Procedura : 2018/2849(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B8-0389/2018

Teksty złożone :

B8-0389/2018

Debaty :

Głosowanie :

PV 13/09/2018 - 10.9

Teksty przyjęte :

P8_TA(2018)0351

PROJEKT REZOLUCJI
PDF 342kWORD 53k
Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B8-0384/2018
11.9.2018
PE624.098v01-00
 
B8-0389/2018

złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa

zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu


w sprawie groźby zniszczenia Chan el Ahmar oraz innych osad beduińskich  (2018/2849(RSP))


Neoklis Sylikiotis, Martina Anderson, Patrick Le Hyaric, Takis Hadjigeorgiou, João Ferreira, João Pimenta Lopes, Miguel Viegas, Eleonora Forenza, Marisa Matias, Merja Kyllönen, Kateřina Konečná, Ángela Vallina, Jiří Maštálka, Matt Carthy, Lynn Boylan, Liadh Ní Riada, Marie-Christine Vergiat, Marie-Pierre Vieu, Luke Ming Flanagan, Miguel Urbán Crespo, Tania González Peñas, Xabier Benito Ziluaga, Lola Sánchez Caldentey, Estefanía Torres Martínez, Sofia Sakorafa w imieniu grupy GUE/NGL

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie groźby zniszczenia Chan el Ahmar oraz innych osad beduińskich  (2018/2849(RSP))  
B8-0389/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie sytuacji w Izraelu i Palestynie,

–  uwzględniając oświadczenie wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa Federiki Mogherini w sprawie ostatnich wydarzeń dotyczących społeczności palestyńskiej w Chan el Ahmar, w szczególności oświadczenia z dnia 18 lipca i 7 września 2018 r.,

–  uwzględniając czwartą konwencję genewską, w szczególności jej art. 49 i 53,

–  uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 194 oraz rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 242 (1967 r.), nr 252 (1968 r.), nr 338 (1972 r.), nr 476 (1980 r.), nr 478 (1980 r.), nr 1860 (2009 r.) i nr 2334 (2016 r.),

–  uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 67/19,

–  uwzględniając konwencje praw człowieka ONZ, których Izrael i Palestyna są stronami, w tym Międzynarodową konwencję w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji rasowej oraz Międzynarodowy pakt praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych podpisany przez Izrael,

–  uwzględniając rezolucję Rady Praw Człowieka ONZ w sprawie zapewnienia rozliczalności i sprawiedliwości w odniesieniu do wszystkich przypadków naruszenia prawa międzynarodowego na okupowanych terytoriach palestyńskich, przyjętą w dniu 3 lipca 2015 r. przy jednomyślnym poparciu UE,

–  uwzględniając Kartę Narodów Zjednoczonych,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka,

–  uwzględniając układ o stowarzyszeniu między UE a Izraelem, a w szczególności jego art. 2,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że 51 lat po wojnie z 1967 r. Izrael nadal okupuje Palestynę, naruszając prawo międzynarodowe i wszystkie odnośne rezolucje Rady Bezpieczeństwa i Zgromadzenia Ogólnego ONZ, oraz mając na uwadze, że zgodnie z rezolucją ONZ z 1948 r. Państwo Palestyna – w granicach z 1967 r. i ze stolicą we Wschodniej Jerozolimie – musi jeszcze uzyskać pełne członkostwo w ONZ zgodnie z rezolucją ONZ z 1948 r.;

B.  mając na uwadze, że Parlament wielokrotnie wyrażał zdecydowane poparcie dla rozwiązania dwupaństwowego, przewidującego, że Państwo Izrael oraz sąsiadujące z nim niepodległe, suwerenne, wolne i zdolne do samostanowienia Państwo Palestyna ze stolicą we Wschodniej Jerozolimie i w granicach z 1967 r., współistniałyby obok siebie w pokoju;

