Procedura : 2018/2849(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B8-0384/2018

Teksty złożone :

B8-0384/2018

Debaty :

Głosowanie :

PV 13/09/2018 - 10.9

Teksty przyjęte :

P8_TA(2018)0351

PROJEKT REZOLUCJI
PDF 339kWORD 53k
Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B8-0384/2018
11.9.2018
PE624.093v01-00
 
B8-0384/2018

złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa

złożony zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu


w sprawie groźby zniszczenia Chan el Ahmar oraz innych osad beduińskich (2018/2849(RSP))


Margrete Auken, Bart Staes, Molly Scott Cato, Ana Miranda, Keith Taylor, Bodil Valero w imieniu grupy Verts/ALE
Fabio Massimo Castaldo, Ignazio Corrao, Rosa D’Amato, Laura Agea

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie groźby zniszczenia Chan el Ahmar oraz innych osad beduińskich (2018/2849(RSP))  
B8‑0384/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie konfliktu izraelsko-palestyńskiego,

–  uwzględniając wytyczne UE dotyczące międzynarodowego prawa humanitarnego,

–  uwzględniając oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa Federiki Mogherini, zwłaszcza oświadczenie z dnia 7 września 2018 r. w sprawie ostatnich wydarzeń w związku z planowanym wyburzeniem Chan el Ahmar,

–  uwzględniając półroczne sprawozdanie w sprawie wyburzeń i konfiskaty struktur finansowanych przez UE na Zachodnim Brzegu Jordanu, w tym we Wschodniej Jerozolimie, styczeń – czerwiec 2018 r., opublikowany przez Europejską Służbę Działań Zewnętrznych (ESDZ) w dniu 24 sierpnia 2018 r.,

–  uwzględniając rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie konfliktu izraelsko-palestyńskiego, a zwłaszcza rezolucję nr 2334 przyjętą w dniu 23 grudnia 2016 r.,

–  uwzględniając konwencje praw człowieka ONZ i traktaty międzynarodowego prawa humanitarnego, których stronami są Izrael, Palestyna i państwa członkowskie UE,

–  uwzględniając opracowanie Parlamentu Europejskiego z dnia 25 czerwca 2015 r. zatytułowane „Okupacja/aneksja terytorium – przestrzeganie międzynarodowego prawa humanitarnego i praw człowieka a spójna polityka UE”,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że w dniu 5 września 2018 r. Sąd Najwyższy Izraela odrzucił wystosowane jako rozwiązanie ostateczne petycje mieszkańców beduińskiej osady Chan el Ahmar położonej na Zachodnim Brzegu Jordanu, tak że obecnie wioska jest bezpośrednio zagrożona wyburzeniem i przymusowym przesiedleniem jej 180 mieszkańców, w tym 90 dzieci, przez władze izraelskie;

B.  mając na uwadze, że w wyniku dziewięcioletniego sporu prawnego w tej sprawie Sąd Izraela orzekł, iż budowa osady Chan el Ahmar była niezgodna z prawem i nie ma podstaw do interwencji w jej wyburzanie ani zawieszenia nakazu jej wyburzenia; mając na uwadze, że Izrael planuje przesiedlić cztery społeczności z tego regionu, w tym z Chan el Ahmar, na teren położony na południowy zachód od Jerycha w bezpośrednim sąsiedztwie oczyszczalni ścieków; mając na uwadze, że społeczności te sprzeciwiają się przesiedleniu;

C.  mając na uwadze, że mieszańcy Chan el Ahmar są potomkami Beduinów, których Izrael w latach 50. przesiedlił z pustyni Negew na przedmieścia Jerozolimy na Zachodnim Brzegu Jordanu, skąd byli wielokrotnie wydalani; mając na uwadze, że osada leży między dwoma dużymi osiedlami izraelskimi; mając na uwadze, że jej mieszkańcy są poddawani stałemu naciskowi ze strony władz Izraela i osadników zamieszkujących sąsiednie tereny oraz cierpią z powodu trudnych warunków bytowych, w tym z powodu braku służby zdrowia, szkolnictwa i opieki społecznej oraz podstawowej infrastruktury;

