Procedura : 2015/3035(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B8-0064/2016

Teksty złożone :

B8-0064/2016

Debaty :

Głosowanie :

Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2016)0020

PROJEKT REZOLUCJI
PDF 393kWORD 141k
Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B8-0050/2016
14.1.2016
PE575.966v01-00
 
B8-0064/2016

złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa

zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu


w sprawie priorytetów UE na sesje Rady Praw Człowieka ONZ w 2016 r. (2015/3035(RSP))


Ignazio Corrao, Fabio Massimo Castaldo w imieniu grupy EFDD

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie priorytetów UE na sesje Rady Praw Człowieka ONZ w 2016 r. (2015/3035(RSP))  
B8-0064/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka i konwencje ONZ w sprawie praw człowieka, a także protokoły fakultatywne do nich, w tym Konwencję o prawach dziecka i Konwencję w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet,

–  uwzględniając rezolucję nr 60/251 Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych powołującą Radę Praw Człowieka ONZ,

–  uwzględniając europejską konwencję praw człowieka, Europejską kartę społeczną i Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając Plan działania UE dotyczący praw człowieka i demokracji na lata 2015–2019,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Rady Praw Człowieka ONZ,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie naruszania praw człowieka, w tym swoje rezolucje na ten temat przyjęte w trybie pilnym,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie rocznego sprawozdania dotyczącego praw człowieka i demokracji na świecie za rok 2014 oraz polityki UE w tym zakresie(1),

–  uwzględniając art. 2, art. 3 ust. 5, art. 18, art. 21, art. 27 i art. 47 Traktatu o Unii Europejskiej,

–  uwzględniając roczne sprawozdanie Rady Praw Człowieka ONZ za rok 2015 przedłożone Zgromadzeniu Ogólnemu Narodów Zjednoczonych,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że lata 2015–2016 to lata obchodów ważnych rocznic, istotnych z punktu widzenia przestrzegania praw człowieka, a także zapewniania pokoju i bezpieczeństwa: 70. rocznicy powstania Organizacji Narodów Zjednoczonych, 50. rocznicy zawarcia Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych oraz Międzynarodowego paktu praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych, odpowiednio 30. i 20. rocznicy podpisania Deklaracji o prawie do rozwoju (1986 r.) oraz deklaracji pekińskiej i pekińskiej platformy działania (1995 r.), a także 15. rocznicy uchwalenia przełomowej rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa (2000 r.) oraz ustanowienia milenijnych celów rozwoju (2000 r.);

B.  mając na uwadze, że zagwarantowanie poszanowania praw człowieka bez względu na rasę, pochodzenie, płeć lub kolor skóry to obowiązek wszystkich państw; potwierdzając swoje przywiązanie do idei niepodzielności praw człowieka – praw obywatelskich, gospodarczych, społecznych czy kulturalnych – które są wzajemnie ze sobą powiązane, i mając również na uwadze, że pozbawienie jednego z nich wywiera bezpośredni i negatywny wpływ na pozostałe; mając na uwadze, że wszystkie państwa są zobowiązane do szanowania praw podstawowych swojej ludności oraz mają obowiązek podejmowania konkretnych działań, aby ułatwić przestrzeganie tych praw na szczeblu krajowym, a także do współpracy na szczeblu międzynarodowym mającej na celu eliminowanie przeszkód utrudniających realizację praw człowieka we wszystkich dziedzinach;

C.  mając na uwadze, że poszanowanie, wspieranie i ochrona powszechności praw człowieka stanowią część etycznego i prawnego dorobku Unii Europejskiej, a także jeden z podstawowych elementów europejskiej jedności i integralności;

D.  mając na uwadze, że działania Unii w stosunkach z krajami trzecimi zostały określone w art. 21 Traktatu z Lizbony, który potwierdza powszechność i niepodzielność praw człowieka oraz podstawowych wolności, a także gwarantuje poszanowanie godności człowieka, zasad równości i solidarności oraz zasad Karty Narodów Zjednoczonych i prawa międzynarodowego;

E.  mając na uwadze, że kwestię poszanowania praw człowieka należy uwzględniać w każdej dziedzinie polityki dotyczącej pokoju i bezpieczeństwa, współpracy w dziedzinie rozwoju, handlu i inwestycji, pomocy humanitarnej, zmiany klimatu oraz walki z terroryzmem, gdyż kwestii tych nie można rozwiązać w oderwaniu od poszanowania praw człowieka;

F.  mając na uwadze, że regularne sesje Rady Praw Człowieka ONZ, powoływanie specjalnych sprawozdawców, mechanizm powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka oraz specjalne procedury, w ramach których bada się sytuację w poszczególnych krajach lub podejmuje konkretne tematy, przyczyniają się do wspierania i przestrzegania praw człowieka, demokracji i praworządności;

G.  mając na uwadze, że niestety niektórzy aktualni członkowie Rady Praw Człowieka dopuszczają się najpoważniejszych naruszeń praw człowieka oraz tradycyjnie znani są z braku współpracy w ramach specjalnych procedur ONZ oraz z niestosowania się do wymogów sprawozdawczych w stosunku do organów traktatowych ONZ ds. praw człowieka;

Rada Praw Człowieka ONZ

1.  z zadowoleniem przyjmuje powołanie ambasadora Choi Kyong-lima na przewodniczącego Rady Praw Człowieka ONZ w roku 2016;

2.  z zadowoleniem przyjmuje roczne sprawozdanie Rady Praw Człowieka ONZ dla Zgromadzenia Ogólnego ONZ, obejmujące 28., 29. i 30. sesję;

