Procedura : 2016/2727(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B8-0643/2016

Teksty złożone :

B8-0643/2016

Debaty :

PV 25/05/2016 - 18
CRE 25/05/2016 - 18

Głosowanie :

PV 26/05/2016 - 6.6
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2016)0233

PROJEKT REZOLUCJI
PDF 345kWORD 85k
Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B8-0623/2016
23.5.2016
PE582.664v01-00
 
B8-0643/2016

złożony w następstwie oświadczeń Rady i Komisji

zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu


w sprawie transatlantyckich przepływów danych (2016/2727(RSP))


Timothy Kirkhope, Helga Stevens, Daniel Dalton, Monica Macovei w imieniu grupy ECR

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie transatlantyckich przepływów danych (2016/2727(RSP))  
B8-0643/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej (TUE), Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) oraz art. 6, 7, 8, 11, 16, 47 i 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając dyrektywę 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych(1) (zwaną dalej „dyrektywą o ochronie danych”),

–  uwzględniając decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. w sprawie ochrony danych osobowych przetwarzanych w ramach współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych(2),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE („ogólne rozporządzenie o ochronie danych”)(3) oraz dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylającą decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW(4),

–  uwzględniając decyzję Komisji 2000/520/WE z dnia 26 lipca 2000 r. („decyzja w sprawie 'bezpiecznej przystani'”),

–  uwzględniając komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 listopada 2013 r. zatytułowany „Odbudowa zaufania do przepływu danych między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi” (COM(2013)0846),

–  uwzględniając komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 listopada 2013 r. w sprawie funkcjonowania zasad bezpiecznego transferu danych osobowych z punktu widzenia obywateli UE i przedsiębiorstw z siedzibą w UE („komunikat w sprawie 'bezpiecznej przystani'”) (COM(2013)0847),

–  uwzględniając wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 października 2015 r. w sprawie C-362/14 Maximillian Schrems przeciwko Data Protection Commissioner (EU:C:2015:650),

–  uwzględniając ustawę o sądowych środkach odwoławczych z 2015 r.,

–  uwzględniając amerykańską ustawę o wolności z 2015 r.,

–  uwzględniając reformę amerykańskich przepisów w zakresie rozpoznania radioelektronicznego określoną w rozporządzeniu prezydenckim nr 28 (PPD-28),

–  uwzględniając opinię Grupy Roboczej Art. 29 nr 01/2016 z dnia 13 kwietnia 2016 r. dotyczącą projektu decyzji w sprawie adekwatności Tarczy Prywatności UE-USA,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że prawo do prywatności i prawo do bezpieczeństwa są zapisane w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, a także mając na uwadze, że obu tych praw należy w pełni przestrzegać oraz że powinny one być zrównoważone;

B.  mając na uwadze, że bezpieczeństwo narodowe należy do kompetencji państw członkowskich, jak przewidziano w TFUE;

C.  mając na uwadze, że Stany Zjednoczone są niezbędnym partnerem zarówno gospodarczym, jak i w kwestiach bezpieczeństwa Unii Europejskiej i jej państw członkowskich;

D.  mając na uwadze, że transatlantyckie stosunki inwestycyjne są największe pod względem skali na świecie, ponieważ całkowita wartość wzajemnych inwestycji USA i Europy wynosi ok. 4 trylionów USD;

E.  mając na uwadze, że przepływy danych między USA a UE są zdecydowanie największymi przepływami danych w skali światowej;

F.  mając na uwadze, że swobodne transgraniczne przepływy danych między USA a UE są niezbędne dla przyszłego rozwoju amerykańskiego i unijnego handlu i inwestycji, ponieważ konsumenci po obu stronach Atlantyku coraz częściej korzystają z internetu w celu zakupu towarów i usług na obu rynkach, co obejmuje również transatlantyckie transakcje i usługi B2B, swobodny przepływ danych do wewnętrznych celów przedsiębiorstw, a także dostęp do chmur obliczeniowych i korzystanie z nich, jak też potencjał rozwoju handlu z krajami rozwijającymi się i inwestycji w tych krajach, przy coraz szerszym wykorzystaniu internetu i produktów online;