D.  mając na uwadze, że wyburzenie Chan el Ahmar stwarza ryzyko ustanowienia negatywnego precedensu dla kilkudziesięciu innych społeczności beduińskich na Zachodnim Brzegu Jordanu; mając na uwadze, że według izraelskiej organizacji pozarządowej B’Tselem władze Izraela celowo odmawiały udzielania pozwoleń na budowę oraz że wydalenia stanowią część strategii usunięcia wszystkich społeczności palestyńskich z obszaru na wschód od Jerozolimy i z terenów położonych w połowie drogi od rzeki Jordan, tak aby stworzyć klin osiedli izraelskich, który podzieli Zachodni Brzeg Jordanu na dwie części;

E.  mając na uwadze, że wiceprzewodnicząca Komisji / wysoka przedstawiciel Unii ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa wezwała władze izraelskie do ponownego rozważenia decyzji o wyburzeniu Chan el Ahmar i ostrzegła, że niszczenie społeczności palestyńskich oraz możliwe przymusowe przesiedlenia ludności naruszają przepisy prawa międzynarodowego i będą wydarzeniami, które poważnie zagrożą trwałości rozwiązania dwupaństwowego;

F.  mając na uwadze, że lokalne organizacje społeczeństwa obywatelskiego ostrzegają, iż inne społeczności palestyńskie są bezpośrednio zagrożone przymusowymi przesiedleniami w wyniku otwarcia nowych dróg prawnych, które umożliwiają izraelskim siłom zbrojnym przeprowadzanie przyspieszonych wyburzeń, postępów w pracach nad kilkoma projektami ustaw, których celem jest zwiększenie izraelskiej kontroli Wschodniej Jerozolimy, znacznego zintensyfikowania działalności osadniczej oraz wyraźnej zmiany stanowiska administracji Stanów Zjednoczonych, która sprzyja teraz osadnictwu izraelskiemu; mając na uwadze, że te ostatnie zmiany nastąpiły w kontekście większego napięcia po przyjęciu przez izraelski Kneset ustawy o Izraelu jako „państwie narodu żydowskiego”;

G.  mając na uwadze, że przymusowe przesiedlenia ludności chronionej na terytorium okupowanym poważnie naruszają IV konwencję genewską i zgodnie z Rzymskim Statutem Międzynarodowego Trybunału Karnego stanowią zbrodnią wojenną;

H.  mając na uwadze, że UE, dyplomaci państw członkowskich oraz posłowie do Parlamentu Europejskiego wielokrotnie przestrzegali przed wyburzaniem Chan el Ahmar, które byłoby symbolem izraelskiej polityki niszczenia infrastruktury Palestyńczyków i rozbudowy osiedli na Zachodnim Brzegu Jordanu;

I.  mając na uwadze, że 10 państw członkowskich wspiera programy humanitarne w Chan el Ahmar, a wśród nich budowę szkoły podstawowej, oraz że ok. 315 000 EUR unijnej pomocy humanitarnej jest teraz zagrożone;

J.  mając na uwadze, że według biura przedstawiciela UE w Palestynie niszczenie i konfiskata własności palestyńskiej na Zachodnim Brzegu Jordanu, w tym we Wschodniej Jerozolimie, nie ustało w pierwszej połowie 2018 r. – proceder dotyczył 197 obiektów palestyńskich, poskutkował przesiedleniem 176 Palestyńczyków, w tym 70 dzieci, i negatywnie wpłynął na dalszych 5 000 osób; mając na uwadze, że biuro przedstawiciela UE doniosło o zburzeniu w tym okresie 26 obiektów wartych 60 963 EUR sfinansowanych przez UE lub państwa członkowskie UE; mając na uwadze, że w latach 2009–2018 zniszczono lub przejęto ponad 450 obiektów o wartości przekraczającej 1,3 mln EUR sfinansowanych przez UE lub państwa członkowskie; mając na uwadze, że nie ubiegano się o rekompensatę za te wyburzenia; mając na uwadze, że 36 szkół w strefie C oraz 8 szkół we Wschodniej Jerozolimie, z których połowa otrzymała fundusze od UE lub państw członkowskich, zostało przeznaczonych do rozbiórki lub objętych nakazem wstrzymania działalności; mając na uwadze, że zgodnie z szacunkami ponad 13 000 obiektów palestyńskich w strefie C jest obecnie obciążonych nakazem wyburzenia w związku z brakiem wymaganych pozwoleń na budowę;

