Procedura : 2017/2897(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B8-0578/2017

Teksty złożone :

B8-0578/2017

Debaty :

PV 25/10/2017 - 4
CRE 25/10/2017 - 4

Głosowanie :

PV 26/10/2017 - 10.6
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2017)0417

PROJEKT REZOLUCJI
PDF 369kWORD 53k
Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B8-0576/2017
24.10.2017
PE611.514v01-00
 
B8-0578/2017

złożony w następstwie oświadczenia Komisji

zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu


w sprawie przeciwdziałania molestowaniu i wykorzystywaniu seksualnemu w UE (2017/2897(RSP))


Iratxe García Pérez, Maria Arena, Inés Ayala Sender, Zigmantas Balčytis, Hugues Bayet, José Blanco López, Vilija Blinkevičiūtė, Biljana Borzan, Nessa Childers, Viorica Dăncilă, Isabella De Monte, Tanja Fajon, Monika Beňová, Knut Fleckenstein, Eugen Freund, Eider Gardiazabal Rubial, Enrico Gasbarra, Neena Gill, Ana Gomes, Karoline Graswander-Hainz, Anna Hedh, Liisa Jaakonsaari, Karin Kadenbach, Cécile Kashetu Kyenge, Juan Fernando López Aguilar, Olle Ludvigsson, Edouard Martin, Costas Mavrides, Marlene Mizzi, Clare Moody, Jens Nilsson, Maria Noichl, Pier Antonio Panzeri, Massimo Paolucci, Pina Picierno, Tonino Picula, Kati Piri, Soraya Post, Evelyn Regner, Christine Revault d’Allonnes Bonnefoy, Liliana Rodrigues, Maria João Rodrigues, Inmaculada Rodríguez-Piñero Fernández, Tibor Szanyi, Marita Ulvskog, Elena Valenciano, Josef Weidenholzer, Martina Werner, Flavio Zanonato, Carlos Zorrinho, Richard Corbett w imieniu grupy S&D

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie przeciwdziałania molestowaniu i wykorzystywaniu seksualnemu w UE (2017/2897(RSP))  
B8-0578/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Konwencję Rady Europy w sprawie zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej, otwartą do podpisu w dniu 11 maja 2011 r. w Stambule (zwaną dalej „konwencją stambulską”),

–  uwzględniając art. 2 i 3 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

–  uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), w szczególności jego art. 8, 19, 157, 216 i art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a),

–  uwzględniając art. 21, 23, 24, 25 i 26 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając deklarację pekińską i pekińską platformę działania, przyjęte podczas czwartej Światowej Konferencji w sprawie Kobiet w dniu 15 września 1995 r., oraz późniejsze dokumenty końcowe przyjęte na posiedzeniach specjalnych Organizacji Narodów Zjednoczonych Pekin +5 (2000 r.), Pekin +10 (2005 r.), Pekin +15 (2010 r.) oraz Pekin +20 (2015 r.),

–  uwzględniając swoje rezolucje: z dnia 20 września 2001 r. w sprawie nękania w miejscu pracy (2001/2339(INI))(1), z dnia 26 listopada 2009 r. w sprawie eliminacji przemocy wobec kobiet(2), z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie priorytetów oraz zarysu ram nowej polityki UE w dziedzinie walki z przemocą wobec kobiet(3), z dnia 15 grudnia 2011 r. w sprawie śródokresowej analizy europejskiej strategii na lata 2007–2012 na rzecz zdrowia i bezpieczeństwa w pracy(4); z dnia 25 lutego 2014 r. zawierającą zalecenia dla Komisji w sprawie zwalczania przemocy wobec kobiet(5) oraz ocenę europejskiej wartości dodanej z listopada 2013 r., z dnia 24 listopada 2016 r. w sprawie przystąpienia UE do Konwencji Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej(6) oraz z dnia 12 września 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej(7),

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 3 grudnia 2015 r. zatytułowany „Strategic engagement for gender equality 2016–2019” [Strategiczne zaangażowanie na rzecz równouprawnienia płci w latach 2016–2019] (SWD(2015)0278),

–  uwzględniając deklarację trzech prezydencji UE z dnia 19 lipca 2017 r. w sprawie równości kobiet i mężczyzn, wydaną przez Estonię, Bułgarię i Austrię,

