Procedura : 1998/0031R(NLE)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A8-0072/2019

Teksty złożone :

A8-0072/2019

Debaty :

Głosowanie :

PV 12/03/2019 - 9.12

Teksty przyjęte :

P8_TA(2019)0146

WSTĘPNE SPRAWOZDANIE     
PDF 199kWORD 60k
8.2.2019
PE 629.670v02-00 A8-0072/2019

w sprawie projektu decyzji Rady i Komisji w sprawie zawarcia przez Unię Europejską i Europejską Wspólnotę Energii Atomowej Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony a Turkmenistanem z drugiej strony

(12183/1/2011 – C8-0059/2015 – 1998/0031R(NLE))

Komisja Spraw Zagranicznych

Sprawozdawczyni: Ramona Nicole Mănescu

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 UZASADNIENIE
 PROCEDURA W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ
 GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie projektu decyzji Rady i Komisji w sprawie zawarcia przez Unię Europejską i Europejską Wspólnotę Energii Atomowej Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony a Turkmenistanem z drugiej strony

(12183/1/2011 – C8-0059/2015 – 1998/0031R(NLE))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady i Komisji (12183/1/2011),

–  uwzględniając projekt Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony a Turkmenistanem z drugiej strony (12288/2011),

–  uwzględniając wniosek o udzielenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 91, art. 100 ust. 2, art. 207 i art. 209 oraz art. 218 ust. 6 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także na mocy art. 101 akapit drugi Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (C8-0059/2015),

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Azji Środkowej, w szczególności rezolucje z dnia 20 lutego 2008 r. w sprawie strategii UE dla Azji Środkowej(1), z dnia 15 grudnia 2011 r. w sprawie postępów w realizacji strategii UE wobec Azji Środkowej(2), z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie realizacji i przeglądu strategii UE wobec Azji Środkowej(3), oraz z dnia 22 kwietnia 2009 r. w sprawie umowy przejściowej w sprawie handlu z Turkmenistanem(4), a także rezolucję z dnia 14 lutego 2006 r. w sprawie klauzuli dotyczącej praw człowieka i demokracji w umowach zawieranych przez Unię Europejską(5),

–  uwzględniając Umowę przejściową z 1999 r. w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem pomiędzy Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej z jednej strony, a Turkmenistanem z drugiej strony, zawartą przez Radę w dniu 27 lipca 2009 r. (5144/1999), oraz regularne posiedzenia Wspólnego Komitetu ustanowionego na jej mocy,

–  uwzględniając protokół ustaleń w sprawie energii podpisany przez Unię Europejską i Turkmenistan w maju 2008 r.,

–  uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych (ICCPR) oraz Międzynarodowy pakt praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych (ICESCR), których stroną jest Turkmenistan,

–  uwzględniając coroczny dialog dotyczący praw człowieka prowadzony przez UE i Turkmenistan,

–  uwzględniając zobowiązanie podjęte przez wiceprzewodniczącą Komisji / wysoką przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa w jej piśmie do Komisji Spraw Zagranicznych z dnia 16 grudnia 2015 r., zawierającym aspekty wymienione w ust. 3 niniejszego dokumentu,

–  uwzględniając pismo wiceprzewodniczącej / wysokiej przedstawiciel do przewodniczącego Komisji Spraw Zagranicznych z dnia 5 lipca 2018 r., w którym zwróciła uwagę na jej poparcie dla Umowy o partnerstwie i współpracy z Turkmenistanem,

–  uwzględniając art. 99 ust. 5 Regulaminu,

–  uwzględniając wstępne sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych (A8-0072/2019),

