Procedura : 2018/2116(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A8-0171/2019

Teksty złożone :

A8-0171/2019

Debaty :

Głosowanie :

PV 13/03/2019 - 11.8

Teksty przyjęte :

P8_TA(2019)0172

SPRAWOZDANIE     
PDF 200kWORD 58k
8.3.2019
PE 632.895v02-00 A8-0171/2019

w sprawie zalecenia Parlamentu Europejskiego dla Rady, Komisji oraz wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa w sprawie zakresu działania i mandatu specjalnych przedstawicieli UE

(2018/2116(INI))

Komisja Spraw Zagranicznych

Sprawozdawczyni: Hilde Vautmans

PROJEKT ZALECENIA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 INFORMACJE O PRZYJĘCIU PRZEZ KOMISJĘ PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWĄ
 GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

PROJEKT ZALECENIA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

dla Rady, Komisji i wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa w sprawie zakresu działania i mandatu specjalnych przedstawicieli UE

(2018/2116(INI))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 2, 3, 6, 21, 33 oraz 36 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

–  uwzględniając decyzję Rady z 26 lipca 2010 r. określającą organizację i zasady funkcjonowania Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ)(1),

–  uwzględniając oświadczenie wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa w sprawie odpowiedzialności politycznej(2),

–  uwzględniając sprawozdania roczne sporządzone przez wysoką przedstawiciel Unii Europejskiej do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa dla Parlamentu Europejskiego, dotyczące wdrażania wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa,

–  uwzględniając sprawozdania roczne UE dotyczące praw człowieka i demokracji na świecie,

–  uwzględniając porozumienie międzyinstytucjonalne zawarte w dniu 20 listopada 2002 r. między Parlamentem Europejskim a Radą, dotyczące dostępu Parlamentu Europejskiego do szczególnie chronionych informacji Rady z zakresu polityki bezpieczeństwa i obrony,

–  uwzględniając wytyczne dotyczące mianowania, mandatu i finansowania specjalnych przedstawicieli UE z 9 lipca 2007 r. i notę Rady (7510/14) z 11 marca 2014 r.;

–  uwzględniając swoją rezolucję z 8 lipca 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady określającej organizację i zasady funkcjonowania Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych(3),

–  uwzględniając globalną strategię na rzecz polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii Europejskiej, przedstawioną przez wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawiciel w dniu 28 czerwca 2016 r., a także późniejsze sprawozdania z jej realizacji,

–  uwzględniając wytyczne UE w sprawie promowania i ochrony wszystkich praw człowieka przysługujących lesbijkom, gejom, osobom biseksualnym, transpłciowym i interseksualnym (LGBTI), przyjęte przez Radę w 2013 r.,

–  uwzględniając akt końcowy z Helsinek z 1975 r. Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE) oraz wszystkie jego zasady jako dokumentu o podstawowym znaczeniu dla europejskiego i szerzej pojętego regionalnego porządku bezpieczeństwa,

–  uwzględniając swoje rezolucje w sprawie sprawozdań rocznych sporządzonych przez wysoką przedstawiciel Unii Europejskiej do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa dla Parlamentu Europejskiego, dotyczących wdrażania wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa,

–  uwzględniając swoje rezolucje w sprawie sprawozdań rocznych UE dotyczących praw człowieka i demokracji na świecie,

–  uwzględniając swoje zalecenie z 15 listopada 2017 r. dla Rady, Komisji i ESDZ w sprawie Partnerstwa Wschodniego w perspektywie szczytu w listopadzie 2017 r.(4),

–  uwzględniając swoją rezolucję z 4 lipca 2017 r. w sprawie reakcji na naruszenia praw człowieka w kontekście zbrodni wojennych i zbrodni przeciwko ludzkości, w tym ludobójstwa(5),

–  uwzględniając swoje rezolucje w sprawie Ukrainy wzywające do powołania specjalnego przedstawiciela UE ds. regionu Krymu i Donbasu,

–  uwzględniając swoje zalecenie dla Rady z dnia 13 czerwca 2012 r. w sprawie specjalnego przedstawiciela UE ds. praw człowieka(6),

