Procedura : 2019/2582(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B8-0200/2019

Teksty złożone :

B8-0200/2019

Debaty :

Głosowanie :

PV 14/03/2019 - 11.15
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2019)0217

<Date>{11/03/2019}11.3.2019</Date>
<NoDocSe>B8‑0200/2019</NoDocSe>
PDF 219kWORD 66k

<TitreType>PROJEKT REZOLUCJI</TitreType>

<TitreSuite>złożony w następstwie oświadczeń Rady i Komisji</TitreSuite>

<TitreRecueil>zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu</TitreRecueil>


<Titre>w sprawie zmiany klimatu: europejska długoterminowa wizja strategiczna dobrze prosperującej, nowoczesnej, konkurencyjnej i neutralnej dla klimatu gospodarki</Titre>

<DocRef>(2019/2582(RSP))</DocRef>


<RepeatBlock-By><Depute>Nils Torvalds, Fredrick Federley</Depute>

<Commission>{ALDE}w imieniu grupy ALDE</Commission>

</RepeatBlock-By>

Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B8-0195/2019

B8‑0200/2019

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie zmiany klimatu: europejska długoterminowa wizja strategiczna dobrze prosperującej, nowoczesnej, konkurencyjnej i neutralnej dla klimatu gospodarki

(2019/2582(RSP))

Parlament Europejski,

 uwzględniając komunikat Komisji z dnia 28 listopada 2018 r. pt. „Czysta planeta dla wszystkich – Europejska długoterminowa wizja strategiczna dobrze prosperującej, nowoczesnej, konkurencyjnej i neutralnej dla klimatu gospodarki” (COM(2018)773),

 uwzględniając Ramową konwencję Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC) oraz załączony do niej protokół z Kioto,

 uwzględniając porozumienie paryskie, decyzję 1/CP.21, 21. konferencję stron (COP21) konwencji UNFCCC oraz 11. konferencję stron służącą jako spotkanie stron protokołu z Kioto (CMP11), które miały miejsce w Paryżu (Francja) w dniach 30 listopada–11 grudnia 2015 r.,

 uwzględniając 24. konferencję stron (COP24) konwencji UNFCCC, 14. sesję spotkania stron protokołu z Kioto (CMP14) i trzecią sesję konferencji stron służącej jako spotkanie stron porozumienia paryskiego (CMA1.3), które odbyły się w Katowicach w dniach od 2 do 14 grudnia 2018 r.,

 uwzględniając Agendę na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 i cele zrównoważonego rozwoju Organizacji Narodów Zjednoczonych,

 uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 października 2018 r. w sprawie konferencji klimatycznej ONZ w 2018 r. (COP24) w Katowicach (Polska)[1],

 uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej z dnia 22 marca 2018 r.,

 uwzględniając sprawozdanie specjalne Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu (IPCC) zatytułowane „Globalne ocieplenie o 1,5 °C”, jego 5. sprawozdanie oceniające i jego sprawozdanie podsumowujące,

 uwzględniając 9. sprawozdanie Programu Narodów Zjednoczonych ds. Ochrony Środowiska w sprawie rozbieżności między potrzebami a perspektywami w zakresie redukcji emisji, przyjęte 27 listopada 2018 r.,

 uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

1. z zadowoleniem przyjmuje publikację komunikatu Komisji „Czysta planeta dla wszystkich. Europejska długoterminowa wizja strategiczna dobrze prosperującej, nowoczesnej, konkurencyjnej i neutralnej dla klimatu gospodarki”, w którym podkreślono możliwości i wyzwania, jakie przejście na gospodarkę neutralną pod względem emisji niesie dla obywateli Europy i gospodarki europejskiej, oraz który stanowi podstawę szeroko zakrojonej debaty z udziałem instytucji UE, parlamentów krajowych, sektora przedsiębiorstw, organizacji pozarządowych, miast i społeczności, jak również obywateli; popiera cel, jakim jest osiągnięcie zerowych emisji netto gazów cieplarnianych do 2050 r., i wzywa państwa członkowskie, by również poparły ten cel w trakcie przyszłej debaty na temat Europy na specjalnym szczycie UE w Sybinie w maju 2019 r.; wzywa państwa członkowskie, aby zobowiązały się do zastosowania wymaganego poziomu ambicji służącego osiągnięciu tego cel;

2. podkreśla, że obywatele Europy już borykają się z bezpośrednimi skutkami zmiany klimatu; podkreśla, że według Europejskiej Agencji Środowiska średnie roczne straty spowodowane ekstremalnymi warunkami pogodowymi i klimatycznymi w Unii wyniosły około 12,8 mld EUR w latach 2010–2016, oraz że jeżeli nie zostaną podjęte żadne dalsze działania, szkody klimatyczne w UE mogą do 2080 r. wynieść co najmniej 190 mld EUR, co odpowiada utracie netto w wysokości 1,8 % jej obecnego PKB; podkreśla, że w ramach scenariusza wysokich emisji koszty ponoszone rocznie w związku z powodziami w UE mogą wzrosnąć do 1 bln EUR do 2100 r. oraz że przed końcem 2100 r. klęski wywołane przez zjawiska meteorologiczne mogą dotykać około dwóch trzecich obywateli europejskich, podczas gdy obecnie dotykają 5 % tych obywateli; podkreśla ponadto, że według Europejskiej Agencji Środowiska przed 2030 r. na 50 % obszarów zaludnionych w UE wystąpią odczuwalne skutki poważnych niedoborów wody;

3. podkreśla, że sprawozdanie specjalne IPCC w sprawie globalnego ocieplenia 1,5 °C stanowi najbardziej kompleksową i aktualną ocenę naukową metod łagodzenia skutków zmiany klimatu godnie z porozumieniem paryskim;

