Procedura : 2019/2615(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B8-0167/2019

Teksty złożone :

B8-0167/2019

Debaty :

PV 13/03/2019 - 27
CRE 13/03/2019 - 27

Głosowanie :

PV 14/03/2019 - 11.18
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2019)0219

<Date>{11/03/2019}11.3.2019</Date>
<NoDocSe>B8‑0167/2019</NoDocSe>
PDF 148kWORD 53k

<TitreType>PROJEKT REZOLUCJI</TitreType>

<TitreSuite>złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa</TitreSuite>

<TitreRecueil>zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu</TitreRecueil>


<Titre>w sprawie sytuacji w Nikaragui</Titre>

<DocRef>(2019/2615(RSP))</DocRef>


<RepeatBlock-By><Depute>Ernest Urtasun, Bodil Valero, Barbara Lochbihler, Jordi Solé, Josep‑Maria Terricabras, Florent Marcellesi, Tilly Metz, Molly Scott Cato, Bart Staes</Depute>

<Commission>{Verts/ALE}w imieniu grupy Verts/ALE</Commission>

</RepeatBlock-By>


B8‑0167/2019

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji w Nikaragui

(2019/2615(RSP))

Parlament Europejski,

 uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Nikaragui, w szczególności z 18 grudnia 2008 r.[1], 26 listopada 2009 r.[2], 16 lutego 2017 r.[3] i 31 maja 2018 r.[4],

 uwzględniając oświadczenie wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa z 2 października 2018 r. wydane w imieniu UE w sprawie sytuacji w Nikaragui,

 uwzględniając konkluzje Rady z 21 stycznia 2019 r. w sprawie Nikaragui,

 uwzględniając oświadczenie rzecznik wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel z 1 marca 2019 r. w sprawie wznowienia dialogu narodowego w Nikaragui,

 uwzględniając apel Międzyamerykańskiej Komisji Praw Człowieka (IACHR) o warunki umożliwiające korzystanie z praw człowieka, wystosowany w ramach dialogu nikaraguańskiego 28 lutego 2019 r.,

 uwzględniając wyjazd delegacji ad hoc Parlamentu Europejskiego do Nikaragui w dniach 23–26 stycznia 2019 r.,

 uwzględniając układ o stowarzyszeniu między UE a Ameryką Środkową z 2012 r.,

 uwzględniając krajowy dokument strategiczny UE i wieloletni program orientacyjny na lata 2014–2020 w sprawie Nikaragui,

 uwzględniając Wytyczne UE w sprawie obrońców praw człowieka z czerwca 2004 r. ze zmianami z 2008 r.,

 uwzględniając konstytucję Nikaragui,

 uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że od 18 kwietnia 2018 r., kiedy wybuchły protesty społeczne przeciwko planowanym reformom nikaraguańskiego systemu zabezpieczenia społecznego i coraz bardziej autokratycznym zwyczajom pary prezydenckiej Daniela Ortegi i Rosario Murillo, sytuacja w Nikaragui pogorszyła się i przekształciła w poważny i głęboki kryzys, ponieważ reżim Ortegi odpowiedział bezprecedensową przemocą i represjami z udziałem oddziałów paramilitarnych i pacyfikujących, a także regularnych sił bezpieczeństwa;

B. mając na uwadze, że inne źródła niezadowolenia i otwartego konfliktu to m.in. gwałtowny wzrost nastawionej na eksport działalności wydobywczej w sektorach górnictwa, trzciny cukrowej i oleju palmowego oraz hodowli bydła, projekt budowy kanału łączącego dwa oceany, który prowadzi do przesiedleń i nieodwracalnych szkód dla środowiska, oraz stałe represjonowanie protestów przeciwko tym działaniom;

C. mając na uwadze, że w wyniku tych represji ponad 400 osób zostało zabitych, ponad 3000 – rannych, niezliczona liczba osób zaginęła lub trafiła do więzień, gdzie większość z nich nadal przebywa w strasznych warunkach, a wiele innych osób jest na wygnaniu;

