Procedura : 2018/2714(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B8-0241/2018

Teksty złożone :

B8-0241/2018

Debaty :

PV 29/05/2018 - 2
CRE 29/05/2018 - 2

Głosowanie :

PV 30/05/2018 - 13.10
CRE 30/05/2018 - 13.10
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :


PROJEKT REZOLUCJI
PDF 473kWORD 61k
25.5.2018
PE621.624v01-00
 
B8-0241/2018

złożony w następstwie oświadczeń Rady i Komisji

zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu


w sprawie wieloletnich ram finansowych na lata 2021–2027 i zasobów własnych  (2018/2714(RSP))


Younous Omarjee w imieniu grupy GUE/NGL

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie wieloletnich ram finansowych na lata 2021–2027 i zasobów własnych  (2018/2714(RSP))  
B8-0241/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 311, 312 i 323 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014−2020(1) oraz zmieniające je rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 2017/1123 z dnia 20 czerwca 2017 r.(2),

–  uwzględniając art. 106a i 171 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami(3),

–  uwzględniając decyzję Rady 2014/335/UE, Euratom z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie systemu zasobów własnych Unii Europejskiej(4),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 608/2014 z dnia 26 maja 2014 r. określające środki wykonawcze dotyczące systemu zasobów własnych Unii Europejskiej(5),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 609/2014 z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie metod i procedury udostępniania tradycyjnych zasobów własnych, zasobów własnych opartych na VAT i zasobów własnych opartych na DNB oraz w sprawie środków w celu zaspokojenia potrzeb gotówkowych(6),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie przygotowania powyborczej rewizji WRF na lata 2014–2020: wkład Parlamentu przed wnioskiem Komisji(7),

–  uwzględniając dokument Komisji z dnia 28 czerwca 2017 r. otwierający debatę na temat przyszłości finansów UE (COM(2017)0358),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 24 października 2017 r. w sprawie dokumentu otwierającego debatę na temat przyszłości finansów UE(8),

–  uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 70/1 z dnia 25 września 2015 r. zatytułowaną „Przekształcamy nasz świat: Agenda na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030”,

–  uwzględniając ratyfikację porozumienia paryskiego przez Parlament Europejski i Radę w dniu 4 października 2016 r.(9),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 stycznia 2017 r. w sprawie europejskiego filaru praw socjalnych(10),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 17 października 2017 r. zatytułowany „Silniejsze i odnowione partnerstwo strategiczne z regionami najbardziej oddalonymi UE” (COM(2017)0623),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 21 września 2017 r. zatytułowany „Sprawiedliwy i skuteczny system podatkowy w Unii Europejskiej dla jednolitego rynku cyfrowego” (COM(2017)0547),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 29 marca 2007 r. w sprawie przyszłości zasobów własnych Unii Europejskiej(11),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie inwestowania w przyszłość – nowe wieloletnie ramy finansowe (WRF) na rzecz Europy konkurencyjnej, zrównoważonej i sprzyjającej integracji społecznej(12),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 kwietnia 2014 r. w sprawie negocjacji dotyczących WRF na lata 2014–2020: wnioski i dalsze działania(13),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie systemu zasobów własnych(14),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 grudnia 2014 r. w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnot Europejskich(15),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie przygotowania powyborczej rewizji WRF na lata 2014–2020(16),

–  uwzględniając sprawozdanie z grudnia 2016 r. zatytułowane „Przyszłe finansowanie UE –  sprawozdanie końcowe i zalecenia Grupy Wysokiego Szczebla ds. Zasobów Własnych”,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej oraz opinie przedstawione przez Komisję Handlu Międzynarodowego, Komisję Kontroli Budżetowej, Komisję Gospodarczą i Monetarną, Komisję Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, Komisję Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz Komisję Spraw Konstytucyjnych (A8-0041/2018),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej, opinie Komisji Spraw Zagranicznych, Komisji Rozwoju, Komisji Kontroli Budżetowej, stanowisko w formie poprawek Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych oraz opinie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, Komisji Transportu i Turystyki, Komisji Rozwoju Regionalnego, Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Komisji Rybołówstwa, Komisji Kultury i Edukacji, Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, Komisji Spraw Konstytucyjnych, a także Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A8-0048/2018),

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że skutki kryzysu gospodarczego i społecznego, który dotknął państwa członkowskie w latach 2007–2008, są nadal odczuwalne, oraz mając na uwadze, że między państwami członkowskimi utrzymują się nierówności i różnice społeczne, gospodarcze i terytorialne; mając na uwadze, że budżet UE powinien promować inwestycje publiczne przez wspieranie sektorów produkcyjnych i strategicznych (w tym ich modernizacji i zrównoważonego rozwoju), usług publicznych, tworzenia miejsc pracy chroniących prawa pracownicze, zwalczania ubóstwa oraz wykluczenia społecznego i nierówności, ochrony środowiska naturalnego i pełnego wykorzystania potencjału każdego kraju i regionu, jak również przez utrzymywanie stosunków zewnętrznych opartych na solidarności, współpracy, wzajemnym szacunku i pokoju;

