istotnej części jej działalności lub jakiejkolwiek funkcji kluczowej, bądź też przenoszenie ryzyka związanego z istotną częścią jej działalności do państw trzecich, aby skorzystać z paszportu UE, podczas gdy zasadniczo znaczna część działalności lub funkcji realizowana jest poza Unią. Powiadomienia przekazywane Urzędowi przez właściwe organy muszą być wystarczająco szczegółowe ▌.

3. Jeżeli zastosowanie ma unijne prawodawstwo, o którym mowa w art. 1 ust. 2, i jeżeli nie nakłada ono żadnych szczególnych wymogów w odniesieniu do powiadamiania o outsourcingu, delegowaniu lub przenoszeniu ryzyka, instytucja finansowa powiadamia właściwy organ o outsourcingu lub delegowaniu istotnej części jej działalności lub jakiejkolwiek funkcji kluczowej oraz o przenoszeniu ryzyka związanego z istotną częścią jej działalności do innej jednostki lub do swojego oddziału ustanowionych w państwie trzecim. Zainteresowany właściwy organ informuje Urząd o takich powiadomieniach co pół roku.

Nie naruszając przepisów art. 35, na wniosek Urzędu właściwy organ udziela informacji na temat zawartych przez instytucje finansowe porozumień dotyczących outsourcingu, delegowania lub przenoszenia ryzyka.

Urząd monitoruje, czy zainteresowane właściwe organy sprawdzają, czy te porozumienia dotyczące outsourcingu, delegowania lub przenoszenia ryzyka, o których mowa w akapicie pierwszym, zostały zawarte zgodnie z prawem Unii, są zgodne z wytycznymi, zaleceniami lub opiniami Urzędu i nie uniemożliwiają sprawowania skutecznego nadzoru przez właściwe organy [ani egzekwowania przepisów] w państwie trzecim.

3a. Jeżeli ustalenia właściwego organu dotyczące weryfikacji uniemożliwiają skuteczny nadzór lub egzekwowanie przepisów i wiążą się z ryzykiem arbitrażu regulacyjnego we wszystkich państwach członkowskich, Urząd może wydać zainteresowanemu właściwemu organowi zalecenia w zakresie poprawy jego ustaleń dotyczących weryfikacji, obejmujące termin, do którego właściwy organ powinien wprowadzić zalecane zmiany. W przypadku gdy zainteresowany właściwy organ nie zastosuje się do zaleceń, przedstawia uzasadnienie, a Urząd podaje swoje zalecenia wraz z tym uzasadnieniem do wiadomości publicznej.

3b. W ciągu [jednego roku od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zmieniającego] Komisja sporządza sprawozdanie, w którym podsumowuje różne podejścia w prawodawstwie sektorowym w odniesieniu do oceny, istotności działalności zlecanej na zasadzie outsourcingu lub delegowanej i w którym bada możliwość bardziej zharmonizowanego podejścia w tym zakresie przez potencjalną specyfikację wspólnych kryteriów i metodyki. Komisja przedstawia to sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Komisja uwzględnia przy tym:

a) ciągłość działania,

b) rzeczywistą zdolność do zarządzania,

c) rzeczywistą zdolność do przeprowadzania audytu działalności delegowanej i zleconej na zasadzie outsourcingu oraz przenoszenia ryzyka.”;

18)  ▌art. 32 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 32Ocena zmian na rynku

, w tym testów warunków skrajnych

1.  Urząd monitoruje i ocenia zmiany zachodzące na rynku podlegającym jego kompetencjom oraz, w stosownych przypadkach, informuje dwa pozostałe Europejskie Urzędy Nadzoru, ESRB oraz Parlament Europejski, Radę i Komisję o tendencjach w zakresie nadzoru mikroostrożnościowego, potencjalnych zagrożeniach i słabościach. Do swojej oceny Urząd włącza analizę ▌rynków, na których działają instytucje finansowe, oraz ocenę skutków, jakie ewentualne zmiany na rynku mogą mieć dla tych instytucji.

2.  Urząd inicjuje i koordynuje ▌ogólnounijne oceny odporności instytucji finansowych na niekorzystne zmiany na rynku w realistyczny sposób. W tym celu Urząd opracowuje, na potrzeby stosowania przez właściwe organy:

a)  wspólną metodykę oceny wpływu scenariuszy gospodarczych na sytuację finansową instytucji;

aa)  wspólną metodykę identyfikacji instytucji finansowych, które mają zostać objęte ogólnounijnymi ocenami;

b)  wspólne podejścia w zakresie informowania o wynikach przeprowadzonych ocen odporności instytucji finansowych;

c)  wspólną metodykę oceny wpływu poszczególnych produktów lub procesów dystrybucji na sytuację finansową instytucji i na proces informowania ubezpieczających, członków programów emerytalnych, uposażonych i konsumentów; oraz

ca)  wspólną metodykę oceny wpływu zagrożeń środowiskowych na stabilność finansową instytucji.

Do celów niniejszego ustępu Urząd współpracuje z ERRS, która unika jakiegokolwiek potencjalnego konfliktu interesów w odniesieniu do prowadzenia polityki pieniężnej.

2a.  Co najmniej raz w roku Urząd rozważa zasadność przeprowadzenia ogólnounijnych ocen, o których mowa w ust. 2, i informuje Parlament Europejski, Radę i Komisję o swoich wnioskach. W przypadku przeprowadzenia takich ogólnounijnych ocen Urząd ▌ujawnia wyniki dotyczące poszczególnych uczestniczących instytucji finansowych, o ile nie uzna takiego ujawnienia za niestosowne, biorąc pod uwagę stabilność finansową Unii lub co najmniej jednego z państw członkowskich, integralność rynku lub funkcjonowanie rynku wewnętrznego.

Obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej przez właściwe organy nie uniemożliwia im publikowania wyników ogólnounijnych ocen, o których mowa w ust. 2, lub przekazywania Urzędowi wyników takich ocen do celów publikacji przez Urząd wyników ogólnounijnych ocen odporności instytucji finansowych.

3.  Bez uszczerbku dla zadań ERRS określonych w rozporządzeniu (UE) nr 1092/2010, co najmniej raz w roku, a w razie potrzeby częściej, Urząd przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i ERRS oceny tendencji, potencjalnych zagrożeń i słabości w obszarze podlegającym jego kompetencjom, w połączeniu ze wskaźnikami, o których mowa w art. 22 ust. 2.

W ocenach tych Urząd zamieszcza klasyfikację głównych zagrożeń i słabości, a także, w stosownych przypadkach, zaleca działania zapobiegawcze bądź zaradcze.

4.  Urząd w odpowiedni sposób uwzględnia rozwój sytuacji oraz zagrożenia i słabości na poziomie międzysektorowym, współpracując przy tym ściśle z Europejskim Urzędem Nadzoru (Europejskim Urzędem Nadzoru Bankowego) i Europejskim Urzędem Nadzoru (Europejskim Urzędem Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) za pośrednictwem Wspólnego Komitetu.”;

20)  ▌art. 33 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 33

Współpraca międzynarodowa, w tym równoważność

1. Bez uszczerbku dla odpowiednich kompetencji państw członkowskich i instytucji Unii, Urząd może nawiązywać kontakty i zawierać porozumienia administracyjne z organami regulacyjnymi, organami nadzoru, organizacjami międzynarodowymi oraz z administracjami krajów trzecich. Ustalenia te nie tworzą zobowiązań prawnych dla Unii i jej państw członkowskich ani nie uniemożliwiają państwom członkowskim i ich właściwym organom zawierania dwustronnych lub wielostronnych porozumień z tymi państwami trzecimi.

Jeżeli państwo trzecie – zgodnie z obowiązującym aktem delegowanym przyjętym przez Komisję na podstawie art. 9 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 – figuruje w wykazie jurysdykcji posiadających strategiczne braki w krajowych systemach przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, które stanowią poważne zagrożenie dla systemu finansowego Unii, Urząd nie zawiera porozumień o współpracy z organami regulacyjnymi i organami nadzoru tego państwa trzeciego.

2. Na specjalny wniosek Komisji o udzielenie porady, z własnej inicjatywy lub gdy jest do tego zobowiązany na podstawie aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2, Urząd pomaga Komisji w przygotowywaniu decyzji w sprawie równoważności ram prawnych i nadzorczych w państwach trzecich.

2a. Urząd stale monitoruje zmiany w zakresie regulacji, nadzoru i praktyk dotyczących egzekwowania oraz istotne zmiany na rynkach w państwach trzecich, w odniesieniu do których Komisja przyjęła – na podstawie aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2 – decyzje w sprawie równoważności, w celu sprawdzenia, czy kryteria, na podstawie których te decyzje zostały podjęte, oraz wszelkie określone w nich warunki są nadal spełniane. Co trzy lata lub w stosownych przypadkach częściej, lub na wniosek Parlamentu Europejskiego, Rady lub Komisji Urząd przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji oraz dwóm pozostałym Europejskim Urzędom Nadzoru poufne sprawozdanie w sprawie swoich ustaleń. Sprawozdanie koncentruje się w szczególności na skutkach dla stabilności finansowej, integralności rynku, ochrony inwestorów lub funkcjonowania rynku wewnętrznego.

Bez uszczerbku dla konkretnych wymagań określonych w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, i z zastrzeżeniem warunków określonych w ust. 1 zdanie drugie, Urząd współpracuje ▌z odpowiednimi właściwymi organami ▌z państw trzecich, których ramy regulacyjne i nadzorcze zostały uznane za równoważne. Współpraca ta odbywa się na podstawie porozumień administracyjnych zawartych z właściwymi organami tych państw trzecich. Podczas negocjowania takich porozumień administracyjnych Urząd uwzględnia postanowienia dotyczące następujących kwestii:

a)  mechanizmów, które pozwolą Urzędowi uzyskiwać wszelkie istotne informacje, w tym informacje na temat systemu regulacyjnego, podejścia nadzorczego, istotnych zmian na rynkach i wszelkich zmian, które mogą mieć wpływ na decyzję w sprawie równoważności;

b)  w zakresie, w jakim jest to konieczne do kontroli realizacji takich decyzji w sprawie równoważności – procedur dotyczących koordynacji działań nadzorczych, w tym kontroli na miejscu, za których przeprowadzenie odpowiada Urząd, w stosownych przypadkach z udziałem i przy wsparciu, na zasadzie dobrowolności i rotacji, maksymalnie pięciu przedstawicieli różnych właściwych organów oraz właściwego organu państwa trzeciego.

Urząd informuje Parlament Europejski, Radę, Komisję i pozostałe Europejskie Urzędy Nadzoru, w przypadku gdy właściwy organ państwa trzeciego odmówi zawarcia takiego porozumienia administracyjnego lub gdy odmówi skutecznej współpracy. Komisja uwzględnia te informacje podczas przeprowadzania oceny odpowiednich decyzji w sprawie równoważności.

2b. W przypadku gdy Urząd stwierdzi, że zmiany w zakresie regulacji, nadzoru lub praktyk dotyczących egzekwowania w państwach trzecich, o których mowa w ust. 2a, mogłyby mieć wpływ na stabilność finansową Unii lub co najmniej jednego państwa członkowskiego, integralność rynku, ochronę inwestorów lub funkcjonowanie rynku wewnętrznego, niezwłocznie informuje o tym Parlament Europejski, Radę i Komisję w trybie poufnym.

2c. Właściwe organy z wyprzedzeniem informują Urząd o swoich zamiarach zawarcia wszelkich porozumień administracyjnych z organami nadzoru państw trzecich w każdym z obszarów regulowanych aktami, o których mowa w art. 1 ust. 2, w tym w stosunku do oddziałów jednostek z państw trzecich. Możliwie najwcześniej przekazują one Urzędowi projekt takich planowanych porozumień.

W celu ustanowienia spójnych, wydajnych i skutecznych praktyk nadzorczych w Unii oraz wzmocnienia międzynarodowej koordynacji w zakresie nadzoru finansowego Urząd może współpracować z właściwymi organami, aby opracować modelowe porozumienia administracyjne. Właściwe organy jak najściślej stosują się do takich modelowych porozumień.

W przypadku gdy Urząd we współpracy z właściwymi organami opracowuje takie modelowe porozumienia administracyjne, właściwe organy nie zawierają porozumień administracyjnych z organami państw trzecich, zanim porozumienie modelowe nie zostanie ukończone.

W sprawozdaniu, o którym mowa w art. 43 ust. 5, Urząd przedstawia informacje na temat porozumień administracyjnych uzgodnionych z organami nadzoru, organizacjami międzynarodowymi lub administracjami z państw trzecich oraz informacje dotyczące pomocy, której Urząd udzielił Komisji przy przygotowywaniu decyzji w sprawie równoważności, oraz działalności Urzędu w zakresie monitorowania zgodnie z ust. 2a.

3a. Urząd dąży do pełnego członkostwa w Międzynarodowym Stowarzyszeniu Organów Nadzoru Ubezpieczeniowego, Międzynarodowej Organizacji Nadzorców Emerytalnych i Radzie Stabilności Finansowej oraz dąży do uzyskania statusu obserwatora w Radzie ds. Monitorowania Międzynarodowych Standardów Rachunkowości.

Każde stanowisko przyjmowane przez Urząd na forum międzynarodowym jest uprzednio omawiane i zatwierdzane przez Radę Organów Nadzoru.

3b. Urząd, w stosownym przypadku, monitoruje zmiany regulacyjne i zmiany w zakresie nadzoru oraz, gdy ma to zastosowanie, zmiany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz praktyki związane z egzekwowaniem przepisów, a także istotne zmiany zachodzące na rynku w państwach trzecich, w odniesieniu do których zawarto umowy międzynarodowe.

Bez uszczerbku dla szczególnych wymogów określonych w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, i z zastrzeżeniem warunków określonych w ust. 1 zdanie drugie niniejszego artykułu, Urząd współpracuje z odpowiednimi właściwymi organami oraz – gdy ma to zastosowanie – również z organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z państw trzecich, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu.”;

21)  skreśla się art. 34▌;

22)  w art. 35 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1, 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„1. Na wniosek Urzędu właściwe organy udzielają Urzędowi wszelkich informacji niezbędnych do wykonywania zadań nałożonych na Urząd niniejszym rozporządzeniem, pod warunkiem że mają one na mocy prawa dostęp do odpowiednich informacji.

Udzielone informacje muszą być dokładne i kompletne oraz zostają przekazane w terminie określonym przez Urząd.

2. Urząd może również zwrócić się o udzielanie informacji w regularnych odstępach czasu i w określonych formatach lub przy użyciu porównywalnych wzorów zatwierdzonych przez Urząd. Zawsze gdy jest to możliwe, we wnioskach o informacje wykorzystuje się istniejące wspólne formaty sprawozdawcze i przestrzega się zasady proporcjonalności przewidzianej w prawie krajowym i unijnym, w tym w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2.

3. Na wniosek właściwego organu Urząd przekazuje mu wszelkie posiadane informacje niezbędne do tego, by właściwy organ mógł wypełniać swoje zadania▌.”;

b)  ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. W przypadku gdy informacje, o które zwrócono się zgodnie z ust. 1, nie są dostępne lub nie zostały udostępnione przez właściwe organy w terminie określonym przez Urząd, wówczas Urząd może wystąpić z należycie uzasadnionym i umotywowanym wnioskiem do dowolnego z następujących podmiotów:

a) innych organów, którym powierzono funkcje nadzorcze;

b) ministerstwa właściwego w sprawach finansów w danym państwie członkowskim, o ile dysponuje ono informacjami ostrożnościowymi;

c) krajowego banku centralnego danego państwa członkowskiego;

d) urzędu statystycznego danego państwa członkowskiego.

Na wniosek Urzędu właściwe organy wspierają Urząd w gromadzeniu tych informacji.”;

c)   skreśla się ust. 6 i 7;

23)  dodaje się art. 35a–35d w brzmieniu:

„Artykuł 35aWykonywanie uprawnień, o których mowa art. 35b

Uprawnienia powierzone Urzędowi, dowolnemu z jego urzędników lub innej osobie upoważnionej przez Urząd zgodnie z art. 35 nie mogą być wykorzystywane do żądania ujawnienia informacji lub dokumentów, które są objęte poufnością wymiany informacji między prawnikiem a klientem.

Artykuły 35a i 35b stosuje się bez uszczerbku dla prawa krajowego.

Artykuł 35b Wniosek o informacje skierowany do instytucji finansowych

1. W przypadku gdy informacje, o które zwrócono się zgodnie z art. 35 ust. 1 lub 5, nie są dostępne lub nie zostały udostępnione w terminie określonym przez Urząd, wówczas Urząd może – nie tworząc kopii danych – zwrócić się do właściwych instytucji finansowych o udzielenie mu ▌ niezbędnych informacji, aby umożliwić mu wykonywanie jego obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia.

4. ▌Instytucje finansowe lub ich prawni przedstawiciele udzielają wymaganych informacji w rozsądnym terminie wyznaczonym przez Urząd. ▌

5. Urząd niezwłocznie wysyła kopię ▌wniosku ▌właściwemu organowi państwa członkowskiego, w którym właściwa jednostka wymieniona w ust. 1, której dotyczy wniosek o informacje, ma swoje miejsce zamieszkania lub siedzibę.

6. Urząd może wykorzystywać informacje poufne otrzymane zgodnie z niniejszym artykułem wyłącznie na potrzeby wykonywania zadań powierzonych mu na mocy niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 35cPrzepisy proceduralne dotyczące nakładania grzywien

1. Jeżeli w trakcie wykonywania swoich obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia Urząd stwierdzi, że istnieją wiarygodne przesłanki świadczące o możliwości istnienia okoliczności, które stanowią naruszenie, o którym mowa w art. 35d ust. 1, Urząd ▌zwraca się do Komisji o wyjaśnienie tej sprawy. ▌

Artykuł 35dGrzywny

i okresowe kary pieniężne

-1. Przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji w sprawie nałożenia grzywny lub okresowej kary pieniężnej Komisja zapewnia instytucji lub jednostce, których dotyczy wniosek o informacje, możliwość złożenia wyjaśnień.

Podstawę decyzji Komisji w sprawie nałożenia grzywny lub okresowej kary pieniężnej stanowią wyłącznie ustalenia, co do których dane instytucje lub jednostki mogły przedstawić swoje stanowisko.

1. Komisja podejmuje decyzję o nałożeniu grzywny, jeżeli stwierdzi, że instytucja finansowa, o której mowa w art. 35b, w sposób zamierzony lub w wyniku zaniedbania nie udzieliła wymaganych informacji ▌ lub udzieliła niekompletnych, nieprawidłowych lub wprowadzających w błąd informacji▌ zgodnie z art. 35b ust. 1.

2. ▌Podstawowa grzywna, o której mowa w ust. 1, wynosi co najmniej [X; poniżej 50 000 EUR] EUR i nie przekracza [Y; poniżej 200 000 EUR] EUR oraz jest odstraszająca, skuteczna i proporcjonalna do wielkości instytucji lub jednostki oraz charakteru i znaczenia naruszenia.

Urząd, wspólnie z EUNB i ESMA, opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających metodę ustalania grzywien zgodnie z niniejszym ustępem.

5. ▌Grzywna ogółem nie może przekroczyć [X %; poniżej 20 %] rocznego obrotu danej jednostki w poprzedzającym roku obrotowym, chyba że jednostka bezpośrednio lub pośrednio uzyskała korzyść finansową z naruszenia. W tym przypadku grzywna ogółem jest co najmniej równa tej korzyści.

5a. Komisja może nałożyć okresową karę pieniężną do czasu usunięcia naruszenia. Okresowa kara pieniężna jest proporcjonalna do wielkości instytucji lub jednostki oraz charakteru i znaczenia naruszenia.

5b. W toku postępowania w pełni przestrzega się prawa do obrony przysługującego instytucji lub jednostce. Instytucji lub jednostce przysługuje prawo dostępu do gromadzonych przez Urząd i Komisję akt sprawy, z zastrzeżeniem uzasadnionego interesu innych osób w zakresie ochrony ich tajemnicy handlowej. Prawo dostępu do akt sprawy nie obejmuje dostępu do informacji poufnych oraz wewnętrznych dokumentów przygotowawczych Urzędu lub Komisji.

5c. Egzekucja grzywny lub okresowej kary pieniężnej może zostać zawieszona jedynie decyzją Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Instytucje lub jednostki podlegające grzywnie lub okresowej karze pieniężnej mogą wnieść skargę do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na decyzję Komisji o nałożeniu grzywny lub okresowej kary pieniężnej. Trybunał może między innymi uchylić, obniżyć lub podwyższyć grzywnę lub okresową karę pieniężną nałożoną przez Komisję.

5d. Komisja podaje do wiadomości publicznej każdą nałożoną grzywnę i okresową karę pieniężną, chyba że takie publiczne powiadomienie poważnie zagrażałoby rynkom finansowym lub wyrządziłoby nieproporcjonalną szkodę zainteresowanym stronom.

5e. Kwoty grzywien i okresowych kar pieniężnych przypisuje się do budżetu ogólnego Unii. ”;

▌24)  w art. 36 wprowadza się następujące zmiany:

a)  skreśla się ust. 3;

b)  ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Po otrzymaniu ostrzeżenia lub zalecenia ERRS skierowanego do Urzędu, Urząd omawia to ostrzeżenie lub zalecenie na kolejnym posiedzeniu Rady Organów Nadzoru lub w stosownym przypadku wcześniej, aby ocenić skutki takiego ostrzeżenia lub zalecenia dla realizacji swoich zadań oraz ewentualne działania następcze.

W drodze odpowiedniej procedury decyzyjnej Urząd podejmuje decyzję, czy należy podjąć jakiekolwiek działania w odpowiedzi na problemy wskazane w ostrzeżeniach i zaleceniach, zgodnie z uprawnieniami przyznanymi Urzędowi na mocy niniejszego rozporządzenia, oraz w sprawie przedmiotu takich działań.

Jeżeli Urząd nie podejmuje działań w związku z ostrzeżeniem lub zaleceniem, informuje on ERRS o powodach takiego postępowania. ERRS informuje o tym Parlament Europejski zgodnie z art. 19 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1092/2010. ERRS powiadamia o tym również Radę i Komisję.”;

c)  ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Po otrzymaniu ostrzeżenia lub zalecenia skierowanego przez ERRS do właściwego organu Urząd może skorzystać w stosownych przypadkach z uprawnień przyznanych na mocy niniejszego rozporządzenia, tak aby zapewnić terminowe podjęcie działań następczych.

W przypadku gdy adresat zalecenia ERRS nie zamierza się do niego zastosować, informuje o tym Radę Organów Nadzoru i omawia z nią powody niepodjęcia działania.”;

d)  skreśla się ust. 6;

25)  ▌art. 37 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 37Grupa Interesariuszy z Sektora Ubezpieczeń i Reasekuracji i Grupa Interesariuszy z Sektora Pracowniczych Programów Emerytalnych

1. W celu ułatwienia konsultacji z zainteresowanymi stronami w dziedzinach związanych z zadaniami Urzędu, powołuje się Grupę Interesariuszy z Sektora Ubezpieczeń i Reasekuracji oraz Grupę Interesariuszy z Sektora Pracowniczych Programów Emerytalnych (zwane dalej wspólnie »grupami interesariuszy«). Zasięga się opinii grup interesariuszy w odniesieniu do działań podejmowanych zgodnie z art. 10–15, dotyczącymi regulacyjnych standardów technicznych i wykonawczych standardów technicznych oraz, w zakresie, w którym nie dotyczą one poszczególnych instytucji finansowych, zgodnie z art. 16 dotyczącym wytycznych i zaleceń, art. 16a dotyczącym opinii i art. 16b dotyczącym pytań i odpowiedzi. Jeśli trzeba pilnie podjąć działania, a konsultacje stają się niemożliwe, informuje się jak najszybciej grupy interesariuszy.

Grupy interesariuszy zbierają się co najmniej cztery razy w roku. Mogą one wspólnie omawiać obszary wzajemnego zainteresowania i informują się nawzajem o pozostałych kwestiach będących przedmiotem dyskusji.

Członkowie jednej grupy interesariuszy mogą być również członkami innej grupy interesariuszy.

2. W skład Grupy Interesariuszy z Sektora Ubezpieczeń i Reasekuracji wchodzi 30 członków, 13 członków reprezentujących w zrównoważonych proporcjach zakłady ubezpieczeń, reasekuracji i pośredników ubezpieczeniowych działających na terenie Unii, z których trzech reprezentuje spółdzielcze lub wzajemne zakłady ubezpieczeń i reasekuracji, 13 członków reprezentujących przedstawicieli ich pracowników, jak również konsumentów, użytkowników usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, przedstawicieli małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) oraz przedstawicieli właściwych stowarzyszeń zawodowych, a czterej członkowie to niezależni, wybitni naukowcy. ▐

3. W skład Grupy Interesariuszy z Sektora Pracowniczych Programów Emerytalnych wchodzi 30 członków, 13 członków reprezentujących w zrównoważonych proporcjach instytucje pracowniczych programów emerytalnych działające na terenie Unii, 13 członków reprezentujących przedstawicieli pracowników, przedstawicieli uposażonych, przedstawicieli MŚP i przedstawicieli właściwych stowarzyszeń zawodowych, a czterej członkowie to niezależni, wybitni naukowcy. ▐

4. Członków grup interesariuszy wyznacza Rada Organów Nadzoru zgodnie z otwartą i przejrzystą procedurą naboru. W podejmowanej w tej sprawie decyzji Rada Organów Nadzoru zapewnia, w miarę możliwości, odpowiednie odzwierciedlenie zróżnicowania sektora ubezpieczeń i reasekuracji oraz sektora pracowniczych programów emerytalnych, równowagę geograficzną i płciową oraz reprezentację zainteresowanych stron z całej Unii. Członków grup interesariuszy wybiera się na podstawie ich kwalifikacji, umiejętności, odpowiedniej wiedzy i udokumentowanej wiedzy fachowej.

4a. Członkowie danej grupy interesariuszy wybierają spośród swoich członków przewodniczącego grupy. Kadencja przewodniczącego trwa dwa lata.

Parlament Europejski, ilekroć wpłynie taki wniosek, może wezwać przewodniczącego którejkolwiek grupy interesariuszy do złożenia przed nim oświadczenia i udzielenia odpowiedzi na wszelkie pytania posłów.

5. Urząd zapewnia grupom interesariuszy odpowiednią pomoc sekretariatu i dostarcza im wszystkie niezbędne informacje, z zastrzeżeniem zachowania tajemnicy służbowej zgodnie z art. 70. Członkowie grup interesariuszy reprezentujący organizacje non profit, z wyłączeniem przedstawicieli danego sektora, otrzymują odpowiednie wynagrodzenie. Wynagrodzenie to uwzględnia działania przygotowawcze i następcze członków oraz jest co najmniej równe stawkom zwrotu kosztów przysługującym urzędnikom zgodnie z tytułem V, rozdział 1, sekcja 2 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej, ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 (regulamin pracowniczy). Grupy interesariuszy mogą powoływać grupy robocze zajmujące się kwestiami technicznymi. Kadencja członków Grupy Interesariuszy z Sektora Ubezpieczeń i Reasekuracji oraz Grupy Interesariuszy z Sektora Pracowniczych Programów Emerytalnych wynosi cztery lata, a po tym okresie przeprowadza się nową procedurę wyboru.

Członkowie grup interesariuszy mogą pełnić swoje funkcje przez dwie kolejne kadencje.

6. Grupy interesariuszy mogą przedstawiać Urzędowi swoje opinie i doradzać mu we wszelkich kwestiach związanych z zadaniami Urzędu, ze szczególnym uwzględnieniem zadań określonych w art. 10–16b, art. 29, 30, 32 i 35.

W przypadku gdy członkowie grup interesariuszy nie są w stanie uzgodnić porady, zezwala się, by jedna trzecia jej członków lub członkowie reprezentujący jedną grupę zainteresowanych stron mogli wydać odrębną poradę.

Grupa Interesariuszy z Sektora Ubezpieczeń i Reasekuracji, Grupa Interesariuszy z Sektora Pracowniczych Programów Emerytalnych, Bankowa Grupa Interesariuszy oraz Grupa Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych mogą wydawać wspólne opinie i porady w zakresie kwestii dotyczących prac Europejskich Urzędów Nadzoru na podstawie art. 56 niniejszego rozporządzenia dotyczącego wspólnych stanowisk i wspólnych aktów.

7. Grupy interesariuszy uchwalają swoje regulaminy wewnętrzne na podstawie porozumienia osiągniętego większością dwóch trzecich głosów swoich odpowiednich członków.

8. Urząd podaje do wiadomości publicznej ▌porady grup interesariuszy, odrębne porady jej członków, wyniki prowadzonych konsultacji, a także sposób, w jaki uwzględniono porady i wyniki konsultacji.”;

25a)  art. 38 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Urząd zapewnia, by decyzje podejmowane na mocy art. 18, 19 lub 20 nie wpływały w jakikolwiek sposób na obowiązki budżetowe państw członkowskich.”;

26)  art. 39 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 39Procedury podejmowania decyzji

1. Podejmując decyzje na podstawie art. 17, 18 i 19, Urząd postępuje zgodnie z ust. 2–6 ▌.

2. Urząd informuje każdego adresata danej decyzji w jego języku urzędowym o zamiarze podjęcia decyzji, wyznaczając termin, w którym adresat ten może wyrazić swoją opinię na temat przedmiotu tej decyzji, w pełni uwzględniając pilny charakter, złożoność i potencjalne skutki sprawy. Adresat może wyrazić opinię w swoim języku urzędowym. Przepis ustanowiony w zdaniu pierwszym stosuje się odpowiednio w odniesieniu do zaleceń, o których mowa w art. 17 ust. 3.

3. W decyzjach Urzędu przedstawia się powody, dla których zostały one przyjęte.

4. Adresaci decyzji Urzędu są informowani o środkach odwoławczych przysługujących im na mocy niniejszego rozporządzenia.

5. W przypadku gdy Urząd podjął decyzję na podstawie art. 18 ust. 3 lub art. 18 ust. 4., w odpowiednich odstępach czasu dokonuje jej przeglądu.

6. Decyzje podejmowane przez Urząd na podstawie art. ▌18 lub 19 podaje się do wiadomości publicznej. Decyzje podejmowane przez Urząd na podstawie art. 17 można podać do wiadomości publicznej. Podając decyzję do wiadomości publicznej, ujawnia się właściwy organ lub instytucję finansową, których ona dotyczy, oraz główną treść decyzji, chyba że takie upublicznienie jest sprzeczne z uzasadnionym interesem tej instytucji finansowej lub z ochroną jej tajemnicy handlowej, bądź też mogłoby poważnie zagrozić prawidłowemu funkcjonowaniu oraz integralności rynków finansowych lub stabilności całego systemu finansowego Unii lub jego części.”;

27)  w art. 40 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i)  dodaje się litery aa) i ab) w brzmieniu:

„aa) zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy członkowie Rady Wykonawczej, o których mowa w art. 45 ust. 1 i którym nie przysługuje prawo głosu;

ab) szefowie administracji państw członkowskich odpowiedzialnych za negocjowanie i przyjmowanie aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2, w celu podejmowania działań wchodzących w zakres art. 10–15;”;

(ia)  lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b) szefowie krajowych organów publicznych właściwych w zakresie nadzoru nad instytucjami finansowymi w poszczególnych państwach członkowskich w celu podejmowania działań wchodzących w zakres wszystkich kompetencji z wyjątkiem kompetencji określonych w art. 10–15, którzy zobowiązani są spotykać się osobiście co najmniej dwa razy w roku;”;

(ib)  lit. d) otrzymuje brzmienie:

„d) jeden przedstawiciel ERRS, któremu nie przysługuje prawo głosu i który powstrzymuje się od zajmowania stanowisk wynikających z prowadzenia polityki pieniężnej;”;

aa)  ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Każdy ▌organ jest odpowiedzialny za powołanie spośród swojego personelu zastępcy wysokiego szczebla, który może zastąpić członka Rady Organów Nadzoru, o którym mowa w ust. 1 lit. ab) i lit. b), w przypadku gdy osoba ta nie może uczestniczyć w posiedzeniach Rady.”;

ab)  dodaje się ustęp w brzmieniu:

„4a. Do celów działań, które mają zostać podjęte w zakresie stosowania art. 10–15, jeden przedstawiciel Komisji, któremu nie przysługuje prawo głosu, jest członkiem Rady Organów Nadzoru, natomiast jeden przedstawiciel Parlamentu Europejskiego jest obserwatorem i jeden przedstawiciel administracji każdego państwa członkowskiego może być obserwatorem w Radzie Organów Nadzoru.”;

ac)  ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. „Rada Organów Nadzoru może zapraszać obserwatorów.”;

▌c)  dodaje się ust. 5a w brzmieniu:

5a. W przypadku gdy krajowy organ publiczny, o którym mowa w ust. 1 lit. b), nie jest odpowiedzialny za egzekwowanie przepisów dotyczących ochrony konsumentów, członek Rady Organów Nadzoru, o którym mowa w tej literze, może podjąć decyzję o tym, że będzie mu towarzyszył przedstawiciel z organu odpowiedzialnego za ochronę konsumentów z danego państwa członkowskiego, któremu to przedstawicielowi nie przysługuje prawo głosu. W przypadku gdy w danym państwie członkowskim odpowiedzialność za ochronę konsumentów jest dzielona między kilkoma organami w danym państwie członkowskim, organy te uzgadniają wspólnego przedstawiciela.”;

28)  art. 41 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 41Komitety wewnętrzne

Rada Organów Nadzoru może powoływać komitety wewnętrzne na potrzeby wykonywania określonych zadań będących w jej kompetencji. Rada Organów Nadzoru może delegować wykonywanie wyraźnie określonych zadań i podejmowanie wyraźnie określonych decyzji komitetom wewnętrznym, Radzie Wykonawczej lub Przewodniczącemu.”;

29)  art. 42 ▌otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 42Niezależność

Rady Organów Nadzoru

Podczas wykonywania zadań powierzonych im na mocy niniejszego rozporządzenia Przewodniczący i członkowie Rady Organów Nadzoru ▌działają niezależnie i obiektywnie w wyłącznym interesie Unii jako całości oraz nie zwracają się o instrukcje do instytucji lub organów unijnych, żadnego rządu ▌lub do innego podmiotu publicznego lub prywatnego, ani nie przyjmują takich instrukcji.;

Państwa członkowskie, instytucje ani organy Unii, ani żadne inne podmioty publiczne lub prywatne nie usiłują wywierać wpływu na członków Rady Organów Nadzoru w wykonywaniu przez nich swoich zadań.

Jeżeli stopień niezależności, o którym mowa w art. 30 ust. 2 lit. a), został oceniony jako niewystarczający zgodnie z tym artykułem, Rada Organów Nadzoru może podjąć decyzję o tymczasowym zawieszeniu prawa głosu danego członka lub o czasowym zawieszeniu jego członkostwa w Urzędzie do czasu usunięcia nieprawidłowości.”;

30)  w art. 43 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Rada Organów Nadzoru wydaje wytyczne dotyczące prac Urzędu i jest głównym organem decyzyjnym w przypadku decyzji strategicznych i ważnych decyzji politycznych.

O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, Rada Organów Nadzoru przyjmuje ▌zalecenia, wytyczne, opinie i decyzje Urzędu i udziela porad, o których mowa w rozdziale II▌.”;

b)  skreśla się ust. 2 i 3;

c)  ust. 4 ▌otrzymuje brzmienie:

„Przed dniem 30 września każdego roku Rada Organów Nadzoru, działając na podstawie wniosku Rady Wykonawczej, przyjmuje program prac Urzędu na kolejny rok oraz przekazuje go do wiadomości Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.

Urząd określa swoje priorytety w odniesieniu do ocen, wskazując w stosownych przypadkach właściwe organy i działania podlegające ocenom zgodnie z art. 30. W uzasadnionych przypadkach Urząd może wskazać dodatkowe właściwe organy, które zostaną poddane ocenie.

Program prac przyjmowany jest bez uszczerbku dla corocznej procedury budżetowej i podawany jest do publicznej wiadomości.”;

d)  ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Na wniosek Rady Wykonawczej Rada Organów Nadzoru przyjmuje roczne sprawozdanie z działalności Urzędu, w tym z wykonywania obowiązków przez Przewodniczącego, na podstawie projektu sprawozdania, o którym mowa w art. 47 ust. 9f, i przekazuje je Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu oraz Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu do dnia 15 czerwca każdego roku. Sprawozdanie to podawane jest do wiadomości publicznej.”;

e)  skreśla się ust. 8;

30a)  dodaje się art. 43a w brzmieniu:

„Artykuł 43a

Przejrzystość decyzji podejmowanych przez Radę Organów Nadzoru

Niezależnie od art. 70, w terminie nieprzekraczającym sześciu tygodni od daty posiedzenia Rady Organów Nadzoru, Urząd – jako minimum – udostępnia Parlamentowi Europejskiemu wyczerpujący i rzeczowy protokół tego posiedzenia Rady Organów Nadzoru, w tym opatrzony uwagami wykaz decyzji, umożliwiający zrozumienie w pełni przebiegu dyskusji. ”;

31)  w art. 44 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ▌ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Decyzje Rady Organów Nadzoru podejmowane są zwykłą większością głosów jej członków. Każdy członek ma jeden głos. W przypadku równej liczby głosów za i przeciw głos Przewodniczącego jest decydujący.

W odniesieniu do decyzji dotyczących opracowania i przyjęcia aktów, projektów i instrumentów określonych w art. 10–16 oraz środków i decyzji podejmowanych na mocy art. 9 ust. 5 akapit trzeci, art. 9a oraz przepisów rozdziału VI i w drodze odstępstwa od przepisów akapitu pierwszego niniejszego ustępu Rada Organów Nadzoru podejmuje decyzje kwalifikowaną większością głosów swoich członków, jak określono w art. 16 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej oraz w art. 3 Protokołu (nr 36) w sprawie postanowień przejściowych. Członkowie Rady Wykonawczej zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy i Przewodniczący nie mają prawa głosu w odniesieniu do tych decyzji.

1a. W drodze odstępstwa od ust. 1 Rada Organów Nadzoru jest uprawniona do przyjmowania zwykłą większością głosów swoich członków decyzji przygotowanych przez Radę Wykonawczą do celów art. 22 ust. 1, 2, 3 i 5, art. 29a, 32, 31a i art. 35b–35h na podstawie art. 47 ust. 3.

W przypadku gdy Rada Organów Nadzoru nie przyjmie decyzji przygotowanych przez Radę Wykonawczą do celów art. 22 ust. 1, 2, 3 i 5, art. 29a, 32, 31a i art. 35b–35h, może ona zmienić te decyzje. Rada Organów Nadzoru jest uprawniona do przyjęcia tych zmienionych decyzji większością trzech czwartych głosów swoich członków.

W przypadku gdy Rada Organów Nadzoru nie przyjmie zmienionych decyzji, o których mowa w akapicie drugim, najszybciej jak to możliwe, a najpóźniej w terminie czterech miesięcy, decyzję podejmuje Rada Wykonawcza.”;

aa)  dodaje się ust. 1a:

1a. W drodze odstępstwa od ust. 1 Rada Organów Nadzoru jest uprawniona do przyjmowania zwykłą większością głosów swoich członków decyzji przygotowanych przez Radę Wykonawczą do celów art. 22 ust. 1, 2, 3 i 5, art. 29a, 31a, 32 i art. 35b–35h na podstawie art. 47 ust. 3.

W przypadku gdy Rada Organów Nadzoru nie przyjmie decyzji przygotowanych przez Radę Wykonawczą do celów art. 22 ust. 1, 2, 3 i 5, art. 29a, 31a, 32 i art. 35b–35h, może ona zmienić te decyzje. Rada Organów Nadzoru jest uprawniona do przyjęcia tych zmienionych decyzji większością trzech czwartych głosów swoich członków.

W przypadku gdy Rada Organów Nadzoru nie przyjmie zmienionych decyzji, o których mowa w akapicie drugim, najszybciej jak to możliwe, a najpóźniej w terminie czterech miesięcy, decyzję podejmuje Rada Wykonawcza.”;

b)  ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Rada Organów Nadzoru uchwala i udostępnia do publicznej wiadomości swój regulamin wewnętrzny. Przepisy regulaminu wewnętrznego określają szczegółową procedurę głosowania.”;

c)  ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Członkowie bez prawa głosu i obserwatorzy nie uczestniczą w obradach Rady Organów Nadzoru poświęconych poszczególnym instytucjom finansowym, chyba że art. 75 ust. 3 lub akty, o których mowa w art. 1 ust. 2, stanowią inaczej.

Akapitu pierwszego nie stosuje się do Przewodniczącego i członków, którzy są również członkami Rady Wykonawczej ▌.”;

32)  w rozdziale III tytuł sekcji 2 otrzymuje brzmienie:

Sekcja 2

Rada Wykonawcza”

33)  art. 45 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 45Skład

1. Rada Wykonawcza składa się z Przewodniczącego i trzech członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, którzy są obywatelami jednego z państw członkowskich. Przewodniczący przydziela każdemu z członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy wyraźnie określone zadania z zakresu polityki i zarządzania, w szczególności odpowiedzialność za sprawy budżetowe i w kwestiach związanych z programem prac Urzędu oraz za sprawy konwergencji. Jeden z członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy pełni funkcję wiceprzewodniczącego i wykonuje zadania przewodniczącego podczas jego nieobecności lub w przypadku uzasadnionego utrudnienia, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

2. Członkowie zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy wybierani są na podstawie osiągnięć, umiejętności, wiedzy i doświadczenia praktycznego w zakresie instytucji finansowych działających w ramach różnych modeli biznesowych i rynków, zwłaszcza rynków ubezpieczeń i pracowniczych programów emerytalnych, w tym interesów konsumenta, oraz doświadczenia w zakresie nadzoru finansowego i regulacji rynków finansowych. Członkowie zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy posiadają rozległe doświadczenie na stanowisku kierowniczym. Co najmniej jeden z członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy nie powinien być zatrudniony przez właściwy organ krajowy w okresie jednego roku przed mianowaniem. Wybór odbywa się na podstawie otwartego zaproszenia do zgłaszania kandydatur publikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, w następstwie którego Komisja, w porozumieniu z Radą Organów Nadzoru, sporządza krótką listę zakwalifikowanych kandydatów.

Komisja przedkłada ją Parlamentowi Europejskiemu do zatwierdzenia. Po zatwierdzeniu tej krótkiej listy Rada przyjmuje decyzję o wyznaczeniu członków Rady Wykonawczej zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy▌. Skład Rady Wykonawczej jest wyważony i proporcjonalny oraz odzwierciedla całą Unię.

3. W przypadku gdy zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy członek Rady Wykonawczej nie spełnia już warunków określonych w art. 46 lub został uznany za winnego poważnego uchybienia, Parlament Europejski i Rada mogą, z własnej inicjatywy lub na wniosek Komisji zatwierdzony przez Parlament Europejski, przyjąć decyzję o odwołaniu go z urzędu.

4. Kadencja członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy wynosi pięć lat i może zostać przedłużona na ten sam okres jeden raz. W okresie dziewięciu miesięcy poprzedzających koniec pięcioletniej kadencji członka zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy Rada Organów Nadzoru ocenia:

a) wyniki osiągnięte podczas pierwszej kadencji i sposób ich osiągnięcia;

b) zadania i potrzeby Urzędu w następnych latach.