–  uwzględniając dyrektywę 2012/29/UE z dnia 25 października 2012 r. ustanawiającą normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw oraz zastępującą decyzję ramową Rady 2001/220/WSiSW(8),

–  uwzględniając dyrektywę 2011/99/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie europejskiego nakazu ochrony(9) oraz rozporządzenie (UE) nr 606/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie wzajemnego uznawania środków ochrony w sprawach cywilnych(10),

–  uwzględniając dyrektywę 2006/54/WE w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy(11) oraz dyrektywę 2004/113/WE wprowadzającą w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług(12), które definiują i potępiają nękanie i molestowanie seksualne,

–  uwzględniając rezolucję z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie równości kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej w latach 2014–2015(13) oraz rezolucję z dnia 10 marca 2015 r. w sprawie postępów w dążeniu do równości kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej – 2013 r.(14),

–  uwzględniając sprawozdanie Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (EIGE) dotyczące wskaźnika równouprawnienia płci wydane w październiku 2017 r.,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 marca 2016 r. w sprawie uwzględniania aspektu płci w pracach Parlamentu Europejskiego(15),

–  uwzględniając art. 12a regulaminu pracowniczego UE,

–  uwzględniając decyzję Komisji z dnia 26 kwietnia 2006 r. w sprawie polityki Komisji dotyczącej ochrony godności osoby i zapobiegania nękaniu psychicznemu i molestowaniu seksualnemu,

–  uwzględniając przewodnik dla posłów do Parlamentu Europejskiego pt. „Zero Harassment at the Work Place” [Zero molestowania w miejscu pracy] wydany we wrześniu 2017 r., jak też plan działania administracji Parlamentu w tej istotnej sprawie,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że równouprawnienie płci jest podstawową wartością UE; mając na uwadze, że prawo do równego traktowania i niedyskryminacji stanowi prawo podstawowe zapisane w traktatach oraz w karcie praw podstawowych, a także że należy zapewnić jego pełne poszanowanie, wsparcie i stosowanie w ustawodawstwie, praktyce, orzecznictwie i w życiu codziennym;

B.  mając na uwadze, że wedle wskaźnika równouprawnienia płci na rok 2017 wszystkie państwa członkowskie muszą jeszcze wiele zdziałać w celu osiągnięcia równouprawnienia między kobietami i mężczyznami, a postęp w tej kwestii jest powolny; mając na uwadze, że przemoc uwarunkowana płcią to zarówno przyczyna, jak i konsekwencja braku równości między kobietami a mężczyznami;

C.  mając na uwadze, że „molestowanie seksualne” oznacza zachowania dotyczące płci, które są niepożądane przez osobę, do której są adresowane, a ich celem lub skutkiem jest znieważenie osoby lub wytworzenie atmosfery zastraszenia, wrogości, upokorzenia lub stresu; mając na uwadze, że molestowanie seksualne należy traktować jako dyskryminację ze względu na płeć; mając na uwadze, że molestowanie seksualne może być pojedynczym incydentem lub powtarzającym się zachowaniem;

D.  mając na uwadze, że przemoc seksualna i molestowanie w miejscu pracy to kwestie związane ze zdrowiem i bezpieczeństwem w miejscu pracy, i że w takim rozumieniu powinno się je zwalczać i im zapobiegać;

E.  mając na uwadze, że sprawozdanie Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej z marca 2014 r. pt. „Violence against women: an EU-wide survey” [Przemoc wobec kobiet: ankieta ogólnounijna] dowodzi, że jedna na dziesięć kobiet doświadczyła molestowania seksualnego lub uporczywego nękania (stalking) za pośrednictwem nowych technologii, natomiast 75 % kobiet na wyższych stanowiskach doświadczyło molestowania seksualnego; mając na uwadze, że oznacza to, iż żadna kobieta – bez względu na wiek i pozycję w życiu – nie jest bezpieczna od przemocy na tle seksualnym;

F.  mając na uwadze, że przemoc wobec kobiet jest związana z nierównym podziałem władzy między kobietami a mężczyznami, seksizmem i stereotypami związanymi z płcią, które doprowadziły do dominacji mężczyzn nad kobietami oraz dyskryminacji kobiet, a także uniemożliwiły pełną poprawę statusu kobiet;