3.  ponownie podkreśla, że członkowie Rady Praw Człowieka ONZ powinni być wybierani spośród państw, które czuwają nad poszanowaniem praw człowieka, praworządności i demokracji, a także nalega, aby państwa członkowskie ONZ promowały kryteria skuteczności przestrzegania praw człowieka, które powinny mieć zastosowanie do wszystkich państw kandydujących do członkostwa w Radzie Praw Człowieka ONZ; wyraża zaniepokojenie naruszeniami praw człowieka w kilku nowo wybranych krajach zasiadających w Radzie Praw Człowieka ONZ i podkreśla, jak ważna jest obrona niezależności Rady Praw Człowieka oraz zadbanie o to, by nadal wykonywała ona swoje zadania w sposób skuteczny i bezstronny;

4.  ponownie podkreśla swoje wsparcie dla specjalnych procedur oraz niezależnego statusu osób upoważnionych w celu zapewnienia im możliwości w pełni niezawisłego wykonywania swoich funkcji; głęboko ubolewa nad brakiem współpracy w ramach specjalnych procedur tematycznych ze strony niektórych krajów członkowskich, takich jak Wenezuela, Arabia Saudyjska i Etiopia, oraz krajów mających status obserwatora, takich jak Zimbabwe, Uzbekistan i Turkmenistan, a także nad brakiem współpracy w ramach specjalnych procedur dla poszczególnych krajów; wzywa wszystkie państwa do pełnej współpracy w ramach tych procedur;

5.  ponownie podkreśla znaczenie uniwersalnego charakteru powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka dla osiągnięcia pełnego zrozumienia sytuacji praw człowieka we wszystkich państwach członkowskich ONZ oraz ponawia swoje poparcie dla drugiego cyklu przeglądu, który skupia się na wdrożeniu zaleceń przyjętych w ramach pierwszego cyklu; ponownie wzywa jednak do rozpatrzenia zaleceń, które nie zostały przyjęte przez państwa w czasie pierwszego cyklu, na dalszym etapie procesu powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka;

6.  podkreśla konieczność dopilnowania, aby szerokie grono zainteresowanych podmiotów, zwłaszcza społeczeństwo obywatelskie, w pełni uczestniczyło w powszechnym okresowym przeglądzie praw człowieka, oraz wyraża zaniepokojenie, że poważne ograniczenia i nasilające się restrykcje zablokowały udział społeczeństwa w tym procesie;

7.  wzywa UE i Komisję do podejmowania działań następczych w związku z zaleceniami sformułowanymi w ramach powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka we wszystkich debatach na temat polityki UE z zainteresowanymi krajami, aby zbadać sposoby i środki realizacji tych zaleceń za pośrednictwem strategii krajowych i regionalnych;

8.  z zadowoleniem przyjmuje zaproponowaną przez Wysokiego Komisarza NZ ds. Praw Człowieka inicjatywę na rzecz zmian, mającą na celu zwiększenie i umocnienie globalnej obecności biur ONZ ds. praw człowieka dzięki utworzeniu ośmiu regionalnych ośrodków, których zadaniem jest monitorowanie i propagowanie poszanowania praw człowieka w drodze bezpośredniej współpracy z partnerami, z myślą o przełożeniu zaleceń sformułowanych w ramach mechanizmów związanych z prawami człowieka na faktyczne zmiany w terenie;

Prawa obywatelskie i polityczne

9.  wyraża zaniepokojenie przeprowadzanymi w niektórych krajach rewizjami konstytucji, mającymi na celu zmianę ograniczeń dotyczących liczby kadencji prezydenta, co w pewnych przypadkach doprowadziło do wybuchu zamieszek na tle wyborów; ponownie potwierdza, że poszanowanie praw cywilnych i politycznych, w tym indywidualnej i zbiorowej wolności słowa, a także wolności zgromadzeń i zrzeszania się, to samodzielne wyznaczniki demokratycznego, tolerancyjnego i pluralistycznego społeczeństwa;

10.  przypomina, że swobodny wybór przywódców politycznych w rzetelnych, okresowych, powszechnych i równych wyborach to podstawowe prawo, z jakiego powinni korzystać wszyscy obywatele zgodnie z Powszechną deklaracją praw człowieka (art. 21 ust. 3) oraz Międzynarodowym paktem praw obywatelskich i politycznych (art. 25); ponownie potwierdza, że swoboda wypowiedzi oraz dynamiczne i korzystne środowisko dla niezależnego i pluralistycznego społeczeństwa obywatelskiego to warunki wstępne propagowania poszanowania praw człowieka;

11.  potępia ciągłe prześladowanie i zatrzymywanie obrońców praw człowieka i przedstawicieli opozycji przez siły rządowe w wielu państwach trzecich; wyraża zaniepokojenie w związku z niesprawiedliwym i restrykcyjnym prawodawstwem, w tym ograniczeniami dotyczącymi finansowania zagranicznego, które prowadzi do ograniczania przestrzeni dla działalności społeczeństwa obywatelskiego; wzywa wszystkie rządy, by propagowały i wspierały wolność mediów, organizacje społeczeństwa obywatelskiego oraz działania obrońców praw człowieka, a także umożliwiały im prowadzenie działalności bez strachu, represji lub zastraszania;

12.  uważa, że współczesne technologie cyfrowe oferują korzyści i wyzwania dotyczące ochrony prawa do prywatności oraz korzystania z prawa do swobody wypowiedzi w internecie na całym świecie; z zadowoleniem przyjmuje w związku z tym mianowanie specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. prawa do prywatności w erze cyfrowej, którego mandat obejmuje kwestie nadzoru i prywatności, pociągające za sobą skutki dla obywateli podczas korzystania z internetu oraz poza nim;

13.  przypomina swój wyrażany od dawna sprzeciw wobec kary śmierci, tortur i okrutnego, nieludzkiego i poniżającego traktowania oraz karania w każdym przypadku i we wszystkich okolicznościach; ponownie podkreśla, że zniesienie kary śmierci przyczynia się do zwiększenia godności człowieka, i potwierdza swoje przywiązanie do przynależnego każdej osobie prawa do życia i godności ludzkiej;