D. mając na uwadze, że uczestniczący w pokojowych demonstracjach studenci, chłopi, byli członkowie FSLN, działacze ekologiczni i inni aktywiści nadal przebywają w więzieniach oskarżeni o terroryzm, utrudnianie świadczenia usług użyteczności publicznej oraz poważne szkody i rabunki, a ich proces ma się rozpocząć 1 kwietnia 2019 r.;

E. mając na uwadze, że w czasach kryzysu kobiety są w szczególnie trudnej sytuacji; mając na uwadze, że według nikaraguańskiego oddziału organizacji pozarządowej Katolicy na rzecz Wyboru w samym tylko styczniu i grudniu 2018 r. doszło do 55 przypadków kobietobójstwa; mając na uwadze, że według doniesień zbrodnie te były jeszcze brutalniejsze niż w poprzednich latach i najczęściej były dokonywane grupowo;

F. mając na uwadze, że w czerwcu 2017 r. Zgromadzenie Narodowe Nikaragui przyjęło poprawkę do kompleksowej ustawy przeciwko przemocy wobec kobiet, która przeniosła definicję kobietobójstwa do sfery prywatnej jako przestępstwo między małżonkami, mimo że do znacznej części tych zabójstw dochodzi w sferze publicznej;

G. mając na uwadze, że według Funduszu Ludnościowego ONZ Nikaragua jest jednym z państw amerykańskich o najwyższym odsetku ciąż wśród młodzieży i zgonów okołoporodowych; mając na uwadze, że aborcja jest w tym kraju zabroniona niezależnie od okoliczności;

H. mając na uwadze, że 29 listopada 2018 r. Zgromadzenie Narodowe zatwierdziło na mocy dekretu unieważnienie statusu prawnego kilku krajowych organizacji pozarządowych; mając na uwadze, że według doniesień podstawą tego dekretu są wyjątkowo niejasne i nieprecyzyjne przepisy, które nie gwarantują sprawiedliwości proceduralnej; mając na uwadze, że podobno celem jest uniemożliwienie ww. organizacjom i obrońcom praw człowieka legalnej działalności w obronie praw człowieka w Nikaragui;

I. mając na uwadze, że rząd Nikaragui niestety zaniechał współpracy z Międzyamerykańską Komisją Praw Człowieka (IACHR) i jej organami po opublikowaniu przez nią sprawozdania w sprawie Nikaragui, podobnie jak z Biurem Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka (OHCHR); mając na uwadze, że nakazał również zawieszenie misji interdyscyplinarnej grupy niezależnych ekspertów (GIEI);

J. mając na uwadze, że 27 lutego 2019 r. Nikaragua ogłosiła warunkowe zwolnienie 100 więźniów aresztowanych od 18 kwietnia 2018 r.; mając na uwadze, że więźniowie ci są obecnie przetrzymywani w areszcie domowym; mając na uwadze, że wkrótce potem nawiązano dialog narodowy między rządem Nikaragui a członkami opozycji zjednoczonymi jako Alianza Cívica, co stanowiło pozytywny krok w kierunku rozwiązania kryzysu w drodze negocjacji;

K. mając na uwadze, że wieczorem 4 marca 2019 r. doszło do wstrzymania dialogu narodowego; mając na uwadze, że dzień później obie strony podpisały w obecności Kościoła katolickiego plan działania i 6 marca przeprowadziły nowe rozmowy, a negocjacje mają się zakończyć 28 marca;

1. stanowczo potępia wszelkie formy represji i kryminalizacji społeczeństwa obywatelskiego, w tym prasy, oraz wykorzystywanie przepisów antyterrorystycznych i oddziałów pacyfikujących przeciwko osobom wyrażającym odrębne opinie w Nikaragui; potępia też nieustanne zastraszanie, nękanie, przetrzymywanie i porywanie osób, które brały udział w protestach opozycji;