–  uwzględniając art. 110 i art. 113 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych (A8-0171/2019),

A.  mając na uwadze, że UE pragnie stać się silniejszym podmiotem globalnym, nie tylko pod względem gospodarczym, lecz również pod względem politycznym, a poprzez swoje działania i politykę dąży do wniesienia własnego wkładu w utrzymanie międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa oraz porządku na świecie opartego na zasadach;

B.  mając na uwadze, że specjalnych przedstawicieli UE wyznacza Rada na wniosek wiceprzewodniczącej / wysokiej przedstawiciel, a udzielany im mandat obejmuje realizację szczególnych celów w określonej dziedzinie lub na konkretnym obszarze geograficznym, mających charakter polityczny lub związanych z bezpieczeństwem; mając na uwadze, że specjalni przedstawiciele dowiedli, iż stanowią wartościowy i elastyczny instrument dyplomacji UE, gdyż mogą uosabiać i reprezentować UE w ważnych miejscach i sytuacjach oraz cieszą się poparciem wszystkich państw członkowskich; mając na uwadze, że elastyczność mandatów specjalnych przedstawicieli UE oznacza, iż stanowią oni narzędzia operacyjne, z których pomocy można szybko skorzystać, gdy pojawiają się obawy co do sytuacji w niektórych państwach lub w określonych sprawach;

C.  mając na uwadze, że dzięki częstej obecności w terenie specjalni przedstawiciele UE znajdują się w uprzywilejowanej pozycji umożliwiającej podejmowanie dialogu ze społeczeństwem obywatelskim i podmiotami lokalnymi oraz rozeznanie sytuacji na miejscu; mając na uwadze, że owe bezpośrednie doświadczenia umożliwiają im wnoszenie konstruktywnego wkładu w kształtowanie polityki i strategii;

D.  mając na uwadze, że obecnie jest pięciu regionalnych specjalnych przedstawicieli UE (ds. Rogu Afryki, Sahelu, Azji Środkowej, procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie oraz Kaukazu Południowego i kryzysu w Gruzji), dwóch specjalnych przedstawicieli ds. poszczególnych krajów (Kosowa oraz Bośni i Hercegowiny) oraz jeden specjalny przedstawiciel UE zajmujący się konkretnym zagadnieniem, mianowicie prawami człowieka;

E.  mając na uwadze, że obecnie wśród specjalnych przedstawicieli UE znajdują się tylko dwie kobiety;

F.  mając na uwadze, że w przypadku specjalnych przedstawicieli UE powoływanych w ramach mandatu dotyczącego poszczególnych krajów ich podwójna funkcja polegająca na jednoczesnym kierowaniu delegaturą UE w danym kraju zaowocowała spójnością i skutecznością działań UE w ramach polityki zewnętrznej; mając na uwadze, że powoływanie dalszych specjalnych przedstawicieli UE ds. poszczególnych krajów musi być zgodne ze strategiami działań zewnętrznych UE, a to z uwagi na wzmocnienie delegatur UE na mocy traktatu lizbońskiego, w którym przekazano im odpowiedzialność za koordynowanie wszystkich działań UE na danym terenie, w tym również strategii realizowanych w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa;

G.  mając na uwadze, że istnieją inne obszary i konflikty o priorytetowym znaczeniu, w tym również w bezpośrednim sąsiedztwie UE, które wymagają szczególnej uwagi, większego zaangażowania i widoczności UE, takie jak rosyjska agresja na Ukrainie i nielegalna okupacja Krymu;

H.  mając na uwadze, że specjalni przedstawiciele UE okazali się szczególnie użyteczni w prowadzeniu dialogów politycznych na wysokim szczeblu, gdyż są zdolni dotrzeć do partnerów na wysokim szczeblu w bardzo trudnym otoczeniu politycznym;

I.  mając na uwadze, że specjalni przedstawiciele UE są finansowani z budżetu przeznaczonego na wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa, o którym Parlament współdecyduje, a za wykonanie budżetu odpowiadają przed Komisją;