Biorąc pod uwagę tę ocenę Komisja przedkłada Radzie wykaz członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, których kadencję należy przedłużyć. Na podstawie tego wykazu oraz po uwzględnieniu oceny Rada może przedłużyć kadencję członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy.”;

34)  dodaje się art. 45a w brzmieniu:

„Artykuł 45aProces podejmowania decyzji

1. Decyzje Rady Wykonawczej podejmowane są zwykłą większością głosów jej członków. Każdy członek ma jeden głos. W przypadku równej liczby głosów za i przeciw głos Przewodniczącego jest decydujący. Na wniosek Przewodniczącego lub co najmniej trzech członków Rady Wykonawczej podjęcie decyzji przekazuje się Radzie Organów Nadzoru.

2. Przedstawiciel Komisji uczestniczy w posiedzeniach Rady Wykonawczej bez prawa głosu z wyjątkiem spraw, o których mowa w art. 63.

3. Rada Wykonawcza uchwala i podaje do wiadomości publicznej swój regulamin wewnętrzny.

4. Posiedzenia Rady Wykonawczej zwoływane są przez Przewodniczącego z własnej inicjatywy lub na wniosek jednego z jej członków, i przewodniczy im Przewodniczący.

Rada Wykonawcza zbiera się przed każdym posiedzeniem Rady Organów Nadzoru oraz tak często, jak uzna to za konieczne. Rada Wykonawcza regularnie składa sprawozdania Radzie Organów Nadzoru i zbiera się co najmniej jedenaście razy w roku.

5. ▌Uczestnicy nieposiadający prawa głosu nie biorą udziału w obradach Rady Wykonawczej dotyczących poszczególnych instytucji finansowych.

5a. Rada Organów Nadzoru jest uprawniona do wysyłania do Rady Wykonawczej konkretnych wniosków o informacje.”;

35)  dodaje się art. 45b w brzmieniu:

„Artykuł 45bKomitety wewnętrzne

Rada Wykonawcza może powoływać komitety wewnętrzne na potrzeby wykonywania określonych zadań będących w jej kompetencji.”;

36)  art. 46 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 46Niezależność

Rady Wykonawczej

Członkowie Rady Wykonawczej działają niezależnie i obiektywnie w wyłącznym interesie Unii jako całości, oraz nie zwracają się o instrukcje do instytucji lub organów unijnych, żadnego rządu ▌lub do innego podmiotu publicznego lub prywatnego, ani nie przyjmują takich instrukcji.

Członkowie Rady Wykonawczej nie sprawują żadnej funkcji na szczeblu krajowym, unijnym lub międzynarodowym.

Państwa członkowskie, instytucje lub organy Unii Europejskiej ani żadne inne podmioty publiczne lub prywatne nie mogą próbować wywierać wpływu na członków Rady Wykonawczej przy wykonywaniu ich zadań.”;

37)  art. 47 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 47Zadania

1. Rada Wykonawcza zapewnia, aby Urząd wypełniał swoją misję i wykonywał powierzone mu zadania zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Wprowadza ona wszelkie niezbędne środki, w szczególności przyjmuje wewnętrzne instrukcje administracyjne oraz publikuje komunikaty, w celu zapewnienia funkcjonowania Urzędu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

2. Rada Wykonawcza przedkłada Radzie Organów Nadzoru do zatwierdzenia projekt rocznego i wieloletniego programu prac.

3. Rada Wykonawcza wykonuje swoje uprawnienia budżetowe zgodnie z art. 63 i 64.

Do celów art. 17, 19, art. 22 ust. 4 i art. 30 ▌ Rada Wykonawcza jest uprawniona do działania i podejmowania decyzji. Do celów art. 22 ust. 1, 2, 3 i 5, art. 29a, 31a, 32 i art. 35b–35d Rada Wykonawcza jest uprawniona do przygotowania decyzji, które podlegają procedurze decyzyjnej określonej w art. 44 ust. 1a. Rada Wykonawcza informuje Radę Organów Nadzoru o wszystkich decyzjach, które przygotowuje i podejmuje.

3a. Rada Wykonawcza bada wszystkie kwestie rozpatrywane przez Radę Organów Nadzoru i wydaje na ich temat opinię ▌.

4. Rada Wykonawcza przyjmuje plan polityki kadrowej Urzędu oraz, zgodnie z art. 68 ust. 2, niezbędne środki wykonawcze do regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich („regulamin pracowniczy”).

5. Zgodnie z art. 72 Rada Wykonawcza przyjmuje przepisy szczególne dotyczące prawa dostępu do dokumentów Urzędu.

6. Rada Wykonawcza przedkłada Radzie Organów Nadzoru do zatwierdzenia roczne sprawozdanie z działalności Urzędu, w tym z wykonania zadań Przewodniczącego, sporządzone na podstawie projektu rocznego sprawozdania, o którym mowa w ust. 9 lit. f).

7. Rada Wykonawcza wyznacza i odwołuje członków Komisji Odwoławczej zgodnie z art. 58 ust. 3 i 5, należycie uwzględniając wniosek Rady Organów Nadzoru.

8. Członkowie Rady Wykonawczej podają do wiadomości publicznej informacje o wszystkich odbytych spotkaniach i przyjętych zaproszeniach. Wydatki są jawnie rejestrowane zgodnie z regulaminem pracowniczym.

9. Członkowi odpowiedzialnemu za budżet i program powierza się następujące określone zadania:

a) wykonanie rocznego programu prac Urzędu pod kierownictwem Rady Organów Nadzoru i pod kontrolą Rady Wykonawczej;

b) stosowanie wszelkich niezbędnych środków, w szczególności przyjmowanie wewnętrznych instrukcji administracyjnych oraz publikacja komunikatów, w celu zapewnienia funkcjonowania Urzędu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;

c) przygotowanie wieloletniego programu prac, o którym mowa w art. 47 ust. 2;

d) przygotowanie do dnia 30 czerwca każdego roku rocznego programu prac na następny rok, o którym to programie mowa w art. 47 ust. 2;

e) sporządzenie wstępnego projektu budżetu Urzędu zgodnie z art. 63 i wykonanie budżetu Urzędu zgodnie z art. 64;

f) przygotowanie projektu sprawozdania rocznego, w tym rozdziału poświęconego działalności regulacyjnej i nadzorczej Urzędu oraz rozdziału dotyczącego spraw finansowo-administracyjnych;

g) w odniesieniu do pracowników Urzędu – wykonywanie uprawnień nadanych mu na mocy art. 68 i zarządzanie kwestiami personalnymi.”;

38)  w art. 48 wprowadza się następujące zmiany:

a)    ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Przewodniczący jest obywatelem państwa członkowskiego i jest odpowiedzialny za przygotowywanie prac▌ oraz przewodniczenie posiedzeniom Rady Organów Nadzoru i Rady Wykonawczej.”;

b)    ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. W celu wyboru Przewodniczącego Komisja powołuje komisję selekcyjną, w której skład wchodzi sześć wysokich rangą niezależnych osób. Parlament Europejski, Rada i Komisja wyznaczają po dwóch członków komisji selekcyjnej. Komisja selekcyjna wybiera spośród swoich członków przewodniczącego. Komisja selekcyjna podejmuje zwykłą większością głosów decyzję o publikacji ogłoszenia o naborze, kryteriach wyboru i profilu stanowiska, składzie grupy kandydatów oraz o metodzie przesiewu kandydatów w celu sporządzenia zrównoważonej pod względem płci krótkiej listy co najmniej dwóch kandydatów. W przypadku równej liczby głosów za i przeciw głos przewodniczącego komisji selekcyjnej jest decydujący.

Przewodniczący wybierany jest na podstawie osiągnięć, umiejętności, wiedzy na temat instytucji i rynków finansowych, w szczególności w zakresie ubezpieczeń i pracowniczych programów emerytalnych, po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej otwartego zaproszenia do zgłaszania kandydatur. Przewodniczący musi posiadać wieloletnie uznane doświadczenie w zakresie nadzoru finansowego i regulacji rynków finansowych oraz doświadczenie na stanowiskach kierowniczych wyższego szczebla, musi wykazywać zdolności przywódcze oraz wysokie standardy pod względem efektywności, zdolności i uczciwości, a także posiadać udokumentowaną znajomość co najmniej dwóch języków urzędowych Unii.

Komisja selekcyjna przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie do zatwierdzenia krótką listę kandydatów na stanowisko Przewodniczącego. Parlament Europejski może zaprosić wybranych kandydatów na posiedzenie za zamkniętymi drzwiami lub na przesłuchanie publiczne, przesłać kandydatom pytania na piśmie, sprzeciwić się wyznaczeniu kandydata oraz zarekomendować preferowanego kandydata. Parlament Europejski i Rada przyjmują wspólną decyzję o wyznaczeniu Przewodniczącego z krótkiej listy kandydatów.

2a. W przypadku gdy Przewodniczący nie spełnia już warunków wymaganych do pełnienia obowiązków, w tym warunków określonych w art. 49, lub został uznany winnym poważnego uchybienia, Parlament Europejski i Rada mogą, na wniosek Komisji lub z własnej inicjatywy, przyjąć wspólną decyzję o odwołaniu go z urzędu. Podczas przygotowywania wniosku Komisja Europejska konsultuje się z właściwymi organami krajowymi.”;

ba)  ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Kadencja Przewodniczącego trwa osiem lat i nie może zostać ▌odnowiona.”;

c)    ust. 4 ▌otrzymuje brzmienie:

„4. W okresie dziewięciu miesięcy poprzedzających koniec ośmioletniej kadencji Przewodniczącego Rada Organów Nadzoru ocenia:

a) wyniki osiągnięte podczas pierwszej kadencji i sposób ich osiągnięcia;

b) zadania i potrzeby Urzędu w następnych latach.

Do celów oceny, o której mowa w akapicie pierwszym, Rada Organów Nadzoru wybiera spośród swoich członków tymczasowego zastępcę Przewodniczącego.”;

d)    skreśla się ust. 5;

38a)  art. 49 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 49Niezależność

Przewodniczącego

Bez uszczerbku dla roli Rady Organów Nadzoru w odniesieniu do zadań Przewodniczącego, Przewodniczący nie zwraca się o instrukcje do instytucji lub organów unijnych, żadnego rządu ▌lub do innego podmiotu publicznego lub prywatnego, ani nie przyjmuje takich instrukcji.

Państwa członkowskie, instytucje ani organy Unii ani żadne inne podmioty publiczne lub prywatne nie dążą do wywierania wpływu na Przewodniczącego w wykonywaniu jego zadań.

Zgodnie z regulaminem pracowniczym, o którym mowa w art. 68, po zakończeniu pełnienia swojej funkcji Przewodniczący jest nadal zobowiązany do zachowania uczciwości i rozwagi w odniesieniu do przyjmowania pewnych stanowisk lub korzyści.”;

39)  dodaje się art. 49a w brzmieniu:

„Artykuł 49aWydatki

Przewodniczący podaje do wiadomości publicznej informacje o wszystkich ▌spotkaniach odbytych z podmiotami zewnętrznymi w terminie dwóch tygodni od spotkania oraz o wszystkich przyjętych zaproszeniach. Wydatki są jawnie rejestrowane zgodnie z regulaminem pracowniczym.”;

40)  skreśla się art. 50, 51, 52 i 53;

41)  w art. 54 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ▌ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Wspólny Komitet stanowi forum, w ramach którego Urząd prowadzi regularną i ścisłą współpracę, aby zapewnić – przy uwzględnieniu w pełni specyfiki sektorów – międzysektorową spójność z Europejskim Urzędem Nadzoru (Europejskim Urzędem Nadzoru Bankowego) i Europejskim Urzędem Nadzoru (Europejskim Urzędem Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych), zwłaszcza, gdy jest to wymagane prawem Unii, w odniesieniu do:

– konglomeratów finansowych i konsolidacji transgranicznej,

– księgowości i audytu,

– analiz mikroostrożnościowych pod kątem rozwoju sytuacji, zagrożeń i słabości związanych ze stabilnością finansową,

– detalicznych produktów inwestycyjnych,

– cyberbezpieczeństwa,

– wymiany informacji i najlepszych praktyk ERRS ▌i Europejskimi Urzędami Nadzoru,

detalicznych usług finansowych i kwestii dotyczących ochrony konsumentów i inwestorów,

– stosowania zasady proporcjonalności.”;

c)  dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a.   Wspólny Komitet stanowi forum, w ramach którego Urząd regularnie i ściśle współpracuje z Europejskim Urzędem Nadzoru Bankowego i Europejskim Urzędem Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych w sprawach dotyczących interakcji między zadaniami Urzędu i Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych a szczególnymi zadaniami, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. l) rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, powierzonymi Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego.”;

42)  art. 55 ▌otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 55Skład

1. W skład Wspólnego Komitetu wchodzą Przewodniczący Europejskich Urzędów Nadzoru▌.

2. Jeden członek Rady Wykonawczej,▌ przedstawiciel Komisji i drugi przewodniczący ERRS oraz w stosownym przypadku przewodniczący podkomitetów Wspólnego Komitetu są zapraszani do uczestniczenia w charakterze obserwatorów w posiedzeniach Wspólnego Komitetu oraz w stosownych przypadkach podkomitetów, o których mowa w art. 57.

3. Przewodniczący Wspólnego Komitetu wybierany jest co roku na zasadzie rotacji spośród przewodniczących Europejskich Urzędów Nadzoru. Przewodniczący Wspólnego Komitetu jest drugim wiceprzewodniczącym ERRS.

4. Wspólny Komitet uchwala i publikuje swój regulamin wewnętrzny. Wspólny Komitet może zapraszać obserwatorów. Wspólny Komitet wypracowuje wspólne stanowiska w drodze konsensusu. W regulaminie mogą zostać określeni inni uczestnicy posiedzeń Wspólnego Komitetu.

Posiedzenia Wspólnego Komitetu odbywają się co najmniej raz na trzy miesiące.

4a. Przewodniczący Urzędu regularnie konsultuje się z Radą Organów Nadzoru i informuje ją o stanowiskach przyjętych podczas posiedzeń Wspólnego Komitetu i jego podkomitetów.”;

42a)  art. 56 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 56Wspólne stanowiska i wspólne akty

W ramach zadań Urzędu określonych w rozdziale II, a w szczególności w kontekście wykonania dyrektywy 2002/87/WE, Urząd stara się wypracować w stosownych przypadkach wspólne stanowiska z Europejskim Urzędem Nadzoru (Europejskim Urzędem Nadzoru Bankowego) oraz z Europejskim Urzędem Nadzoru (Europejskim Urzędem Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych), w zależności od przypadku.

Jeżeli wymaga tego prawo Unii, akty na podstawie art. 10–19 niniejszego rozporządzenia związane ze stosowaniem dyrektywy 2002/87/WE i innych aktów unijnych, o których mowa w art. 1 ust. 2, które wchodzą w zakres kompetencji również Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego) lub Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) są przyjmowane równolegle, w stosownych przypadkach, przez Urząd, Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Bankowego) oraz Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych).

W przypadku gdy decyzja Urzędu odbiega od wspólnego stanowiska, o którym mowa w ust. 1, lub jeżeli nie można było podjąć decyzji, Urząd niezwłocznie informuje Parlament Europejski, Radę i Komisję o przyczynach tego stanu rzeczy.”;

42b)  art. 57 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 57

Podkomitety

1. Wspólny Komitet może ustanawiać podkomitety w celu przygotowania dla Wspólnego Komitetu projektów wspólnych stanowisk i wspólnych aktów.

2. W skład ▌ podkomitetu wchodzą przewodniczący Europejskich Urzędów Nadzoru oraz po jednym przedstawicielu wysokiego szczebla z aktualnego personelu właściwego organu z każdego państwa członkowskiego.

3. Podkomitet wybiera spośród przedstawicieli odpowiednich właściwych organów przewodniczącego, który staje się również obserwatorem we Wspólnym Komitecie.

3a. Do celów art. 56 w ramach Wspólnego Komitetu ustanawia się Podkomitet ds. Konglomeratów Finansowych.

4. Wspólny Komitet publikuje na swojej stronie internetowej informację o wszystkich ustanowionych podkomitetach, łącznie z ich uprawnieniami, oraz listę ich członków z podaniem funkcji pełnionych przez nich w danym podkomitecie.”;

43)  w art. 58 wprowadza się następujące zmiany:

-a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Niniejszym ustanawia się Komisję Odwoławczą Europejskich Urzędów Nadzoru.”;

-aa)  ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

2. W skład Komisji Odwoławczej wchodzi sześciu członków i sześciu zastępców; są to wysoko cenione osoby posiadające udokumentowaną odpowiednią znajomość prawa Unii i międzynarodowe doświadczenie zawodowe na wystarczająco wysokim poziomie ▌w zakresie bankowości, ubezpieczeń, pracowniczych programów emerytalnych, rynków papierów wartościowych lub innych usług finansowych, z wyłączeniem aktualnego personelu właściwych organów albo innych krajowych lub unijnych instytucji zaangażowanych w działalność Urzędu oraz członków Grupy Interesariuszy z Sektora Ubezpieczeń i Reasekuracji oraz Grupy Interesariuszy z Sektora Pracowniczych Programów Emerytalnych. Członkowie są obywatelami jednego z państw członkowskich i posiadają gruntowną znajomość co najmniej dwóch języków urzędowych Unii. Komisja Odwoławcza musi dysponować fachową wiedzą prawniczą wystarczającą do zapewnienia specjalistycznych opinii prawnych dotyczących legalności i proporcjonalności wykonywania uprawnień przez Urząd.”;

a)  ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Dwóch członków Komisji Odwoławczej i dwóch zastępców wyznacza Rada Wykonawcza Urzędu po konsultacji z Radą Organów Nadzoru z krótkiej listy zaproponowanej przez Komisję po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zaproszenia do wyrażenia zainteresowania.

Po otrzymaniu krótkiej listy kandydatów Parlament Europejski może wezwać kandydatów na członków i ich zastępców – przed ich powołaniem – do złożenia przed nim oświadczenia i udzielenia odpowiedzi na wszelkie pytania posłów.

Parlament Europejski, ilekroć wpłynie taki wniosek, może wezwać członków Komisji Odwoławczej do złożenia przed nim oświadczenia i udzielenia odpowiedzi na wszelkie pytania posłów.”;

b)  ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Członka Komisji Odwoławczej wyznaczonego przez Radę Wykonawczą Urzędu nie można odwołać ze stanowiska w czasie trwania kadencji, chyba że został uznany winnym poważnego uchybienia, a Rada Wykonawcza, po konsultacji z Radą Organów Nadzoru, podejmie decyzję o jego odwołaniu.”;

ba)  ust. 8 otrzymuje brzmienie:

„8. Europejskie Urzędy Nadzoru zapewniają Komisji Odwoławczej odpowiednie wsparcie operacyjne i stałą pomoc sekretariatu za pośrednictwem Wspólnego Komitetu.”;

44)  art. 59 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1. Członkowie Komisji Odwoławczej podejmują decyzje w sposób niezależny. Nie są związani żadnymi instrukcjami. Nie mogą oni pełnić żadnych innych funkcji związanych z Urzędem, jego Radą Wykonawczą ani Radą Organów Nadzoru.

2. Członkowie Komisji Odwoławczej oraz pracownicy Urzędu zapewniający wsparcie operacyjne i pomoc sekretariatu nie mogą brać udziału w postępowaniu odwoławczym, jeśli są nim zainteresowani osobiście lub jeśli wcześniej działali jako przedstawiciele jednej ze stron postępowania lub jeśli uczestniczyli w podejmowaniu decyzji stanowiącej przedmiot postępowania odwoławczego.”;

45)  art. 60 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1. Osoba fizyczna lub prawna, w tym właściwe organy, może odwołać się od decyzji Urzędu, o której mowa w art. 16, 16a, 17, 18, 19 i 35, w tym decyzji dotyczącej jej proporcjonalności, oraz od każdej innej decyzji wydanej przez Urząd zgodnie z aktami unijnymi, o których mowa w art. 1 ust. 2, która jest do niej skierowana, oraz od decyzji, która dotyczy jej bezpośrednio i indywidualnie, mimo że została przyjęta w postaci decyzji skierowanej do innej osoby.

2. Odwołanie wraz z uzasadnieniem składa się Urzędowi w formie pisemnej w terminie trzech miesięcy od daty powiadomienia zainteresowanej osoby o decyzji lub – w razie braku takiego powiadomienia – od daty opublikowania decyzji przez Urząd.

Komisja Odwoławcza podejmuje decyzję w sprawie odwołania w terminie trzech miesięcy od jego złożenia.”;

46)  w art. 62 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Dochody Urzędu obejmują, bez uszczerbku dla innych rodzajów dochodu, dowolne połączenie następujących składników:

a) wkład równoważący z Unii, zapisany w budżecie ogólnym Unii (sekcja „Komisja”), który wynosi co najmniej 35 % preliminarza dochodów Urzędu;

aa) obowiązkowe składki w wysokości do 65 % szacowanych dochodów Urzędu wnoszone przez krajowe organy publiczne właściwe w zakresie nadzoru nad instytucjami finansowymi;

b) w zależności od zmian zakresu nadzoru specyficznego dla danej instytucji – składki roczne wnoszone przez instytucje finansowe w oparciu o roczne szacowane wydatki dotyczące działalności wymaganej niniejszym rozporządzeniem oraz aktami Unii, o których mowa w art. 1 ust. 2, w odniesieniu do każdej kategorii uczestników objętych kompetencjami Urzędu;

c) opłaty wnoszone na rzecz Urzędu w przypadkach określonych w odpowiednich instrumentach prawa Unii.

d) ▌wkłady wnoszone przez państwa członkowskie lub obserwatorów;

e) opłaty za publikacje, szkolenia oraz za inne usługi, o które zwróciły się właściwe organy.

1a. Dochody uzyskiwane przez Urząd nie zagrażają jego niezależności ani obiektywności.”;

aa)  w ust. 4 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Preliminarze opierają się na celach i oczekiwanych wynikach rocznego programu prac, o którym mowa w art. 47 ust. 2, oraz uwzględniają zasoby finansowe niezbędne do osiągnięcia tych celów i oczekiwanych wyników.”;

b)  dodaje się ustęp w brzmieniu:

5. Dobrowolne wkłady wniesione przez państwa członkowskie lub obserwatorów, o których to wkładach mowa w ust. 1 lit. d), nie są przyjmowane, jeżeli ich przyjęcie podważałoby niezależność i bezstronność Urzędu.”;

48)  art. 63 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 63Ustanawianie budżetu

1. Każdego roku członek odpowiedzialny za budżet i program na podstawie rocznego i wieloletniego programu Urzędu sporządza wstępny projekt jednolitego dokumentu programowego Urzędu na kolejne trzy lata, w którym określa preliminarz dochodów i wydatków, jak również informacje na temat pracowników, oraz przekazuje go Radzie Wykonawczej i Radzie Organów Nadzoru wraz z planem zatrudnienia.

1a. Przewodniczący przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie projekt jednolitego dokumentu programowego, a następnie Rada Organów Nadzoru, na podstawie projektu zatwierdzonego przez Radę Wykonawczą, przyjmuje projekt jednolitego dokumentu programowego na kolejne trzy lata budżetowe.

1b. Do dnia 31 stycznia Rada Wykonawcza przekazuje ▌jednolity dokument programowy Komisji, Parlamentowi Europejskiemu i Radzie oraz Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu. Bez uszczerbku dla przyjęcia budżetu rocznego Parlament Europejski zatwierdza jednolity dokument programowy.

2. Uwzględniając ▌jednolity dokument programowy, Komisja wprowadza do projektu budżetu ogólnego Unii szacunki, które uważa za niezbędne w odniesieniu do planu zatrudnienia, oraz kwotę wkładu równoważącego, którym ma zostać obciążony budżet ogólny Unii Europejskiej, zgodnie z art. 313 i 314 TFUE.

3. Władza budżetowa przyjmuje plan zatrudnienia dla Urzędu. Władza budżetowa zatwierdza środki na wkład równoważący dla Urzędu oraz zatwierdza pułap całkowitych wydatków Urzędu.

4. Budżet Urzędu przyjmuje Rada Organów Nadzoru. Budżet staje się budżetem ostatecznym po ostatecznym przyjęciu budżetu ogólnego Unii. W stosownych przypadkach budżet jest odpowiednio dostosowywany.

5. Rada Wykonawcza niezwłocznie powiadamia władzę budżetową o swoim zamiarze realizacji wszelkich projektów, które mogą mieć istotne skutki finansowe dla finansowania budżetu Urzędu, zwłaszcza w zakresie projektów związanych z nieruchomościami, takich jak najem lub zakup budynków.

5a.  Władza budżetowa zatwierdza każdy projekt, który może mieć istotne skutki finansowe lub długoterminowe dla finansowania budżetu Urzędu, zwłaszcza w zakresie projektów związanych z nieruchomościami, takich jak najem lub zakup budynków, łącznie z klauzulami odstąpienia.”;

49)  art. 64 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 64Wykonanie i kontrola budżetu

1. Członek odpowiedzialny za budżet i program działa w charakterze urzędnika zatwierdzającego i wykonuje budżet roczny Urzędu.

2. Do dnia 1 marca kolejnego roku księgowy Urzędu, który działa niezależnie, przesyła księgowemu Komisji oraz Trybunałowi Obrachunkowemu wstępne sprawozdanie finansowe. Artykuł 70 nie stanowi dla Urzędu przeszkody w przekazywaniu Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu wszelkich informacji, o które się zwraca, wchodzących w zakres kompetencji Trybunału.

3. Do dnia 1 marca kolejnego roku księgowy Urzędu przesyła księgowemu Komisji wymagane informacje księgowe do celów związanych z konsolidacją w sposób i w formacie, które ustalił księgowy Komisji.

4. Do dnia 31 marca kolejnego roku księgowy Urzędu przesyła sprawozdanie z zarządzania budżetem i finansami członkom Rady Organów Nadzoru, Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Trybunałowi Obrachunkowemu.

5. Po uwzględnieniu uwag Trybunału Obrachunkowego w sprawie wstępnego sprawozdania finansowego Urzędu zgodnie z art. 148 rozporządzenia finansowego księgowy Urzędu, działając na własną odpowiedzialność, sporządza końcowe sprawozdanie finansowe. Członek odpowiedzialny za budżet i program przesyła to końcowe sprawozdanie finansowe Radzie Organów Nadzoru, która wydaje opinię na temat tego sprawozdania.

6. Do dnia 1 lipca kolejnego roku księgowy Urzędu przesyła końcowe sprawozdanie finansowe wraz z opinią Rady Organów Nadzoru księgowemu Komisji, Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Trybunałowi Obrachunkowemu.

Do dnia 1 lipca kolejnego roku księgowy Urzędu przesyła również księgowemu Komisji pakiet sprawozdawczy w znormalizowanym formacie ustalonym przez księgowego Komisji do celów związanych z konsolidacją.

7. Końcowe sprawozdanie finansowe publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej do dnia 15 listopada kolejnego roku.

8. Członek odpowiedzialny za budżet i program przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu odpowiedź na jego uwagi do dnia 30 września. Kopię tej odpowiedzi przesyła również Radzie Wykonawczej i Komisji.

9. Członek odpowiedzialny za budżet i program przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, na jego wniosek oraz zgodnie z art. 165 ust. 3 rozporządzenia finansowego, wszelkie informacje niezbędne do sprawnego przebiegu procedury udzielania absolutorium za dany rok budżetowy.

10. Parlament Europejski, na zalecenie Rady stanowiącej większością kwalifikowaną, przed dniem 15 maja roku N + 2, udziela Urzędowi absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy N.

10a. Urząd przedstawia uzasadnioną opinię w sprawie stanowiska Parlamentu Europejskiego oraz wszelkich innych uwag poczynionych przez Parlament Europejski w procedurze udzielania absolutorium.”;

49a)  dodaje się art. 64a w brzmieniu:

„Artykuł 64aAudyt wewnętrzny Urzędu

Urząd powołuje Komitet ds. Audytu Wewnętrznego, który przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie opinię w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania tej części budżetu, która nie jest finansowana z budżetu Unii.”;

50)  art. 65 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 65Przepisy finansowe

Zasady finansowe mające zastosowanie w odniesieniu do Urzędu przyjmuje Rada Wykonawcza po konsultacji z Komisją. Zasady te nie mogą odbiegać od rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1271/2013* w odniesieniu do organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, chyba że jest to wymagane ze względu na szczególne potrzeby operacyjne w zakresie funkcjonowania Urzędu i jedynie wówczas, gdy Komisja wyrazi na to wcześniej zgodę.

* Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42).”;

51)  art. 66 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. W celu zwalczania nadużyć finansowych, korupcji i wszelkiej innej nielegalnej działalności wobec Urzędu stosuje się bez żadnych ograniczeń przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013*.

* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. L 248 z 18.9.2013, s. 1).”;

52)  w art. 68 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1. Do pracowników Urzędu, w tym do zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy członków Rady Wykonawczej i jej Przewodniczącego, zastosowanie mają regulamin pracowniczy, warunki zatrudnienia innych pracowników oraz zasady przyjęte wspólnie przez instytucje Unii do celów stosowania regulaminu pracowniczego i warunków zatrudnienia.  

2. Rada Wykonawcza, w porozumieniu z Komisją, przyjmuje niezbędne środki wykonawcze, zgodnie z ustaleniami przewidzianymi w art. 110 regulaminu pracowniczego.”;

b)  ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Rada Wykonawcza przyjmuje przepisy umożliwiające oddelegowywanie ekspertów krajowych z państw członkowskich do Urzędu.”;

53)  w art. 70 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 ▌otrzymuje brzmienie:

„1. Członkowie Rady Organów Nadzoru oraz wszyscy pracownicy Urzędu, w tym urzędnicy oddelegowani czasowo przez państwa członkowskie oraz wszystkie inne osoby wykonujące zadania na rzecz Urzędu na podstawie umów, podlegają – również po zaprzestaniu pełnienia swoich funkcji – wymogom dotyczącym tajemnicy służbowej określonym w art. 339 TFUE oraz w odpowiednich przepisach prawodawstwa unijnego w tym zakresie.

Artykuł 16 regulaminu pracowniczego ma zastosowanie do wszystkich pracowników Urzędu, w tym do urzędników oddelegowanych tymczasowo przez państwa członkowskie i do wszystkich pozostałych osób wykonujących zadania Urzędu na podstawie umowy.”;

b)  ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„▌Obowiązek przewidziany w ust. 1 oraz w akapicie pierwszym niniejszego ustępu nie uniemożliwia Urzędowi i właściwym organom korzystania z informacji na potrzeby egzekwowania aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2, a w szczególności na potrzeby postępowania w celu przyjęcia decyzji.”;

c)  dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a. Rada Wykonawcza i Rada Organów Nadzoru zapewniają, by osoby fizyczne świadczące dowolne usługi, w sposób bezpośredni lub pośredni, stały lub okazjonalny, związane z zadaniami Urzędu, w tym urzędnicy oraz inne osoby upoważnione przez Radę Wykonawczą i Radę Organów Nadzoru lub wyznaczone w tym celu przez właściwe organy, podlegały wymogom dotyczącym tajemnicy służbowej równoważnym z wymogami określonymi w poprzednich ustępach.

Te same wymogi dotyczące tajemnicy służbowej mają zastosowanie również do obserwatorów uczestniczących w posiedzeniach Rady Wykonawczej i Rady Organów Nadzoru, którzy biorą udział w działalności Urzędu.”;

d)  ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie:

„3. Przepisy ust. 1 i 2 nie uniemożliwiają Urzędowi wymiany informacji z właściwymi organami zgodnie z niniejszym rozporządzeniem oraz innymi przepisami prawa unijnego▌.

Ust. 1 i 2 nie stosuje się do osób, które przekazują lub ujawniają informacje o zagrożeniu lub szkodzie dla interesu publicznego uzyskane w ramach wykonywanej przez nie pracy.

Informacje, o których mowa w ust. 2, podlegają warunkom dotyczącym tajemnicy służbowej, o których mowa w ust. 1 i 2. Urząd wprowadza w regulaminie wewnętrznym ustalenia praktyczne w zakresie wdrożenia zasad poufności określonych w ust. 1 i 2.

4. Urząd stosuje decyzję Komisji (UE, Euratom) 2015/444.

4a. Urząd posiada specjalne kanały zgłaszania wykorzystywane do przyjmowania i przetwarzania informacji przekazanych przez osobę zgłaszającą, dotyczących faktycznych lub potencjalnych naruszeń aktów unijnych lub nadużyć prawa, lub przypadków złej administracji.”;

54)  art. 71 otrzymuje brzmienie:

„Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla obowiązków państw członkowskich dotyczących przetwarzania przez nie danych osobowych na podstawie rozporządzenia (UE) 2016/679 lub dla obowiązków Urzędu dotyczących przetwarzania przez niego danych osobowych na podstawie rozporządzenia (UE) nr 2018/XXX (rozporządzenie dotyczące ochrony danych osobowych przez instytucje i organy UE) podczas wypełniania powierzonych mu obowiązków.”;

55)  art. 72 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Rada Wykonawcza przyjmuje praktyczne środki dotyczące stosowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.”;

56)  art. 73 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. O wewnętrznych ustaleniach językowych Urzędu decyduje Rada Wykonawcza.”;

57)  art. 74 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Niezbędne ustalenia dotyczące lokali, które mają zostać przekazane Urzędowi w państwie członkowskim, w którym znajduje się jego siedziba, oraz obiektów udostępnianych przez to państwo, jak również szczegółowe przepisy mające zastosowanie w tym państwie członkowskim do pracowników Urzędu i członków ich rodzin określa umowa w sprawie siedziby między Urzędem a państwem członkowskim, która zostaje zawarta po uzyskaniu zgody Rady Wykonawczej.”;

57a)  art. 75 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„2. Urząd współpracuje z państwami trzecimi, o których mowa w ust. 1, stosującymi prawodawstwo uznane za równoważne w obszarach kompetencji Urzędu, o których mowa w art. 1 ust. 2, jak przewidziano w umowach międzynarodowych zawartych przez Unię zgodnie z art. 218 TFUE.

3. W odpowiednich postanowieniach umów, o których mowa w ust. 1 i 2, określa się w szczególności charakter, zakres i aspekty proceduralne uczestnictwa państw, o których mowa w ust. 1, w szczególności w odniesieniu do państw będących członkami Europejskiego Obszaru Gospodarczego, w pracach Urzędu, w tym przepisy dotyczące wkładu finansowego i pracowników. W umowach można przewidzieć uczestnictwo tych krajów ▌w charakterze obserwatora w zarządzaniu Urzędem, zapewniając jednocześnie, by kraje te nie mogły brać udziału w obradach dotyczących poszczególnych instytucji finansowych, chyba że są one nimi bezpośrednio zainteresowane.”;

58)  dodaje się art. 75a w brzmieniu:

„Artykuł 75aWykonywanie przekazanych uprawnień

1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 35d ust. 2 akapit drugi, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w późniejszym terminie określonym w tej decyzji. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych.

4. Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa.

5. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 35d ust. 2 akapit drugi wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie trzech miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o trzy miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.”;

59)  art. 76 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 76Relacje z Komitetem Europejskich Organów Nadzoru ds. Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych

Urząd uznaje się za następcę prawnego Komitetu Europejskich Organów Nadzoru ds. Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych. Najpóźniej w dniu ustanowienia Urzędu wszystkie aktywa i zobowiązania oraz wszystkie bieżące operacje Komitetu Europejskich Organów Nadzoru ds. Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych zostają automatycznie przekazane Urzędowi. Komitet Europejskich Organów Nadzoru ds. Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych sporządza sprawozdanie, w którym wykazuje swoją końcową sytuację po stronie aktywów i zobowiązań na dzień tego przekazania. Sprawozdanie to jest badane i zatwierdzane przez Komitet Europejskich Organów Nadzoru ds. Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych i Komisję.”;

60)  dodaje się nowy art. 77a w brzmieniu:

„Artykuł 77aPrzepisy przejściowe

Zadania i stanowisko Dyrektora Wykonawczego wyznaczonego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem ostatnio zmienionym dyrektywą 2014/51/UE i zajmującego to stanowisko w dniu [UP: proszę wstawić datę: 3 miesiące po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia] wygasają z tym dniem.

Zadania i stanowisko Przewodniczącego wyznaczonego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem ostatnio zmienionym dyrektywą 2014/51/UE i zajmującego to stanowisko w dniu [UP: proszę wstawić datę: 3 miesiące po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia] pozostają w mocy aż do wygaśnięcia jego kadencji.

Zadania i stanowiska członków Zarządu wyznaczonych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem ostatnio zmienionym dyrektywą 2014/51/UE i zajmujących to stanowisko w dniu [UP: proszę wstawić datę: 3 miesiące po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia] wygasają z tym dniem.”;

60a)  skreśla się art. 79;

60b)  skreśla się art. 80;

60c)  art. 81 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 81Przegląd

1. Do dnia ... [18 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia], a następnie co trzy lata Komisja publikuje ogólne sprawozdanie dotyczące doświadczeń zgromadzonych w związku z działalnością Urzędu oraz stosowaniem procedur ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu. Sprawozdanie to zawiera między innymi ocenę:

a) skuteczności i konwergencji w zakresie standardowych praktyk nadzorczych osiągniętych przez właściwe organy:

(i) ▌niezależności właściwych organów oraz konwergencji w dziedzinie standardów równoważnych zasadom ładu korporacyjnego;

(ii) bezstronności, obiektywności i autonomii Urzędu;

b) funkcjonowania kolegiów organów nadzoru;

c) postępów dokonanych w zakresie konwergencji w dziedzinie zapobiegania kryzysom, zarządzania w sytuacjach kryzysowych i rozwiązywania takich sytuacji, w tym w dziedzinie unijnych mechanizmów finansowania;

d) roli Urzędu w odniesieniu do ryzyka systemowego;

e) zastosowania klauzuli ochronnej ustanowionej w art. 38;

f) zastosowania wiążącej mediacji ustanowionej w art. 19;

fa) funkcjonowania procedury decyzyjnej Wspólnego Komitetu.

2. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, stwierdza także, czy:

a) należy nadal oddzielnie nadzorować banki, ubezpieczenia, pracownicze programy emerytalne, papiery wartościowe i rynki finansowe;

b) należy zastosować nadzór ostrożnościowy i prowadzić nadzór nad działalnością oddzielnie czy też przez ten sam organ nadzoru;

c) należy uprościć i wzmocnić strukturę ESNF w celu zwiększenia spójności między poziomami makro i mikro oraz między Europejskimi Urzędami Nadzoru;

d) ewolucja ESNF jest spójna z ewolucją w skali globalnej;

e) w ramach ESNF istnieje wystarczająca różnorodność i wysoka jakość;

f) istnieje odpowiedni poziom odpowiedzialności i przejrzystości w odniesieniu do wymogów dotyczących publikowania;

g) zasoby Urzędu są odpowiednie, aby mógł on realizować powierzone mu obowiązki;

h) wybór siedziby Urzędu jest trafny, czy też należy przenieść Europejskie Urzędy Nadzoru do jednej siedziby, aby usprawnić koordynację ich działań.

2a. W ramach ogólnego sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, Komisja, po skonsultowaniu się ze wszystkimi właściwymi organami i zainteresowanymi stronami, przeprowadza kompleksową ocenę wdrożenia, funkcjonowania i skuteczności wydawania zawiadomień o niepodejmowaniu działań, zgodnie z art. 9a niniejszego rozporządzenia.

2b. Do dnia ... [18 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] Komisja przekazuje oceny, o których mowa w ust. 2a, wraz z wnioskami ustawodawczymi w stosownym przypadku, Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

3. W odniesieniu do kwestii bezpośredniego nadzoru nad instytucjami lub infrastrukturami o zasięgu ogólnoeuropejskim i z uwzględnieniem zmian rynkowych, stabilności rynku wewnętrznego oraz spójności całej Unii Komisja sporządza roczne sprawozdanie w sprawie zasadności powierzenia Urzędowi dalszych obowiązków nadzorczych w tej dziedzinie.

4. Sprawozdanie to jest przekazywane wraz z towarzyszącymi mu wnioskami (w stosownych przypadkach) Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.”.

Artykuł 3

Zmiany w rozporządzeniu (UE) nr 1095/2010

W rozporządzeniu (UE) nr 1095/2010 wprowadza się następujące zmiany:

1)  w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:

a)    ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Urząd działa w ramach uprawnień przyznanych niniejszym rozporządzeniem i w zakresie przepisów dyrektywy 97/9/WE, dyrektywy 98/26/WE, dyrektywy 2001/34/WE, dyrektywy 2002/47/WE, dyrektywy 2003/71/WE, dyrektywy 2004/39/WE, dyrektywy 2004/109/WE, dyrektywy 2009/65/WE, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE*, rozporządzenia 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady**, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE***, rozporządzenia (WE) nr 1060/2009, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 909/2014****, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 600/2014*****, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE****** i rozporządzenia (UE) nr 648/2012, a także w zakresie stosownych części dyrektywy 2002/87/WE i dyrektywy 2002/65/WE w stopniu, w jakim akty te mają zastosowanie do przedsiębiorstw świadczących usługi inwestycyjne lub do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania wprowadzających do obrotu swoje jednostki lub udziały oraz do właściwych organów nadzorujących takie przedsiębiorstwa, w tym wszystkich dyrektyw, rozporządzeń i decyzji wydanych na podstawie tych aktów oraz wszelkich przyszłych prawnie wiążących aktów Unii powierzających zadania Urzędowi.

* Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi i zmiany dyrektyw 2003/41/WE i 2009/65/WE oraz rozporządzeń (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 1095/2010 (Dz.U. L 174 z 1.7.2011, s. 1).

** Rozporządzenie (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości (Dz.U. L 243 z 11.9.2002, s. 1).

*** Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych, skonsolidowanych sprawozdań finansowych i powiązanych sprawozdań niektórych rodzajów jednostek, zmieniająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/43/WE oraz uchylająca dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG (Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 19).

**** Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 909/2014 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie usprawnienia rozrachunku papierów wartościowych w Unii Europejskiej i w sprawie centralnych depozytów papierów wartościowych, zmieniające dyrektywy 98/26/WE i 2014/65/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 236/2012 (Dz.U. L 257 z 28.8.2014, s. 1–72).

***** Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 600/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 84–148).

****** Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniająca dyrektywę 2002/92/WE i dyrektywę 2011/61/UE (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 349–496).”;

aa)    ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Urząd podejmuje również działania w zakresie działalności prowadzonej przez uczestników rynku w odniesieniu do spraw nieuregulowanych bezpośrednio w aktach, o których mowa w ust. 2, w tym kwestie ładu korporacyjnego, audytu i sprawozdawczości finansowej, biorąc pod uwagę zrównoważone modele biznesowe i uwzględnianie czynników środowiskowych, społecznych i związanych z zarządzaniem, pod warunkiem że działania Urzędu są konieczne, by zapewnić skuteczne i spójne stosowanie tych aktów. Urząd podejmuje również odpowiednie działania w kontekście zagadnień związanych z ofertami przejęcia, rozliczeniami i rozrachunkami oraz instrumentami pochodnymi.”;

b)    dodaje się ust. 3a w brzmieniu:

„3a. Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla innych aktów Unii powierzających Urzędowi funkcje wydawania zezwoleń lub sprawowania nadzoru oraz odpowiadające im uprawnienia.”;

ba)    ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Celem Urzędu jest ochrona interesu publicznego przez przyczynianie się do zapewniania w perspektywie krótko-, średnio- i długoterminowej stabilności i efektywności systemu finansowego na korzyść gospodarki Unii, jej obywateli i przedsiębiorstw. W zakresie swoich odpowiednich kompetencji Urząd przyczynia się do:

a) polepszenia funkcjonowania rynku wewnętrznego, w tym w szczególności do zapewnienia właściwego, skutecznego i spójnego poziomu regulacji i nadzoru;

b) zapewniania integralności, przejrzystości, efektywności i prawidłowego funkcjonowania rynków finansowych;

c) wzmocnienia międzynarodowej koordynacji w zakresie nadzoru finansowego;

d) zapobiegania arbitrażowi regulacyjnemu i propagowania równych warunków konkurencji;

e) zapewnienia właściwej regulacji oraz nadzoru w zakresie podejmowania ryzyka inwestycyjnego i innych rodzajów ryzyka; ▐

f) wzmocnienia ochrony klientów i inwestorów;

fa) zwiększenia konwergencji w zakresie nadzoru na rynku wewnętrznym, w tym promowania opartego na ryzyku podejścia do prowadzenia nadzoru nad działalnością gospodarczą.

W związku z powyższymi celami Urząd przyczynia się do zapewnienia spójnego, efektywnego i skutecznego stosowania aktów, o których mowa w ust. 2, wspiera konwergencję nadzorczą i przedstawia opinie Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji zgodnie z art. 16a.

Wykonując zadania powierzone mu na mocy niniejszego rozporządzenia, Urząd zwraca szczególną uwagę na ryzyko systemowe ze strony instytucji finansowych, których upadłość mogłaby zagrozić funkcjonowaniu systemu finansowego lub realnej gospodarki.

Wykonując swoje zadania, Urząd działa niezależnie, obiektywnie oraz w sposób niedyskryminujący i przejrzysty, mając na względzie interesy całej Unii, oraz przestrzega zasady proporcjonalności. Urząd stosuje zasady rozliczalności i uczciwości oraz powinien zapewnić, aby wszystkie zainteresowane strony były pod tym względem traktowane sprawiedliwie.

Treść i forma działań i środków podejmowanych przez Urząd nie mogą wykraczać poza zakres niezbędny do osiągnięcia celów niniejszego rozporządzenia lub aktów, o których mowa w ust. 2, i muszą być proporcjonalne do charakteru, skali i złożoności rodzajów ryzyka właściwych dla działalności instytucji lub rynków, na które działanie Urzędu wywiera wpływ.”;

2)  w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Urząd stanowi część Europejskiego Systemu Nadzoru Finansowego (ESNF). Głównym celem ESNF jest zapewnienie właściwego wdrażania przepisów dotyczących sektora finansowego, w sposób umożliwiający zachowanie stabilności finansowej i zapewnienie zaufania do systemu finansowego jako całości oraz skutecznej i odpowiedniej ochrony konsumentów usług finansowych.”;

b)  ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Zgodnie z zasadą lojalnej współpracy z art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, podmioty wchodzące w skład ESNF współpracują we wzajemnym zaufaniu i szacunku, w szczególności zapewniając przepływ odpowiednich i rzetelnych informacji między sobą oraz do Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.”;

c)  w ust. 5 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Znajdujące się w niniejszym rozporządzeniu odniesienia do nadzoru obejmują – bez naruszania kompetencji krajowych – wszelkie istotne działania wszystkich właściwych organów, które mają być przeprowadzane zgodnie z aktami ustawodawczymi, o których mowa w art. 1 ust. 2.;”;

2a)  art. 3 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 3Odpowiedzialność

Europejskiego Systemu Nadzoru Finansowego

1. Urzędy, o których mowa w art. 2 ust. 2 lit. a)–e), odpowiadają przed Parlamentem Europejskim i przed Radą.

2. Podczas wszelkich dochodzeń prowadzonych przez Parlament Europejski zgodnie z art. 226 TFUE Urząd w pełni współpracuje z Parlamentem Europejskim.

3. Rada Organów Nadzoru przyjmuje roczne sprawozdanie z działalności Urzędu, w tym z wykonywania obowiązków przez Przewodniczącego, i przekazuje je Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu oraz Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu do dnia 15 czerwca każdego roku. Sprawozdanie to podawane jest do wiadomości publicznej.

W sprawozdaniu rocznym, o którym mowa w akapicie pierwszym, Urząd przedstawia informacje na temat porozumień administracyjnych uzgodnionych z organami nadzoru, organizacji międzynarodowych lub administracji z państw trzecich, a także informacje dotyczące pomocy, której Urząd udzielił Komisji przy przygotowywaniu decyzji w sprawie równoważności, oraz działalności Urzędu w zakresie monitorowania zgodnie z art. 33.

4. Na wniosek Parlamentu Europejskiego Przewodniczący uczestniczy w wysłuchaniu w Parlamencie Europejskim dotyczącym wyników działalności Urzędu. Wysłuchanie odbywa się co najmniej raz w roku. Przewodniczący składa oświadczenie przed Parlamentem Europejskim i udziela odpowiedzi na wszelkie pytania posłów, gdy zostanie o to poproszony.

5. Przewodniczący składa Parlamentowi Europejskiemu, na jego wniosek, co najmniej 15 dni przed złożeniem oświadczenia, o którym mowa w ust. 1c, pisemne sprawozdanie z działań Urzędu.

6. Oprócz informacji, o których mowa w art. 11–18 oraz art. 20 i 33, sprawozdanie to zawiera również wszelkie odpowiednie informacje, których Parlament Europejski zażąda ad hoc.

7. Urząd odpowiada ustnie lub pisemnie na zapytania skierowane do niego przez Parlament Europejski lub przez Radę w terminie pięciu tygodni od otrzymania zapytania.

8. Na wniosek Przewodniczący prowadzi poufne dyskusje przy drzwiach zamkniętych z przewodniczącym, wiceprzewodniczącymi i koordynatorami właściwej komisji Parlamentu Europejskiego, jeżeli takie dyskusje są wymagane w ramach wykonywania uprawnień Parlamentu Europejskiego na mocy art. 226 TFUE. Wszyscy uczestnicy przestrzegają wymogu zachowania tajemnicy zawodowej.

9. Urząd ustanawia rejestr dokumentów i status ich dostępności.

10. Urząd przekazuje Parlamentowi Europejskiemu rzeczowe streszczenie przebiegu posiedzeń Międzynarodowej Organizacji Komisji Papierów Wartościowych, Rady Stabilności Finansowej i Rady Międzynarodowych Standardów Rachunkowości oraz wszelkich innych odpowiednich organizacji lub instytucji międzynarodowych, dotyczących nadzoru nad papierami wartościowymi i rynkami lub wpływających na ten nadzór.”;

3)  art. 4 pkt 3) ppkt (ii) otrzymuje brzmienie:

„(ii) w odniesieniu do dyrektywy 2002/65/WE i dyrektywy (UE) 2015/849 – organy właściwe w zakresie zapewnienia przestrzegania wymogów tych dyrektyw przez przedsiębiorstwa świadczące usługi inwestycyjne lub przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania wprowadzające do obrotu swoje jednostki lub udziały;”;

4)  w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:

a)    pkt 2 otrzymuje brzmienie:

„2) Rada Wykonawcza, która wykonuje zadania określone w art. 47;”;

b)    skreśla się pkt 4;

4a)  art. 7 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 7Siedziba

Siedziba Urzędu mieści się w Paryżu (Francja).

Lokalizacja siedziby Urzędu nie ma wpływu na wykonywanie przez Urząd jego zadań i uprawnień, organizację jego struktury zarządzania, funkcjonowanie głównej organizacji lub główne finansowanie jego działalności, a jednocześnie umożliwia, w stosownych przypadkach, rozdzielenie pomiędzy agencjami Unii tych usług wsparcia administracyjnego i usług zarządzania infrastrukturą, które nie są związane z podstawową działalnością Urzędu. Do dnia ... [data rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia zmieniającego], a następnie co 12 miesięcy, Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie spełniania wspomnianego wymogu przez Europejskie Urzędy Nadzoru.”;

5)  w art. 8 wprowadza się następujące zmiany:

a)    w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(-i)  lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a) na podstawie aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, przyczyniać się do ustanowienia wspólnych standardów i praktyk regulacyjnych i nadzorczych o wysokiej jakości, w szczególności przez▌ opracowywanie projektów regulacyjnych i wykonawczych standardów technicznych, wytycznych, zaleceń i innych środków, w tym opinii zgodnie z art. 16a;”;

(i)  dodaje się lit. aa) w brzmieniu:

„aa) opracowywać i aktualizować unijny podręcznik nadzoru dotyczący nadzoru nad uczestnikami rynków finansowych w Unii, określający najlepsze praktyki nadzorcze i wysokiej jakości metody i procesy oraz uwzględniający między innymi zmieniające się praktyki biznesowe i modele biznesowe oraz wielkość uczestników rynków finansowych i rynków;”;

(iia)  lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b) przyczyniać się do spójnego stosowania prawnie wiążących aktów unijnych, w szczególności poprzez budowanie wspólnej kultury nadzoru, zapewnianie spójnego, efektywnego i skutecznego stosowania aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2, zapobieganie arbitrażowi regulacyjnemu, wspieranie i monitorowanie niezależności nadzoru, mediację i rozstrzyganie sporów między właściwymi organami, zapewnianie skutecznego i spójnego nadzoru nad uczestnikami rynków finansowych, zapewnianie spójności działań kolegiów organów nadzoru oraz podejmowanie działań m.in. w sytuacjach nadzwyczajnych;”;

(ii)  lit. e) i f) otrzymują brzmienie:

„e) organizować i przeprowadzać oceny właściwych organów przy wsparciu właściwych organów krajowych, a także – w tym kontekście – wydawać▐ zalecenia skierowane do tych właściwych organów oraz określać najlepsze praktyki i – w tym kontekście – wydawać wytyczne w celu zwiększenia spójności wyników w zakresie nadzoru;

f) monitorować i oceniać zmiany na rynku w obszarze jego kompetencji, w tym, w stosownych przypadkach, zmiany dotyczące tendencji w zakresie innowacyjnych usług finansowych oraz rozwój tendencji dotyczących czynników środowiskowych, społecznych i związanych z zarządzaniem;”;

(iia)  lit. g) otrzymuje brzmienie:

„g) przeprowadzać analizy rynkowe w celu informowania o wykonywaniu zadań przez Urząd;”;

(iii)  lit. h) otrzymuje brzmienie:

„h) wzmacniać w stosownych przypadkach ochronę konsumentów i inwestorów, zwłaszcza w odniesieniu do niedociągnięć w kontekście transgranicznym i przy uwzględnieniu związanych z tym zagrożeń;”;

(iiia)  dodaje się lit. ia) oraz ib)w brzmieniu:

„ia) koordynować działania z zakresu egzekwowania przepisów podejmowane przez właściwe organy;

ib) przyczyniać się do ustanowienia wspólnej unijnej strategii danych finansowych;”;

(iiib)  dodaje się lit. ka) w brzmieniu:

„ka) publikować na swojej stronie internetowej i regularnie aktualizować wszystkie regulacyjne standardy techniczne, wykonawcze standardy techniczne, wytyczne, zalecenia oraz pytania i odpowiedzi w odniesieniu do każdego aktu ustawodawczego, o którym mowa w art. 1 ust. 2, w tym przeglądy dotyczące stanu bieżących prac oraz planowanego harmonogramu przyjmowania projektów regulacyjnych standardów technicznych, projektów wykonawczych standardów technicznych, wytycznych, zaleceń oraz pytań i odpowiedzi. Informacje te udostępnia się we wszystkich językach roboczych Unii Europejskiej;”;

(iv)  skreśla się lit. l);

b)  dodaje się ust. 1a w brzmieniu:

„1a. Wykonując swoje zadania zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, Urząd:

a) w pełni wykorzystuje dostępne mu uprawnienia oraz

b) z należytym uwzględnieniem celu, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa i dobrej kondycji uczestników rynków finansowych, w pełni uwzględnia różne rodzaje, modele biznesowe i wielkość uczestników rynków finansowych;

c) bierze pod uwagę innowacje technologiczne, innowacyjne i zrównoważone modele biznesowe, a także uwzględnianie czynników środowiskowych, społecznych i związanych z zarządzaniem.”;

c)  w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i)  dodaje się lit. ca) w brzmieniu:

„ca) wydawanie zaleceń zgodnie z art. 29a i 31a;”;

(ia) dodaje się lit. da) w brzmieniu:

„da) wydawanie ostrzeżeń zgodnie z art. 9 ust. 3;”;

(ib) dodaje się lit. ga), gb) i gc) w brzmieniu:

„ga) wydawanie opinii dla Parlamentu Europejskiego, Rady lub Komisji zgodnie z art. 16a;

gb) udzielanie odpowiedzi na zapytania zgodnie z art. 16b;

gc) wydawanie zawiadomień o okresowym niepodejmowaniu działań zgodnie z art. 9a;”;

(ii)  lit. h) otrzymuje brzmienie:

„h) gromadzenie niezbędnych informacji dotyczących instytucji finansowych, jak określono w art. 35 i 35b;”;

d)  dodaje się ust. 3 w brzmieniu:

„3. Wykonując zadania, o których mowa w niniejszym artykule, Urząd ściśle przestrzega przepisów poziomu 1 oraz środków poziomu 2 i stosuje zasady proporcjonalności i lepszego stanowienia prawa, w tym oceny skutków, analizy kosztów i korzyści oraz otwarte konsultacje publiczne.

Otwarte konsultacje publiczne, o których mowa w art. 10, 15, 16 i 16a, prowadzone są w jak najszerszym zakresie, tak aby objąć wszystkie zainteresowane strony, i przewidują rozsądny czas na udzielenie przez nie odpowiedzi. Urząd dostarcza i publikuje informacje zwrotne na temat sposobu wykorzystania informacji i opinii zebranych w ramach konsultacji w projekcie regulacyjnego standardu technicznego, projekcie wykonawczego standardu technicznego, w wytycznych, zaleceniach i opiniach.

Urząd dokonuje podsumowania informacji otrzymanych od zainteresowanych stron w sposób umożliwiający porównanie wyników konsultacji publicznych dotyczących podobnych kwestii.”;

6)  w art. 9 wprowadza się następujące zmiany:

-a)  ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a) gromadzenie i analizowanie informacji na temat tendencji w zachowaniach konsumentów, np. zmian kosztów i opłat detalicznych usług i produktów finansowych w państwach członkowskich, oraz składanie odnośnych sprawozdań;”;

-aa)  w ust. 1 dodaje się lit. da) i db) w brzmieniu:

„da)  przyczynianie się do równych warunków działania na jednolitym rynku, na którym konsumenci i inni użytkownicy usług finansowych mają sprawiedliwy dostęp do porównywalnych usług i produktów finansowych oraz dochodzenia roszczeń;

db)  koordynowanie działań właściwych organów w zakresie badań typu Tajemniczy Klient.”;

b)    ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Urząd monitoruje nowe oraz istniejące formy działalności finansowej, a także może przyjmować wytyczne oraz zalecenia zgodnie z art. 16 w celu propagowania bezpieczeństwa i solidności rynków oraz konwergencji i skuteczności praktyk regulacyjnych i nadzorczych.

2a. W ramach swoich odpowiednich kompetencji Urząd opracowuje standardy dotyczące prowadzenia nadzoru nad działalnością skierowane do właściwych organów krajowych, np. dotyczące minimalnych uprawnień i zadań. ”;

c)    ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Urząd powołuje komitet ds. proporcjonalności, stanowiący jego nieodłączną część organizacyjną, w celu zapewnienia, aby różnice w charakterze, skali i złożoności zagrożeń, zmieniających się modeli biznesowych i praktyki biznesowej oraz wielkości instytucji i rynków finansowych były odzwierciedlane w pracy Urzędu, oraz komitet ds. ochrony konsumentów i innowacji finansowych, w którego skład wchodzą wszystkie odpowiednie właściwe ▌organy ▌oraz organy odpowiedzialne za ochronę konsumentów, w celu wzmocnienia ochrony konsumentów i osiągnięcia skoordynowanego podejścia regulacyjnego i nadzorczego w stosunku do nowych lub innowacyjnych rodzajów działalności finansowej oraz udzielania porad, które Urząd przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji. Urząd ściśle współpracuje z Europejską Radą Ochrony Danych, aby unikać powielania zadań, niespójności i braku pewności prawa w dziedzinie ochrony danych. Urząd może również włączyć w skład tego komitetu krajowe organy odpowiedzialne za ochronę danych osobowych.”;

ba)  ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. W określonych przypadkach i na warunkach określonych w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, lub – jeżeli wymaga tego sytuacja nadzwyczajna – zgodnie z warunkami określonymi w art. 18, Urząd może wprowadzić czasowy zakaz lub ograniczenie wprowadzania do obrotu, dystrybucji lub sprzedaży pewnych produktów i instrumentów finansowych lub pewnych typów działalności finansowej, które mogą powodować istotne szkody finansowe u klientów lub zagrażają prawidłowemu funkcjonowaniu i integralności rynków finansowych lub stabilności całego systemu finansowego w Unii lub jego części.

Urząd dokonuje przeglądu decyzji, o której mowa w akapicie pierwszym, w odpowiednich odstępach czasu, jak najszybciej i co najmniej co sześć miesięcy. Urząd może dwukrotnie przedłużyć zakaz lub ograniczenie, a po upływie terminu tego przedłużenia zakaz lub ograniczenie obowiązują bezterminowo, o ile Urząd nie uzna inaczej.

Państwo członkowskie może zwrócić się do Urzędu o ponowne rozważenie podjętej przez niego decyzji. W takim przypadku Urząd decyduje – zgodnie z procedurą określoną w art. 44 ust. 1 akapit drugi – czy podtrzymać swoją decyzję.

Urząd może również oceniać potrzebę zakazania lub ograniczenia pewnych typów działalności finansowej lub praktyk finansowych, a w razie potrzeby informować Komisję i właściwe organy, aby ułatwić przyjęcie wszelkich takich zakazów lub ograniczeń.”;

6a)  dodaje się art. 9a w brzmieniu:

Artykuł 9c

Zawiadomienia o okresowym niepodejmowaniu działań

1.  W wyjątkowych okolicznościach i jeżeli spełnione są warunki określone w niniejszym ustępie, Urząd może, w koordynacji ze wszystkimi odpowiednimi właściwymi organami, wydawać zawiadomienia o okresowym niepodejmowaniu działań w odniesieniu do przepisów szczegółowych prawa unijnego opartych na aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2. Zawiadomienia o okresowym niepodejmowaniu działań stanowią tymczasowe zobowiązanie Urzędu i wszystkich odpowiednich właściwych organów do nieegzekwowania od uczestników rynków finansowych przestrzegania szczegółowych przepisów prawa unijnego w przypadkach, gdy uczestnicy rynków finansowych nie mogą zastosować się do takich szczegółowych przepisów z co najmniej jednego z następujących powodów:

a)   przestrzeganie przepisów byłoby równoznaczne z naruszeniem przez uczestników rynków finansowych innych prawnych i regulacyjnych wymogów prawa Unii;

b)  Urząd uważa zgodność bez dalszych środków poziomu 2 lub wytycznych poziomu 3 za niewykonalną;

c)  zgodność poważnie zaszkodziłaby lub zagroziłaby dowolnemu z następujących elementów: zaufaniu do rynku, ochronie konsumentów lub inwestorów, prawidłowemu funkcjonowaniu i integralności rynków finansowych lub towarowych, stabilności całego unijnego systemu finansowego lub części tego systemu.

Urząd nie wydaje zawiadomień o niepodejmowaniu działań, jeżeli uzna, że miałyby one niekorzystny, niewspółmierny do korzyści wpływ na efektywność rynków finansowych lub na ochronę konsumentów lub inwestorów.

2.  W zawiadomieniu o niepodejmowaniu działań Urząd określa, które przepisy prawa unijnego są objęte niewykonaniem, dlaczego uważa, że warunki określone w ust. 1 zostały spełnione, i z jaką datą wygasa niewykonanie. Okres takiego niewykonania nie przekracza sześciu miesięcy.

3.  Jeżeli Urząd podejmie decyzję o wydaniu zawiadomienia o niepodejmowaniu działań, niezwłocznie informuje o tym Komisję, Parlament Europejski i Radę. W terminie dwóch tygodni od otrzymania tej informacji Komisja, Parlament Europejski lub Rada mogą zwrócić się do Urzędu o ponowne rozpatrzenie jego decyzji. Z inicjatywy Komisji, Parlamentu Europejskiego lub Rady termin ten zostaje przedłużony o dwa tygodnie. W przypadku gdy Komisja, Parlament Europejski lub Rada zwrócą się do Urzędu o ponowne rozpatrzenie jego decyzji, Urząd decyduje – zgodnie z procedurą określoną w art. 44 ust. 1 akapit drugi – czy podtrzymać swoją decyzję.

4.  Jeżeli Urząd wydał zawiadomienie o niepodejmowaniu działań zgodnie z ust. 1–3, niezwłocznie publikuje je na swojej stronie internetowej. Urząd dokonuje przeglądu decyzji o wydaniu zawiadomienia o niepodejmowaniu działań w odpowiednich odstępach czasu i może przedłużyć jej obowiązywanie jedynie na okres sześciu miesięcy. Jeżeli decyzja o wydaniu zawiadomienia o niepodejmowaniu działań nie zostanie przedłużona po upływie sześciu miesięcy lub jednego roku, automatycznie wygasa.”;

6a)  art. 10 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 10Regulacyjne standardy techniczne

1. W przypadku przekazania Komisji przez Parlament Europejski i Radę uprawnień do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych w drodze aktów delegowanych zgodnie z art. 290 TFUE w celu zapewnienia spójnej harmonizacji w dziedzinach szczegółowo określonych w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, Urząd może opracować projekty regulacyjnych standardów technicznych. Urząd przedstawia Komisji swoje projekty standardów regulacyjnych do zatwierdzenia. W tym samym czasie Urząd przekazuje te standardy techniczne do wiadomości Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Regulacyjne standardy techniczne mają charakter wyłącznie techniczny, nie mogą rozstrzygać kwestii strategicznych ani kwestii dotyczących polityki, a zakres ich treści wyznaczają akty ustawodawcze, które stanowią ich podstawę. Urząd jak najszybciej i w pełni informuje Parlament Europejski i Radę o postępach w opracowywaniu projektów regulacyjnych standardów technicznych.

Przed ich przedstawieniem Komisji Urząd przeprowadza otwarte konsultacje publiczne na temat projektów regulacyjnych standardów technicznych oraz dokonuje analizy ewentualnych kosztów i korzyści z nimi związanych zgodnie z art. 8 ust. 2a. Urząd zasięga również porady Grupy Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych, o której mowa w art. 37.

W terminie trzech miesięcy od otrzymania projektu regulacyjnego standardu technicznego Komisja podejmuje decyzję w sprawie jego zatwierdzenia. Komisja może zatwierdzić projekt regulacyjnych standardów technicznych tylko częściowo lub ze zmianami, jeżeli wymaga tego interes Unii.

W przypadku gdy w terminie trzech miesięcy od otrzymania projektu regulacyjnego standardu technicznego Komisja nie podejmie decyzji, czy przyjąć wspomniany standard, niezwłocznie, a w każdym razie przed upływem okresu trzech miesięcy, informuje o tym Parlament Europejski i Radę, podając przyczyny niemożności podjęcia decyzji oraz planowany termin zatwierdzenia, z należytym uwzględnieniem daty wdrożenia i rozpoczęcia stosowania odpowiedniego aktu ustawodawczego, o którym mowa w art. 1 ust. 2. Opóźnienie przyjęcia projektu standardu regulacyjnego nie uniemożliwia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wykonywania uprawnień kontrolnych zgodnie z art. 13.

W przypadku gdy Komisja nie zamierza zatwierdzić projektu regulacyjnego standardu technicznego albo zamierza zatwierdzić go częściowo lub ze zmianami, odsyła Urzędowi projekt regulacyjnego standardu technicznego, uzasadniając, dlaczego nie zamierza go zatwierdzić, lub, odpowiednio, wyjaśniając przyczyny swoich zmian, oraz przesyła kopię pisma Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. W terminie sześciu tygodni Urząd może zmienić projekt regulacyjnego standardu technicznego na podstawie zmian proponowanych przez Komisję i ponownie przedłożyć go Komisji w postaci formalnej opinii. Urząd przesyła kopię swojej formalnej opinii Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Jeżeli przed upływem tego sześciotygodniowego okresu Urząd nie przedłożył zmienionego projektu regulacyjnego standardu technicznego lub przedłożył projekt regulacyjnego standardu technicznego, który nie został zmieniony w sposób zgodny ze zmianami proponowanymi przez Komisję, Komisja może przyjąć regulacyjny standard techniczny ze zmianami, które uważa za istotne, lub odrzucić go.

Komisja nie może zmieniać treści projektu regulacyjnego standardu technicznego przygotowanego przez Urząd bez uprzedniej konsultacji z Urzędem, zgodnie z niniejszym artykułem.

2. W przypadku gdy Urząd nie przedłożył projektu regulacyjnego standardu technicznego w terminie określonym w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, niezwłocznie informuje o tym Parlament Europejski i Radę, podając przyczyny niemożności przedłożenia projektu standardu regulacyjnego oraz planowany termin zatwierdzenia, z należytym uwzględnieniem daty wdrożenia i rozpoczęcia stosowania odpowiedniego aktu ustawodawczego, o którym mowa w art. 1 ust. 2. Komisja może zażądać takiego projektu w nowym terminie. Komisja niezwłocznie powiadamia Parlament Europejski i Radę o nowym terminie. Parlament Europejski może zwrócić się do Przewodniczącego Urzędu o wyjaśnienie powodów, dla których nie jest w stanie przedłożyć projektu regulacyjnego standardu technicznego.

3. Wyłącznie w przypadku gdy Urząd nie przedłoży Komisji projektu regulacyjnego standardu technicznego w terminie zgodnie z ust. 2, Komisja może przyjąć regulacyjny standard techniczny w drodze aktu delegowanego bez projektu przedłożonego przez Urząd.

Komisja przeprowadza otwarte konsultacje na temat projektów regulacyjnych standardów technicznych oraz dokonuje analizy ewentualnych kosztów i korzyści z nimi związanych, chyba że takie konsultacje i analizy są nieproporcjonalne w stosunku do zakresu i wpływu odnośnych projektów regulacyjnych standardów technicznych lub w związku ze szczególnie pilnym charakterem danej kwestii. Komisja zasięga również porady Grupy Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych, o której mowa w art. 37.

Komisja niezwłocznie przekazuje ten projekt regulacyjnego standardu technicznego Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Urzędowi.

▌W terminie sześciu tygodni Urząd może zmienić projekt regulacyjnego standardu technicznego i przedłożyć go Komisji w postaci formalnej opinii. Urząd przesyła kopię swojej formalnej opinii Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Jeżeli przed upływem sześciotygodniowego okresu, o którym mowa w akapicie czwartym, Urząd nie przedłożył zmienionego projektu regulacyjnego standardu technicznego, Komisja może przyjąć ten regulacyjny standard techniczny.

Jeżeli Urząd przedłożył zmieniony projekt regulacyjnego standardu technicznego w terminie sześciu tygodni, Komisja może zmienić projekt regulacyjnego standardu technicznego na podstawie zmian postulowanych przez Urząd lub przyjąć regulacyjny standard techniczny ze zmianami, które uważa za istotne. Komisja nie może bez uprzedniej konsultacji z Urzędem, zgodnie z niniejszym artykułem, zmieniać treści projektu regulacyjnego standardu technicznego przygotowanego przez Urząd.

4. Regulacyjne standardy techniczne przyjmowane są w drodze rozporządzeń lub decyzji. W ich tytule znajdują się słowa »regulacyjny standard techniczny«. Są one publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i wchodzą w życie w terminach w nich określonych.”;

6b)  w art. 13 ust. 1 skreśla się akapit drugi;

6c)  art. 15 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 15Wykonawcze standardy techniczne

1. W przypadku przekazania Komisji przez Parlament Europejski i Radę uprawnień wykonawczych do przyjmowania wykonawczych standardów technicznych w drodze aktów wykonawczych zgodnie z art. 291 TFUE, w celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, Urząd może opracować projekty wykonawczych standardów technicznych. Wykonawcze standardy techniczne mają charakter wyłącznie techniczny, nie mogą rozstrzygać kwestii strategicznych ani wyborów w zakresie polityki, a ich treść ma na celu określenie warunków zastosowania tych aktów. Urząd przedstawia Komisji projekty wykonawczych standardów technicznych do zatwierdzenia. W tym samym czasie Urząd przekazuje te standardy techniczne do wiadomości Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Przed przedstawieniem Komisji projektu wykonawczych standardów technicznych Urząd przeprowadza otwarte konsultacje publiczne oraz dokonuje analizy ewentualnych kosztów i korzyści z nimi związanych zgodnie z art. 8 ust. 2a. Urząd zasięga również porady Grupy Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych, o której mowa w art. 37.

W terminie trzech miesięcy od otrzymania projektu wykonawczego standardu technicznego Komisja podejmuje decyzję w sprawie jego zatwierdzenia. Komisja może zatwierdzić projekt wykonawczego standardu technicznego tylko częściowo lub ze zmianami, jeżeli wymaga tego interes Unii. Jeśli Komisja nie wyrazi sprzeciwu wobec całości lub części proponowanego wykonawczego standardu technicznego w okresie oceny, uznaje się go za zatwierdzony.

W przypadku gdy Komisja nie podejmie decyzji w terminie trzech miesięcy od otrzymania wykonawczego standardu technicznego, niezwłocznie, a w każdym razie przed upływem okresu trzech miesięcy, informuje o tym Parlament Europejski i Radę, podając przyczyny niemożności podjęcia decyzji oraz planowany termin zatwierdzenia, z należytym uwzględnieniem daty wdrożenia i rozpoczęcia stosowania odpowiedniego aktu ustawodawczego, o którym mowa w art. 1 ust. 2.

W przypadku gdy Komisja nie zamierza zatwierdzić projektu wykonawczego standardu technicznego lub zamierza zatwierdzić go częściowo lub ze zmianami, odsyła go Urzędowi, uzasadniając, dlaczego nie zamierza go zatwierdzić, lub, odpowiednio, wyjaśniając przyczyny swoich zmian, oraz przesyła kopię pisma Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. W terminie sześciu tygodni Urząd może zmienić projekt wykonawczych standardów technicznych na podstawie zmian proponowanych przez Komisję i ponownie przedłożyć go Komisji w postaci formalnej opinii. Urząd przesyła kopię swojej formalnej opinii Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Jeżeli przed upływem sześciotygodniowego okresu, o którym mowa w akapicie piątym, Urząd nie przedłożył zmienionego projektu wykonawczego standardu technicznego lub przedłożył projekt wykonawczego standardu technicznego, który nie został zmieniony w sposób zgodny ze zmianami proponowanymi przez Komisję, Komisja może przyjąć wykonawczy standard techniczny ze zmianami, które uważa za istotne, lub odrzucić go.

Komisja nie może zmieniać treści projektu wykonawczego standardu technicznego przygotowanego przez Urząd bez uprzedniej konsultacji z Urzędem, zgodnie z niniejszym artykułem.

2. W przypadku gdy Urząd nie przedłożył projektu wykonawczego standardu technicznego w terminie określonym w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, niezwłocznie informuje o tym Parlament Europejski i Radę, podając przyczyny niemożności przedłożenia projektu wykonawczego standardu technicznego oraz planowany termin zatwierdzenia, z należytym uwzględnieniem daty wdrożenia i rozpoczęcia stosowania odpowiedniego aktu ustawodawczego, o którym mowa w art. 1 ust. 2. Komisja może zażądać takiego projektu w nowym terminie. Komisja niezwłocznie powiadamia Parlament Europejski i Radę o nowym terminie. Parlament Europejski może zwrócić się do Przewodniczącego Urzędu o wyjaśnienie powodów, dla których nie jest w stanie przedłożyć projektu wykonawczego standardu technicznego.

3. Wyłącznie w przypadku gdy Urząd nie przedłoży Komisji projektu wykonawczego standardu technicznego w terminie zgodnie z ust. 2, Komisja może przyjąć wykonawczy standard techniczny w drodze aktu wykonawczego bez projektu przedłożonego przez Urząd.

Komisja przeprowadza otwarte konsultacje na temat projektów wykonawczych standardów technicznych oraz dokonuje analizy ewentualnych kosztów i korzyści z nimi związanych, chyba że takie konsultacje i analizy są nieproporcjonalne w stosunku do zakresu i wpływu odnośnych projektów wykonawczych standardów technicznych lub w związku ze szczególnie pilnym charakterem danej kwestii. Komisja zasięga również ▌porady Grupy Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych, o której mowa w art. 37.

Komisja niezwłocznie przekazuje ten projekt wykonawczego standardu technicznego Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Urzędowi.

▌W terminie sześciu tygodni Urząd może zmienić projekt wykonawczego standardu technicznego i przedłożyć go Komisji w postaci formalnej opinii. Urząd przesyła kopię swojej formalnej opinii Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Jeżeli przed upływem sześciotygodniowego okresu, o którym mowa w akapicie czwartym, Urząd nie przedłożył zmienionego projektu wykonawczego standardu technicznego, Komisja może przyjąć ten wykonawczy standard techniczny.

Jeżeli Urząd przedłożył zmieniony projekt wykonawczego standardu technicznego w terminie sześciu tygodni, Komisja może zmienić projekt wykonawczego standardu technicznego na podstawie zmian postulowanych przez Urząd lub przyjąć wykonawczy standard techniczny ze zmianami, które uważa za istotne.

Komisja nie może zmieniać treści projektów wykonawczych standardów technicznych przygotowanych przez Urząd bez uprzedniej konsultacji z Urzędem, zgodnie z niniejszym artykułem.

4. Wykonawcze standardy techniczne przyjmowane są w drodze rozporządzeń lub decyzji. W ich tytule znajdują się słowa »wykonawczy standard techniczny«. Są one publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i wchodzą w życie w terminach w nich określonych.”;

7)  w art. 16 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ▌ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. W celu ustanowienia spójnych, wydajnych i skutecznych praktyk nadzorczych w ramach ESNF oraz zapewnienia wspólnego, jednolitego i spójnego stosowania prawa Unii, Urząd wydaje wytyczne lub zalecenia skierowane do właściwych organów lub uczestników rynków finansowych.

Urząd może również wydawać wytyczne i zalecenia skierowane do organów państw członkowskich, które to organy nie zostały zdefiniowane jako właściwe organy na mocy niniejszego rozporządzenia, ale które zostały uprawnione do zapewniania stosowania aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2.

Wytyczne i zalecenia są zgodne z mandatem aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, i uwzględniają zasadę proporcjonalności. Urząd nie wydaje wytycznych i zaleceń w kwestiach objętych uprawnieniami poziomu 1 dla regulacyjnych standardów technicznych lub wykonawczych standardów technicznych.

1a. W celu ustanowienia spójnych, wydajnych i skutecznych praktyk nadzorczych w ramach ESNF Urząd może wydawać wytyczne skierowane do wszystkich właściwych organów lub uczestników rynków finansowych na potrzeby aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, w oparciu o procedurę zgodności lub wyjaśnienia stosowania, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu. Wytyczne te uznaje się za odpowiednie do celów spełnienia wymogów aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2. Zgodnie z powyższym właściwe organy i uczestnicy rynków finansowych mogą ustanowić dodatkowe praktyki dotyczące metody zachowania zgodności z aktami ustawodawczymi, o których mowa w art. 1 ust. 2.”;

b)    ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Jeżeli nie zachodzą wyjątkowe okoliczności, Urząd przeprowadza otwarte konsultacje publiczne w sprawie wytycznych, zaleceń i – w stosownych przypadkach – pytań i odpowiedzi, które wydaje, a także analizuje potencjalne koszty i korzyści związane z wydawaniem takich wytycznych i zaleceń. Te konsultacje i analizy muszą być proporcjonalne do zakresu, charakteru i wpływu wytycznych lub zaleceń. Jeżeli nie zachodzą wyjątkowe okoliczności, Urząd zasięga również ▌porady Grupy Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych, o której mowa w art. 37. Jeżeli Urząd nie przeprowadza otwartych konsultacji publicznych lub nie zwraca się o poradę do Grupy Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych, podaje powody, dla których tego nie czyni.”;

ba)  dodaje się ust. 2a, 2b, 2c i 2d w brzmieniu:

„2a. Na potrzeby aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, Urząd może wydawać zalecenia jednemu lub większej liczbie właściwych organów lub jednemu lub większej liczbie uczestników rynków finansowych.

2b. W wytycznych i zaleceniach Urząd przedstawia, w jaki sposób przyczynia się do ustanowienia spójnych, wydajnych i skutecznych praktyk nadzorczych w ramach ESNF, w jaki sposób zapewnia wspólne, jednolite i spójne stosowanie prawa Unii, a także w jaki sposób przestrzega przepisów ust. 1, 1a i 2a.

2c. Wytyczne i zalecenia nie odnoszą się tylko do elementów aktów ustawodawczych ani ich po prostu nie powielają. Przed wydaniem nowej wytycznej lub zalecenia Urząd przeprowadza najpierw przegląd istniejących wytycznych i zaleceń, aby uniknąć powielania.

2d. Na trzy miesiące przed wydaniem wytycznych i zaleceń, o których mowa w ust. 1a i 2a, Urząd informuje Parlament Europejski i Radę o planowanej treści takich wytycznych i zaleceń.”;

c)  ▌ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. W sprawozdaniu, o którym mowa w art. 43 ust. 5, Urząd informuje Parlament Europejski, Radę i Komisję o wydanych wytycznych i zaleceniach, wyjaśnia, w jaki sposób Urząd uzasadnił wydanie wytycznych zgodnie z ust. 1a i zaleceń zgodnie z ust. 2a, oraz podsumowuje uwagi przekazane w ramach konsultacji publicznych na temat tych wytycznych zgodnie z art. 8 ust. 2a. W sprawozdaniu tym stwierdza się również, który właściwy organ ▌nie zastosował się do wytycznych i zaleceń, a także określa, jak Urząd zamierza zagwarantować, że dany właściwy organ będzie stosować się do jego wytycznych i zaleceń w przyszłości.”;

d)  dodaje się ust. 5, 5a i 5b w brzmieniu:

„5. W przypadku gdy dwie trzecie członków Grupy Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych są zdania, że wydając wytyczną zgodnie z ust. 1a, Urząd przekroczył swoje kompetencje, mogą oni przesłać Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji uzasadnioną poradę na ten temat.

5a. W przypadku gdy co najmniej połowa członków Grupy Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych jest zdania, że wydając zalecenie zgodnie z ust. 2a, Urząd przekroczył swoje kompetencje, mogą oni przesłać Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji uzasadnioną poradę na ten temat.

5b. Parlament Europejski, Rada i Komisja mogą zwrócić się do Urzędu o wyjaśnienie uzasadniające wydanie przedmiotowych wytycznych lub zaleceń. Po otrzymaniu od Urzędu wyjaśnienia Komisja ocenia zakres wytycznych lub zaleceń w świetle kompetencji Urzędu i przesyła swoją ocenę Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. W przypadku gdy Parlament Europejski, Rada lub Komisja zdania, że Urząd przekroczył swoje kompetencje oraz po umożliwieniu Urzędowi przedstawienia jego stanowiska Komisja może przyjąć decyzję ▌zobowiązującą Urząd do wycofania lub zmiany tych wytycznych lub zaleceń. Przed podjęciem takiej decyzji oraz gdy zażąda tego Parlament Europejski, Komisja składa oświadczenie przed Parlamentem Europejskim i udziela odpowiedzi na wszelkie pytania posłów. Parlament Europejski może zwrócić się do Komisji o przyjęcie decyzji zobowiązującej Urząd do wycofania lub zmiany odnośnych wytycznych lub zaleceń. Decyzja Komisji podawana jest do wiadomości publicznej.”;

7a)  dodaje się art. 16a i 16b:

„Artykuł 16aOpinie

1. Na wniosek Parlamentu Europejskiego, Rady lub Komisji lub z własnej inicjatywy Urząd przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie oraz Komisji opinie w sprawie wszelkich kwestii dotyczących obszaru podlegającego jego kompetencjom. Opinie te nie są podawane do wiadomości publicznej, o ile nie zostało to określone we wniosku.

2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, może obejmować konsultacje publiczne lub analizę techniczną.

3. W odniesieniu do ostrożnościowej oceny połączeń i przejęć objętych zakresem stosowania dyrektywy 2009/138/WE i które na mocy tej dyrektywy wymagają konsultacji między właściwymi organami z co najmniej dwóch państw członkowskich, Urząd może, na wniosek jednego z zainteresowanych właściwych organów, wydawać i publikować opinie w sprawie oceny ostrożnościowej, z wyjątkiem oceny dotyczącej kryteriów zawartych w art. 59 ust. 1 lit. e) dyrektywy 2009/138/WE. Opinia ta jest wydawana niezwłocznie i w każdym razie przed upływem okresu oceny zgodnie z dyrektywą 2009/138/WE. W obszarach, w odniesieniu do których Urząd może wydawać opinie, zastosowanie mają art. 35 i 35b.

4. Na wniosek Parlamentu Europejskiego, Rady lub Komisji Urząd może, w ramach zwykłej procedury ustawodawczej i w odniesieniu do aktów delegowanych dotyczących wszelkich wniosków ustawodawczych Komisji w dziedzinach określonych w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, udzielać porad technicznych Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji.

Artykuł 16bPytania i odpowiedzi

1. W zakresie interpretacji, praktycznego zastosowania lub wykonania przepisów aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, lub związanych z nimi aktów delegowanych i wykonawczych, wytycznych i zaleceń przyjętych na mocy tych aktów ustawodawczych, każda osoba fizyczna lub prawna, w tym właściwe organy i instytucje Unii, może skierować do Urzędu pytanie w dowolnym języku urzędowym Unii.

Przed skierowaniem pytania do Urzędu, uczestnicy rynków finansowych oceniają, czy należy najpierw zwrócić się z pytaniem do ich właściwego organu.

Urząd publikuje na swojej stronie internetowej wszystkie dopuszczalne pytania, o których mowa w ust. 1, w odniesieniu do każdego aktu ustawodawczego, po ich zgromadzeniu i przed udzieleniem na nie odpowiedzi.

Proces ten nie wyklucza możliwości zwrócenia się przez osoby fizyczne lub prawne, w tym właściwe organy i instytucje unijne, o poufne doradztwo techniczne lub wyjaśnienia ze strony Urzędu.

2. Urząd publikuje na swojej stronie internetowej niewiążące odpowiedzi na wszystkie dopuszczalne pytania, o których mowa w ust. 1, w odniesieniu do każdego aktu ustawodawczego, chyba że taka publikacja jest sprzeczna z uzasadnionym interesem osoby fizycznej lub prawnej, która złożyła zapytanie, lub stanowiłaby zagrożenie dla stabilności systemu finansowego.