B.  mając na uwadze, że WRF na lata 2014–2020 szybko okazały się niewystarczające pod względem zaspokajania stwierdzonych potrzeb, w szczególności tych, które pojawiły się z powodu znacznego nieproporcjonalnego zadłużenia, będącego konsekwencją asymetrycznej polityki i charakteru procesu integracji i pogłębionego przez tę politykę i ten proces, w związku z czym niektóre państwa zyskują, podczas gdy inne zostały wpędzone w poważną depresję gospodarczą; mając na uwadze, że zadłużenie zostało wykorzystane jako pretekst do narzucenia polityki oszczędnościowej, która z kolei pogłębiła recesję i podważyła socjalną funkcję państwa, a także prawa obywateli i pracowników, a w konsekwencji doprowadziła do wzrostu bezrobocia, ubóstwa, głębokich cięć płac, podwyższania wieku emerytalnego i obniżania wydatków publicznych w obszarach takich jak edukacja, kultura i zdrowie; mając na uwadze, że WRF na lata 2014–2020, które sporządzono, aby stawić czoła serii pojawiających się kryzysów i wyzwań w obszarach wcześniej nieuwzględnionych, takich jak: wyjątkowo nierówny rozwój gospodarczy i zadłużenie, wysokie bezrobocie, ograniczanie praw społecznych i pracowniczych oraz rosnące nierówności społeczno-ekonomiczne, nie spowodowały zerwania z prowadzoną obecnie przez UE polityką i przejścia do polityki – na szczeblu krajowym i unijnym – wspomagającej starania państw członkowskich dążących do zapewnienia wszystkim dobrobytu, sprawiedliwego podziału majątku, trwałego wzrostu gospodarczego, pełnego zatrudnienia, bezpieczeństwa zatrudnienia i ochrony socjalnej, świadczenia powszechnych i bezpłatnych usług publicznych dobrej jakości, dobrostanu ekologicznego w zdrowym środowisku, inwestycji w edukację i infrastrukturę, godnych warunków życia osób starszych oraz przystępnych cenowo mieszkań, energii i komunikacji; mając na uwadze, że dla osiągnięcia tych celów żywotne znaczenie miałyby całościowe strategie polityczne – zarówno na szczeblu Unii, jak i państw członkowskich – na rzecz zwalczania ubóstwa, wykluczenia społecznego i nierówności w dochodach, w szczególności za pomocą polityki redystrybucji, oraz inwestycje publiczne podejmowane z myślą o tworzeniu miejsc pracy;

C.  mając na uwadze, że wieloletnie ramy finansowe Unii stanowią odzwierciedlenie neoliberalnej, ukierunkowanej na oszczędności polityki, która została narzucona w ramach zarządzania gospodarczego i która pogłębiła nierówności społeczno-gospodarcze w obrębie państw członkowskich i między nimi oraz zwiększyła liczbę osób zagrożonych ubóstwem i wykluczeniem społecznym; mając na uwadze, że deregulacja rynku pracy i regresywne systemy podatkowe przyczyniły się do przeniesienia majątku z pracowników na dużych kapitalistów oraz zwiększyły przepaść w dochodach i zamożności; mając na uwadze, że ramy zarządzania gospodarczego odebrały demokratycznie wybranym rządom i parlamentom narodowym możliwości podejmowania decyzji politycznych, uniemożliwiając narodom Europy sprawowanie demokratycznej kontroli i prowadząc do zinstytucjonalizowania polityki oszczędnościowej; mając na uwadze, że narastający sprzeciw wobec takiego rodzaju integracji europejskiej odzwierciedla pilną potrzebę odmiennego procesu integracji, który służy postępowi społecznemu i demokratycznemu w UE, rozwiązywaniu wyzwań w skali międzynarodowej w sposób sprawiedliwy i pokojowy, ogólnoświatowemu dialogowi kulturowemu, a ponadto jest solidnie oparty na współpracy między państwami na równych zasadach;

D.  mając na uwadze, że zasada jednomyślności powinna w dalszym ciągu stanowić gwarancję korzystnych WRF dla wszystkich państw członkowskich, a nie tylko dla niektórych; opowiada się za zwiększeniem autonomicznych i elastycznych zdolności każdego państwa członkowskiego w zakresie zarządzania nowymi WRF, dzięki odrzuceniu większej centralizacji i nadmiernej biurokracji, jeśli chodzi o wspólne zasady ich stosowania;

E.  mając na uwadze, że Komisja przedstawiła pakiet wniosków w sprawie nowoczesnego budżetu Unii, która chroni, wspiera i broni: wieloletnie ramy finansowe na lata 2021–2027, w tym w sprawie przyszłych zasobów własnych, w dniu 2 maja 2018 r., podczas gdy rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 przewidywało, że wnioski powinny zostać złożone przed dniem 1 stycznia 2018 r.; mając na uwadze, że wartości proklamowane jako podstawa solidarności, trwałego wzrostu gospodarczego i integracji UE – tj. demokracja i uczestnictwo, równość, sprawiedliwość społeczna i poszanowanie praworządności i praw człowieka – są w tym wniosku podważane; mając na uwadze, że decyzje budżetowe proponowane przez Komisję nie odzwierciedlają priorytetów, które są niezbędne do pobudzenia trwałego, jakościowego i społecznie zrównoważonego wzrostu, nie biorą też pod uwagę potrzeby solidarności i spójności społeczno-gospodarczej między państwami członkowskimi;

F.  mając na uwadze, że wnioski Komisji w sprawie nowoczesnego budżetu Unii, która chroni, wspiera i broni: wieloletnie ramy finansowe na lata 2021–2027, w tym w sprawie przyszłych zasobów własnych, nie odnoszą się do skrajnie nierównego rozwoju gospodarczego i zadłużenia w Unii, wysokiego bezrobocia, ograniczania praw społecznych i pracowniczych oraz pogłębiających się nierówności społeczno-ekonomicznych; mając na uwadze, że należy zerwać z prowadzoną obecnie przez UE polityką i przejść do polityki – na szczeblu krajowym i unijnym – wspomagającej starania państw członkowskich dążących do zapewnienia wszystkim dobrobytu, sprawiedliwego podziału majątku, trwałego wzrostu gospodarczego, pełnego zatrudnienia, bezpieczeństwa zatrudnienia i ochrony socjalnej, świadczenia powszechnych i bezpłatnych usług publicznych dobrej jakości, dobrostanu ekologicznego w zdrowym środowisku, inwestycji w edukację i infrastrukturę, godnych warunków życia osób starszych oraz przystępnych cenowo mieszkań, energii i komunikacji;