A.  mając na uwadze rosnące zaangażowanie Unii Europejskiej w regionie Azji Środkowej;

B.  mając na uwadze, że Umowa o partnerstwie i współpracy (UPiW) z Turkmenistanem została zainicjowana w 1997 r. i podpisana w 1998 r.; mając na uwadze, że od tego czasu 14 państw członkowskich spośród 15 pierwotnych sygnatariuszy ratyfikowało UPiW (przy czym Zjednoczone Królestwo jest ostatnim państwem, które tego jeszcze nie uczyniło); mając na uwadze, że Turkmenistan ratyfikował UPiW w 2004 r.; mając na uwadze, że przystąpienie do UPiW tych państw członkowskich, które przystąpiły do UE po podpisaniu umowy, podlega odrębnemu protokołowi i procedurze ratyfikacji;

C.  mając na uwadze, że po pełnej ratyfikacji UPiW obowiązywałaby przez początkowy okres 10 lat, a następnie byłaby co roku odnawiana, co umożliwiłoby UE ewentualne odstąpienie od umowy w przypadku wystąpienia poważnych wątpliwości co do poszanowania praw człowieka lub innych poważnych naruszeń; mając na uwadze, że strony mogą zmienić UPiW w celu uwzględnienia nowych wydarzeń;

D.  mając na uwadze, że w kwietniu 2009 r. Rada skonsultowała się z Parlamentem Europejskim w sprawie umowy przejściowej w sprawie handlu z Turkmenistanem w ramach opcjonalnej, prawnie niewiążącej procedury;

E.  mając na uwadze, że Organizacja Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE) i Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju (EBOR) wyznaczyły kryteria, na podstawie których należy oceniać postępy w Turkmenistanie, oraz kryteria upoważniające do dalszej współpracy, zgodnie z uznanymi na szczeblu międzynarodowym normami w zakresie praworządności, dobrych rządów i praw człowieka;

F.  mając na uwadze, że poszanowanie demokracji, praw podstawowych i praw człowieka oraz zasad gospodarki rynkowej, które stanowią zasadnicze elementy umowy przejściowej w sprawie handlu (zgodnie z jej art. 1, jak i art. 2 UPiW), powinno pozostać długoterminowymi celami dla Turkmenistanu; mając na uwadze, że jednostronne zawieszenie stosowania Umowy jest możliwe w przypadku naruszenia tych elementów przez którąkolwiek ze stron;

G.  mając na uwadze, że po rozważeniu projektu zalecenia w sprawie udzielenia przez Parlament zgody na zawarcie UPiW oraz załączonego projektu sprawozdania z dnia 8 maja 2015 r. zawierającego projekt rezolucji, w dniu 24 maja 2016 r. Komisja Spraw Zagranicznych podjęła decyzję o tymczasowym zawieszeniu procedury do czasu, gdy zostanie stwierdzone, że poczyniono wystarczające postępy w dziedzinie poszanowania praw człowieka i praworządności, i podjęła decyzję o wszczęciu obecnej procedury przejściowej;

H.  mając na uwadze, że dalsze obowiązywanie wskaźników postępu w dziedzinie praw człowieka w Turkmenistanie, sformułowanych przez Parlament w poprzednich rezolucjach, ma zasadnicze znaczenie dla pryncypialnej i spójnej polityki UE w zakresie stosunków z tym krajem;

I.  mając na uwadze, że w 2015 r. Turkmenistan przyjął krajowy plan działania w zakresie praw człowieka na lata 2016–2020 (NAPHR), przygotowany za pomocą Programu Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju w 2013 r.;

J.  mając na uwadze zawarcie przez Turkmenistan umów międzynarodowych, takich jak ICCPR, ICESCR oraz konwencje MOP;

1.  zwraca się do Rady, Komisji i wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa o pilne ustalenie, w oparciu o zalecenia ONZ, OBWE i EBOR, następujących krótkoterminowych punktów odniesienia w celu zmierzenia trwałych postępów poczynionych przez władze państwowe Turkmenistanu, zanim wyrazi on zgodę na zawarcie UPiW:

      System polityczny, praworządność i dobre rządy

(i)   wyraźny podział na władzę wykonawczą, ustawodawczą i sądowniczą, oraz m.in. umożliwienie i zagwarantowanie rzeczywistego udziału społeczeństwa w procesach decyzyjnych w państwie, w tym konsultacje z ekspertami międzynarodowymi, takimi jak Komisja Wenecka Rady Europy i Biuro Instytucji Demokratycznych i Praw Człowieka (ODIHR) przy OBWE, w sprawie zgodności konstytucji Turkmenistanu z tymi demokratycznymi zasadami oraz wykazanie przez Turkmenistan gotowości do rozważenia zaleceń dotyczących reform proponowanych przez te organizacje;

(ii)  usunięcie ograniczeń w rejestrowaniu i funkcjonowaniu organizacji pozarządowych;

      Prawa człowieka i podstawowe wolności

(iii)  realizacja zobowiązań podjętych przez rząd Turkmenistanu w krajowym planie działania w zakresie praw człowieka na lata 2016–2020;

(iv)  położenie kresu wymuszonym zaginięciom, pracy przymusowej, torturom, oraz ujawnienie losu lub miejsca pobytu osób zaginionych i umożliwienie rodzinom kontaktu z osobami przebywającymi w areszcie; uznanie przez władze krajowe istnienia więźniów politycznych oraz zezwolenie na swobodny dostęp do kraju organizacjom międzynarodowym i niezależnym obserwatorom, w tym w tym Międzynarodowemu Komitetowi Czerwonego Krzyża;

(v)  zapewnienie swobodnego dostępu do różnych źródeł informacji, a w szczególności umożliwienie ludziom dostępu do alternatywnych źródeł informacji, w tym międzynarodowych środków komunikacji, oraz posiadania urządzeń telekomunikacyjnych, takich jak prywatne anteny satelitarne lub przystępne cenowo połączenia internetowe;

(vi)  położenie kresu prześladowaniu i zastraszaniu niezależnych dziennikarzy i działaczy społeczeństwa obywatelskiego oraz obrońców praw człowieka zamieszkałych w kraju i za granicą, w tym członków ich rodzin; zagwarantowanie wolności wypowiedzi i wolności zgromadzeń;

(vii)  umożliwienie wizyt ONZ oraz międzynarodowych i regionalnych organizacji praw człowieka, które o nie wystąpiły i nadal oczekują na odpowiedź;

(viii)  położenie kresu nieformalnemu i arbitralnemu systemowi zakazów podróżowania i zapewnienie, by osoby, którym nie udzielono zgody na opuszczenie kraju, mogły swobodnie podróżować;

2.  zwraca się do Rady, Komisji i wiceprzewodniczącej / wysokiej przedstawiciel o uwzględnienie następujących długoterminowych zaleceń dotyczących trwałych i wiarygodnych postępów:

      System polityczny, praworządność i dobre rządy

(i)    poszanowanie zasad pluralizmu politycznego i odpowiedzialności demokratycznej, z właściwie funkcjonującymi partiami politycznymi i innymi organizacjami, wolnymi od ingerencji;

(ii)  dalsze wdrażanie reform na wszystkich szczeblach zgodnie z celami zrównoważonego rozwoju ONZ i we wszystkich obszarach działania administracji, w szczególności w obszarze sądownictwa i ścigania przestępstw;

(iii)  silne i skuteczne zabezpieczenia przed korupcją na wysokim szczeblu, praniem pieniędzy, przestępczością zorganizowaną i nielegalnym obrotem środkami odurzającymi;

(iv)  pełne wdrożenie przepisów zakazujących pracy dzieci;

      Prawa człowieka i podstawowe wolności

(v)  ogólne poszanowanie pokojowego i zgodnego z prawem korzystania z prawa do wolności wypowiedzi, wolności zrzeszania się i wolności religii lub przekonań;

(vi)  ogólna swoboda przemieszczania się, zarówno w kraju, jak i poza jego granicami;