3. Przed opublikowaniem odpowiedzi na dopuszczalne pytania Urząd może przeprowadzić konsultacje z zainteresowanymi stronami zgodnie z art. 16 ust. 2.

4. Odpowiedzi udzielone przez Urząd uznaje się za odpowiednie dla zapewnienia zgodności z wymogami aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, oraz z powiązanymi aktami delegowanymi i wykonawczymi oraz wytycznymi i zaleceniami przyjętymi na mocy tych aktów ustawodawczych. Właściwe organy i uczestnicy rynków finansowych mogą ustanowić inne praktyki w celu zapewnienia zgodności ze wszystkimi mającymi zastosowanie wymogami prawnymi.

5. Urząd dokonuje przeglądu odpowiedzi na pytania, gdy tylko uzna to za konieczne i właściwe lub najpóźniej w terminie 24 miesięcy po ich opublikowaniu, w celu, w razie konieczności, ich zmiany, aktualizacji lub wycofania.

6. W stosownych przypadkach Urząd bierze pod uwagę opublikowane odpowiedzi podczas opracowywania lub aktualizowania wytycznych i zaleceń zgodnie z art. 16.”;

8)  art. 17 otrzymuje brzmienie:

„1. W przypadku gdy właściwy organ nie zastosował aktów unijnych, o których mowa w art. 1 ust. 2, w tym regulacyjnych standardów technicznych i wykonawczych standardów technicznych ustanowionych zgodnie z art. 10–15, lub zastosował je w sposób, który wydaje się stanowić naruszenie prawa Unii, w szczególności nie zapewniając spełnienia przez uczestnika rynków finansowych wymogów ustanowionych w tych aktach, Urząd podejmuje działania zgodnie z uprawnieniami określonymi w ust. 2, 3 i 6 niniejszego artykułu.

2. Na wniosek co najmniej jednego właściwego organu, Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji, Grupy Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych, lub na podstawie opartych na faktach i dobrze uzasadnionych informacji dostarczonych przez właściwe organizacje lub instytucje, lub z własnej inicjatywy i po poinformowaniu właściwego organu, którego to dotyczy, Urząd udziela odpowiedzi na wniosek i, w stosownych przypadkach, przeprowadza postępowanie wyjaśniające w sprawie domniemanego naruszenia lub niezastosowania prawa unijnego.

Bez uszczerbku dla uprawnień ustanowionych w art. 35 właściwy organ niezwłocznie przekazuje Urzędowi wszelkie informacje uznane przez Urząd za niezbędne dla prowadzonego przez niego postępowania, w tym dotyczące sposobu stosowania aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2 zgodnie z prawem Unii.

Bez uszczerbku dla uprawnień określonych w art. 35 Urząd może skierować należycie uzasadniony i umotywowany wniosek o informacje bezpośrednio do innych właściwych organów lub właściwych uczestników rynków finansowych, zawsze kiedy zwrócenie się o udzielenie informacji do zainteresowanego właściwego organu okazało się niewystarczające lub uznano je za niewystarczające do uzyskania informacji niezbędnych do celów przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie domniemanego naruszenia lub niezastosowania prawa Unii. W przypadku gdy uzasadniony wniosek skierowany jest do uczestników rynków finansowych, zawiera on wyjaśnienie, dlaczego informacje te są konieczne do celów przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie domniemanego naruszenia lub niezastosowania prawa Unii.

Adresaci takiego wniosku udzielają Urzędowi bez zbędnej zwłoki jasnych, dokładnych i kompletnych informacji.

W przypadku gdy wniosek o informacje został skierowany do uczestnika rynków finansowych, Urząd informuje o nim odpowiednie właściwe organy. Na wniosek Urzędu właściwe organy wspierają Urząd w gromadzeniu informacji będących przedmiotem wniosku.

3. Urząd może rozpocząć proces arbitrażu z zainteresowanym właściwym organem w celu omówienia działania niezbędnego do zastosowania się do prawa Unii. Zainteresowany właściwy organ lojalnie współpracuje w takim arbitrażu.

Jak najszybciej, lecz nie później niż w terminie czterech miesięcy od rozpoczęcia postępowania wyjaśniającego, Urząd może skierować do właściwego organu, którego to dotyczy, zalecenie określające działania konieczne do zapewnienia przestrzegania prawa Unii.

W terminie dziesięciu dni roboczych od daty otrzymania zalecenia, właściwy organ informuje Urząd o działaniach, jakie podjął lub zamierza podjąć, aby zapewnić przestrzeganie prawa Unii.

4. W przypadku gdy właściwy organ nie zapewnił przestrzegania prawa Unii w ciągu miesiąca od otrzymania zalecenia od Urzędu, Komisja może, po uzyskaniu informacji od Urzędu lub z własnej inicjatywy, wydać formalną opinię nakładającą na właściwy organ obowiązek podjęcia działań niezbędnych do przestrzegania prawa Unii. Formalna opinia Komisji uwzględnia zalecenie Urzędu.

Komisja wydaje taką formalną opinię w terminie trzech miesięcy od przyjęcia zalecenia. Komisja może przedłużyć ten okres o jeden miesiąc.

Urząd i właściwe organy przekazują Komisji wszelkie niezbędne informacje.

5. W terminie dziesięciu dni roboczych od daty otrzymania formalnej opinii, o której mowa w ust. 4, właściwy organ informuje Komisję i Urząd o działaniach, jakie podjął lub zamierza podjąć, aby zastosować się do tej formalnej opinii.

6. Bez uszczerbku dla uprawnień i obowiązków Komisji na podstawie art. 258 TFUE, w przypadku gdy właściwy organ nie stosuje się do formalnej opinii, o której mowa w ust. 4, w okresie w niej przewidzianym, oraz w przypadku gdy konieczne jest terminowe zaradzenie nieprzestrzeganiu przepisów, w celu utrzymania bądź przywrócenia równych warunków konkurencji na rynku lub zapewnienia prawidłowego funkcjonowania systemu finansowego i jego stabilności, oraz w przypadku gdy odpowiednie wymogi przewidziane w aktach, o których mowa w art. 1 ust. 2, są bezpośrednio stosowane wobec uczestników rynków finansowych, Urząd może przyjąć decyzję indywidualną, skierowaną do uczestnika rynków finansowych, zobowiązującą go do podjęcia działań niezbędnych do wypełnienia jego obowiązków wynikających z prawa Unii, w tym do zaprzestania określonych praktyk.

Decyzja Urzędu musi być zgodna z formalną opinią wydaną przez Komisję na mocy ust. 4.

7. Decyzje przyjęte na mocy ust. 6 mają pierwszeństwo wobec wszelkich decyzji przyjętych wcześniej przez właściwe organy w tej samej sprawie.

Podejmując działania w związku z kwestiami będącymi przedmiotem formalnej opinii wydanej na mocy ust. 4 lub decyzji wydanej na mocy ust. 6, właściwe organy stosują się odpowiednio do formalnej opinii lub decyzji.

8. W sprawozdaniu, o którym mowa w art. 43 ust. 5, Urząd wskazuje właściwe organy i uczestników rynków finansowych, którzy nie zastosowali się do formalnych opinii lub decyzji, o których mowa w ust. 4 i 6 niniejszego artykułu.”;

8a)  art. 18 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. W przypadku przyjęcia przez Radę decyzji na mocy ust. 2 i w wyjątkowych okolicznościach, kiedy niezbędne są skoordynowane działania właściwych organów ▌w związku z niekorzystnym rozwojem sytuacji, który może poważnie zagrozić prawidłowemu funkcjonowaniu rynków finansowych i ich integralności lub stabilności całego systemu finansowego w Unii lub jego części, lub też ochronie klientów i konsumentów, Urząd może przyjąć indywidualne decyzje zobowiązujące właściwe organy do podjęcia niezbędnych działań zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 1 ust. 2, w celu zaradzenia takiemu rozwojowi sytuacji przez zapewnienie spełniania przez uczestników rynków finansowych i właściwe organy wymogów ustanowionych w tych przepisach.”;

9)  w art. 19 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. W przypadkach określonych w aktach Unii, o których mowa w art. 1 ust. 2, jak również w przypadkach znacznej różnicy zdań co do stosowania tych aktów pomiędzy co najmniej dwoma właściwymi organami krajowymi, i bez uszczerbku dla uprawnień określonych w art. 17 Urząd może udzielić właściwym organom wsparcia w osiągnięciu porozumienia zgodnie z procedurą określoną w ust. 2–4, w przypadku gdy zachodzi dowolna z następujących okoliczności:

a)  na wniosek co najmniej jednego zainteresowanego właściwego organu, jeżeli właściwy organ nie zgadza się z procedurą lub istotą działania lub zaproponowanego działania innego właściwego organu, bądź też z zaniechaniem działania przez inny właściwy organ;

b)  z własnej inicjatywy, w przypadku gdy na podstawie obiektywnych przyczyn, w tym na podstawie informacji otrzymanych od uczestników rynku lub organizacji konsumenckich, można stwierdzić, że między właściwymi organami istnieje różnica zdań.

W przypadkach, w których akty, o których mowa w art. 1 ust. 2, wymagają podjęcia przez właściwe organy wspólnej decyzji, jeżeli organy te nie podejmą wspólnej decyzji w terminach określonych w tych aktach, zakłada się istnienie różnicy zdań.”;

b)  dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu:

„1a. W następujących przypadkach zainteresowane właściwe organy niezwłocznie powiadamiają Urząd, że nie osiągnięto porozumienia:

a)  w przypadku gdy w aktach Unii, o których mowa w art. 1 ust. 2, został określony termin osiągnięcia porozumienia między właściwymi organami i ma miejsce jedno z poniższych zdarzeń, przy czym pod uwagę bierze się to z nich, które wystąpiło wcześniej:

(i) określony termin upłynął;

(ii) co najmniej jeden właściwy organ w oparciu o obiektywne przyczyny stwierdza istnienie różnicy zdań;

b)  w przypadku gdy w aktach unijnych, o których mowa w art. 1 ust. 2, nie został określony termin osiągnięcia porozumienia między właściwymi organami i ma miejsce jedno z poniższych zdarzeń, przy czym pod uwagę bierze się to z nich, które wystąpiło wcześniej:

(i)  co najmniej jeden zainteresowany właściwy organ w oparciu o obiektywne przyczyny stwierdza istnienie różnicy zdań; lub

(ii)  minęły dwa miesiące od daty otrzymania przez właściwy organ wniosku innego właściwego organu o podjęcie określonego działania w celu wypełnienia obowiązków wynikających z prawa Unii, a organ, do którego się zwrócono, nie podjął jeszcze decyzji mającej na celu uwzględnienie wniosku.

1b. Przewodniczący ocenia, czy Urząd powinien działać zgodnie z ust. 1. Jeżeli interwencja podejmowana jest z inicjatywy własnej Urzędu, powiadamia on zainteresowane właściwe organy o swojej decyzji dotyczącej interwencji.

W oczekiwaniu na decyzję Urzędu zgodnie z procedurą określoną w art. 47 ust. 3a w przypadkach, w których akty, o których mowa w art. 1 ust. 2, wymagają podjęcia wspólnej decyzji, wszystkie właściwe organy zaangażowane w proces podejmowania wspólnej decyzji odraczają swoje indywidualne decyzje. W przypadku gdy Urząd zdecyduje się podjąć działanie, wszystkie właściwe organy zaangażowane w proces podejmowania wspólnej decyzji odraczają swoje decyzje do zakończenia procedury określonej w ust. 2 i 3.”;

c)  ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„W przypadku gdy zainteresowane właściwe organy nie osiągną porozumienia w fazie postępowania pojednawczego, o którym mowa w ust. 2, Urząd może w celu rozstrzygnięcia sporu wydać decyzję zobowiązującą te organy do podjęcia określonych działań lub do powstrzymania się od określonych działań, aby zapewnić zgodność z prawem Unii. Decyzja Urzędu jest wiążąca dla zainteresowanych właściwych organów. Decyzja Urzędu może zobowiązywać właściwe organy do uchylenia lub zmiany decyzji, którą podjęły, lub do skorzystania z uprawnień, które posiadają na podstawie odpowiednich przepisów prawa Unii.”;

d)  dodaje się ust. 3a w brzmieniu:

„3a. Urząd powiadamia zainteresowane właściwe organy o zakończeniu procedur przewidzianych w ust. 2 i 3, a także – w stosownych przypadkach – o swojej decyzji podjętej zgodnie z ust. 3.”;

e)  ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Bez uszczerbku dla uprawnień Komisji na podstawie art. 258 TFUE, w przypadku gdy właściwy organ nie stosuje się do decyzji Urzędu, i tym samym nie zapewnia spełniania przez uczestnika rynków finansowych wymogów, które są wobec niego bezpośrednio stosowane na mocy aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2, Urząd może wydać skierowaną do uczestnika rynków finansowych decyzję indywidualną, zobowiązującą tego uczestnika do podjęcia działań niezbędnych do wypełnienia jego obowiązków wynikających z prawa Unii, w tym do zaprzestania określonych praktyk.”;

9a)  art. 21 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 21Kolegia organów nadzoru

1. W ramach swoich uprawnień Urząd wspiera i monitoruje efektywne, skuteczne i spójne funkcjonowanie kolegiów organów nadzoru, gdy są one ustanowione na mocy aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, a także wspiera spójność i konsekwencję stosowania prawa unijnego w kolegiach organów nadzoru. W celu zbliżenia najlepszych praktyk nadzoru Urząd wspiera wspólne plany nadzorcze i wspólne kontrole, a personel Urzędu ma pełne prawo do uczestniczenia w kolegiach organów nadzoru i w tym charakterze może uczestniczyć w działaniach tych kolegiów, a w należycie uzasadnionych przypadkach może przewodzić takim działaniom, obejmującym kontrole w siedzibach, prowadzonym wspólnie przez co najmniej dwa właściwe organy.

2. Urząd odgrywa wiodącą rolę w zapewnianiu konsekwentnego i spójnego funkcjonowania kolegiów organów nadzoru dla instytucji transgranicznych w całej Unii, z uwzględnieniem ryzyka systemowego generowanego przez uczestników rynków finansowych, o którym mowa w art. 23, i w stosownych przypadkach zwołuje posiedzenie kolegium.

Na użytek niniejszego ustępu i ust. 1 niniejszego artykułu Urząd jest uznawany za „właściwy organ” w rozumieniu stosownych przepisów.

Urząd może:

a) gromadzić i wymieniać wszelkie istotne informacje we współpracy z właściwymi organami, by ułatwiać pracę kolegium oraz stworzyć centralny system i zarządzać nim w celu udostępniania tych informacji właściwym organom w kolegium;

b) inicjować i koordynować ogólnounijne testy warunków skrajnych – zgodnie z art. 32 – w celu oceny odporności uczestników rynków finansowych, w szczególności ryzyka systemowego generowanego przez kluczowych uczestników rynków finansowych, o którym mowa w art. 23, na niekorzystne zmiany na rynku, a także w celu oceny możliwości wzrostu ryzyka systemowego generowanego przez kluczowych uczestników rynków finansowych w sytuacjach skrajnych, zapewniając przy tym stosowanie na poziomie krajowym spójnej metodologii w takich testach; w stosownych przypadkach Urząd może też wydać właściwym organom zalecenie wyeliminowania problemów stwierdzonych w trakcie testu warunków skrajnych, w tym przeprowadzenia szczegółowych ocen. Urząd może zwrócić się do właściwych organów o przeprowadzenie kontroli na miejscu i może uczestniczyć w takich kontrolach na miejscu, aby zapewnić porównywalność i wiarygodność metod, praktyk i wyników ocen w skali całej Unii;

c) propagować skuteczne i efektywne działania nadzorcze, m.in. oceniając zagrożenia, na jakie są lub mogą być narażeni uczestnicy rynków finansowych w sytuacjach skrajnych;

d) nadzorować, zgodnie z zadaniami i uprawnieniami określonymi w niniejszym rozporządzeniu, zadania realizowane przez właściwe organy; oraz

e) wystąpić z wnioskiem, by dane kolegium kontynuowało dyskusje w każdym przypadku, gdy Urząd uzna, że dana decyzja skutkowałaby nieprawidłowym stosowaniem prawa unijnego lub nie przyczyniałaby się do realizacji celu, jakim jest konwergencja praktyk nadzorczych. Urząd może także wymagać zaplanowania posiedzenia kolegium lub dodania do porządku obrad nowego punktu.

3. Urząd może opracowywać projekty regulacyjnych i wykonawczych standardów technicznych, jak określono w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, oraz zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10–15, aby zapewnić jednolite warunki stosowania przepisów dotyczących operacyjnego funkcjonowania kolegiów organów nadzoru; może także wydawać wytyczne i zalecenia przyjmowane na mocy art. 16, aby propagować konwergencję funkcjonowania nadzoru i najlepszych praktyk nadzorczych przyjmowanych przez kolegia organów nadzoru.

4. Urząd pełni prawnie wiążącą rolę mediatora w celu rozwiązywania sporów między właściwymi organami zgodnie z procedurą określoną w art. 19. Urząd może podejmować decyzje nadzorcze mające zastosowanie bezpośrednio do uczestnika rynków finansowych, którego dotyczy spór, zgodnie z art. 19.

10)  art. 22 ▌otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 22Przepisy ogólne

dotyczące ryzyk systemowych

1. Urząd należycie uwzględnia ryzyko systemowe w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 1092/2010. Urząd zajmuje się wszelkim ryzykiem zakłócenia świadczenia usług finansowych:

a) spowodowanym upośledzeniem całego lub części systemu finansowego; oraz

b) mogącym spowodować poważne negatywne konsekwencje dla rynku wewnętrznego i realnej gospodarki.

Urząd w stosownych przypadkach uwzględnia monitorowanie i ocenę ryzyka systemowego w oparciu o prace ERRS i Urzędu oraz reaguje na ostrzeżenia i zalecenia ERRS zgodnie z art. 17 rozporządzenia (UE) nr 1092/2010.

2. Urząd opracowuje we współpracy z ERRS i zgodnie z art. 23 wspólne podejście do identyfikacji i mierzenia ryzyka systemowego generowanego przez kluczowych uczestników rynków finansowych, w tym, w stosownych przypadkach, wskaźniki ilościowe i jakościowe.

Wskaźniki te odgrywają bardzo istotną rolę podczas określania stosownych działań nadzorczych. Urząd monitoruje stopień zbieżności czynionych ustaleń w celu propagowania wspólnego podejścia.

3. Z zastrzeżeniem aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2, Urząd sporządza w razie potrzeby dodatkowe wytyczne i zalecenia dla kluczowych uczestników rynków finansowych w celu uwzględnienia generowanego przez nich ryzyka systemowego.

Urząd zapewnia uwzględnianie ryzyka systemowego stwarzanego przez kluczowych uczestników rynków finansowych przy opracowywaniu projektu regulacyjnych i wykonawczych standardów technicznych w dziedzinach określonych w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2.

4. Na wniosek co najmniej jednego właściwego organu, Parlamentu Europejskiego, Rady, państw członkowskich lub Komisji – lub z własnej inicjatywy – Urząd może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające dotyczące konkretnego rodzaju działalności finansowej lub rodzaju produktu lub sposobu postępowania w celu oszacowania potencjalnego zagrożenia dla integralności rynków finansowych lub stabilności systemu finansowego lub ochrony klientów lub konsumentów i wydać zainteresowanym właściwym organom odpowiednie zalecenia podjęcia stosownych działań.

Urząd może w tym celu skorzystać z uprawnień powierzonych mu na mocy niniejszego rozporządzenia, w tym art. 35 i 35b

5. Wspólny Komitet zapewnia ogólną i międzysektorową koordynację działań prowadzonych zgodnie z niniejszym artykułem.”’

10a)  art. 23 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. W porozumieniu z ERRS, Urząd opracowuje kryteria identyfikacji i mierzenia ryzyka systemowego oraz odpowiedni system testowania warunków skrajnych, który obejmuje ocenę możliwości wzrostu – w sytuacjach skrajnych – poziomu ryzyka systemowego generowanego przez uczestników rynków finansowych lub wobec nich, łącznie z potencjalnym ryzykiem systemowym dotyczącym środowiska. Uczestnicy rynków finansowych, którzy mogą generować ryzyko systemowe, podlegają wzmocnionemu nadzorowi, a w razie potrzeby – procedurom naprawczym, o których mowa w art. 25.”;

10b)  skreśla się art. 26 ust. 4;

10c)  skreśla się art. 27 ust. 2 akapit drugi i trzeci;

11)  w art. 29 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i)  dodaje się lit. aa) w brzmieniu:

„aa) wydawanie unijnego strategicznego planu nadzoru zgodnie z art. 29a;”;

(ii)  lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b) promowanie skutecznej dwustronnej i wielostronnej wymiany pomiędzy właściwymi organami informacji dotyczących wszystkich istotnych kwestii, w tym ▌ bezpieczeństwa cybernetycznego i ataków cybernetycznych, z pełnym poszanowaniem obowiązujących przepisów w zakresie poufności i ochrony danych przewidzianych w odpowiednim prawodawstwie unijnym;”;

(iii)  lit. e) otrzymuje brzmienie:

„e) ustanawianie sektorowych i międzysektorowych programów szkoleń, w tym w zakresie innowacji technologicznych, ułatwianie wymian personelu oraz zachęcanie właściwych organów do częstszego korzystania z programów oddelegowania pracowników oraz innych narzędzi.”;

(iiia)  dodaje się lit. ea) w brzmieniu:

„ea) wprowadzenie w życie systemu monitorowania służącego do oceny istotnych zagrożeń środowiskowych, społecznych i związanych z zarządzaniem, z uwzględnieniem porozumienia paryskiego COP 21;”;

b)  ▌ ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Celem wspierania wspólnych podejść i praktyk nadzorczych Urząd może tworzyć, w stosownych przypadkach, nowe, praktyczne instrumenty i narzędzia służące zwiększaniu konwergencji.

W celu ustanowienia wspólnej kultury nadzoru Urząd opracowuje i prowadzi – biorąc należycie pod uwagę charakter, skalę i złożoność ryzyk, praktyki biznesowe, modele biznesowe i wielkość zarówno uczestników rynków finansowych, jak i rynków finansowych, w tym zmiany wynikające z innowacji technologicznych – zaktualizowany unijny podręcznik nadzoru dotyczący nadzoru nad uczestnikami rynków finansowych i nad rynkami finansowymi. Unijny podręcznik nadzoru określa najlepsze praktyki i wysokiej jakości metody i procesy.”;

Urząd należycie uwzględnia podręcznik nadzoru podczas wykonywania swoich zadań, w tym podczas oceny potencjalnych naruszeń prawa Unii zgodnie z art. 17, rozwiązywania sporów zgodnie z art. 19, określania i oceny ogólnounijnych strategicznych celów nadzorczych zgodnie z art. 29a oraz dokonywania przeglądów właściwych organów zgodnie z art. 30.

W stosownych przypadkach Urząd przeprowadza otwarte konsultacje publiczne w sprawie opinii, o których mowa w ust. 1 lit. a), oraz narzędzi i instrumentów, o których mowa w ust. 2, a także analizuje potencjalne koszty i korzyści z nimi związane. Takie konsultacje i analizy są proporcjonalne do zasięgu, charakteru i wpływu opinii lub narzędzi i instrumentów. W razie potrzeby Urząd zasięga również opinii lub rady Grupy Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych.

12)  dodaje się art. 29a w brzmieniu:

„Artykuł 29a

Unijny plan nadzoru

1. Przynajmniej co trzy lata i do dnia 31 marca Urząd – po przeprowadzeniu debaty na forum Rady Organów Nadzoru i z uwzględnieniem uwag otrzymanych od właściwych organów, dotychczasowych prac instytucji UE oraz analiz, ostrzeżeń i zaleceń publikowanych przez ERRS – wydaje zalecenie skierowane do właściwych organów, ustanawiając ogólnounijne strategiczne cele i priorytety nadzorcze („unijny strategiczny plan nadzoru”), z zastrzeżeniem szczególnych celów krajowych i priorytetów właściwych organów. W swoim wkładzie właściwe organy określają działania nadzorcze, które w ich opinii są traktowane priorytetowo przez Urząd. Urząd przekazuje unijny strategiczny plan nadzoru do wiadomości Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji oraz podaje go do wiadomości publicznej na swojej stronie internetowej.

Unijny strategiczny plan nadzoru zawiera konkretne priorytety działań nadzorczych, tak aby propagować spójne, wydajne i skuteczne praktyki nadzorcze oraz wspólne, jednolite i spójne stosowanie prawa Unii, a także aby reagować na tendencje w zakresie nadzoru mikroostrożnościowego i potencjalne zagrożenia i słabości, antycypując zmiany, w tym nowe modele biznesowe, określone zgodnie z art. 32. Unijny strategiczny plan nadzoru nie uniemożliwia właściwym organom krajowym stosowania najlepszych praktyk krajowych, działania na podstawie dodatkowych krajowych priorytetów i rozwoju sytuacji oraz uwzględnia specyfikę krajową.

2. ▌Każdy właściwy organ ▌jednoznacznie określa, w jaki sposób jego roczny program prac wypełnia założenia unijnego strategicznego planu nadzoru.

4. ▌Każdy właściwy organ w ramach swojego rocznego sprawozdania poświęca jeden rozdział wykonaniu rocznego programu prac.

Rozdział ten zawiera co najmniej następujące informacje:

a)  opis działań nadzorczych oraz badania uczestników rynków finansowych, praktyk i zachowań rynkowych oraz uczestników rynków finansowych, a także informacje dotyczące środków administracyjnych i sankcji nałożonych na instytucje finansowe odpowiedzialne za naruszenie prawa unijnego i krajowego;

b)  opis działań, które zostały przeprowadzone, ale nie zostały przewidziane w rocznym programie prac;

c)  wykaz działań przewidzianych w rocznym programie prac, które nie zostały przeprowadzone, oraz celów tego programu, które nie zostały osiągnięte, a także powody, ze względu na które nie przeprowadzono tych działań i nie osiągnięto tych celów.

5. Urząd ocenia informacje zawarte w specjalnym rozdziale, o którym mowa w ust. 4. Jeżeli występuje istotne zagrożenie dla realizacji priorytetów określonych w unijnym strategicznym planie nadzoru, Urząd wydaje zalecenie dla każdego zainteresowanego właściwego organu na temat możliwego sposobu usunięcia przedmiotowych niedociągnięć w jego działaniach.

W oparciu o sprawozdania i własną ocenę zagrożeń Urząd identyfikuje działania właściwego organu, które mają zasadnicze znaczenie dla realizacji unijnego strategicznego planu nadzoru, i – w stosownych przypadkach – przeprowadza oceny tych działań na podstawie art. 30.

6. Urząd podaje do wiadomości publicznej najlepsze praktyki zidentyfikowane podczas oceny rocznych programów prac.”;

13)  w art. 30 wprowadza się następujące zmiany:

a)  tytuł artykułu otrzymuje brzmienie:

„Oceny działalności właściwych organów”;

b)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Z własnej inicjatywy lub na wniosek Parlamentu Europejskiego lub Rady Urząd przeprowadza okresowo oceny wszystkich bądź części działań realizowanych przez właściwe organy w celu dalszego zwiększania spójności i efektywności wyników w zakresie nadzoru. W tym celu Urząd opracowuje metody umożliwiające obiektywną ocenę i porównanie ocenianych właściwych organów. Podczas wyznaczania właściwych organów, które mają być przedmiotem oceny, i przeprowadzania ocen uwzględnia się dotychczasowe informacje i oceny już przeprowadzone w odniesieniu do zainteresowanego właściwego organu, w tym istotne informacje udzielone Urzędowi zgodnie z art. 35 oraz wszelkie istotne informacje pochodzące od zainteresowanych stron, w szczególności ewentualne braki lub uchybienia w działalności właściwego organu.”;

c)  dodaje się ust. 1a w brzmieniu:

„1. Do celów niniejszego artykułu Urząd ustanawia komitet ad hoc ds. oceny pod przewodnictwem Urzędu i złożony ▌z pracowników Urzędu, którym towarzyszy i których wspiera, na zasadzie dobrowolności i rotacji, maksymalnie pięciu przedstawicieli różnych właściwych organów z wyłączeniem właściwego organu poddawanego ocenie.”;

d)  w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i)  formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„Ocena obejmuje ewaluację między innymi następujących aspektów:”;

(ii)  lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a) adekwatności zasobów, stopnia niezależności i ustaleń dotyczących zarządzania właściwego organu, przy szczególnym uwzględnieniu skutecznego stosowania aktów unijnych, o których mowa w art. 1 ust. 2, oraz zdolności reagowania na zmiany na rynku;”;

(iia)  lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b) skuteczności i uzyskanego poziomu konwergencji w stosowaniu prawa Unii i w praktykach nadzorczych, w tym regulacyjnych standardach technicznych i wykonawczych standardach technicznych, wytycznych i zaleceniach przyjętych na mocy art. 10–16, oraz stopnia, w jakim praktyki nadzorcze osiągają cele wyznaczone w prawie Unii, w tym cele wspólnej kultury nadzoru zgodnie z art. 29 i unijnego strategicznego planu nadzoru zgodnie z art. 29a;”;

(iib)  lit. c) otrzymuje brzmienie:

„c) stosowania najlepszych praktyk opracowanych przez poszczególne właściwe organy ▌;”;

e)  ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Urząd sporządza sprawozdanie, w którym przedstawia wyniki oceny. W sprawozdaniu wyjaśnia się i wskazuje środki następcze, które uznaje się za właściwe i konieczne w wyniku oceny. Wspomniane środki następcze mogą zostać przyjęte w postaci wytycznych i zaleceń zgodnie z art. 16 oraz opinii zgodnie z art. 29 ust. 1 lit. a), skierowanych do odpowiednich właściwych organów.

▌Urząd wydaje sprawozdanie dotyczące środków następczych odnoszące się do zgodności z wymaganymi działaniami następczymi. ▌

Przy opracowywaniu projektów regulacyjnych standardów technicznych lub projektów wykonawczych standardów zgodnie z art. 10–15, bądź też wytycznych lub zaleceń zgodnie z art. 16 Urząd bierze pod uwagę wynik ocen przeprowadzonych zgodnie z niniejszym artykułem, w tym wszelkie inne informacje uzyskane przez Urząd podczas wykonywania jego zadań w celu zapewnienia konwergencji najwyższej jakości praktyk nadzorczych.”;

f)  dodaje się ust. 3a w brzmieniu:

„3a. Jeżeli – biorąc pod uwagę wynik oceny lub wszelkie inne informacje uzyskane przez Urząd podczas wykonywania jego zadań – Urząd uzna, że z perspektywy unijnej niezbędna jest dalsza harmonizacja unijnych przepisów mających zastosowanie do uczestników rynków finansowych lub właściwych organów lub jeżeli uzna, że właściwy organ nie wdrożył aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, lub wdrożył je w sposób, który wydaje się naruszać prawo Unii, przedkłada on swoją opinię Komisji.

g)  ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Urząd publikuje sprawozdania, o których mowa w ust. 3, w tym sprawozdanie dotyczące środków następczych, chyba że ich opublikowanie stanowiłoby zagrożenie dla stabilności systemu finansowego. Przed publikacją sprawozdania właściwy organ, który jest przedmiotem oceny, proszony jest o przedstawienie uwag. Przed publikacją Urząd w stosownych przypadkach uwzględnia te uwagi. Urząd może opublikować te uwagi w postaci załącznika do sprawozdania, chyba że opublikowanie tych informacji stanowiłoby zagrożenie dla stabilności systemu finansowego lub właściwy organ sprzeciwia się publikacji. Sprawozdanie sporządzone przez Urząd, o którym mowa w ust. 3, oraz wytyczne, zalecenia i opinie przyjęte przez Urząd, o których mowa w ust. 3a, są publikowane równocześnie.”;

14)  w art. 31 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 akapit pierwszy lit. e) otrzymuje brzmienie:

„e) podejmowanie ▌odpowiednich działań w przypadku rozwoju sytuacji, który może zagrozić funkcjonowaniu rynków finansowych, celem koordynacji działań podejmowanych przez odpowiednie właściwe organy;”;

b)  w ust. 1 akapit pierwszy dodaje się lit. ea) w brzmieniu:

ea) podejmowanie odpowiednich działań służących ułatwieniu wprowadzania innowacji technologicznych, celem koordynacji działań podejmowanych przez odpowiednie właściwe organy;”;

c)  dodaje się ust. 1a;

„1a. Urząd podejmuje odpowiednie środki mające na celu ułatwienie wejścia na rynek podmiotów gospodarczych lub produktów opartych na innowacjach technologicznych. W celu stworzenia wspólnego europejskiego podejścia do innowacji technologicznych Urząd wspiera konwergencję praktyk nadzorczych, przy wsparciu, w stosownych przypadkach, ze strony komitetu ds. innowacji finansowych, w szczególności poprzez wymianę informacji i najlepszych praktyk. W stosownych przypadkach Urząd może wydać wytyczne lub zalecenia zgodnie z art. 16.”;

15)  dodaje się nowy art. 31a w brzmieniu:

„Artykuł 31aKoordynacja delegowania i outsourcingu działalności oraz przenoszenia ryzyka

„1. Urząd na bieżąco koordynuje działania nadzorcze właściwych organów w celu wspierania konwergencji praktyk nadzorczych w obszarze delegowania i outsourcingu działalności przez uczestników rynków finansowych, jak również w odniesieniu do przenoszenia przez nie ryzyka do państw trzecich, aby skorzystać z paszportu UE, podczas gdy zasadniczo znaczna część działalności lub funkcji realizowana jest poza Unią, zgodnie z ust. 2 i 3▌. Właściwe organy w ramach swoich kompetencji ponoszą ostateczną odpowiedzialność za decyzje z sprawie zezwoleń, nadzoru i egzekwowania w odniesieniu do delegowania i outsourcingu działalności oraz przenoszenia ryzyka.

2. Właściwe organy powiadamiają Urząd, jeżeli zamierzają udzielić zezwolenia lub przeprowadzić rejestrację ▌ uczestnika rynków finansowych, który podlegałby nadzorowi zainteresowanego właściwego organu zgodnie z aktami, o których mowa w art. 1 ust. 2, oraz jeżeli biznesplan uczestnika rynków finansowych zakłada outsourcing lub delegowanie istotnej części jego działalności lub jakiejkolwiek funkcji kluczowej, bądź też przenoszenie ryzyka związanego z istotną częścią jego działalności do państw trzecich, aby skorzystać z paszportu UE, podczas gdy zasadniczo znaczna część działalności lub funkcji realizowana jest poza Unią. Powiadomienia przekazywane Urzędowi przez właściwe organy są wystarczająco szczegółowe ▌.

3. Jeżeli zastosowanie mają przepisy unijne, o których mowa w art. 1 ust. 2, i jeżeli nie nakładają one żadnych szczególnych wymogów w odniesieniu do powiadamiania o outsourcingu, delegowaniu lub przenoszeniu ryzyka, uczestnik rynków finansowych powiadamia właściwy organ o outsourcingu lub delegowaniu istotnej części jego działalności lub jakiejkolwiek funkcji kluczowej oraz o przenoszeniu ryzyka związanego z istotną częścią jego działalności do innej jednostki lub do własnego oddziału ustanowionych w państwie trzecim. Zainteresowany właściwy organ informuje Urząd o takich powiadomieniach co pół roku.

Z zastrzeżeniem art. 35, na wniosek Urzędu właściwy organ udziela informacji na temat zawartych przez uczestników rynków finansowych porozumień dotyczących outsourcingu, delegowania lub przenoszenia ryzyka.

Urząd monitoruje, czy zainteresowane właściwe organy sprawdzają, czy te porozumienia dotyczące outsourcingu, delegowania lub przenoszenia ryzyka, o których mowa w akapicie pierwszym, zostały zawarte zgodnie z prawem Unii, są zgodne z wytycznymi, zaleceniami lub opiniami Urzędu i nie uniemożliwiają sprawowania skutecznego nadzoru przez właściwe organy ani egzekwowania przepisów w państwie trzecim.

3a. Jeżeli ustalenia właściwego organu dotyczące weryfikacji uniemożliwiają skuteczny nadzór lub egzekwowanie przepisów i wiążą się z ryzykiem arbitrażu regulacyjnego we wszystkich państwach członkowskich, Urząd może wydać zainteresowanemu właściwemu organowi zalecenia w zakresie usprawnienia jego ustaleń dotyczących weryfikacji, obejmujące termin, do którego właściwy organ powinien wprowadzić zalecane zmiany. Jeżeli zainteresowany właściwy organ nie zastosuje się do zaleceń, przedstawia uzasadnienie, a Urząd podaje swoje zalecenia wraz z tym uzasadnieniem do wiadomości publicznej.

3b. W ciągu [jednego roku od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zmieniającego] Komisja sporządza sprawozdanie, w którym podsumowuje różne podejścia w prawodawstwie sektorowym w odniesieniu do oceny, istotności działalności zleconej na zasadzie outsourcingu lub delegowanej i w którym bada możliwość bardziej zharmonizowanego podejścia w tym zakresie przez potencjalną specyfikację wspólnych kryteriów i metodyki. Komisja przedkłada to sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Komisja uwzględnia przy tym:

a) ciągłość działania,

b) rzeczywistą zdolność do zarządzania,

c) rzeczywistą zdolność do przeprowadzania audytu działalności delegowanej i zleconej na zasadzie outsourcingu oraz przenoszenia ryzyka.”;

16)  dodaje się art. 31b w brzmieniu:

„Artykuł 31bFunkcja koordynacyjna w odniesieniu do zleceń, transakcji i działalności o znaczących skutkach transgranicznych

1. Jeżeli Urząd posiada dowody lub jasne przesłanki pochodzące z różnych źródeł, pozwalające podejrzewać, że zlecenia, transakcje i inna działalność o znaczących skutkach transgranicznych zagrażają prawidłowemu funkcjonowaniu i integralności rynków finansowych lub stabilności systemu finansowego w Unii, zaleca on, by właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich podjęły działania wyjaśniające i dostarcza tym właściwym organom odpowiednie informacje.

2. Jeżeli właściwy organ posiada dowody lub jasne przesłanki pochodzące z różnych źródeł, pozwalające podejrzewać, że zlecenia, transakcje i inna działalność o znaczących skutkach transgranicznych zagrażają prawidłowemu funkcjonowaniu i integralności rynków finansowych lub stabilności systemu finansowego w Unii, niezwłocznie powiadamia o tym Urząd i dostarcza mu odpowiednie informacje. Urząd może zalecić właściwym organom państw członkowskich, w których miało miejsce to podejrzane działanie – po przekazaniu tym właściwym organom istotnych informacji – podjęcie odpowiedniego działania.

3. Urząd ułatwia elektroniczną wymianę informacji między Urzędem a właściwymi organami oraz ustanawia i prowadzi przeznaczony do tego celu ośrodek przechowywania danych, aby zapewnić skuteczność i uniknąć wszelkiego rodzaju powielania przepływów danych w ramach obowiązków sprawozdawczych lub powiadomień, przy jednoczesnym uwzględnianiu obowiązujących przepisów, takich jak przepisy art. 26 MiFIR i art. 4 MAR.”;

17)  ▌art. 32 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 32Ocena zmian na rynku

, w tym testy warunków skrajnych

1.  Urząd monitoruje i ocenia zmiany zachodzące na rynku podlegającym jego kompetencjom oraz, w stosownych przypadkach, informuje dwa pozostałe Europejskie Urzędy Nadzoru, ERRS oraz Parlament Europejski, Radę i Komisję o tendencjach w zakresie nadzoru mikroostrożnościowego, potencjalnych zagrożeniach i słabościach. Do swojej oceny Urząd włącza analizę ▌rynków, na których działają uczestnicy rynków finansowych, oraz ocenę skutków, jakie ewentualne zmiany na rynku mogą mieć dla tych instytucji.

2.  Urząd inicjuje i koordynuje ▌ogólnounijne oceny odporności uczestników rynków finansowych na niekorzystne zmiany na rynku w realistyczny sposób. W tym celu Urząd opracowuje, na potrzeby stosowania przez właściwe organy:

a)  wspólną metodykę oceny wpływu scenariuszy gospodarczych na sytuację finansową uczestnika rynków finansowych;

aa)  wspólną metodykę identyfikacji instytucji finansowych, które mają zostać objęte ocenami ogólnounijnymi;

b)  wspólne podejścia w zakresie informowania o wynikach przeprowadzonych ocen odporności uczestników rynków finansowych;

c)  wspólną metodykę oceny wpływu poszczególnych produktów lub procesów dystrybucji na sytuację finansową uczestnika rynków finansowych i na proces informowania inwestorów i konsumentów. oraz

ca)  wspólną metodykę oceny wpływu zagrożeń środowiskowych na stabilność finansową instytucji.

Do celów niniejszego ustępu Urząd współpracuje z ERRS, która unika jakiegokolwiek potencjalnego konfliktu interesów w odniesieniu do prowadzenia polityki pieniężnej.

2a.  Co najmniej raz w roku Urząd rozważa zasadność przeprowadzenia ogólnounijnych ocen, o których mowa w ust. 2, i informuje Parlament Europejski, Radę i Komisję o swoich wnioskach. W przypadku przeprowadzenia takich ogólnounijnych ocen Urząd ▌ujawnia wyniki dotyczące poszczególnych uczestniczących uczestników rynków finansowych, o ile nie uzna takiego ujawnienia za niestosowne, biorąc pod uwagę stabilność finansową Unii lub co najmniej jednego z państw członkowskich, integralność rynku lub funkcjonowanie rynku wewnętrznego.

Obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej przez właściwe organy nie uniemożliwia im publikowania wyników ogólnounijnych ocen, o których mowa w ust. 2, lub przekazywania Urzędowi wyników takich ocen do celów publikacji przez Urząd wyników ogólnounijnych ocen odporności uczestników rynków finansowych.”;

3.  Z zastrzeżeniem zadań ERRS określonych w rozporządzeniu (UE) nr 1092/2010, raz w roku, a w razie potrzeby częściej, Urząd przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i ERRS oceny tendencji, potencjalnych zagrożeń i słabości w obszarze podlegającym jego kompetencjom, w połączeniu ze wskaźnikami, o których mowa w art. 22 ust. 2.

W ocenach tych Urząd zamieszcza klasyfikację głównych zagrożeń i słabości, a także, w stosownych przypadkach, zaleca działania zapobiegawcze bądź zaradcze.

4.  Urząd w odpowiedni sposób uwzględnia rozwój sytuacji oraz zagrożenia i słabości na poziomie międzysektorowym, współpracując przy tym ściśle z Europejskim Urzędem Nadzoru (Europejskim Urzędem Nadzoru Bankowego) i Europejskim Urzędem Nadzoru (Europejskim Urzędem Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) za pośrednictwem Wspólnego Komitetu.”;

18)  ▌art. 33 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 33

Współpraca międzynarodowa, w tym równoważność

1. Z zastrzeżeniem odpowiednich kompetencji państw członkowskich i instytucji Unii, Urząd może nawiązywać kontakty i zawierać porozumienia administracyjne z organami regulacyjnymi, organami nadzoru, organizacjami międzynarodowymi oraz administracjami państw trzecich. Ustalenia te nie tworzą zobowiązań prawnych dla Unii i jej państw członkowskich, ani nie uniemożliwiają państwom członkowskim i ich właściwym organom zawierania dwustronnych lub wielostronnych porozumień z tymi państwami trzecimi.