G.  mając na uwadze, że przemoc wobec kobiet (w tym molestowanie i wykorzystywanie seksualne) jest zbyt często tolerowana; mając na uwadze, że w rzeczywistości stanowi ona systemowe pogwałcenie praw podstawowych i poważne przestępstwo, które musi być karane jako takie; mając na uwadze, że należy położyć kres bezkarności, zapewniając, by sprawcy byli ścigani, a kobiety i dziewczęta, które doświadczyły przemocy, otrzymały odpowiednie wsparcie i ze strony wymiaru sprawiedliwości i zostały przez niego dostrzeżone, tak aby przerwać błędne koło milczenia i samotności osób, które padły ofiarą przemocy;

H.  mając na uwadze, że sprawcy przemocy ze względu na płeć są często wcześniej znani ofierze, a ofiara jest niejednokrotnie uzależniona od sprawcy, co zwiększa jej strach przed zgłoszeniem doświadczanej przemocy;

I.  mając na uwadze, że stereotypy związane z płcią oraz seksizm, w tym seksistowska mowa nienawiści, obecne na całym świecie, zarówno w kontaktach bezpośrednich, jak i w internecie, w życiu publicznym i prywatnym, stanowią główną przyczynę wszystkich form przemocy wobec kobiet;

J.  mając na uwadze, że narażenie na przemoc fizyczną, seksualną lub psychiczną i niegodziwe traktowanie ma poważny wpływ na ofiary, i może być przyczyną szkód fizycznych, seksualnych, emocjonalnych lub psychicznych bądź strat ekonomicznych; mając na uwadze, że wpływ ten odczuwają również rodziny i krewni, a także społeczeństwo jako całość;

K.  mając na uwadze, że wszystkie państwa członkowskie podpisały konwencję stambulską, ale zaledwie 15 ją ratyfikowało; mając na uwadze, że przystąpienie UE do konwencji stambulskiej nie zwalnia państw członkowskich z jej ratyfikacji na szczeblu krajowym;

L.  mając na uwadze, że w art. 40 konwencji stambulskiej stwierdza się, iż „strony przyjmą regulacje prawne lub inne rozwiązania niezbędne, by za jakąkolwiek formę niepożądanych zachowań werbalnych, niewerbalnych lub fizycznych o charakterze seksualnym, których celem lub skutkiem jest naruszenie godności osoby, zwłaszcza poprzez tworzenie atmosfery zastraszenia, wrogości, upodlenia, poniżenia lub obrazy, groziła odpowiedzialność karna lub inny rodzaj odpowiedzialności prawnej”;

M.  mając na uwadze, że przemoc i molestowanie seksualne w miejscach publicznych są na porządku dziennym w Unii Europejskiej;

N.  mając na uwadze, że przemoc i molestowanie w życiu politycznym dotyczy, ze względu na płeć, w znacznie większym stopniu kobiet niż mężczyzn;

O.  mając na uwadze, że taka przemoc stanowi naruszenie praw człowieka i podstawowych wolności, w tym obowiązku zapewnienia swobodnego udziału kobiet w życiu politycznym; mając na uwadze, że te wolności są gwarantowane przez porozumienia międzynarodowe, takie jak Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych, Konwencja w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet, pekińska platforma działania oraz cele zrównoważonego rozwoju;

P.  mając na uwadze, że badanie przeprowadzone przez Unię Międzyparlamentarną (IPU) wykazało, iż wśród kobiet zaangażowanych w życie polityczne na całym świecie, w tym w 15 krajach europejskich, 81,8 % respondentek we wszystkich krajach i regionach doświadczyło przemocy psychicznej, a 65,5 % kilkakrotnie lub często spotkało się z upokarzającymi seksistowskimi uwagami w trakcie swojej kadencji parlamentarnej;

Q.  mając na uwadze, że szkolenia z uwzględniania aspektu płci dla posłów do PE i personelu Parlamentu, a zwłaszcza dla kadry kierowniczej, mają kluczowe znaczenie dla promowania perspektywy płci we wszystkich obszarach polityki i na wszystkich jej etapach; mając na uwadze, że środki przeznaczane na zapewnianie rzeczywistych postępów w uwzględnianiu aspektu płci w pracach Parlamentu nie są wystarczające;

