Procedura : 2018/2891(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B8-0506/2018

Teksty złożone :

B8-0506/2018

Debaty :

Głosowanie :

PV 25/10/2018 - 13.20
CRE 25/10/2018 - 13.20

Teksty przyjęte :

P8_TA(2018)0436

PROJEKT REZOLUCJI
PDF 167kWORD 52k
Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B8-0351/2018
22.10.2018
PE624.202v01-00
 
B8-0506/2018

złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa

zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu


w sprawie sytuacji w Wenezueli (2018/2891(RSP))


Dita Charanzová, Beatriz Becerra Basterrechea, Javier Nart, Petras Auštrevičius, Izaskun Bilbao Barandica, Martina Dlabajová, María Teresa Giménez Barbat, Marian Harkin, Nadja Hirsch, Ivan Jakovčić, Petr Ježek, Patricia Lalonde, Louis Michel, Urmas Paet, Maite Pagazaurtundúa Ruiz, Frédérique Ries, Robert Rochefort, Marietje Schaake, Jasenko Selimovic, Pavel Telička, Ivo Vajgl, Hilde Vautmans, Cecilia Wikström w imieniu grupy ALDE

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji w Wenezueli (2018/2891(RSP))  
B8-0506/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Wenezueli, w szczególności rezolucję z dnia 27 lutego 2014 r. w sprawie sytuacji w Wenezueli(1), rezolucję z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie prześladowań demokratycznej opozycji w Wenezueli(2), rezolucję z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie sytuacji w Wenezueli(3), rezolucję z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie sytuacji w Wenezueli(4), rezolucję z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie sytuacji w Wenezueli(5), rezolucję z dnia 8 lutego 2018 r. w sprawie sytuacji w Wenezueli(6), rezolucję z dnia 3 maja 2018 r. w sprawie wyborów w Wenezueli(7) oraz rezolucję z dnia 5 lipca 2018 r. w sprawie kryzysu migracyjnego oraz sytuacji humanitarnej w Wenezueli i na jej granicach lądowych z Kolumbią i Brazylią(8),

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r.,

–  uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych,

–  uwzględniając Międzynarodowy pakt praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych,

–  uwzględniając Rzymski Statut Międzynarodowego Trybunału Karnego,

–  uwzględniając oświadczenie prokurator Międzynarodowego Trybunału Karnego Fatou Bensoudy z dnia 8 lutego 2018 r. o wszczęciu postępowania wstępnego w sprawie sytuacji na Filipinach i w Wenezueli oraz z dnia 27 września 2018 r. o wniesieniu sprawy przez grupę sześciu państw-stron dotyczącej sytuacji w Wenezueli,

–  uwzględniając konkluzje Rady do Spraw Zagranicznych z dnia 15 października 2018 r.,

–  uwzględniając deklarację z Quito z dnia 4 września 2018 r. w sprawie mobilności obywateli wenezuelskich w regionie,

–  uwzględniając mianowanie w dniu 19 września 2018 r. Eduardo Steina na stanowisko wspólnego specjalnego przedstawiciela Międzynarodowej Organizacji ds. Migracji i UNHCR do spraw wenezuelskich uchodźców i migrantów w regionie,

–  uwzględniając wydane w dniu 28 kwietnia 2017 r. wspólne oświadczenie specjalnej sprawozdawczyni ONZ ds. pozasądowych, doraźnych i arbitralnych egzekucji, specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. prawa do wolności pokojowego zgromadzania się i zrzeszania się, specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. obrońców praw człowieka oraz Grupy Roboczej ONZ ds. Arbitralnych Zatrzymań,

–  uwzględniając oświadczenie przywódców państw grupy G7 z dnia 23 maja 2018 r.,

–  uwzględniając deklaracje Grupy z Limy z dni 23 stycznia 2018 r., 14 lutego 2018 r., 21 maja 2018 r., 2 i 15 czerwca 2018 r.,

–  uwzględniając deklarację Organizacji Państw Amerykańskich (OPA) z dnia 20 kwietnia 2018 r. w sprawie pogarszającej się sytuacji humanitarnej w Wenezueli,

–  uwzględniając oświadczenie wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa z dnia 9 października 2018 r. w sprawie śmierci radnego Fernando Albána w Wenezueli,

–  uwzględniając oświadczenie Komisji Spraw Zagranicznych i Podkomisji Praw Człowieka z dnia 10 października 2018 r. dotyczące śmierci Fernando Albána,