14.  z uznaniem stwierdza, że osiągnięto już znaczące postępy, gdyż wiele krajów zawiesiło wykonywanie kary śmierci, a inne przyjęły środki ustawodawcze prowadzące do jej zniesienia; wyraża jednakże ubolewanie z powodu przywrócenia egzekucji w niektórych krajach w ciągu ostatnich kilku lat; apeluje do tych państw, które zniosły karę śmierci lub wprowadziły długoletnie moratorium na jej wykonywanie, o nieprzywracanie jej;

Prawa społeczne i gospodarcze

15.  ubolewa na tym, że ponad 20 lat po przyjęciu deklaracji wiedeńskiej w sprawie powszechności, niepodzielności i współzależności wszystkich praw człowieka Międzynarodowy pakt praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych nie ma takiego samego statusu jak Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych i nie przywiązuje się do niego takiej samej wagi; docenia podejmowane przez Radę Praw Człowieka starania, by wszystkim prawom człowieka nadać równorzędny status i przywiązywać do nich taką samą wagę, poprzez powołanie ekspertów w ramach specjalnych procedur, którym powierzono mandat w odniesieniu do praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych;

16.  wyraża głębokie zaniepokojenie wzrostem skrajnego ubóstwa, które zagraża pełnemu korzystaniu ze wszystkich praw człowieka; z zadowoleniem przyjmuje w tym względzie sprawozdanie specjalnego sprawozdawcy Rady Praw Człowieka w sprawie skrajnego ubóstwa i praw człowieka (A/HRC/29/31) i popiera proponowane przez niego rozwiązania służące wyeliminowaniu skrajnego ubóstwa, które przewidują: nadanie prawom gospodarczym, społecznym i kulturalnym takiego samego znaczenia i priorytetu, jak ma to miejsce w przypadku praw obywatelskich i politycznych, uznanie prawa do ochrony socjalnej, wdrożenie polityki fiskalnej konkretnie ukierunkowanej na zmniejszenie nierówności, przywrócenie znaczenia prawa do równego traktowania i nadania mu konkretnej treści oraz uczynienie kwestii redystrybucji zasobów centralnym tematem debaty poświęconej prawom człowieka;

17.  jest zdania, że korupcja, uchylanie się od opodatkowania, niewłaściwe gospodarowanie dobrami publicznymi, jak również brak rozliczalności przyczyniają się do łamania praw człowieka obywateli, ponieważ prowadzą do odpływu środków z budżetów państw, które powinny być przeznaczane na propagowanie praw człowieka w niezbędnych usługach publicznych, takich jak kształcenie, podstawowe świadczenia zdrowotne i pozostała infrastruktura społeczna; uważa, że działania mające na celu zapewnienie poszanowania praw człowieka, zwłaszcza prawa do informacji, wolności słowa i zgromadzeń, niezawisłego wymiaru sprawiedliwości oraz demokratycznego uczestnictwa w sprawach publicznych, odgrywają zasadniczą rolę w zwalczaniu korupcji;

Biznes a prawa człowieka

18.  zdecydowanie wspiera skuteczne i kompleksowe wdrażanie wytycznych ONZ dotyczących biznesu i praw człowieka w UE i poza nią, w tym poprzez opracowywanie krajowych planów działania; podkreśla potrzebę podejmowania wszelkich koniecznych środków, by wyeliminować uchybienia w procesie skutecznego wdrażania wytycznych ONZ, w tym poprzez zapewnianie dostępu do wymiaru sprawiedliwości i środków odwoławczych;

19.  wzywa ONZ i UE do zajęcia się kwestią obrońców praw do ziemi, którzy padają ofiarami działań odwetowych – przyjmujących postać m.in. gróźb, napastowania, niesłusznych aresztowań, napaści i zabójstw – z powodu krytykowania przez nich zakrojonych na szeroką skalę transakcji zakupu ziemi z naruszeniem praw do ziemi i pożywienia przysługujących społecznościom wiejskim w państwach trzecich; wzywa, by mechanizmy ONZ i plan działania UE w sprawie praw człowieka i demokracji przewidywały systematyczne uwzględnianie udziału obrońców praw do ziemi w przedsięwzięciach z zakresu praw człowieka;

20.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Wysokiego Komisarza NZ ds. Praw Człowieka mającą na celu wzmocnienie projektu z zakresu rozliczalności i środków odwoławczych, aby przyczynić się do stworzenia uczciwego i skuteczniejszego systemu krajowych prawnych środków odwoławczych, zwłaszcza w przypadkach rażących naruszeń praw człowieka w sektorze biznesu; wzywa wszystkie rządy do wypełnienia spoczywających na nich obowiązków dotyczących zagwarantowania poszanowania praw człowieka i dostępu do wymiaru sprawiedliwości ofiarom, które napotykają praktyczne i prawne problemy z dostępem do środków odwoławczych na poziomie krajowym i międzynarodowym w kontekście naruszeń praw człowieka w sferze biznesu;

21.  zauważa, że otwarta międzyrządowa grupa robocza ds. opracowania prawnie wiążącego międzynarodowego instrumentu dotyczącego korporacji transnarodowych i innych przedsiębiorstw w odniesieniu do kwestii praw człowieka, powołana na podstawie rezolucji Rady Praw Człowieka z dnia 26 czerwca 2014 r., odbyła swoje pierwsze posiedzenie w lipcu 2015 r.; wzywa UE i jej państwa członkowskie do aktywnego zaangażowania w negocjacje w sprawie wyżej wspomnianego prawnie wiążącego instrumentu międzynarodowego;

