Procedura : 2015/3035(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B8-0050/2016

Teksty złożone :

B8-0050/2016

Debaty :

Głosowanie :

Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2016)0020

PROJEKT REZOLUCJI
PDF 388kWORD 131k
Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B8-0050/2016
14.1.2016
PE575.952v01-00
 
B8-0050/2016

złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa

zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu


w sprawie priorytetów UE na sesje Rady Praw Człowieka ONZ w 2016 r. (2015/3035(RSP))


Andrzej Grzyb, Cristian Dan Preda, Therese Comodini Cachia, Mariya Gabriel, László Tőkés, Teresa Jiménez-Becerril Barrio, Davor Ivo Stier, Bogdan Brunon Wenta, Fernando Ruas, Bogdan Andrzej Zdrojewski, Theodoros Zagorakis, Ramón Luis Valcárcel Siso w imieniu grupy PPE

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie priorytetów UE na sesje Rady Praw Człowieka ONZ w 2016 r. (2015/3035(RSP))  
B8-0050/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka i konwencje ONZ w sprawie praw człowieka, a także protokoły fakultatywne do nich,

–  uwzględniając rezolucję nr 60/251 Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych powołującą Radę Praw Człowieka ONZ (UNHRC),

–  uwzględniając europejską konwencję praw człowieka, Europejską kartę społeczną i Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając Plan działania UE dotyczący praw człowieka i demokracji na lata 2015–2019,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Rady Praw Człowieka ONZ,

–  uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie naruszeń praw człowieka, w tym rezolucje związane z debatami dotyczącymi przypadków łamania praw człowieka, zasad demokracji i państwa prawa (zgodnie z art. 135 Regulaminu),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie rocznego sprawozdania dotyczącego praw człowieka i demokracji na świecie za rok 2014 oraz polityki UE w tym zakresie(1),

–  uwzględniając art. 2, art. 3 ust. 5, art. 18, art. 21, art. 27 i art. 47 Traktatu o Unii Europejskiej,

–  uwzględniając roczne sprawozdanie Rady Praw Człowieka ONZ za rok 2015 przedłożone Zgromadzeniu Ogólnemu Narodów Zjednoczonych,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że lata 2015–2016 to lata obchodów ważnych rocznic, istotnych z punktu widzenia przestrzegania praw człowieka, a także zapewniania pokoju i bezpieczeństwa: 70. rocznicy powstania Organizacji Narodów Zjednoczonych, 50. rocznicy zawarcia Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych oraz Międzynarodowego paktu praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych, odpowiednio 30. i 20. rocznicy podpisania Deklaracji o prawie do rozwoju (1986 r.) oraz deklaracji pekińskiej i pekińskiej platformy działania (1995 r.), a także 15. rocznicy uchwalenia przełomowej rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa (2000 r.) oraz ustanowienia milenijnych celów rozwoju (2000 r.);

B.  mając na uwadze, że wszystkie państwa mają obowiązek dbać o poszanowanie praw człowieka bez względu na rasę, pochodzenie, religię, płeć lub kolor skóry; podkreślając swoje przywiązanie do niepodzielności praw człowieka (bez względu na to, czy są to prawa polityczne, obywatelskie, gospodarcze, społeczne czy kulturalne), które są ze sobą powiązane i wzajemnie od siebie zależne; mając na uwadze, że pozbawienie któregokolwiek z tych praw ma wpływ na pozostałe; mając na uwadze, że wszystkie państwa są zobowiązane do szanowania praw podstawowych swojej ludności oraz mają obowiązek podejmowania konkretnych działań, aby ułatwić przestrzeganie tych praw na szczeblu krajowym, a także obowiązek współpracy na szczeblu międzynarodowym mającej na celu eliminowanie przeszkód na drodze do przestrzegania praw człowieka we wszystkich dziedzinach;

C.  mając na uwadze, że poszanowanie, wspieranie i ochrona powszechności praw człowieka stanowią część etycznego i prawnego dorobku Unii Europejskiej, a także jeden z podstawowych elementów europejskiej jedności i integralności;

D.  mając na uwadze, że działania Unii w stosunkach z krajami trzecimi zostały określone w art. 21 Traktatu z Lizbony, który potwierdza powszechność i niepodzielność praw człowieka oraz podstawowych wolności, a także gwarantuje poszanowanie godności człowieka, zasad równości i solidarności oraz zasad Karty Narodów Zjednoczonych i prawa międzynarodowego;

E.  mając na uwadze, że kwestię poszanowania praw człowieka należy uwzględniać w każdej dziedzinie polityki dotyczącej pokoju i bezpieczeństwa, współpracy w dziedzinie rozwoju, handlu i inwestycji, pomocy humanitarnej, zmiany klimatu oraz walki z terroryzmem, gdyż kwestii tych nie można rozwiązać w oderwaniu od poszanowania praw człowieka;

F.  mając na uwadze, że państwa członkowskie ONZ przyjęły program działań do roku 2030, który przedstawia wizję świata powszechnie przestrzegającego praw człowieka, szanującego godność ludzką, zasady państwa prawa, sprawiedliwości, równości i niedyskryminacji, oraz zobowiązały się do realizacji celów tego programu,