4. podkreśla, że zgodnie ze sprawozdaniem specjalnym IPCC w sprawie 1,5 °C ograniczenie globalnego ocieplenia do 1,5 °C bez żadnego przekroczenia tej granicy lub przy jej niewielkim przekroczeniu oznacza, że najpóźniej do 2067 r. musi zostać osiągnięty globalny zerowy poziom netto emisji gazów cieplarnianych, a do 2030 r. globalny poziom rocznych emisji gazów cieplarnianych musi zostać ograniczony do maksymalnie 27,4 GtCO2eq; podkreśla w świetle tych wyników, że jako globalny lider oraz aby mieć realną szansę na utrzymanie wzrostu temperatury na świecie poniżej 1,5 °C do 2100 r., Unia musi dążyć do jak najszybszego, najpóźniej do 2050 r., osiągnięcia zerowych emisji gazów cieplarnianych netto;

5. wyraża zaniepokojenie wynikami sprawozdania Programu Narodów Zjednoczonych ds. Ochrony Środowiska w sprawie rozbieżności między potrzebami a perspektywami w zakresie redukcji emisji z 2018 r., według których obecne bezwarunkowe wkłady ustalane na poziomie krajowym znacznie przekraczają określony w porozumieniu paryskim limit wzrostu temperatury o znacznie poniżej 2 °C, co zgodnie z szacunkami doprowadzi do wzrostu temperatury o 3,2 °C[2] do 2100 r.; podkreśla pilną potrzebę podniesienia poziomu ambicji w dziedzinie klimatu przez wszystkie strony do 2020 r.;

Drogi do realizacji europejskiej strategii na rzecz osiągnięcia zerowych emisji do połowy stulecia

6. uważa, że Europa może być liderem na drodze do neutralności klimatycznej, inwestując w innowacyjne rozwiązania technologiczne, wzmacniając pozycję obywateli i dostosowując działania w kluczowych obszarach, takich jak energia, polityka przemysłowa i badania naukowe, przy jednoczesnym zapewnieniu sprawiedliwości społecznej dla sprawiedliwej transformacji;

7. stwierdza, że w unijnej strategii zeroemisyjności netto przedstawiono osiem dróg transformacji gospodarczej, technologicznej i społecznej, które umożliwią Unii osiągnięcie długoterminowego celu dotyczącego temperatury zawartego w porozumieniu paryskim zauważa, że tylko dwie z dróg umożliwiłyby Unii osiągnięcie zerowych emisji gazów cieplarnianych netto najpóźniej do 2050 r.; podkreśla, że wymaga to podjęcia szybkich działań i znacznych wysiłków na szczeblu lokalnym i regionalnym, krajowym i europejskim, z udziałem wszystkich podmiotów niepublicznych; dostrzega, że wkłady ustalone na poziomie regionalnym i lokalnym mogłyby stanowić ważne narzędzie w eliminacji luk związanych ze zmniejszaniem emisji; przypomina o spoczywającym na państwach członkowskich obowiązku przyjęcia długoterminowych strategii krajowych zgodnie z rozporządzeniem dotyczącym zarządzania[3]; wzywa zatem państwa członkowskie do ustanowienia jasnych krótko- i długoterminowych celów oraz polityki zgodnej z celami porozumienia paryskiego oraz do zapewnienia wsparcia inwestycyjnego dla ścieżek służących osiągnięciu zerowej emisji;

8. podkreśla, że celem pierwszej kategorii ścieżek przedstawionej w strategii jest redukcja emisji gazów cieplarnianych do 2050 r. jedynie o około 80 % w stosunku do poziomu z 1990 r.; z niepokojem stwierdza, że taki poziom ambicji oznacza niższy szczebel w utrzymaniu globalnego ocieplenia poniżej 2 °C i w związku z tym nie jest zgodny z paryskim celem utrzymania wzrostu temperatury na świecie znacznie poniżej 2 °C, ani następnie poniżej 1,5 °C;

9. zwraca uwagę, że zgodnie z szacunkami Komisji oczekuje się, że PKB UE wzrośnie bardziej w przypadku zastosowania scenariuszy zerowych emisji niż w przypadku scenariuszy redukcji emisji na niższym poziomie, przy czym skutki w obu przypadkach rozkładają się nierównomiernie w całej UE ze względu na różnice między państwami członkowskimi, m.in. pod względem PKB na mieszkańca i intensywności emisji dwutlenku węgla danego koszyka energetycznego; uważa, że brak działań byłby zdecydowanie najbardziej kosztowny i doprowadziłyby nie tylko do znacznej utraty PKB w Europie, ale również do dalszego pogłębienia nierówności gospodarczych między państwami członkowskimi i regionami oraz w ich obrębie, ponieważ niektóre z nich mogą bardziej ucierpieć z powodu braku działania;

10. stwierdza z zaniepokojeniem, że zależność UE od importu surowców energetycznych wynosi obecnie około 55 %; podkreśla, że w ramach scenariusza zerowych emisji netto wskaźnik ten zmniejszy się do 20 % do 2050 r., co wywrze pozytywny wpływ na równowagę handlową i pozycję geopolityczną UE; zauważa, że łączne oszczędności kosztów importu paliw kopalnych w latach 20312050 wyniosłyby około 2–3 bln EUR, które to środki można byłoby przeznaczyć na inne priorytety dla obywateli europejskich;

11. podkreśla, że zmniejszenie zanieczyszczenia powietrza w ramach scenariusza zerowych emisji netto obniżyłoby liczbę przedwczesnych zgonów, których przyczyną jest pył drobny, o ponad 40 %; zauważa, że według takiego scenariusza szkody dla zdrowia kosztowałyby mniej o blisko 200 mld EUR rocznie;

12. z zadowoleniem przyjmuje włączenie dwóch metod osiągnięcia zerowego poziomu netto emisji gazów cieplarnianych do 2050 r. i wsparcie tych metod przez Komisję oraz uważa, że cel na połowę stulecia jest jedynym celem zgodnym z zobowiązaniami Unii wynikającymi z porozumienia paryskiego; ubolewa, że w strategii nie uwzględniono żadnej metody osiągnięcia zerowego poziomu netto emisji gazów cieplarnianych na okres przed 2050 r.;