3.  podkreśla, że Parlament Europejski musi ściśle śledzić i monitorować rozwój sytuacji w Turkmenistanie oraz wdrażanie wszystkich części UPiW po jej wejściu w życie; w tym kontekście wzywa wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawiciel do wdrożenia i publicznego poparcia mechanizmu monitorowania praw człowieka, tak aby po wejściu w życie UPiW Parlament mógł być należycie informowany przez Europejską Służbę Działań Zewnętrznych o wdrażaniu tejże umowy, a w szczególności o jej celach i zgodności z art. 2, i mógł reagować na rozwój sytuacji w tym kraju w przypadku udokumentowanych i udowodnionych poważnych naruszeń praw człowieka; podkreśla możliwość zawieszenia umowy o partnerstwie i współpracy w przypadku wystąpienia takich naruszeń i w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje pismo wiceprzewodniczącej / wysokiej przedstawiciel do Komisji Spraw Zagranicznych z dnia 16 grudnia 2015 r. zawierające następujące cele:

(i)  zapewnienie, że Parlament Europejski będzie odpowiednio informowany o wdrażaniu przepisów UPiW dotyczących praw człowieka i demokratyzacji, będzie miał dostęp do stosownych informacji na temat rozwoju sytuacji w zakresie praw człowieka, demokracji i praworządności oraz że na żądanie będzie terminowo otrzymywać informacje przed i po posiedzeniach Rady Współpracy, z zastrzeżeniem mających zastosowanie przepisów dotyczących poufności;

(ii)  ściślejsza współpraca z Parlamentem Europejskim i społeczeństwem obywatelskim w przygotowywaniu corocznych dialogów na temat praw człowieka i w odniesieniu do spotkań sprawozdawczych po tych dialogach;

(iii)  konsultacje z Parlamentem Europejskim przy przygotowywaniu aktualizacji unijnej strategii krajowej dla Turkmenistanu dotyczącej praw człowieka;

4.  przyjmuje z zadowoleniem zapowiedź wiceprzewodniczącej / wysokiej przedstawiciel z listopada 2018 r. dotyczącą utworzenia pełnoprawnej delegatury UE w Aszchabadzie; podkreśla, że nowa delegatura powinna opracować korzystną dla obu stron strategię współpracy dostosowaną do warunków i wymogów Turkmenistanu w zakresie rozwoju, monitorować sytuację w tym kraju, w tym przypadki łamania praw człowieka i indywidualne przypadki budzące niepokój, podjąć dialog z różnymi podmiotami politycznymi, społecznymi i gospodarczymi kraju, umożliwić dyplomację na miejscu oraz poprawić zarządzanie projektami finansowanymi z zewnętrznych instrumentów finansowych UE i nadzór nad nimi;

5.  stwierdza, że rozważy wyrażenie zgody, gdy uzna, że zalecenia określone w ust. 1 i 3 zostały należycie uwzględnione przez Komisję, Radę, wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawiciel oraz władze państwowe Turkmenistanu;

6.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do zwrócenia się do Rady, Komisji i wiceprzewodniczącej / wysokiej przedstawiciel o regularne dostarczanie Parlamentowi istotnych informacji na temat sytuacji w Turkmenistanie;

7.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej / wysokiej przedstawiciel oraz rządowi i parlamentowi Turkmenistanu.

(1)

Dz.U. C 184 E z 6.8.2009, s. 49.

(2)

Dz.U. C 168 E z 14.6.2013, s. 91.

(3)

Dz.U. C 58 z 15.2.2018, s. 119.

(4)

Dz.U. C 184 E z 8.7.2010, s. 20.

(5)

Dz.U. C 290 E z 29.11.2016, s. 107.