G.  mając na uwadze, że regularne sesje Rady Praw Człowieka ONZ, powoływanie specjalnych sprawozdawców, mechanizm powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka oraz specjalne procedury, w ramach których bada się sytuację w poszczególnych krajach lub podejmuje konkretne tematy, przyczyniają się do wspierania i przestrzegania praw człowieka, demokracji i praworządności;

H.  mając na uwadze, że niektórzy obecni członkowie Rady Praw Człowieka ONZ mają wątpliwą reputację, jeżeli chodzi o przestrzeganie praw człowieka, w tym współpracę w ramach specjalnych procedur oraz przestrzeganie wymogów sprawozdawczych w stosunku do organów traktatowych ONZ ds. praw człowieka;

Rada Praw Człowieka ONZ

1.  z zadowoleniem przyjmuje powołanie ambasadora Choi Kyong-lima na przewodniczącego Rady Praw Człowieka ONZ na rok 2016;

2.  z zadowoleniem przyjmuje roczne sprawozdanie Rady Praw Człowieka ONZ dla Zgromadzenia Ogólnego ONZ, obejmujące 28., 29. i 30. sesję;

3.  ponownie podkreśla, że członkowie Rady Praw Człowieka ONZ powinni być wybierani spośród państw, które czuwają nad poszanowaniem praw człowieka, praworządności i demokracji, a także przypomina państwom członkowskim ONZ, że powinny promować między innymi stosowanie kryteriów skuteczności przestrzegania praw człowieka do wszystkich państw kandydujących do członkostwa w Radzie Praw Człowieka ONZ; wzywa do opracowania wiążących procedur weryfikowania zgodności z kryteriami członkostwa w Radzie Praw Człowieka ONZ; wyraża zaniepokojenie sytuacją w zakresie praw człowieka w kilku nowo wybranych krajach będących członkami Rady Praw Człowieka ONZ i podkreśla, że należy bronić niezależności Rady Praw Człowieka, tak by mogła ona nadal wykonywać swoje zadania w sposób skuteczny i bezstronny;

4.  potwierdza swoje poparcie dla specjalnych procedur oraz niezależnego statusu upoważnionych ekspertów, który umożliwia im w pełni niezawisłe wykonywanie swych funkcji, a także wzywa wszystkie państwa do współpracy z tymi ekspertami;

5.  ponownie podkreśla znaczenie uniwersalnego charakteru powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka dla osiągnięcia pełnego zrozumienia sytuacji praw człowieka we wszystkich państwach członkowskich ONZ oraz ponawia swoje poparcie dla drugiego cyklu tego przeglądu, który skupia się na wdrożeniu zaleceń przyjętych w ramach pierwszego cyklu; ponownie wzywa jednak do rozpatrzenia zaleceń, które nie zostały przyjęte przez państwa w czasie pierwszego cyklu, na dalszym etapie procesu powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka;

6.  podkreśla potrzebę zadbania o to, by w procesie powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka uczestniczyło w pełni szerokie grono zainteresowanych stron, przede wszystkim społeczeństwo obywatelskie, a także podkreśla konieczność unikania jakichkolwiek ograniczeń w tym zakresie;

7.  wzywa UE i Komisję do podejmowania działań następczych w związku z zaleceniami sformułowanymi w ramach powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka we wszystkich debatach na temat polityki UE z zainteresowanymi krajami, aby zbadać sposoby i środki realizacji tych zaleceń za pośrednictwem strategii krajowych i regionalnych;

8.  z zadowoleniem przyjmuje zaproponowaną przez Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka inicjatywę na rzecz zmian, mającą na celu zwiększenie i umocnienie globalnej obecności biur ONZ ds. praw człowieka dzięki utworzeniu ośmiu regionalnych ośrodków, których zadaniem jest monitorowanie i propagowanie poszanowania praw człowieka w drodze bezpośredniej współpracy z partnerami, z myślą o przełożeniu zaleceń sformułowanych w ramach mechanizmów związanych z prawami człowieka na faktyczne zmiany w terenie;

Prawa cywilne i polityczne

9.  wyraża zaniepokojenie przeprowadzanymi w niektórych krajach rewizjami konstytucji, mającymi na celu zmianę ograniczeń dotyczących liczby kadencji prezydenta, co w pewnych przypadkach doprowadziło do wybuchu zamieszek na tle wyborów; ponownie potwierdza, że poszanowanie praw cywilnych i politycznych, w tym indywidualnej i zbiorowej wolności słowa, a także wolności zgromadzeń i zrzeszania się, to wyznaczniki demokratycznego, tolerancyjnego i pluralistycznego społeczeństwa;

10.  raz jeszcze podkreśla, że przeprowadzane okresowo wolne, rzetelne, powszechne i równe wybory stanowią podstawowe prawo, z jakiego powinni korzystać wszyscy obywatele zgodnie z Powszechną deklaracją praw człowieka (art. 21 ust. 3) oraz Międzynarodowym paktem praw obywatelskich i politycznych (art. 25); ponownie potwierdza, że zapewnienie wolności słowa oraz dynamicznego środowiska sprzyjającego niezależnemu i pluralistycznemu społeczeństwu obywatelskiemu stanowi warunek wstępny propagowania poszanowania praw człowieka;