–  uwzględniając sprawozdanie z misji koncentrującej się na kryzysie migracyjnym oraz sytuacji humanitarnej w Wenezueli i na jej granicach lądowych z Kolumbią i Brazylią,

–  uwzględniając swoją decyzję o przyznaniu Nagrody im. Sacharowa za 2017 r. opozycji demokratycznej i więźniom politycznym w Wenezueli;

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że sytuacja w zakresie praw człowieka, demokracji i praworządności w Wenezueli stale poważnie się pogarsza; mając na uwadze, że w wyniku kryzysu politycznego Wenezuela stoi w obliczu bezprecedensowego kryzysu społecznego, gospodarczego i humanitarnego, który spowodował ogromną liczbę ofiar śmiertelnych i zmusił 2,3 mln osób do ucieczki z kraju;

B.  mając na uwadze, że 87 % ludności Wenezueli żyje w ubóstwie, a poziom skrajnego ubóstwa wynosi 61,2 %; mając na uwadze, że umieralność matek wzrosła o 60 %, zaś niemowląt o 30 %; mając na uwadze, że 89 % Wenezuelczyków twierdzi, że nie ma pieniędzy na zakup wystarczającej ilości żywności dla swoich rodzin;

C.  mając na uwadze, że złe zarządzanie i niekonsekwentne decyzje gospodarcze w Wenezueli doprowadziły do piątego roku recesji gospodarczej, a realny PKB tego kraju zmniejszy się o 18 % w 2018 r., po spadku o 14 % w 2017 r.; mając na uwadze, że Wenezuela jest obecnie jedynym krajem na świecie dotkniętym hiperinflacją, a według Międzynarodowego Funduszu Walutowego prognozowana inflacja wyniesie w tym roku 1,4 mln % , a w 2019 r. 10 mln % ; mając na uwadze, że w ciągu roku ceny wzrosły o 65 000 %;

D.  mając na uwadze, że rząd Wenezueli nie podjął poważnej próby rozwiązania niepokojącego i powszechnego kryzysu humanitarnego, zaniedbując w ten sposób odpowiedzialność, jaką ponosi wobec własnych obywateli za zapewnienie im ochrony i opieki; mając na uwadze, że pomimo gotowości społeczności międzynarodowej rząd Wenezueli niestety uporczywie odmawia otwartego przyjmowania i ułatwienia dystrybucji międzynarodowej pomocy humanitarnej dla swojej ludności, która tego rozpaczliwie potrzebuje;

E.  mając na uwadze, że w dniu 8 października 2018 r. wenezuelski polityk opozycyjny Fernando Albán był rzekomo torturowany i został zamordowany w pomieszczeniach Boliwariańskiej Krajowej Służby Wywiadu (SEBIN), wenezuelskiej policji politycznej; mając na uwadze, że pomimo apeli ze strony ONZ i UE władze odmówiły zgody na przeprowadzenie niezależnego dochodzenia w sprawie przyczyn jego śmierci, w tym na przeprowadzenie międzynarodowej autopsji przez niezależny zespół medycyny sądowej; mając na uwadze, że Fernando Albán był przetrzymywany w siedzibie SEBIN; mając na uwadze, że w związku z tym władze Wenezueli muszą zostać pociągnięte do odpowiedzialności za jego obecność w tym miejscu;

F.  mając na uwadze, że w dniu 13 października 2018 r. laureat Nagrody im. Sacharowa za 2017 r. Lorent Saleh został zwolniony, zawieziony bezpośrednio na lotnisko i natychmiast przymusowo wydalony do Hiszpanii; mając na uwadze, że przebywał on w więzieniu od 4 lat, był poddawany brutalnym torturom, bez procesu lub wstępnego przesłuchania, które powinno było odbyć się w ciągu maksymalnie 45 dni po przedstawieniu sprawy sądom, ale które było odraczane co najmniej 53 razy; mając na uwadze, że jego zeznania oraz zeznania tysięcy innych ofiar, w tym zeznania złożone w sprawach wniesionych do Międzynarodowego Trybunału Karnego (MTK), potwierdzają okrutne i nieludzkie traktowanie więźniów politycznych w Wenezueli oraz systematyczne represje ze strony władz wenezuelskich;

G.  mając na uwadze, że obecnie w Wenezueli przetrzymywanych jest ponad trzystu więźniów politycznych; mając na uwadze, że członek Zgromadzenia Narodowego Juan Requesens został arbitralnie aresztowany i poddany torturom oraz pozostaje w odosobnieniu, co stanowi trwałe i nielegalne naruszenie jego immunitetu politycznego;

