Procedura : 2018/2711(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B8-0251/2018

Teksty złożone :

B8-0251/2018

Debaty :

Głosowanie :

PV 31/05/2018 - 7.8
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2018)0238

PROJEKT REZOLUCJI
PDF 341kWORD 50k
Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B8-0244/2018
28.5.2018
PE621.636v01-00
 
B8-0251/2018

złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa

zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu


w sprawie sytuacji w Nikaragui (2018/2711(RSP))


Dita Charanzová, Ali Nedzhmi, Petras Auštrevičius, Beatriz Becerra Basterrechea, Izaskun Bilbao Barandica, Gérard Deprez, Ivan Jakovčić, Petr Ježek, Ilhan Kyuchyuk, Patricia Lalonde, Louis Michel, Javier Nart, Urmas Paet, Maite Pagazaurtundúa Ruiz, Jozo Radoš, Frédérique Ries, Marietje Schaake, Pavel Telička, Ivo Vajgl, Johannes Cornelis van Baalen, Hilde Vautmans w imieniu grupy ALDE

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji w Nikaragui (2018/2711(RSP))  
B8-0251/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Nikaragui, w szczególności rezolucję z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie sytuacji praw człowieka i demokracji w Nikaragui – sprawa Franciski Ramirez(1),

–  uwzględniając oświadczenie rzecznika wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel z dnia 19 listopada 2016 r. w sprawie ostatecznych wyników wyborów w Nikaragui,

–  uwzględniając oświadczenia rzecznika wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel z dnia 22 kwietnia 2018 r. w sprawie sytuacji w Nikaragui oraz z dnia 15 maja 2018 r. w sprawie dialogu narodowego w Nikaragui,

–  uwzględniając komunikat prasowy Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka (OHCHR) z dnia 27 kwietnia 2018 r., w którym zacytowano opinie ekspertów na temat sytuacji w zakresie praw człowieka w Nikaragui,

–  uwzględniając oświadczenie rzecznik Biura ONZ ds. Praw Człowieka Liz Throssell z dnia 20 kwietnia 2018 r. w sprawie przemocy w trakcie protestów w Nikaragui,

–  uwzględniając wizytę Międzyamerykańskiej Komisji Praw Człowieka (IACHR) w dniach 17–21 maja 2018 r. mającą na celu zbadanie sytuacji w Nikaragui oraz jej wstępne oświadczenie z dnia 21 maja 2018 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie Sekretariatu Generalnego Organizacji Państw Amerykańskich z dnia 20 stycznia 2017 r. w sprawie Nikaragui,

–  uwzględniając układ o stowarzyszeniu między Unią Europejską a krajami Ameryki Środkowej z dnia 29 czerwca 2012 r., który wszedł w życie w sierpniu 2013 r. i zawiera klauzule dotyczące praw człowieka,

–  uwzględniając wytyczne UE w sprawie obrońców praw człowieka z czerwca 2004 r. po zmianach z 2008 r.,

–  uwzględniając Deklarację ONZ w sprawie obrońców praw człowieka z grudnia 1998 r.,

–  uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych z 1966 r., którego stroną jest Nikaragua,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r.,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że w ostatniej dekadzie demokracja i praworządność w Nikaragui zaczęły przeżywać kryzys; mając na uwadze, że nieistnienie prawa do swobody wypowiedzi i prawa do pokojowych protestów, uznawanych za fundament demokratycznych społeczeństw, uniemożliwia osiągnięcie pokojowego i trwałego rozwiązania konfliktów w tym kraju;

B.  mając na uwadze, że zgodnie z wstępnym sprawozdaniem IACHR podczas protestów w sprzeciwie wobec reformy systemu zabezpieczenia społecznego, zapowiedzianej przez prezydenta Daniela Ortegę w dniu 18 kwietnia 2018 r., co najmniej 76 osób zostało zabitych, 868 rannych i 438 arbitralnie zatrzymanych, w tym studentów, działaczy społeczeństwa obywatelskiego i dziennikarzy; mając na uwadze, że większość ofiar nosiła ślady ran postrzałowych na głowie, szyi, klatce piersiowej lub brzuchu, co zdecydowanie sugeruje, że siłom bezpieczeństwa wydano rozkaz zabijania, w związku z czym we wstępnym sprawozdaniu IACHR zasygnalizowano możliwość egzekucji pozasądowych; mając na uwadze, że zostało również udokumentowane stosowanie tortur, okrutne, nieludzkie i poniżające traktowanie, stosowanie kryminalizacji działań, gróźb i nękania oraz innych form zastraszania;

C.  mając na uwadze, że w dniu 23 kwietnia 2018 r. prezydent Ortega poinformował o zaniechaniu reformy systemu zabezpieczenia społecznego, lecz demonstracje przekształciły się w szersze protesty przeciwko jego rządowi połączone z apelami o powołanie rządu tymczasowego; mając na uwadze, że władze Nikaragui otwarcie napiętnowały demonstrantów, nazywając ich „wandalami” i oskarżając ich o „manipulację polityczną”;