11.  przypomina, że wolność myśli, sumienia, wyznania i przekonań jest podstawowym prawem człowieka uznanym w Powszechnej deklaracji praw człowieka oraz gwarantowanym przez art. 18 Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych; wyraża zaniepokojenie faktem, że niektóre państwa nadal nie przestrzegają standardów ONZ i stosują represje państwowe, które mogą obejmować kary cielesne, kary więzienia, niewspółmierne kary finansowe, a nawet karę śmierci, naruszając wolność religii lub przekonań; wyraża zaniepokojenie nasileniem prześladowań mniejszości religijnych i wyznaniowych, w tym wspólnot chrześcijańskich, a także bezprawnym niszczeniem ich miejsc gromadzenia się; popiera sprawozdanie Specjalnego Sprawozdawcy ONZ ds. Wolności Religii lub Przekonań na temat przemocy stosowanej „w imię religii”; wzywa UE do wdrożenia jej zaleceń w sprawie inicjatyw dotyczących dialogu międzyreligijnego;

12.  z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie UE do propagowania wolności religii lub przekonań na forach międzynarodowych, w tym przez wspieranie mandatu Specjalnego Sprawozdawcy ONZ ds. Wolności Religii lub Przekonań; w pełni popiera stosowaną przez UE praktykę przejmowania wiodącej roli w Radzie Praw Człowieka i na forum Zgromadzenia Ogólnego ONZ podczas prac nad rezolucjami na ten temat; domaga się podjęcia konkretnych działań i środków służących skutecznemu wdrożeniu oraz ulepszeniu wytycznych UE w sprawie propagowania i ochrony wolności religii lub przekonań; uważa, że należy podjąć działania na forach międzynarodowych i regionalnych polegających na prowadzeniu otwartego, przejrzystego i systematycznego dialogu ze stowarzyszeniami i wspólnotami religijnymi, zgodnie z art. 17 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

13.  potępia ciągłe prześladowanie i zatrzymywanie obrońców praw człowieka i przedstawicieli opozycji przez siły rządowe w wielu państwach trzecich; wyraża zaniepokojenie w związku z niesprawiedliwym i restrykcyjnym prawodawstwem, w tym ograniczeniami dotyczącymi finansowania zagranicznego, które prowadzi do ograniczania przestrzeni dla działalności społeczeństwa obywatelskiego; wzywa wszystkie rządy, by propagowały i wspierały wolność mediów, organizacje społeczeństwa obywatelskiego oraz działania obrońców praw człowieka, a także umożliwiały im prowadzenie działalności bez strachu, represji lub zastraszania;

14.  przypomina swój wyrażany od dawna sprzeciw wobec kary śmierci, tortur i okrutnego, nieludzkiego i poniżającego traktowania oraz karania w każdym przypadku i we wszystkich okolicznościach; podkreśla raz jeszcze, że zniesienie kary śmierci przyczynia się do umocnienia godności człowieka, i potwierdza swoje przywiązanie do przynależnego każdej osobie prawa do życia i godności ludzkiej;

15.  z uznaniem stwierdza, że osiągnięto już znaczące postępy, gdyż wiele krajów zawiesiło wykonywanie kary śmierci, a inne przyjęły środki ustawodawcze prowadzące do jej zniesienia; wyraża jednakże ubolewanie z powodu przywrócenia egzekucji w niektórych krajach w przeciągu ostatnich kilku lat; apeluje do tych państw, które zniosły karę śmierci lub wprowadziły długoletnie moratorium na jej wykonywanie, o trwanie przy tej decyzji;

16.  jest zdania, że współczesne technologie cyfrowe stanowią zarówno pomoc, jak i wyzwanie w zakresie ochrony prawa do prywatności, korzystania z wolności słowa online na całym świecie oraz bezpieczeństwa, ponieważ współczesne technologie cyfrowe często służą propagandzie ekstremistycznej i terrorystycznej, a także stanowią kanały rekrutacji; z zadowoleniem przyjmuje w związku z tym mianowanie specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. prawa do prywatności w erze cyfrowej, którego mandat obejmuje kwestie nadzoru i prywatności, które dotyczą obywateli zarówno w internecie, jak i poza nim;

Prawa społeczne i gospodarcze

17.  docenia podejmowane przez Radę Praw Człowieka ONZ starania, by wszystkim prawom człowieka nadać równorzędny status i przywiązywać do nich taką samą wagę, poprzez powołanie w ramach specjalnej procedury ekspertów, którym powierzono mandat w zakresie praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych;

18.  wyraża głębokie zaniepokojenie wzrostem skrajnego ubóstwa, które zagraża pełnemu korzystaniu ze wszystkich praw człowieka; z zadowoleniem przyjmuje w tym względzie sprawozdanie specjalnego sprawozdawcy Rady Praw Człowieka ONZ w sprawie skrajnego ubóstwa i praw człowieka (A/HRC/29/31) i popiera proponowane przez niego rozwiązania służące wyeliminowaniu skrajnego ubóstwa; uważa, że aby walczyć z ubóstwem oraz wspierać prawa społeczno-gospodarcze poprzez ułatwianie dostępu do żywności, wody, kształcenia, opieki zdrowotnej oraz odpowiednich warunków mieszkaniowych, należy zająć się problemem rosnących nierówności;