J.  mając na uwadze, że wiceprzewodnicząca / wysoka przedstawiciel zobowiązała się przychylać się do wniosków Parlamentu Europejskiego o wysłuchanie nowo mianowanych specjalnych przedstawicieli UE, zanim rozpoczną oni pełnienie obowiązków, a także umożliwiać regularne briefingi specjalnych przedstawicieli UE przed Parlamentem;

K.  mając na uwadze, że specjalnych przedstawicieli UE wybiera się spośród osób, które wcześniej piastowały urzędy dyplomatyczne lub polityczne wysokiego szczebla w swoim kraju lub w organizacjach międzynarodowych, a także korzystają oni ze znacznej elastyczności i uznaniowości co do sposobu sprawowania swojego mandatu, co może sprzyjać osiąganiu wyznaczonych celów, wdrażaniu strategii i wypracowywaniu wartości dodanej dla UE;

L.  mając na uwadze, że podstawowa rola specjalnych przedstawicieli UE polega na dbaniu o utrzymanie jedności, spójności, konsekwencji i skuteczności działań zewnętrznych Unii i reprezentację UE; mając na uwadze, że stanowią oni wyraz zainteresowania UE danym państwem, regionem lub obszarem tematycznym oraz zwiększają jej widoczność, a także przyczyniają się do wdrożenia określonej strategii lub polityki UE w stosunku do państwa, regionu lub zagadnienia tematycznego objętego ich mandatem;

1.  zaleca Radzie, Komisji oraz wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa:

a)  przedstawienie strategicznego dokumentu zawierającego przemyślenia na temat wykorzystania, roli, mandatu i wkładu specjalnych przedstawicieli UE w kontekście wdrażania globalnej strategii UE;

b)   zadbanie o to, aby specjalnych przedstawicieli UE powoływano tylko wówczas, jeżeli wykorzystanie tego instrumentu jest źródłem jednoznacznej wartości dodanej, tzn. jeżeli ich zadań nie można skutecznie zrealizować w ramach istniejących struktur ESDZ, delegatur UE bądź Komisji;

c)   zadbanie o to, aby z pomocy specjalnych przedstawicieli UE korzystano głównie z myślą o zintensyfikowaniu działań UE w dziedzinie zapobiegania konfliktom, rozwiązywania konfliktów i wdrażania strategii UE, szczególnie przez mediacje i ułatwianie dialogu, lub z myślą o realizacji celów politycznych UE w konkretnych dziedzinach tematycznych wchodzących w zakres stosunków zewnętrznych w zgodzie z prawem międzynarodowym;

d)   niedopuszczenie do powołania nadmiernej liczby specjalnych przedstawicieli UE i rozdrobnienia ich mandatów, gdyż doprowadziłoby to do nakładania się ich obowiązków na zadania innych instytucji UE oraz do wyższych kosztów koordynacji;

e)   zadbanie o to, aby zajmując się kwestiami dotyczącymi bezpieczeństwa regionalnego, zapobiegania konfliktom, mediacji w konfliktach i rozwiązywania konfliktów, specjalni przedstawiciele UE w ramach sprawowania powierzonego im mandatu i podejmowania działań kierowali się zasadami prawa międzynarodowego określonymi w akcie końcowym z Helsinek z 1975 r., innymi podstawowymi normami prawa międzynarodowego oraz zasadami pokojowego rozstrzygania sporów, gdyż zasady te stanowią kluczowy element europejskiego porządku bezpieczeństwa, na co wskazano w globalnej strategii UE; przestrzeganie wszystkich zasad i strategii politycznych przyjętych przez UE w odniesieniu do regionu lub konfliktu wchodzącego w zakres kompetencji;

f)  rozważenie wszelkich możliwych środków służących wzmocnieniu roli specjalnych przedstawicieli UE jako skutecznego narzędzia polityki zewnętrznej UE, przy pomocy którego można rozwijać i realizować inicjatywy w zakresie polityki zagranicznej UE oraz osiągać efekty synergii, zwłaszcza poprzez zagwarantowanie specjalnym przedstawicielom możliwości swobodnego podróżowania po obszarach objętych ich mandatem, w tym również w strefach konfliktu, w celu skutecznego wykonywania powierzonych im zadań;