G.  mając na uwadze, że pakiet wniosków Komisji w sprawie nowoczesnego budżetu Unii, która chroni, wspiera i broni: wieloletnie ramy finansowe na lata 2021–2027, w tym w sprawie przyszłych zasobów własnych, kładzie nacisk na utrzymanie i wspieranie istniejących systemów podatkowych, które faworyzują duży kapitał, a nie klasę pracującą i obywateli; mając na uwadze, że rygorystyczne środki dyscypliny budżetowej oraz poważne straty w dochodach rządowych w wyniku uchylania się od opodatkowania i unikania go wywierają dodatkową presję na budżety państw członkowskich i godzą w interesy obywateli i pracowników;

H.  mając na uwadze, że kryzys klimatyczny, jak również utrata różnorodności biologicznej nadal stanowią zagrożenie dla stabilności, zdrowia i środków utrzymania społeczeństw na całym świecie, a także dla dobrostanu zwierząt; mając na uwadze, że zobowiązania podjęte na konferencji ONZ w sprawie zmian klimatu COP 21, choć pozornie ambitne, powinny zostać w znacznym stopniu wzmocnione i właściwie ukierunkowane;

I.  mając na uwadze, że europejska polityka migracyjna zamiast sprzyjać solidarności między państwami członkowskimi a krajami najbardziej dotkniętymi światowym kryzysem uchodźczym, tj. najbiedniejszymi krajami na świecie, tworzy podwójne normy migracji dla obywateli z Północy i obywateli z Południa, pogarszając sytuację w najuboższych krajach, i w coraz większym stopniu politykę tę cechują kryteria rasistowskie i ksenofobiczne;

Na rzecz prawdziwie postępowej społecznej, pokojowej, integracyjnej, ekologicznej i feministycznej Europy

1.  przypomina, że następne unijne WRF powinny zostać włączone do strategii spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej oraz wspierać zrównoważone rolnictwo, tak aby przynosić korzyści wszystkim obywatelom; uważa, że następne WRF powinny przyczyniać się do stworzenia przyjaznej środowisku i bardziej sprawiedliwej społecznie Europy; odrzuca w związku z tym przedstawiony przez Komisję w dniu 2 maja 2018 r. wniosek w sprawie nowych WRF, w którym zapowiada się osłabienie polityki spójności i popiera „twierdzę europejską” odległą od trosk swoich obywateli;

2.  podkreśla, że należy uzgodnić cele i strategie polityczne WRF przed określeniem poziomu przeznaczonych na nie środków, i zaznacza, że Parlament i Rada powinny przeprowadzić szczegółowe negocjacje dotyczące wszystkich aspektów związanych z WRF przed ustaleniem kwot i dokonaniem ostatecznych korekt całego pakietu WRF; przypomina, że zgodnie z art. 312 ust. 5 i art. 324 TFUE Parlament musi być odpowiednio zaangażowany w negocjacje dotyczące kolejnych WRF; wzywa Komisję i Radę Europejską do prowadzenia z nim przejrzystych negocjacji w dobrej wierze; podkreśla, że jest jedynym parlamentem, który ma głos w sprawie wydatków, ale nie w sprawie dochodów, i ponawia apel o skorygowanie tej anomalii demokracji;

3.  odrzuca cięcia w polityce spójności i wspólnej polityce rolnej (WPR); w związku z tym wzywa do kontynuowania i zwiększenia wsparcia w następnym okresie programowania w celu zniwelowania różnic w poziomie zamożności między biedniejszymi a bogatszymi regionami, a także różnic w dochodach różnych grup społecznych;

4.  sprzeciwia się jakiemukolwiek nominalnemu lub względnemu zmniejszeniu wielkości budżetu UE w kolejnych WRF; uważa, że znaczne zwiększenie budżetu UE jest konieczne, aby wzmocnić jego rolę redystrybucyjną i tym samym przyczynić się do wprowadzenia w życie zasady spójności gospodarczej i społecznej; uważa, że wzmocnienie to należy osiągnąć dzięki zwiększeniu wkładów państw członkowskich opartych na ich dochodzie narodowym brutto (DNB) przez wzmocnienie – w drodze redystrybucji – kluczowej zasady, zgodnie z którą państwa członkowskie o najwyższym DNB powinny wnosić proporcjonalnie większe składki, przyczyniając się do faktycznej spójności gospodarczej i społecznej, a nie wzrostu rozbieżności w Unii Europejskiej;

5.  broni odpowiedniej redystrybucji zasobów budżetowych UE między państwa członkowskie, z uwzględnieniem ich odnośnego poziomu rozwoju gospodarczego i społecznego; odrzuca zwiększoną centralizację wydatków budżetowych UE przez Komisję i opowiada się za zwiększeniem zasobów zarządzanych na szczeblu krajowym zgodnie z potrzebami każdego kraju;

6.  apeluje o opracowanie solidnego, nowego społeczno-ekologicznego planu inwestycji publicznych na poziomie UE, aby przyczynić się do sprawiedliwej transformacji warunków społecznych i środowiskowych; uważa, że do tego nowego planu inwestycyjnego powinny zostać włączone między innymi fundusze strukturalne i Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG), że programy takie jak program „Horyzont 2020” powinny być ukierunkowane na badania, innowacje i zmiany technologiczne, aby zwiększyć zrównoważoność modelu produkcji, oraz że COSME powinien gwarantować, że pomoc dotrze do podmiotów gospodarki społecznej, która jest niezależna od dużych przedsiębiorstw, ponieważ w ramach przedsiębiorstw powiązanych wiele MŚP jest narzędziem głównych przedsiębiorstw (jako jednostki zależne, podwykonawcy, franczyzobiorcy lub spółki pomocnicze); postuluje, aby wszelkie zasoby UE wykorzystywane jako gwarancja lub częściowy wkład publiczny były jasno definiowane jako takie, również w przypadku Europejskiego Mechanizmu Stabilności, który należy poddać przeglądowi pod kątem uczynienia z niego podstawowego instrumentu finansowego tego nowego społeczno-ekologicznego planu inwestycji publicznych w celu zwiększenia bezpośrednich inwestycji publicznych;

