Procedura : 2018/2849(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B8-0387/2018

Teksty złożone :

B8-0387/2018

Debaty :

Głosowanie :

PV 13/09/2018 - 10.9

Teksty przyjęte :

P8_TA(2018)0351

PROJEKT REZOLUCJI
PDF 332kWORD 53k
Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B8-0384/2018
11.9.2018
PE624.096v01-00
 
B8-0387/2018

złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa

zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu


w sprawie groźby zniszczenia Chan el Ahmar oraz innych osad beduińskich (2018/2849(RSP))


Elena Valenciano, Soraya Post, Arne Lietz, Knut Fleckenstein, Pier Antonio Panzeri, Eugen Freund, Linda McAvan w imieniu grupy S&D

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie groźby zniszczenia Chan el Ahmar oraz innych osad beduińskich (2018/2849(RSP))  
B8-0387/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie konfliktu izraelsko-palestyńskiego,

–  uwzględniając oświadczenie wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa Federiki Mogherini z dnia 7 września 2018 r. w sprawie niedawnych wydarzeń w kwestii planowanej rozbiórki Chan el Ahmar,

–  uwzględniając IV konwencję genewską z 1949 r.,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że w dniu 5 września 2018 r. Sąd Najwyższy Izraela odrzucił petycje mieszkańców Chan el Ahmar, palestyńskiej osady beduińskiej położonej w strefie C na okupowanym Zachodnim Brzegu Jordanu, zezwalając władzom izraelskim na przystąpienie do realizacji nakazu wyburzenia osady począwszy od dnia 12 września 2018 r.;

B.  mając na uwadze, że osada ta powstała bez zezwolenia na budowę, w kontekście wyjątkowo restrykcyjnych przepisów budowlanych narzuconych przez okupanta, czyli Izrael, na palestyńskich mieszkańców strefy C na okupowanym Zachodnim Brzegu Jordanu; mając na uwadze, że wspomniane przepisy niemal uniemożliwiają Palestyńczykom jakąkolwiek legalną działalność budowlaną, co jest korzystne dla osadników izraelskich;

C.  mając na uwadze, że Izrael traktuje przesiedlenie ludności beduińskiej zamieszkującej Chan el Ahmar do wyznaczonego miejsca w zachodnim Jahalinie (Abu Dis) jako prawo, a nie obowiązek oraz że wydał oświadczenie pisemne, iż zapewni rodzinom, które przeniosą się w nowe miejsce, perspektywy zagospodarowania nowego terenu, na który mogłaby zostać przeniesiona ludność, na wschód od Jerycha; mając na uwadze, że zainteresowane rodziny beduińskie odrzuciły tę ofertę:

D.  mając na uwadze, że przymusowe przesiedlenie ludności Chan el Ahmar stanowić będzie otwarte i poważne naruszenie międzynarodowego prawa humanitarnego na mocy IV konwencji genewskiej; mając na uwadze, że zdaniem Michaela Lynka, specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. sytuacji w dziedzinie praw człowieka na terenie Palestyny okupowanym od 1967 r., zmuszenie chronionej społeczności do przesiedlenia może zostać uznane za zbrodnię wojenną na mocy statutu rzymskiego z 1998 r.;

E.  mając na uwadze, że Chan el Ahmar znajduje się na terenie korytarza E1 na okupowanym Zachodnim Brzegu Jordanu; mając na uwadze, że zachowanie obecnego stanu rzeczy na omawianym obszarze ma podstawowe znaczenie dla możliwości wypracowania rozwiązania dwupaństwowego oraz stworzenia w przyszłości zdolnego do samostanowienia państwa palestyńskiego sąsiadującego z Izraelem;

F.  mając na uwadze, że w oświadczeniu z dnia 7 września 2018 r. wysoka przedstawiciel przypomniała o wystosowanym przez UE wezwaniu do władz izraelskich o ponowne rozważenie decyzji o rozbiórce Chan el Ahmar;

G.  mając na uwadze, że w dniu 5 września 2018 r. specjalny koordynator ONZ ds. procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie Nikołaj Mładenow wezwał Izrael do zaprzestania niszczenia własności palestyńskiej i działań na rzecz przesiedlenia społeczności beduińskich na Zachodnim Brzegu Jordanu; mając na uwadze, że ostrzegł on, iż rozbiórka zagrozi perspektywie zrealizowania rozwiązania dwupaństwowego i będzie niezgodna z prawem międzynarodowym;