g)  zagwarantowanie większej przejrzystości i widoczności działalności specjalnych przedstawicieli UE, w tym poprzez publiczne udostępnianie ich sprawozdań z wizyt w danych państwach, programu prac i priorytetów oraz poprzez utworzenie indywidualnych witryn internetowych umożliwiających publiczną kontrolę ich działań;

h)  wzmocnienie zalet stanowiących wartość dodaną specjalnego przedstawiciela UE, na które składają się: legitymacja wynikająca z poparcia wiceprzewodniczącej / wysokiej przedstawiciel i państw członkowskich, zakres odpowiedzialności w wymiarze krajowym, regionalnym i tematycznym, znaczenie polityczne, elastyczność oraz zwiększenie obecności i widoczności UE w państwach partnerskich, a przez to wzmocnienie profilu UE jako skutecznie działającego podmiotu międzynarodowego;

Mandat

i)  zgodę na odpowiednią długość mandatu, dzięki której powstanie perspektywa czasowa umożliwiająca zatrudnienie wykwalifikowanych współpracowników wyższego szczebla, wdrożenie mandatu, budowę zaufania wśród partnerów, nawiązanie kontaktów i wpływanie na procesy; dokonywanie regularnych przeglądów z uwagi na rozwój sytuacji w danym kraju lub regionie, lub w odniesieniu do danego zagadnienia tematycznego, a także możliwość przedłużenia mandatu, jeżeli będą tego wymagać okoliczności;

j)  przyczynianie się do realizacji polityki lub strategii UE w stosunku do obszaru objętego mandatem oraz do tworzenia lub przekształcania tych strategii lub tej polityki;

k)  dbanie o to, aby zapobieganie konfliktom i ich rozwiązywanie, mediacja, ułatwianie dialogu oraz podstawowe wolności, prawa człowieka, demokracja, praworządność i równouprawnienie płci były postrzegane jako priorytety horyzontalne, a zatem centralne elementy mandatów specjalnych przedstawicieli UE, a także by zapewniono odpowiednią sprawozdawczość na temat działań podejmowanych w tych dziedzinach;

l)  wprowadzenie wymogu stosowania procedur w zakresie oceny i monitorowania, które obejmowałyby osiągnięte rezultaty, napotkane przeszkody, wskazanie kluczowych wyzwań, wkład w formułowanie polityki i ocenę koordynacji działań specjalnych przedstawicieli UE z innymi podmiotami UE, aby ułatwiać wymianę najlepszych praktyk między specjalnymi przedstawicielami UE oraz oceniać wyniki i rozważać kwestie dotyczące odnowy i przeglądu mandatów;

m)  zagwarantowanie spójności mandatu dla Azji Środkowej ze strategią UE wobec Azji Środkowej z 2007 r., poddaną przeglądowi w 2015 r., aby poprawić skuteczność działań Unii i jej widoczność w tym regionie;

n)  wprowadzenie przedłużonego okresu karencji dla specjalnych przedstawicieli UE, aby zapewnić jak najwyższy poziom standardów etycznych na wypadek konfliktu interesów;

o)  zadbanie o to, aby Komisja Spraw Zagranicznych Parlamentu Europejskiego uczestniczyła w opracowywaniu zarówno nowych, jak i przedłużanych mandatów specjalnych przedstawicieli UE;

Narzędzia

p)  utrzymanie elastyczności i autonomii, z jakiej korzystają obecnie specjalni przedstawiciele UE będący odrębnym instrumentem w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz dysponujący oddzielnym źródłem finansowania i cieszący się uprzywilejowanymi relacjami z Radą; mimo wszystko jednoczesne wzmocnienie koordynacji oraz zależności sprawozdawczych z odpowiednimi dyrekcjami zarządzającymi ESDZ (odpowiedzialnymi za kwestie regionalne, tematyczne, wspólną politykę bezpieczeństwa i obrony oraz reagowanie w sytuacjach kryzysowych) oraz z właściwymi dyrekcjami generalnymi Komisji; zapewnienie szybkiego i przejrzystego procesu nominacji i zatwierdzania;