Europejskie inwestycje strategiczne

7.  uważa, że należy znacznie zwiększyć niektóre określone pułapy WRF, tj. te, które mają potencjał przekształcenia WRF w elastyczny i zorganizowany system unijnych programów, zaprojektowanych, aby zaradzić w szczególności brakowi rzeczywistej konwergencji gospodarczej, zmniejszyć nierówności, wspierać inwestycje w zakresie zmiany modelu produkcji, przeciwdziałać zmianie klimatu oraz usprawnić współpracę między narodami Europy;

8.  uważa, że zwiększenie budżetu Wspólnoty powinno spowodować zwiększenie inwestycji publicznych i wsparcia dla sektorów produkcji, ograniczenie zjawiska wielorakiej strukturalnej zależności niektórych krajów, powstanie miejsc pracy chroniących prawa pracowników, stworzenie wysokiej jakości usług publicznych i pełne wykorzystanie potencjału krajów; podkreśla, że należy odrzucić wszelką warunkowość w stosowaniu funduszy wspólnotowych;

9.  wzywa Komisję, aby uznała szkodliwy wpływ brexitu na prawa i bezpieczeństwo ekonomiczne obywateli oraz aby skorzystała z możliwości, jakie dają WRF na lata 2021–2027, w celu zaradzenia potencjalnym szkodliwym skutkom przez wprowadzenie środków, które złagodzą wpływ na najbardziej dotknięte państwa członkowskie i regiony;

10.  uważa, że w następnych WRF należy przeznaczyć niezbędne zasoby, aby doprowadzić do spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej w najbardziej oddalonych regionach UE oraz by wdrożyć szczególne środki dla tych regionów określone w art. 349 TFUE (który nigdy nie został w pełni wykonany), zgodnie z celami i zasadami określonymi w rezolucji Parlamentu z dnia 6 lipca 2017 r. w sprawie promowania spójności i rozwoju w regionach najbardziej oddalonych UE: wykonanie art. 349 TFUE(17), a także z komunikatem Komisji w sprawie silniejszego i odnowionego partnerstwa strategicznego z najbardziej oddalonymi regionami UE; nalega, aby żadne programy ani fundusze, z których korzystają regiony najbardziej oddalone, nie zostały objęte cięciami w kolejnych WRF, lecz wręcz przeciwnie, aby zostały one wzmocnione;

11.  uważa, że w okresie po 2020 r. należy znacząco zwiększyć znaczenie polityki spójności w całkowitym budżecie UE, bowiem Fundusz Spójności i fundusze strukturalne powinny odgrywać skuteczną rolę w zwalczaniu asymetrii między państwami członkowskimi i wewnątrz nich;

12.  z zadowoleniem przyjmuje zawarte we wniosku Komisji w sprawie WRF zobowiązanie do utrzymania po brexicie istotnych środków z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego na rzecz Irlandii – jej części północnej i południowej; uznaje, że stanowi to istotny wyraz zobowiązania Unii Europejskiej do realizacji porozumienia wielkopiątkowego;

Kwestie gospodarcze i walutowe

13.  jest zdania, że istnieje zgoda co do tego, iż rzeczywistość przerosła WRF; zdaje sobie sprawę, że WRF odegrały wyraźną rolę w zmniejszaniu i ograniczaniu wydatków, zważywszy na ich wielkość i ograniczenia w ramach poszczególnych działów budżetu UE w ciągu siedmiu lat trwania WRF, co pozostawiało niewielkie pole manewru; uważa, że pułapy wydatków, niewielkie marginesy elastyczności między działami budżetu i zakaz deficytu przyczyniają się do przekształcenia WRF w procykliczny mechanizm ekonomiczny zamiast mechanizmu antycyklicznego, który w przypadku recesji umożliwiłby budżetowi UE reaktywowanie gospodarki unijnej i uzyskanie rekompensaty w cyklu dobrej koniunktury; jest zdania, że od teraz WRF muszą odgrywać rolę antycykliczną;

14.  wyraża zdecydowaną krytykę ogólnego kierunku obranego we wniosku Komisji w sprawie WRF na lata 2021–2027; zwraca uwagę, że nowym priorytetom nadano wyraźnie znaczenie nadrzędne w stosunku do tradycyjnych programów przynoszących korzyści społeczne, mimo braku szczegółowych informacji na temat restrukturyzacji budżetu europejskiego i bezpośrednio porównywalnych danych; wyraża ubolewanie, że nadal występuje tendencja do coraz większego wykorzystywania instrumentów finansowych kosztem dotacji, pomimo powszechnie uznanego braku rozliczalności i przejrzystości towarzyszącego ich stosowaniu;

15.  odrzuca priorytetowe traktowanie instrumentów finansowych i inwestycji w ramach partnerstw publiczno-prywatnych; uważa, że przyszłe WRF powinny w zamian sprzyjać większym inwestycjom publicznym w drodze wsparcia strategicznych sektorów produkcji, ich modernizacji i zrównoważonego rozwoju, tworzenia miejsc pracy chroniących prawa pracownicze, zwalczania ubóstwa, wykluczenia społecznego i nierówności, ochrony środowiska naturalnego oraz pełnego wykorzystania potencjału każdego kraju i regionu;

16.  stanowczo sprzeciwia się podporządkowywaniu polityki spójności reformom strukturalnym narzuconym w ramach zarządzania gospodarczego UE, ponieważ polityka spójności nie powinna być narzędziem wykorzystywanym jako kara finansowa wobec państw członkowskich lub regionów, które odrzucają politykę deregulacji i prywatyzacji;