D.  mając na uwadze, że duża liczba ofiar śmiertelnych jasno wskazuje na nadużycie przez władze państwowe siły, co stanowi naruszenie zasad konieczności i proporcjonalności wymaganych na mocy prawa międzynarodowego i międzynarodowych norm określających ograniczenia użycia siły; mając na uwadze, że cywile związani z Juventud Sandinista działają w poczuciu całkowitej bezkarności, przy współudziale i za przyzwoleniem policji; mając na uwadze, że szefowa policji Nikaragui, Aminta Granera, złożyła rezygnację ze względu na nadmierne użycie siły;

E.  mając na uwadze, że w dniu 16 maja 2018 r. pod egidą Kościoła katolickiego podjęto dialog narodowy, lecz według urzędników kościelnych został on zerwany bez porozumienia między stronami w dniu 23 maja;

F.  mając na uwadze, że w dniu 23 maja szef Organizacji Państw Amerykańskich (OPA) Luis Almagro zaapelował o przeprowadzenie „wolnego, sprawiedliwego i przejrzystego procesu wyborczego”, uznając to za jedyne rozwiązanie sytuacji w Nikaragui; mając na uwadze, że władze nikaraguańskie stwierdziły, że „nowe wybory doprowadziłaby do zburzenia porządku konstytucyjnego i do rozwiązania demokratycznie wybranego rządu”; mając na uwadze, że w dniu 19 listopada 2016 r. UE „[wyraziła] ubolewanie, że proces wyborczy nie zapewnia warunków umożliwiających nieograniczony udział wszystkich sił politycznych w kraju, a także z powodu braku międzynarodowych i akredytowanych niezależnych lokalnych obserwatorów wyborów”;

G.  mając na uwadze, że środki przekazu relacjonujące protesty zostały bezprawnie zamknięte przez rząd, a dziennikarze wyrażający sprzeciw w jakiejkolwiek formie byli prześladowani, zastraszani i przetrzymywani;

H.  mając na uwadze, że od 2007 r. Daniel Ortega został wybrany na urząd prezydenta trzy razy z rzędu pomimo faktu, że konstytucja Nikaragui zakazuje następujących po sobie reelekcji, co świadczy o korupcji i autorytaryzmie, do jakich uciekły się władze państwowe, aby umożliwić prezydentowi i partii rządzącej kontrolowanie władzy i zasobów państwa oraz wymiaru sprawiedliwości;

I.  mając na uwadze, że rozprawienie się władz nikaraguańskich z wolnością słowa i prześladowanie przywódców opozycji zostały potępione jako atak na wolności obywatelskie; mając na uwadze, że grupy działające na rzecz praw człowieka potępiły stopniową koncentrację władzy, która jest konsekwencją rządów jednopartyjnych i osłabiania instytucji;

J.  mając na uwadze, że jednym z największych wyzwań jest nadal korupcja w sektorze publicznym, w tym przypadki korupcji, w które zamieszani są członkowie rodziny prezydenta; mając na uwadze powszechne przekupywanie urzędników publicznych, bezprawne zajmowanie majątku i arbitralne szacowanie wartości mienia przez organy celne i podatkowe; mając na uwadze, że wyrażono uzasadnione zaniepokojenie nepotyzmem w organach rządu Nikaragui;

1.  zdecydowanie potępia brutalne stłumienie w Nikaragui demonstracji w proteście wobec reformy systemu zabezpieczeń społecznych oraz wyraża głębokie zaniepokojenie doniesieniami o użyciu ostrej amunicji do stłumienia protestów, w wyniku czego zginęło co najmniej 76 osób, a prawie 900 zostało rannych; wzywa władze Nikaragui do natychmiastowego położenia kresu wszelkim aktom przemocy popełnianym przez siły zbrojne, policję i powiązane z rządem oddziały paramilitarne wobec społeczeństwa Nikaragui korzystającego z praw do wolności wypowiedzi i zgromadzania się, a także nalega, by władze Nikaragui były gwarantem tych wolności zgodnie z umowami międzynarodowymi, których kraj ten jest stroną; składa kondolencje i wyrazy współczucia wszystkim rodzinom ofiar, które zginęły bądź zostały ranne w trakcie demonstracji;

2.  wzywa władze Nikaragui do zwolnienia wszystkich osób, które zostały bezprawnie zatrzymane, oraz do zagwarantowania, że nie zostanie wszczęte przeciwko nim postępowanie karne;