13. zauważa, że metody te obejmują wykorzystanie szeregu technologii usuwania dwutlenku węgla, w tym w drodze wychwytywania i składowania lub wychwytywania i utylizacji oraz bezpośredniego wychwytywania z powietrza, które muszą zostać jeszcze zastosowane na dużą skalę; uważa jednak, że strategia UE dotycząca zerowej emisji netto powinna nadawać priorytet bezpośrednim redukcjom emisji oraz działaniom na rzecz ochrony i wzmacniania naturalnych pochłaniaczy i zbiorników w UE, a także dążyć do stosowania technologii usuwania dwutlenku węgla tylko w przypadku gdy nie ma możliwości bezpośredniej redukcji emisji; uważa, że wymagane są dalsze działania do 2030 r., jeżeli Unia ma uniknąć polegania na technologii usuwania dwutlenku węgla, która wiązałaby się ze znacznym ryzykiem dla ekosystemów, różnorodności biologicznej i bezpieczeństwa żywnościowego, co zostało również potwierdzone w sprawozdaniu IPCC w sprawie 1,5 °C;

Społeczne aspekty zmiany klimatu i sprawiedliwa transformacja

14. z zadowoleniem przyjmuje zapewnienie Komisji, iż zerowe emisje netto są możliwe bez utraty miejsc pracy, oraz odnotowuje z aprobatą szczegółową ocenę przemiany w przemyśle energochłonnym; podkreśla obserwację, że prawidłowo przeprowadzona, z odpowiednim wsparciem dla najbardziej wrażliwych regionów, sektorów i obywateli, sprawiedliwa transformacja w kierunku zerowych emisji netto gazów cieplarnianych może stworzyć w Unii dodatkowe miejsca pracy netto – zatrudnienie w całej gospodarce zwiększy się o 2,1 mln dodatkowych miejsc pracy do 2050 r. w ramach scenariusza zerowych emisji netto w porównaniu ze wzrostem zatrudnienia o 1,3 mln dodatkowych miejsc pracy w ramach scenariusza redukcji emisji o 80 %; uważa zatem, że Komisja powinna opracować uaktualniony bilans umiejętności w ramach unijnej panoramy umiejętności z wykorzystaniem regionalnych danych na temat potrzeb w zakresie umiejętności dla Europy neutralnej dla klimatu w celu wsparcia najbardziej wrażliwych regionów, sektorów i osób w zmianie kwalifikacji w celu zdobycia wysokiej jakości miejsc pracy dostosowanych do przyszłych wyzwań w tych samych regionach;

15. podkreśla liczne współwystępujące korzyści, jakie neutralne dla klimatu społeczeństwo będzie mieć dla zdrowia publicznego pod względem zarówno oszczędności kosztów zdrowotnych, jak i mniejszego obciążenia systemów ubezpieczeniowych i systemów publicznej opieki zdrowotnej, a także dla ogólnego dobrostanu obywateli europejskich ze względu na zwiększenie bioróżnorodności, zmniejszenie zanieczyszczenia powietrza i złagodzenie narażenia na substancje zanieczyszczające;

16. uważa, że europejska transformacja klimatyczna musi być zrównoważona pod względem ekologicznym, gospodarczym i społecznym; podkreśla, że aby zapewnić poparcie polityczne ze strony wszystkich obywateli, należy uwzględnić efekty dystrybucyjne polityki w zakresie klimatu i dekarbonizacji, zwłaszcza dla osób o niskich dochodach; uważa zatem, że należy w pełni uwzględniać skutki społeczne we wszystkich unijnych i krajowych strategiach politycznych dotyczących klimatu, aby zapewnić transformację społeczną i ekologiczną w Europie; podkreśla w związku z tym, że dostosowane i odpowiednio finansowane strategie na wszystkich szczeblach będą musiały zostać opracowane na podstawie całościowych procesów oraz w ścisłej współpracy z lokalnymi i regionalnymi organami publicznymi, związkami zawodowymi, instytucjami edukacyjnymi, organizacjami społeczeństwa obywatelskiego i sektorem prywatnym, aby zapewnić wszystkim obywatelom Europy sprawiedliwe i równe szanse w tej transformacji;

17. z zadowoleniem przyjmuje rosnącą świadomość ekologiczną wśród młodzieży i podkreśla potrzebę aktywnego zaangażowania młodszych pokoleń w budowanie międzynarodowych, międzykulturowych i międzypokoleniowych stosunków w celu wsparcia globalnych wysiłków na rzecz bardziej zrównoważonej przyszłości; z zadowoleniem przyjmuje niedawne żądania obywateli dotyczące działań w dziedzinie klimatu, zwłaszcza te wyrażone przez uczniów, oraz uważa, że władze krajowe, regionalne i lokalne, a także UE powinny uwzględnić apele o pilniejsze przeciwdziałanie zmianie klimatu;

Cele pośrednie

18. uznaje, że dekada 2020–2030 ma kluczowe znaczenie, jeśli UE ma osiągnąć zerowe emisje netto do 2050 r.; wzywa Komisję i państwa członkowskie do poparcia zdecydowanego celu średnioterminowego na 2030 r., ponieważ jest to konieczne dla zapewnienia wystarczającej stabilności inwestycji na rynku i pełnego wykorzystania potencjału innowacji technologicznych oraz wzmocnienia możliwości osiągnięcia przez przedsiębiorstwa europejskie pozycji światowych liderów rynkowych w zakresie produkcji niskoemisyjnej;