17.  wzywa do utworzenia programów wsparcia dla państw członkowskich, które zamierzają podjąć negocjacje w sprawie wystąpienie ze strefy euro w związku z tym, że ich uczestnictwo w strefie stało się destabilizujące i trudne do udźwignięcia; uważa, że programy te powinny zapewniać odpowiednią rekompensatę szkód społecznych i strat gospodarczych spowodowanych przyjęciem wspólnej waluty;

Ludzie, spójność społeczna i wartości

18.  uważa, że Europa ma obowiązek zaoferować perspektywy lepszej przyszłości młodszemu pokoleniu, które będzie ponosić zgubne konsekwencje polityk gospodarczych przyjętych w Unii w ostatnich dziesięcioleciach; jest zdecydowany znacznie rozszerzyć swój sztandarowy program Erasmus+, który powinien przynosić korzyści wszystkim młodym Europejczykom, a nie głównie tym studentom, którzy mogą sobie pozwolić na pobyt za granicą, gdyż obecnie program ten nie jest w stanie zaspokoić bardzo wysokiego popytu wśród najbardziej wartościowych wnioskodawców z powodu bardzo niskiego poziomu finansowania w obecnym budżecie; proponuje, aby w następnych WRF budżet przewidziany na program Erasmus+ został co najmniej trzykrotnie zwiększony i aby co najmniej połowa tego finansowania została przeznaczona na młodzież wywodzącą się z najbiedniejszych grup społecznych;

19.  zdecydowanie sprzeciwia się wszelkim formom warunkowości makroekonomicznej w stosowaniu funduszy UE; podkreśla zagrożenia związane z tworzeniem pewnych form uwarunkowań politycznych i również je odrzuca;

20.  nawołuje do zwiększenia środków przeznaczonych na programy sprzyjające tworzeniu miejsc pracy zapewniających prawa pracownicze oraz integracji społecznej młodzieży, a jednocześnie do zadbania o to, by środki unijne nie przyczyniały się do tworzenia niepłatnych stanowisk stażowych, miejsc pracy w niepewnych warunkach ani do zastępowania stałych miejsc pracy zatrudnieniem tymczasowym lub w formie niepłatnego stażu;

Zasoby naturalne i środowisko

21.  stanowczo apeluje o to, by zwiększyć środki finansowe przeznaczone na politykę rolną i politykę rybołówstwa oraz by zmienić model przyznawania dotacji z korzyścią dla właścicieli gruntów; podkreśla, że wiąże się to z opracowaniem nowej polityki na rzecz wspierania suwerenności żywnościowej, lokalnego rolnictwa i spółdzielni oraz przejścia na bardziej zrównoważony model rolnictwa, przy jednoczesnym zagwarantowaniu, by żywność była dostarczana konsumentom przez przedsiębiorstwa publiczne, tak by uniknąć podporządkowania drobnych rolników sektorowi dystrybucji na szeroką skalę; uważa, że w polityce rybołówstwa należy uwzględnić wyczerpywanie się zasobów oceanicznych oraz przyjąć podejście polegające na samoograniczaniu się w eksploatacji mórz;

Rolnictwo

22.  podkreśla, że potrzebna jest publiczna WPR, w której priorytetem jest rynek wewnętrzny, w której opłacalne ceny są kluczowym elementem polityki rolnej i która ustanawia instrumenty regulacji rynków i produkcji; odrzuca wszelkie próby ponownego upaństwowienia kosztów WPR; podkreśla, że należy przyjąć mechanizmy publicznej regulacji produkcji i rynków w celu zagwarantowania sprawiedliwych cen produkcji oraz stabilnego i sprawiedliwego dochodu dla rolników;

23.  wzywa do ponownego skoncentrowania się na jednej z podstawowych zasad WPR, a mianowicie na zasadzie „zapewnienia rolnikom godziwego poziomu życia” w celu zwalczania wzmożonej koncentracji produkcji, ograniczeń działalności rolników małorolnych oraz pogłębiania się regionalnych asymetrii i zależności od zagranicznych towarów, co faworyzuje największe gospodarki UE i duże przedsiębiorstwa rolne; ubolewa nad faktem, że zjawisko to zagraża dziedzictwu rolnemu i wiejskiemu o globalnym znaczeniu, podczas gdy duże przedsiębiorstwa rolne zwiększają swoje marże i narzucają swój model światowego systemu żywnościowego, który ma niszczycielskie skutki dla środowiska; podkreśla kluczową rolę rolników w polityce rolnej i żywnościowej;

