Procedura : 2019/2615(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B8-0169/2019

Teksty złożone :

B8-0169/2019

Debaty :

PV 13/03/2019 - 27
CRE 13/03/2019 - 27

Głosowanie :

PV 14/03/2019 - 11.18
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2019)0219

<Date>{11/03/2019}11.3.2019</Date>
<NoDocSe>B8‑0169/2019</NoDocSe>
PDF 155kWORD 55k

<TitreType>PROJEKT REZOLUCJI</TitreType>

<TitreSuite>złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa</TitreSuite>

<TitreRecueil>zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu</TitreRecueil>


<Titre>w sprawie sytuacji w Nikaragui</Titre>

<DocRef>(2019/2615(RSP))</DocRef>


<RepeatBlock-By><Depute>Javier Nart, Petras Auštrevičius, Beatriz Becerra Basterrechea, Izaskun Bilbao Barandica, Dita Charanzová, Gérard Deprez, Marian Harkin, Ivan Jakovčić, Ilhan Kyuchyuk, Louis Michel, Urmas Paet, Maite Pagazaurtundúa Ruiz, Carolina Punset, Jozo Radoš, Frédérique Ries, Marietje Schaake, Jasenko Selimovic, Pavel Telička, Ivo Vajgl, Johannes Cornelis van Baalen, Matthijs van Miltenburg, Hilde Vautmans</Depute>

<Commission>{ALDE}w imieniu grupy ALDE</Commission>

</RepeatBlock-By>

Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B8-0165/2019

B8‑0169/2019

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji w Nikaragui

(2019/2615(RSP))

Parlament Europejski,

 uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Nikaragui, w szczególności rezolucje z 18 grudnia 2008 r.[1], 26 listopada 2009 r.[2], 16 lutego 2017 r.[3] i 31 maja 2018 r.[4],

 uwzględniając układ o stowarzyszeniu między UE a Ameryką Środkową z 2012 r.,

 uwzględniając krajowy dokument strategiczny UE i wieloletni program orientacyjny na lata 2014–2020 w sprawie Nikaragui,

 uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych z 1966 r.,

 uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r.,

 uwzględniając Wytyczne UE w sprawie obrońców praw człowieka z czerwca 2004 r.,

 uwzględniając konstytucję Nikaragui,

 uwzględniając konkluzje Rady do Spraw Zagranicznych z 21 stycznia 2019 r. w sprawie Nikaragui,

 uwzględniając oświadczenia w sprawie sytuacji w Nikaragui złożone w imieniu UE przez wysoką przedstawiciel 2 października 2018 r., 15 maja 2018 r., 22 kwietnia 2018 r. i 15 grudnia 2018 r., a także oświadczenie z 1 marca 2019 r. w sprawie wznowienia dialogu narodowego,

 uwzględniając konkluzje Rady w sprawie priorytetów UE na rok 2019 na forach ONZ zajmujących się prawami człowieka, przyjęte 18 lutego 2019 r.,

 uwzględniając sprawozdanie przyjęte 21 czerwca 2018 r. przez Międzyamerykańską Komisję Praw Człowieka zatytułowane „Rażące przypadki łamania praw człowieka w związku z protestami społecznymi w Nikaragui”,

 uwzględniając raport Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka dotyczący przypadków naruszania i łamania praw człowieka w związku z protestami w Nikaragui w okresie od 18 kwietnia do 18 sierpnia 2018 r.,

 uwzględniając sprawozdanie interdyscyplinarnej grupy niezależnych ekspertów (GIEI) z 20 grudnia 2018 r. dotyczące gwałtownych zajść, do których doszło w Nikaragui od 18 kwietnia do 30 maja 2018 r.,

 uwzględniając oświadczenie wysokiej komisarz ONZ ds. praw człowieka Michelle Bachelet z 22 lutego 2019 r. w sprawie kryminalizacji protestów w Nikaragui,

 uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że 31 maja 2018 r. Parlament Europejski przyjął rezolucję w sprawie kryzysu w Nikaragui, w której zdecydowanie potępił zaistniałą sytuację; mając na uwadze, że w następstwie tej rezolucji delegacja 11 posłów do PE złożyła wizytę w tym kraju od 23 do 26 stycznia 2019 r., aby na miejscu ocenić sytuację;

B. mając na uwadze, że delegacja była w stanie realizować swój program, a rząd Nikaragui wyraził zgodę na wstęp do wszystkich obiektów, o który wystąpili posłowie do PE, w tym do dwóch więzień; mając na uwadze, że rząd Nikaragui udzielił gwarancji, że nie zostaną podjęte żadne środki odwetowe wobec osób potępiających obecną sytuację; mając na uwadze, że delegacja była świadkiem kampanii nękania, oczerniania i zastraszania wymierzonej przeciwko obrońcom praw człowieka i organizacjom społeczeństwa obywatelskiego, z którymi przeprowadziła wymianę poglądów; mając na uwadze, że wiele organizacji odrzuciło zaproszenie do udziału w spotkaniu z delegacją ze względu na sterowane przez rząd zastraszanie i groźby; mając na uwadze, że od czasu wizyty delegacji represje w kraju się nasiliły;