19. podkreśla, że osiągnięcie zerowej emisji gazów cieplarnianych netto w 2050 r. w sposób najbardziej efektywny pod względem kosztów wymaga podniesienia poziomu ambicji z 2030 r. i dostosowania go do scenariuszy zerowych emisji netto w 2050 r.; uważa, że niezwykle ważne jest, aby Unia wysłała jasny komunikat, najpóźniej podczas szczytu klimatycznego ONZ w Nowym Jorku we wrześniu 2019 r., że jest gotowa dokonać przeglądu swojego zobowiązania podjętego w ramach porozumienia paryskiego;

20. popiera aktualizację zadeklarowanych przez Unię ustalanych na poziomie krajowym wkładów, w ramach której do 2030 r. planuje się ograniczenie krajowych emisji gazów cieplarnianych o 55 % w skali całej gospodarki w porównaniu z poziomami z 1990 r.; w związku z tym wzywa przywódców UE do wsparcia odpowiedniego podniesienia poziomu ambicji unijnego wkładu ustalanego na poziomie krajowym wkładów na specjalnym szczycie UE w Sybinie w maju 2019 r., w perspektywie szczytu klimatycznego ONZ, który odbędzie się we wrześniu 2019 r.;

21. uważa, że najpóźniej podczas przeglądów pakietu klimatycznego do 2030 r. i innych właściwych przepisów w latach 2022–2024 Komisja powinna przedstawić wnioski legislacyjne podnoszące poziom ambicji zgodnie ze zaktualizowanymi ustalanymi na poziomie krajowym wkładami oraz celem dotyczącym zerowych emisji netto; uważa, że niewystarczający poziom ambicji na 2030 r. ograniczyłby przyszłą liczbę wariantów, w tym prawdopodobnie dostępność niektórych wariantów opłacalnej dekarbonizacji; uważa, że przeglądy te stanowią ważny krok w kierunku realizacji zobowiązań UE w dziedzinie klimatu;

22. uważa, że aby jeszcze bardziej wzmocnić stabilność rynków, korzystne będzie dla UE również ustanowienie do 2040 r. kolejnego cząstkowego celu redukcji emisji, który mógłby zapewnić dodatkową stabilność i przybliżyć osiągnięcie długoterminowego celu na rok 2050;

23. uważa, że konieczne są regularne przeglądy strategii UE na rzecz osiągnięcia zerowych emisji netto; taki przegląd powinien być oparty na przeprowadzanym co pięć lat światowym podsumowaniu określonym w porozumieniu paryskim i uwzględniać rozwój technologiczny i społeczny, jak również wkład podmiotów niepaństwowych i Parlamentu Europejskiego;

Zaangażowanie sektorów

24. podkreśla, że emisje netto będą musiały zostać ograniczone niemal do zera we wszystkich sektorach gospodarki, które powinny się włączyć do wspólnych wysiłków na rzecz ograniczenia emisji; w związku z tym apeluje do Komisji o opracowanie metod osiągania neutralności klimatycznej dla wszystkich sektorów; w związku z tym podkreśla znaczenie zasady „zanieczyszczający płaci”;

25. podkreśla znaczenie różnych środków i przepisów w zakresie klimatu, przyjmowanych w różnych dziedzinach polityki, ostrzega jednak, że rozproszone podejście może prowadzić do niespójności, a nie do osiągnięcia przez UE gospodarki neutralnej pod względem emisji do 2050 r.; uważa, że należy przyjąć całościowe podejście;

26. podkreśla znaczenie innowacji i zachęca do wprowadzania innowacji w szerokiej gamie technologii w celu dekarbonizacji gospodarki, na przykład osiągnięcia bezemisyjnego transportu, gospodarki o obiegu zamkniętym i biogospodarki;

27. apeluje o harmonizację ustalania cen uprawnień do emisji dwutlenku węgla w UE przez zastosowanie poziomów minimalnych, aby wesprzeć przejście na gospodarkę o zerowym poziomie emisji netto, w szczególności w odniesieniu do sektorów, które nie są objęte unijnym systemem handlu uprawnieniami do emisji;

28. uważa, że rozwój technologii i rozwiązań, efektywność energetyczna zarówno w zakresie podaży, jak i popytu, oraz energia ze zrównoważonych i odnawialnych źródeł w sektorze transportu, sektorze budowlanym, ciepłowniczym i chłodniczym oraz energetycznym, a także zasady gospodarki o obiegu zamkniętym będą miały kluczowe znaczenie dla redukcji emisji gazów cieplarnianych; podkreśla w związku z tym znaczenie specjalnych strategii dla danych technologii;

29. uznaje rolę nadawaną wychwytywaniu i składowaniu dwutlenku węgla w większości scenariuszy dotyczących 1,5 °C w sprawozdaniu specjalnym IPCC w sprawie 1,5 °C; podkreśla potrzebę zwiększenia poziomu ambicji UE w tej dziedzinie; odnotowuje ponadto cele wyznaczone przez państwa członkowskie w ramach strategicznego planu w dziedzinie technologii energetycznych dotyczące wdrożenia CCS na skalę komercyjną w europejskim sektorze energetycznym i przemysłowym w latach 20. XXI wieku; uważa, że konieczne jest zwiększenie wykorzystania w procesach przemysłowych bezpiecznego dla środowiska wychwytywania, składowania i utylizacji dwutlenku węgla (CCU i CCS), w drodze unikania emisji lub trwałego składowania CO2; odnotowuje z niepokojem, że obecnie wiele technologii wychwytywania i utylizacji dwutlenku węgla nie skutkuje trwałym ograniczeniem emisji; wzywa zatem Komisję do opracowania kryteriów technicznych zapewniających wsparcie tylko tym technologiom, które dają możliwe do zweryfikowania wyniki;

Polityka energetyczna

30. podkreśla kluczową rolę energii w procesie przejścia na gospodarkę o zerowej emisji gazów cieplarnianych netto; przypomina, że w ostatnich dziesięcioleciach Unia zdołała skutecznie oddzielić emisje gazów cieplarnianych od wzrostu gospodarczego i ograniczyć emisje, w szczególności dzięki efektywności energetycznej i rozpowszechnieniu odnawialnych źródeł energii; podkreśla, że przejście na czystą energię powinno nadal stymulować modernizację gospodarki europejskiej, pobudzać zrównoważony wzrost gospodarczy oraz przynosić obywatelom Europy korzyści społeczne i środowiskowe;