24.  jest zdania, że od czasu powstania WPR polityka ta nie przestrzega jednej z jej podstawowych zasad, a mianowicie „zagwarantowania godziwego poziomu życia osobom pracującym na roli”; uważa, że w ramach nadchodzącej reformy należy ponownie skupić się na tej podstawowej zasadzie w celu przeciwdziałania zwiększonej koncentracji produkcji i ograniczaniu liczby drobnych producentów rolnych, co potęguje odpływ ludności z terenów wiejskich; stanowczo sprzeciwia się dominacji dużych przedsiębiorstw rolno-spożywczych na rynku i nieuczciwemu ustalaniu przez nie cen kosztem bezpieczeństwa żywności, jakości żywności i suwerenności żywnościowej, kosztem zdrowia ludzkiego, zdrowia i dobrostanu zwierząt, a także kosztem środowiska; podkreśla znaczenie, jakie ma zwalczanie nierówności w gospodarce obszarów wiejskich oraz ułatwianie wymiany pokoleń w sektorze rolnym; w przededniu zbliżającej się reformy WPR wzywa Komisję, aby odeszła od obecnej WPR, która jest zdominowana przez rolnictwo intensywne i ekstensywne monokultury, i w zamian skoncentrowała się na zrównoważonym rolnictwie i polityce żywnościowej w drodze uwzględnienia różnych problemów i wyzwań gospodarczych, społecznych, środowiskowych, żywieniowych i zdrowotnych; w związku z powyższym ubolewa z powodu cięć w budżecie przeznaczonym na rolnictwo; wyraża głęboki żal, że cięcia te koncentrują się na istotnych wydatkach przeznaczonych na rozwój obszarów wiejskich i na środki rolno-środowiskowe, a nie na mniej dotkniętych cięciami płatnościach bezpośrednich; uważa, że takie nieproporcjonalne cięcia i zniesienie funduszy wyodrębnionych (tzw. „zazielenianie”) na rzecz środowiska w ramach pierwszego filaru pokazuje, że pomimo retoryki mamy do czynienia z ogólnym odejściem od innowacji rolno-środowiskowych w kierunku utrwalania długoterminowych zachowań powodujących problemy rolno-środowiskowe; wzywa Komisję do wprowadzenia środków zwiększających widoczność kobiet i wzmacniających ich rolę w sektorze rolnym; stanowczo potępia zjawisko masowego wykupu gruntów rolnych i domaga się, by Komisja i państwa członkowskie niezwłocznie podjęły działania w tym zakresie; potwierdza, że dostęp do wody jest powszechnym prawem, które należy zagwarantować wszystkim ludziom, i że zasób ten nie powinien podlegać prywatyzacji; wzywa Komisję, by zakazała wszelkich form patentowania materiału siewnego, tak by chronić rolników przed presją wielonarodowych przedsiębiorstw produkujących nasiona, a także by chronić odmiany miejscowe oraz nasze dziedzictwo genetyczne i kulturowe; wzywa Komisję, by we współpracy z państwami członkowskimi zakazała udzielania zezwoleń, uprawy i wprowadzania do obrotu organizmów zmodyfikowanych genetycznie oraz by włączyła w ramy nowej WPR zintegrowaną ochronę roślin jako warunek w celu zmniejszenia zużycia pestycydów;

Polityka morska

25.  ubolewa nad obniżeniem poziomu finansowania Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego (EFMR) przewidzianym we wniosku Komisji w sprawie WRF na lata 2021–2027; apeluje do Komisji o udostępnienie dokładniejszych i porównywalnych danych, aby umożliwić bardziej precyzyjną ocenę udzielanego wsparcia i lepiej ukierunkować przyszłe działania; wzywa Komisję, by uznała znaczenie EFMR i by zadbała o jego odpowiednie finansowanie, aby sprostać oczekiwaniom społeczności obszarów przybrzeżnych i osób potrzebujących wsparcia, poprawić równowagę środowiska i sprostać wyzwaniom wynikającym z wyczerpania zasobów i utraty różnorodności biologicznej;

26.  apeluje o wzmocnienie EFMR, którego celem jest przede wszystkim: wspieranie drobnego rybołówstwa przybrzeżnego i tradycyjnego rybołówstwa łodziowego, poprawa bezpieczeństwa floty, warunków pracy, zdrowia i higieny na statku, zapewnienie zasobów rybnych na przyszłość, poprawa wiedzy na temat stanu zasobów oraz wkład w budowanie potencjału naukowego i technicznego instytutów badawczo-rozwojowych państw członkowskich; popiera stworzenie mechanizmów rekompensaty i wsparcia dochodów rybaków w związku z niestabilnością działalności połowowej; opowiada się za stworzeniem programu ukierunkowanego na konkretne potrzeby i trudności regionów najbardziej oddalonych, przejmującego postulaty programu POSEI-rybołówstwo i tworzącego nowe połączenia transportowe POSEI;

Migracja

27.  uważa, że w świetle nadzwyczajnej sytuacji humanitarnej związanej z wyzwaniami dotyczącymi przyjmowania migrantów i uchodźców potrzebna jest inna polityka ukierunkowana na ochronę jednostki, dostęp do podstawowych praw i usług, pomoc humanitarną i operacje ratunkowe; w związku z powyższym jest głęboko zaniepokojony przesunięciem do Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS) środków przeznaczonych pierwotnie na Fundusz Azylu, Migracji i Integracji (AMIF);

28.  sprzeciwia się zwiększeniu środków przeznaczonych na Frontex, zwłaszcza w związku z udziałem tej agencji w polityce powrotowej, kontroli granic i stosowaniu środków bezpieczeństwa; proponuje, by w zamian przeznaczyć te środki na agencję, która byłaby wyłącznie uprawniona do niesienia pomocy humanitarnej i prowadzenia operacji ratunkowych;

29.  ponownie wyraża przekonanie, że finansowanie UE przeznaczone na przyjmowanie i integrację migrantów i osób ubiegających się o azyl powinno zostać znacznie zwiększone, aby odejść od obecnych priorytetów, którymi są kontrola granic i inne kosztowne środki bezpieczeństwa, takie jak zatrzymanie administracyjne i wielkoskalowe systemy informatyczne do kontroli granicznej, które nie okazały się skuteczne i które często naruszają prawa migrantów; wzywa Komisję, aby przydzieliła dodatkowe zasoby z przeznaczeniem na konkretne działania przede wszystkim państwom członkowskim, które dobrowolnie podejmują działania ukierunkowane na przyjmowanie i integrację migrantów i osób ubiegających się o azyl, zgodnie z propozycją zawartą w opinii komisji LIBE w sprawie budżetu na 2016 r.;