H.  mając na uwadze, że poza Chan el Ahmar mieszkańcy szeregu innych osad beduińskich, zarówno na pustyni Negew i strefie C okupowanego Zachodniego Brzegu Jordanu, żyją w ciągłym zagrożeniu zniszczenia ich domostw i ewakuacji, co wynika z polityki obecnego rządu izraelskiego wobec tych społeczności;

I.  mając na uwadze, że choć działania władz izraelskich dotyczące zagospodarowania obszarów na pustyni Negew i osiedlenia na nim Beduinów miały pewne pozytywne skutki pod względem warunków życia ludności beduińskiej w Izraelu, były one również w ostatnich latach źródłem kontrowersji i napięć;

J.  mając na uwadze, że rozbiórka osady Chan el Ahmar oraz wysiedlenie jej mieszkańców może stać się kolejnym niepokojącym sygnałem dla obywateli palestyńskich w Izraelu, pogorszając już i tak napiętą sytuację, jaka powstała po niedawnym przyjęciu przez Kneset ustawy o prawie narodowym;

1.  zdecydowanie sprzeciwia się planowanemu zniszczeniu Chan el Ahmar; wzywa rząd izraelski do powstrzymania się od zniszczenia osady i przymusowego przeniesienia jej ludności w inne miejsce;

2.  popiera oświadczenie wysokiej przedstawiciel Federiki Mogherini w obronie osady i wezwanie wystosowane przez nią do władz izraelskich; pochwala wysiłki szeregu państw członkowskich na rzecz zapobieżenia zniszczeniu Chan el Ahmar;

3.  podkreśla, że rozbiórka osady i przymusowe przesiedlenie jej ludności będzie stanowiło poważne naruszenie międzynarodowego prawa humanitarnego, za które rząd izraelski będzie musiał wziąć odpowiedzialność zgodnie z międzynarodowym porządkiem prawnym i wobec społeczności międzynarodowej;

4.  nalega na wysoką przedstawiciel, aby – w sytuacji gdyby zniszczenie Chan el Ahmar i eksmisja jej mieszkańców doszły do skutku – zażądała od Izraela pełnego odszkodowania za zniszczenie infrastruktury sfinansowanej przez UE, a także dokonała szczegółowej oceny zgodności takich kroków z układem o stowarzyszeniu między UE a Izraelem oraz konieczności uruchomienia procedury z art. 2 tego układu;

5.  wzywa rząd izraelski, by niezwłocznie położył kres polityce polegającej na grożeniu zniszczeniem i eksmisją społeczności beduińskich zamieszkujących pustynię Negew oraz strefę C na okupowanym Zachodnim Brzegu Jordanu, np. społeczności zamieszkujących Susiję i inne osady;

6.  przypomina Izraelowi jako okupantowi o jego zobowiązaniach wobec ludności palestyńskiej pozostającej pod jego okupacją od 1967 r., wynikających z IV konwencji genewskiej; podkreśla, że naruszenie tych zobowiązań stanowi poważną zbrodnię na mocy międzynarodowego prawa humanitarnego;

7.  ponownie wyraża zdecydowane poparcie dla rozwiązania dwupaństwowego w granicach z 1967 r. zakładającego istnienie bezpiecznego państwa Izrael i niepodległego, demokratycznego i zdolnego do samostanowienia państwa palestyńskiego, posiadających wspólną stolicę w Jerozolimie i współistniejących w pokoju i poczuciu bezpieczeństwa w oparciu o prawo do samostanowienia oraz przy pełnym poszanowaniu prawa międzynarodowego; potępia wszelkie jednostronne decyzje lub działania, które mogłyby podważyć perspektywy wypracowania takiego rozwiązania;

8.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, specjalnemu przedstawicielowi UE ds. procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie, rządom i parlamentom państw członkowskich, Sekretarzowi Generalnemu ONZ, specjalnemu koordynatorowi ONZ ds. procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie, Knesetowi i rządowi Izraela, prezydentowi Palestyńskiej Władzy Narodowej i Palestyńskiej Radzie Legislacyjnej.

 

Ostatnia aktualizacja: 13 września 2018Informacja prawna