3.  zwraca się do władz Nikaragui o ponowne zaangażowanie się w szczery i konstruktywny sposób w proces pluralistycznego dialogu narodowego, oraz podkreśla, jak ważne jest zapobieżenie dalszej eskalacji konfliktu oraz położenie kresu ciągłym przejawom autorytaryzmu, represjom i przemocy w Nikaragui, a także zaznacza, że środki będące sposobem na rozwiązanie kryzysu powinny objąć zorganizowanie wolnych, uczciwych i przejrzystych wyborów z udziałem niezależnych obserwatorów międzynarodowych w trosce o to, by nie doszło do oszustw wyborczych;

4.  zwraca uwagę na trudność znalezienia długofalowego rozwiązania tego kryzysu ze względu na brak podziału władzy i brak niezależnych instytucji w tym kraju; uważa w związku z tym, że powołanie Komisji Prawdy z udziałem niezależnych podmiotów krajowych i międzynarodowych mogłoby pomóc w doprowadzeniu do pojednania narodowego; wzywa Unię Europejską, aby aktywnie zaangażowała się w pomoc w znalezieniu demokratycznego rozwiązania kryzysu;

5.  z zadowoleniem przyjmuje wizytę IACHR w Nikaragui i wyraża zaniepokojenie wnioskami zawartymi we wstępnym sprawozdaniu; zwraca się do władz Nikaragui, by umożliwiły pilne przeprowadzenie niezależnego i przejrzystego międzynarodowego dochodzenia w celu ustalenia okoliczności tłumienia protestów i śmierci ofiar, a także o pociągnięcie do odpowiedzialności winnych oraz osób odpowiedzialnych za tortury i niewłaściwe traktowanie osób zatrzymanych podczas zatrzymań;

6.  potępia prowadzone przez państwo oszczercze kampanie, a także groźby i ataki na obrońców praw człowieka oraz ich zastraszanie w związku z ich poparciem i monitorowaniem działań podczas protestów; wyraża głęboką troskę o bezpieczeństwo dziennikarzy relacjonujących protesty, gdyż z doniesień wiadomo o nieustających atakach na dziennikarzy i agencje radiowe, których trzeba natychmiast zaprzestać;

7.  ponownie podkreśla, że wolność prasy i środków przekazu jest kluczowym elementem demokracji i otwartego społeczeństwa oraz wzywa władze Nikaragui do przywrócenia pluralizmu mediów; apeluje do władz o okazanie szacunku dla działalności obrońców praw człowieka oraz pracy dziennikarzy i środków przekazu, a także o zagwarantowanie im odpowiedniej ochrony; przypomina siłom bezpieczeństwa w Nikaragui o ich nadrzędnym obowiązku, jakim jest ochrona obywateli przed przemocą;

8.  zwraca się do władz Nikaragui o zapewnienie wszystkim podmiotom w społeczeństwie, w tym członkom sił opozycji oraz społeczeństwu obywatelskiemu, wystarczającej przestrzeni do swobodnego działania zgodnie z prawem międzynarodowym w celu przygotowania gruntu pod rozmowy z udziałem wszystkich adwersarzy na temat sytuacji w Nikaragui oraz w celu stania na straży praw człowieka w tym kraju; przypomina, że depolaryzacja wymiaru sprawiedliwości i położenie kresu bezkarności to podstawowe czynniki sukcesu demokracji;

9.  potępia bezprawne działania podjęte z naruszeniem zasad regulujących system sądowy, które doprowadziły do zmiany konstytucji w celu zniesienia limitu liczby kadencji prezydenckich, co umożliwia Danielowi Ortedze stałe sprawowanie urzędu prezydenta, a tym samym naruszanie prawa do wolnych i uczciwych wyborów; podkreśla potrzebę silnych instytucji demokratycznych, wolności zgromadzeń i pluralizmu politycznego;

10.  wyraża zaniepokojenie z powodu zmowy między członkami Najwyższej Rady Przedsiębiorstw Prywatnych (COSEP) i rządem oraz z powodu konfliktów interesu w tym gronie; wzywa tych członków do ustąpienia ze stanowisk w zarządach podmiotów państwowych i rezygnacji z udziału w nich, w szczególności w odniesieniu do udziału członków COSEP w Nikaraguańskim Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych (INSS);

11.  zauważa, że w świetle układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską a krajami Ameryki Środkowej należy przypomnieć Nikaragui o konieczności przestrzegania zasad praworządności i demokracji oraz praw człowieka, których broni i które wspiera Unia Europejska;

12.  wyraża zaniepokojenie związkami prezydenta Ortegi z innymi konfliktami w regionie, na przykład jego sympatią dla reżimu w Wenezueli oraz chronieniem dochodów Rewolucyjnych Sił Zbrojnych Kolumbii (FARC) z narkotyków, a także z powodu politycznej zależności kraju od Kuby;

13.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Państw Amerykańskich, Euro-Latynoamerykańskiemu Zgromadzeniu Parlamentarnemu, Parlamentowi Środkowoamerykańskiemu, a także rządowi i parlamentowi Republiki Nikaragui.

 

(1)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0043.

Ostatnia aktualizacja: 30 maja 2018Informacja prawna