30.  uważa, że pozytywny wpływ funduszy UE w dziedzinie migracji opiera się na procesach na szczeblu krajowym i unijnym, które zapewniają przejrzystość, skuteczne monitorowanie i rozliczalność; podkreśla, że niezwykle ważne jest, by wprowadzić mechanizmy monitorowania i oceny w trakcie tych procesów – a nie jedynie ex post – co zapewni skuteczne wydatkowanie oraz pozwoli ocenić, czy UE realizuje założone cele polityczne; w związku z powyższym wzywa Komisję, by dopilnowała, że na poziomie politycznym i na poziomie realizacji projektów zostaną zdefiniowane wskaźniki rezultatu i wymierne cele w oparciu o podjęte działania; wzywa do ustanowienia wskaźników jakościowych i ilościowych, które powinny być porównywalne i stabilne w czasie, tak aby zmierzyć skutki wykorzystania funduszy UE i osiągnięcie celów, jakim służą; podkreśla, że należy systematycznie gromadzić dane ilościowe; uważa, że Europejski Trybunał Obrachunkowy powinien monitorować projekty w trakcie całego cyklu budżetowego, a nie tylko na jego ostatnim etapie;

31.  uważa, że właściwe organy powinny zapewnić większą przejrzystość w całym procesie składania wniosków, że należy obszernie informować o zaproszeniach do składania wniosków i że powinny być one łatwo dostępne; proponuje, by na poziomie państw członkowskich lokalne i regionalne organy techniczne odgrywały czynną rolę w rozpowszechnianiu tych informacji oraz w udzielaniu wsparcia w procesie składania wniosków; podkreśla, że Komisja powinna publikować co roku następujące informacje dotyczące wybranych projektów i programów: nazwy i charakter wszystkich projektów objętych wsparciem (przy czym należy unikać ogólnych tytułów, które nie odzwierciedlają rzeczywistej treści, takich jak „budowanie potencjału”), rok finansowania, czas trwania projektu, kwotę wkładu UE, priorytet polityki objęty projektem, ogólną liczbę wnioskodawców, którzy odpowiedzieli na zaproszenie, kryteria oceny oraz pozostałą kwotę wkładu UE, której nie przydzielono;

32.  apeluje, by unijne fundusze na rzecz rozwoju i pomoc humanitarna nie były wiązane ze zdolnością lub gotowością krajów partnerskich do współpracy w dziedzinie kontroli migracji, np. za pośrednictwem klauzuli o readmisji; nalega, by nie wspierać projektów sprzecznych z podstawowymi prawami migrantów ani projektów sankcjonujących reżimy dyktatorskie;

33.  uważa, że społeczeństwo obywatelskie, w tym organizacje pozarządowe, odgrywa istotną rolę w ochronie, promowaniu i przestrzeganiu praw migrantów; podkreśla, że należy wspierać takie organizacje pozarządowe w ich roli strażników i propagatorów praw podstawowych, jako bezpośrednich usługodawców i innowatorów w opracowywaniu nowych narzędzi i budowaniu zdolności różnych zainteresowanych podmiotów; apeluje w związku z powyższym, by przyjąć zasady skutecznego partnerstwa skierowane do organizacji społeczeństwa obywatelskiego w celu zadbania o to, by zasięgano ich opinii podczas przygotowywania, planowania, monitorowania, wdrażania i oceny finansowania zarówno na szczeblu krajowym, jak i unijnym; podkreśla, że stosowanie takich zasad powinno być obowiązkowe;

34.  uważa, że środki wykorzystywane w celu przyjmowania i integracji migrantów i osób ubiegających się o azyl powinny być wyłączone z zakresu obowiązywania unijnych przepisów dotyczących deficytu, które ustanowiono w unijnym pakcie stabilności i wzrostu;

Bezpieczeństwo i obrona

35.  sprzeciwia się stworzeniu Europejskiej Unii Obrony oraz uruchomieniu stałej współpracy strukturalnej (PESCO), co narusza zasadę konsensusu wynikającą z wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB) oraz wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (WPBiO) i prowadzi do stworzenia armii UE, a tym samym do częstszych konfliktów kosztem utrzymania pokoju; dlatego też sprzeciwia się zwiększaniu środków budżetowych państw członkowskich przeznaczonych na bezpieczeństwo i obronę; nalega, by UE i państwa członkowskie działały na rzecz pokoju, dyplomatycznego i pokojowego rozwiązywania konfliktów, w tym przez inicjatywy mediacyjne, a także na rzecz programów rozbrojenia, demobilizacji i reintegracji zgodnie z Kartą Narodów Zjednoczonych; popiera Układ o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej (NPT) i rozbrojenie jądrowe;

36.  zdecydowanie sprzeciwia się utworzeniu Europejskiego Funduszu Obronnego i europejskiego programu rozwoju przemysłu obronnego, a także utworzeniu nowego działu V „Bezpieczeństwo i obrona”, z którego Europejski Fundusz Obronny będzie finansowany po 2020 r.; przypomina, że zgodnie z art. 41 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej wydatki poniesione w wyniku działań mających reperkusje wojskowe i polityczno-obronne nie mogą być pokrywane z budżetu Unii; potępia postępującą z bezprecedensową szybkością militaryzację UE i wyraża z tego powodu głębokie ubolewanie; wzywa do rozbrojenia, w tym rozbrojenia jądrowego, demobilizacji wojska i położenia kresu zewnętrznej interwencji wojskowej; wzywa do rozwiązania NATO; przypomina, że najlepszym sposobem promowania pokoju jest wspieranie działań służących wyeliminowaniu ubóstwa, niesieniu pomocy humanitarnej oraz działań na rzecz zrównoważonego i sprawiedliwego rozwoju gospodarczego i społecznego; stwierdza, że współpraca zewnętrzna powinna opierać się na zasadzie solidarności międzynarodowej oraz na pełnym poszanowaniu woli każdego kraju i tempa jego rozwoju;