31. uważa, że przodująca rola UE w dziedzinie energii odnawialnej i efektywności energetycznej pokazuje innym częściom świata, że przejście na czystą energię jest możliwe i korzystne nie tylko pod względem przeciwdziałania zmianie klimatu;

32. zwraca uwagę, że osiągnięcie gospodarki neutralnej pod względem emisji będzie wymagało znacznych dodatkowych inwestycji w system energetyczny UE i związaną z nim infrastrukturę w porównaniu z obecnym poziomem bazowym wynoszącym od 175 do 290 mld EUR rocznie;

33. podkreśla, że biorąc pod uwagę różne punkty wyjścia transformacji energetycznej, wysiłki na rzecz ograniczenia emisji gazów cieplarnianych w celu osiągnięcia neutralności klimatycznej na szczeblu unijnym mogą być nierównomiernie rozłożone w całej UE;

34. wzywa państwa członkowskie do bezzwłocznego wdrożenia pakietu „Czysta energia dla wszystkich Europejczyków”; przypomina, że państwa członkowskie mają prawo decydować o swoim koszyku energetycznym w ramach polityki klimatyczno-energetycznej UE;

35. podkreśla znaczenie przyjęcia zintegrowanego, międzysektorowego podejścia w celu wsparcia wysiłków na rzecz dekarbonizacji w całym systemie energetycznym i w innych powiązanych sektorach oraz korzystania ze zwiększonej efektywności; uznaje, że integracja systemów energetycznych może zapewnić większą elastyczność, lepszą wydajność systemów, zwiększenie stosowania energii ze źródeł odnawialnych wśród wszystkich nośników energii, a ostatecznie – racjonalną pod względem kosztów transformację energetyki;

36. apeluje o opracowanie wysoce energooszczędnego i opartego na odnawialnych źródłach energii systemu energetycznego; zwraca się do Komisji i państw członkowskich o podjęcie wszelkich niezbędnych działań w tym zakresie, ponieważ system ten wywoła efekt domina we wszystkich sektorach gospodarki; podkreśla, że wszystkie metody przedstawione przez Komisję zakładają pełną dekarbonizację sektora energetycznego najpóźniej do 2050 r., radykalne ograniczenie paliw kopalnych i znaczny wzrost energii ze źródeł odnawialnych;

37. podkreśla wkład efektywności energetycznej w bezpieczeństwo dostaw, konkurencyjność gospodarczą, ochronę środowiska, a także w zmniejszenie rachunków za energię i poprawę jakości domów; potwierdza ważną rolę efektywności energetycznej w tworzeniu możliwości biznesowych i zatrudnienia, jak również korzyści globalnych i regionalnych; przypomina w związku z tym o wprowadzeniu zasady „efektywność energetyczna przede wszystkim” przez rozporządzenie w sprawie zarządzania unią energetyczną, która powinna być w pełni stosowana w całym łańcuchu energetycznym i uważana za podstawę dla wszelkich metod osiągania celu w zakresie zerowych emisji netto do 2050 r.;

38. podkreśla, że dyrektywa w sprawie ekoprojektu[4] w znaczący sposób przyczynia się do osiągnięcia celów klimatycznych UE przez redukcję emisji gazów cieplarnianych o 320 mln ton ekwiwalentów CO 2 rocznie oraz że szacuje się, że do 2020 r. odbiorcy w UE zaoszczędzą łącznie do 112 mld EUR, czyli ok. 490 EUR rocznie w przeliczeniu na gospodarstwo domowe, w wyniku wdrożenia tej dyrektywy; apeluje o uregulowanie dodatkowych produktów w ramach dyrektywy w sprawie ekoprojektu, w tym tabletów i smartfonów, oraz o zachowanie istniejących standardów w celu odzwierciedlenia rozwoju technologicznego;

39. podkreśla potrzebę zapewnienia dalszej integracji europejskiego rynku energii w celu jak najskuteczniejszego obniżenia emisyjności sektora energetycznego, ułatwienia inwestycji w obszarach, gdzie możliwe jest osiągnięcie największej produkcji energii ze źródeł odnawialnych, oraz zachęcenia obywateli do aktywnego udziału w celu przyspieszenia transformacji energetycznej w kierunku zrównoważonej gospodarki neutralnej pod względem emisji; uważa, że niezbędne jest podniesienie poziomu łączności między państwami członkowskim i promowanie większej liczby transgranicznych systemów wsparcia;

40. zauważa, że sektor budownictwa UE odpowiada obecnie za 40 % zużycia energii w Europie i za 36 % emisji CO2[5]; apeluje o uwolnienie potencjału tych zasobów w zakresie oszczędzania energii i o ograniczenie śladu węglowego, zgodnie z celem dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków[6], który dotyczy osiągnięcia wysoce efektywnych energetycznie i bezemisyjnych zasobów budowlanych do 2050 r.; podkreśla, że zwiększenie efektywności zużycia energii w budownictwie oferuje znaczny potencjał na rzecz dalszego ograniczenia emisji gazów cieplarnianych w Europie; ponadto uważa, że osiągnięcie budownictwa i niskim zapotrzebowaniu na energię, w pełni zasilanego energią ze źródeł odnawialnych, stanowi warunek konieczny dla wywiązania się z porozumienia paryskiego i dla realizacji unijnego programu na rzecz wzrostu gospodarczego, tworzenia lokalnych miejsc pracy i poprawy warunków życia obywateli w całej Europie;