G.  mając na uwadze, że małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP) są najszybciej rozwijającym się sektorem gospodarki UE i w coraz większym stopniu są uzależnione od swobodnego przepływu danych; mając na uwadze, że MŚP stanowiły 60% przedsiębiorstw polegających na umowie o bezpiecznym transferze danych osobowych (Safe Harbour Agreement), która pozwoliła im na korzystanie z ukierunkowanych i racjonalnych pod względem kosztów wymogów zgodności zamiast uciążliwych i czasochłonnych wiążących reguł korporacyjnych czy standardowych umów;

H.  mając na uwadze, że dyrektywa UE o ochronie danych przyjęta w 1995 r. i regulująca ochronę danych osobowych w UE ma zostać niedługo zastąpiona ogólnym rozporządzeniem o ochronie danych; mając na uwadze, że ogólne rozporządzenie o ochronie danych stanowi, iż przekazywanie danych osobowych z UE do państwa trzeciego może mieć miejsce jedynie po spełnieniu konkretnych warunków takich jak stwierdzenie istnienia odpowiedniej ochrony, co jest ważnym mechanizmem dopuszczającym przekazywanie danych osobowych do państwa trzeciego, jeśli Komisja stwierdzi, że państwo to zapewnia odpowiedni poziom ochrony prywatności;

I.  mając na uwadze, że dotychczas uznano, iż następujące państwa: Andora, Argentyna, Kanada, Wyspy Owcze, Guernsey, Wyspa Man, Jersey, Urugwaj, Izrael, Szwajcaria i Nowa Zelandia zapewniają odpowiedni poziom ochrony danych, a także uznano, że Stany Zjednoczone Ameryki, Kanada i Australia zapewniają odpowiednią ochronę do celów przekazywania danych dotyczących przelotów pasażera;

J.  mając na uwadze, że w dniu 26 lipca 2000 r. Komisja uznała, że zasady bezpiecznego transferu danych osobowych oraz odnoszące się do nich najczęściej zadawane pytania wydane przez Departament Handlu USA zapewniają odpowiednią ochronę do celów przekazywania danych osobowych z UE, a także mając na uwadze, że ta decyzja w sprawie „bezpiecznej przystani” umożliwiła przekazywanie danych osobowych przez UE do przedsiębiorstw w USA, które przystąpiły do zasad „bezpiecznej przystani”;

K.  mając na uwadze, że w sprawie C-362/14 Maximillian Schrems przeciwko Data Protection Commissioner Europejski Trybunał Sprawiedliwości stwierdził nieważność ustalenia Komisji w ramach „bezpiecznej przystani”, że USA zapewniają odpowiedni poziom ochrony danych osobowych z UE, co pociągnęło za sobą pilną potrzebę ukończenia negocjacji w sprawie Tarczy Prywatności UE-USA, tak aby zapewnić pewność prawa co do tego, jak należy przekazywać dane osobowe z UE do USA;

L.  mając na uwadze, że w następstwie orzeczenia w sprawie Schrems Komisja wznowiła negocjacje z USA w sprawie odnowionych ram, z myślą o wyjaśnieniu kwestii wyszczególnionych przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości, a także mając na uwadze, że w dniu 2 lutego 2016 r. Komisja i USA uzgodniły nowe ramy transatlantyckich przepływów danych, tj. Tarczę Prywatności UE-USA;

M.  mając na uwadze, że Grupa Robocza Art. 29 w opinii nr 01/2016 z zadowoleniem przyjęła znaczną poprawę, jaką stanowi Tarcza Prywatności w porównaniu z decyzją w sprawie „bezpiecznej przystani”;