R.  mając na uwadze, że molestowanie seksualne zostało zdefiniowane w art. 12a Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej;

S.  uwzględniając decyzję Komisji z dnia 26 kwietnia 2006 r. w sprawie polityki Komisji dotyczącej ochrony godności osoby i zapobiegania nękaniu psychicznemu i molestowaniu seksualnemu;

T.  mając na uwadze, że w większości parlamentów narodowych w UE brakuje aktywnych środków na rzecz zwalczania molestowania i wykorzystywania seksualnego w miejscu pracy; mając na uwadze, że Parlament powołał specjalny komitet doradczy rozpatrujący skargi dotyczące molestowania w sprawach z udziałem akredytowanych asystentów parlamentarnych i posłów, podczas gdy komitet doradczy ds. molestowania i zapobiegania mu w miejscu pracy zajmuje się innymi formalnymi procedurami związanymi z pracownikami administracji Parlamentu i grup politycznych;

Zero tolerancji dla molestowania i wykorzystywania seksualnego w UE

1.  potępia wszelkie formy przemocy wobec kobiet i ubolewa nad faktem, że kobiety i dziewczęta są często narażone na molestowanie i wykorzystywanie seksualne, które stanowi poważne naruszenie ich praw człowieka i godności ludzkiej;

2.  przypomina, że molestowanie seksualne może przybierać różne formy (fizyczne, ustne, pisemne lub inne) oraz wiąże się z udziałem osób odmiennej płci lub tej samej płci; mając na uwadze, że za molestowanie seksualne można uznać różnego rodzaju zachowania, takie jak: obietnice jakiejś formy wynagrodzenia (przychylne decyzje dotyczące kariery zawodowej itp.) w zamian za przysługi seksualne, lub groźby odwetu w przypadku odrzucenia takich propozycji; powtarzanie grubiańskich lub sugestywnych uwag, aluzje seksualne; używanie grubiańskiego i obscenicznego języka i gestów; powtarzające się i nadmierne komplementy dotyczące wyglądu koleżanki/kolegi z pracy; kontakt fizyczny, ocieranie się o kogoś, szczypanie, umyślne niepożądane pocałunki; podglądanie lub ekshibicjonizm; wykorzystywanie materiałów pornograficznych;

3.  wzywa państwa członkowskie do uznania za przestępstwo wszelkich form molestowania i wykorzystywania seksualnego oraz do pełnego zaangażowania się na rzecz zapewnienia skutecznego wyeliminowania tego zjawiska; obejmuje to, choć nie wyłącznie: uznanie za przestępstwo molestowania seksualnego w miejscach publicznych, życiu politycznym i miejscu pracy; realizowanie kampanii podnoszących świadomość w zakresie praw ofiar molestowania seksualnego i nękania; szkolenie funkcjonariuszy policji i przedstawicieli sądownictwa karnego w zakresie praw ofiar i egzekwowanie ścisłej procedury w zakresie wspierania ofiar i badania przypadków molestowania seksualnego i nękania; zapewnienie bezpłatnych porad prawnych i wsparcie ofiar wnoszących sprawy do sądu;

4.  wzywa Komisję do zaproponowania jasno określonych środków służących bardziej skutecznej walce z molestowaniem seksualnym w miejscu pracy; wyraża ubolewanie, że pomimo iż prawodawstwo UE chroni obywateli przed dyskryminacją na rynku pracy, 30 % osób transpłciowych szukających zatrudnienia spotkało się z dyskryminacją, a najbardziej dyskryminację odczuły kobiety transpłciowe w roku poprzedzającym ogłoszenie wyników badania Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej dotyczącego LGBT; podkreśla, że stanowi to naruszenie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

5.  apeluje do Komisji o aktywne promowanie zmiany postaw i zachowań oraz zwalczanie seksizmu i stereotypów dotyczących ról przypisanych płci, także przez propagowanie języka neutralnego płciowo, podejmowanie wspólnych wysiłków w celu uwzględnienia kluczowej roli mediów i reklamy w tym zakresie oraz zachęcenia wszystkich osób, w tym mężczyzn i chłopców, do aktywnego udziału w zapobieganiu wszystkim formom przemocy;