19.  jest zdania, że korupcja, oszustwa podatkowe, niewłaściwe gospodarowanie dobrami publicznymi i brak rozliczalności stanowią zagrożenia dla równego korzystania z praw człowieka i podważają zasady demokratyczne, takie jak praworządność i uczciwe wymierzanie sprawiedliwości; uważa, że działania mające na celu zapewnienie poszanowania praw człowieka, zwłaszcza prawa do informacji, wolności słowa i zgromadzeń, niezawisłego wymiaru sprawiedliwości oraz demokratycznego uczestnictwa w sprawach publicznych, odgrywają zasadniczą rolę w zwalczaniu korupcji;

Biznes i prawa człowieka

20.  popiera skuteczne i wszechstronne wdrażanie wytycznych ONZ dotyczących biznesu i praw człowieka, zarówno w UE, jak i poza nią, w tym poprzez opracowywanie krajowych planów działania; podkreśla potrzebę podejmowania wszelkich koniecznych środków, by wyeliminować uchybienia w procesie skutecznego wdrażania wytycznych ONZ, w tym poprzez zapewnianie dostępu do wymiaru sprawiedliwości i środków odwoławczych;

21.  wzywa ONZ i UE do zajęcia się kwestią obrońców praw do ziemi, którzy są ofiarami represji przybierających m.in. formę gróźb, prześladowań, arbitralnych aresztowań, ataków i morderstw; apeluje, by mechanizmy ONZ i plan działania UE w sprawie praw człowieka i demokracji uwzględniały obrońców praw do ziemi w przedsięwzięciach z zakresu praw człowieka;

22.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Wysokiego Komisarza NZ ds. Praw Człowieka mającą na celu wzmocnienie projektu z zakresu rozliczalności i środków odwoławczych, aby przyczynić się do stworzenia uczciwego i skuteczniejszego systemu krajowych prawnych środków odwoławczych, zwłaszcza w przypadkach rażących naruszeń praw człowieka w sektorze biznesu; wzywa wszystkie rządy do wypełnienia spoczywających na nich obowiązków dotyczących zagwarantowania poszanowania praw człowieka i dostępu do wymiaru sprawiedliwości ofiarom, które napotykają na praktyczne i prawne problemy z dostępem do środków odwoławczych na poziomie krajowym i międzynarodowym;

23.  zauważa, że otwarta międzyrządowa grupa robocza ds. opracowania prawnie wiążącego międzynarodowego instrumentu dotyczącego korporacji transnarodowych i innych przedsiębiorstw w odniesieniu do kwestii praw człowieka, powołana na podstawie rezolucji Rady Praw Człowieka z dnia 26 czerwca 2014 r., odbyła swoje pierwsze posiedzenie w lipcu 2015 r.; wzywa UE i jej państwa członkowskie do śledzenia debaty na temat wyżej wspomnianego prawnie wiążącego instrumentu międzynarodowego;

Migracja

24.  jest zaniepokojony najpoważniejszym kryzysem migracyjnym od czasów II wojny światowej, do którego powstania przyczyniła się coraz większa liczba osób zmuszonych do opuszczenia swoich domów w wyniku prześladowań, konfliktów zbrojnych i powszechnej przemocy, które w poszukiwaniu ochrony i lepszego życia ryzykują życiem, wyruszając w niebezpieczną podróż;

25.  wzywa wszystkie państwa do przyjęcia podejścia do migracji opartego na poszanowaniu praw człowieka, zwracając szczególną uwagę na sytuację migrantów należących do grup marginalizowanych i defaworyzowanych, takich jak kobiety i dzieci; wzywa wszystkie państwa do przeciwstawienia się motywowanej płcią przemocy wobec kobiet i dziewcząt, i podkreśla znaczenie formułowania polityki migracyjnej z uwzględnieniem perspektywy płci, aby móc zaspokoić szczególne potrzeby tych osób;

26.  podkreśla, że obecny bezprecedensowy kryzys migracyjny stanowi przedmiot odpowiedzialności międzynarodowej w odniesieniu zarówno do jego przyczyn, jak i środków niezbędnych do jego rozwiązania; wzywa wszystkie państwa należące do ONZ do zaangażowania się i wniesienia swojego wkładu w działania mające na celu zaradzenie zarówno przyczynom, jak i skutkom tego kryzysu migracyjnego; przypomina, że na wszystkich państwach spoczywa obowiązek poszanowania i ochrony praw człowieka wszystkich osób znajdujących się pod ich jurysdykcją, bez względu na ich przynależność państwową i kraj pochodzenia; przypomina, że wszystkie umowy o współpracy w zakresie migracji oraz umowy o readmisji z krajami spoza UE są zgodne z prawem międzynarodowym;