q)  wyeliminowanie niedociągnięć w zakresie utrzymania pamięci i ciągłości instytucjonalnej w momencie odchodzenia dotychczasowych i przejmowania zadań przez nowych specjalnych przedstawicieli UE, a to poprzez wzmocnienie wsparcia logistycznego i administracyjnego udzielanego przez ESDZ, co obejmuje również archiwizację, jak i poprzez oddelegowywanie w stosownych przypadkach głównie doradców politycznych z ESDZ i innych instytucji UE do pracy w zespołach specjalnych przedstawicieli UE;

Profil osobowościowy

r)  powoływanie jako specjalnych przedstawicieli UE osób posiadających szeroką wiedzę fachową w zakresie dyplomacji i spraw politycznych oraz odpowiedni charakter, aby emanowała z nich siła polityczna potrzebna do nawiązywania stosunków i budowania wzajemnego zaufania w kontaktach z partnerami wysokiego szczebla; wykorzystanie w tym celu osób z całej UE, które posiadają odpowiednie doświadczenie w polityce i dyplomacji; poszanowanie równowagi płci i równowagi geograficznej; dbanie o to, aby decyzję o powołaniu danej osoby podejmowano w sposób przejrzysty i dopiero po potwierdzeniu dopuszczalności kandydata, zwłaszcza pod kątem możliwego konfliktu interesów oraz spełnienia przez kandydata etycznych norm postępowania;

s)  zadbanie o to, aby powołanie specjalnego przedstawiciela UE mogło zostać potwierdzone dopiero po uzyskaniu pozytywnej opinii Komisji Spraw Zagranicznych Parlamentu Europejskiego;

t)  ułatwienie dostępu do informacji i uzasadnień dotyczących wybranych kandydatów;

Obszary działalności

u)  ukierunkowanie mandatów specjalnych przedstawicieli UE na wzmacnianie bezpieczeństwa regionalnego oraz zapobieganie konfliktom i ich rozwiązywanie, zwłaszcza przez ułatwianie dialogu i mediacji, gdyż w obszarach tych zaangażowanie UE może przynieść wartość dodaną; zadbanie o to, aby w przypadku koncentracji na określonym obszarze tematycznym powołanie specjalnego przedstawiciela UE nie powielało ani nie osłabiało roli Komisji i ESDZ;

v)   biorąc pod uwagę rolę specjalnych przedstawicieli UE jako szczególnego narzędzia dyplomatycznego w działaniach zewnętrznych UE oraz w uznaniu znaczenia, jakie ma stabilność w krajach sąsiadujących z UE –zachęcanie specjalnych przedstawicieli UE do nawiązywania coraz bliższych stosunków z krajami dotkniętymi przedłużającymi się konfliktami oraz podkreślanie silnej potrzeby wkładu specjalnych przedstawicieli UE w pokojowe rozwiązywanie konfliktów w sąsiedztwie UE;

w)  wyrażenie zadowolenia z faktu powołania nowego specjalnego przedstawiciela UE ds. praw człowieka oraz wyrażenie uznania dla pracy jego poprzednika, który z powodzeniem pełnił rolę polegającą na poprawie skuteczności i widoczności polityki UE w zakresie praw człowieka; zwraca uwagę, że rozszerzono zakres kompetencji związany z tym stanowiskiem i obejmuje on teraz starania na rzecz przestrzegania międzynarodowego prawa humanitarnego oraz udzielanie wsparcia międzynarodowemu sądownictwu karnemu;

x)  wzmocnienie zdolności i roli specjalnego przedstawiciela UE ds. praw człowieka przy uwzględnieniu faktu, że mandat tego stanowiska obejmuje cały świat, wymaga zatem dialogu politycznego z państwami trzecimi, odpowiednimi partnerami, przedsiębiorstwami, organizacjami społeczeństwa obywatelskiego oraz organizacjami międzynarodowymi i regionalnymi, a także oznacza konieczność podejmowania działań na odpowiednich forach międzynarodowych;