Reagowanie w sytuacjach kryzysowych

37.  podkreśla znaczenie Funduszu Solidarności Unii Europejskiej (FSUE) w reagowaniu na poważne klęski żywiołowe i przyjmuje do wiadomości proponowane zwiększenie w ramach FSUE środków na zobowiązania i środków na płatności; wzywa Komisję, by nadzorowała dalsze zwiększanie tego funduszu, jak również by dostosowała te zasady w sposób pozwalający na jego uruchamianie bardziej elastycznie i terminowo, tak by objąć jego zakresem więcej klęsk o znaczących skutkach i skrócić czas, jaki upływa pomiędzy zaistnieniem klęski a udostępnieniem funduszy;

Działania zewnętrzne

38.  sprzeciwia się propozycji Komisji, by połączyć niemal wszystkie istniejące instrumenty zewnętrzne w jeden wspólny instrument (tzw. Instrument Sąsiedztwa, Rozwoju i Współpracy Międzynarodowej (NDICI)), ponieważ ograniczy on jeszcze bardziej i utrudni demokratyczną kontrolę, identyfikowalność funduszy i wydatków, a także kontrolę parlamentarną;

39.  uważa, że obecne fundusze UE przeznaczone dla krajów rozwijających się powinny być instrumentami, które przyczynią się do rozwoju i solidarności między narodami, a nie do propagowania i obrony interesów gospodarczych i finansowych korporacji transnarodowych lub interesów politycznych UE;

Administracja

40.  jest zaniepokojony obecną polityką kadrową w PE, zważywszy że przed instytucjami UE piętrzą się nowe wyzwania i wzrasta obciążenie pracą; zwraca uwagę, że brakuje tłumaczy ustnych i pisemnych, co stanowi problem dla zachowania i ochrony zasady wielojęzyczności oraz jest problematyczne w pracach delegacji z różnych państw; odrzuca dodatkowe cięcia środków przeznaczonych na zasoby ludzkie;

Inne kwestie

41.  ponownie wyraża przekonanie, iż zsynchronizowanie programowania finansowego z mandatem Komisji i Parlamentu zwiększy odpowiedzialność, rozliczalność i legitymację demokratyczną; z zadowoleniem przyjmuje model 5+5, wraz z oceną śródokresową, pod warunkiem że jest on dostosowany do cyklu gospodarczego; odnotowuje, że dotychczas WRF były wykonywane w cyklu siedmioletnim oraz że nowy model 5+5 mógłby zapewnić sprawowanie przez Parlament kontroli politycznej w każdej kadencji parlamentarnej; podkreśla, że model ten przyniósłby również większą elastyczność zmian w zarządzaniu programami, zważywszy że cykle gospodarcze są obecnie krótsze niż w przeszłości, co daje możliwość przyjmowania ekspansywnych WRF w okresach recesji, a bardziej umiarkowanego podejścia w okresach ożywienia gospodarczego, bez narażenia na szwank stabilności programów długoterminowych, które mogłyby być kontynuowane przez pełen okres 10 lat;

Zasoby własne

42.  jest zdania, że skuteczna walka z korupcją i oszustwami podatkowymi, jakich dopuszczają się przedsiębiorstwa wielonarodowe i najzamożniejsze osoby, umożliwiłaby przywrócenie do budżetów krajowych państw członkowskich kwoty, którą Komisja szacuje na bilion euro rocznie, oraz że w tym względzie występował poważny niedostatek działań ze strony Unii Europejskiej; podkreśla pilną potrzebę powołania europejskiego organu uprawnionego do walki z unikaniem opodatkowania i oszustwami podatkowymi;

43.  uważa, że sprawiedliwsza i bardziej postępowa Europa może powstać jedynie pod warunkiem, że UE gruntownie się zreformuje, aby w większej mierze sprostać oczekiwaniom obywateli w kwestiach solidarności, spójności, azylu, ochrony środowiska i różnorodności biologicznej, ekologizacji gospodarki i produkcji energii, wsparcia badań naukowych i edukacji oraz postępu społecznego; uważa, że tylko system dochodów oparty na rzeczywistych zasobach własnych pochodzących z opodatkowania najzamożniejszych, transakcji finansowych i opodatkowania gałęzi przemysłu powodujących największe zanieczyszczenie może zapewnić odpowiednie finansowanie działań Unii w tych dziedzinach;

44.  wzywa w związku z powyższym do wprowadzenia opodatkowania w sektorze finansowym i wielonarodowych przedsiębiorstw cyfrowych, do wprowadzenia wspólnej podstawy opodatkowania osób prawnych, a także podatku od emisji CO2 uiszczanego na granicach, tak by stworzyć autonomiczny, uczciwszy, bardziej przejrzysty, prostszy i bardziej sprawiedliwy system finansowy, który obywatele lepiej zrozumieją i którego wkład w budżet UE stanie się jaśniejszy;

45.  przypomina o możliwości zastosowania środków podatkowych skoordynowanych między różnymi państwami członkowskimi, skierowanych do przedsiębiorstw o dużym kapitale i przynoszących korzyści obywatelom, pracownikom i państwom; sprzeciwia się stworzeniu „europejskiej polityki podatkowej”;

°

°  °

46.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz pozostałym zainteresowanym instytucjom i organom.

 

(1)

Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.

(2)

Dz.U. L 163 z 24.6.2017, s. 1.

(3)

Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

(4)

Dz.U. L 168 z 7.6.2014, s. 105.

(5)

Dz.U. L 168 z 7.6.2014, s. 29.

(6)

Dz.U. L 168 z 7.6.2014, s. 39.

(7)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0309.

(8)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0401.

(9)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0363.

(10)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0010.

(11)

Dz.U. C 27E z 31.1.2008, s. 214.

(12)

Dz.U. C 380E z 11.12.2012, s. 89.

(13)

Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0378.

(14)

Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0432.

(15)

Teksty przyjęte, P8_TA(2014)0097.

(16)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0309.

(17)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0316.

Ostatnia aktualizacja: 29 maja 2018Informacja prawna