27.  wzywa UE i jej państwa członkowskie, aby w większym stopniu wspierały walkę z handlem ludźmi za pomocą instrumentów polityki zewnętrznej, zwracając szczególną uwagę na ochronę ofiar, zwłaszcza nieletnich; stoi na stanowisku, że UE powinna zacieśnić współpracę z państwami trzecimi i innymi istotnymi podmiotami w celu wymiany dobrych praktyk i przyczynienia się do rozbicia międzynarodowych siatek handlarzy; z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie specjalnego sprawozdawcy ds. handlu ludźmi, zwłaszcza kobietami i dziećmi, z dnia 3 sierpnia 2015 r.;

28.  wzywa wspólnotę międzynarodową do podjęcia wszelkich niezbędnych kroków w celu zapobieżenia przyszłej presji migracyjnej poprzez usprawnienie i wzmocnienie odnośnych agencji, takich jak UNHCR i Frontex;

Zmiana klimatu a prawa człowieka

29.  z zadowoleniem przyjmuje porozumienie paryskie przyjęte przez państwa-strony Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, które obejmuje takie kwestie jak łagodzenie zmiany klimatu i przystosowanie się do niej, rozwój i transfer technologii oraz budowanie potencjału; wzywa wszystkich sygnatariuszy do wypełnienia ich zobowiązań;

30.  przypomina, że negatywne skutki zmiany klimatu stanowią bezpośrednie i potencjalnie nieodwracalne globalne zagrożenie dla pełnego korzystania z praw człowieka oraz że zmiany klimatu mają poważne konsekwencje dla wrażliwych grup ludności, które już teraz mają trudności z korzystaniem ze swoich praw; z niepokojem zauważa, że zjawiska klimatyczne, takie jak podwyższenie poziomu mórz, oraz ekstremalne zmiany pogodowe powodujące susze i powodzie doprowadzą prawdopodobnie do jeszcze większej liczby ofiar śmiertelnych, przesiedleń ludności oraz braków żywności i wody;

Prawa kobiet

31.  z zadowoleniem przyjmuje niedawną rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2242 w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa, która stawia kobiety w centrum wszelkich działań mających na celu sprostanie globalnym wyzwaniom, obejmującym wzrost brutalnego ekstremizmu, zmiany klimatu, migrację, zrównoważony rozwój oraz pokój i bezpieczeństwo; z zadowoleniem przyjmuje wnioski globalnej analizy ONZ dotyczącej wdrożenia rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1325 w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa, w których podkreślono znaczenie przewodniej i aktywnej roli kobiet w rozwiązywaniu konfliktów i budowaniu pokoju, a także zwrócono uwagę, że udział kobiet usprawnił pomoc humanitarną, wzmocnił działania na rzecz utrzymania pokoju, ułatwił zakończenie rozmów pokojowych i przyczynił się do zwalczania brutalnego ekstremizmu;

32.  wyraża zaniepokojenie faktem, że od czasu pojawienia się brutalnych grup ekstremistycznych, takich jak Daisz w Syrii i Iraku oraz Boko Haram w Afryce Zachodniej, przemoc wobec kobiet zyskała nowy wymiar, gdyż przemoc seksualna stała się integralną częścią celów i ideologii oraz źródłem dochodów tych grup ekstremistycznych, co stawia przed wspólnotą międzynarodową pilne nowe wyzwanie; wzywa wszystkie rządy i instytucje ONZ do zwiększenia zaangażowania na rzecz walki z tymi zbrodniami oraz przywrócenia godności kobiet, tak by uzyskały one sprawiedliwość, zadośćuczynienie i wsparcie;

33.  podkreśla znaczenie zagwarantowania autonomii kobiet poprzez likwidację podstawowych nierówności między kobietami a mężczyznami, które powodują, że kobiety i dziewczęta są podatne na zagrożenia w czasach konfliktów, i wzywa ONZ i wszystkie państwa należące do ONZ do podjęcia konkretnych działań na rzecz zapewnienia autonomii kobiet oraz ich znaczącego zaangażowania w zapobieganie konfliktom i ich rozwiązywanie oraz w proces negocjacji pokojowych i budowania pokoju poprzez zwiększenie reprezentacji kobiet na wszystkich szczeblach decyzyjnych, w tym w krajowych, regionalnych i międzynarodowych instytucjach i mechanizmach;

Prawa dzieci

34.  przypomina, że przyjęta w 1989 r. Konwencja o prawach dziecka, która jest najszerzej ratyfikowanym międzynarodowym traktatem dotyczącym praw człowieka, określa szereg praw dzieci, w tym prawo do życia, ochrony zdrowia, nauki i zabawy, a także prawo do życia w rodzinie, ochrony przed przemocą i dyskryminacją oraz swobodnego wyrażania poglądów; wzywa wszystkich sygnatariuszy tej konwencji do wypełniania ich obowiązków;

35.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że ONZ planuje przeprowadzenie globalnej analizy mającej na celu sprawdzenie, poprzez monitorowanie i ocenę, w jaki sposób obowiązujące międzynarodowe przepisy i standardy są wdrażane w praktyce, a także ocenę konkretnych możliwości poprawy strategii politycznych i działań przez poszczególne państwa; wzywa wszystkie państwa do poparcia tej analizy oraz do aktywnego uczestnictwa w niej;