y)  mając na uwadze, jak ważne jest, aby nie podnosić istotnie liczby specjalnych przedstawicieli UE i tym samym nie umniejszać ich szczególnego charakteru – wycofanie mandatów obecnych specjalnych przedstawicieli UE ds. poszczególnych krajów oraz rozważenie – w oczekiwaniu na ogólny podział kompetencji w nowym składzie Komisji i ESDZ – możliwości powołania regionalnych specjalnych przedstawicieli UE; rozważenie możliwości powołania specjalnych przedstawicieli UE odpowiedzialnych za konkretne zagadnienia tematyczne, takie jak międzynarodowa koordynacja działań w walce przeciwko zmianie klimatu, międzynarodowe prawo humanitarne, międzynarodowy wymiar sprawiedliwości oraz rozbrojenie i nieproliferacja (w tym ostatnim przypadku zakres obowiązków zostałby przejęty od obecnego specjalnego wysłannika UE zajmującego się przedmiotową dziedziną);

z)  powołanie nowego specjalnego przedstawiciela UE ds. Ukrainy, skupiającego swoje działania szczególnie na regionach Krymu i Donbasu, odpowiedzialnego za monitorowanie sytuacji w zakresie praw człowieka na okupowanych terytoriach, wdrażanie porozumień mińskich, deeskalację kryzysu na Morzu Azowskim i ochronę praw osób wewnętrznie przesiedlonych, zgodnie z wcześniejszymi apelami zawartymi w rezolucjach Parlamentu Europejskiego;

Wzajemne stosunki i współpraca

aa)  wzmocnienie wzajemnych stosunków i koordynacji specjalnych przedstawicieli UE z różnymi instytucjami UE, społeczeństwem obywatelskim i państwami członkowskimi, aby uzyskać jak największe efekty synergii i umożliwić spójną współpracę wszystkich podmiotów; zwiększenie wkładu specjalnych przedstawicieli UE w działanie unijnego systemu wczesnego ostrzegania o konfliktach; dbanie o to, aby zadania specjalnych przedstawicieli UE nie pokrywały się z obowiązkami innych dyplomatów wysokiego szczebla, takich jak specjalni wysłannicy UE; umożliwienie współpracy z innymi partnerami i wysłannikami o podobnych poglądach, w tym również z partnerami i wysłannikami ONZ, NATO i Stanów Zjednoczonych;

ab)  biorąc pod uwagę, że Parlament Europejski jest współustawodawcą w zakresie cywilnej części budżetu przeznaczonego na wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa, którym zarządza Służba ds. Instrumentów Polityki Zagranicznej – wzmocnienie roli Parlamentu w zakresie nadzoru nad działalnością specjalnych przedstawicieli UE, podniesienie poziomu ich odpowiedzialności i przejrzystości ich działań przy jednoczesnym zwróceniu uwagi, że cel ten można osiągnąć poprzez regularną wymianę informacji na temat wykonywania mandatu specjalnych przedstawicieli UE, ich pracy i osiągnięć oraz na temat wyzwań, przed jakimi stoją, poprzez regularne, odbywające się co najmniej raz w roku spotkania i wymianę poglądów między specjalnymi przedstawicielami UE a właściwymi organami Parlamentu Europejskiego, zwłaszcza jego Komisją Spraw Zagranicznych, Podkomisją Praw Człowieka oraz Podkomisją Bezpieczeństwa i Obrony, a także poprzez systematyczne przekazywanie Parlamentowi sprawozdań i strategii krajowych sporządzanych przez specjalnych przedstawicieli UE dla Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa w Radzie oraz dla ESDZ; domaganie się, aby w tym celu dokumenty te włączono do porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa;

ac)  zachęcanie do współpracy i ułatwianie dialogu ze społeczeństwem obywatelskim i obywatelami w regionach, w których działają specjalni przedstawiciele UE, co powinno stanowić element dyplomacji prewencyjnej i procesów mediacyjnych oraz odbywać się z myślą o widoczności UE; dbanie w szczególności o to, aby specjalni przedstawiciele UE aktywnie angażowali się we współpracę z podmiotami społeczeństwa obywatelskiego, obrońcami praw człowieka lub dysydentami, którzy mogą być zagrożeni lub stanowić cel działań władz lokalnych;