41. zwraca uwagę, że elektryfikacja sektorów budownictwa, przemysłu i transportu będzie odgrywać kluczową rolę w ograniczaniu emisji z tych sektorów oraz będzie wymagać znacznie zwiększonych dostaw energii elektrycznej; w tym kontekście podkreśla znaczenie strategii politycznych umożliwiających przemysłowi energetycznemu dostarczanie wystarczającej, niezawodnej i konkurencyjnej cenowo energii elektrycznej neutralnej pod względem emisji; apeluje do Komisji o zapewnienie uczestnictwa wszystkich zainteresowanych stron, aby umożliwić tę transformację;

42. wzywa wszystkie szczeble rządowe, krajowe, regionalne i lokalne do wprowadzenia środków zachęcających obywateli do udziału w transformacji energetycznej oraz do stymulowania wymiany najlepszych praktyk;

Polityka przemysłowa

43. uważa, że dobrobyt gospodarczy, konkurencyjność światowego przemysłu i polityka klimatyczna wzajemnie się wzmacniają; powtarza, że przejście na gospodarkę neutralną pod względem emisji stanowi dla UE wyzwania i możliwości oraz że konieczne będą inwestycje w innowacje przemysłowe, w tym technologie cyfrowe i czystą technologię, aby pobudzić wzrost gospodarczy i wzmocnić konkurencyjność, zwiększyć przyszłe umiejętności i stworzyć miliony miejsc pracy, na przykład w rozwijającej się gospodarce o obiegu zamkniętym i biogospodarce;

44. podkreśla, że stabilne i przewidywalne ramy polityki energetycznej i klimatycznej mają kluczowe znaczenie dla zapewnienia bardzo potrzebnego zaufania inwestorów i umożliwienia przemysłowi europejskiemu podejmowania długoterminowych decyzji inwestycyjnych w Europie, ponieważ żywotność większości instalacji przemysłowych przekracza 20 lat;

45. kładzie nacisk na rolę energochłonnych gałęzi przemysłu w osiąganiu naszego celu, jakim są długoterminowe redukcje emisji gazów cieplarnianych w UE; uważa, że utrzymanie przodującej pozycji UE w obszarze niskoemisyjnego przemysłu oraz produkcji przemysłowej w UE, zachowanie konkurencyjności przemysłu europejskiego, zminimalizowanie zależności od paliw kopalnych oraz narażenia na zmienne i rosnące ceny przywożonych paliw kopalnych, a także unikanie ryzyka ucieczki emisji wymaga inteligentnych i ukierunkowanych ram politycznych; apeluje do Komisji o przedstawienie nowej i zintegrowanej unijnej strategii klimatycznej dla energochłonnych gałęzi przemysłu w celu wsparcia konkurencyjnej transformacji przemysłu ciężkiego w kierunku - zerowych emisji netto;

46. wzywa Komisję do opracowania strategii przemysłowej obejmującej środki, które umożliwią przemysłowi europejskiemu konkurowanie w skali światowej na równych warunkach; uważa, że w ramach tej polityki Komisja powinna zbadać skuteczność i zgodność z zasadami WTO dodatkowych środków służących ochronie sektorów przemysłu zagrożonych ucieczką emisji w odniesieniu do przywozu towarów, które zastąpiłyby, dostosowały lub uzupełniły wszelkie istniejące środki dotyczące ucieczki emisji;

47. podkreśla, że ze względu na fakt, iż Europa jest pierwszą dużą gospodarką, która przejdzie na neutralność klimatyczną, europejskie przedsiębiorstwa mogłyby uzyskać na rynkach międzynarodowych przewagę związaną z odgrywaniem pionierskiej roli, a w rezultacie objąć pozycję globalnego lidera w zrównoważonej i zasobooszczędnej produkcji; podkreśla, że opóźnione lub niedostateczne działania na rzecz osiągnięcia zerowego poziomu netto emisji gazów cieplarnianych najpóźniej do 2050 r. doprowadzą do kosztów nieuzasadnionych pod względem ekologicznym, gospodarczym i społecznym, a także skutecznie ograniczą przyszłą konkurencyjność europejskiego sektora przemysłu;

48. zwraca uwagę, że wiele rynków wschodzących przymierza się do odegrania istotnej roli w zaspokajaniu potrzeb rynku światowego podczas przechodzenia na gospodarkę o zerowym poziomie emisji netto, np. w odniesieniu do bezemisyjnego transportu i energii ze źródeł odnawialnych; podkreśla, że UE musi pozostać czołową gospodarką w obszarze ekologicznych innowacji i inwestycji w zielone technologie;

49. zauważa, że w swoim sprawozdaniu z 2018 r. w sprawie cen i kosztów energii w Europie Komisja podkreśla utrzymujące się wysokie narażenie UE na zmienne i rosnące ceny paliw kopalnych oraz że oczekuje się, iż koszty produkcji energii elektrycznej w przyszłości będą rosły w przypadku energii wytwarzanej z paliw kopalnych i malały w przypadku energii ze źródeł odnawialnych; podkreśla, że koszty importu energii do UE wzrosły w 2017 r. o 26 % i wyniosły 266 mld EUR, głównie ze względu na wzrost cen ropy; odnotowuje ponadto, w sprawozdaniu oszacowano, że wzrost cen ropy wpływa niekorzystnie na wzrost gospodarczy w UE (-0,4 % PKB w 2017 r.) i na inflację (+0,6);

Zaangażowanie innych sektorów

50. zwraca uwagę, że w strategii potwierdza się, iż emisje gazów cieplarnianych pochodzące z sektora transportu nadal rosną, oraz że prowadzona obecnie polityka nie wystarczy, aby obniżyć emisyjność sektora transportu do 2050 r.; podkreśla znaczenie zapewnienia przejścia modalnego z transportu lotniczego na transport kolejowy oraz w kierunku transportu publicznego i wspólnej mobilności; zauważa, że transport drogowy odpowiada za około jednej piątej całkowitych emisji dwutlenku węgla w UE; wzywa zatem państwa członkowskie i Komisję, aby podjęły zdecydowane kroki w celu umożliwienia konsumentom we wszystkich państwach członkowskich dostępu do pojazdów bezemisyjnych i niskoemisyjnych, jednocześnie unikając zwiększonego wykorzystania starych pojazdów powodujących duże zanieczyszczenie w państwach członkowskich o niższych dochodach; ponadto podkreśla znaczenie inteligentnych technologii, takich jak inteligentna infrastruktura ładowania, dla ustanowienia synergii pomiędzy elektryfikacją transportu a wykorzystywaniem energii ze źródeł odnawialnych;