Migracja

22.  wyraża zaniepokojenie najpoważniejszym kryzysem humanitarnym do czasów II wojny światowej, do którego powstania przyczyniła się coraz większa liczba osób zmuszonych do opuszczenia swoich domów w wyniku prześladowań, konfliktów zbrojnych i powszechnej przemocy, które w poszukiwaniu ochrony i lepszego życia ryzykują życiem, wyruszając w niebezpieczną podróż; domaga się, by Rada Praw Człowieka i jej mechanizmy koncentrowały się szczególnie na wpływie tego kryzysu na prawa człowieka, a także apeluje o przedłożenie zaleceń w tym względzie;

23.  wzywa wszystkie państwa do przyjęcia podejścia do migracji opartego na poszanowaniu praw człowieka, w ramach którego prawa migrantów, osób ubiegających się o azyl i uchodźców stanowić będą centralny aspekt strategii politycznych dotyczących migracji i procesu zarządzania migracją, ze zwróceniem szczególnej uwagi na sytuację migrantów należących do grup marginalizowanych i defaworyzowanych, takich jak kobiety i dzieci; wzywa wszystkie państwa do przeciwdziałania uwarunkowanej płcią przemocy wobec kobiet i dziewcząt oraz podkreśla znaczenie formułowania polityki migracyjnej z uwzględnieniem perspektywy płci, aby móc zaspokoić szczególne potrzeby tych osób;

24.  przypomina, że na wszystkich państwach spoczywa obowiązek poszanowania i ochrony praw człowieka wszystkich osób znajdujących się pod ich jurysdykcją, bez względu na ich przynależność państwową lub kraj pochodzenia oraz niezależnie od ich statusu imigracyjnego; przypomina, że powroty migrantów powinny przebiegać wyłącznie z pełnym poszanowaniem ich praw, w oparciu o dobrowolną i świadomą decyzję, i powinny mieć miejsce tylko wówczas, gdy w swoim własnym kraju mają oni zagwarantowaną ochronę swoich praw; apeluje do rządów o położenie kresu niesłusznym aresztowaniom i zatrzymaniom migrantów;

Zmiana klimatu a prawa człowieka

25.  z zadowoleniem przyjmuje porozumienie paryskie przyjęte przez państwa-strony Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC), które obejmuje takie kwestie jak dostosowanie, łagodzenie, rozwój i transfer technologii oraz budowanie potencjału; domaga się uwzględnienia kwestii zmiany klimatu we wszystkich obszarach polityki gospodarczej; apeluje do wszystkich państw-stron będących sygnatariuszami porozumienia o pilne przyjęcie ambitnych środków służących łagodzeniu zmiany klimatu i przystosowaniu się do niej poprzez uwzględnianie aspektu zmiany klimatu we wszystkich dziedzinach polityki;

26.  przypomina, że negatywne skutki zmiany klimatu stanowią bezpośrednie i potencjalnie nieodwracalne globalne zagrożenie dla pełnego korzystania z praw człowieka oraz że zmiany klimatu mają poważne konsekwencje dla wrażliwych grup ludności, które już teraz nie mogą w pełni korzystać ze swoich praw; z niepokojem zauważa, że zjawiska klimatyczne, takie jak podwyższenie poziomu mórz, oraz ekstremalne zmiany pogodowe powodujące susze i powodzie doprowadzą prawdopodobnie do jeszcze większej liczby ofiar śmiertelnych, przesiedleń ludności oraz niedoborów żywności i wody;

27.  wzywa społeczność międzynarodową do usunięcia prawnych niedoskonałości terminu „uchodźca klimatyczny”, w tym do sformułowania ewentualnej definicji tego terminu w prawie międzynarodowym lub w wiążącej umowie międzynarodowej;

Prawa kobiet

28.  z zadowoleniem przyjmuje niedawną rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2242 w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa, która stawia kobiety w centrum wszelkich działań mających na celu sprostanie globalnym wyzwaniom, obejmującym wzrost brutalnego ekstremizmu, zmianę klimatu, migrację, zrównoważony rozwój oraz pokój i bezpieczeństwo; z zadowoleniem przyjmuje wnioski globalnej analizy ONZ dotyczącej wdrożenia rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1325 w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa, w których podkreślono znaczenie przewodniej i aktywnej roli kobiet w rozwiązywaniu konfliktów i budowaniu pokoju, a także zwrócono uwagę, że udział kobiet usprawnił pomoc humanitarną, wzmocnił działania na rzecz utrzymania pokoju, ułatwił zakończenie rozmów pokojowych i przyczynił się do zwalczania brutalnego ekstremizmu;

29.  wyraża zaniepokojenie faktem, że od czasu pojawienia się brutalnych grup ekstremistycznych, takich jak Daisz w Syrii i Iraku oraz Boko Haram w Afryce Zachodniej, przemoc wobec kobiet zyskała nowy wymiar, która ma bezprecedensowo przerażający charakter, gdyż przemoc seksualna stała się integralną częścią celów i ideologii oraz źródłem dochodów tych grup ekstremistycznych, co stawia przed wspólnotą międzynarodową pilne nowe wyzwanie; wzywa wszystkie rządy i instytucje ONZ do zwiększenia zaangażowania na rzecz walki z tymi odrażającymi zbrodniami oraz przywrócenia godności kobiet, tak by uzyskały one sprawiedliwość, zadośćuczynienie i wsparcie;

30.  uważa, że jednym ze sposobów zwalczania ekstremizmu jest zagwarantowanie kobietom autonomii poprzez likwidację podstawowych nierówności między kobietami i mężczyznami, które czynią kobiety i dziewczęta podatnymi na zagrożenia w czasach konfliktów; wzywa ONZ i wszystkie państwa należące do ONZ do podjęcia konkretnych działań na rzecz zapewnienia autonomii kobiet oraz ich znaczącego zaangażowania w zapobieganie konfliktom i ich rozwiązywanie oraz w proces negocjacji pokojowych i budowania pokoju poprzez zwiększenie reprezentacji kobiet na wszystkich szczeblach decyzyjnych, w tym w krajowych, regionalnych i międzynarodowych instytucjach i mechanizmach;