C. mając na uwadze, że delegacja publicznie odrzuciła oficjalne stanowisko rządu Nikaragui, że padł on ofiarą inicjowanego przez USA zamachu stanu i kampanii dezinformacji; mając na uwadze, że głównym powodem podsycającym demonstracje jest głęboki kryzys demokracji, instytucji i polityki, który w ciągu ostatniej dekady wpływa na praworządność i powoduje ograniczanie podstawowych wolności w tym kraju, takich jak wolność zrzeszania się, wolność demonstracji i zgromadzeń;

D. mając na uwadze, że poważne ograniczenie wolności wypowiedzi, zgromadzeń i demonstracji, w tym wolności wykonywania hymnu narodowego, dotyka wielu osób; mając na uwadze, że wielu więźniów politycznych jest przetrzymywanych za samo tylko korzystanie z przysługujących im praw; mając na uwadze niepokojące doniesienia o pogarszającej się sytuacji zatrzymanych, w tym o nieludzkim traktowaniu;

E. mając na uwadze, że postępowania sądowe przeciwko zatrzymanym naruszają normy międzynarodowe, w szczególności proceduralne i prawnokarne gwarancje prawa do rzetelnego procesu sądowego; mając na uwadze, że również warunki panujące w więzieniach nie spełniają odpowiednich norm międzynarodowych; mając na uwadze wyraźny brak podziału władzy w Nikaragui;

F. mając na uwadze, że prawo do informacji jest poważnie zagrożone; mając na uwadze, że dziennikarze są zatrzymywani, zmuszani do emigracji i zastraszani; mając na uwadze, że zamyka się media audiowizualne lub przeprowadza się w nich rewizje bez uprzedniej zgody organu sądowego; mając na uwadze, że z powodu braku papieru i tuszu, zarekwirowanych przez rząd Nikaragui, zagrożona jest publikacja gazet;

G. mając na uwadze, że rząd Nikaragui wydalił z kraju międzynarodowe organizacje, takie jak GIEI i specjalny mechanizm monitorowania dla Nikaragui (MESENI), które dążyły do pokojowego rozwiązania konfliktu i pojednania narodowego; mając na uwadze, że represje wobec organizacji społeczeństwa obywatelskiego nasiliły się, a organizacje te pozbawiono statusu prawnego, co w kraju o słabych ramach instytucjonalnych stanowi podwójną karę dla ofiar represji;

H. mając na uwadze, że zagrożona jest również wolność nauki; mając na uwadze, że prawie 200 studentów wydalono z uczelni za udział w demonstracjach na rzecz demokracji, większej wolności i praw człowieka;

I. mając na uwadze, że rozwój i umacnianie demokracji i praworządności oraz poszanowanie praw człowieka i podstawowych wolności muszą być nieodłącznymi elementami polityki zewnętrznej UE, w tym układu o stowarzyszeniu między UE a krajami Ameryki Środkowej z 2012 r.; mając na uwadze, że układ ten zawiera klauzulę demokratyczną, która stanowi zasadniczy element umowy;

J. mając na uwadze, że rozpoczęty 16 maja 2018 r. dialog między prezydentem Ortegą a nikaraguańską opozycją i grupami społeczeństwa obywatelskiego, w którym pośredniczył Kościół katolicki, nie przyniósł rozwiązania umożliwiającego wyjście z kryzysu; mając na uwadze, że 27 lutego 2019 r. wznowiono wstępne rozmowy mające doprowadzić do dialogu narodowego między rządem Nikaragui a Alianza Civica; mając na uwadze, że Alianza Civica wyznaczyła trzy główne cele do osiągnięcia w trakcie negocjacji, mianowicie: uwolnienie więźniów politycznych i poszanowanie swobód osobistych, niezbędne reformy wyborcze, które muszą zakończyć się przeprowadzeniem wyborów, oraz sprawiedliwość; mając na uwadze, że rząd Nikaragui zwolnił 100 więźniów politycznych, zgadzając się na zamianę wyroków więzienia na areszt domowy; mając na uwadze, że liczba więźniów jest nadal wysoka;

1. podkreśla, że w wyniku wydarzeń z kwietnia i maja 2018 r. w Nikaragui dochodzi do poważnych przypadków łamania zasad demokracji, poszanowania praw człowieka i praworządności; przypomina o znaczeniu rezolucji, którą przyjął 31 maja 2018 r.;

2. potępia wszelkie represyjne działania rządu Nikaragui; stwierdza, że wizyta delegacji PE posłużyła uzyskaniu prawdziwego obrazu sytuacji; stwierdza ponadto, że nie ulega wątpliwości, iż w ostatnich miesiącach, a zwłaszcza po wizycie delegacji nasiliły się represje wobec opozycji i ograniczanie podstawowych wolności; w związku z tym potępia powszechne represje i ograniczenie wolności słowa, zgromadzeń i demonstracji, delegalizację organizacji pozarządowych i społeczeństwa obywatelskiego, wydalenie z kraju organizacji międzynarodowych, zamykanie mediów i ataki na nie, ograniczanie prawa do informacji, wydalanie studentów z uczelni oraz pogarszającą się sytuację w więzieniach i nieludzkie traktowanie więźniów;