51. podkreśla, że aby osiągnąć neutralność klimatyczną gospodarki UE jako całości, wszystkie sektory muszą wnieść wkład, w tym międzynarodowe lotnictwo i międzynarodowy transport morski; zauważa, że zgodnie z analizą Komisji obecne cele i środki globalne, przewidziane odpowiednio przez Międzynarodową Organizację Morską i Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego, nawet jeśli zostaną w pełni wdrożone, nie doprowadzą do koniecznych redukcji emisji, a ponadto potrzebne są dalsze istotne działania zgodne z celem, jakim jest osiągnięcie zerowych emisji netto w całej gospodarce; podkreśla potrzebę inwestowania w bezemisyjne i niskoemisyjne technologie i paliwa w tych sektorach; wzywa Komisję do praktycznego wdrożenia zasady „zanieczyszczający płaci” w tych sektorach, w szczególności w odniesieniu do cen biletów lotniczych i opodatkowania paliwa lotniczego; przypomina, że przewiduje się, iż emisje gazów cieplarnianych z międzynarodowego transportu morskiego wzrosną aż o 250 % do 2050 r.; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że międzynarodowy sektor transportu morskiego sam wyznaczył sobie cel bezwzględnego ograniczenia emisji gazów cieplarnianych; z niepokojem stwierdza jednak brak postępów w zakresie przełożenia tego celu na działania krótko- i długoterminowe oraz inne konkretne działania;

52. wzywa Komisję do jak najszybszego zaproponowania europejskiej agendy kolejowej, w tym ram służących wyeliminowaniu barier, które utrudniają szybką realizację interoperacyjnej sieci kolei dużej prędkości wewnątrz UE, i mobilizacji większych inwestycji w szybkobieżne połączenia kolejowe;

53. zauważa, że obecnie ok. 60 % emisji metanu na świecie pochodzi z takich źródeł jak rolnictwo, składowiska odpadów i oczyszczalnie ścieków, a także przemysł wytwórczy oraz transport rurociągowy paliw kopalnych; przypomina, że metan jest silnym gazem cieplarnianym o współczynniku ocieplenia w skali 100 lat 28-krotnie wyższym niż CO2[7] i że redukcja emisji metanu przynosi istotne dodatkowe korzyści w zakresie ograniczania stężeń ozonu w warstwie przyziemnej oraz ich negatywnego wpływu na jakość powietrza i zdrowie ludzi; w związku z tym podkreśla znaczenie redukcji emisji metanu w odnośnych sektorach oraz promowania redukcji emisji metanu na szczeblu międzynarodowym;

54. ponawia apel do Komisji o jak najszybsze zbadanie wariantów strategicznych na potrzeby szybkiego rozwiązania problemu emisji metanu w ramach strategicznego planu Unii dotyczącego metanu oraz o przedstawienie Parlamentowi i Radzie wniosków ustawodawczych w tej sprawie; podkreśla, że rolnictwo stanie się jednym z głównych pozostałych źródeł emisji gazów cieplarnianych w UE w 2050 r., zwłaszcza z powodu emisji metanu i podtlenku azotu; podkreśla potencjał sektora rolnictwa w zakresie zwalczania skutków zmiany klimatu, na przykład przez innowacje ekologiczne i technologiczne oraz wychwytywanie dwutlenku węgla w glebie;

55. apeluje, by wspólna polityka rolna przyczyniała się do ograniczenia emisji gazów cieplarnianych zgodnie z założeniem przejścia na gospodarkę neutralną dla klimatu; wzywa Komisję do zapewnienia, by polityki rolne, w szczególności fundusze unijne i krajowe, były zgodne z celami i zamierzeniami porozumienia paryskiego;

56. podkreśla, że w glebie znajduje się więcej dwutlenku węgla niż w biosferze i atmosferze łącznie; w związku z tym podkreśla znaczenie powstrzymania degradacji gleb w UE oraz zapewnienia wspólnych działań UE na rzecz zachowania i poprawy jakości gleb i ich zdolności do składowania dwutlenku węgla;

57. ubolewa, że Komisja nie skorzystała z możliwości wzmocnienia działań UE dotyczących fluorowanych gazów cieplarnianych, w tym środków zapobiegających nielegalnemu handlowi wodorofluorowęglowodorem przez przyjęcie systemu licencjonowania wodorofluorowęglowodoru;

58. podkreśla potrzebę włączenia ambicji klimatycznych do głównego nurtu wszystkich obszarów polityki UE, w tym polityki handlowej; wzywa Komisję do zapewnienia, by wszystkie umowy handlowe podpisywane przez UE były w pełni zgodne z porozumieniem paryskim, ponieważ nie tylko wzmocniłoby to globalne działania na rzecz przeciwdziałania zmianie klimatu, ale również zagwarantowało równe szanse dla dotkniętych sektorów;

59. podkreśla, że UE powinna wspierać działania na rzecz klimatu podejmowane przez regiony, miasta i gminy miejskie oraz umożliwić im odgrywanie katalizatora dla dalszych przemian;

Maksymalizacja potencjału klimatycznego lasów w kontekście zrównoważonej biogospodarki