Prawa dzieci

31.  przypomina, że przyjęta w 1989 r. Konwencja o prawach dziecka, która jest najszerzej ratyfikowanym międzynarodowym traktatem dotyczącym praw człowieka, określa szereg praw dzieci, w tym prawo do życia, ochrony zdrowia, nauki i zabawy, a także prawo do życia w rodzinie, ochrony przed przemocą i dyskryminacją oraz swobodnego wyrażania poglądów; wzywa wszystkich sygnatariuszy tej konwencji do wypełniania ich obowiązków;

32.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że ONZ planuje przeprowadzenie globalnej analizy mającej na celu sprawdzenie, poprzez monitorowanie i ocenę, w jaki sposób obowiązujące międzynarodowe przepisy i standardy są wdrażane w praktyce, a także ocenę konkretnych możliwości poprawy strategii politycznych i działań przez państwa; wzywa wszystkie państwa do poparcia tej analizy oraz do aktywnego uczestnictwa w niej;

Prawa lesbijek, gejów, osób biseksualnych, transpłciowych i interseksualnych (LGBTI)

33.  wyraża zaniepokojenie utrzymywaniem się w różnych krajach dyskryminacyjnych ustaw i praktyk oraz aktów przemocy wobec osób ze względu na ich orientację seksualną i tożsamość płciową; zachęca do bacznego obserwowania sytuacji osób LGBTI w krajach, w których niedawno wprowadzone prawo godzące w te osoby zagraża życiu mniejszości seksualnych; wyraża głębokie zaniepokojenie tzw. ustawami antypropagandowymi ograniczającymi wolność słowa i zgromadzeń, w tym w krajach na kontynencie europejskim;

34.  potwierdza swe wsparcie dla dalszych działań Wysokiego Komisarza NZ ds. Praw Człowieka na rzecz promowania i ochrony korzystania przez osoby LGBTI ze wszystkich praw człowieka, obejmujące zwłaszcza oświadczenia, sprawozdania i kampanię „Wolni i Równi”; zachęca Wysokiego Komisarza, by kontynuował walkę z dyskryminacyjnym prawem i praktykami;

Bezzałogowe statki powietrzne i broń autonomiczna

35.  ponawia swój apel do Rady UE o opracowanie wspólnego stanowiska UE dotyczącego wykorzystywania uzbrojonych bezzałogowych statków powietrznych, nadając nadrzędne znaczenie poszanowaniu praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego oraz uwzględniając takie kwestie jak ramy prawne, proporcjonalność, rozliczalność, ochrona ludności cywilnej i przejrzystość; ponownie wzywa UE do zakazania opracowywania, produkcji i stosowania w pełni autonomicznej broni, która umożliwia przeprowadzanie ataków bez interwencji człowieka; nalega, aby prawa człowieka były elementem wszystkich dialogów z państwami trzecimi na temat zwalczania terroryzmu;

Uwzględnianie praw człowieka w innych obszarach polityki UE

36.  wzywa UE do wspierania powszechności i niepodzielności praw człowieka, w tym praw obywatelskich i politycznych, gospodarczych, społecznych i kulturalnych, zgodnie z art. 21 Traktatu z Lizbony oraz postanowieniami ogólnymi dotyczącymi działań zewnętrznych Unii;

37.  ponownie apeluje o to, by UE przyjęła podejście oparte na respektowaniu praw, a także by uwzględniała kwestię poszanowania praw człowieka w dziedzinie handlu, polityce inwestycyjnej, obszarze usług publicznych oraz we współpracy na rzecz rozwoju, jak również we wspólnej polityce bezpieczeństwa i obrony; podkreśla również, że polityka UE w zakresie praw człowieka powinna dbać o to, by jej strategie polityki wewnętrznej i zewnętrznej były spójne, zgodnie z unijnymi zobowiązaniami traktatowymi;

Priorytety UE w kwestiach dotyczących poszczególnych krajów

Białoruś

38.  wyraża głębokie zaniepokojenie ciągłym ograniczaniem wolności słowa oraz wolności zrzeszania się i pokojowych zgromadzeń, a także potępia prześladowanie niezależnych i opozycyjnych dziennikarzy oraz napastowanie i przetrzymywanie pod fałszywymi zarzutami obrońców praw człowieka i krytyków; potępia dalsze stosowanie kary śmierci; domaga się przedłużenia mandatu specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. sytuacji praw człowieka na Białorusi na 32. posiedzeniu Rady oraz wzywa rząd, by w pełni współpracował ze specjalnym sprawozdawcą oraz zobowiązał się do przeprowadzenia zaległych reform w dziedzinie ochrony praw człowieka, w tym poprzez wdrożenie zaleceń wydanych przez specjalnego sprawozdawcę i inne mechanizmy ochrony praw człowieka;

