Procedura : 2015/3034(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B8-0060/2016

Teksty złożone :

B8-0060/2016

Debaty :

Głosowanie :

PV 21/01/2016 - 8.4
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :


PROJEKT REZOLUCJI
PDF 243kWORD 69k
14.1.2016
PE575.962v01-00
 
B8-0060/2016

złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa

złożony zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu


w sprawie zastosowania art. 42 ust. 7 Traktatu o Unii Europejskiej (2015/3034(RSP))


Fabio Massimo Castaldo, Ignazio Corrao, Rolandas Paksas w imieniu grupy EFDD

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie zastosowania art. 42 ust. 7 Traktatu o Unii Europejskiej (2015/3034(RSP))  
B8-0060/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

–  uwzględniając strategię UE w dziedzinie walki z terroryzmem,

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 16 czerwca 2015 r. w sprawie odnowionej strategii bezpieczeństwa wewnętrznego Unii Europejskiej na lata 2015–2020,

–  uwzględniając art. 42 ust. 7 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

–  uwzględniając art. 222 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i definicję uzgodnień dotyczących jego zastosowania w oparciu o decyzję Rady nr 2014/415/UE,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że w piątek dnia 13 listopada 2015 r. w nocy w Paryżu doszło do szeregu niemal jednoczesnych zamachów terrorystycznych, w których zginęło 130 osób, zaś 368 zostało rannych;

B.  mając na uwadze, że do zamachów tych przyznaje się grupa terrorystyczna Daisz, która ostrzega przed dalszymi atakami w przyszłości;

C.  mając na uwadze, że traktatem lizbońskim wprowadzono do TUE art. 42 ust. 7 (klauzula wzajemnej obrony), a to TFUE art. 222 (klauzula solidarności) w celu rozwiązania problemów dotyczących bezpieczeństwa państw członkowskich;

D.  mając na uwadze, że po upływie siedmiu lat od wejścia w życie traktatu lizbońskiego nadal nie istnieją ustalenia wykonawcze pozwalające na korzystanie z klauzuli wzajemnej obrony art. 42 ust. 7;

E.  mając na uwadze, że w poniedziałek, dnia 16 listopada 2015 r., w trakcie wspólnego posiedzenia obu izb parlamentu Francji w Wersalu, prezydent F. Hollande stwierdził, że Francja znajduje się w stanie wojny i niespodziewanie powołał się na art. 42 ust. 7 TUE;

F.  mając na uwadze, że art. 42 ust. 7 TUE stanowi, że „w przypadku gdy jakiekolwiek Państwo Członkowskie stanie się ofiarą napaści zbrojnej na jego terytorium, pozostałe Państwa Członkowskie mają w stosunku do niego obowiązek udzielenia pomocy i wsparcia przy zastosowaniu wszelkich dostępnych im środków”; mając na uwadze, że na klauzulę tę powołano się po raz pierwszy w historii;

G.  mając na uwadze, że podczas posiedzenia Rady do Spraw Zagranicznych w dniu 17 listopada 2015 r. ministrowie obrony UE wyrazili jednogłośnie pełne poparcie dla Francji oraz gotowość do zapewnienia jej wszelkiej niezbędnej pomocy i wsparcia,

H.  mając na uwadze, że powołując się na art. 42 ust. 7 TUE, a nie na art. 222 TFUE (klauzula solidarności UE) prezydent Francji poparł rozwiązanie czysto międzyrządowe (art. 42 ust. 7 TUE), a nie większe zaangażowanie ze strony instytucji UE (art. 222 TFUE);

I.  mając na uwadze, że niedawne zamachy terrorystyczne na terenie UE dowiodły braku wymiany informacji, a także poważnych niedociągnięć z dziedzinie współpracy i koordynacji europejskich służb wywiadowczych;

J.  mając na uwadze, że UE nadal nie posiada spójnych i skutecznych strategii walki z głównymi przyczynami radykalizacji, a mianowicie bezrobociem (szczególnie wśród ludzi młodych), ignorancją i marginalizacją społeczną, zarówno na terenie UE, jak i poza nią; zwraca uwagę, że oprócz braku uznania podstawowych przyczyn radykalizacji obserwuje się również brak spójności polityki zagranicznej UE wobec krajów, które przyjmują zbyt łagodne podejście do ekstremistycznych ugrupowań islamskich, ich wspólników i darczyńców;