Walka z terroryzmem

36.  z zadowoleniem odnotowuje sporządzone przez Europejską Służbę Działań Zewnętrznych i Komisję wytyczne dotyczące zwalczania terroryzmu w celu zapewnienia poszanowania praw człowieka w ramach planowania i wdrażania projektów dotyczących pomocy w zwalczaniu terroryzmu z krajami trzecimi; przypomina w tym kontekście, że poszanowanie podstawowych praw i wolności stanowi podstawę skutecznej polityki antyterrorystycznej, w tym stosowania cyfrowych technologii nadzoru; podkreśla potrzebę opracowania skutecznych strategii komunikacji, dostosowanych do współczesnych technologii cyfrowych, w celu przeciwstawienia się działaniom propagandowym i metodom rekrutacji stosowanym przez terrorystów i ekstremistów; popiera międzynarodowe wysiłki mające położyć kres naruszeniom praw człowieka, których dopuszcza się Daisz;

Demokratyzacja

37.  zaleca, aby UE zintensyfikowała wysiłki na rzecz opracowania bardziej kompleksowego podejścia do procesów demokratyzacji, wśród których wolne i uczciwe wybory stanowią tylko jeden z elementów, aby pozytywnie przyczynić się do wzmocnienia instytucji demokratycznych; uważa, że dzielenie się najlepszymi praktykami dotyczącymi procesu transformacji w ramach strategii rozszerzenia i polityki sąsiedztwa należy wykorzystać do wsparcia i konsolidacji innych procesów demokratyzacji na całym świecie;

Uwzględnianie praw człowieka w innych obszarach polityki UE

38.  wzywa UE do wspierania powszechnego charakteru i niepodzielności praw człowieka, w tym praw obywatelskich, politycznych, gospodarczych, społecznych i kulturalnych, zgodnie z art. 21 Traktatu z Lizbony oraz postanowieniami ogólnymi dotyczącymi działań zewnętrznych Unii;

39.  ponownie apeluje o to, by UE przyjęła podejście oparte na respektowaniu praw, a także by uwzględniała kwestię poszanowania praw człowieka w dziedzinie handlu, polityce inwestycyjnej, obszarze usług publicznych oraz we współpracy na rzecz rozwoju, jak również we wspólnej polityce bezpieczeństwa i obrony; podkreśla również, że polityka UE w zakresie praw człowieka powinna gwarantować spójność unijnych strategii polityki wewnętrznej i zewnętrznej, zgodnie z unijnymi zobowiązaniami traktatowymi;

40.  podkreśla, że UE nadaje dużą wagę 16. celowi programu działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030, dotyczącemu pokoju i bezpieczeństwa, który powinien stanowić priorytet wszystkich działań wewnętrznych i zewnętrznych, szczególnie w odniesieniu do finansowania współpracy na rzecz rozwoju;

Państwa objęte powszechnym okresowym przeglądem praw człowieka

Gruzja

41.  z zadowoleniem przyjmuje członkostwo Gruzji w Radzie Praw Człowieka ONZ i ostatni powszechny okresowy przegląd praw człowieka dotyczący Gruzji; odnotowuje istotne reformy ustawodawcze, które doprowadziły do pewnych postępów i usprawnień w sądownictwie i w organach ścigania, w prokuraturze, w zwalczaniu brutalnego traktowania, w dziedzinie praw dzieci, ochronie prywatności oraz danych osobowych i przesiedleńców wewnętrznych;

42.  wzywa władze gruzińskie do położenia kresu wszelkim przejawom brutalnego traktowania, zwłaszcza w z związku z tymczasowymi aresztowaniami i środkami korekcyjnymi stosowanymi wobec osób piastujących wysokie stanowiska za poprzedniego rządu, które można uznać za przypadki wybiórczej sprawiedliwości; wyraża głębokie zaniepokojenie wykorzystywaniem wymiaru sprawiedliwości jako narzędzia walki z przeciwnikami politycznymi; wciąż jest zaniepokojony sytuacją w zakresie swobody wyrażania opinii i pluralizmu mediów, a także brakiem dostępu obserwatorów do okupowanych regionów Abchazji i do regionu Cchunwali/Osetii Południowej, gdzie naruszenia praw człowieka są zjawiskiem powszechnym, i wzywa rząd gruziński do podjęcia odpowiednich działań, aby zapewnić należytą realizację zaleceń wydanych w procesie powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka;

Liban

43.  pochwala Liban za prowadzoną od lat politykę otwartych granic oraz politykę przyjmowania uchodźców z Palestyny, Iraku i Syrii; podkreśla, że w kraju tym co czwarta osoba jest uchodźcą, co oznacza, że przebywa tam największa liczba uchodźców na świecie w przeliczeniu na jednego mieszkańca; wzywa UE do ścisłej współpracy z władzami libańskimi, aby pomóc temu krajowi zapewnić dalszą ochronę praw uchodźców i azylantów, oraz do przeznaczenia większych zasobów na ten cel; w związku z tym jest zaniepokojony, że według doniesień wśród syryjskich uchodźców często dochodzi do małżeństw między dziećmi lub przymusowych małżeństw; zachęca rząd Libanu do rozważenia reformy przepisów regulujących wjazd i wyjazd z Libanu oraz pobyt w tym kraju;