Ukraina

39.  wyraża poważne zaniepokojenie utrzymującymi się masowymi atakami na terenach zamieszkanych przez ludność cywilną, atakami na szkoły oraz wykorzystywaniem szkół do celów militarnych przez obie strony; potępia ustawiczne łamanie praw człowieka, do jakiego dochodzi w tym konflikcie, i wyraża pełne poparcie dla misji obserwacyjnej ONZ ds. praw człowieka i specjalnej misji obserwacyjnej OBWE na Ukrainie; wzywa rząd ukraiński, by zezwolił na dostawy niektórych rodzajów leków, w tym leków wykorzystywanych w substytucji opiatowej, usprawnił procedurę rejestracji i dostęp do zatrudnienia i państwowych świadczeń dla osób przesiedlonych z powodu konfliktu, uchylił przepisy, które mogą mieć negatywny wpływ na korzystanie z wolności słowa i zrzeszania się, podjął konkretne działania uniemożliwiające wykorzystywanie szkół przez siły zbrojne i ugrupowania zbrojne zarówno na terytorium kontrolowanym przez rząd, jak i na terenach opanowanych przez rebeliantów, a także by ratyfikował statut rzymski i przystąpił jako pełnoprawny członek do Międzynarodowego Trybunału Karnego; wzywa państwa członkowskie UE, by poparły wszelkie możliwe starania na szczeblu ONZ na rzecz walki z bezkarnością, przeprowadzenia bezstronnych dochodzeń w sprawie krwawych wydarzeń i łamania praw człowieka w związku z represjami będącymi odpowiedzią na demonstracje na Majdanie oraz w sprawie używania amunicji kasetowej przez siły prorządowe i rebeliantów wspieranych przez Rosję podczas konfliktu zbrojnego we wschodniej Ukrainie, a także zajęcia się kwestią łamania praw człowieka na Krymie i innych naruszeń związanych z konfliktem zbrojnym we wschodniej Ukrainie;

Azerbejdżan

40.  z zadowoleniem przyjmuje wspólne oświadczenie w sprawie przestrzegania praw człowieka w Azerbejdżanie wydane podczas 29. posiedzenia Rady Praw Człowieka ONZ, ubolewa jednak, że niektóre państwa członkowskie nie poparły tego oświadczenia; apeluje do państw członkowskich UE i pozostałych członków Rady o baczne przyglądanie się sytuacji w zakresie praw człowieka w Azerbejdżanie oraz dążenie do przyjęcia rezolucji wzywającej do natychmiastowego uwolnienia obrońców praw człowieka, działaczy politycznych i społecznych, dziennikarzy i blogerów, którzy zostali aresztowani lub uwięzieni pod zarzutami o charakterze politycznym, pełnego wyjaśnienia zarzutów stosowania tortur w areszcie, a także uchylenia przepisów nadmiernie ograniczających wolność słowa oraz wolność zrzeszania się i zgromadzeń w Azerbejdżanie;

Uzbekistan

41.  wzywa państwa członkowskie UE, by dążyły do przyjęcia rezolucji Rady Praw Człowieka ONZ ustanawiającej specjalny mechanizm ONZ dla Uzbekistanu, gwarantujący nadzór ze strony ONZ, publiczne przedstawianie sprawozdań oraz prowadzenie debat w Radzie Praw Człowieka na temat przestrzegania praw człowieka w Uzbekistanie, a także zajmujący się kwestią braku współpracy ze strony Uzbekistanu w ramach mechanizmów ochrony praw człowieka ONZ, stałego przetrzymywania ogromnej liczby przeciwników politycznych, w tym obrońców praw człowieka, nieustannego ograniczania wolności zgromadzeń, wolności słowa i mediów, a także ciągłego wykorzystywania pracy dzieci;

Syria

42.  wzywa Radę Praw Człowieka, by wystosowała apel do Rady Bezpieczeństwa ONZ o podjęcie stosownych działań w celu zagwarantowania, by sprawcy naruszeń praw człowieka, w tym naruszeń, które mogą zaliczać się do zbrodni przeciwko ludzkości i zbrodni wojennych, zostali pociągnięci do odpowiedzialności, w tym również poprzez skierowanie sprawy sytuacji w Syrii do Międzynarodowego Trybunału Karnego;

Jemen

43.  wyraża poważne zaniepokojenie głębokim kryzysem, który trwa w tym kraju od września 2014 r., kiedy Huti i inne jemeńskie grupy zbrojne dopuściły się poważnych naruszeń prawa wojennego oraz naruszeń praw człowieka, a także od marca 2015 r., kiedy tego samego dopuściła się koalicja pod przywództwem Arabii Saudyjskiej; potępia w szczególności masowe i nieproporcjonalne naloty wspomnianej koalicji, wskutek których wiele osób cywilnych zginęło lub odniosło obrażenia oraz zniszczonych zostało wiele obiektów cywilnych; mając na uwadze, że Wysoki Komisarz NZ ds. Praw Człowieka ma przedstawić Radzie sprawozdanie na temat sytuacji w Jemenie na jej następnym posiedzeniu, tj. w marcu 2016 r.; wzywa UE, by poparła na posiedzeniu Rady Praw Człowieka wszczęcie międzynarodowego śledztwa mającego na celu udokumentowanie naruszeń popełnionych przez wszystkie strony od września 2014 r.;

Bahrajn

44.  ubolewa, że rząd Bahrajnu nie podjął żadnych działań w celu rozwiania wątpliwości związanych z ciągłym przetrzymywaniem wielu działaczy politycznych i dziennikarzy, w tym obrońców praw człowieka, za korzystanie z prawa do wolności zrzeszania się i pokojowych zgromadzeń, a także wątpliwości związanych z brakiem odpowiedzialności za naruszenia praw człowieka, w tym stosowanie tortur, oraz brakiem niezawisłości i bezstronności sądownictwa w Bahrajnie; wzywa państwa członkowskie UE, by na posiedzeniu Rady Praw Człowieka podjęły kwestię przestrzegania praw człowieka w Bahrajnie, wystosowując indywidualne oświadczenia, a następnie wspólne oświadczenie lub rezolucję wzywającą władze Bahrajnu do natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia wszystkich obrońców praw człowieka, działaczy politycznych i pozostałych aresztowanych osób, którym zarzuca się rzekome naruszenie praw do wypowiedzi, pokojowych zgromadzeń i zrzeszania się, zapewnienia bezstronnego wyjaśnienia wszystkich zarzutów stosowania tortur i brutalnego traktowania oraz szybkiego ułatwienia wizyty specjalnego sprawozdawcy ds. tortur i przedstawicieli innych mechanizmów ochrony praw człowieka ONZ; ponawia swój apel do UE o opracowanie kompleksowej strategii dotyczącej tego, w jaki sposób Unia i jej państwa członkowskie mogą aktywnie domagać się uwolnienia uwięzionych działaczy i więźniów sumienia;