Jeżeli państwo trzecie – zgodnie z obowiązującym aktem delegowanym przyjętym przez Komisję na podstawie art. 9 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 – figuruje w wykazie jurysdykcji mających strategiczne braki w krajowych systemach przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, które to braki stwarzają znaczące zagrożenia dla systemu finansowego Unii, Urząd nie zawiera porozumień o współpracy z organami regulacyjnymi i organami nadzoru tego państwa trzeciego.

2. Na specjalny wniosek Komisji o udzielenie porady, z własnej inicjatywy lub gdy jest do tego zobowiązany na podstawie aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2, Urząd pomaga Komisji w przygotowywaniu decyzji w sprawie równoważności ram prawnych i nadzorczych w państwach trzecich.

2a. Urząd stale monitoruje zmiany w zakresie regulacji, nadzoru i praktyk dotyczących egzekwowania oraz istotne zmiany na rynkach w państwach trzecich, w odniesieniu do których Komisja przyjęła – na podstawie aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2 – decyzje w sprawie równoważności, w celu sprawdzenia, czy kryteria, na podstawie których te decyzje zostały podjęte, oraz wszelkie określone w nich warunki są nadal spełniane. Co trzy lata lub w stosownych przypadkach częściej lub na wniosek Parlamentu Europejskiego, Rady lub Komisji Urząd ▌przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji oraz dwóm pozostałym Europejskim Urzędom Nadzoru poufne sprawozdanie na temat swoich ustaleń. Sprawozdanie koncentruje się w szczególności na skutkach dla stabilności finansowej, integralności rynku, ochrony inwestorów lub funkcjonowania rynku wewnętrznego.

Z zastrzeżeniem konkretnych wymagań określonych w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, i z zastrzeżeniem warunków określonych w ust. 1 zdanie drugie, Urząd współpracuje z odpowiednimi właściwymi organami oraz – w stosownych przypadkach – również z organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z państw trzecich, których ramy regulacyjne i nadzorcze zostały uznane za równoważne. Współpraca ta odbywa się na podstawie porozumień administracyjnych zawartych z właściwymi organami tych państw trzecich. Podczas negocjowania takich porozumień administracyjnych Urząd uwzględnia postanowienia dotyczące następujących kwestii:

a)  mechanizmów, które pozwolą Urzędowi uzyskiwać wszelkie istotne informacje, w tym informacje na temat systemu regulacyjnego, a także informacje dotyczące podejścia nadzorczego, istotnych zmian na rynkach i wszelkich zmian, które mogą mieć wpływ na decyzję w sprawie równoważności;

b)  w zakresie, w jakim jest to konieczne do kontroli realizacji takich decyzji w sprawie równoważności – procedur dotyczących koordynacji działań nadzorczych, w tym ▌kontroli na miejscu, za których przeprowadzenie odpowiada Urząd, w stosownych przypadkach, z udziałem i przy wsparciu, na zasadzie dobrowolności i rotacji, maksymalnie pięciu przedstawicieli różnych właściwych organów oraz właściwego organu państwa trzeciego.

Urząd informuje Parlament Europejski, Radę, Komisję i pozostałe Europejskie Urzędy Nadzoru, jeżeli właściwy organ państwa trzeciego odmówi zawarcia takiego porozumienia administracyjnego lub gdy odmówi skutecznej współpracy. Komisja uwzględnia te informacje podczas przeprowadzania oceny odpowiednich decyzji w sprawie równoważności.

2b. Jeżeli Urząd stwierdzi, że zmiany w zakresie regulacji, nadzoru lub, w stosownych przypadkach, restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, lub praktyk dotyczących egzekwowania w państwach trzecich, o których mowa w ust. 2a, mogłyby mieć wpływ na stabilność finansową Unii lub co najmniej jednego państwa członkowskiego, integralność rynku, ochronę inwestorów lub funkcjonowanie rynku wewnętrznego, niezwłocznie informuje o tym Parlament Europejski, Radę i  Komisję w trybie poufnym.

2c. Właściwe organy z wyprzedzeniem informują Urząd o swoich zamiarach zawarcia wszelkich porozumień administracyjnych z organami nadzoru państw trzecich w każdym z obszarów regulowanych aktami, o których mowa w art. 1 ust. 2, w tym w stosunku do oddziałów jednostek z państw trzecich. Możliwie najwcześniej przekazują one Urzędowi projekt takich planowanych porozumień.

W celu ustanowienia spójnych, wydajnych i skutecznych praktyk nadzorczych w Unii oraz wzmocnienia międzynarodowej koordynacji w zakresie nadzoru finansowego Urząd może współpracować z właściwymi organami, aby opracować modelowe porozumienia administracyjne. ▌Właściwe organy jak najściślej stosują się do takich modelowych porozumień.

Jeżeli Urząd we współpracy z właściwymi organami opracowuje takie modelowe porozumienia administracyjne, właściwe organy nie zawierają porozumień administracyjnych z organami państw trzecich, zanim porozumienie modelowe nie zostanie ukończone.

W sprawozdaniu, o którym mowa w art. 43 ust. 5, Urząd przedstawia informacje na temat porozumień administracyjnych uzgodnionych z organami nadzoru, organizacjami międzynarodowymi lub administracjami z państw trzecich oraz informacje dotyczące pomocy, której Urząd udzielił Komisji przy przygotowywaniu decyzji w sprawie równoważności, oraz działalności Urzędu w zakresie monitorowania zgodnie z ust. 2a.

3a. Urząd dąży do pełnego członkostwa w Międzynarodowej Organizacji Komisji Papierów Wartościowych i Radzie Stabilności Finansowej oraz dąży do uzyskania statusu obserwatora w Radzie Nadzorczej Międzynarodowych Standardów Rachunkowości.

Każde stanowisko przyjmowane przez Urząd na forum międzynarodowym jest uprzednio omawiane i zatwierdzane przez Radę Organów Nadzoru.

3b. Urząd, w stosownym przypadku, monitoruje zmiany regulacyjne i zmiany w zakresie nadzoru oraz, gdy ma to zastosowanie, zmiany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz praktyki związane z egzekwowaniem przepisów, a także istotne zmiany sytuacji rynkowej w państwach trzecich, w odniesieniu do których zawarto umowy międzynarodowe.

Z zastrzeżeniem szczególnych wymogów określonych w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, i z zastrzeżeniem warunków określonych w ust. 1 zdanie drugie niniejszego artykułu, Urząd współpracuje z odpowiednimi właściwymi organami oraz – gdy ma to zastosowanie – również z organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z państw trzecich, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu.”;

19)  skreśla się art. 34 ▌;

20)  w art. 35 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1, 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„1. Na wniosek Urzędu właściwe organy udzielają Urzędowi wszelkich informacji niezbędnych do wykonywania zadań nałożonych na Urząd niniejszym rozporządzeniem, pod warunkiem że mają one na mocy prawa dostęp do odpowiednich informacji.

Przekazane informacje są dokładne, kompletne i zostać przedłożone w terminie określonym przez Urząd.”;

2. Urząd może również zwrócić się o przekazywanie informacji w regularnych odstępach czasu i w określonym formacie lub za pomocą porównywalnych wzorów zatwierdzonych przez Urząd. Zawsze gdy jest to możliwe, we wnioskach o informacje wykorzystuje się istniejące wspólne formaty sprawozdawcze i przestrzega się zasady proporcjonalności przewidzianej w prawie krajowym i unijnym, w tym w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2.

3. Na wniosek właściwego organu Urząd może przekazać mu wszelkie posiadane przez siebie informacje niezbędne do tego, by właściwy organ mógł wypełniać swoje zadania, zgodnie z obowiązkiem zachowania tajemnicy zawodowej określonym w prawodawstwie sektorowym i w art. 70.”;

b)  ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Jeżeli informacje, o które zwrócono się zgodnie z ust. 1, nie są dostępne lub nie zostały udostępnione przez właściwe organy w terminie określonym przez Urząd, wówczas Urząd może wystąpić z należycie uzasadnionym i umotywowanym wnioskiem do jakiegokolwiek z następujących podmiotów:

a)  innych organów nadzoru pełniących funkcje nadzorcze;

b)  ministerstwa właściwego w sprawach finansów w zainteresowanym państwie członkowskim, o ile ministerstwo to dysponuje informacjami ostrożnościowymi;

c)  krajowego banku centralnego lub urzędu statystycznego zainteresowanego państwa członkowskiego;

d)  urzędu statystycznego danego państwa członkowskiego.

Na wniosek Urzędu właściwe organy wspierają Urząd w gromadzeniu tych informacji.”;

c)  skreśla się ust. 6 i 7;

21)  dodaje się art. 35a–35da w brzmieniu:

„Artykuł 35aWykonywanie uprawnień, o których mowa art. 35b

Uprawnienia powierzone na podstawie art. 35 Urzędowi, jakiemukolwiek z jego urzędników lub każdej innej osobie upoważnionej przez Urząd nie mogą być wykorzystywane w celu żądania ujawnienia informacji lub dokumentów, które są objęte klauzulą poufności wymiany informacji między prawnikiem a klientem.

Artykuły 35a i 35b stosuje się z zastrzeżeniem prawa krajowego.

Artykuł 35bWniosek o informacje skierowany do uczestników rynków finansowych

1. Jeżeli informacje, o które zwrócono się zgodnie z art. 35 ust. 1 lub 5, nie są dostępne lub nie zostały udostępnione w terminie określonym przez Urząd, wówczas Urząd może – bez tworzenia kopii danych – zwrócić się do właściwych uczestników rynków finansowych o udzielenie mu ▌ niezbędnych informacji, aby umożliwić mu wykonywanie obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia.

▌4. ▌Uczestnicy rynków finansowych lub ich przedstawiciele prawni udzielają wymaganych informacji w rozsądnym terminie wyznaczonym przez Urząd. ▌

5. Urząd niezwłocznie wysyła kopię ▌wniosku ▌właściwemu organowi państwa członkowskiego, w którym właściwy uczestnik rynków finansowych, którego dotyczy wniosek o informacje, ma swoje miejsce zamieszkania lub siedzibę.

6. Urząd może wykorzystywać informacje poufne otrzymane zgodnie z niniejszym artykułem wyłącznie na potrzeby wykonywania zadań powierzonych mu na mocy niniejszego rozporządzenia.”;

Artykuł 35cPrzepisy proceduralne dotyczące nakładania grzywien

1. Jeżeli w trakcie wykonywania swoich obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia Urząd stwierdzi, że istnieją wiarygodne przesłanki świadczące o możliwości istnienia okoliczności stanowiących naruszenie, o którym mowa w art. 35d ust. 1, Urząd zwraca się do Komisji o wyjaśnienie tej sprawy. ▌

Artykuł 35dGrzywny

i okresowe kary pieniężne

-1. Przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji w sprawie nałożenia grzywny lub okresowej kary pieniężnej Komisja zapewnia instytucji lub jednostce, których dotyczy wniosek o informacje, możliwość złożenia wyjaśnień.

Podstawę decyzji Komisji w sprawie nałożenia grzywny lub okresowej kary pieniężnej stanowią wyłącznie ustalenia, co do których dane instytucje lub jednostki mogły przedstawić swoje stanowisko.

1. Komisja podejmuje decyzję o nałożeniu grzywny, jeżeli stwierdzi, że uczestnik rynków finansowych w sposób zamierzony lub w wyniku zaniedbania nie udzielił wymaganych informacji ▌lub udzielił niekompletnych, nieprawidłowych lub wprowadzających w błąd informacji w odpowiedzi na zwykły wniosek o informacje ▌zgodnie z art. 35b ust. 1.

2. Kwota podstawowa grzywny, o której mowa w ust. 1, wynosi co najmniej 50 000 EUR i nie przekracza 200 000 EUR.

2. ▌Podstawowa grzywna, o której mowa w ust. 1, wynosi co najmniej [X; poniżej 50 000 EUR i nie przekracza [Y; poniżej 200 000 EUR] oraz jest odstraszająca, skuteczna i proporcjonalna do wielkości instytucji lub jednostki oraz charakteru i znaczenia naruszenia.

Urząd, wspólnie z EUNB i EIOPA, opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających metodę ustalania grzywien zgodnie z niniejszym ustępem.

5. ▌Grzywna ogółem nie może przekroczyć [X %; poniżej 20 %] rocznego obrotu danego uczestnika rynków finansowych w poprzedzającym roku obrotowym, chyba że dany uczestnik rynków finansowych bezpośrednio lub pośrednio uzyskał korzyść finansową z naruszenia. W tym przypadku grzywna ogółem jest co najmniej równa tej korzyści.

5a. Komisja może nałożyć okresową karę pieniężną do czasu usunięcia naruszenia. Okresowa kara pieniężna jest proporcjonalna do wielkości instytucji lub jednostki oraz charakteru i znaczenia naruszenia.

5b. W toku postępowania w pełni przestrzega się prawa do obrony przysługującego instytucji lub jednostce. Instytucji lub jednostce przysługuje prawo dostępu do gromadzonych przez Urząd i Komisję akt sprawy, z zastrzeżeniem uzasadnionego interesu innych osób w zakresie ochrony ich tajemnicy handlowej. Prawo dostępu do akt sprawy nie obejmuje dostępu do informacji poufnych oraz wewnętrznych dokumentów przygotowawczych Urzędu lub Komisji.

5c. Egzekucja grzywny lub okresowej kary pieniężnej może zostać zawieszona jedynie decyzją Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Instytucje lub jednostki podlegające grzywnie lub okresowej karze pieniężnej mogą wnieść skargę do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na decyzję Komisji o nałożeniu grzywny lub okresowej kary pieniężnej. Trybunał może między innymi uchylić, obniżyć lub podwyższyć grzywnę lub okresową karę pieniężną nałożoną przez Komisję.

5d. Komisja podaje do wiadomości publicznej każdą nałożoną grzywnę i okresową karę pieniężną, chyba że takie publiczne powiadomienie zagrażałoby poważnie rynkom finansowym lub wyrządziło nieproporcjonalną szkodę zainteresowanym stronom.

5e. Kwoty grzywien i okresowych kar pieniężnych przypisuje się do budżetu ogólnego Unii.

Artykuł 35daGrzywny dla CCP

Niezależnie od grzywien, o których mowa w art. 35d, CCP mogą być ukarane grzywną zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 648/2012, w szczególności jego artykułami 25f, 25g, 25h, 25i i 25j oraz załącznikami III i IV.”;

▌22)  w art. 36 wprowadza się następujące zmiany:

a)  skreśla się ust. 3;

b)  ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Po otrzymaniu ostrzeżenia lub zalecenia ERRS skierowanego do Urzędu, Urząd omawia to ostrzeżenie lub zalecenie na kolejnym posiedzeniu Rady Organów Nadzoru lub w stosownym przypadku wcześniej, aby ocenić skutki takiego ostrzeżenia lub zalecenia dla realizacji swoich zadań oraz ewentualne działania następcze.

W drodze odpowiedniej procedury decyzyjnej Urząd podejmuje decyzję, czy należy podjąć jakiekolwiek działania w odpowiedzi na problemy wskazane w ostrzeżeniach i zaleceniach, zgodnie z uprawnieniami przyznanymi Urzędowi na mocy niniejszego rozporządzenia, oraz w sprawie przedmiotu takich działań.

Jeżeli Urząd nie podejmuje działań w związku z ostrzeżeniem lub zaleceniem, informuje on ERRS o powodach takiego zaniechania. ERRS informuje o tym Parlament Europejski zgodnie z art. 19 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1092/2010. ERRS powiadamia o tym również Radę i Komisję.”;

c)  ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. „Po otrzymaniu ostrzeżenia lub zalecenia skierowanego przez ERRS do właściwego organu Urząd może korzystać w stosownych przypadkach z uprawnień przyznanych na mocy niniejszego rozporządzenia, tak aby zapewnić terminowe podjęcie działań następczych.

Jeżeli adresat zalecenia ERRS nie zamierza się do niego zastosować, informuje o tym Radę Organów Nadzoru i omawia z nią powody niepodjęcia działania.”;

d)  skreśla się ust. 6;

23)  ▌art. 37 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 37”Grupa Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych

1. W celu ułatwienia prowadzenia konsultacji z zainteresowanymi stronami w dziedzinach związanych z zadaniami Urzędu, powołuje się Grupę Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych. Zasięga się opinii Grupy Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych w odniesieniu do działań podejmowanych zgodnie z art. 10–15 dotyczącymi regulacyjnych standardów technicznych i wykonawczych standardów technicznych oraz, w zakresie, w którym nie dotyczą one poszczególnych uczestników rynków finansowych, zgodnie z art. 16 dotyczącym wytycznych i zaleceń, art. 16a dotyczącym opinii i art. 16b dotyczącym pytań i odpowiedzi. Jeśli trzeba pilnie podjąć działania, a konsultacje stają się niemożliwe, informuje się jak najszybciej Grupę Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych.

Grupa Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych zbiera się co najmniej cztery razy w roku.

2. W skład Grupy Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych wchodzi 30 członków – 13 członków reprezentujących w stosunku gwarantującym równowagę między uczestnikami rynków finansowych działającymi w Unii, 13 członków reprezentujących ich pracowników, a także konsumentów i osoby korzystające z usług finansowych oraz przedstawicieli MŚP oraz 4 członków będących niezależnymi, wybitnymi naukowcami. ▐

3. Członków Grupy Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych wyznacza Rada Organów Nadzoru zgodnie z otwartą i przejrzystą procedurą naboru. W podejmowanej w tej sprawie decyzji Rada Organów Nadzoru zapewnia, w miarę możliwości, odpowiednie odzwierciedlenie różnorodności sektora giełd i papierów wartościowych, równowagę geograficzną i równowagę płci oraz reprezentację zainteresowanych stron z całej Unii. Członków Grupy Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych wybiera się na podstawie ich kwalifikacji, umiejętności, odpowiedniej wiedzy i udokumentowanej wiedzy fachowej.

3a. Członkowie Grupy Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych wybierają spośród swoich członków przewodniczącego grupy. Kadencja przewodniczącego trwa dwa lata.

Parlament Europejski, ilekroć wpłynie taki wniosek, może wezwać przewodniczącego Grupy Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych do złożenia przed nim oświadczenia i udzielenia odpowiedzi na wszelkie pytania posłów.

4. Urząd dostarcza Grupie Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych wszystkie niezbędne informacje, z zastrzeżeniem zachowania tajemnicy służbowej, zgodnie z art. 70 zapewnia jej odpowiednią pomoc sekretariatu. Dla członków Grupy Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych reprezentujących organizacje typu non profit – z wyjątkiem przedstawicieli z branży – zapewnia się odpowiedni zwrot kosztów. Wynagrodzenie to uwzględnia działania przygotowawcze i następcze członków oraz jest co najmniej równe stawkom zwrotu kosztów przysługującym urzędnikom zgodnie z tytułem V, rozdział 1, sekcja 2 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej, ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68(13) (regulamin pracowniczy). Grupa Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych może utworzyć grupy robocze do spraw technicznych. „Kadencja członków Grupy Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych wynosi cztery lata, a po tym okresie przeprowadza się nową procedurę wyboru.

Członkowie Grupy Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych mogą pełnić swoje funkcje przez dwie kolejne kadencje.

5. Grupa Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych może przedstawiać Urzędowi swoje opinie i doradzać mu we wszelkich kwestiach związanych z zadaniami Urzędu ze szczególnym uwzględnieniem zadań określonych w art. 10–16b oraz art. 29, 30, 32 i 35.

Jeżeli członkowie Grupy Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych nie są w stanie uzgodnić porady, zezwala się, by jedna trzecia jej członków lub członkowie reprezentujący jedną grupę zainteresowanych stron mogli wydać ▌odrębną poradę.

Grupa Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych, Bankowa Grupa Interesariuszy, Grupa Interesariuszy z Sektora Ubezpieczeń i Reasekuracji oraz Grupa Interesariuszy z Sektora Pracowniczych Programów Emerytalnych mogą wydawać wspólne opinie i porady w zakresie kwestii dotyczących prac Europejskich Urzędów Nadzoru na podstawie art. 56 niniejszego rozporządzenia dotyczącego wspólnych stanowisk i wspólnych aktów.

6. Grupa Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych uchwala swój regulamin wewnętrzny większością dwóch trzecich głosów jej członków.

7. Urząd podaje do wiadomości publicznej opinie i porady Grupy Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych, odrębne porady jej członków, wyniki prowadzonych konsultacji, a także sposób, w jaki uwzględniono porady i wyniki konsultacji.

23a)  art. 38 ust. 1otrzymuje brzmienie:

„1. Urząd zapewnia, by decyzje podejmowane na mocy art. 18, 19 lub 20 nie wpływały w jakikolwiek sposób na obowiązki budżetowe państw członkowskich.”;

24)  art. 39 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 39Procedury podejmowania decyzji

1. Podejmując decyzje przewidziane na mocy art. 17, 18 i 19, Urząd postępuje zgodnie z ust. 2–6.

2. Urząd informuje każdego adresata danej decyzji w jego języku urzędowym o zamiarze podjęcia decyzji, wyznaczając termin, w którym adresat ten może wyrazić swoją opinię na temat przedmiotu tej decyzji, w pełni uwzględniając pilny charakter, złożoność i potencjalne skutki sprawy. Adresat może wyrazić opinię w swoim języku urzędowym. Przepis ustanowiony w zdaniu pierwszym stosuje się odpowiednio w odniesieniu do zaleceń, o których mowa w art. 17 ust. 3.

3. W decyzjach Urzędu przedstawia się powody, dla których zostały one przyjęte.

4. Adresaci decyzji Urzędu są informowani o środkach odwoławczych przysługujących im na mocy niniejszego rozporządzenia.

5. Jeżeli Urząd podjął decyzję na podstawie art. 18 ust. 3 lub art. 18 ust. 4, w odpowiednich odstępach czasu dokonuje jej przeglądu.

6. Decyzje podejmowane przez Urząd na podstawie art. ▌18 lub 19 podaje się do wiadomości publicznej. Decyzje podejmowane przez Urząd na podstawie art. 17 podaje się do wiadomości publicznej. Podając decyzję do wiadomości publicznej, ujawnia się właściwy organ lub uczestnika rynków finansowych, których ona dotyczy, oraz główną treść decyzji, chyba że takie upublicznienie jest sprzeczne z uzasadnionym interesem tych uczestników rynków finansowych lub z ochroną ich tajemnicy handlowej, bądź też mogłoby poważnie zagrozić prawidłowemu funkcjonowaniu oraz integralności rynków finansowych lub stabilności całego systemu finansowego Unii lub jego części.”;

25)  w art. 40 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i)  dodaje się litery aa) i ab) w brzmieniu:

„aa) zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy członkowie Rada Wykonawczej, o których mowa w art. 45 ust. 1 i którym nie przysługuje prawo głosu;”;

ab) szefowie administracji państw członkowskich odpowiedzialni za negocjowanie i przyjmowanie aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2, w celu podejmowania działań wchodzących w zakres art. 10–15”;

(ia)  lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b) szefowie krajowych organów publicznych właściwych w zakresie nadzoru nad uczestnikami rynków finansowych w poszczególnych państwach członkowskich w celu podejmowania działań wchodzących w zakres wszystkich kompetencji z wyjątkiem kompetencji określonych w art. 10–15, którzy zobowiązani są spotykać się osobiście co najmniej dwa razy w roku;”;

(ib)  lit. d) otrzymuje brzmienie:

„d) jeden przedstawiciel ERRS, któremu nie przysługuje prawo głosu i który powstrzymuje się od zajmowania stanowisk wynikających z prowadzenia polityki pieniężnej;”;

aa)  ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Każdy▐ organ jest odpowiedzialny za powołanie spośród swojego personelu zastępcy wysokiego szczebla, który może zastąpić członka Rady Organów Nadzoru, o którym mowa w ust. 1 lit. ab) i ust. 1 lit. b), jeżeli osoba ta nie może uczestniczyć w posiedzeniach Rady.”;

ab)  dodaje się ustęp w brzmieniu:

„4a. Do celów działań, które mają zostać podjęte w zakresie stosowania art. 10–15, jeden przedstawiciel Komisji jest członkiem Rady Organów Nadzoru, któremu nie przysługuje prawo głosu, a jeden przedstawiciel Parlamentu Europejskiego jest obserwatorem i jeden przedstawiciel administracji każdego państwa członkowskiego może być obserwatorem w Radzie Organów Nadzoru.”;

b)  ▐ ust. 6 otrzymuje brzmienie:

„6. „Rada Organów Nadzoru może zapraszać obserwatorów.”

c)  dodaje się ust. 7 w brzmieniu:

„7. Jeżeli krajowy organ publiczny, o którym mowa w ust. 1 lit. b), nie jest odpowiedzialny za egzekwowanie przepisów dotyczących ochrony konsumentów, członek Rady Organów Nadzoru, o którym mowa w tej literze, może podjąć decyzję o tym, że będzie mu towarzyszył przedstawiciel z organu odpowiedzialnego za ochronę konsumentów z danego państwa członkowskiego, któremu to przedstawicielowi nie przysługuje prawo głosu. Jeżeli w danym państwie członkowskim odpowiedzialność za ochronę konsumentów jest dzielona między kilkoma organami w danym państwie członkowskim, organy te uzgadniają wspólnego przedstawiciela.”;

26)  art. 41 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 41Komitety wewnętrzne

27)  Rada Organów Nadzoru może powoływać komitety wewnętrzne na potrzeby wykonywania określonych zadań będących w jej kompetencji. Rada Organów Nadzoru może delegować wykonywanie wyraźnie określonych zadań i podejmowanie wyraźnie określonych decyzji komitetom wewnętrznym, Radzie Wykonawczej lub Przewodniczącemu.”;

28)  art. 42 ▌otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 42Niezależność

Rady Organów Nadzoru

„Podczas wykonywania zadań powierzonych im na mocy niniejszego rozporządzenia przewodniczący i członkowie Rady Organów Nadzoru, a także posiadający prawo głosu stali i właściwi dla poszczególnych CCP członkowie Komitetu Nadzoru nad CCP działają niezależnie i obiektywnie w wyłącznym interesie Unii jako całości oraz nie zwracają się o instrukcje do instytucji lub organów unijnych, żadnego rządu ▌ lub innego podmiotu publicznego lub prywatnego, ani nie przyjmują takich instrukcji.”;

Państwa członkowskie, instytucje ani organy Unii, ani żadne inne podmioty publiczne lub prywatne nie usiłują wywierać wpływu na członków Rady Organów Nadzoru w wykonywaniu przez nich swoich zadań.

Jeżeli stopień niezależności, o którym mowa w art. 30 ust. 2 lit. a), został oceniony jako niewystarczający zgodnie z tym artykułem, Rada Organów Nadzoru może podjąć decyzję o tymczasowym zawieszeniu prawa głosu danego członka lub o czasowym zawieszeniu jego członkostwa w Urzędzie do czasu usunięcia nieprawidłowości.”;

29)  w art. 43 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:

Rada Organów Nadzoru wydaje wytyczne dotyczące prac Urzędu i jest głównym organem decyzyjnym w przypadku decyzji strategicznych i ważnych decyzji politycznych.

Przyjmuje ona ▌zalecenia, wytyczne, opinie i decyzje Urzędu i udziela porad, o których mowa w rozdziale II, z wyjątkiem tych zadań i uprawnień, za które zgodnie z art. 44a odpowiedzialny jest Komitet Nadzoru nad CCP.”;

b)  skreśla się ust. 2 i 3;

c)  ust. 4 ▌otrzymuje brzmienie:

„Przed dniem 30 września każdego roku Rada Organów Nadzoru, działając na podstawie wniosku Rady Wykonawczej, przyjmuje program prac Urzędu na kolejny rok oraz przekazuje go do wiadomości Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.

Urząd określa swoje priorytety w odniesieniu do ocen, wskazując w stosownych przypadkach właściwe organy i działania podlegające ocenom zgodnie z art. 30. W uzasadnionych przypadkach Urząd może wskazać dodatkowe właściwe organy, które zostaną poddane ocenie.

Program prac przyjmowany jest z zastrzeżeniem corocznej procedury budżetowej i podawany jest do publicznej wiadomości.

d)  ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Na wniosek Rady Wykonawczej Rada Organów Nadzoru przyjmuje roczne sprawozdanie z działalności Urzędu, w tym z wykonywania obowiązków przez Przewodniczącego, na podstawie projektu sprawozdania, o którym mowa w art. 47 ust. 9f, i przekazuje je Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu oraz Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu do dnia 15 czerwca każdego roku. Sprawozdanie to podawane jest do wiadomości publicznej.”;

e)  skreśla się ust. 8;

29a)  dodaje się art. 43a w brzmieniu:

„Artykuł 43a

Przejrzystość decyzji podejmowanych przez Radę Organów Nadzoru

Niezależnie od art. 70, w terminie nieprzekraczającym sześciu tygodni od daty posiedzenia Rady Organów Nadzoru, Urząd – jako minimum – udostępnia Parlamentowi Europejskiemu wyczerpujący i rzeczowy protokół tego posiedzenia Rady Organów Nadzoru, w tym opatrzony uwagami wykaz decyzji, umożliwiający zrozumienie w pełni przebiegu dyskusji.”; 30)  w art. 44 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ▌ust. 1 ▌otrzymuje brzmienie:

„1. Decyzje Rady Organów Nadzoru podejmowane są zwykłą większością głosów jej członków. Każdy członek ma jeden głos. W przypadku równej liczby głosów za i przeciw głos Przewodniczącego jest decydujący.

W odniesieniu do decyzji dotyczących opracowania i przyjęcia aktów, projektów i instrumentów określonych w art. 10–16 oraz środków i decyzji podejmowanych na mocy art. 9 ust. 5 akapit trzeci oraz rozdziału VI i w drodze odstępstwa od akapitu pierwszego niniejszego ustępu Rada Organów Nadzoru podejmuje decyzje kwalifikowaną większością głosów swoich członków, jak określono w art. 16 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej oraz w art. 3 Protokołu (nr 36) w sprawie postanowień przejściowych. Członkowie Rady Wykonawczej zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy i Przewodniczący nie mają prawa głosu w odniesieniu do tych decyzji.

aa)  dodaje się ust. 1a w brzmieniu:

1a. W drodze odstępstwa od ust. 1 Rada Organów Nadzoru jest uprawniona do przyjmowania zwykłą większością głosów swoich członków decyzji przygotowanych przez Radę Wykonawczą do celów art. 22 ust. 1, 2, 3 i 5, art. 29a, art. 31a, art. 32 i art. 35b–35h na podstawie art. 47 ust. 3.

Jeżeli Rada Organów Nadzoru nie przyjmie decyzji przygotowanych przez Radę Wykonawczą do celów art. 22 ust. 1, 2, 3 i 5, art. 29a, art. 31a, art. 32 i art. 35b–35h, może ona zmienić te decyzje. Rada Organów Nadzoru jest uprawniona do przyjęcia tych zmienionych decyzji większością trzech czwartych głosów swoich członków.

W przypadku gdy Rada Organów Nadzoru nie przyjmie zmienionych decyzji, o których mowa w akapicie drugim, najszybciej jak to możliwe, a najpóźniej w terminie czterech miesięcy, decyzję podejmuje Rada Wykonawcza.”;

b)  ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Rada Organów Nadzoru uchwala i udostępnia do publicznej wiadomości swój regulamin wewnętrzny. Przepisy regulaminu wewnętrznego określają szczegółową procedurę głosowania.”;

c)  ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Członkowie bez prawa głosu i obserwatorzy nie uczestniczą w obradach Rady Organów Nadzoru poświęconych poszczególnym instytucjom finansowym, chyba że art. 75 ust. 3 lub akty, o których mowa w art. 1 ust. 2, stanowią inaczej.

Akapitu pierwszego nie stosuje się do Przewodniczącego, członków, którzy są również członkami Rady Wykonawczej ▌.”;

30a)  dodaje się art. 44a w brzmieniu:

Artykuł 44aKomitet Nadzoru nad CCP w ESMA

ESMA powołuje stały komitet wewnętrzny zgodnie z art. 41 na potrzeby przygotowywania decyzji i realizacji zadań związanych z nadzorem nad CCP z Unii i CCP z państw trzecich (Komitet Nadzoru nad CCP).

31)  w rozdziale III tytuł sekcji 2 otrzymuje brzmienie:

„Rada Wykonawcza”;

32)  art. 45 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 45Skład

1. Rada Wykonawcza składa się z Przewodniczącego i czterech członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, którzy są obywatelami jednego z państw członkowskich. Przewodniczący przydziela każdemu z członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy wyraźnie określone zadania z zakresu polityki i zarządzania, w szczególności odpowiedzialność za sprawy budżetowe i w kwestiach związanych z programem prac Urzędu oraz sprawy konwergencji. Jeden z członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy pełni funkcję wiceprzewodniczącego i wykonuje zadania przewodniczącego podczas jego nieobecność lub w przypadku uzasadnionego utrudnienia, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. ▐

2. Członkowie zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy wybierani są na podstawie osiągnięć, umiejętności, wiedzy i praktycznego doświadczenia związanych z uczestnikami rynków finansowych i z rynkami finansowymi, szczególnie w zakresie papierów wartościowych i rynków, w tym interesów konsumentów, oraz doświadczenia w zakresie nadzoru finansowego i regulacji finansowych. Członkowie zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy posiadają rozległe doświadczenie na stanowisku kierowniczym. Co najmniej jeden z członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy nie powinien być zatrudniony przez właściwy organ krajowy w okresie jednego roku przed mianowaniem. Wybór odbywa się na podstawie otwartego zaproszenia do zgłaszania kandydatur publikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, w następstwie którego Komisja, w porozumieniu z Radą Organów Nadzoru, sporządza krótką listę zakwalifikowanych kandydatów.

Komisja przedkłada ją Parlamentowi Europejskiemu do zatwierdzenia. Po zatwierdzeniu tej krótkiej listy Rada przyjmuje decyzję o wyznaczeniu członków Rady Wykonawczej zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy▌. Skład Rady Wykonawczej jest wyważony i proporcjonalny oraz odzwierciedla całą Unię.

3. Jeżeli zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy członek Rady Wykonawczej nie spełnia już warunków określonych w art. 46 lub został uznany za winnego poważnego uchybienia, Parlament Europejski i Rada mogą, z własnej inicjatywy lub na wniosek Komisji zatwierdzony przez Parlament Europejski, przyjąć decyzję o odwołaniu go z urzędu.

4. Kadencja członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy wynosi 5 lat i może zostać przedłużona na ten sam okres jeden raz. W okresie dziewięciu miesięcy poprzedzających koniec pięcioletniej kadencji członka zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy Rada Organów Nadzoru ocenia:

a)  wyniki osiągnięte podczas pierwszej kadencji i sposób ich osiągnięcia;

b)  zadania i potrzeby Urzędu w następnych latach.

Biorąc pod uwagę tę ocenę Komisja przedkłada Radzie wykaz członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, których kadencję należy przedłużyć. Na podstawie tego wykazu oraz po uwzględnieniu oceny Rada może przedłużyć kadencję członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy.”;

33)  dodaje się art. 45a w brzmieniu:

„Artykuł 45aProces podejmowania decyzji

1. Decyzje Rady Wykonawczej podejmowane są zwykłą większością głosów jej członków. Każdy członek ma jeden głos. W przypadku równej liczby głosów za i przeciw głos Przewodniczącego jest decydujący. Na wniosek Przewodniczącego lub co najmniej trzech członków Rady Wykonawczej podjęcie decyzji przekazuje się Radzie Organów Nadzoru.

2. Przedstawiciel Komisji uczestniczy w posiedzeniach Rady Wykonawczej bez prawa głosu z wyjątkiem spraw, o których mowa w art. 63.

3. Rada Wykonawcza uchwala i podaje do wiadomości publicznej swój regulamin wewnętrzny.

4. Posiedzenia Rady Wykonawczej zwoływane są przez Przewodniczącego z własnej inicjatywy lub na wniosek jednego z jej członków, i przewodniczy im Przewodniczący.

Rada Wykonawcza zbiera się przed każdym posiedzeniem Rady Organów Nadzoru oraz tak często, jak uzna to za konieczne. Rada Wykonawcza regularnie składa sprawozdania Radzie Organów Nadzoru i zbiera się co najmniej jedenaście razy w roku.

5. ▌Uczestnicy nieposiadający prawa głosu nie biorą udziału w obradach Rady Wykonawczej dotyczących poszczególnych uczestników rynków finansowych.”;

5a. Rada Organów Nadzoru jest uprawniona do wysyłania do Rady Wykonawczej konkretnych wniosków o informacje.”;

34)  dodaje się art. 45b w brzmieniu:

„Artykuł 45bKomitety wewnętrzne

Rada Wykonawcza może powoływać komitety wewnętrzne na potrzeby wykonywania określonych zadań będących w jej kompetencji.”;

35)  art. 46 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 46Niezależność

Rady Wykonawczej

Członkowie Rady Wykonawczej działają niezależnie i obiektywnie w wyłącznym interesie Unii jako całości, oraz nie zwracają się o instrukcje do instytucji lub organów unijnych, żadnego rządu ▌lub innego podmiotu publicznego lub prywatnego, ani nie przyjmują takich instrukcji.

Członkowie Rady Wykonawczej nie sprawują żadnej funkcji na szczeblu krajowym, unijnym lub międzynarodowym.

Państwa członkowskie, instytucje lub organy Unii Europejskiej ani żadne inne podmioty publiczne lub prywatne nie mogą próbować wywierać wpływu na członków Rady Wykonawczej przy wykonywaniu ich zadań.”;

36)  art. 47 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 47Zadania

1. Rada Wykonawcza zapewnia, aby Urząd wypełniał swoją misję i wykonywał powierzone mu zadania zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Wprowadza ona wszelkie niezbędne środki, w szczególności przyjmuje wewnętrzne instrukcje administracyjne oraz publikuje komunikaty, w celu zapewnienia funkcjonowania Urzędu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

2. Rada Wykonawcza przedkłada Radzie Organów Nadzoru do zatwierdzenia projekt rocznego i wieloletniego programu prac, który zawiera część dotyczącą kwestii związanych z CCP.

3. Rada Wykonawcza wykonuje swoje uprawnienia budżetowe zgodnie z art. 63 i 64.

Do celów art. 17, art. 19, art. 22 ust. 4 i art. 30 ▌Rada Wykonawcza jest uprawniona do działania i podejmowania decyzji, z wyjątkiem kwestii związanych z CCP, w odniesieniu do których uprawnienia do działania posiada Komitet Nadzoru nad CCP. Do celów art. 22 ust. 1, 2, 3 i 5, art. 29a, art. 31a, art. 32 i art. 35b–35da Rada Wykonawcza jest uprawniona do przygotowania decyzji, które podlegają procedurze decyzyjnej określonej w art. 44 ust. 1a. Rada Wykonawcza informuje Radę Organów Nadzoru o wszystkich decyzjach, które przygotowuje i podejmuje.

3a. Rada Wykonawcza bada wszystkie kwestie rozpatrywane przez Radę Organów Nadzoru i wydaje na ich temat opinię ▌.

4. Rada Wykonawcza analizuje i przygotowuje decyzje do przyjęcia przez Radę Organów Nadzoru we wszystkich sprawach, w odniesieniu do których w aktach, o których mowa w art. 1 ust. 2, powierzono Urzędowi funkcje wydawania zezwoleń lub sprawowania nadzoru oraz odpowiadające im uprawnienia. 4. Rada Wykonawcza przyjmuje plan polityki kadrowej Urzędu oraz, zgodnie z art. 68 ust. 2, niezbędne środki wykonawcze do regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich („regulamin pracowniczy”).

5. Zgodnie z art. 72 Rada Wykonawcza przyjmuje przepisy szczególne dotyczące prawa dostępu do dokumentów Urzędu.

6. Rada Wykonawcza przedkłada Radzie Organów Nadzoru do zatwierdzenia roczne sprawozdanie z działalności Urzędu, w tym z wykonania zadań Przewodniczącego, sporządzone na podstawie projektu rocznego sprawozdania, o którym mowa w ust. 9 lit. f).

7. Rada Wykonawcza wyznacza i odwołuje członków Komisji Odwoławczej zgodnie z art. 58 ust. 3 i 5, należycie uwzględniając wniosek Rady Organów Nadzoru.

8. Członkowie Rady Wykonawczej podają do wiadomości publicznej informacje o wszystkich odbytych spotkaniach i przyjętych zaproszeniach. Wydatki są jawnie rejestrowane zgodnie z regulaminem pracowniczym. .

9. Członkowi odpowiedzialnemu za budżet i program powierza się następujące zadania:

a)  wykonanie rocznego programu prac Urzędu pod kierownictwem Rady Organów Nadzoru i Komitetu Nadzoru nad CCP oraz pod kontrolą Rady Wykonawczej;

b)  stosowanie wszelkich niezbędnych środków, w szczególności przyjmowanie wewnętrznych instrukcji administracyjnych oraz publikacja komunikatów, w celu zapewnienia funkcjonowania Urzędu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;

c)  przygotowanie wieloletniego programu prac, o którym mowa w ust. 2;

d)  przygotowanie do dnia 30 czerwca każdego roku rocznego programu prac na następny rok, o którym to programie mowa w art. 47 ust. 2;

e)  sporządzenie wstępnego projektu budżetu Urzędu zgodnie z art. 63 i wykonanie budżetu Urzędu zgodnie z art. 64;

f)  przygotowanie projektu sprawozdania rocznego, w tym rozdziału poświęconego działalności regulacyjnej i nadzorczej Urzędu oraz rozdziału dotyczącego spraw finansowo-administracyjnych;

g)  w odniesieniu do pracowników Urzędu – wykonywanie uprawnień określonych w art. 68 i zarządzanie kwestiami personalnymi.

W odniesieniu do części dotyczącej kwestii związanych z CCP, o której mowa w ust. 2, Komitet Nadzoru nad CCP wykonuje zadania, o których mowa w akapicie pierwszym lit. c) i d).

W odniesieniu do projektu sprawozdania rocznego, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. f), Komitet Nadzoru nad CCP wykonuje zadania wymienione tamże w odniesieniu do kwestii związanych z CCP.”;

37)  tytuł sekcji 3 rozdziału III otrzymuje brzmienie:

„Przewodniczący▐;”;

38)  w art. 48 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Przewodniczący jest obywatelem państwa członkowskiego i jest odpowiedzialny za przygotowywanie prac▐ Rady Organów Nadzoru i Rady Wykonawczej oraz przewodniczenie ich posiedzeniom.”;

b)  ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. W celu wyboru Przewodniczącego Komisja powołuje komisję selekcyjną, w której skład wchodzi sześć wysokich rangą niezależnych osób. Parlament Europejski, Rada i Komisja wyznaczają po dwóch członków komisji selekcyjnej. Komisja selekcyjna wybiera spośród swoich członków przewodniczącego. Komisja selekcyjna podejmuje zwykłą większością głosów decyzję o publikacji ogłoszenia o naborze, kryteriach wyboru i profilu stanowiska, składzie grupy kandydatów oraz o metodzie przesiewu kandydatów w celu sporządzenia zrównoważonej pod względem płci krótkiej listy co najmniej dwóch kandydatów. W przypadku równej liczby głosów za i przeciw głos Przewodniczącego komisji selekcyjnej jest decydujący.