K.  mając na uwadze, że aby reakcja na przemoc ze strony ekstremistów była naprawdę skuteczna, musi być ona ukierunkowana, proporcjonalna i zgodna z prawem, mając również na uwadze, że wszelkie działania powinny w związku z tym być w pełni zgodne z Kartą Narodów Zjednoczonych, Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej oraz prawem międzynarodowym;

1.  z najwyższą stanowczością potępia przerażające zamachy terrorystyczne popełnione przez Daisz; wyraża głębokie współczucie i solidarność ze wszystkimi ofiarami zamachów terrorystycznych i ich rodzinami oraz kieruje do nich wyrazy współczucia;

2.  przyjmuje do wiadomości wniosek Francji o uruchomienie art. 42 ust. 7 TUE, wojskowy charakter tego artykułu oraz czysto międzyrządowe implikacje zastosowania go;

3.  jest zdania, że choć zamachy w Paryżu stanowiły poważne naruszenie, fakt zdecydowanego nieuznania Daiszu za suwerenne państwo sprawia, że wydarzeń paryskich nie powinno się postrzegać jako ataku wojskowego mieszczącego się w zakresie art. 42 ust. 7 TUE;

4.  z zadowoleniem odnosi się do jednogłośnej decyzji ministrów obrony UE o udzieleniu wsparcia Francji w następstwie zamachów terrorystycznych w Paryżu w dniu 13 listopada 2015 r.; uważa jednak, że uruchomienie art. 42 ust. 7 TUE zamiast klauzuli solidarności art. 222 TFUE, którą przewidziano specjalnie na wypadek „ataku terrorystycznego” to stracona szansa, jako że uruchomienie tego ostatniego umożliwiłoby wzmocnić koordynację i wymianę informacji na szczeblu UE dzięki mobilizacji instytucji UE;

5.  podkreśla, że walka z terroryzmem wymaga przede wszystkim eliminacji jego przyczyn, które prowadzą do przemocy i radykalizacji, a zatem wymaga strategii politycznych ukierunkowanych na rozwój spójności społecznej, integracji, dialogu, tolerancji i zrozumienia pomiędzy kulturami i religiami, a także większej spójności i konsekwencji w unijnej polityce stosunków z krajami trzecimi;

6.  ponownie wyraża przekonanie, że jedynie rozwiązanie polityczne kryzysu w Iraku, Syrii, Jemenie i Libii może rzeczywiście osłabić działalność grup ekstremistycznych, zaś interwencje wojskowe często przyczyniają się do zaognienia sytuacji i nasilenia procesów radykalizacji;

7.  nalega, by państwa członkowskie zintensyfikowały wymianę informacji oraz współpracę operacyjną w dziedzinie wywiadu poprzez wzajemne połączenie krajowych baz danych oraz pełne wykorzystanie istniejących już ram, takich jak platforma bezpiecznej wymiany informacji i danych wywiadowczych (SIENA) Europolu oraz poprzez maksymalne wykorzystanie innych platform i usług Europolu;

8.  wzywa wiceprzewodniczącego Komisji/wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa do zaproponowania Radzie praktycznych rozwiązań i wytycznych dotyczących wdrożenia klauzuli wzajemnej obrony zgodnie z przepisami art. 42 ust. 7 TUE, z wyjaśnieniem w szczególności zakresu terminu „atak wojskowy”, okoliczności w których zawarta w nim klauzula ma być stosowana zamiast klauzuli solidarności, o której mowa w art. 222 TFUE, a także roli, jaką mają do odegrania instytucje UE;

9.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji przewodniczącemu Rady Europejskiej, przewodniczącemu Komisji Europejskiej, wiceprzewodniczącemu Komisji/wysokiemu przedstawicielowi Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa oraz sekretarzowi generalnemu ONZ.

Informacja prawna