C.  mając na uwadze, że w myśl prawa międzynarodowego izraelskie osiedla są nielegalne i od wielu lat stanowią jedną z głównych przeszkód dla działań pokojowych; mając na uwadze, że polityka okupacji i kolonizacji prowadzona przez rząd Izraela stanowi naruszenie czwartej konwencji genewskiej i prowadzi do dalszego osłabienia i całkowitego zaprzepaszczenia szans na rozwiązanie dwupaństwowe, przewidziane we wszystkich rezolucjach ONZ na ten temat, jak również w odnośnych konkluzjach Rady UE;

D.  mając na uwadze, że Chan el Ahmar jest jedną z 18 osad społeczności Beduinów, którym grozi przymusowe przesiedlenie; mając na uwadze, że społeczność ta składa się z 32 rodzin liczących łącznie 173 osoby, w tym 93 dzieci i nastolatków; mając na uwadze, że armia izraelska nakazała już rozbiórkę każdego obiektu w Chan el Ahmar, w tym szkoły (do której uczęszczają również dzieci z innych społeczności), szpitala, meczetu i wszystkich domów; mając na uwadze, że UE udzielała pomocy humanitarnej osadzie Chan el Ahmar, lecz wojsko izraelskie zniszczyło obiekty wybudowane za unijne środki i odmówiło wypłaty odszkodowania; mając na uwadze, że po wydaniu przez Sąd Najwyższy Izraela decyzji umożliwiającej wyburzenie osady Chan el Ahmar na okupowanym Zachodnim Brzegu kilka państw członkowskich (Niemcy, Francja, Włochy, Hiszpania i Wielka Brytania) zaapelowało do Izraela, aby zaniechał wyburzania;

E.  mając na uwadze, że osada Chan el Ahmar leży przy wschodniej bramie Jerozolimy wśród szeregu osiedli izraelskich na obszarze o strategicznym znaczeniu dla spójności terytorialnej i rozwoju gospodarczego Państwa Palestyna; mając na uwadze, że ludność Palestyny zmaga się z rażącymi przypadkami naruszenia swoich praw, w tym z przemocą ze strony osadników, przekierowaniem wody, poważnymi ograniczeniami w zakresie swobodnego przemieszczania się, rozbiórką domów i przymusową eksmisją; mając na uwadze, że przymusowe przesiedlenie mieszkańców terenów okupowanych stanowi poważne naruszenie międzynarodowego prawa humanitarnego i zbrodnię wojenną; mając na uwadze, że od 1967 r. Izrael doprowadził do przymusowej eksmisji i przesiedlenia całych społeczności oraz do wyburzenia ponad 50 000 palestyńskich domów i innych obiektów; mając na uwadze, że polityka planowania przestrzennego jest stosowana jako narzędzie służące do eksmitowania Palestyńczyków i rozbudowy osadnictwa;

F.  mając na uwadze, że w świetle prawa międzynarodowego każda osoba trzecia, w tym państwa członkowskie UE, ma obowiązek nieuznawania osiedli oraz nieudzielania im pomocy lub wsparcia, a także obowiązek wyrażania faktycznego sprzeciwu wobec nich; mając na uwadze, że produkty wytwarzane w izraelskich osiedlach są nadal przywożone do państw członkowskich UE, a tym samym wprowadzane na rynek europejski na preferencyjnych warunkach, pomimo że obecne prawo UE nie zezwala na przywóz takich produktów na preferencyjnych warunkach określonych w układzie o stowarzyszeniu między UE a Izraelem; mając na uwadze, że handel z osiedlami izraelskimi, w tym udział firm zagranicznych w działalności osadniczej, zachęca do kolonizacji okupowanego obszaru;

G.  mając na uwadze, że układ o stowarzyszeniu między UE a Izraelem, a w szczególności jego art. 2, wyraźnie stanowi, że „stosunki między Stronami [...] opierają się na przestrzeganiu zasad demokratycznych i podstawowych praw człowieka, które wywierają wpływ na ich politykę wewnętrzną i międzynarodową oraz stanowią istotny element niniejszego Układu”;