Przewodniczący wybierany jest na podstawie osiągnięć, umiejętności i wiedzy związanych z uczestnikami rynków finansowych i z rynkami finansowymi, szczególnie w zakresie papierów wartościowych i rynków, po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej otwartego zaproszenia do zgłaszania kandydatur. Przewodniczący ma wieloletnie uznane doświadczenie w dziedzinie nadzoru finansowego i regulacji rynków finansowych oraz doświadczenie na stanowiskach kierowniczych wyższego szczebla, wykazuje zdolności przywódcze oraz wysokie standardy efektywności, zdolności i uczciwości, a także posiada udokumentowaną znajomość co najmniej dwóch języków urzędowych Unii.

Komisja selekcyjna przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie krótką listę kandydatów na stanowisko Przewodniczącego. Parlament Europejski może zaprosić wybranych kandydatów na posiedzenie za zamkniętymi drzwiami lub na przesłuchanie publiczne, przesłać kandydatom pytania na piśmie, sprzeciwić się wyznaczeniu kandydata oraz zarekomendować preferowanego kandydata. Parlament Europejski i Rada przyjmują wspólną decyzję o wyznaczeniu Przewodniczącego z krótkiej listy kandydatów.

2a. Jeżeli Przewodniczący nie spełnia już warunków wymaganych do pełnienia obowiązków, w tym warunków określonych w art. 49, lub został uznany za winnego poważnego uchybienia, Parlament Europejski i Rada mogą, na wniosek Komisji lub z własnej inicjatywy, przyjąć wspólną decyzję o odwołaniu go z urzędu. Podczas przygotowywania wniosku Komisja Europejska konsultuje się z właściwymi organami krajowymi.”;

ba)  ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Kadencja Przewodniczącego trwa osiem lat i nie może zostać ▌odnowiona.”;

c)  ust. 4 ▌otrzymuje brzmienie:

„4. W okresie dziewięciu miesięcy poprzedzających koniec ośmioletniej kadencji Przewodniczącego, Rada Organów Nadzoru ocenia:

a) wyników osiągniętych podczas pierwszej kadencji i sposobu ich osiągnięcia;

b) zadania i potrzeby Urzędu w następnych latach.

Do celów oceny, o której mowa w akapicie pierwszym, Rada Organów Nadzoru wybiera spośród swoich członków tymczasowego zastępcę Przewodniczącego.”;

d)  skreśla się ust. 5;

38a)  art. 49 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 49Niezależność

Przewodniczącego

Z zastrzeżeniem roli Rady Organów Nadzoru w odniesieniu do zadań Przewodniczącego, Przewodniczący nie zwraca się o instrukcje do instytucji lub organów unijnych, żadnego rządu ▌lub innego podmiotu publicznego lub prywatnego, ani nie przyjmuje takich instrukcji.

Państwa członkowskie, instytucje ani organy Unii ani żadne inne podmioty publiczne lub prywatne nie dążą do wywierania wpływu na Przewodniczącego w wykonywaniu jego zadań.

Zgodnie z regulaminem pracowniczym, o którym mowa w art. 68, po zakończeniu pełnienia swojej funkcji Przewodniczący jest nadal zobowiązany do zachowania uczciwości i rozwagi w odniesieniu do przyjmowania pewnych stanowisk lub korzyści.”;

39)  dodaje się art. 49a w brzmieniu:

„Artykuł 49aWydatki

Przewodniczący podaje do wiadomości publicznej informacje o wszystkich ▌spotkaniach odbytych z podmiotami zewnętrznymi w terminie dwóch tygodni od spotkania i wszystkich przyjętych zaproszeniach. Wydatki są jawnie rejestrowane zgodnie z regulaminem pracowniczym.”;

40)  skreśla się art. 50, 51, 52 i 53;

41)  w art. 54 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ▌ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Wspólny Komitet stanowi forum, w ramach którego Urząd prowadzi regularną i ścisłą współpracę, aby zapewnić – przy pełnym uwzględnieniu specyfiki sektorów – międzysektorową spójność z Europejskim Urzędem Nadzoru (Europejskim Urzędem Nadzoru Bankowego) i Europejskim Urzędem Nadzoru (Europejskim Urzędem Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych), zwłaszcza – gdy jest to wymagane prawem Unii – w odniesieniu do:

– konglomeratów finansowych i konsolidacji transgranicznej,

– księgowości i audytu,

– analiz mikroostrożnościowych pod kątem rozwoju sytuacji, zagrożeń i słabości związanych ze stabilnością finansową,

– detalicznych produktów inwestycyjnych,

– cyberbezpieczeństwa,

– wymiany informacji i najlepszych praktyk ERRS oraz ▌Europejskimi Urzędami Nadzoru,

detalicznych usług finansowych i kwestii dotyczących ochrony konsumentów i inwestorów,

– stosowania zasady proporcjonalności.”; ;

c)  dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a.  Wspólny Komitet stanowi forum, w ramach którego Urząd regularnie i ściśle współpracuje z Europejskim Urzędem Nadzoru Bankowego i Europejskim Urzędem Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych w sprawach dotyczących interakcji między zadaniami Urzędu i Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych a szczególnymi zadaniami, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. l) rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, powierzonymi Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego.”;

42)  art. 55 ▌otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 55Skład

1. W skład Wspólnego Komitetu wchodzą Przewodniczący Europejskich Urzędów Nadzoru ▌.”;

2. Jeden członek Rady Wykonawczej, przedstawiciel Komisji i drugi przewodniczący ERRS oraz, w stosownych przypadkach przewodniczący podkomitetów Wspólnego Komitetu są zapraszani do uczestniczenia w charakterze obserwatorów w posiedzeniach Wspólnego Komitetu oraz, w stosownych przypadkach, podkomitetów, o których mowa w art. 57.

3. Przewodniczący Wspólnego Komitetu wybierany jest co roku na zasadzie rotacji spośród przewodniczących Europejskich Urzędów Nadzoru. Przewodniczący Wspólnego Komitetu jest drugim wiceprzewodniczącym ERRS.

4. Wspólny Komitet uchwala i publikuje swój regulamin wewnętrzny. Wspólny Komitet może zapraszać obserwatorów. Wspólny Komitet wypracowuje wspólne stanowiska w drodze konsensusu. W regulaminie mogą zostać określeni inni uczestnicy posiedzeń Wspólnego Komitetu.

Posiedzenia Wspólnego Komitetu odbywają się co najmniej raz na trzy miesiące.

4a. Przewodniczący Urzędu regularnie konsultuje się z Radą Organów Nadzoru i informuje ją o stanowiskach przyjętych podczas posiedzeń Wspólnego Komitetu i jego podkomitetów.”;

42a)  art. 56 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 56Wspólne stanowiska i wspólne akty

W ramach zadań Urzędu określonych w rozdziale II, a w szczególności w kontekście wykonania dyrektywy 2002/87/WE, Urząd stara się wypracowywać w stosownych przypadkach wspólne stanowiska z Europejskim Urzędem Nadzoru (Europejskim Urzędem Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) oraz z Europejskim Urzędem Nadzoru (Europejskim Urzędem Nadzoru Bankowego), w zależności od przypadku.

Jeżeli wymaga tego prawo Unii, akty na mocy art. 10–19 niniejszego rozporządzenia związane ze stosowaniem dyrektywy 2002/87/WE i innych aktów unijnych wspomnianych w art. 1 ust. 2, które wchodzą również w zakres kompetencji również Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego) lub Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych), są przyjmowane równolegle, w stosownych przypadkach, przez Urząd, Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Bankowego) oraz Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych).

Jeżeli decyzja Urzędu odbiega od wspólnego stanowiska, o którym mowa w ust. 1, lub jeżeli nie można było podjąć decyzji, Urząd niezwłocznie informuje Parlament Europejski, Radę i Komisję o przyczynach tego stanu rzeczy.”;

42b)  art. 57 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 57

Podkomitety

1. Wspólny Komitet może ustanawiać podkomitety w celu przygotowania dla Wspólnego Komitetu projektów wspólnych stanowisk i wspólnych aktów.

2. W skład tego podkomitetu wchodzą przewodniczący Europejskich Urzędów Nadzoru oraz po jednym przedstawicielu wysokiego szczebla z aktualnego personelu właściwego organu z każdego państwa członkowskiego.

3. Podkomitet wybiera spośród przedstawicieli odpowiednich właściwych organów przewodniczącego, który staje się również obserwatorem we Wspólnym Komitecie.

3a. Do celów art. 56 w ramach Wspólnego Komitetu ustanawia się Podkomitet ds. Konglomeratów Finansowych.

4. Wspólny Komitet publikuje na swojej stronie internetowej informację o wszystkich ustanowionych podkomitetach, łącznie z ich uprawnieniami, oraz listę ich członków z podaniem funkcji pełnionych przez nich w danym podkomitecie.”;

43)  w art. 58 wprowadza się następujące zmiany:

-a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Niniejszym ustanawia się Komisję Odwoławczą Europejskich Urzędów Nadzoru.”;

-aa)  ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

2. „W skład Komisji Odwoławczej wchodzi sześciu członków i sześciu zastępców; są to wysoko cenione osoby posiadające udokumentowaną odpowiednią znajomość prawa Unii i międzynarodowe doświadczenie zawodowe na wystarczająco wysokim poziomie w zakresie▐ bankowości, ubezpieczeń, pracowniczych programów emerytalnych, rynków papierów wartościowych lub innych usług finansowych, z wyłączeniem aktualnego personelu właściwych organów albo innych krajowych lub unijnych instytucji zaangażowanych w działalność Urzędu i członków Grupy Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych. Członkowie są obywatelami jednego z państw członkowskich i posiadają gruntowną znajomość co najmniej dwóch języków urzędowych Unii. Komisja Odwoławcza dysponuje fachową wiedzą prawniczą wystarczającą do zapewnienia specjalistycznych opinii prawnych dotyczących legalności i proporcjonalności wykonywania uprawnień przez Urząd.

a)  ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Dwóch członków Komisji Odwoławczej i dwóch zastępców wyznacza Rada Wykonawcza Urzędu po konsultacji z Radą Organów Nadzoru z krótkiej listy zaproponowanej przez Komisję po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zaproszenia do wyrażenia zainteresowania.

Po otrzymaniu krótkiej listy kandydatów Parlament Europejski może wezwać kandydatów na członków i ich zastępców – przed ich powołaniem – do złożenia przed nim oświadczenia i udzielenia odpowiedzi na wszelkie pytania posłów.

Parlament Europejski, ilekroć wpłynie taki wniosek, może wezwać członków Komisji Odwoławczej do złożenia przed nim oświadczenia i udzielenia odpowiedzi na wszelkie pytania posłów.”;

b)  ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Członka Komisji Odwoławczej wyznaczonego przez Radę Wykonawczą Urzędu nie można odwołać ze stanowiska w czasie trwania kadencji, chyba że został uznany za winnego poważnego uchybienia, a Rada Wykonawcza, po konsultacji z Radą Organów Nadzoru, podejmie decyzję o jego odwołaniu.”;

ba)  ust. 8 otrzymuje brzmienie:

„8. Europejskie Urzędy Nadzoru zapewniają Komisji Odwoławczej wsparcie operacyjne i stałą pomoc sekretariatu za pośrednictwem Wspólnego Komitetu.”;

44)  art. 59 ust. 1 i 2 otrzymuje brzmienie:

„1. Członkowie Komisji Odwoławczej podejmują decyzje w sposób niezależny. Nie są związani żadnymi instrukcjami. Nie mogą oni pełnić żadnych innych funkcji związanych z Urzędem, jego Radą Wykonawczą ani Radą Organów Nadzoru.

2. Członkowie Komisji Odwoławczej oraz pracownicy Urzędu zapewniający wsparcie operacyjne i pomoc sekretariatu nie mogą brać udziału w postępowaniu odwoławczym, jeśli są nim zainteresowani osobiście lub jeśli wcześniej działali jako przedstawiciele jednej ze stron postępowania lub jeśli uczestniczyli w podejmowaniu decyzji stanowiącej przedmiot postępowania odwoławczego.”;

45)  art. 60 ust. 1 i 2 otrzymuje brzmienie:

„1. Osoba fizyczna lub prawna, w tym właściwe organy, może odwołać się od decyzji Urzędu, o której mowa w art. 16, 16a, 17, 18, 19 i 35, w tym decyzji dotyczącej jej proporcjonalności, oraz od każdej innej skierowanej do niej decyzji wydanej przez Urząd zgodnie z aktami unijnymi, o których mowa w art. 1 ust. 2, a także od decyzji, która dotyczy jej bezpośrednio i indywidualnie, mimo że została przyjęta w postaci decyzji skierowanej do innej osoby.

2. Odwołanie wraz z uzasadnieniem składa się Urzędowi w formie pisemnej w terminie trzech miesięcy od daty powiadomienia zainteresowanej osoby o decyzji lub – w razie braku takiego powiadomienia – od daty opublikowania decyzji przez Urząd.

Komisja Odwoławcza podejmuje decyzję w sprawie odwołania w terminie 3 miesięcy od jego złożenia.”;

46)  w art. 62 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Dochody Urzędu obejmują, z zastrzeżeniem innych rodzajów dochodu, dowolne połączenie następujących składników:

a)  wkład równoważący z Unii, zapisany w budżecie ogólnym Unii (sekcja „Komisja”), który wynosi co najmniej 35 % preliminarza dochodów Urzędu;

aa)  obowiązkowe składki w wysokości do 65 % szacowanych dochodów Urzędu wnoszone przez krajowe organy publiczne właściwe w zakresie nadzoru nad instytucjami finansowymi;

b)  w zależności od zmian zakresu nadzoru specyficznego dla danej instytucji – składki roczne wnoszone przez instytucje finansowe w oparciu o roczne szacowane wydatki dotyczące działalności wymaganej niniejszym rozporządzeniem oraz aktami Unii, o których mowa w art. 1 ust. 2, w odniesieniu do każdej kategorii uczestników objętych kompetencjami Urzędu;

c)  opłaty wnoszone na rzecz Urzędu w przypadkach określonych w odpowiednich instrumentach prawa Unii.

d)  ▐ wkłady wnoszone przez państwa członkowskie lub obserwatorów;

e)  opłaty za publikacje, szkolenia oraz za inne usługi, o które zwróciły się właściwe organy.”;

1a. Dochody uzyskiwane przez Urząd nie zagrażają jego niezależności ani obiektywności.”;

aa)  w ust. 4 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Preliminarze opierają się na celach i oczekiwanych wynikach zawartych w rocznym programie prac, o którym mowa w art. 47 ust. 2, oraz uwzględniają zasoby finansowe niezbędne do osiągnięcia tych celów i oczekiwanych wyników.”

b)  dodaje się ustęp▐ w brzmieniu:

5. Dobrowolne wkłady wniesione przez państwa członkowskie lub obserwatorów, o których to wkładach mowa w ust. 1 lit. d), nie są przyjmowane, jeżeli ich przyjęcie podważałoby niezależność i bezstronność Urzędu.”;

47a)  dodaje się art. 62b w brzmieniu:

„Artykuł 62bOpłaty nadzorcze dla CCP

1. Zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i aktami delegowanymi przyjętymi na podstawie ust. 3 Urząd pobiera następujące opłaty:

a) opłaty związane z wnioskami o udzielenie zezwolenia, o których mowa w art. 17, lub wnioskami o uznanie na podstawie art. 25 oraz

b) opłaty roczne związane z wykonywaniem przez Urząd zadań na mocy niniejszego rozporządzenia.

2. Opłaty, o których mowa w ust. 1, są proporcjonalne do obrotów danego CCP i w pełni pokrywają niezbędne wydatki Urzędu związane z udzielaniem zezwoleń CCP lub uznawaniem CCP, stosownie do przypadku, oraz z realizacją zadań Urzędu na mocy niniejszego rozporządzenia.

3. Komisja przyjmuje akt delegowany zgodnie z art. 82 w celu uściślenia:

a) rodzajów opłat;

b) czynności, za które są one pobierane;

c) wysokości opłat;

d) sposobu ich uiszczania przez następujące podmioty:

(i) CCP mających siedzibę w Unii, którzy posiadają zezwolenie albo złożyli wniosek o udzielenie zezwolenia;

(ii) CCP mających siedzibę w państwie trzecim, które zostały uznane zgodnie z art. 25 ust. 2 rozporządzenia nr 648/2012.”;

48)  art. 63 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 63Ustanawianie budżetu

1. Każdego roku członek odpowiedzialny za budżet i program na podstawie rocznego i wieloletniego programu Urzędu sporządza wstępny projekt jednolitego dokumentu programowego Urzędu na kolejne trzy lata, w którym określa preliminarz dochodów i wydatków, jak również informacje na temat pracowników, oraz przekazuje go Radzie Wykonawczej i Radzie Organów Nadzoru wraz z planem zatrudnienia.

Wydatki i opłaty Urzędu związane z zadaniami i uprawnieniami, o których mowa w art. 44b ust. 1, są możliwe do wyodrębnienia w preliminarzu, o którym mowa w akapicie pierwszym. Przed przyjęciem preliminarza projekt dotyczący tych wydatków i opłat przygotowany przez członka odpowiedzialnego za budżet i program jest zatwierdzany przez Komitet Nadzoru nad CCP.

Roczne sprawozdanie finansowe ESMA sporządzone i opublikowane zgodnie z art. 64 ust. 6 uwzględnia dochody i wydatki związane z zadaniami, o których mowa w art. 44b ust. 1.

1a. Przewodniczący przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie projekt jednolitego dokumentu programowego, a następnie Rada Organów Nadzoru, na podstawie projektu, który został zatwierdzony przez Radę WykonawcząKomitet Nadzoru nad CCP w odniesieniu do wydatków i opłat dotyczących zadań i uprawnień, o których mowa w art. 44b ust. 1, przyjmuje projekt jednolitego dokumentu programowego na kolejne trzy lata budżetowe.

1b. Do dnia 31 stycznia Rada Wykonawcza przekazuje jednolity dokument programowy Komisji, Parlamentowi Europejskiemu, Radzie oraz Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu. Z zastrzeżeniem przyjęcia budżetu rocznego Parlament Europejski zatwierdza jednolity dokument programowy.

2. Uwzględniając jednolity dokument programowy, Komisja wprowadza do projektu budżetu ogólnego Unii szacunki, które uważa za niezbędne w odniesieniu do planu zatrudnienia, oraz kwotę wkładu równoważącego, którym ma zostać obciążony budżet ogólny Unii Europejskiej, zgodnie z art. 313 i 314 Traktatu.

3. Władza budżetowa przyjmuje plan zatrudnienia dla Urzędu. Władza budżetowa zatwierdza środki na wkład równoważący dla Urzędu oraz zatwierdza pułap całkowitych wydatków Urzędu.

4. Budżet Urzędu przyjmuje Rada Organów Nadzoru. Budżet staje się budżetem ostatecznym po ostatecznym przyjęciu budżetu ogólnego Unii. W stosownych przypadkach budżet jest odpowiednio dostosowywany.

5. Rada Wykonawcza niezwłocznie powiadamia władzę budżetową o swoim zamiarze realizacji wszelkich projektów, które mogą mieć istotne skutki finansowe dla finansowania budżetu Urzędu, zwłaszcza w zakresie projektów związanych z nieruchomościami, takich jak najem lub zakup budynków.

5a.  Władza budżetowa zatwierdza każdy projekt, który może mieć istotne skutki finansowe lub długoterminowe dla finansowania budżetu Urzędu, zwłaszcza w zakresie projektów związanych z nieruchomościami, takich jak najem lub zakup budynków, łącznie z klauzulami odstąpienia.”;

49)  art. 64 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 64Wykonanie i kontrola budżetu

„1. Członek odpowiedzialny za budżet i program działa w charakterze urzędnika zatwierdzającego i wykonuje budżet roczny Urzędu.

2. Do dnia 1 marca kolejnego roku księgowy Urzędu, który działa niezależnie, przesyła księgowemu Komisji oraz Trybunałowi Obrachunkowemu wstępne sprawozdanie finansowe. Artykuł 70 nie stanowi dla Urzędu przeszkody w przekazywaniu Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu wszelkich informacji, o które się zwraca, wchodzących w zakres kompetencji Trybunału.

3. Do dnia 1 marca kolejnego roku księgowy Urzędu przesyła księgowemu Komisji wymagane informacje księgowe do celów związanych z konsolidacją w sposób i w formacie, które ustalił księgowy Komisji.

4. Do dnia 31 marca kolejnego roku księgowy Urzędu przesyła sprawozdanie z zarządzania budżetem i finansami członkom Rady Organów Nadzoru, Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Trybunałowi Obrachunkowemu.

5. Po uwzględnieniu uwag Trybunału Obrachunkowego w sprawie wstępnego sprawozdania finansowego Urzędu zgodnie z art. 148 rozporządzenia finansowego księgowy Urzędu, działając na własną odpowiedzialność, sporządza końcowe sprawozdanie finansowe. Członek odpowiedzialny za budżet i program przesyła to końcowe sprawozdanie finansowe Radzie Organów Nadzoru, która wydaje opinię na temat tego sprawozdania.

6. Do dnia 1 lipca kolejnego roku księgowy Urzędu przesyła końcowe sprawozdanie finansowe wraz z opinią Rady Organów Nadzoru księgowemu Komisji, Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Trybunałowi Obrachunkowemu.

Do dnia 1 lipca kolejnego roku księgowy Urzędu przesyła również księgowemu Komisji pakiet sprawozdawczy w znormalizowanym formacie ustalonym przez księgowego Komisji do celów związanych z konsolidacją.

7. Końcowe sprawozdanie finansowe publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej do dnia 15 listopada kolejnego roku.

8. Członek odpowiedzialny za budżet i program przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu odpowiedź na jego uwagi do dnia 30 września. Kopię tej odpowiedzi przesyła również Radzie Wykonawczej i Komisji.

9. Członek odpowiedzialny za budżet i program przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, na jego wniosek oraz zgodnie z art. 165 ust. 3 rozporządzenia finansowego, wszelkie informacje niezbędne do sprawnego przebiegu procedury udzielania absolutorium za dany rok budżetowy.

10. Parlament Europejski, na zalecenie Rady stanowiącej większością kwalifikowaną, przed dniem 15 maja roku N + 2, udziela Urzędowi absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy N.

10a. Urząd przedstawia uzasadnioną opinię w sprawie stanowiska Parlamentu Europejskiego oraz wszelkich innych uwag poczynionych przez Parlament Europejski w procedurze udzielania absolutorium.”;

49a)  dodaje się art. 64a w brzmieniu:

„Artykuł 64aAudyt wewnętrzny Urzędu

Urząd powołuje Komitet ds. Audytu Wewnętrznego, który przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie opinię w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania tej części budżetu, która nie jest finansowana z budżetu Unii.”

50)  art. 65 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 65Przepisy finansowe

Zasady finansowe mające zastosowanie w odniesieniu do Urzędu przyjmuje Rada Wykonawcza po konsultacji z Komisją. Zasady te nie mogą odbiegać od rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1271/2013* w odniesieniu do organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, chyba że jest to wymagane ze względu na szczególne potrzeby operacyjne w zakresie funkcjonowania Urzędu i jedynie wówczas, gdy Komisja wyrazi na to wcześniej zgodę.

Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42).”;

51)  art. 66 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. W celu zwalczania nadużyć finansowych, korupcji i wszelkiej innej nielegalnej działalności wobec Urzędu stosuje się bez żadnych ograniczeń przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013*.

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. L 248 z 18.9.2013, s. 1).”;

52)  w art. 68 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1. Do pracowników Urzędu, w tym do zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy członków Rady Wykonawczej i jej Przewodniczącego, Naczelnika Komitetu Nadzoru nad CCP oraz Dyrektorów, o których mowa w art. 44a ust. 1 lit. a) ppkt (i), zastosowanie mają regulamin pracowniczy, warunki zatrudnienia innych pracowników oraz zasady przyjęte wspólnie przez instytucje Unii do celów stosowania regulaminu pracowniczego i warunków zatrudnienia.

2. Rada Wykonawcza, w porozumieniu z Komisją, przyjmuje niezbędne środki wykonawcze, zgodnie z ustaleniami przewidzianymi w art. 110 regulaminu pracowniczego.”;

b)  ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Rada Wykonawcza przyjmuje przepisy umożliwiające oddelegowywanie ekspertów krajowych z państw członkowskich do Urzędu.”;

53)  w art. 70 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Członkowie Rady Organów Nadzoru oraz wszyscy pracownicy Urzędu, w tym urzędnicy oddelegowani czasowo przez państwa członkowskie oraz wszystkie inne osoby wykonujące zadania na rzecz Urzędu na podstawie umów, podlegają – również po zaprzestaniu pełnienia swoich funkcji – wymogom dotyczącym tajemnicy służbowej określonym w art. 339 TFUE oraz w odpowiednich przepisach prawodawstwa unijnego w tym zakresie.

Artykuł 16 regulaminu pracowniczego ma zastosowanie do wszystkich pracowników Urzędu, w tym do urzędników oddelegowanych tymczasowo przez państwa członkowskie i do wszystkich pozostałych osób wykonujących zadania Urzędu na podstawie umowy.”;

b)  ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„▌Obowiązek przewidziany w ust. 1 oraz w akapicie pierwszym niniejszego ustępu nie uniemożliwia Urzędowi i właściwym organom korzystania z informacji na potrzeby egzekwowania aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2, a w szczególności na potrzeby postępowania w celu przyjęcia decyzji.”;

c)  dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a. Rada Wykonawcza, Komitet Nadzoru nad CCP i Rada Organów Nadzoru zapewniają, by osoby fizyczne świadczące dowolne usługi, w sposób bezpośredni lub pośredni, stały lub okazjonalny, związane z zadaniami Urzędu, w tym urzędnicy oraz inne osoby upoważnione przez Radę Wykonawczą i Radę Organów Nadzoru lub wyznaczone w tym celu przez właściwe organy, podlegały wymogom dotyczącym tajemnicy służbowej równoważnym z wymogami określonymi w poprzednich ustępach.

Te same wymogi dotyczące tajemnicy służbowej mają zastosowanie również do obserwatorów uczestniczących w posiedzeniach Rady Wykonawczej, Komitetu Nadzoru nad CCP i Rady Organów Nadzoru, którzy biorą udział w działalności Urzędu.”;

d)  ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie:

„3. Ustępy 1 i 2 nie uniemożliwiają Urzędowi wymiany informacji z właściwymi organami zgodnie z niniejszym rozporządzeniem oraz innymi przepisami prawa unijnego mającymi zastosowanie do instytucji finansowych.

Ustępów 1 i 2 nie stosuje się do osób, które przekazują lub ujawniają informacje o zagrożeniu lub szkodzie dla interesu publicznego uzyskane w ramach wykonywanej przez nie pracy.

Informacje, o których mowa w ust. 2, podlegają warunkom dotyczącym tajemnicy służbowej, o których mowa w ust. 1 i 2. Urząd wprowadza w regulaminie wewnętrznym ustalenia praktyczne w zakresie wdrożenia zasad poufności określonych w ust. 1 i 2.

4. Urząd stosuje decyzję Komisji (UE, Euratom) 2015/444.

4a. Urząd posiada specjalne kanały zgłaszania wykorzystywane do przyjmowania i przetwarzania informacji przekazanych przez osobę zgłaszającą, dotyczących faktycznych lub potencjalnych naruszeń aktów unijnych lub nadużyć prawa, lub przypadków złej administracji.”;

54)  art. 71 otrzymuje brzmienie:

Niniejsze rozporządzenie nie narusza obowiązków państw członkowskich dotyczących przetwarzania przez nie danych osobowych na podstawie rozporządzenia (UE) 2016/679 lub dla obowiązków Urzędu dotyczących przetwarzania przez niego danych osobowych na podstawie rozporządzenia (UE) nr 2018/XXX (rozporządzenie dotyczące ochrony danych osobowych przez instytucje i organy UE) podczas wypełniania powierzonych mu obowiązków.”;

55)  art. 72 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Rada Wykonawcza przyjmuje praktyczne środki dotyczące stosowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.”;

56)  art. 73 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. O wewnętrznych ustaleniach językowych Urzędu decyduje Rada Wykonawcza.”;

57)  art. 74 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Niezbędne ustalenia dotyczące lokali, które mają zostać przekazane Urzędowi w państwie członkowskim, w którym znajduje się jego siedziba, oraz obiektów udostępnianych przez to państwo, jak również szczegółowe przepisy mające zastosowanie w tym państwie członkowskim do pracowników Urzędu i członków ich rodzin określa umowa w sprawie siedziby między Urzędem a państwem członkowskim, która zostaje zawarta po uzyskaniu zgody Rady Wykonawczej.”;

57a)  art. 75 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„2. Urząd współpracuje z państwami trzecimi, o których mowa w ust. 1, stosującymi prawodawstwo uznane za równoważne w obszarach kompetencji Urzędu, o których mowa w art. 1 ust. 2, jak przewidziano w umowach międzynarodowych zawartych przez Unię zgodnie z art. 218 TFUE.

3. W odpowiednich postanowieniach umów, o których mowa w ust. 1 i 2, określa się w szczególności charakter, zakres i aspekty proceduralne uczestnictwa państw, o których mowa w ust. 1, w szczególności w odniesieniu do państw będących członkami Europejskiego Obszaru Gospodarczego, w pracach Urzędu, w tym przepisy dotyczące wkładu finansowego i pracowników. W umowach można przewidzieć uczestnictwo tych krajów w zarządzaniu Urzędem w charakterze obserwatora, zapewniając jednocześnie, by kraje te nie mogły brać udziału w obradach dotyczących poszczególnych instytucji finansowych, chyba że są one nimi bezpośrednio zainteresowane.”;

58)  dodaje się art. 75a w brzmieniu:

„Artykuł 75aWykonywanie przekazanych uprawnień

1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 35d ust. 2 akapit drugi, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w późniejszym terminie określonym w tej decyzji. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.

4. Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r.

5. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 35d ust. 2 akapit drugi wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie trzech miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o trzy miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.”;

59)  art. 76 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 76Relacje z Komitetem Europejskich Organów Nadzoru nad Rynkiem Papierów Wartościowych

Urząd uznaje się za następcę prawnego Komitetu Europejskich Organów Nadzoru nad Rynkiem Papierów Wartościowych. Najpóźniej w dniu ustanowienia Urzędu wszystkie aktywa i zobowiązania oraz wszystkie bieżące operacje Komitetu Europejskich Organów Nadzoru nad Rynkiem Papierów Wartościowych zostają automatycznie przekazane Urzędowi. Komitet Europejskich Organów Nadzoru nad Rynkiem Papierów Wartościowych sporządza sprawozdanie, w którym wykazuje swoją końcową sytuację po stronie aktywów i zobowiązań na dzień tego przekazania. Sprawozdanie to jest badane i zatwierdzane przez Komitet Europejskich Organów Nadzoru nad Rynkiem Papierów Wartościowych i Komisję.”;

60)  dodaje się nowy art. 77a w brzmieniu:

Artykuł 77aPrzepisy przejściowe

Zadania i stanowisko Dyrektora Wykonawczego wyznaczonego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem ▌ostatnio zmienionym dyrektywą 2014/51/UE i zajmującego to stanowisko w dniu [PO: please insert date 3 months after the entry into force of this Regulation] wygasają z tym dniem.

Zadania i stanowisko Przewodniczącego wyznaczonego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem ▌ostatnio zmienionym dyrektywą 2014/51/UE i zajmującego to stanowisko w dniu [PO: please insert date 3 months after the entry into force of this Regulation] pozostają w mocy aż do wygaśnięcia jego kadencji.

Zadania i stanowiska członków Zarządu wyznaczonych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem ▌ostatnio zmienionym dyrektywą 2014/51/UE i zajmujących te stanowiska w dniu [PO: please insert date 3 months after the entry into force of this Regulation] wygasają z tym dniem.”;

60a)  skreśla się art. 79;

60b)  skreśla się art. 80;

60c)  art. 81 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 81Przegląd

1. Do dnia ... [18 months after the date of entry into force of this Regulation], a następnie co trzy lata Komisja publikuje ogólne sprawozdanie dotyczące doświadczeń zgromadzonych w związku z działalnością Urzędu oraz stosowaniem procedur ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu. Sprawozdanie to zawiera między innymi ocenę:

a) skuteczności i konwergencji w zakresie standardowych praktyk nadzorczych osiągniętej przez właściwe organy:

(i) ▌niezależności właściwych organów oraz konwergencji w dziedzinie standardów równoważnych zasadom ładu korporacyjnego;

(ii) bezstronności, obiektywności i autonomii Urzędu;

b) funkcjonowania kolegiów organów nadzoru;

c) postępów dokonanych w zakresie konwergencji w dziedzinie zapobiegania kryzysom, zarządzania w sytuacjach kryzysowych i rozwiązywania takich sytuacji, w tym w dziedzinie unijnych mechanizmów finansowania;

d) roli Urzędu w odniesieniu do ryzyka systemowego;

e) zastosowania klauzuli ochronnej ustanowionej w art. 38;

f) zastosowania wiążącej mediacji ustanowionej w art. 19;

fa) funkcjonowania procedury decyzyjnej Wspólnego Komitetu.

2. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, stwierdza także, czy:

a) należy nadal oddzielnie nadzorować banki, ubezpieczenia, pracownicze programy emerytalne, papiery wartościowe i rynki finansowe;

b) należy zastosować nadzór ostrożnościowy i prowadzić nadzór nad działalnością oddzielnie czy też przez ten sam organ nadzoru;

c) należy uprościć i wzmocnić strukturę ESNF w celu zwiększenia spójności między poziomami makro i mikro oraz między Europejskimi Urzędami Nadzoru;

d) ewolucja ESNF jest spójna z ewolucją w skali globalnej;

e) w ramach ESNF istnieje wystarczająca różnorodność i wysoka jakość;

f) istnieje odpowiedni poziom odpowiedzialności i przejrzystości w odniesieniu do wymogów dotyczących publikowania;

g) zasoby Urzędu są odpowiednie, aby mógł on realizować powierzone mu obowiązki;

h) wybór siedziby Urzędu jest trafny, czy też należy przenieść Europejskie Urzędy Nadzoru do jednej siedziby, aby usprawnić koordynację ich działań.

2a. W ramach ogólnego sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, Komisja, po skonsultowaniu się ze wszystkimi właściwymi organami i zainteresowanymi stronami, przeprowadza kompleksową ocenę wdrożenia, funkcjonowania i skuteczności wydawania zawiadomień o niepodejmowaniu działań, zgodnie z art. 9a niniejszego rozporządzenia.

2b. W ramach sprawozdania ogólnego, o którym mowa w ust. 1, Komisja przeprowadza, po konsultacji ze wszystkimi właściwymi organami i zainteresowanymi podmiotami, kompleksową ocenę ewentualnego nadzoru sprawowanego przez ESMA nad systemami obrotu państw trzecich, w ramach której bada się aspekty takie, jak uznawanie oparte na znaczeniu systemowym, wymogi organizacyjne, bieżące przestrzeganie, grzywny i okresowe kary pieniężne, a także personel i zasoby. W swojej ocenie Komisja bierze pod uwagę wpływ na płynność, w tym dostępność najlepszych cen dla inwestorów, najlepsze wykonanie dla klientów z UE, bariery w dostępie oraz korzyści ekonomiczne dla kontrahentów z UE w zakresie globalnego handlu, a także rozwój unii rynków kapitałowych.

2c. W ramach sprawozdania ogólnego, o którym mowa w ust. 1, Komisja przeprowadza, po konsultacji ze wszystkimi właściwymi organami i zainteresowanymi podmiotami, kompleksową ocenę ewentualnego nadzoru sprawowanego przez ESMA nad CDPW państw trzecich, w ramach której bada się aspekty takie, jak uznawanie oparte na znaczeniu systemowym, wymogi organizacyjne, bieżące przestrzeganie, grzywny i okresowe kary pieniężne, a także personel i zasoby.

2d. Do dnia … [18 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie oceny, o których mowa w ust. 2a, 2b i 2c wraz, w stosownym przypadku, z wnioskami ustawodawczymi.

3. W odniesieniu do kwestii bezpośredniego nadzoru nad instytucjami lub infrastrukturami o zasięgu ogólnoeuropejskim i z uwzględnieniem zmian rynkowych, stabilności rynku wewnętrznego oraz spójności całej Unii Komisja opracowuje roczne sprawozdanie na temat zasadności powierzenia Urzędowi dalszych obowiązków nadzorczych w tej dziedzinie.

4. Sprawozdanie to jest przekazywane wraz z towarzyszącymi mu wnioskami (w stosownych przypadkach) Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Artykuł 6Zmiany w rozporządzeniu (UE) nr 600/2014 w sprawie rynków instrumentów finansowych

W rozporządzeniu (UE) nr 600/2014 wprowadza się następujące zmiany:

25)  w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 1 dodaje się lit. g) w brzmieniu:

„g) zezwoleń dla dostawców usług w zakresie udostępniania informacji oraz nadzoru nad nimi.”;

b)  w art. 1 dodaje się ust. 5a w brzmieniu:

„5a. Artykuły 40 i 42 mają również zastosowanie w odniesieniu do spółek zarządzających przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) i spółek inwestycyjnych UCITS, które uzyskały zezwolenie zgodnie z dyrektywą 2009/65/WE, oraz do zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (ZAFI), którzy uzyskali zezwolenie zgodnie z dyrektywą 2011/61/UE.”;

26)  w art. 2 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

a)  pkt 34, 35 i 36 otrzymują brzmienie:

„34)  »zatwierdzony podmiot publikujący« oznacza osobę upoważnioną na mocy niniejszego rozporządzenia do świadczenia usług polegających na upublicznianiu informacji dotyczących obrotu w imieniu firm inwestycyjnych zgodnie z art. 20 i 21;

35) »dostawca informacji skonsolidowanych« oznacza osobę upoważnioną na mocy niniejszego rozporządzenia do świadczenia usług polegających na gromadzeniu informacji dotyczących obrotu dla instrumentów finansowych wymienionych w art. 6, 7, 10, 12, 13, 20 i 21 z rynków regulowanych, MTF, OTF i od zatwierdzonych podmiotów publikujących oraz ich konsolidację w ciągły elektroniczny strumień danych bieżących, obejmujący dane o cenie i wolumenie dla poszczególnych instrumentów finansowych;

36) »zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy« oznacza osobę upoważnioną na mocy niniejszego rozporządzenia do świadczenia usług polegających na zgłaszaniu szczegółów transakcji właściwym organom lub ESMA w imieniu firm inwestycyjnych;”;

b)  dodaje się pkt 36a w brzmieniu:

„36a) »dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji« oznaczają osoby, o których mowa w pkt 34–36, oraz osoby, o których mowa w art. 38a i art. 27a ust. 2;”;

27)  art. 22 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 22Dostarczanie informacji na potrzeby przejrzystości i innych wyliczeń

1. W celu dokonywania wyliczeń pozwalających na określenie wymogów dotyczących przejrzystości przedtransakcyjnej i posttransakcyjnej oraz systemów dotyczących obowiązku obrotu, o których mowa w art. 3–11, art. 14–21 i art. 32, które mają zastosowanie do instrumentów finansowych i pozwalają ustalać, czy dana firma inwestycyjna jest podmiotem systematycznie internalizującym transakcje, ESMA i właściwe organy mogą żądać informacji od:

a)  systemów obrotu;

b)  zatwierdzonych podmiotów publikujących; oraz

c)  dostawców informacji skonsolidowanych.

2. Systemy obrotu, zatwierdzone podmioty publikujące i dostawcy informacji skonsolidowanych przechowują niezbędne dane przez wystarczająco długi okres.

3. EMSA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających treść i częstotliwość wniosków o udzielenie danych oraz formy i terminy, w których systemy obrotu, zatwierdzone podmioty publikujące i dostawcy informacji skonsolidowanych mają udzielić odpowiedzi na wnioski o udzielenie danych, o których mowa w ust. 1, rodzaj danych, które mają być przechowywane, oraz minimalny okres ich przechowywania przez systemy obrotu, zatwierdzone podmioty publikujące i dostawców informacji skonsolidowanych, tak aby mogli oni udzielać odpowiedzi na wnioski o udzielenie danych zgodnie z ust. 2.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w niniejszym ustępie, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.”;

28)  art. 26 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 26Obowiązek zgłaszania transakcji

1.  Firmy inwestycyjne, które realizują transakcje w instrumentach finansowych, zgłaszają pełne i zgodne ze stanem faktycznym szczegóły tych transakcji właściwemu organowi możliwie najszybciej, jednak nie później niż na zamknięcie następnego dnia roboczego.

Właściwe organy, zgodnie z art. 85 dyrektywy 2014/65/UE, podejmują konieczne ustalenia dla zapewnienia, aby właściwy organ rynku najbardziej stosownego pod względem płynności tych instrumentów finansowych również otrzymał te informacje.

Właściwe organy niezwłocznie udostępniają ESMA▐ wszelkie informacje zgłoszone zgodnie z niniejszym artykułem.

2.  Obowiązek ustanowiony w ust. 1 ma zastosowanie do:

a) instrumentów finansowych, które zostały dopuszczone do obrotu lub są przedmiotem obrotu w systemie obrotu lub w odniesieniu do których złożono wniosek o dopuszczenie do obrotu;

b) instrumentów finansowych, których instrumentem bazowym jest instrument finansowy będący przedmiotem obrotu w systemie obrotu; oraz

c) instrumentów finansowych, których instrumentem bazowym jest indeks lub koszyk instrumentów finansowych będących przedmiotem obrotu w systemie obrotu.

Obowiązek ten ma zastosowanie do transakcji na instrumentach finansowych, o których mowa w lit. a)–c), niezależnie od tego, czy transakcje takie są zawierane w systemie obrotu.

3.  Zgłoszenia obejmują w szczególności szczegółowe informacje na temat nazw i numerów instrumentów finansowych kupionych lub sprzedanych, liczby, dat i godzin realizacji, cen transakcyjnych, oznaczenia używanego do identyfikacji klientów, na rachunek których firma inwestycyjna zrealizowała daną transakcję, oznaczenia używanego do identyfikacji osób i algorytmów komputerowych w firmie inwestycyjnej odpowiedzialnych za decyzję inwestycyjną oraz za realizację transakcji, oznaczenia używanego do identyfikacji stosownego zwolnienia, na mocy którego doszło do obrotu, sposobów identyfikacji odnośnych firm inwestycyjnych, a także oznaczenia umożliwiającego identyfikację krótkiej sprzedaży zdefiniowanej w art. 2 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 236/2012 w odniesieniu do akcji i długu państwowego w rozumieniu art. 12, 13 i 17 tego rozporządzenia. W przypadku transakcji niedokonywanych w systemie obrotu zgłoszenia uwzględniają oznaczenie używane do identyfikacji rodzajów transakcji zgodnie ze środkami, które mają zostać przyjęte na mocy art. 20 ust. 3 lit. a) i art. 21 ust. 5 lit. a). W przypadku towarowych instrumentów pochodnych zgłoszenia określają, czy transakcja zmniejsza obiektywnie mierzalne ryzyko zgodnie z art. 57 dyrektywy 2014/65/UE.