2.  zaleca Parlamentowi Europejskiemu następnej kadencji zobowiązanie nowego wiceprzewodniczącego / wysokiego przedstawiciela do przedłożenia – w ciągu pierwszych sześciu miesięcy od powierzenia mu stosownego mandatu – strategicznego dokumentu zawierającego przemyślenia na temat wykorzystania specjalnych przedstawicieli UE w kontekście wdrażania globalnej strategii UE oraz zgodnie z zasadami i zaleceniami przedstawionymi powyżej;

3.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszego zalecenia Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa oraz specjalnym przedstawicielom UE.

(1)

Dz.U. L 201 z 3.8.2010, s. 30.

(2)

Dz.U. C 210 z 3.8.2010, s. 1.

(3)

Dz.U. C 351E z 2.12.2011, s. 454.

(4)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0440.

(5)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0288.

(6)

Dz.U. C 332E z 15.11.2013, s. 114.


INFORMACJE O PRZYJĘCIU PRZEZ KOMISJĘ PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWĄ

Data przyjęcia

4.3.2019

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

50

0

3

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Michèle Alliot-Marie, Petras Auštrevičius, Goffredo Maria Bettini, Klaus Buchner, Aymeric Chauprade, Andi Cristea, Arnaud Danjean, Anna Elżbieta Fotyga, Michael Gahler, Iveta Grigule-Pēterse, Sandra Kalniete, Tunne Kelam, Wajid Khan, Andrey Kovatchev, Eduard Kukan, Arne Lietz, Barbara Lochbihler, David McAllister, Francisco José Millán Mon, Clare Moody, Pier Antonio Panzeri, Alojz Peterle, Tonino Picula, Julia Pitera, Cristian Dan Preda, Michel Reimon, Anders Sellström, Jordi Solé, Jaromír Štětina, Charles Tannock, László Tőkés, Geoffrey Van Orden

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Neena Gill, Ana Gomes, Patricia Lalonde, Norbert Neuser, Vincent Peillon, Tokia Saïfi, Helmut Scholz, Mirja Vehkaperä, Marie-Christine Vergiat, Željana Zovko

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Sergio Gaetano Cofferati, Birgit Collin-Langen, Charles Goerens, Enrique Guerrero Salom, Heidi Hautala, Maria Heubuch, Georgi Pirinski, Paul Rübig, Lola Sánchez Caldentey, Vladimir Urutchev, Kathleen Van Brempt


GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

50

+

ALDE

Petras Auštrevičius, Charles Goerens, Iveta Grigule-Pēterse, Patricia Lalonde, Mirja Vehkaperä

ECR

Anna Elżbieta Fotyga, Charles Tannock, Geoffrey Van Orden

EFDD

Aymeric Chauprade

PPE

Michèle Alliot-Marie, Birgit Collin-Langen, Arnaud Danjean, Michael Gahler, Sandra Kalniete, Tunne Kelam, Andrey Kovatchev, Eduard Kukan, David McAllister, Francisco José Millán Mon, Alojz Peterle, Julia Pitera, Cristian Dan Preda, Paul Rübig, Tokia Saïfi, Anders Sellström, Jaromír Štětina, László Tőkés, Vladimir Urutchev, Željana Zovko

S&D

Goffredo Maria Bettini, Sergio Gaetano Cofferati, Andi Cristea, Neena Gill, Ana Gomes, Enrique Guerrero Salom, Wajid Khan, Arne Lietz, Clare Moody, Norbert Neuser, Pier Antonio Panzeri, Vincent Peillon, Tonino Picula, Georgi Pirinski, Kathleen Van Brempt

VERTS/ALE

Klaus Buchner, Heidi Hautala, Maria Heubuch, Barbara Lochbihler, Michel Reimon, Jordi Solé

0

-

 

 

3

0

GUE/NGL

Lola Sánchez Caldentey, Helmut Scholz, Marie-Christine Vergiat

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się

Ostatnia aktualizacja: 12 marca 2019Informacja prawna