UZASADNIENIE

W 1998 r. do PE skierowany został pierwszy wniosek Rady o wyrażenie zgody na Umowę o partnerstwie i współpracy między UE a Turkmenistanem (UPiW), która została podpisana w tym samym roku, jednak nie został on rozpatrzony przez Parlament z przyczyn związanych z brakiem poszanowania dla praworządności, demokracji i praw człowieka.

Zalecenie komisji dotyczące wyrażenia zgody, jak również towarzyszące mu sprawozdanie, zostały przyjęte w dniu 26 stycznia 2011 r., jednak nie znalazły się na posiedzeniu plenarnym ze względu na podstawę prawną wniosku Rady, która nie odpowiada prawom nabytym na mocy traktatu lizbońskiego, a także z innych powodów związanych z wnioskiem Parlamentu Europejskiego o wprowadzenie mechanizmu monitorowania praw człowieka w tym kraju.

W dniu 19 lutego 2015 r. Rada po raz drugi zwróciła się do Parlamentu o wyrażenie zgody na zawarcie UPiW.

W dniu 8 maja 2015 r. opublikowany został projekt zalecenia w sprawie wyrażenia zgody na UPiW oraz towarzyszący mu projekt rezolucji przygotowany przez obecną sprawozdawczynię.

Przed pierwszą wymianą poglądów na temat wyrażenia zgody i towarzyszącego sprawozdania Komisja Spraw Zagranicznych podjęła w dniu 22 czerwca 2015 r. decyzję, również na wniosek sprawozdawczyni, o zawieszeniu swoich rozważań do czasu osiągnięcia porozumienia z wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawiciel F. Mogherini w sprawie wdrożenia mechanizmu kontroli UPiW, w szczególności w odniesieniu do mechanizmu monitorowania praw człowieka, z udziałem Parlamentu i społeczeństwa obywatelskiego.

Następnie w dniu 16 grudnia 2015 r. wiceprzewodnicząca / wysoka przedstawiciel wystosowała do komisji pismo przedstawiające ogólne elementy takiego mechanizmu monitorowania. Na tej podstawie w dniu 1 lutego 2016 r. Prezydium w poszerzonym składzie postanowiło, że stanowi to wystarczającą podstawę do ponownego uruchomienia procedury przez komisję.

Jednakże w wyniku zgłoszonych poprawek i debat przeprowadzonych podczas pierwszej wymiany poglądów w dniu 11 kwietnia 2016 r. w obecności specjalnego przedstawiciela UE w Azji Środkowej, Petera Buriana, a także innych spotkań konsultacyjnych między posłami do PE zaangażowanymi w procedurę w maju 2016 r., stało się jasne, że nadal nie udało się uzyskać zdecydowanej większości, która zagłosowałaby w komisji za przyjęciem wniosku, ze względu na oczywisty brak poszanowania praworządności, dobrych rządów i praw człowieka przez Turkmenistan, pomimo pewnych postępów w zakresie niedawnych reform legislacyjnych.

W związku z tym w dniu 24 maja 2016 r. komisja poparła wniosek sprawozdawcy o czasowe zawieszenie zalecenia w sprawie wyrażenia zgody, wraz z towarzyszącą mu rezolucją, do czasu osiągnięcia w komisji konsensusu w sprawie pozytywnego wyniku głosowania nad UPiW.

Jednocześnie uwzględniono wniosek sprawozdawców o otwarcie odrębnej procedury umożliwiającej Parlamentowi wyrażenie opinii na temat UPiW przed udzieleniem zgody we wstępnym sprawozdaniu/rezolucji zgodnie z art. 99 ust. 5 Regulaminu.

Celem niniejszego wstępnego sprawozdania jest uwzględnienie następujących elementów:

1) Ustanowienie wykonalnych i wiarygodnych krótkoterminowych punktów odniesienia, na podstawie których można mierzyć postępy władz Turkmenistanu, w szczególności w dziedzinie praworządności, dobrych rządów i praw człowieka. Komisja, Rada i wiceprzewodnicząca / wysoka przedstawiciel są proszeni o przedstawienie Parlamentowi sprawozdania z postępów, na podstawie którego Parlament Europejski może podjąć decyzję o przystąpieniu do głosowania nad udzieleniem zgody.