Sudan Południowy

45.  wzywa Radę Praw Człowieka, by poparła powołanie specjalnego sprawozdawcy ds. Sudanu Południowego, mającego mandat do monitorowania i publicznego relacjonowania naruszeń, takich jak rekrutacja i wykorzystywanie dzieci-żołnierzy oraz wykorzystywanie szkół do celów wojskowych, a także wydawania zaleceń dotyczących zapewnienia faktycznej rozliczalności;

Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna (KRLD)

46.  z zadowoleniem przyjmuje rezolucję przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne, w której potępiono „wieloletnie i trwające systematyczne, powszechne i rażące naruszenia praw człowieka” w KRLD oraz wezwano Radę Bezpieczeństwa ONZ do poczynienia odpowiednich kroków w celu zapewnienia rozliczalności, między innymi poprzez rozważenie skierowania sprawy sytuacji w Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej do Międzynarodowego Trybunału Karnego, a także wzywa Radę Praw Człowieka, by ponowiła swój apel o zapewnienie rozliczalności, w tym osób odpowiedzialnych za zbrodnie przeciwko ludzkości zgodnie z polityką prowadzoną na najwyższym szczeblu państwowym od dziesięcioleci;

Państwa objęte powszechnym okresowym przeglądem praw człowieka

Gruzja

47.  z zadowoleniem przyjmuje członkostwo Gruzji w Radzie Praw Człowieka ONZ i ostatni powszechny okresowy przegląd praw człowieka dotyczący Gruzji; odnotowuje istotne reformy ustawodawcze, które doprowadziły do pewnych postępów i usprawnień w sądownictwie i w organach ścigania, w prokuraturze, w zwalczaniu brutalnego traktowania, w dziedzinie praw dzieci, ochronie prywatności oraz danych osobowych i przesiedleńców wewnętrznych; zwraca jednak uwagę, że konieczne są dalsze wysiłki w walce z brutalnym traktowaniem, zwłaszcza jeśli chodzi o tymczasowe aresztowanie i rehabilitację ofiar, rozliczalność za nadużycia popełnione przez organy ścigania, dochodzenia w sprawie nadużyć popełnianych w przeszłości przez urzędników państwowych oraz prawa mniejszości i prawa kobiet; pozostaje zaniepokojony brakiem wolności wypowiedzi i wolności mediów oraz brakiem dostępu obserwatorów do okupowanych regionów: Abchazji i Regionu Cchinwali/Osetii Południowej, w których wciąż powszechnie łamie się prawa człowieka; ponadto wzywa rząd gruziński, by zadbał o podjęcie działań w następstwie zaleceń wydanych w ramach powszechnego okresowego przegląd praw człowieka;

Liban

48.  wyraża uznanie dla Libanu za politykę otwartych granic i przyjmowania uchodźców, którą kraj ten od lat prowadzi wobec uchodźców z Palestyny, Iraku i Syrii, oraz wzywa Unię Europejską do przeznaczenia większych środków oraz do ścisłej współpracy z władzami libańskimi, aby pomóc temu krajowi w zapewnieniu ochrony praw uchodźców i azylantów; w związku z tym jest zaniepokojony, że według doniesień wśród syryjskich uchodźców często dochodzi do małżeństw między dziećmi lub przymusowych małżeństw; zachęca libański rząd do rozważenia reformy przepisów regulujących wjazd na terytorium Libanu, przebywanie w tym kraju i opuszczenie go, tak aby nie dokonywać rozróżnienia między azylantami i uchodźcami a migrantami; popiera zalecenia Komitetu ONZ ds. Likwidacji Dyskryminacji Kobiet (CEDAW), w których wezwano do zwiększenia świadomości wśród kobiet będących migrującymi pracownikami domowymi na temat przysługujących im praw człowieka na mocy konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet, której stroną jest Liban; podkreśla w szczególności potrzebę zniesienia systemu „kafala” oraz zapewnienia skutecznego dostępu do wymiaru sprawiedliwości dla kobiet będących migrującymi pracownikami domowymi, w tym przez zagwarantowanie ich bezpieczeństwa i pobytu w czasie trwania procedur prawnych i administracyjnych związanych z ich statusem;

Mauretania

49.  podkreśla, że mimo postępów osiągniętych przez rząd Mauretanii w przyjmowaniu przepisów mających na celu zwalczanie wszelkich form niewolnictwa i podobnych praktyk, brak skutecznego wdrożenia tych przepisów przyczynia się do utrzymywania takich praktyk; wzywa władze do uchwalenia przepisów zwalczających niewolnictwo, do rozpoczęcia ogólnokrajowego, systematycznego i regularnego gromadzenia zdezagregowanych danych na temat wszelkich form niewolnictwa oraz do przeprowadzenia dogłębnej i opartej na dowodach analizy dotyczącej historii i charakteru niewolnictwa w celu likwidacji tej praktyki;

50.  apeluje do władz Mauretanii, by umożliwiły korzystanie z wolności słowa i zgromadzeń zgodnie z konwencjami międzynarodowymi i mauretańskim prawem krajowym; ponadto wzywa do uwolnienia Birama Dah Abeida, Bilala Ramdane i Djiby’ego Sowa, tak aby mogli oni kontynuować pokojową kampanię przeciw utrzymywaniu niewolnictwa bez lęku przed zastraszeniem lub napastowaniem;