H.  mając na uwadze, że były przewodniczący Zgromadzenia Narodowego i laureat Nagrody im. Sacharowa za 2017 r. Julio Borges został bezzasadnie oskarżony o spisek w celu zabicia prezydenta Wenezueli Nicolasa Maduro; mając na uwadze, że władze Wenezueli za pośrednictwem Interpolu wydały wobec niego międzynarodowy nakaz aresztowania;

I.  mając na uwadze, że w Wenezueli panuje klimat powszechnej przemocy i całkowitej bezkarności, co w dużej mierze wynika z faktu, że władze nie pociągnęły do odpowiedzialności sprawców poważnych naruszeń praw człowieka, w tym zabójstw, stosowania nadmiernej siły wobec demonstrantów, arbitralnych zatrzymań, tortur oraz innego poniżającego i nieludzkiego traktowania, ale także przemocy o charakterze przestępczym;

J.  mając na uwadze, że niepewna sytuacja wenezuelskich migrantów i uchodźców generuje dodatkowe koszty dla krajów przyjmujących, co wywołało bezprecedensowy kryzys w Ameryce Łacińskiej i na Karaibach;

K.  mając na uwadze, że w dniu 8 lutego 2018 r. Prokurator Międzynarodowego Trybunału Karnego wszczął wstępne postępowanie w sprawie sytuacji w Wenezueli, poparte skargami otrzymanymi od organizacji pozarządowych i osób fizycznych; mając na uwadze, że w dniu 27 września 2018 r. grupa sześciu państw będących stronami MTK (Argentyna, Kanada, Kolumbia, Chile, Paragwaj i Peru) zwróciła się do Prokuratora o wszczęcie dochodzenia w sprawie zbrodni przeciwko ludzkości popełnionych na terytorium Wenezueli, w oparciu o sprawozdanie sekretarza generalnego Organizacji Państw Amerykańskich oraz sprawozdanie wysokiej Komisarz ONZ ds. praw człowieka; mając na uwadze, że również Francja i Kostaryka przyłączyły się później do tego apelu; mając na uwadze, że jest to pierwsze w historii wniesienie sprawy przez grupę państw-stron w związku z sytuacją panującą na terytorium innego państwa-strony; mając na uwadze, że Parlament Europejski dwukrotnie zaapelował o to samo – w swojej rezolucji z dnia 8 lutego 2018 r. w sprawie sytuacji w Wenezueli oraz w swojej rezolucji z dnia 13 września 2017 r. w sprawie stosunków politycznych UE z Ameryką Łacińską; mając na uwadze, że bez sprawiedliwości nie uda się osiągnąć długotrwałego pokojowego rozwiązania lub pojednania;

L.  mając na uwadze, że na światowym szczycie ONZ, który odbył się we wrześniu 2005 r., wszystkie państwa członkowskie oficjalnie uznały odpowiedzialność każdego państwa za ochronę swojej ludności przed zbrodniami przeciwko ludzkości; mając na uwadze, że państwa członkowskie uzgodniły, iż w przypadku gdy dane państwo nie wypełnia tego obowiązku, społeczność międzynarodowa zobowiązana jest pomóc chronić ludność zagrożoną tymi zbrodniami;

M.  mając na uwadze, że 13 listopada 2017 r. Rada postanowiła nałożyć na Wenezuelę embargo na broń i sprzęt, które mogłyby być wykorzystywane w tym kraju do stosowania represji; mając na uwadze, że 22 stycznia 2018 r. w reakcji na nieprzestrzeganie zasad demokratycznych jednogłośnie postanowiła ona objąć siedem osób piastujących urzędy państwowe w Wenezueli sankcjami w postaci środków ograniczających takich jak zakaz podróży i zamrożenie aktywów; mając na uwadze, że 25 czerwca 2018 r. sankcjami objęto kolejnych 11 urzędników wenezuelskich; mając na uwadze, że chociaż konta tych osób zostały zamrożone, konta ich małżonków i innych bliskich członków rodziny pozostają dostępne;

N.  mając na uwadze, że UE wraz z innymi organami demokratycznymi nie uznała ani wyborów prezydenckich, ani wyborów do Narodowego Zgromadzenia Konstytucyjnego, ani też władz powołanych w wyniku tych bezprawnych procesów;

O.  mając na uwadze, że konkluzje posiedzenia Rady do Spraw Zagranicznych w dniu 15 października 2018 r. zawierają odniesienie do politycznego rozwiązania obecnego kryzysu poprzez zbadanie możliwości ustanowienia grupy kontaktowej w celu ułatwienia procesu politycznego;