Sprawozdawczyni wzywa komisję do wykorzystania okazji, która pojawia się w stosunkach między UE a Turkmenistanem, z następujących powodów: pogorszenie koniunktury gospodarczej spowodowane gwałtownym spadkiem cen energii, które stanowią większość dochodów kraju, głównie dzięki prawie monopolistycznemu eksportowi gazu z Turkmenistanu do Chin; gotowość władz Turkmenistanu do otwarcia nowych kanałów dystrybucji energii, w tym dla Europy, co przyczyni się do niezależności energetycznej UE od Rosji; odrodzenie się rosyjskich interesów w regionie, podczas gdy USA przykładają obecnie mniejszą wagę do dobrych rządów i przyznają pierwszeństwo innym interesom w zakresie bezpieczeństwa i energii w regionie; wreszcie zaangażowanie UE na rzecz wspierania poszanowania demokracji, praworządności i praw człowieka, co można najlepiej osiągnąć poprzez ściślejsze zaangażowanie we wszystkich obszarach polityki i współpracy sektorowej w ramach mechanizmów przewidzianych w UPiW, gdy tylko zostanie ona ratyfikowana (takich jak Rada Współpracy, Komitet Współpracy i Komisja Współpracy Parlamentarnej).

2) Opracowanie długoterminowych zaleceń dotyczących trwałych i wiarygodnych postępów w zakresie systemu politycznego, praworządności i sprawowania rządów, praw człowieka i podstawowych wolności, które powinny zostać uwzględnione po wejściu w życie UPiW.

3) Pozytywny odbiór i apel o publiczne zobowiązanie się do osiągnięcia porozumienia w sprawie wdrożenia mechanizmu monitorowania praw człowieka zaproponowanego Parlamentowi Europejskiemu przez wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawiciel F. Mogherini w oparciu o jej wyżej wymienione pismo z dnia 16 grudnia 2015 r., który ma zostać ustanowiony po wejściu w życie UPiW i który zawiera następujące punkty:

– zapewnienie, że Parlament będzie odpowiednio informowany o wdrażaniu przepisów UPiW dotyczących praw człowieka i demokratyzacji, będzie miał dostęp do stosownych informacji na temat rozwoju sytuacji w zakresie praw człowieka, demokracji i praworządności oraz że na żądanie będzie otrzymywać informacje przed i po posiedzeniach Rady Współpracy, z zastrzeżeniem mających zastosowanie przepisów dotyczących poufności;

– ściślejsza współpraca z PE i społeczeństwem obywatelskim w przygotowywaniu corocznych dialogów na temat praw człowieka i w odniesieniu do spotkań sprawozdawczych po tych dialogach;

– konsultacje z Parlamentem przy przygotowywaniu unijnej strategii krajowej dla Turkmenistanu dotyczącej praw człowieka.

Mechanizm ten powinien umożliwić Parlamentowi Europejskiemu reagowanie na rozwój sytuacji w tym kraju w przypadku udokumentowanych i udowodnionych poważnych naruszeń praw człowieka oraz ewentualne wnioskowanie o zawieszenie UPiW.

4) Pozytywny odbiór zapowiedzi wiceprzewodniczącej / wysokiej przedstawiciel Mogherini z listopada 2018 r. dotyczącej utworzenia pełnoprawnej delegatury UE w Aszchabadzie, co zostało obiecane przez jej poprzedniczkę. Taka delegatura powinna pomóc UE w wywieraniu większej presji dyplomatycznej w tym kraju, a także w pośrednich kontaktach z jego mieszkańcami, co znacznie zwiększyłoby możliwości w zakresie monitorowania sytuacji w dziedzinie praw człowieka.