2. jest zaniepokojony coraz poważniejszym ograniczaniem przestrzeni obywatelskiej i tłumieniem głosów sprzeciwu; przypomina o prawie do wolności zrzeszania się i pokojowych zgromadzeń; podkreśla, że obrońcy praw człowieka są jedną z pierwszych grup wymagających ochrony i objęcia zasadami praworządności, jak określono w Wytycznych UE w sprawie obrońców praw człowieka;

3. potępia unieważnienie przez Zgromadzenie Narodowe Nikaragui statusu prawnego kilku krajowych organizacji pozarządowych; uważa, że należy szybko przywrócić status prawny organizacji społeczeństwa obywatelskiego objętych odnośnym dekretem;

4. wzywa wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawiciel, Europejską Służbę Działań Zewnętrznych (ESDZ) i państwa członkowskie, by zagwarantowały pełne wdrożenie Wytycznych UE w sprawie obrońców praw człowieka, a także zwiększyły ochronę obrońców praw człowieka, w szczególności obrońców praw kobiet, i wsparcie dla nich;

5. stanowczo wzywa do kontynuowania dialogu narodowego w przejrzysty, włączający i konstruktywny sposób w oparciu o plan działania podpisany przez obie strony w celu stworzenia gruntu dla szeroko popieranego wynegocjowanego rozwiązania obecnego wielopłaszczyznowego kryzysu;

6. uważa, że obecny kryzys można załagodzić i rozwiązać jedynie w drodze pokojowego dialogu między obywatelami Nikaragui oraz negocjacji w sprawie reformy instytucjonalnej, w tym reformy instytucji wyborczych; potwierdza, że w razie potrzeby UE jest gotowa do odegrania roli mediatora;

7. apeluje o natychmiastowe uwolnienie wszystkich bezprawnie przetrzymywanych więźniów; wzywa do zaprzestania niewłaściwego traktowania zatrzymanych oraz do zapewnienia im opieki medycznej i gwarancji prawnych, a także do stworzenia osobom przetrzymywanym w więzieniach warunków zgodnych z międzynarodowym prawem humanitarnym oraz do zapewnienia im rzetelnego i uczciwego procesu; ponadto przypomina, że dochodzenia w sprawie wszystkich naruszeń prawa, przestępstw i naruszeń praw człowieka muszą być pełne, przejrzyste i niezależne oraz prowadzone w należyty sposób, osoby odpowiedzialne muszą ponieść karę, a ofiarom należy zapewnić zadośćuczynienie;

8. uważa, że krajowa komisja prawdy, ewentualnie wspierana przez ekspertów międzynarodowych, byłaby najlepszym sposobem na zapewnienie rozliczalności za wszelkie naruszenia praw człowieka, przezwyciężenie bezkarności i przywrócenie zaufanie z myślą o osiągnięciu pojednania;

9. domaga się, aby umożliwić powrót do Nikaragui i dalszą działalność organizacji międzynarodowych, np. IACHR i jej specjalnego mechanizmu monitorowania Nikaragui (MESENI), organów ONZ i GIEI oraz aby określić warunki ich powrotu;

10. podkreśla, że należy uchylić wszelkie środki, w tym konfiskowanie aktywów, wymierzone w organizacje społeczeństwa obywatelskiego i niezależne media i mające na celu ich zamknięcie;

11. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji Europejskiej, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich, rządowi Nikaragui, Parlamentowi Środkowoamerykańskiemu, Międzyamerykańskiej Komisji Praw Człowieka oraz współprzewodniczącym Europejsko-Latynoamerykańskiego Zgromadzenia Parlamentarnego.

 

[1] Dz.U. C 45E z 23.2.2010, s. 89.

[2] Dz.U. C 285E z 21.10.2010, s. 74.

[3] Dz.U. C 252 z 18.7.2018, s. 189.

[4] Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0238.

Ostatnia aktualizacja: 13 marca 2019Informacja prawna