P.  mając na uwadze, że dwie próby nawiązania narodowego dialogu między rządem a opozycją, wspierane przez mediatorów watykańskich i międzynarodowych w celu znalezienia wyjścia z kryzysu, zakończyły się niepowodzeniem ze względu na brak powagi władz wenezuelskich, które nie poszły na żadne ustępstwa w trakcie rozmów i skoncentrowały się wyłącznie na próbach zdobycia czasu i międzynarodowego uznania;

1.  przekazuje szczere wyrazy współczucia rodzinie i przyjaciołom Fernanda Albána; w związku z tym potępia zbrodnie popełnione przez władze Wenezueli i wzywa do natychmiastowego przeprowadzenia niezależnego dochodzenia skierowanego przeciw rządowi, w tym do przeprowadzenia międzynarodowej autopsji przez niezależny zespół medycyny sądowej;

2.  przypomina, że dwie wcześniejsze próby znalezienia politycznego rozwiązania kryzysu w Wenezueli w drodze mediacji z Watykanem oraz w drodze narodowego dialogu politycznego, które miały miejsce w Dominikanie, wyraźnie się nie powiodły; przypomina w tym kontekście, że rola międzynarodowej mediacji lub kontaktowej grupy mediatorów musi być bezstronna i akceptowana przez obie strony;

3.  wzywa UE, a mianowicie Radę i wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawiciel, do dopilnowania, aby wszelkie dalsze kroki zmierzające do znalezienia rozwiązania politycznego obejmowały następujące nieodwołalne żądania: natychmiastowe uwolnienie wszystkich więźniów politycznych i zaprzestanie represji, stosowania tortur, złego traktowania i nękania przeciwników politycznych, działaczy na rzecz praw człowieka i pokojowych demonstrantów; nowa niezależna Krajowa Rada Wyborcza wybrana przez Zgromadzenie Narodowe; przeprowadzenie wolnych i uczciwych wyborów, zgodnie z międzynarodowymi standardami w celu zapewnienia wiarygodnego procesu, w którym respektuje się pluralizm polityczny, i z udziałem demokratycznych obserwatorów międzynarodowych; uznanie uprawnień legalnego Zgromadzenia Narodowego; oraz rozwiązanie Narodowego Zgromadzenia Konstytucyjnego;

4.  ponownie wyraża pełne poparcie dla wszczęcia przez MTK dochodzenia w sprawie rozlicznych przestępstw, które są wstępnie badane przez wspomniany Trybunał, popełnionych przez reżim wenezuelski w ramach systematycznych represji stosowanych przez państwo wobec jego własnych obywateli; wzywa całą UE i jej państwa członkowskie do przyłączenia się do apelu rządów Argentyny, Kanady, Chile, Kolumbii, Paragwaju, Peru, Francji i Kostaryki o podanie rządu Wenezueli do MTK w celu przeprowadzenia dochodzenia w sprawie zbrodni przeciwko ludzkości popełnionych przez urzędników wenezuelskiego reżimu oraz w celu ustalenia odpowiedzialności za te zbrodnie;

5.  ponawia apel Biura Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka (OHCHR) z czerwca 2018 r. do państw członkowskich Rady Praw Człowieka o powołanie międzynarodowej komisji śledczej do zbadania przypadków łamania praw człowieka w Boliwariańskiej Republice Wenezueli oraz zwiększenie zaangażowania MTK;

6.  przypomina rządowi Wenezueli o spoczywającym na nim obowiązku ochrony własnej ludności, między innymi przed zbrodniami przeciwko ludzkości; przypomina ponadto UE i społeczności międzynarodowej, za pośrednictwem ONZ, o zasadzie „obowiązku ochrony” ludności Wenezueli przed zbrodniami przeciwko ludzkości popełnionymi przez państwo; przypomina, że jest to wspólne zobowiązanie uzgodnione przez państwa członkowskie ONZ w celu uniknięcia katastrofy humanitarnej o większych następstwach; wzywa społeczność międzynarodową do dokonania oceny wszystkich opcji dyplomatycznych, humanitarnych i pokojowych, w sposób skoordynowany i w ramach ONZ, w celu wprowadzenia w życie zasady „obowiązku ochrony”;