Jeżeli PE przyjmie rezolucję na podstawie niniejszego wstępnego sprawozdania, Komisja Spraw Zagranicznych mogłaby okresowo oceniać postępy w odniesieniu do spełnienia kryteriów w nim określonych, we współpracy z innymi właściwymi organami PE. Jeżeli komisja uzna, że postępy są wystarczające i trwałe, może podjąć decyzję o wznowieniu procedury zgody wraz z załączonym sprawozdaniem w celu wydania pozytywnego zalecenia w sprawie zatwierdzenia UPiW.


PROCEDURA W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

Tytuł

Zawarcie umowy o partnerstwie i współpracy z Turkmenistanem

Odsyłacze

1998/0031R(NLE)

Komisja przedmiotowo właściwa

       Data ogłoszenia na posiedzeniu

AFET

 

 

 

 

Komisje opiniodawcze

  Data ogłoszenia na posiedzeniu

INTA

 

BUDG

 

 

 

Rezygnacja z wydania opinii

  Data decyzji

INTA

23.4.2018

BUDG

23.4.2018

 

 

Sprawozdawcy

       Data powołania

Ramona Nicole Mănescu

11.3.2015

 

 

 

Data przyjęcia

4.2.2019

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

44

1

1

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Michèle Alliot-Marie, Bas Belder, Goffredo Maria Bettini, Elmar Brok, Klaus Buchner, Arnaud Danjean, Georgios Epitideios, Michael Gahler, Iveta Grigule-Pēterse, Sandra Kalniete, Andrey Kovatchev, Eduard Kukan, Arne Lietz, Barbara Lochbihler, Andrejs Mamikins, Ramona Nicole Mănescu, David McAllister, Francisco José Millán Mon, Clare Moody, Javier Nart, Pier Antonio Panzeri, Demetris Papadakis, Tonino Picula, Julia Pitera, Cristian Dan Preda, Dobromir Sośnierz, Jaromír Štětina, Charles Tannock, Hilde Vautmans

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Brando Benifei, Neena Gill, Takis Hadjigeorgiou, Liisa Jaakonsaari, Marek Jurek, Patricia Lalonde, Soraya Post, José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra, Helmut Scholz

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

José Blanco López, Santiago Fisas Ayxelà, Ingeborg Gräßle, Karin Kadenbach, Gabriel Mato, Joachim Schuster, Ramón Luis Valcárcel Siso, Flavio Zanonato

Data złożenia

8.2.2019


GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

44

+

ALDE

Iveta Grigule-Pēterse, Patricia Lalonde, Javier Nart, Hilde Vautmans

ECR

Bas Belder, Marek Jurek, Charles Tannock

GUE/NGL

Takis Hadjigeorgiou, Helmut Scholz

PPE

Michèle Alliot-Marie, Elmar Brok, Arnaud Danjean, Santiago Fisas Ayxelà, Michael Gahler, Ingeborg Gräßle, Sandra Kalniete, Andrey Kovatchev, Eduard Kukan, David McAllister, Ramona Nicole Mănescu, Gabriel Mato, Francisco José Millán Mon, Julia Pitera, Cristian Dan Preda, José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra, Jaromír Štětina, Ramón Luis Valcárcel Siso

S&D

Brando Benifei, Goffredo Maria Bettini, José Blanco López, Neena Gill, Liisa Jaakonsaari, Karin Kadenbach, Arne Lietz, Andrejs Mamikins, Clare Moody, Pier Antonio Panzeri, Demetris Papadakis, Tonino Picula, Soraya Post, Joachim Schuster, Flavio Zanonato

VERTS/ALE

Klaus Buchner, Barbara Lochbihler

1

-

NI

Georgios Epitideios

1

0

NI

Dobromir Sośnierz

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się

Ostatnia aktualizacja: 27 lutego 2019Informacja prawna