4.  Firmy inwestycyjne przekazujące zlecenia uwzględniają przy przekazywaniu zlecenia wszystkie szczegółowe informacje określone w ust. 1 i 3. Zamiast zawierać wyżej wymienione szczegółowe informacje przy przekazywaniu zlecenia, firma inwestycyjna może zdecydować się na zgłoszenie przekazanego zlecenia, jeżeli zostanie ono wykonane, jako transakcji zgodnie z wymogami ust. 1. W takim przypadku w zgłoszeniu transakcji przez firmę inwestycyjną zawiera się informację, że odnosi się ono do przekazanego zlecenia.

5.  Podmiot prowadzący system obrotu zgłasza zgodnie z ust. 1 i 3 szczegóły transakcji na instrumentach finansowych będących przedmiotem obrotu na jego platformie, realizowanych za pośrednictwem jego systemów przez firmę niepodlegającą niniejszemu rozporządzeniu.

6.  Zgłaszając oznaczenie używane do identyfikacji klientów, zgodnie z wymogami określonymi w ust. 3 i 4, firmy inwestycyjne posługują się identyfikatorem podmiotu prawnego ustanowionym do identyfikacji klientów będących osobami prawnymi.

Do dnia [PO: Please insert date 24 months after date of entry into force] r. ESMA opracuje wytyczne zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010 w celu zapewnienia, by stosowanie identyfikatorów podmiotów prawnych w Unii było zgodne z międzynarodowymi standardami, zwłaszcza ze standardami ustanowionymi przez Radę Stabilności Finansowej.

7.  Zgłoszeń do właściwego organu dokonuje sama firma inwestycyjna, zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy działający w jej imieniu lub system obrotu, którego systemy wykorzystano do wykonania transakcji, zgodnie z ust. 1, 3 i 9.

Firmy inwestycyjne ponoszą odpowiedzialność za kompletność, zgodność ze stanem faktycznym i terminowe przekazywanie zgłoszeń przedkładanych właściwemu organowi.

W drodze odstępstwa od tego obowiązku, jeżeli firma inwestycyjna zgłasza szczegółowe informacje dotyczące tych transakcji za pośrednictwem zatwierdzonego mechanizmu sprawozdawczego działającego w jej imieniu lub za pośrednictwem systemu obrotu, ta firma inwestycyjna nie ponosi odpowiedzialności za niekompletność, brak zgodności ze stanem faktycznym lub nieterminowe przekazanie zgłoszeń przypisanych temu zatwierdzonemu mechanizmowi sprawozdawczemu lub systemowi obrotu. W takich przypadkach i z zastrzeżeniem art. 66 ust. 4 dyrektywy 2014/65/UE odpowiedzialność za te braki ponosi dany zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy lub system obrotu.

Firmy inwestycyjne muszą jednak podejmować zasadne kroki w celu sprawdzenia kompletności, zgodności ze stanem faktycznym i terminowości zgłoszeń transakcji przekazywanych w ich imieniu.

Macierzyste państwo członkowskie nakłada na system obrotu wymóg, aby przy dokonywaniu zgłoszeń w imieniu firmy inwestycyjnej stosowane były solidne mechanizmy zabezpieczające, opracowane po to, by gwarantować zabezpieczanie i uwierzytelnianie środków przesyłu informacji, minimalizować ryzyko uszkodzenia danych i nieupoważnionego dostępu oraz zapobiec wyciekaniu informacji, utrzymując w każdym czasie poufność danych. Macierzyste państwo członkowskie wymaga, aby system obrotu utrzymywał odpowiednie zasoby oraz posiadał systemy zapasowe, aby zapewnić możliwość oferowania swoich usług i ich utrzymanie w każdym czasie.

Systemy kojarzenia zleceń lub systemy zgłaszania transakcji, w tym repozytoria transakcji zarejestrowane lub uznane zgodnie z tytułem VI rozporządzenia (UE) nr 648/2012, mogą zostać zatwierdzone przez właściwy organ jako zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy do celów przekazywania zgłoszeń transakcji właściwemu organowi zgodnie z ust. 1, 3 i 9.

Jeżeli transakcje zostały zgłoszone do repozytorium transakcji, zatwierdzonego jako zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy, zgodnie z art. 9 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 oraz jeżeli zgłoszenia te zawierają szczegóły wymagane na mocy ust. 1, 3 i 9 i są przez repozytorium transakcji przekazywane właściwemu organowi w terminie określonym w ust. 1, obowiązek nałożony na firmę inwestycyjną na mocy ust. 1 zostaje uznany za wypełniony.

W przypadku wystąpienia błędów i opuszczeń w zgłoszeniach transakcji zatwierdzonego mechanizmu sprawozdawczego, firma inwestycyjna lub system obrotu składający zgłoszenie transakcji poprawiają informacje i przedkładają skorygowane zgłoszenia właściwemu organowi.

8.  Jeżeli zgodnie z art. 35 ust. 8 dyrektywy 2014/65/UE zgłoszenia przewidziane w niniejszym artykule są przekazywane właściwemu organowi, przekazuje on te informacje właściwym organom macierzystego państwa członkowskiego firmy inwestycyjnej, chyba że właściwe organy macierzystego państwa członkowskiego zdecydują, że nie chcą otrzymywać tych informacji.

9.  ESMA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających:

a)  standardy i formaty danych dla informacji zgłaszanych zgodnie z ust. 1 i 3, w tym metody i mechanizmy zgłaszania transakcji finansowych oraz formę i treść takich zgłoszeń;

b)  kryteria uznawania rynku za rynek właściwy zgodnie z ust. 1;

c)  odniesienia do instrumentów finansowych kupionych lub sprzedanych, ilości, daty i godziny realizacji, ceny transakcyjne, informacje i szczegóły dotyczące tożsamości klienta, oznaczenie używane do identyfikacji klientów, na rachunek których firma inwestycyjna zrealizowała daną transakcję, oznaczenie używane do identyfikacji osób i algorytmów komputerowych w firmie inwestycyjnej odpowiedzialnych za decyzję inwestycyjną oraz za realizację transakcji, oznaczenie określające stosowne zwolnienie, na mocy którego doszło do obrotu, sposoby identyfikacji odnośnych firm inwestycyjnych, sposób zrealizowania transakcji, pola danych niezbędnych do przetworzenia i analizy zgłoszeń transakcji zgodnie z ust. 3; oraz

d)  oznaczenie umożliwiające identyfikację krótkiej sprzedaży akcji i długu państwowego, o której mowa w ust. 3;

e)  odnośne kategorie instrumentów finansowych, które mają być zgłaszane zgodnie z ust. 2;

f)  warunki, na jakich identyfikatory podmiotów prawnych są opracowywane, przypisywane i ewidencjonowane przez państwa członkowskie zgodnie z ust. 6, oraz warunki, na jakich te identyfikatory podmiotów prawnych są wykorzystywane przez firmy inwestycyjne do określenia, zgodnie z ust. 3, 4 i 5, oznaczenia używanego do identyfikacji klientów w zgłoszeniach transakcji, które mają obowiązek sporządzić zgodnie z ust. 1;

g)  stosowanie obowiązku zgłaszania transakcji wobec oddziałów firm inwestycyjnych;

h)  co stanowi transakcję i realizację transakcji do celów niniejszego artykułu;

(i)  kiedy uznaje się, że firma inwestycyjna przekazała zlecenie, do celów ust. 4.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

10.  Do dnia [PO: Please insert date 24 months after date of entry into force] r. ESMA przedkłada Komisji sprawozdanie z funkcjonowania niniejszego artykułu, omawiające m.in. jego funkcjonowanie w powiązaniu z odnośnymi obowiązkami sprawozdawczymi wynikającymi z rozporządzenia (UE) nr 648/2012 oraz wskazujące, czy treść i forma zgłoszeń transakcji otrzymywanych i wymienianych przez właściwe organy w kompleksowy sposób umożliwia monitorowanie działalności firm inwestycyjnych zgodnie z art. 24 niniejszego rozporządzenia. Komisja może podjąć działania w celu zaproponowania zmian w tym względzie, w tym ustalić, aby transakcje były przekazywane jedynie do pojedynczego systemu. Komisja przekazuje sporządzone przez ESMA sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.”;

29)  art. 27 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 27Obowiązek dostarczenia danych referencyjnych instrumentu finansowego

1.  W odniesieniu do instrumentów finansowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym lub będących przedmiotem obrotu na MTF lub OTF systemy obrotu dostarczają ESMA identyfikacyjne dane referencyjne do celów zgłaszania transakcji zgodnie z art. 26.

W odniesieniu do pozostałych instrumentów finansowych objętych zakresem art. 26 ust. 2 każdy podmiot systematycznie internalizujący transakcje dostarcza ESMA dane referencyjne dotyczące instrumentów finansowych będących przedmiotem obrotu w jego systemie.

Identyfikacyjne dane referencyjne są gotowe do przekazania ESMA w ustandaryzowanym formacie elektronicznym przed rozpoczęciem obrotu instrumentem finansowym, którego dane te dotyczą. Dane referencyjne dotyczące instrumentu finansowego aktualizuje się za każdym razem, gdy zmieniają się dane dotyczące instrumentu finansowego. ESMA niezwłocznie publikuje te dane referencyjne na swojej stronie internetowej. ESMA bezzwłocznie udziela właściwym organom dostępu do tych danych referencyjnych.

2.  W celu umożliwienia właściwym organom monitorowania, zgodnie z art. 26, działalności firm inwestycyjnych, aby zapewnić, by prowadziły swoją działalność uczciwie, rzetelnie i profesjonalnie oraz w sposób sprzyjający integralności rynku, ESMA, po konsultacji z właściwymi organami, ustanawia niezbędne mechanizmy mające na celu zapewnienie, aby:

a)  ESMA faktycznie otrzymywał dane referencyjne dotyczące instrumentu finansowego zgodnie z ust. 1;

b)  jakość otrzymanych w ten sposób danych była odpowiednia do celów zgłaszania transakcji zgodnie z art. 26;

c)  dane referencyjne dotyczące instrumentu finansowego otrzymane zgodnie z ust. 1 były sprawnie i bezzwłocznie przekazywane odpowiednim właściwym organom;

d)  istniały skuteczne mechanizmy między ESMA i właściwymi organami umożliwiające rozwiązywanie problemów z przekazywaniem danych lub jakością danych.

3.  ESMA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających:

a)  standardy i formaty danych referencyjnych dotyczących instrumentu finansowego, o których mowa w ust. 1, w tym metody i mechanizmy dostarczania ESMA danych i wszelkich ich aktualizacji oraz przekazywania ich właściwym organom zgodnie z ust. 1, a także formę i treść tych danych;

b)  środków technicznych niezbędnych w związku z ustaleniami, jakie zostaną dokonane pomiędzy ESMA i właściwymi organami zgodnie z ust. 2.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

3a.  ESMA może zawiesić obowiązki sprawozdawcze określone w ust. 1 w odniesieniu do niektórych lub wszystkich instrumentów finansowych, jeżeli spełnione są wszystkie następujące warunki:

a)  zawieszenie jest konieczne w celu zachowania integralności i jakości danych referencyjnych podlegających obowiązkowi sprawozdawczemu ustanowionemu w art. 27 ust. 1 MiFIR, którym może zagrażać:

(i) poważny brak kompletności, niedokładność lub uszkodzenie przedkładanych danych, lub

(ii) brak terminowej dostępności, zakłócenie funkcjonowania lub uszkodzenie systemów wykorzystywanych do przedkładania, gromadzenia, przetwarzania lub przechowywania odpowiednich danych referencyjnych przez ESMA, właściwe organy krajowe, infrastruktury rynku, systemy rozliczeń i rozrachunków oraz ważnych uczestników rynku;

b)  istniejące, mające zastosowanie unijne wymogi regulacyjne na podstawie prawa Unii nie przeciwdziałają zagrożeniu;

c)  zawieszenie nie wywiera niekorzystnego wpływu na efektywność rynków finansowych ani na inwestorów, który to wpływ byłby niewspółmierny do korzyści płynących z tego działania;

d)  zawieszenie nie skutkuje arbitrażem regulacyjnym.

Przyjmując środek, o którym mowa w akapicie pierwszym, ESMA bierze pod uwagę zakres, w jakim zapewnia on dokładność i kompletność zgłaszanych danych do celów określonych w ust. 2.

Przed przyjęciem środka, o którym mowa w akapicie pierwszym, ESMA powiadamia o tym zainteresowane właściwe organy.

Komisja jest upoważniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 50 określających kryteria i czynniki, które ESMA musi wziąć pod uwagę podczas decydowania, w jakich przypadkach środek wspomniany w akapicie pierwszym może zostać przyjęty i może przestać obowiązywać.”;

30)  dodaje się tytuł IVa w brzmieniu:

„TYTUŁ IVa

USŁUGI W ZAKRESIE UDOSTĘPNIANIA INFORMACJI

ROZDZIAŁ 1

Udzielanie zezwolenia dostawcom usług w zakresie udostępniania informacji

Artykuł 27a Wymóg uzyskania zezwolenia

1. Prowadzenie działalności w charakterze zatwierdzonego podmiotu publikującego, dostawcy informacji skonsolidowanych lub zatwierdzonego mechanizmu sprawozdawczego jako regularnego zajęcia lub działalności gospodarczej wymaga uzyskania uprzedniego zezwolenia udzielonego przez ESMA zgodnie z przepisami niniejszego tytułu.

2. Firma inwestycyjna lub operator rynku, którzy prowadzą system obrotu, mogą również świadczyć usługi zatwierdzonego podmiotu publikującego, dostawcy informacji skonsolidowanych lub zatwierdzonego mechanizmu sprawozdawczego pod warunkiem uprzedniej weryfikacji przez ESMA przestrzegania przez daną firmę inwestycyjną lub danego operatora rynku przepisów niniejszego tytułu. Fakt świadczenia tych usług uwzględnia się w zezwoleniu udzielonym wspomnianym podmiotom.

3. ESMA tworzy rejestr wszystkich dostawców usług w zakresie udostępniania informacji w Unii. Rejestr ten jest publicznie dostępny i zawiera informacje na temat usług, na których świadczenie dostawca usług w zakresie udostępniania informacji posiada zezwolenie, oraz jest na bieżąco aktualizowany.

Jeżeli ESMA cofnął zezwolenie zgodnie z art. 27d, informację o tym fakcie umieszcza się w rejestrze na okres pięciu lat.

4. Dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji świadczą swoje usługi pod nadzorem ESMA. ESMA regularnie przeprowadza przeglądy przestrzegania przepisów niniejszego tytułu przez dostawców usług w zakresie udostępniania informacji. ESMA monitoruje, czy dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji spełniają przez cały czas warunki uzyskania pierwszego zezwolenia ustanowione na mocy niniejszego tytułu.

Artykuł 27bUdzielanie zezwolenia dostawcom usług w zakresie udostępniania informacji

1. Dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji uzyskują zezwolenie ESMA do celów tytułu IVa jeżeli:

a)  dostawca usług w zakresie udostępniania informacji jest osobą prawną z siedzibą w Unii; oraz

b)  dostawca usług w zakresie udostępniania informacji spełnia wymogi określone w tytule IVa.

2. W zezwoleniu, o którym mowa w ust. 1, określa się usługi w zakresie udostępniania informacji, na których świadczenie zezwolono dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji. Jeżeli dostawca usług w zakresie udostępniania informacji zamierza rozszerzyć zakres swojej działalności o dodatkowe usługi w zakresie udostępniania informacji, składa do ESMA wniosek o rozszerzenie zakresu wspomnianego zezwolenia.

3. Posiadający zezwolenie dostawca usług w zakresie udostępniania informacji spełnia przez cały czas warunki uzyskania zezwolenia, o których mowa w tytule IVa. Posiadający zezwolenie dostawca usług w zakresie udostępniania informacji niezwłocznie powiadamia ESMA o wszelkich istotnych zmianach warunków uzyskania zezwolenia.

4. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, jest skuteczne i ważne na całym terytorium Unii i umożliwia dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji świadczenie w całej Unii usług, których dotyczy zezwolenie.

Artykuł 27cProcedury udzielania zezwoleń i odrzucania wniosków o udzielenie zezwolenia

1. Wnioskujący o zezwolenie dostawca usług w zakresie udostępniania informacji składa wniosek zawierający wszystkie informacje, które są konieczne, aby umożliwić ESMA potwierdzenie, że dany dostawca usług w zakresie udostępniania informacji ustanowił – na dzień udzielenia pierwszego zezwolenia – wszystkie mechanizmy niezbędne do wypełnienia swoich obowiązków wynikających z przepisów niniejszego tytułu, w tym program działania określający m.in. rodzaj usług, które planuje świadczyć, i strukturę organizacyjną.

2. W terminie 20 dni roboczych od otrzymania wniosku o udzielenie zezwolenia ESMA sprawdza, czy jest on kompletny.

Jeżeli wniosek nie jest kompletny, ESMA określa termin przekazania dodatkowych informacji przez dostawcę usług w zakresie udostępniania informacji.

Po stwierdzeniu kompletności wniosku ESMA powiadamia o tym dostawcę usług w zakresie udostępniania informacji.

3. W terminie sześciu miesięcy od otrzymania kompletnego wniosku ESMA ocenia spełnienie przez dostawcę usług w zakresie udostępniania informacji wymogów niniejszego tytułu oraz przyjmuje w pełni uzasadnioną decyzję o udzieleniu lub odmowie udzielenia zezwolenia, o czym powiadamia wnioskującego o zezwolenie dostawcę usług w zakresie udostępniania informacji w terminie pięciu dni roboczych.

4. ESMA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających:

a)  informacje, jakie należy przekazać ESMA na podstawie ust. 6, w tym program działania;

b)  informacje zawarte w powiadomieniach przekazywanych na podstawie art. 27b ust. 3.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

8. ESMA opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych w celu określenia standardowych formularzy, wzorów i procedur na potrzeby zgłaszania lub przekazywania informacji przewidzianych w ust. 2 niniejszego artykułu i w art. 27e ust. 3.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

Artykuł 27dCofnięcie zezwolenia

1. ESMA może cofnąć zezwolenie udzielone dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji, jeżeli dostawca:

a)  nie skorzysta z zezwolenia w ciągu 12 miesięcy, jednoznacznie zrzeka się zezwolenia lub gdy w ciągu poprzednich sześciu miesięcy nie świadczył żadnych usług;

b)  uzyskał zezwolenie, składając fałszywe oświadczenia lub uzyskał je w jakikolwiek inny sposób sprzeczny z prawem;

c)  nie spełnia już warunków, na których podstawie udzielono mu zezwolenia;

d)  poważnie i systematycznie naruszał przepisy niniejszego rozporządzenia.

2. ESMA bez zbędnej zwłoki powiadamia właściwy organ w państwie członkowskim, w którym dostawca usług w zakresie udostępniania informacji ma siedzibę, o decyzji w sprawie cofnięcia zezwolenia udzielonego dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji.

Artykuł 27eWymogi wobec organu zarządzającego dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji

1. Organ zarządzający dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji przez cały czas cieszy się wystarczająco nieposzlakowaną opinią, posiada wystarczające umiejętności, wiedzę i doświadczenie oraz poświęca wystarczająco dużo czasu na wykonywanie swoich obowiązków.

Organ zarządzający jako całość posiada odpowiedni poziom wiedzy, umiejętności i doświadczenia pozwalający mu zrozumieć charakter działalności dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji. Każdy członek organu zarządzającego działa w sposób uczciwy i etyczny, zachowując niezależność osądu, aby móc w razie konieczności skutecznie przeciwstawić się decyzjom kadry kierowniczej wyższego szczebla oraz w razie konieczności skutecznie nadzorować i monitorować proces podejmowania decyzji przez kierownictwo.

Jeżeli operator rynku występuje o zezwolenie na prowadzenie zatwierdzonego podmiotu publikującego, dostawcy informacji skonsolidowanych lub zatwierdzonego mechanizmu sprawozdawczego zgodnie z art. 27c, a członkowie organu zarządzającego zatwierdzonego podmiotu publikującego, dostawcy informacji skonsolidowanych lub zatwierdzonego mechanizmu sprawozdawczego są jednocześnie członkami organu zarządzającego rynku regulowanego, uznaje się, że osoby te spełniają wymogi określone w akapicie pierwszym.

2. Dostawca usług w zakresie udostępniania informacji powiadamia ESMA o tożsamości wszystkich członków swojego organu zarządzającego oraz o wszelkich zmianach jego składu, a także przekazuje wszelkie informacje wymagane do oceny spełnienia przez ten podmiot wymogów określonych w ust. 1.

3. Organ zarządzający dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji określa i nadzoruje wdrażanie mechanizmów zarządczych, które zapewniają skuteczne i ostrożne zarządzanie organizacją, w tym podział obowiązków w organizacji i zapobieganie konfliktom interesów, w sposób, który sprzyja integralności rynku i interesom klientów dostawcy.

4. ESMA odmawia udzielenia zezwolenia, jeżeli nie upewnił się, że osoba lub osoby faktycznie kierujące działalnością dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji mają wystarczająco nieposzlakowaną opinię, lub jeżeli istnieją obiektywne i możliwe do wykazania powody, aby przypuszczać, że proponowane zmiany składu kierownictwa dostawcy usług mogą stwarzać zagrożenie dla należytego i ostrożnego zarządzania tym podmiotem oraz odpowiedniego uwzględnienia interesów jego klientów oraz kwestii integralności rynku.

5. ESMA opracowuje do dnia [PO: Please insert date 24 months after entry into force] r. projekty regulacyjnych standardów technicznych na potrzeby oceny odpowiedniości członków organu zarządzającego, o której mowa w ust. 1, uwzględniając różne pełnione przez nich role i funkcje oraz potrzebę unikania konfliktów interesów między członkami organu zarządzającego oraz użytkownikami zatwierdzonego podmiotu publikującego, dostawcy informacji skonsolidowanych lub zatwierdzonego mechanizmu sprawozdawczego.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w niniejszym ustępie, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

Rozdział 2

WARUNKI DOTYCZĄCE ZATWIERDZONYCH PODMIOTÓW PUBLIKUJĄCYCH, DOSTAWCÓW INFORMACJI SKONSOLIDOWANYCH I ZATWIERDZONYCH MECHANIZMÓW SPRAWOZDAWCZYCH

Artykuł 27fWymogi organizacyjne dotyczące zatwierdzonych podmiotów publikujących

1. Zatwierdzony podmiot publikujący posiada odpowiednie polityki i mechanizmy umożliwiające podawanie do publicznej wiadomości informacji wymaganych na podstawie art. 20 i 21 w czasie jak najbardziej zbliżonym do czasu rzeczywistego, z zastosowaniem możliwych środków technicznych, na właściwych zasadach handlowych. Informacje udostępniane są bezpłatnie 15 minut po ich publikacji przez zatwierdzony podmiot publikujący. Zatwierdzony podmiot publikujący sprawnie i spójnie rozpowszechnia takie informacje w sposób zapewniający szybki dostęp do tych informacji na zasadach niedyskryminacyjnych oraz w formacie ułatwiającym ich konsolidację z podobnymi danymi pochodzącymi z innych źródeł.

2. Informacje podawane do wiadomości publicznej przez zatwierdzony podmiot publikujący zgodnie z ust. 1 obejmują co najmniej następujące elementy:

a)  identyfikator instrumentu finansowego;

b)  cenę, po jakiej zawarto transakcję;

c)  wolumen transakcji;

d)  godzinę transakcji;

e)  godzinę zgłoszenia transakcji;

f)  oznaczenie sposobu, w jaki wyrażono cenę transakcji;

g)  kod systemu obrotu, w którym zrealizowano transakcję, lub – jeżeli transakcję zrealizowano za pośrednictwem podmiotu systematycznie internalizującego transakcje – kod „SI”, a w innym przypadku kod „OTC”;

h)  w stosownych przypadkach wskazanie, czy transakcja podlegała szczególnym warunkom.

3. Zatwierdzony podmiot publikujący stosuje i utrzymuje skuteczne rozwiązania administracyjne mające na celu zapobieganie konfliktom interesów w stosunku do swoich klientów. W szczególności zatwierdzony podmiot publikujący będący również operatorem rynku lub firmą inwestycyjną traktuje wszystkie gromadzone informacje w sposób niedyskryminacyjny oraz stosuje i utrzymuje odpowiednie rozwiązania mające na celu rozdzielenie poszczególnych funkcji biznesowych.

4. Zatwierdzony podmiot publikujący posiada należyte mechanizmy bezpieczeństwa służące zagwarantowaniu bezpieczeństwa środków przekazu informacji, minimalizowaniu ryzyka uszkodzenia danych oraz nieuprawnionego dostępu oraz zapobieganiu wyciekowi informacji przed ich publikacją. Zatwierdzony podmiot publikujący utrzymuje odpowiednie zasoby oraz posiada systemy zapasowe, aby zapewnić możliwość oferowania swoich usług i ich utrzymanie przez cały czas.

5. Zatwierdzony podmiot publikujący posiada systemy umożliwiające skuteczną kontrolę sprawozdań z transakcji pod kątem kompletności, wykrywanie przeoczeń i oczywistych błędów oraz żądanie ponownego przesłania tych błędnych sprawozdań.

6. ESMA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia wspólnych formatów, standardów danych oraz rozwiązań technicznych ułatwiających konsolidację informacji, o której to konsolidacji mowa w ust. 1.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

7. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 50, określających, czym są właściwe zasady handlowe, na jakich należy podawać informacje do wiadomości publicznej, o czym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.

8. ESMA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających:

a)  środki, za pomocą których zatwierdzony podmiot publikujący może realizować obowiązek informacyjny, o którym mowa w ust. 1;

b)  treść informacji publikowanych na podstawie ust. 1, w tym co najmniej informacje, o których mowa w ust. 2, tak aby umożliwić publikację informacji wymaganych na podstawie niniejszego artykułu;

c)  konkretne wymogi organizacyjne określone w ust. 3, 4 i 5.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

Artykuł 27g Wymogi organizacyjne dotyczące dostawców informacji skonsolidowanych

1. Dostawca informacji skonsolidowanych posiada odpowiednie polityki i mechanizmy umożliwiające gromadzenie informacji podawanych do publicznej wiadomości zgodnie z art. 6 i 20, ich konsolidację w formie ciągłego elektronicznego strumienia danych oraz ich podawanie do wiadomości publicznej w czasie jak najbardziej zbliżonym do czasu rzeczywistego, z zastosowaniem możliwych środków technicznych, na właściwych zasadach handlowych.

Informacje te obejmują co najmniej następujące elementy:

a)  identyfikator instrumentu finansowego;

b)  cenę, po jakiej zawarto transakcję;

c)  wolumen transakcji;

d)  godzinę transakcji;

e)  godzinę zgłoszenia transakcji;

f)  oznaczenie sposobu, w jaki wyrażono cenę transakcji;

g)  kod systemu obrotu, w którym zrealizowano transakcję, lub – jeżeli transakcję zrealizowano za pośrednictwem podmiotu systematycznie internalizującego transakcje – kod „SI”, a w innym przypadku kod „OTC”;

h)  w stosownych przypadkach wskazanie, że za decyzję inwestycyjną i realizację transakcji odpowiadał algorytm komputerowy w firmie inwestycyjnej;

(i)  w stosownych przypadkach wskazanie, czy transakcja podlegała szczególnym warunkom;

j)  jeżeli zastosowano zwolnienie z obowiązku upubliczniania informacji, o których mowa w art. 3 ust. 1, zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a) lub b), oznaczenie wskazujące, którym z tych zwolnień podlegała transakcja.

Informacje te udostępnia się bezpłatnie w ciągu 15 minut po ich opublikowaniu przez dostawcę informacji skonsolidowanych. Dostawca informacji skonsolidowanych jest w stanie sprawnie i spójnie rozpowszechniać takie informacje w sposób zapewniający szybki dostęp do tych informacji na zasadach niedyskryminacyjnych oraz w formatach łatwo dostępnych dla uczestników rynku i pozwalających im w łatwy sposób wykorzystać te informacje.

2. Dostawca informacji skonsolidowanych posiada odpowiednie polityki i mechanizmy umożliwiające gromadzenie informacji podawanych do publicznej wiadomości zgodnie z art. 10 i 21, ich konsolidację w formie ciągłego elektronicznego strumienia danych oraz podawanie następujących informacji do wiadomości publicznej w czasie jak najbardziej zbliżonym do czasu rzeczywistego, z zastosowaniem możliwych środków technicznych, na właściwych zasadach handlowych, w tym podawanie do publicznej wiadomości informacji obejmujących co najmniej następujące elementy:

a)  identyfikator instrumentu finansowego lub cechy identyfikujące ten instrument;

b)  cenę, po jakiej zawarto transakcję;

c)  wolumen transakcji;

d)  godzinę transakcji;

e)  godzinę zgłoszenia transakcji;

f)  oznaczenie sposobu, w jaki wyrażono cenę transakcji;

g)  kod systemu obrotu, w którym zrealizowano transakcję, lub – jeżeli transakcję zrealizowano za pośrednictwem podmiotu systematycznie internalizującego transakcje – kod „SI”, a w innym przypadku kod „OTC”;

h)  w stosownych przypadkach wskazanie, czy transakcja podlegała szczególnym warunkom.

Informacje te udostępnia się bezpłatnie w ciągu 15 minut po ich opublikowaniu przez dostawcę informacji skonsolidowanych. Dostawca informacji skonsolidowanych jest w stanie sprawnie i spójnie rozpowszechniać takie informacje w sposób zapewniający szybki dostęp do tych informacji na zasadach niedyskryminacyjnych oraz w powszechnie akceptowanych formatach, które są interoperacyjne i łatwo dostępne dla uczestników rynku oraz pozwalają im w łatwy sposób wykorzystać te informacje.

3. Dostawca informacji skonsolidowanych zapewnia konsolidację udostępnianych danych pochodzących ze wszystkich rynków regulowanych, MTF, OTF i zatwierdzonych podmiotów publikujących oraz w odniesieniu do instrumentów finansowych określonych w regulacyjnych standardach technicznych, o których mowa w ust. 8 lit. c).

4. Dostawca informacji skonsolidowanych stosuje i utrzymuje skuteczne rozwiązania administracyjne mające na celu zapobieganie konfliktom interesów. W szczególności operator rynku lub zatwierdzony podmiot publikujący, którzy prowadzą również system publikacji informacji skonsolidowanych, traktują wszystkie gromadzone informacje w sposób niedyskryminacyjny oraz stosują i utrzymują odpowiednie rozwiązania mające na celu rozdzielenie poszczególnych funkcji biznesowych.

5. Dostawca informacji skonsolidowanych posiada należyte mechanizmy bezpieczeństwa służące zagwarantowaniu bezpieczeństwa środków przekazu informacji oraz minimalizowaniu ryzyka uszkodzenia danych i nieuprawnionego dostępu. Dostawca informacji skonsolidowanych utrzymuje odpowiednie zasoby oraz posiada systemy zapasowe, aby zapewnić możliwość oferowania swoich usług i ich utrzymanie przez cały czas.

ESMA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia standardów i formatów danych w odniesieniu do informacji podlegających opublikowaniu zgodnie z art. 6, 10, 20 i 21, w tym identyfikatora instrumentu finansowego, ceny, ilości, godziny, oznaczenia sposobu, w jaki wyrażono cenę transakcji, identyfikatora systemu obrotu oraz oznaczeń informujących o tym, że transakcja podlegała szczególnym warunkom, jak również technicznych rozwiązań służących sprawnemu i spójnemu rozpowszechnianiu informacji w sposób zapewniający ich łatwą dostępność i możliwość ich łatwego wykorzystania przez uczestników rynku, o których mowa w ust. 1 i 2, w tym określeniu dodatkowych usług podnoszących wydajność funkcjonowania rynku, które dostawca informacji skonsolidowanych mógłby świadczyć.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

6. Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 89 precyzujące, czym są właściwe zasady handlowe, na jakich zapewniany jest dostęp do strumieni danych, o których mowa ust. 1 i 2 niniejszego artykułu.

7. ESMA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających:

a)  środki, za pomocą których dostawca informacji skonsolidowanych może realizować obowiązek informacyjny, o którym mowa w ust. 1 i 2;

b)  treść informacji publikowanych na podstawie ust. 1 i 2;

c)  instrumenty finansowe, w przypadku których dotyczące ich dane muszą być udostępniane w strumieniu danych, a w odniesieniu do instrumentów nieudziałowych – systemy obrotu i zatwierdzone podmioty publikujące, które należy uwzględnić;

d)  inne środki zapewniające spójność danych publikowanych przez różnych dostawców informacji skonsolidowanych oraz umożliwiające ich zestawianie i powiązanie z podobnymi danymi pochodzącymi z innych źródeł, a także ich agregację na poziomie Unii;

e)  konkretne wymogi organizacyjne określone w ust. 4 i 5.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

Artykuł 27hWymogi organizacyjne dotyczące zatwierdzonych mechanizmów sprawozdawczych

1. Zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy posiada odpowiednie polityki i mechanizmy umożliwiające przekazywanie informacji wymaganych na podstawie art. 26 w możliwie najkrótszym terminie, przy czym nie później niż do końca dnia roboczego następującego po dniu, w którym miała miejsce transakcja.

2. Zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy stosuje i utrzymuje skuteczne rozwiązania administracyjne mające na celu zapobieganie konfliktom interesów w stosunku do swoich klientów. W szczególności zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy będący również operatorem rynku lub firmą inwestycyjną traktuje wszystkie gromadzone informacje w sposób niedyskryminacyjny oraz stosuje i utrzymuje odpowiednie rozwiązania mające na celu rozdzielenie poszczególnych funkcji biznesowych.

3. Zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy posiada należyte mechanizmy bezpieczeństwa służące zagwarantowaniu bezpieczeństwa środków przekazu informacji i ich uwierzytelnianiu, zminimalizowaniu ryzyka uszkodzenia danych oraz nieuprawnionego dostępu i zapobieganiu wyciekowi informacji, przy zachowaniu w każdym czasie poufności danych. Zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy utrzymuje odpowiednie zasoby oraz posiada systemy zapasowe, aby zapewnić możliwość oferowania swoich usług i ich utrzymanie przez cały czas.

4. Zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy posiada systemy umożliwiające skuteczną kontrolę sprawozdań z transakcji pod kątem kompletności, wykrywanie przeoczeń i oczywistych błędów spowodowanych przez firmę inwestycyjną, a w przypadku wystąpienia takiego błędu lub przeoczenia – przekazanie firmie inwestycyjnej szczegółowych informacji o danym błędzie lub przeoczeniu oraz żądanie ponownego przesłania takich błędnych sprawozdań.

Zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy posiada systemy umożliwiające mu wykrywanie błędów lub przeoczeń, które spowodował, oraz umożliwiające zatwierdzonemu mechanizmowi sprawozdawczemu skorygowanie i przekazanie – lub, stosownie do przypadku, ponowne przekazanie – właściwemu organowi prawidłowego i kompletnego sprawozdania z transakcji.

5. ESMA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających:

a)  środki, za pomocą których zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy może realizować obowiązek informacyjny, o którym mowa w ust. 1; oraz

b)  konkretne wymogi organizacyjne określone w ust. 2, 3 i 4.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

31)  dodaje się tytuł VIa w brzmieniu:

„TYTUŁ VIa

Uprawnienia i kompetencje ESMA

ROZDZIAŁ 1

KOMPETENCJE I PROCEDURY

Artykuł 38a Wykonywanie uprawnień przez ESMA

Uprawnienia powierzone na podstawie art. 38b–38e ESMA lub jakiemukolwiek urzędnikowi ESMA lub innej osobie upoważnionej przez ESMA nie mogą być wykorzystywane w celu żądania ujawnienia informacji lub dokumentów, które są objęte klauzulą poufności wymiany informacji między prawnikiem a klientem.

Artykuł 38bWezwanie do udzielenia informacji

1. ESMA może – w drodze zwykłego wezwania lub w drodze decyzji – zobowiązać następujące osoby do udzielenia wszelkich informacji niezbędnych, aby umożliwić ESMA wykonywanie obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia:

a) zatwierdzony podmiot publikujący, dostawcę informacji skonsolidowanych, zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy oraz firmę inwestycyjną lub operatora rynku prowadzących system obrotu, którzy świadczą usługi w zakresie udostępniania informacji jako zatwierdzony podmiot publikujący, dostawca informacji skonsolidowanych lub zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy, a także osoby, które kontrolują te podmioty lub są przez nie kontrolowane;

  b) zarządzających osobami, o których mowa w lit. a);

c) audytorów i doradców osób, o których mowa w lit. a);

2. Każde zwykłe wezwanie do udzielenia informacji, o którym mowa w ust. 1:

a) odwołuje się do niniejszego artykułu jako podstawy prawnej wezwania;

b) podaje cel wezwania;

c) określa wymagane informacje;

d) zawiera termin przekazania informacji;

e) zawiera adnotację, że osoba, do której skierowano wezwanie do udzielenia informacji, nie ma obowiązku przekazania tych informacji, natomiast w przypadku udzielenia dobrowolnej odpowiedzi na wezwanie przekazane informacje nie mogą być niezgodne z prawdą ani mylące;

f) zawiera wskazanie kwoty grzywny, która nakłada się zgodnie z art. 38e, jeżeli przekazane informacje są niezgodne z prawdą lub mylące.

3. Wzywając do udzielenia informacji zgodnie z ust. 1 w drodze decyzji, ESMA :

a) odwołuje się do niniejszego artykułu jako podstawy prawnej wezwania;

b) podaje cel wezwania;

c) określa wymagane informacje;

d) wskazuje termin przekazania informacji;

e) wskazuje okresowe kary pieniężne przewidziane w art. 38g, jeżeli przekazane wymagane informacje są niekompletne;

f) wskazuje grzywnę przewidzianą w art. 38f, jeżeli odpowiedzi na zadane pytania są niezgodne z prawdą lub mylące;

g) informuje o prawie do odwołania od decyzji do Komisji Odwoławczej ESMA i prawie do zaskarżenia tej decyzji do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej („Trybunał Sprawiedliwości”) zgodnie z art. 60 i 61 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

4. Do udzielenia wymaganych informacji zobowiązane są osoby, o których mowa w ust. 1, lub ich przedstawiciele, a w przypadku osób prawnych lub stowarzyszeń niemających osobowości prawnej – osoby powołane do ich reprezentacji zgodnie z ustawą lub ich statutem. Prawnicy należycie upoważnieni do działania mogą przedłożyć informacje w imieniu swoich klientów. Klienci ci pozostają w pełni odpowiedzialni za informacje, jeżeli przekazane informacje są niepełne, niezgodne z prawdą lub mylące.

5. ESMA niezwłocznie wysyła kopię zwykłego wezwania lub swojej decyzji właściwemu organowi państwa członkowskiego, w którym osoby, o których mowa w ust. 1, objęte wezwaniem do udzielenia informacji, mają swoje miejsce zamieszkania lub siedzibę.

Artykuł 38c Dochodzenia ogólne

1. W celu wypełniania swych obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia ESMA może przeprowadzać niezbędne dochodzenia względem osób, o których mowa w art. 38b ust. 1. W tym celu urzędnicy ESMA i inne osoby upoważnione przez ESMA mają prawo do:

a) wglądu we wszelkie dokumenty, dane, procedury i inne materiały istotne z punktu widzenia realizacji zadań ESMA, niezależnie od nośnika, na jakim są one przechowywane;

b) wykonania lub uzyskania uwierzytelnionych kopii lub wyciągów z takich dokumentów, danych, procedur i innych materiałów;

c) wzywania dowolnych osób, o których mowa w art. 38b ust. 1, lub ich przedstawicieli lub członków ich personelu w celu złożenia przez nich ustnych lub pisemnych wyjaśnień na temat sytuacji faktycznej lub dokumentów związanych z przedmiotem i celem kontroli oraz do zaprotokołowania odpowiedzi;

d) prowadzenia rozmów z wszelkimi innymi osobami fizycznymi lub prawnymi, które wyrażą na to zgodę, w celu pozyskania informacji dotyczących przedmiotu dochodzenia;

e) żądania rejestrów połączeń telefonicznych i przesyłu danych.

2. Urzędnicy ESMA i inne osoby upoważnione przez ESMA do prowadzenia dochodzeń, o których mowa w ust. 1, wykonują swoje uprawnienia po przedstawieniu pisemnego upoważnienia określającego przedmiot i cel tego dochodzenia. W upoważnieniu tym wskazuje się również okresowe kary pieniężne przewidziane w art. 38i, nakładane w przypadku, gdy wymagane dokumenty, dane, procedury lub inne materiały bądź odpowiedzi na pytania zadane osobom, o których mowa w art. 38b ust. 1, nie zostaną przekazane bądź udzielone lub są niepełne, a także grzywny przewidziane w art. 38h, nadkładane w przypadku gdy odpowiedzi na pytania zadane osobom, o których mowa w art. 38b ust. 1, są niezgodne z prawdą lub mylące.

3. Osoby, o których mowa w art. 38b ust. 1, mają obowiązek poddać się dochodzeniom wszczętym na mocy decyzji ESMA. W decyzji określa się przedmiot i cel dochodzenia, okresowe kary pieniężne przewidziane w art. 38i i środki odwoławcze dostępne na mocy rozporządzenia (UE) nr 1095/2010 oraz informuje się o prawie do zaskarżenia decyzji do Trybunału Sprawiedliwości.

4. Z odpowiednim wyprzedzeniem przed rozpoczęciem dochodzenia, o którym mowa w ust. 1, ESMA informuje właściwy organ państwa członkowskiego, w którym ma być prowadzone dochodzenie, o samym dochodzeniu i o tożsamości upoważnionych osób. Na żądanie ESMA urzędnicy danego właściwego organu udzielają tym upoważnionym osobom pomocy w wykonywaniu ich zadań. Na życzenie urzędnicy zainteresowanego właściwego organu mogą być również obecni podczas dochodzeń.

5. Jeżeli żądanie przedstawienia rejestrów połączeń telefonicznych i przesyłu danych, o którym mowa w ust. 1 lit. e), wymaga uzyskania zezwolenia od organu sądowego zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym, występuje się o takie zezwolenie. O wydanie takiego zezwolenia można również wystąpić zapobiegawczo.

6. Jeżeli krajowy organ sądowy otrzyma wniosek o zezwolenie na wystosowanie żądania przedstawienia rejestrów połączeń telefonicznych i przesyłu danych, o którym mowa w ust. 1 lit. e), organ ten sprawdza, czy:

a) przyjęta przez ESMA decyzja, o której mowa w ust. 3, jest autentyczna;

b) wszelkie środki, które mają być zastosowane, są proporcjonalne i nie są arbitralne lub nadmierne.

Do celów lit. b) krajowy organ sądowy może zwrócić się do ESMA o szczegółowe wyjaśnienia, w szczególności dotyczące przesłanek, na podstawie których ESMA podejrzewa, że miało miejsce naruszenie niniejszego rozporządzenia, a także powagi domniemanego naruszenia oraz charakteru, w jakim osoba, wobec której stosowane są środki przymusu, uczestniczyła w danym naruszeniu. Krajowy organ sądowy nie może jednak dokonywać oceny konieczności przeprowadzania dochodzenia ani żądać dostępu do informacji zawartych w aktach sprawy ESMA. Zgodność z prawem decyzji ESMA podlega kontroli jedynie ze strony Trybunału Sprawiedliwości zgodnie z procedurą określoną w rozporządzeniu (UE) nr 1095/2010.