44.  popiera zalecenia Komitetu ONZ ds. Likwidacji Dyskryminacji Kobiet (CEDAW), w których wezwano do zwiększenia świadomości wśród kobiet będących migrującymi pracownikami domowymi na temat przysługujących im praw człowieka na mocy konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet, której stroną jest Liban; podkreśla w szczególności potrzebę zniesienia systemu „kafala” oraz zapewnienia skutecznego dostępu do wymiaru sprawiedliwości dla kobiet będących migrującymi pracownikami domowymi, w tym przez zagwarantowanie ich bezpieczeństwa i pobytu w czasie trwania procedur prawnych i administracyjnych związanych z ich statusem;

Mauretania

45.  podkreśla, że mimo postępów osiągniętych przez rząd Mauretanii w przyjmowaniu przepisów ustawodawczych mających na celu zwalczanie wszelkich form niewolnictwa i podobnych praktyk, brak skutecznego wdrożenia tych przepisów przyczynia się do utrzymywania takich praktyk; wzywa władze do uchwalenia przepisów zwalczających niewolnictwo, do rozpoczęcia ogólnokrajowego, systematycznego i regularnego gromadzenia zdezagregowanych danych na temat wszelkich form niewolnictwa oraz do przeprowadzenia dogłębnej i opartej na dowodach analizy dotyczącej historii i charakteru niewolnictwa w celu likwidacji tej praktyki;

46.  apeluje do władz Mauretanii, by umożliwiły korzystanie z wolności słowa i zgromadzeń zgodnie z konwencjami międzynarodowymi i mauretańskim prawem krajowym; ponadto wzywa do uwolnienia Birama Dah Abeida, Bilala Ramdane i Djiby’ego Sowa, tak aby mogli oni kontynuować pokojową kampanię przeciw utrzymywaniu niewolnictwa bez lęku przed zastraszeniem lub napastowaniem;

Mjanma/Birma

47.  z zadowoleniem przyjmuje przeprowadzenie w dniu 8 listopada 2015 pluralistycznych wyborów, które stanowią ważny krok w demokratycznych przemianach w tym kraju; odnotowuje z zadowoleniem zaangażowanie wyborców w Mjanmie/Birmie na rzecz nieustannej demokratyzacji tego kraju; pozostaje jednak zaniepokojony ramami konstytucyjnymi tych wyborów, zgodnie z którymi 25% miejsc w parlamencie zarezerwowano dla wojska; uznaje dotychczasowe postępy w dziedzinie praw człowieka, dostrzegając jednocześnie szereg kwestii budzących poważne zaniepokojenie, takich jak prawa mniejszości oraz wolność słowa, wolność zrzeszania się i pokojowych zgromadzeń; popiera Mjanmę/Birmę w jej bieżących przemianach politycznych w kierunku demokracji, pokoju, stabilności i rozwoju gospodarczego;

48.  potępia dyskryminację społeczności Rohindża, którą pogłębia fakt, że społeczność ta nie posiada statusu prawnego, a także nasilenie się mowy nienawiści wobec niebuddystów; wzywa do przeprowadzenia pełnego, przejrzystego i niezależnego śledztwa w sprawie wszystkich zgłoszonych przypadków naruszeń praw człowieka wobec społeczności Rohindża i uważa, że cztery ustawy przyjęte przez parlament w 2015 r. mające na celu „ochronę rasy i religii” zawierają elementy dyskryminacji ze względu na płeć; ponawia swój apel o to, by Biuro Wysokiego Komisarza NZ ds. Praw Człowieka (OHCHR) mogło otworzyć swoje przedstawicielstwo w tym kraju; nalega, by przed zakończeniem negocjacji w sprawie umowy inwestycyjnej między UE a Mjanmą/Birmą przeprowadzić pełną ocenę wpływu na zrównoważony rozwój;

Nepal

49.  z zadowoleniem przyjmuje wejście w życie w dniu 20 września 2015 r. nowej konstytucji Nepalu, która powinna położyć podwaliny pod przyszłą polityczną stabilność i rozwój gospodarczy tego kraju; wyraża nadzieję, że obawy dotyczące politycznej reprezentacji mniejszości, w tym dalitów, i ustawy o obywatelstwie zostaną rozwiane w niedalekiej przyszłości;

50.  ubolewa nad powszechnym brakiem odpowiedzialności za naruszenia praw człowieka popełniane przez obie strony konfliktu podczas wojny domowej pomimo przyjęcia w maju 2014 r. ustawy o prawdzie, pojednaniu i osobach zaginionych; apeluje do rządu Nepalu o przystąpienie do Międzynarodowej konwencji o ochronie wszystkich osób przed wymuszonym zaginięciem; potępia ograniczenia nałożone na podstawowe wolności uchodźców tybetańskich; wzywa Indie do zniesienia nieoficjalnej blokady na nepalską gospodarkę, która w połączeniu z niszczycielskim trzęsieniem ziemi z kwietnia 2015 r. wywołuje kryzys humanitarny i wpędza kolejny milion Nepalczyków w długotrwałe ubóstwo;