6.  wzywa państwa członkowskie do obowiązkowego włączenia uświadamiania na temat przyzwolenia na czynności seksualne i molestowania seksualnego do ich systemów kształcenia;

7.  wzywa Komisję do zainicjowania i wspierania dialogu z mediami dotyczącego odpowiedzialności mediów za dostarczanie obiektywnych informacji na temat przemocy seksualnej i molestowania seksualnego w miejscach publicznych, w miejscu pracy lub gdziekolwiek indziej, aby zachęcić je do uwypuklenia kampanii informacyjnych i działań społeczeństwa obywatelskiego w zakresie zwalczania przemocy wobec kobiet;

8.  z zadowoleniem przyjmuje podpisanie przez UE konwencji stambulskiej dnia 13 czerwca 2017 r.; wzywa państwa członkowskie do przyspieszenia negocjacji w sprawie ratyfikacji i wdrożenia konwencji stambulskiej; wzywa prezydencję estońską do przyspieszenia ratyfikacji przez UE konwencji stambulskiej;

9.  wzywa państwa członkowskie do wdrożenia istniejących dyrektyw UE na ten temat, w szczególności dyrektywy 2006/54/WE w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy oraz dyrektywę 2004/113/WE wprowadzającą w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług, które definiują i potępiają nękanie i molestowanie seksualne, a także do przeznaczenia odpowiednich zasobów finansowych i ludzkich na zapobieganie i zwalczanie przemocy oraz molestowania i wykorzystywania seksualnego, wzmacnianie pozycji kobiet i dziewcząt, ochronę ofiar i umożliwienie im uzyskania odszkodowania;

10.  wzywa państwa członkowskie do pełnego wdrożenia dyrektywy 2011/99/UE z dnia w sprawie europejskiego nakazu ochrony, rozporządzenia (UE) nr 606/2013 w sprawie wzajemnego uznawania środków ochrony w sprawach cywilnych oraz dyrektywy 2012/29/UE w sprawie ochrony ofiar; wzywa Komisję do opublikowania sprawozdania z realizacji, co powinno było nastąpić w dniu 1 stycznia 2016 r.;

11.  wzywa Komisję do przedstawienia aktu prawnego w celu wsparcia państw członkowskich w zakresie zapobiegania wszelkim formom przemocy wobec kobiet i dziewcząt oraz przemocy ze względu na płeć i ich zwalczania;

12.  zwraca się do Rady o uruchomienie tzw. klauzuli pomostowej przez przyjęcie jednomyślnej decyzji określającej przemoc wobec kobiet i dziewcząt (oraz inne formy przemocy uwarunkowanej płcią) jako dziedzinę przestępczości na mocy w art. 83 ust. 1 TFUE;

13.  wzywa Komisję do dokonania przeglądu obowiązującej decyzji ramowej UE w sprawie zwalczania pewnych form i przejawów rasizmu i ksenofobii za pomocą środków prawnokarnych, by uwzględniała ona seksizm, przestępstwa z nienawiści oraz podżeganie do nienawiści ze względu na orientację seksualną, tożsamość płciową i cechy płciowe;

14.  wzywa Komisję do usprawnienia gromadzenia na szczeblu UE porównywalnych danych zdezagregowanych dotyczących przemocy uwarunkowanej płcią;

Molestowanie seksualne w parlamentach UE, w tym w Parlamencie Europejskim

15.  wzywa państwa członkowskie do zbadania przypadków molestowania i wykorzystywania seksualnego, do podjęcia aktywnych działań w celu walki z tym zjawiskiem w parlamentach narodowych oraz do wdrożenia i odpowiedniego egzekwowania polityki opartej na szacunku i godności w miejscu pracy w odniesieniu do posłów oraz pracowników; apeluje o monitorowanie wdrażania takiej polityki;

16.  wzywa państwa członkowskie do zapewnienia wsparcia w zakresie ochrony parlamentarzystom zaangażowanym w sferze publicznej, zwłaszcza tym, którzy doświadczają wykorzystywania seksualnego oraz którym grozi się użyciem przemocy ze względu na płeć, w tym w internecie;

17.  apeluje o zorganizowanie wymiany najlepszych praktyk na wszystkich szczeblach z innymi instytucjami i organizacjami, takimi jak UN Women, Rada Europy, instytucje UE i podmioty zaangażowane w promowanie równouprawnienia płci;