7.  z zadowoleniem przyjmuje wprowadzenie przez UE dodatkowych, ukierunkowanych i odwracalnych sankcji – które nie przyniosą szkód ludności Wenezueli – z powodu przeprowadzenia w dniu 20 maja 2018 r. wyborów niezgodnych z prawem i nieuznanych przez społeczność międzynarodową; podkreśla, że należy natychmiast rozważyć rozszerzenie wykazu osób objętych sankcjami na innych członków władz wenezuelskich i ich rodzin; zwraca się do Rady o rozważenie możliwości wprowadzenia sankcji na ropę naftową z Wenezueli, w tym na transakcje z przedsiębiorstwem państwowym PDVSA;

8.  ponownie wyraża poparcie dla działań prowadzonych przez sekretarza generalnego OPA, Luisa Almagro, na rzecz demokracji i praw człowieka w Wenezueli, a także dla wysiłków grupy z Limy na rzecz osiągnięcia demokratycznego rozwiązania obecnego kryzysu politycznego i humanitarnego;

9.  wyraża uznanie dla Brazylii, Kolumbii, Peru, Ekwadoru i innych krajów tego regionu, organizacji regionalnych i międzynarodowych, podmiotów prywatnych i publicznych, Kościoła katolickiego i zwykłych obywateli z całego regionu za ich pomoc i solidarność z wenezuelskimi migrantami i uchodźcami; przypomina instytucjom UE i państwom członkowskim o ich obowiązku ochrony osób, którym przyznano Nagrodę im. Sacharowa i uznaniu ich roli jako kluczowych podmiotów w obecnej sytuacji, co usankcjonowane jest ich demokratycznym zaangażowaniem i wartościami, za które otrzymali tę nagrodę;

10.  wzywa państwa członkowskie do podjęcia natychmiastowych i zorientowanych na ochronę działań wobec wenezuelskich uchodźców lub migrantów na ich terytorium, takich jak wizy humanitarne, specjalne warunki pobytu lub inne regionalne ramy migracyjne, wraz z odpowiednimi gwarancjami ochrony; ponownie jednak wzywa władze Wenezueli, by ułatwiły i przyspieszyły wydawanie i wymianę dokumentów tożsamości dla swoich obywateli, zarówno w Wenezueli, jak i za granicą;

11.  ponownie zwraca uwagę na bardzo niepokojące wyniki swojej misji z czerwca 2018 r. na granicach lądowych Kolumbii i Brazylii z Wenezuelą; ponawia swój apel do władz Wenezueli, aby niezwłocznie zezwoliły na niezakłócone przekazywanie pomocy humanitarnej do tego kraju w celu zapobieżenia zaostrzeniu się kryzysu humanitarnego i sytuacji kryzysowej w obszarze zdrowia publicznego;

12.  z zadowoleniem przyjmuje niedawne mianowanie w dniu 19 września 2018 r. Eduardo Steina na stanowisko wspólnego specjalnego przedstawiciela Międzynarodowej Organizacji ds. Migracji i UNHCR do spraw wenezuelskich uchodźców i migrantów w regionie, zauważając, że mianowanie to odzwierciedla uznanie regionalnego i globalnego wymiaru kryzysu migracyjnego; wzywa Radę i wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawiciel do uruchomienia większej ilości środków finansowych i pomocy w koordynacji ze wspólnym specjalnym przedstawicielem;

13.  przypomina, że Interpol jest międzynarodową organizacją policyjną, której główne zadanie polega na zwalczaniu przestępczości międzynarodowej; wzywa Interpol do niestosowania się do wniosków rządu Wenezueli skierowanych przeciwko Julio Borgesowi, Luisie Ortedze Diaz i Zairowi Mundarayowi Rodriguezowi, ponieważ oskarżenia te są całkowicie bezpodstawne i mają podłoże czysto polityczne;

14.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii ds. polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, rządowi i Zgromadzeniu Narodowemu Boliwariańskiej Republiki Wenezueli, rządom i parlamentom Republiki Kolumbii, Republiki Brazylii, Republiki Peru i Republiki Ekwadoru, Euro-Latynoamerykańskiemu Zgromadzeniu Parlamentarnemu oraz sekretarzowi generalnemu Organizacji Państw Amerykańskich i Grupie z Limy.

 

(1)

Dz.U. C 285 z 29.8.2017, s. 145.

(2)

Dz.U. C 294 z 12.8.2016, s. 21.

(3)

Dz.U. C 316 z 30.8.2016, s. 190.

(4)

Dz.U. C 86 z 6.3.2018, s. 101.

(5)

Dz.U. C 298 z 23.8.2018, s. 137.

(6)

Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0041.

(7)

Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0199.

(8)

Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0313.

Ostatnia aktualizacja: 24 października 2018Informacja prawna