Oman

51.  wyraża uznanie dla Omanu za utworzenie rządowej Krajowej Komisji Praw Człowieka i wystosowanie zaproszenia, które umożliwiło przełomową wizytę specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. prawa do pokojowego gromadzenia się we wrześniu 2014 r.; wyraża nadzieję, że te konstruktywne kroki doprowadzą do intensywniejszej współpracy Omanu z przedstawicielami ONZ ds. praw człowieka oraz niezależnymi organizacjami praw człowieka;

52.  zachęca Oman do podjęcia niezbędnych działań, by zażegnać klimat strachu i zastraszenia panujący w kraju, na co zwrócił uwagę specjalny sprawozdawca ONZ, zauważając, że ludzie „boją się szczerze wyrażać swoje poglądy, boją się rozmawiać przez telefon i spotykać się”; w tym kontekście pozostaje zaniepokojony zakazem działalności nałożonym na wszystkie partie polityczne oraz nową ustawą o obywatelstwie przyjętą w sierpniu 2014 r., która przewiduje możliwość odebrania obywatelstwa osobom, które przystępują do grup uznanych za szkodliwe dla interesów narodowych, oraz apeluje do rządu o rozważenie cofnięcia tych obostrzeń; wzywa instytucje UE i państwa członkowskie do udzielenia pomocy technicznej i prawnej, aby pomóc Omanowi w stworzeniu bezpiecznego i prorozwojowego otoczenia dla organizacji społeczeństwa obywatelskiego;

Rwanda

53.  wyraża zaniepokojenie sytuacją w zakresie praw człowieka w Rwandzie, w tym ograniczeniami wolności słowa i zrzeszania się, kurczeniem się przestrzeni demokratycznej dla opozycyjnych partii politycznych i niezależnej działalności społeczeństwa obywatelskiego, a także brakiem warunków sprzyjających niezawisłości sądownictwa; wzywa rząd Rwandy do udostępnienia przestrzeni demokratycznej, w której swobodnie mogą działać wszystkie grupy społeczne;

54.  jest zaniepokojony proponowaną zmianą konstytucji mającą na celu umożliwienie urzędującemu prezydentowi kandydowanie na trzecią kadencję; wzywa rząd Rwandy do przestrzegania postanowień Afrykańskiej karty na rzecz demokracji, wyborów i dobrych rządów, której art. 5 wymaga od państw-stron podjęcia wszelkich odpowiednich środków, by zapewnić porządek konstytucyjny, zwłaszcza konstytucyjne przekazanie władzy, a art. 23 stanowi, że wszelkie zmiany konstytucji stanowią naruszenie zasady demokratycznej zmiany rządu;

Wenezuela

55.  wyraża zaniepokojenie trudną sytuacją w zakresie praw człowieka w tym kraju, wynikającą z pogorszenia się sytuacji gospodarczej, politycznej i społecznej w ostatnich latach; podkreśla, że wolność słowa, niezawisłe sądownictwo i praworządność stanowią kluczowe elementy każdego społeczeństwa demokratycznego; wzywa w związku z tym władze Wenezueli do zniesienia wszelkich form ograniczeń wolności prasy i prawa do informacji, do przestrzegania prawa międzynarodowego we wszystkich postępowaniach sądowych oraz do natychmiastowego uwolnienia więźniów politycznych; z zadowoleniem przyjmuje wyniki wyborów z dnia 6 grudnia 2015 r. i utworzenie nowego Zgromadzenia Narodowego; potępia wszelkie próby utrudnienia pełnego wdrożenia wyników wyborów, np. zawieszenie niektórych wybranych demokratycznie posłów; wzywa wybranych posłów do podjęcia konstruktywnego dialogu w celu stawienia czoła wyzwaniom gospodarczym, politycznym, społecznym oraz wyzwaniom dotyczącym bezpieczeństwa, przed jakimi stoi Wenezuela;

Białoruś

56.  z zadowoleniem przyjmuje uwolnienie pozostałych więźniów politycznych w sierpniu 2015 r. i wzywa rząd Białorusi do rehabilitacji uwolnionych więźniów politycznych i do przywrócenia im pełnych praw obywatelskich i politycznych; zwraca uwagę na niedociągnięcia zaobserwowane w trakcie wyborów prezydenckich w 2015 r. przez niezależnych obserwatorów międzynarodowych i wzywa Białoruś, aby przeprowadziła nadchodzące wybory parlamentarne zgodnie z uznanymi standardami międzynarodowymi; wzywa Białoruś, która jest jedynym krajem w Europie nadal stosującym karę śmierci, do przyłączenia się do światowego moratorium na wykonywanie kary śmierci, co byłoby pierwszym krokiem do trwałego zniesienia tej kary;

o

o  o

57.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, specjalnemu przedstawicielowi UE ds. praw człowieka, rządom i parlamentom państw członkowskich, Radzie Bezpieczeństwa ONZ, sekretarzowi generalnemu ONZ, przewodniczącemu 69. Zgromadzenia Ogólnego ONZ, przewodniczącemu Rady Praw Człowieka ONZ, Wysokiemu Komisarzowi NZ ds. Praw Człowieka oraz sekretarzowi generalnemu Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy.

(1)

Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0470.

Informacja prawna