18.  podkreśla, że konieczny jest otwarty i stały dialog z parlamentami narodowymi w celu promowania wspólnego podejścia i dalszego rozwoju najlepszych praktyk w zakresie wspierania uwzględniania aspektu płci i zwalczania molestowania seksualnego w parlamentach;

19.  domaga się powołania komisji niezależnych ekspertów uprawnionej do zbadania przypadków molestowania i wykorzystywania seksualnego w Parlamencie Europejskim;

20.  postanawia zbadać i wzmocnić działalność komitetu doradczego rozpatrującego skargi dotyczące przypadków molestowania z udziałem akredytowanych asystentów parlamentarnych i posłów do Parlamentu; apeluje o umocnienie komitetu doradczego ds. molestowania i zapobiegania mu z myślą o zintensyfikowaniu jego pozytywnych działań i zapobieganiu konfliktom interesów w odniesieniu do członków tego ważnego komitetu, a także o utworzenie specjalnego komitetu ds. molestowania seksualnego, w skład którego wchodziliby doradca prawny i przedstawiciele personelu medycznego, w celu prowadzenia postępowań wyjaśniających w sprawie stwierdzonych przypadków, prowadzenia poufnego chronologicznego rejestru przypadków oraz przyjęcia najlepszych metod zapewnienia zerowej tolerancji na wszystkich szczeblach instytucji;

21.  postanawia udzielić pełnego wsparcia ofiarom zgłaszającym takie przypadki w Parlamencie Europejskim lub na lokalnym komisariacie, uruchomić nadzwyczajną ochronę lub w stosownych przypadkach środki ochronne oraz w pełni stosować art. 12a regulaminu pracowniczego, zapewniając, aby przypadki te były wyczerpująco badane, oraz aby stosowane były środki dyscyplinarne;

22.  zobowiązuje się do dopilnowania, aby wdrożony został zdecydowany i skuteczny plan działań w interesie zapobiegania i wspierania oraz do wprowadzenia obowiązkowych szkoleń dla wszystkich pracowników i posłów na temat poszanowania i godności w miejscu pracy, a tym samym zapewnienia, aby podejście „zero tolerancji” stało się normą; postanawia w pełni zaangażować się w kampanie informacyjne z udziałem wszystkich posłów i służb administracyjnych, ze szczególnym uwzględnieniem grup o najsłabszej pozycji, takich jak stażyści, akredytowani asystenci parlamentarni i pracownicy kontraktowi;

23.  postanawia utworzyć instytucjonalną sieć zaufanych doradców udzielających wsparcia i pomocy ofiarom, co praktykuje już Komisja;

24.  zaleca, aby Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich co roku przekazywał grupie wysokiego szczebla ds. równości płci i różnorodności Parlamentu dane dotyczące skarg w sprawie niewłaściwego administrowania w kwestiach równości płci w Parlamencie, przy odpowiednim poszanowaniu decyzji Parlamentu Europejskiego w sprawie postanowień i ogólnych warunków wykonywania zadań przez Rzecznika Praw Obywatelskich;

o

o    o

25.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji rządom i parlamentom państw członkowskich, Radzie, Komisji oraz Zgromadzeniu Parlamentarnemu Rady Europy.

(1)

Dz.U. C 77 E z 28.3.2002, s. 138.

(2)

Dz.U. C 285 E z 21.10.2010, s. 53.

(3)

Dz.U. C 296 E z 2.10.2012, s. 26.

(4)

Dz.U. C 168E z 14.6.2013, s. 102.

(5)

Dz.U. C 285 z 29.8.2017, s. 2.

(6)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0451.

(7)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0329.

(8)

Dz.U. L 315 z 14.11.2012, s. 57.

(9)

Dz.U. L 338 z 21.12.2011, s. 2.

(10)

Dz.U. L 181 z 29.6.2013, s. 4.

(11)

Dz.U. L 204 z 26.7.2006, s. 23.

(12)

Dz.U. L 373 z 21.12.2004, s. 37.

(13)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0073.

(14)

Dz.U. C 316 z 30.8.2016, s. 2.

(15)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0072.

Informacja prawna