Artykuł 38dKontrole na miejscu

1. W celu wykonywania swoich obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia ESMA może przeprowadzać wszelkie niezbędne kontrole na miejscu w dowolnych lokalach stanowiących miejsce prowadzenia działalności gospodarczej osób, o których mowa w art. 38b ust. 1.

2. Urzędnicy ESMA i inne osoby upoważnione przez ESMA do przeprowadzenia kontroli na miejscu mogą wejść do dowolnych lokali stanowiących miejsce prowadzenia działalności gospodarczej osób, których dotyczy decyzja o dochodzeniu przyjęta przez ESMA, i posiadają wszelkie uprawnienia określone w art. 38b ust. 1. Mają oni również prawo do pieczętowania wszelkich lokali stanowiących miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oraz wszelkich ksiąg lub dokumentów na czas kontroli i w zakresie koniecznym do przeprowadzenia kontroli.

3. Z odpowiednim wyprzedzeniem przed kontrolą ESMA powiadamia o niej właściwy organ państwa członkowskiego, w którym kontrola ta ma być przeprowadzona. Jeżeli jest to wymagane do odpowiedniego i sprawnego przeprowadzenia kontroli, ESMA – po poinformowaniu odpowiedniego właściwego organu – może przeprowadzić ją bez uprzedniego powiadomienia. Kontrole na mocy niniejszego artykułu przeprowadza się pod warunkiem, że odpowiedni organ potwierdził, że nie zgłasza sprzeciwu wobec tych kontroli.

4. Urzędnicy ESMA i inne osoby upoważnione przez ESMA do przeprowadzenia kontroli na miejscu wykonują swoje uprawnienia po przedstawieniu pisemnego upoważnienia określającego przedmiot i cel kontroli oraz wskazującego okresowe kary pieniężne określone w art. 38g nakładane, gdy osoby, których to dotyczy, nie poddadzą się kontroli.

5. Osoby, o których mowa w art. 38b ust. 1, są zobowiązane poddać się kontrolom na miejscu zarządzonym na mocy decyzji ESMA. W decyzji tej określa się przedmiot i cel kontroli, datę jej rozpoczęcia oraz okresowe kary pieniężne przewidziane w art. 38i, jak również środki odwoławcze dostępne na mocy rozporządzenia (UE) nr 1095/2010 oraz prawo do zaskarżenia decyzji do Trybunału Sprawiedliwości.

6. Urzędnicy właściwego organu państwa członkowskiego, w którym ma być przeprowadzana kontrola, a także osoby upoważnione bądź wyznaczone przez ten organ na żądanie ESMA aktywnie pomagają urzędnikom ESMA i innym osobom upoważnionym przez ESMA. Urzędnicy właściwego organu danego państwa członkowskiego mogą również brać udział w kontrolach na miejscu.

7. ESMA może również zażądać od właściwych organów przeprowadzenia w jego imieniu konkretnych czynności dochodzeniowych i kontroli na miejscu przewidzianych w niniejszym artykule i w art. 38b ust. 1.

8. Jeżeli urzędnicy i inne osoby towarzyszące upoważnione przez ESMA stwierdzą, że osoba sprzeciwia się kontroli zarządzonej na mocy niniejszego artykułu, właściwy organ danego państwa członkowskiego udziela im niezbędnej pomocy, zwracając się w razie potrzeby o pomoc policji lub równorzędnego organu egzekwowania prawa, aby umożliwić im przeprowadzenie kontroli na miejscu.

9. Jeżeli kontrola na miejscu przewidziana w ust. 1 lub pomoc przewidziana w ust. 7 wymaga zezwolenia wydanego przez organ sądowy zgodnie z prawem krajowym, występuje się o takie zezwolenie. O wydanie takiego zezwolenia można również wystąpić zapobiegawczo.

10. Jeżeli krajowy organ sądowy otrzyma wniosek o zezwolenie na kontrolę na miejscu przewidzianą w ust. 1 lub pomoc przewidzianą w ust. 7, organ ten sprawdza, czy:

a)  przyjęta przez ESMA decyzja, o której mowa w ust. 4, jest autentyczna;

b)  wszelkie środki, które mają być zastosowane, są proporcjonalne i nie są arbitralne lub nadmierne.

Do celów lit. b) krajowy organ sądowy może zwrócić się do ESMA o szczegółowe wyjaśnienia, w szczególności dotyczące przesłanek, na podstawie których ESMA podejrzewa, że miało miejsce naruszenie niniejszego rozporządzenia, a także powagi domniemanego naruszenia oraz charakteru, w jakim osoba, wobec której stosowane są środki przymusu, uczestniczyła w danym naruszeniu. Krajowy organ sądowy nie może jednak dokonywać oceny konieczności przeprowadzania dochodzenia ani żądać dostępu do informacji zawartych w aktach sprawy ESMA. Zgodność z prawem decyzji ESMA podlega kontroli jedynie ze strony Trybunału Sprawiedliwości zgodnie z procedurą określoną w rozporządzeniu (UE) nr 1095/2010.

Artykuł 38eWymiana informacji

ESMA i właściwe organy udostępniają sobie nawzajem, bez zbędnej zwłoki, informacje wymagane na potrzeby wykonywania ich obowiązków na mocy niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 38fTajemnica zawodowa

Obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej, o której mowa w art. 76 dyrektywy 2014/65/UE, ma zastosowanie do ESMA oraz do wszystkich osób, które pracują lub pracowały dla ESMA lub dla dowolnej innej osoby, której ESMA przekazał zadania, włącznie z audytorami i ekspertami wykonującymi prace na zlecenie ESMA.

Artykuł 38gŚrodki nadzorcze stosowane przez ESMA

1. Jeżeli ESMA stwierdzi, że osoba wymieniona w art. 38a ust. 1 lit. a) popełniła jedno z naruszeń wymienionych w tytule IVa, podejmuje jedno lub kilka z poniższych działań:

a) przyjmuje decyzję zobowiązującą daną osobę do zaprzestania danego naruszenia;

b) przyjmuje decyzję nakładającą grzywny na podstawie art. 38h i 38i;

c) wydaje publiczne ogłoszenia.

2. Podejmując działania, o których mowa w ust. 1, ESMA bierze pod uwagę charakter i powagę naruszenia, uwzględniając następujące kryteria:

a) czas trwania i częstotliwość naruszenia;

b) kwestię, czy naruszenie doprowadziło do przestępstwa finansowego bądź też ułatwiło przestępstwo finansowe lub czy istnieje między nimi innego rodzaju związek;

c) kwestię, czy naruszenie jest wynikiem działania umyślnego lub zaniedbania;

d) stopień odpowiedzialności osoby odpowiedzialnej za naruszenie;

e) sytuację finansową osoby odpowiedzialnej za dane naruszenie, której wyznacznikiem jest wysokość całkowitych obrotów odpowiedzialnej osoby prawnej lub roczny dochód i aktywa netto odpowiedzialnej osoby fizycznej;

f) wpływ naruszenia na interesy inwestorów;

g) skalę korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez osobę odpowiedzialną za dane naruszenie lub strat poniesionych przez osoby trzecie w wyniku naruszenia, o ile można je ustalić;

h) zakres współpracy osoby odpowiedzialnej za naruszenie z ESMA, z zastrzeżeniem konieczności wydania korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez tę osobę;

(i) poprzednie naruszenia popełnione przez osobę odpowiedzialną za naruszenie;

j) środki zastosowane po popełnieniu naruszenia przez osobę odpowiedzialną za naruszenie w celu zapobieżenia powtórnemu naruszeniu.

3. ESMA niezwłocznie powiadamia osobę odpowiedzialną za naruszenie o każdym działaniu podjętym na podstawie ust. 1, a także przekazuje tę informację właściwym organom państw członkowskich oraz Komisji. W terminie 10 dni roboczych od daty przyjęcia decyzji ESMA ogłasza ją publicznie na swojej stronie internetowej.

Publiczne ogłoszenie, o którym mowa w akapicie pierwszym, zawiera następujące elementy:

a)   informację o prawie odwołania się od decyzji przysługującym osobie odpowiedzialnej za naruszenie;

b)   w stosownych przypadkach informację potwierdzającą złożenie odwołania oraz wyjaśnienie, że takie odwołanie nie ma skutku zawieszającego;

c)   informację o możliwości zawieszenia stosowania zaskarżonej decyzji przez Komisję Odwoławczą ESMA zgodnie z art. 60 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

ROZDZIAŁ 2

SANKCJE ADMINISTRACYJNE I INNE ŚRODKI

Artykuł 38hGrzywny

1. Jeżeli zgodnie z art. 38k ust. 5 ESMA stwierdzi, że osoba, umyślnie lub w wyniku zaniedbania, dopuściła się jednego z naruszeń wymienionych w tytule IVa, przyjmuje decyzję o nałożeniu grzywny zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu.

Uznaje się, że naruszenie popełniono umyślnie, jeżeli ESMA znalazł obiektywne dowody wskazujące na to, że dana osoba działała umyślnie w celu dopuszczenia się naruszenia.

2. Maksymalna kwota grzywny, o której mowa w ust. 1, wynosi 200 000 EUR lub – w państwach członkowskich, których walutą nie jest euro – równowartość tej kwoty w walucie krajowej. .

3. Ustalając wysokość grzywny na podstawie ust. 1, ESMA bierze pod uwagę kryteria określone w art. 38g ust. 2.

Artykuł 38iOkresowe kary pieniężne

1. ESMA w drodze decyzji nakłada okresowe kary pieniężne w celu zmuszenia:

a) osoby do zaprzestania naruszenia, zgodnie z decyzją podjętą na mocy art. 38b ust. 1 lit. a);

b) osoby, o której mowa w art. 38b ust. 1:

do dostarczenia kompletnych informacji, których zażądano w drodze decyzji na mocy art. 38b;

do poddania się dochodzeniu, a w szczególności do przedłożenia kompletnych dokumentów, danych, procedur i wszelkich innych żądanych materiałów, a także do uzupełnienia i skorygowania innych informacji udostępnionych w dochodzeniu wszczętym na podstawie decyzji podjętej na mocy art. 38c;

do poddania się kontroli na miejscu zarządzonej decyzją podjętą na mocy art. 38d.

2. Okresowa kara pieniężna jest skuteczna i proporcjonalna. Okresową karę pieniężną nakłada się za każdy dzień opóźnienia.

3. Niezależnie od ust. 2 kwota okresowych kar pieniężnych wynosi 3 % średniego dziennego obrotu w poprzedzającym roku obrotowym lub, w przypadku osób fizycznych, 2 % średniego dziennego dochodu w poprzedzającym roku kalendarzowym. Okresową karę pieniężną nalicza się od dnia określonego w decyzji o nałożeniu okresowej kary pieniężnej.

4. Okresową karę pieniężną nakłada się na okres nieprzekraczający sześciu miesięcy od powiadomienia o decyzji ESMA. Po upływie tego okresu ESMA dokonuje przeglądu tego środka.

Artykuł 38j Powiadamianie o grzywnach i okresowych karach pieniężnych oraz ich charakter, egzekucja i przypisywanie

1. ESMA podaje do wiadomości publicznej każdą grzywnę i każdą okresową karę pieniężną, które nałożono zgodnie z art. 38h i 38i, chyba że takie publiczne powiadomienie zagrażałoby poważnie rynkom finansowym lub wyrządziłoby nieproporcjonalną szkodę stronom, których dotyczy. Ujawniane informacje nie mogą obejmować danych osobowych w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 45/2001.

2. Grzywny i okresowe kary pieniężne nałożone zgodnie z art. 38h i 38i mają charakter administracyjny.

3. Jeżeli ESMA postanowi nie nakładać grzywien ani kar pieniężnych, informuje o tym odpowiednio Parlament Europejski, Radę, Komisję i właściwe organy danego państwa członkowskiego oraz podaje przyczyny swojej decyzji.

4. Grzywny i okresowe kary pieniężne nałożone zgodnie z art. 38h i 38i podlegają egzekucji.

5. Postępowanie egzekucyjne regulują przepisy postępowania cywilnego obowiązujące w państwie, na którego terytorium jest ono prowadzone.

6. Kwoty grzywien i okresowych kar pieniężnych przypisuje się do budżetu ogólnego Unii Europejskiej.

Artykuł 38kPrzepisy proceduralne regulujące stosowanie środków nadzorczych i nakładanie grzywien

1. Jeżeli w trakcie wykonywania swoich obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia ESMA stwierdzi, że istnieją wiarygodne przesłanki świadczące o możliwości istnienia okoliczności, które stanowią naruszenie lub naruszenia wymienione w tytule IVa, ESMA wyznacza w swoich strukturach niezależnego urzędnika dochodzeniowego, który wyjaśnia tę sprawę. Wyznaczony urzędnik nie może – ani nie mógł w przeszłości – być bezpośrednio bądź pośrednio zaangażowany w nadzór nad danym dostawcą usług w zakresie udostępniania informacji ani w procedurę udzielania zezwolenia temu dostawcy i wykonuje swoje funkcje niezależnie od ESMA.

2. Urzędnik dochodzeniowy, o którym mowa w ust. 1, bada domniemane naruszenia z uwzględnieniem wszelkich uwag przedstawionych przez osoby, które są przedmiotem dochodzeń, i przedkłada ESMA pełne akta sprawy zawierające dokonane przez niego ustalenia.

3. Aby wykonywać swoje zadania, urzędnik dochodzeniowy może korzystać z prawa do występowania o informacje zgodnie z art. 38b i do prowadzenia dochodzeń i kontroli na miejscu zgodnie z art. 38c i 38d.

4. W trakcie wykonywania swych zadań urzędnik dochodzeniowy ma dostęp do wszystkich dokumentów i informacji zebranych przez ESMA w czasie działań nadzorczych.

5. Urzędnik dochodzeniowy – po zakończeniu prowadzonego przez siebie dochodzenia i przed przekazaniem ESMA akt sprawy zawierających jego ustalenia – zapewnia osobom będącym przedmiotem danego dochodzenia możliwość przedstawienia swojego stanowiska na temat wyjaśnianych spraw. Podstawę ustaleń urzędnika dochodzeniowego mogą stanowić wyłącznie fakty, do których zainteresowane strony miały możliwość się odnieść.

6. W toku dochodzeń prowadzonych na podstawie niniejszego artykułu w pełni przestrzega się prawa do obrony przysługującego zainteresowanym osobom.

7. Urzędnik dochodzeniowy, przedkładając ESMA akta sprawy zawierające dokonane przez niego ustalenia, powiadamia o tym fakcie osoby, które są przedmiotem dochodzenia. Osobom będącym przedmiotem dochodzenia przysługuje prawo dostępu do akt sprawy, z zastrzeżeniem uzasadnionego interesu innych osób w zakresie ochrony ich tajemnicy handlowej. Prawo dostępu do akt sprawy nie obejmuje informacji poufnych dotyczących osób trzecich.

8. Na podstawie akt sprawy zawierających ustalenia urzędnika dochodzeniowego oraz – na wniosek osób, które są przedmiotem dochodzenia – po zapoznaniu się ze stanowiskiem tych osób zgodnie z art. 38l, ESMA decyduje, czy osoby, które są przedmiotem dochodzenia, popełniły naruszenie lub naruszenia wymienione w tytule IVa, a jeżeli tak – stosuje środek nadzorczy zgodnie z art. 38m.

9. Urzędnik dochodzeniowy nie bierze udziału w obradach ESMA ani nie uczestniczy w żaden inny sposób w procesie podejmowania decyzji przez ESMA.

10. Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 50 do dnia [PO: Please insert date 24 months after entry into force] r. w celu uściślenia przepisów proceduralnych dotyczących wykonywania prawa do nakładania grzywien lub okresowych kar pieniężnych, w tym przepisów dotyczących prawa do obrony, przepisów tymczasowych oraz przepisów dotyczących pobierania grzywien lub okresowych kar pieniężnych, a także dotyczących okresów przedawnienia w zakresie nakładania i egzekwowania grzywien i okresowych kar pieniężnych.

11. ESMA przekazuje sprawy w celu wszczęcia postępowania karnego odpowiednim organom krajowym, jeżeli, wykonując swoje obowiązki wynikające z niniejszego rozporządzenia, stwierdzi, że istnieją wiarygodne przesłanki wskazujące na możliwość wystąpienia okoliczności stanowiących przestępstwo. Ponadto ESMA odstępuje od nałożenia grzywien lub okresowych kar pieniężnych w przypadku, gdy – wskutek postępowania karnego prowadzonego na mocy prawa krajowego – wyrok uniewinniający lub skazujący wynikający z identycznych faktów lub z faktów, które są zasadniczo takie same, uprawomocnił się.

Artykuł 38lZapoznanie się ze stanowiskiem osób objętych postępowaniem

1. Przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji na mocy art. 38g, 38h i 38i ESMA zapewnia osobom objętym postępowaniem możliwość przedstawienia swojego stanowiska odnośnie do ustaleń ESMA. Podstawę decyzji ESMA stanowią wyłącznie ustalenia, co do których osoby objęte postępowaniem mogły przedstawić swoje stanowisko.

Akapit pierwszy nie ma zastosowania, jeżeli konieczne jest podjęcie pilnych działań w celu zapobieżenia istotnym i bezpośrednio grożącym szkodom dla systemu finansowego. W takim przypadku ESMA może przyjąć decyzję tymczasową i zapewnia osobom objętym postępowaniem możliwość przedstawienia swojego stanowiska jak najszybciej po podjęciu decyzji.

2. W toku postępowania w pełni przestrzega się prawa do obrony przysługującego osobom, które są przedmiotem dochodzenia. Osobom tym przysługuje prawo dostępu do gromadzonych przez ESMA akt sprawy, z zastrzeżeniem uzasadnionego interesu innych osób w zakresie ochrony ich tajemnicy handlowej. Prawo dostępu do akt sprawy nie obejmuje dostępu do informacji poufnych oraz wewnętrznych dokumentów przygotowawczych ESMA.

Artykuł 38mKontrola ze strony Trybunału Sprawiedliwości

Trybunał Sprawiedliwości ma nieograniczone prawo orzekania w sprawie decyzji ESMA nakładających grzywnę lub okresową karę pieniężną. Może on uchylić, obniżyć lub podwyższyć nałożoną grzywnę lub okresową karę pieniężną.

Artykuł 38nOpłata za udzielenie zezwolenia i opłata nadzorcza

1. ESMA pobiera od dostawców usług w zakresie udostępniania informacji opłaty zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i aktami delegowanymi przyjętymi zgodnie z ust. 3. Opłaty te w pełni pokrywają niezbędne wydatki ESMA związane z udzielaniem zezwoleń dostawcom usług w zakresie udostępniania informacji i nadzorem nad nimi oraz pozwalają odzyskać w pełni koszty, jakie mogą ponieść właściwe organy, wykonując prace na mocy niniejszego rozporządzenia, w szczególności w wyniku przekazania zadań zgodnie z art. 38o.

2. Kwota indywidualnej opłaty pobieranej od danego dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji pokrywa całość kosztów administracyjnych poniesionych przez ESMA w związku z działaniami tego urzędu w odniesieniu do prospektu, w tym suplementów do niego, sporządzonego przez danego emitenta, oferującego lub osobę wnioskującą o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym. Opłata jest proporcjonalna do obrotów emitenta, oferującego lub osoby wnioskującej o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym.

3. Komisja przyjmuje akt delegowany zgodnie z art. 50 do dnia [PO: Please insert date 24 months after entry into force] r. w celu uściślenia rodzajów opłat, czynności, za które są one pobierane, wysokości opłat oraz sposobu ich uiszczania.

Artykuł 38oPrzekazywanie zadań przez ESMA właściwym organom

1. Jeżeli jest to niezbędne do odpowiedniego wykonania zadania nadzorczego, ESMA może przekazać określone zadania nadzorcze właściwemu organowi państwa członkowskiego zgodnie z wytycznymi wydanymi przez ESMA na mocy art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010. Takie określone zadania nadzorcze mogą w szczególności obejmować prawo do wystosowywania wezwania do udzielenia informacji zgodnie z art. 38b i do prowadzenia dochodzeń i kontroli na miejscu zgodnie z art. 38c i 38d.

2. Przed przekazaniem danego zadania ESMA konsultuje się z odpowiednim właściwym organem w sprawie:

a) zakresu zadania, które ma zostać przekazane;

b) harmonogramu wykonania tego zadania; oraz

c) przekazania niezbędnych informacji ESMA i przez ESMA.

3. Zgodnie z rozporządzeniem w sprawie opłat przyjętym przez Komisję zgodnie z art. 38n ust. 3 ESMA zwraca właściwemu organowi koszty poniesione w wyniku wykonywania przekazanych mu zadań.

4. ESMA w odpowiednich odstępach czasu dokonuje przeglądu decyzji, o której mowa w ust. 1. Przekazanie zadań może zostać w każdej chwili odwołane.

32)  5. Przekazanie zadań nie wpływa na odpowiedzialność ESMA i nie ogranicza możliwości prowadzenia i nadzorowania przez ESMA przekazanych czynności.”; w art. 50 wprowadza się następujące zmiany:

a)    ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 1 ust. 9, art. 2 ust. 2, art. 13 ust. 2, art. 15 ust. 5, art. 17 ust. 3, art. 19 ust. 2 i 3, art. 27 ust. 3a, art. 27c, art. 31 ust. 4, art. 40 ust. 8, art. 41 ust. 8, art. 42 ust. 7, art. 45 ust. 10 oraz art. 52 ust. 10 i 12, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia 2 lipca 2014 r.”;

b)    ust. 3 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:

„Przekazanie uprawnień, o których mowa w art. 1 ust. 9, art. 2 ust. 2, art. 13 ust. 2, art. 15 ust. 5, art. 17 ust. 3, art. 19 ust. 2 i 3, art. 27 ust. 3a, art. 27c, art. 31 ust. 4, art. 40 ust. 8, art. 41 ust. 8, art. 42 ust. 7, art. 45 ust. 10 oraz art. 52 ust. 10 i 12, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę.”;

c)  ust. 5 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:

„Akt delegowany przyjęty zgodnie z art. 1 ust. 9, art. 2 ust. 2, art. 13 ust. 2, art. 15 ust. 5, art. 17 ust. 3, art. 19 ust. 2 i 3, art. 27 ust. 3a, art. 27c, art. 31 ust. 4, art. 40 ust. 8, art. 41 ust. 8, art. 42 ust. 7, art. 45 ust. 10 oraz art. 52 ust. 10 lub 12 wchodzi w życie jedynie wówczas, gdy Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie trzech miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub jeśli przed upływem tego terminu zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu.”;

32a)  w art. 39 dodaje się nowy ust. 2a w brzmieniu:

„2a. Zgodnie z art. 9 lit. dc) rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 oraz art. 9 lit. db) rozporządzenia (UE) nr 1095/2010 EUNB i ESMA mogą koordynować działania właściwych organów polegające na kontroli ukrytej („mystery shopping”), związane z prowadzeniem dochodzeń dotyczących określonego rodzaju instytucji finansowej lub rodzaju produktu lub sposobu postępowania, w tym przyjmowanie wobec instytucji finansowych roli potencjalnego konsumenta. Informacje uzyskane podczas takich dochodzeń mogą być wykorzystywane jako wsparcie zadań związanych z ochroną konsumentów, działalnością finansową i innowacjami finansowymi.”;

32b)  art. 40 ust. 6 otrzymuje brzmienie:

„6. ESMA dokonuje przeglądu zakazu lub ograniczenia nałożonego zgodnie z ust. 1 w odpowiednich odstępach czasu, jak najszybciej oraz przynajmniej co 6 miesięcy. Urząd może dwukrotnie przedłużyć zakaz lub ograniczenie, a po upływie terminu tego przedłużenia zakaz lub ograniczenie obowiązują bezterminowo, o ile Urząd nie uzna inaczej.”;

32c)  w art. 41 ust. 6 wprowadza się następujące zmiany:

„6. EUNB dokonuje przeglądu zakazu lub ograniczenia nałożonego zgodnie z ust. 1 w odpowiednich odstępach czasu, jak najszybciej oraz przynajmniej co 6 miesięcy. Urząd może dwukrotnie przedłużyć zakaz lub ograniczenie, a po upływie terminu tego przedłużenia zakaz lub ograniczenie obowiązują bezterminowo, o ile Urząd nie uzna inaczej.”;

33)  w art. 52 dodaje się ust. 13 i 14 w brzmieniu:

„13.   Po konsultacji z ESMA Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania dotyczące funkcjonowania systemu publikacji informacji skonsolidowanych ustanowionego zgodnie z tytułem IVa. Sprawozdanie dotyczące art. 27d ust. 1 przedstawia się do dnia 3 września 2019 r. Sprawozdanie dotyczące art. 27d ust. 2 przedstawia się do dnia 3 września 2021 r.

Sprawozdania, o których mowa w akapicie pierwszym, zawierają ocenę funkcjonowania systemu publikacji informacji skonsolidowanych w oparciu o następujące kryteria:

a)   dostępność i terminowość przekazywania informacji posttransakcyjnych w formie skonsolidowanej obejmującej wszystkie transakcje niezależnie od tego, czy realizowane są one w systemach obrotu, czy nie;

b)   dostępność i terminowość przekazywania pełnych i częściowych informacji posttransakcyjnych charakteryzujących się wysoką jakością w formacie łatwo dostępnym i łatwym do wykorzystania dla uczestników rynku oraz udostępnianych na właściwych zasadach handlowych.

Jeżeli Komisja stwierdzi, że dostawcy informacji skonsolidowanych nie dopełniają obowiązku przekazania informacji w sposób, który spełnia kryteria określone w akapicie drugim, Komisja dołącza do swojego sprawozdania wniosek do ESMA o wszczęcie procedury negocjacyjnej w celu powołania w drodze postępowania o udzielenie zamówienia publicznego prowadzonego przez ESMA komercyjnego podmiotu prowadzącego system publikacji informacji skonsolidowanych. ESMA wszczyna tę procedurę po otrzymaniu wniosku Komisji na warunkach określonych w tym wniosku oraz zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (**).

14.   W przypadku wszczęcia procedury określonej w ust. 13 Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 50, określając środki w celu:

a)   określenia okresu obowiązywania zamówienia udzielonego komercyjnemu podmiotowi prowadzącemu system publikacji informacji skonsolidowanych oraz procedury i warunków przedłużenia tego zamówienia, a także ogłoszenia nowego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego;

b)   zastrzeżenia, że komercyjny podmiot prowadzący system publikacji informacji skonsolidowanych działa na zasadzie wyłączności i że żaden inny podmiot nie może występować w charakterze dostawcy informacji skonsolidowanych zgodnie z art. 27a;

c)   uprawnienia ESMA do zapewniania przestrzegania przez komercyjny podmiot prowadzący system publikacji informacji skonsolidowanych wybrany w drodze postępowania o udzielenie zamówienia publicznego warunków tego zamówienia;

d)   zapewnienia, aby informacje posttransakcyjne przekazywane przez komercyjny podmiot prowadzący system publikacji informacji skonsolidowanych były wysokiej jakości, w formacie łatwo dostępnym i łatwym do wykorzystania dla uczestników rynku oraz w postaci skonsolidowanej obejmującej cały rynek;

e)   zapewnienia, aby informacje posttransakcyjne były przekazywane na właściwych zasadach handlowych, zarówno w postaci skonsolidowanej, jak i nieskonsolidowanej, oraz aby spełniały potrzeby użytkowników tych informacji w całej Unii;

f)   zapewnienia, aby systemy obrotu i zatwierdzone podmioty publikujące udostępniały swoje dane transakcyjne komercyjnemu podmiotowi prowadzącemu system publikacji informacji skonsolidowanych wybranemu w drodze postępowania o udzielenie zamówienia publicznego przeprowadzonego przez ESMA po rozsądnych cenach;

g)   określenia rozwiązań na wypadek niespełnienia warunków oferty przez komercyjny podmiot prowadzący system publikacji informacji skonsolidowanych wybrany w drodze postępowania o udzielenie zamówienia publicznego;

h)   określenia rozwiązań przewidujących, iż dostawcy informacji skonsolidowanych, którzy uzyskali zezwolenie na mocy art. 27a, mogą w dalszym ciągu prowadzić system publikacji informacji skonsolidowanych, w przypadku nieskorzystania z uprawnienia przewidzianego w lit. b) niniejszego ustępu lub w przypadku, gdy żaden podmiot nie zostanie wyznaczony w drodze postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, do czasu zakończenia nowego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego i wyznaczenia komercyjnego podmiotu do prowadzenia systemu publikacji informacji skonsolidowanych.

*  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych, skonsolidowanych sprawozdań finansowych i powiązanych sprawozdań niektórych rodzajów jednostek, zmieniająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/43/WE oraz uchylająca dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG (Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 19).

**  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1).”;

34)  dodaje się art. 54a i 54b w brzmieniu:

„Artykuł 54aŚrodki przejściowe dotyczące ESMA

1. Wszelkie kompetencje i obowiązki związane z działalnością z zakresu nadzoru i egzekwowania przepisów w dziedzinie dostawców usług w zakresie udostępniania informacji, które powierzono właściwym organom na podstawie art. 67 dyrektywy 2014/65/UE, wygasają w dniu [PO: Please insert date 36 months after entry into force] r. Te kompetencje i obowiązki przejmuje ESMA w tym samym dniu.

2. Wszelkie akta spraw i dokumenty robocze dotyczące działalności z zakresu nadzoru i egzekwowania przepisów w dziedzinie dostawców usług w zakresie udostępniania informacji, w tym dotyczące wszelkich toczących się kontroli i czynności z zakresu egzekwowania przepisów, bądź ich uwierzytelnione kopie przejmuje ESMA w dniu, o którym mowa w ust. 1.

Wniosku o rejestrację, który wpłynął do właściwych organów przed dniem [PO: Please insert date 30 months after entry into force] r., nie przekazuje się jednak do ESMA, a decyzję o rejestracji lub odmowie rejestracji podejmuje odpowiedni organ.

3. Właściwe organy, o których mowa w ust. 1, zapewniają, aby wszelkie istniejące dokumenty i opracowania robocze lub ich uwierzytelnione kopie zostały przekazane ESMA w jak najkrótszym terminie, a w każdym razie przez dostawców usług w zakresie udostępniania informacji. Te właściwe organy służą również ESMA wszelką niezbędną pomocą i radą celem ułatwienia skutecznego i sprawnego przekazania i podjęcia działalności z zakresu nadzoru i egzekwowania przepisów w dziedzinie dostawców usług w zakresie udostępniania informacji.

4. ESMA występuje jako następca prawny właściwych organów, o których mowa w ust. 1, we wszelkich postępowaniach administracyjnych i sądowych wynikających z działalności w zakresie nadzoru i egzekwowania przepisów prowadzonej przez te właściwe organy w odniesieniu do spraw wchodzących w zakres niniejszego rozporządzenia.

5. Zezwolenie udzielone dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji przez właściwy organ, o którym mowa w ust. 1, zachowuje ważność po przekazaniu kompetencji ESMA.

Artykuł 54bRelacje z audytorami

1.   Każda osoba uprawniona w rozumieniu dyrektywy 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (*), wykonująca u dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji zadanie opisane w art. 34 dyrektywy 2013/34/UE lub art. 73 dyrektywy 2009/65/WE lub jakiekolwiek inne zadanie przewidziane prawem, ma obowiązek niezwłocznego zgłaszania ESMA wszelkich faktów lub decyzji dotyczących tego przedsiębiorstwa, o których dowiedziała się w trakcie wykonywania swoich zadań i które mogą:

a)   stanowić istotne naruszenie przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, które ustanawiają warunki regulujące wydawanie zezwoleń lub które w szczególny sposób regulują prowadzenie działalności w charakterze dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji;

b)   wpływać na nieprzerwane funkcjonowanie dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji;

c)   prowadzić do odmowy zatwierdzenia sprawozdań finansowych lub wydania opinii z zastrzeżeniem.

Osoba ta ma również obowiązek zgłaszania wszelkich faktów i decyzji, o których dowiedziała się w trakcie wykonywania jednego z zadań, o których mowa w akapicie pierwszym, w przedsiębiorstwie mającym bliskie powiązania z dostawcą usług w zakresie udostępniania informacji, u którego wykonuje to zadanie.

2.    Ujawnianie właściwym organom wszelkich faktów lub decyzji, o których mowa w ust. 1, w dobrej wierze przez osoby uprawnione w rozumieniu dyrektywy 2006/43/WE nie stanowi naruszenia jakichkolwiek ograniczeń umownych lub prawnych dotyczących ujawniania informacji i nie powoduje jakiejkolwiek odpowiedzialności tych osób.

*   Dyrektywa 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych, zmieniająca dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG oraz uchylająca dyrektywę Rady 84/253/EWG (Dz.U. L 157 z 9.6.2006, s. 87).”.

Artykuł 8Zmiany w rozporządzeniu (UE) 2016/1011 w sprawie indeksów stosowanych jako wskaźniki referencyjne w instrumentach finansowych i umowach finansowych lub do pomiaru wyników funduszy inwestycyjnych

W rozporządzeniu (UE) 2016/1011 wprowadza się następujące zmiany:

-1)  art. 3 ust. 1 pkt 24 lit. a) część wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

  „a) danych wejściowych przekazanych w całości ▌:”;

-1a)  art. 3 ust. 1 pkt 24 lit. a) ppkt (vii) otrzymuje brzmienie:

  (vii) od usługodawcy, któremu administrator wskaźnika referencyjnego zlecił na zasadzie outsourcingu gromadzenie danych zgodnie z art. 10, z wyjątkiem art. 10 ust. 3 lit. f), pod warunkiem że ten usługodawca otrzymuje dane w całości ▌od podmiotu, o którym mowa w ppkt (i)–(vi);”;

1)  w art. 4 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„9.  Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 49 w celu określenia wymogów mających na celu zapewnienie, aby rozwiązania z zakresu zarządzania, o których mowa w ust. 1, były wystarczająco solidne.”;

2)  w art. 12 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„4.  Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 49 w celu określenia warunków mających na celu zapewnienie, aby metoda, o której mowa w ust. 1, spełniała kryteria określone w lit. a)–e) tego ustępu.”;

3)  w art. 14 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„4.  Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 49 w celu określenia charakterystyki systemów i kontroli, o których mowa w ust. 1.”;

4)  art. 20 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 20Kluczowe wskaźniki

1.  Komisja uznaje za kluczowy wskaźnik referencyjny każdy wskaźnik referencyjny opracowany przez administratora mającego siedzibę lub miejsce zamieszkania w Unii i stosowany, bezpośrednio lub pośrednio w zestawie wskaźników referencyjnych, jako odniesienie dla instrumentów finansowych lub umów finansowych lub do pomiaru wyników funduszy inwestycyjnych, o całkowitej wartości wynoszącej co najmniej 500 mld EUR szacowanej na podstawie wszystkich okresów zapadalności wskaźnika referencyjnego, w stosownych przypadkach.

Jeżeli właściwy organ państwa członkowskiego lub ESMA jest zdania, że wskaźnik referencyjny należy uznać za kluczowy wskaźnik referencyjny zgodnie z akapitem pierwszym, ten właściwy organ lub ESMA, stosownie do przypadku, powiadamia o tym Komisję i przekazuje uzasadnienie swojej opinii na piśmie.

Komisja dokonuje przeglądu swojej oceny kluczowego charakteru wskaźników referencyjnych co najmniej co dwa lata.

2.  ESMA uznaje za kluczowy każdy wskaźnik referencyjny stosowany jako odniesienie dla instrumentów finansowych lub umów finansowych lub do pomiaru wyników funduszy inwestycyjnych, o całkowitej wartości wynoszącej mniej niż 500 mld EUR, jak określono w ust. 1, który spełnia kryterium określone w lit. a) oraz kryterium określone w lit. b) albo c) poniżej:

a)  wskaźnik referencyjny nie ma żadnych lub ma bardzo niewiele odpowiednich rynkowych zastępczych wskaźników referencyjnych;

b)  wystąpiłyby znaczne i niekorzystne skutki dla integralności rynku, stabilności finansowej, konsumentów, gospodarki realnej lub finansowania gospodarstw domowych i przedsiębiorstw w więcej niż jednym państwie członkowskim, gdyby wskaźnik referencyjny przestał być opracowywany, był opracowywany w oparciu o dane wejściowe, które nie są już w pełni reprezentatywne dla danego rynku lub danych realiów gospodarczych, bądź byłby opracowywany w oparciu o niewiarygodne dane wejściowe;

c) (i)  wskaźnik referencyjny opiera się na danych przekazywanych przez podmioty przekazujące dane, z których większość znajduje się w danym państwie członkowskim; oraz

c) (ii)  wystąpiłyby znaczne i niekorzystne skutki dla integralności rynku, stabilności finansowej, konsumentów, gospodarki realnej lub finansowania gospodarstw domowych i przedsiębiorstw w jednym państwie członkowskim, gdyby wskaźnik referencyjny przestał być opracowywany, był opracowywany w oparciu o dane wejściowe, które nie są już w pełni reprezentatywne dla danego rynku lub danych realiów gospodarczych, bądź byłby opracowywany w oparciu o niewiarygodne dane wejściowe.

3.  Przy ocenie, czy kryteria określone w lit. a) i b) zostały spełnione, ESMA bierze pod uwagę wszystkie poniższe kwestie:

(i)  wartość instrumentów finansowych i umów finansowych, w których przypadku wskaźnik referencyjny stosuje się jako odniesienie, oraz wartość funduszy inwestycyjnych stosujących wskaźnik referencyjny jako odniesienie do pomiaru swoich wyników, a także ich znaczenie w kontekście całkowitej wartości nierozliczonych instrumentów finansowych i umów finansowych oraz całkowitej wartości funduszy inwestycyjnych w danych państwach członkowskich;

(ii)  wartość instrumentów finansowych i umów finansowych, w których przypadku wskaźnik referencyjny stosuje się jako odniesienie, oraz wartość funduszy inwestycyjnych stosujących wskaźnik referencyjny jako odniesienie do pomiaru swoich wyników w danych państwach członkowskich, a także ich znaczenie w kontekście produktu narodowego brutto tych państw członkowskich;

(iii)  każde inne dane liczbowe pozwalające obiektywnie ocenić ewentualny wpływ zaprzestania opracowywania wskaźnika referencyjnego lub jego niewiarygodności na integralność rynku, stabilność finansową, konsumentów, gospodarkę realną lub finansowanie gospodarstw domowych i przedsiębiorstw w danych państwach członkowskich.

4.  ESMA, zanim uzna wskaźnik referencyjny za kluczowy wskaźnik referencyjny, konsultuje się z właściwym organem właściwym dla administratora tego wskaźnika referencyjnego oraz uwzględnia ocenę dokonaną przez ten właściwy organ.

ESMA dokonuje przeglądu swojej oceny kluczowego charakteru danego wskaźnika referencyjnego co najmniej co dwa lata.

ESMA powiadamia Komisję bez zbędnej zwłoki o każdym uznaniu wskaźnika referencyjnego za kluczowy wskaźnik referencyjny oraz o każdej decyzji zmieniającej status wskaźnika referencyjnego jako kluczowego wskaźnika referencyjnego, w przypadku gdy przegląd, o którym mowa w akapicie czwartym niniejszego ustępu, prowadzi do wniosku, że wskaźnika referencyjnego uznanego przez ESMA za kluczowy nie ocenia się już jako kluczowego.

Jeżeli właściwy organ państwa członkowskiego jest zdania, że wskaźnik referencyjny należy uznać za kluczowy wskaźnik referencyjny zgodnie z niniejszym ustępem, ten właściwy organ powiadamia o tym ESMA i przekazuje uzasadnienie swojej opinii na piśmie. ESMA przekazuje wspomnianemu właściwemu organowi uzasadnioną opinię, jeżeli postanowi nie uznawać tego wskaźnika referencyjnego za kluczowy wskaźnik referencyjny.

3.  Komisja przyjmuje akty wykonawcze zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 50 ust. 2, w celu ustanowienia wykazu wskaźników referencyjnych, które uznano za kluczowe wskaźniki referencyjne zgodnie z ust. 1 i 2. Komisja przyjmuje akty wykonawcze zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 50 ust. 2, w celu aktualizacji tego wykazu bez zbędnej zwłoki w następujących przypadkach:

a)  Komisja uznaje wskaźnik referencyjny za kluczowy wskaźnik referencyjny lub dokonuje przeglądu tego statusu zgodnie z ust. 1;

b)  Komisja otrzyma powiadomienia od ESMA, jak wskazano w ust. 2 akapit piąty.

4.  Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 49 w celu:

a)  określenia sposobu szacowania wartości nominalnej instrumentów finansowych innych niż instrumenty pochodne, wartości nominalnej instrumentów pochodnych i wartości aktywów netto funduszy inwestycyjnych, w tym w przypadku pośredniego odniesienia do wskaźnika referencyjnego w zestawie wskaźników referencyjnych, w celu porównania jej z progami, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu i w art. 24 ust. 1 lit. a);

b)  przeglądu metody wyliczania stosowanej do wyznaczenia progów, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, w świetle rozwoju sytuacji na rynku, zmian cen i zmian regulacyjnych, jak również odpowiedniości klasyfikacji wskaźników referencyjnych, w przypadku gdy całkowita wartość instrumentów finansowych, umów finansowych lub funduszy inwestycyjnych stosujących te wskaźniki referencyjne jako odniesienie jest bliska wspomnianych progów; przegląd ten odbywa się co najmniej co dwa lata od dnia … [18 months after the date of entry into force of this Regulation] r.;

c)  określenia sposobu stosowania kryteriów, o których mowa w ust. 2 akapit drugi ppkt (i)–(iii) niniejszego artykułu, uwzględniając wszelkie dane służące pomocą w obiektywnej ocenie ewentualnego wpływu zaprzestania opracowywania danego wskaźnika referencyjnego lub jego niewiarygodności na integralność rynku, stabilność finansową, konsumentów, gospodarkę realną lub finansowanie gospodarstw domowych i przedsiębiorstw w jednym państwie członkowskim lub większej liczbie państw członkowskich.

Komisja bierze pod uwagę zmiany sytuacji na właściwym rynku lub postęp technologiczny.”;

5)  w art. 21 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.  Po otrzymaniu przeprowadzonej przez administratora oceny, o której mowa w ust. 1, właściwy organ:

a)  informuje o niej ESMA;

b)  w terminie czterech tygodni od otrzymania tej oceny przeprowadza własną ocenę trybu przeniesienia wskaźnika referencyjnego do nowego administratora lub zaprzestania jego opracowywania, z uwzględnieniem procedury ustanowionej zgodnie z art. 28 ust. 1.

Przez okres, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. b), administrator nie może zaprzestać opracowywania wskaźnika referencyjnego bez pisemnej zgody ESMA.”;

b)  dodaje się ust. 5 w brzmieniu:

„5.  Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 49 w celu określenia kryteriów stanowiących podstawę oceny, o której mowa w ust. 2 lit. b).”;