1.  wzywa do zakończenia trwającej 51 lat izraelskiej okupacji Palestyny, w tym Wschodniej Jerozolimy, w celu utorowania drogi dla pokoju;

2.  uważa, że ostateczne porozumienie dotyczące statusu Izraela i Palestyny, które wprowadza w życie prawo międzynarodowe i rezolucje ONZ, stanowiłoby istotny wkład w pokój i stabilność w całym regionie;

3.  przypomina, że Izrael jako okupant ponosi pełną odpowiedzialność za świadczenie niezbędnych usług, szkolnictwo, opiekę zdrowotną i opiekę społeczną dla osób zamieszkujących terytoria okupowane;

4.  ubolewa nad niedawną decyzją Sądu Najwyższego Izraela o odrzuceniu apelacji od decyzji o rozbiórce beduińskiej osady Chan el Ahmar, która dodatkowo podważa perspektywy skutecznego rozwiązania dwupaństwowego;

5.  zdecydowanie potępia izraelskie osadnictwo i jego ciągłą ekspansję, która stanowi naruszenie prawa międzynarodowego i podsyca wrogie nastroje wśród Palestyńczyków;

6.  podkreśla, że rozbiórka obiektów, w tym budynków mieszkalnych, szkół i innych ważnych obiektów infrastruktury na okupowanych terytoriach palestyńskich, jest nielegalna na mocy międzynarodowego prawa humanitarnego; przywołuje wezwanie Sekretarza Generalnego ONZ do koniecznego rozliczenia osób odpowiedzialnych za naruszenie międzynarodowego prawa humanitarnego;

7.  przypomina, że zindywidualizowane podejście zniechęci Izrael do niezgodnej z prawem okupacji i potwierdza podstawę terytorialną rozwiązania dwupaństwowego według granic z 1967 r.; apeluje do UE o dopilnowanie, by wszelkie porozumienia między UE a Izraelem jednoznacznie i wyraźnie wskazywały, że nie mają one zastosowania do terytoriów zajętych przez Izrael w 1967 r., jak podkreślono w konkluzjach Rady do Spraw Zagranicznych; wzywa do prawidłowego stosowania znakowania produktów pochodzących z osiedli izraelskich na rynku UE, zgodnie z obowiązującymi przepisami unijnymi i długoletnią polityką UE w tym zakresie; zaznacza, że powinno to doprowadzić do zakazania obrotu izraelskimi produktami pochodzącymi z osiedli, ponieważ wytworzono je z rażącym pogwałceniem międzynarodowego prawa humanitarnego; jednocześnie wzywa Unię Europejską do podjęcia działań w oparciu o wytyczne ONZ dotyczące biznesu i praw człowieka wobec europejskich przedsiębiorstw zaangażowanych w nielegalne izraelskie osadnictwo, w tym we Wschodniej Jerozolimie i wokół niej, jak ma to miejsce w okolicy Chan el Ahmar;

8.  wzywa ONZ do podjęcia odpowiedzialności i konkretnego działania w odniesieniu do izraelskiej okupacji Palestyny w celu ratowania perspektyw na zaprowadzenie pokoju dzięki rozwiązaniu dwupaństwowym oraz apeluje do Organizacji, aby stała się faktycznym graczem na arenie politycznej zaangażowanym w proces pokojowy na Bliskim Wschodzie;

9.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, specjalnemu przedstawicielowi UE ds. procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie, parlamentom i rządom państw członkowskich, Sekretarzowi Generalnemu ONZ, Knesetowi, Palestyńskiej Radzie Legislacyjnej, prezydentowi i rządowi Państwa Palestyna, prezydentowi i rządowi Izraela, Sekretarzowi Generalnemu Ligi Państw Arabskich oraz komisarzowi generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie.

Ostatnia aktualizacja: 13 września 2018Informacja prawna