K.  mając na uwadze, że na mocy prawa międzynarodowego strony trzecie, w tym państwa członkowskie UE, mają obowiązek nie zachęcać do budowy osad ani nie udzielać pomocy czy wsparcia przy ich budowaniu oraz uczynić wszystko, co w ich mocy, by nie dopuścić do tworzenia jakichkolwiek nowych osad i położyć kres takim bezprawnym praktykom;

1.  jest głęboko zaniepokojony zagrożeniem bezzwłocznego wyburzenia beduińskiej osady Chan el Ahmar oraz apeluje do władz Izraela o zaniechanie realizacji planu wyburzeń i przesiedlania mieszkańców;

2.  ostrzega władze izraelskie, jako siły okupacyjne, że rozbiórka Chan el Ahmar oraz siłowe przesiedlanie mieszkańców osady stanowiłyby poważne naruszenie międzynarodowego prawa humanitarnego i de facto zbrodnię wojenną; zdecydowanie deklaruje, że sprawcy takich zbrodni międzynarodowych zostaną pociągnięci do odpowiedzialności;

3.  z naciskiem stwierdza, że odpowiedź UE musi być współmierna do tego wydarzenia i spójna z długotrwałym wsparciem Unii dla mieszkańców Chan el Ahmar; wzywa wiceprzewodniczącą Komisji / wysoką przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa do znacznego zintensyfikowania unijnego dialogu z władzami Izraela w sprawie pełnego przestrzegania praw ludności palestyńskiej w strefie C oraz do nalegania na bezzwłoczne anulowanie wszelkich planów przymusowego przesiedlania oraz nakazów wyburzeń i eksmisji;

4.  z zadowoleniem przyjmuje wsparcie unijne dla społeczności zagrożonych przymusowym przesiedleniem i wzywa do dalszych inwestycji w strefie C, zwłaszcza takich, które pomagają społeczności beduińskiej; wzywa Komisję do zagwarantowania, że taka pomoc jest dostarczana w sposób, który odwraca fragmentację, w pełni uwzględnia wymiar polityczny okupacji i zapewnia skuteczne wsparcie dla samostanowienia Palestyńczyków;

5.  wyraża zaniepokojenie ciągłym niszczeniem i konfiskatą pomocy humanitarnej w strefie C; ubolewa nad podkreślanym przez Europejski Trybunał Obrachunkowy brakiem determinacji ze strony ESDZ i Komisji do uzyskania odszkodowań i gwarancji niepowtórzenia tego typu działań przez władze Izraela; oczekuje od Komisji odliczenia ekwiwalentu tych strat od pomocy dwustronnej UE dla Izraela;

6.  jest głęboko przekonany, że jedynym trwałym rozwiązaniem konfliktu na Bliskim Wschodzie jest istnienie dwóch demokratycznych państw: Izraela i Palestyny, współistniejących w pokoju wewnątrz bezpiecznych i uznanych granic, na podstawie „zielonej linii” z 1967 r. i z Jerozolimą jako stolicą obu państw;

7.  potępia nieustanną ekspansję osiedli izraelskich, która stanowi rażące naruszenie międzynarodowego prawa humanitarnego, podsyca urazę i desperację Palestyńczyków oraz stanowi jedyną, a zarazem najważniejszą przeszkodę dla urzeczywistnienia rozwiązania polegającego na współistnieniu dwóch państw i zmniejsza szanse jego realizacji;

8.  podkreśla determinację społeczności międzynarodowej, wyrażoną ponownie przez Radę Bezpieczeństwa ONZ w grudniu 2016 r., do nieuznania żadnych zmian granic z 1967 r., w tym jeżeli chodzi o Jerozolimę, poza zmianami uzgodnionymi przez strony na drodze negocjacji; wzywa władze Izraela do natychmiastowego wstrzymania polityki osadnictwa i cofnięcia jej skutków; apeluje do UE o niezłomność w tej kwestii;

9.  podejmuje decyzję o wysłaniu delegacji ad hoc w celu dokonania oceny sytuacji w terenie w odniesieniu do zniszczenia projektów finansowanych przez UE w strefie C;

10.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich, Sekretarzowi Generalnemu ONZ, kwartetowi bliskowschodniemu, rządowi Izraela, Knesetowi, prezydentowi Narodowej Władzy Palestyńskiej, Palestyńskiej Radzie Legislacyjnej i organom Euro-śródziemnomorskiego Zgromadzenia Parlamentarnego.

 

Ostatnia aktualizacja: 13 września 2018Informacja prawna