N.  mając na uwadze, że amerykańska ustawa o sądowych środkach odwoławczych, dająca obywatelom europejskim i obywatelom sojuszników USA prawo wglądu do ich danych i skorygowania niedokładnych informacji na ich temat przechowywanych przez agencje federalne USA na podstawie amerykańskiej ustawy o prywatności, została przyjęta przez Izbę Reprezentantów w dniu 20 października 2015 r., zaopiniowana pozytywnie przez komisję prawną Senatu w dniu 28 stycznia 2016 r. i podpisana przez prezydenta Baracka Obamę w dniu 24 lutego 2016 r.;

O.  mając na uwadze, że przyjęcie ustawy o sądowych środkach odwoławczych było dla Parlamentu Europejskiego istotnym warunkiem wydania zgody na zawarcie umowy ramowej między UE a USA oraz ważnym aspektem negocjacji w sprawie Tarczy Prywatności UE-USA;

1.  podkreśla, że Stany Zjednoczone są jednym z najważniejszych partnerów UE, jeśli chodzi o bezpieczeństwo, gospodarkę i wspólne wartości;

2.  podkreśla, że uzgodnione ramy prawne, takie jak Tarcza Prywatności i umowa ramowa między UE a USA o ochronie danych, są niezbędne do tego, by stać na straży praw podstawowych i prywatności obywateli, a także do zapewnienia zaufania obywateli do bezpieczeństwa transatlantyckiego i transatlantyckiej współpracy gospodarczej między UE a USA;

3.  zauważa, że UE i USA już wcześniej zawarły ważne umowy dotyczące przepływów danych w związku z bezpieczeństwem i zwalczaniem terroryzmu, a mianowicie umowę dotyczącą programu UE-USA w zakresie śledzenia środków finansowych należących do terrorystów i umowę UE-USA w sprawie danych dotyczących przelotu pasażera; zauważa, że umowy te odgrywają zasadniczą rolę w prowadzeniu dochodzeń i ściganiu przestępstw oraz w zapewnianiu bezpieczeństwa i ochrony obywateli UE i USA;

4.  z zadowoleniem przyjmuje zakończenie negocjacji między UE i USA w sprawie Tarczy Prywatności po ponad dwóch latach rokowań prowadzonych przez Komisję i Departament Handlu USA; podkreśla, że absolutnie konieczne jest wprowadzenie nowej, ulepszonej Tarczy Prywatności, aby ustanowić jasne ramy prawne, jasność prawa i zdefiniowany zestaw zasad i praw regulujących działania; jest to szczególnie ważny krok dla małych i średnich przedsiębiorstw oraz dla konsumentów;

5.  podkreśla, że prawo do prywatności jest prawem zapisanym w systemach prawnych zarówno USA, jak i UE: odpowiednio w amerykańskiej konstytucji i Karcie Praw oraz Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej; podkreśla, że kwestią istotną jest poszanowanie przystawalności tych dwóch różnych systemów, lecz nie należy domagać się ich całkowitej ekwiwalencji;

6.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że UE i USA w ciągu minionych 12 miesięcy wynegocjowały nową Tarczę Prywatności i umowę ramową między UE a USA o ochronie danych, jako że oba te dokumenty zapewniają najwyższy poziom prywatności danych oraz ochrony cyfrowej i prawnej, jaki kiedykolwiek zaoferowano obywatelom UE;

7.  przyznaje, że Tarcza Prywatności UE-USA istotnie różni się od ram bezpiecznej przystani, gdyż przewiduje znacznie bardziej szczegółową dokumentację nakładającą bardziej konkretne obowiązki na przedsiębiorstwa chcące dołączyć do tych ram, w tym nowe mechanizmy kontroli i równowagi dające podmiotom danych z UE możliwość wykonywania ich praw, kiedy ich dane są przetwarzane w USA;

8.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Grupa Robocza Art. 29 odnotowała znaczną poprawę, jaką stanowi Tarcza Prywatności w porównaniu z ramami bezpiecznej przystani;