Mjanma/Birma

51.  z zadowoleniem przyjmuje przeprowadzenie w dniu 8 listopada 2015 pluralistycznych wyborów, które stanowią ważny krok w demokratycznych przemianach w tym kraju; pozostaje jednak zaniepokojony ramami konstytucyjnymi tych wyborów, zgodnie z którymi 25% miejsc w parlamencie zarezerwowano dla wojska; uznaje dotychczasowe postępy w dziedzinie praw człowieka, dostrzegając jednocześnie szereg kwestii budzących poważne zaniepokojenie, takich jak prawa mniejszości oraz wolność słowa, wolność zrzeszania się i pokojowych zgromadzeń;

52.  potępia dyskryminację społeczności Rohindża, którą pogłębia fakt, że społeczność ta nie posiada statusu prawnego, a także nasilenie się mowy nienawiści wobec niebuddystów; wzywa do przeprowadzenia pełnego, przejrzystego i niezależnego śledztwa w sprawie wszystkich zgłoszonych przypadków naruszeń praw człowieka wobec społeczności Rohindża i uważa, że cztery ustawy przyjęte przez parlament w 2015 r. mające na celu „ochronę rasy i religii” zawierają elementy dyskryminacji ze względu na płeć; ponawia swój apel o to, by Biuro Wysokiego Komisarza NZ ds. Praw Człowieka (OHCHR) mogło otworzyć swoje przedstawicielstwo w tym kraju; nalega, by przed zakończeniem negocjacji w sprawie umowy inwestycyjnej między UE a Mjanmą/Birmą przeprowadzić pełną ocenę wpływu na zrównoważony rozwój;

Nepal

53.  z zadowoleniem przyjmuje wejście w życie w dniu 20 września 2015 r. nowej konstytucji Nepalu, która powinna położyć podwaliny pod przyszłą polityczną stabilność i rozwój gospodarczy tego kraju; wyraża nadzieję, że pozostałe zastrzeżenia dotyczące politycznej reprezentacji mniejszości, w tym dalitów, i ustawy o obywatelstwie zostaną rozwiane w bliskiej przyszłości; ubolewa nad powszechnym brakiem odpowiedzialności za naruszenia praw człowieka popełnione przez obie strony w czasie wojny domowej mimo przyjęcia w maju 2014 r. ustawy o prawdzie, pojednaniu i zaginięciach; apeluje do rządu Nepalu o przystąpienie do Międzynarodowej konwencji o ochronie wszystkich osób przed wymuszonym zaginięciem; potępia ograniczenia nałożone na podstawowe wolności uchodźców tybetańskich; wzywa Indie do zniesienia nieoficjalnej blokady na nepalską gospodarkę, która w połączeniu z niszczycielskim trzęsieniem ziemi z kwietnia 2015 r. wywołuje kryzys humanitarny i wpędza kolejny milion Nepalczyków w długotrwałe ubóstwo;

Oman

54.  wyraża uznanie dla Omanu za utworzenie rządowej Krajowej Komisji Praw Człowieka i wystosowanie zaproszenia, które umożliwiło przełomową wizytę specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. prawa do pokojowego zgromadzania się we wrześniu 2014 r.; wyraża nadzieję, że te konstruktywne kroki doprowadzą do intensywniejszej współpracy Omanu z przedstawicielami ONZ ds. praw człowieka oraz niezależnymi organizacjami praw człowieka; zachęca Oman do podjęcia niezbędnych działań, by zażegnać klimat strachu i zastraszenia panujący w kraju, na co zwrócił uwagę specjalny sprawozdawca ONZ, zauważając, że ludzie „boją się szczerze wyrażać swoje poglądy, boją się rozmawiać przez telefon i spotykać się”; w tym kontekście pozostaje zaniepokojony zakazem działalności nałożonym na wszystkie partie polityczne oraz nową ustawą o obywatelstwie przyjętą w sierpniu 2014 r., która przewiduje możliwość odebrania obywatelstwa osobom, które przystępują do grup uznanych za szkodliwe dla interesów narodowych, oraz apeluje do rządu o rozważenie cofnięcia tych obostrzeń; wzywa instytucje UE i państwa członkowskie do udzielenia pomocy technicznej i prawnej, aby pomóc Omanowi w stworzeniu bezpiecznego i prorozwojowego otoczenia dla organizacji społeczeństwa obywatelskiego;

Rwanda

55.  wyraża zaniepokojenie sytuacją w zakresie praw człowieka w Rwandzie, w tym ograniczeniami wolności słowa i zrzeszania się, kurczeniem się przestrzeni demokratycznej dla opozycyjnych partii politycznych i niezależnej działalności społeczeństwa obywatelskiego, a także brakiem warunków sprzyjających niezawisłości sądownictwa; wzywa rząd Rwandy do udostępnienia przestrzeni demokratycznej, w której swobodnie mogą działać wszystkie grupy społeczne;

56.  jest zaniepokojony proponowaną zmianą konstytucji mającą na celu umożliwienie urzędującemu prezydentowi kandydowanie na trzecią kadencję; wzywa rząd Rwandy do przestrzegania postanowień Afrykańskiej karty na rzecz demokracji, wyborów i dobrych rządów, której art. 5 stanowi, że państwa-strony podejmują wszelkie odpowiednie środki, by zapewnić porządek konstytucyjny, zwłaszcza konstytucyjne przekazanie władzy, a art. 23 stanowi, że wszelkie zmiany konstytucji, które naruszają zasady demokratycznej zmiany rządu, są nielegalne;

°

°  °

57.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, specjalnemu przedstawicielowi UE ds. praw człowieka, rządom i parlamentom państw członkowskich, Radzie Bezpieczeństwa ONZ, sekretarzowi generalnemu ONZ, przewodniczącemu 69. Zgromadzenia Ogólnego ONZ, przewodniczącemu Rady Praw Człowieka ONZ, Wysokiemu Komisarzowi NZ ds. Praw Człowieka oraz sekretarzowi generalnemu Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy.

(1)

Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0470.

Informacja prawna