3. uważa, że takie działania rządu, jego instytucji i organizacji parapolitycznych stanowią planową strategię niszczenia opozycji politycznej, która w ubiegłym roku stała na czele protestów; jest zdania, że strategia ta jest stosowana metodycznie, systematycznie i selektywnie wobec wszystkich przywódców, organizacji pozarządowych, mediów i ruchów społecznych, których celem jest wyrażanie uzasadnionego żądania wolności i demokracji;

4. wyraża zaniepokojenie z powodu ogromnego ryzyka demokratycznego, politycznego i gospodarczego, przed jakim stoją mieszkańcy i cały kraj, a jeżeli nie zostaną podjęte pilne działania, ryzyko to jeszcze wzrośnie ze względu na trwające konflikty wewnętrzne, kryzys społeczny i upadek gospodarki; pilnie apeluje o podjęcie merytorycznego dialogu wewnętrznego z myślą o wypracowaniu trwałego rozwiązania pokojowego, które zapewniłoby wszystkim podmiotom społecznym przestrzeń do swobodnego działania i wypowiadania się, a także przywrócenie przysługujących im praw obywatelskich, takich jak prawo do pokojowego protestu; ponownie podkreśla, że każde rozwiązanie powinno przewidywać pociągnięcie wszystkich osób odpowiedzialnych za naruszenia do odpowiedzialności; zwraca się do wszystkich partii politycznych, ruchów społecznych, przywódców, studentów i organizacji społeczeństwa obywatelskiego, aby utrzymały i potwierdziły swoje niezachwiane zaangażowanie na rzecz pokojowych środków rozwiązania kryzysu; ponownie wyraża pełne poparcie dla reformy systemu sądowego i ordynacji wyborczej oraz zwraca się do wiceprzewodniczącej/wysokiej przedstawiciel o odpowiednie działania;

5. ubolewa z powodu zawieszenia mechanizmu MESENI i zakończenia mandatu grupy ekspertów GIEI Międzyamerykańskiej Komisji Praw Człowieka; zdecydowanie potępia prześladowanie, aresztowanie i zastraszanie osób współpracujących z ONZ i innymi organami międzynarodowymi;

6. wzywa rząd Nikaragui, by w trybie pilnym wdrożył trzy środki, które będą oznaką dobrej woli w trwającym dialogu: natychmiastowe i bezwarunkowe uwolnienie więźniów politycznych, natychmiastowe zaprzestanie wszelkich form represji wobec obywateli Nikaragui, w tym nękania, zastraszania, szpiegowania i prześladowania przywódców opozycji, a następnie zniesienie wszelkich ograniczeń dotyczących wcześniej wymienionych swobód, a także przywrócenie osobowości prawnej i zwrot dóbr organizacjom praw człowieka oraz powrót organizacji międzynarodowych do tego kraju;

7. zwraca uwagę, że proces na tych warunkach musi prowadzić do anulowania postępowań prawnych przeciwko więźniom politycznym oraz zagwarantowania ich integralności fizycznej i psychicznej, a także rzetelnego procesu i gwarancji prywatności, powrotu wygnanych osób, w tym dziennikarzy i studentów, demilitaryzacji ulic i rozbrojenia grup paramilitarnych, a także ustanowienia jasnego planu działania zmierzającego do wolnych, uczciwych i przejrzystych wyborów, które zostaną zorganizowane w najbliższej przyszłości z udziałem obserwatorów międzynarodowych;

8. domaga się, aby Europejska Służba Działań Zewnętrznych i państwa członkowskie wprowadziły wobec rządu Nikaragui oraz osób odpowiedzialnych za naruszenia praw człowieka zróżnicowany system ukierunkowanych i indywidualnych sankcji, bez szkody dla ludności kraju, takich jak zakaz wydawania wiz i zamrożenie aktywów, zgodnie z konkluzjami Rady z 21 stycznia 2019 r., obowiązujący dopóki w kraju nie zostaną przywrócone i nie będą w pełni respektowane prawa człowieka i podstawowe wolności, jak postulowano w ramach dialogu; w związku z tym i w tych okolicznościach apeluje o uruchomienie klauzuli demokratycznej układu o stowarzyszeniu między UE a Ameryką Środkową, którego Nikaragua jest sygnatariuszem, i zawieszenie uczestnictwa Nikaragui w tym układzie;

9. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Państw Amerykańskich, Europejsko-Latynoamerykańskiemu Zgromadzeniu Parlamentarnemu, Parlamentowi Środkowoamerykańskiemu, Grupie z Limy, a także rządowi i parlamentowi Republiki Nikaragui.

 

[1] Dz.U. C 45E z 23.2.2010, s. 89.

[2] Dz. U. C 285E z 21.10.2010, s. 74.

[3] Dz.U. C 252 z 18.7.2017, s. 189.

[4] Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0238.

Ostatnia aktualizacja: 13 marca 2019Informacja prawna