9.  odnotowuje obawy wyrażone przez Grupę Roboczą Art. 29 oraz jej konstruktywne podejście, a ponadto podkreśla, że zasadę ograniczenia zatrzymania danych, o której mowa w opinii Grupy Roboczej, należy najpierw wyjaśnić w Unii Europejskiej, ponieważ sytuacja i standardy w UE wciąż nie są do końca jasne w związku z wyrokiem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 2014 r.;

10.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Kongres USA przyjął ustawę o sądowych środkach odwoławczych, i przypomina, że od dawna domagał się takiego aktu jako warunku zawarcia porozumienia ramowego między UE a USA oraz zakończenia negocjacji w sprawie Tarczy Prywatności;

11.  podkreśla znaczenie nowej Tarczy Prywatności i nowej umowy ramowej między UE a USA o ochronie danych, które dają konsumentom, przedsiębiorstwom i obywatelom jasne ramy prawne regulujące działania i zapewniają jasny zestaw praw i mechanizmów odwoławczych;

12.  zauważa, że ramy bezpiecznej przystani nie odnosiły się do szczególnych ograniczeń w dostępie rządu USA do danych przekazywanych do USA, natomiast ramy dokumentacji Tarczy Prywatności obejmują obecnie wiążące zobowiązania rządu USA w postaci pism dyrektora Wywiadu Narodowego, sekretarza stanu USA i Departamentu Sprawiedliwości USA;

13.  podkreśla, że od 2013 r. Kongres i rząd USA wprowadziły ponad dwadzieścia reform w przepisach i programach nadzoru, w tym w amerykańskiej ustawie o wolności, zabraniającej masowego gromadzenia danych, i rozporządzeniu prezydenckim (PPD-28), zgodnie z którym ochrona prawa do prywatności i wolności obywatelskich osób spoza USA stanowi nieodłączny element amerykańskiej polityki nadzoru, wprowadzono także poprawki do amerykańskiej ustawy o wywiadzie zagranicznym i przyjęto ustawę o sądowych środkach odwoławczych, która rozszerza środki ochrony danych na obywateli UE; podkreśla, że reformy te rozszerzyły prawa oraz zapewniły większą prywatność obywateli USA i UE, aby osiągnąć standardy odpowiedniej ochrony, jakich domagała się UE;

14.  z zadowoleniem przyjmuje niedawne inicjatywy rządu i Kongresu USA, np. ustawę o prywatności poczty elektronicznej, którą Izba Reprezentantów jednogłośnie przyjęła w kwietniu 2016 r., a która zmienia ustawę o prywatności komunikacji elektronicznej z 1986 r., a także przyjęcie przez Izbę Reprezentantów (w styczniu 2016 r.) i przez Senat (w marcu 2016 r.) ustawy o poprawie wolności informacji;

15.  z zadowoleniem przyjmuje utworzenie w Departamencie Stanu stanowiska rzecznika praw obywatelskich, który będzie niezależny od krajowych służb bezpieczeństwa i przyczyni się do zapewnienia indywidualnych środków odwoławczych i niezależnego nadzoru;

16.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że na mocy nowych ram Tarczy Prywatności podmioty danych z UE mają szereg możliwości skorzystania ze środków odwoławczych w sprawach dotyczących wykorzystania ich danych;

17.  podkreśla, że nie można znów dopuścić do powstania próżni prawnej, takiej jak ta, która powstała po wyroku w sprawie Schrems; podkreśla zatem, że obowiązkiem Komisji jest przeprowadzenie drobiazgowego przeglądu wszystkich aspektów tego porozumienia prawnego, zwłaszcza wpływu na prawa podstawowe i prywatność;

18.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Kongresowi i rządowi USA.

(1)

Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31.

(2)

Dz.U. L 350 z 30.12.2008, s. 60.

(3)

Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1.

(4)

Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 89.

Informacja prawna