60. wspiera aktywne i zrównoważone zarządzanie lasami na szczeblu krajowym, wraz z konkretnymi środkami na rzecz pobudzenia wydajnej i zrównoważonej biogospodarki UE, z uwagi na duży potencjał lasów w zakresie zwiększenia wkładu w działania europejskie w dziedzinie klimatu (za pomocą sekwestracji, składowania i substytucji) oraz osiągnięcia zerowego poziomu emisji najpóźniej do 2050 r.; uznaje potrzebę dostosowania się do zmiany klimatu oraz potrzebę powstrzymania utraty różnorodności biologicznej i degradacji usług ekosystemowych w UE do 2020 r., a także opracowania polityki opartej na dowodach, która pomoże we wdrażaniu i finansowaniu unijnych środków służących zachowaniu różnorodności biologicznej;

61. uznaje pozytywny, ale ostatecznie ograniczony potencjał zalesiania w Europie; uważa w związku z tym, że inicjatywy w zakresie zalesiania powinny być uzupełniane konkretnymi inicjatywami i zachętami mającymi na celu zwiększenie potencjału sekwestracji, przy jednoczesnym zapewnieniu dobrego stanu istniejących obszarów leśnych i przy jednoczesnej poprawie tego stanu, co będzie korzystne dla klimatu, zrównoważonej biogospodarki i różnorodności biologicznej; popiera zatem zalesianie gruntów rolnych leżących odłogiem i gruntów rolnych o ograniczonym potencjale produkcyjnym, agroleśnictwo oraz minimalizowanie przekształcania obszarów leśnych w grunty o innym rodzaju użytkowania;

62. zwraca uwagę, że działania i strategie polityczne UE wywierają wpływ również na naturalne pochłaniacze, grunty i lasy poza Europą oraz że unijna strategia zerowych emisji netto powinna zapobiegać szkodliwym skutkom klimatycznym działań UE w państwach trzecich; w związku z tym wzywa Komisję i państwa członkowskie do opowiedzenia się za solidnymi przepisami międzynarodowymi w ramach pakietu paryskiego, zwłaszcza w odniesieniu do artykułu 6 porozumienia paryskiego, aby zapobiec lukom w rachunkowości oraz dwukrotnemu uwzględnianiu środków w zakresie zalesiania, co mogłoby osłabić globalne wysiłki w dziedzinie klimatu;

Badania naukowe i innowacje

63. podkreśla, że unijne i krajowe programy badań i innowacji mają kluczowe znaczenie dla wsparcia Unii Europejskiej w odgrywaniu głównej roli w walce ze zmianą klimatu, i uważa, że nadawanie centralnego znaczenia kwestii klimatu powinno być odpowiednio włączone w przygotowywanie i wdrażanie programów badań i innowacji;

64. zwraca uwagę na sprawozdanie Panelu Wysokiego Szczebla ds. ścieżek obniżania emisyjności[8] w sprawie roli badań naukowych i innowacji w osiąganiu celów porozumienia paryskiego, przy jednoczesnym zapewnieniu UE przewagi konkurencyjnej w wyścigu na rzecz obniżenia emisyjności; zwraca uwagę na zestaw zaleceń tematycznych i przekrojowych opracowanych przez Panel Wysokiego Szczebla, w szczególności w odniesieniu do ukierunkowania nowego programu ramowego w zakresie badań naukowych i innowacji na lata 2021-2027 r. „Horyzont Europa”;

65. uważa, że w ciągu najbliższych dwóch dziesięcioleci konieczne jest podjęcie znacznych starań w dziedzinie badań i innowacji, aby rozwiązania nisko- i bezemisyjne były dostępne dla wszystkich oraz opłacalne społecznie i gospodarczo, a także aby wdrożyć nowe rozwiązania służące osiągnięciu gospodarki neutralnej pod względem emisji;

66. podkreśla stanowisko Parlamentu w sprawie programu „Horyzont Europa”, zgodnie z którym w stosownych przypadkach należy przeznaczyć co najmniej 35 % wydatków programu na cele klimatyczne w ramach ogólnego celu Unii, jakim jest nadanie centralnego znaczenia działaniom w dziedzinie klimatu;

Finansowanie

67. wzywa do szybkiego wdrożenia unijnego funduszu innowacyjnego oraz do otwarcia w 2019 r. pierwszego zaproszenia do składania wniosków w celu pobudzenia inwestycji w przedstawianie niskoemisyjnych przełomowych technologii przemysłowych w wielu sektorach, nie tylko w zakresie produkcji energii elektrycznej, ale również w procesach systemu ciepłowniczego i procesach przemysłowych; wzywa do zapewnienia pełnej spójności wieloletnich ram finansowych na lata 2021–2027 i ich programów z porozumieniem paryskim;

68. podkreśla rolę energochłonnych sektorów pod względem zarówno poddawania się transformacji, jak i jej umożliwiania; wzywa Komisję do opracowania unijnych ram transformacji przemysłowej w celu przyciągnięcia inwestycji w rozwój technologii i produktów niskoemisyjnych oraz ułatwienia realizacji pilotażowych projektów przemysłowych z wykorzystaniem przełomowych technologii na skalę komercyjną;

69. uważa, że osiągnięcie przez Unię zerowych emisji netto najpóźniej do 2050 r. będzie wymagało znacznych inwestycji prywatnych; uważa, że wymaga to długoterminowego planowania oraz stabilności i przewidywalności regulacyjnej dla inwestorów, a także że należy uwzględnić te kwestie w przyszłych przepisach UE; podkreśla zatem, że należy nadać priorytet realizacji planu działania w zakresie finansowania zrównoważonego wzrostu gospodarczego przyjętego w marcu 2018 r., w tym kalibracji wymogów kapitałowych wobec banków i podejścia ostrożnościowego do aktywów wysokoemisyjnych, wymogów ostrożnościowych dotyczących zakładów ubezpieczeń oraz aktualizacji obowiązków inwestorów instytucjonalnych i podmiotów zarządzających aktywami;

70. uważa, że wieloletnie ramy finansowe na lata 2021–2027 należy przed przyjęciem poddać ocenie w świetle celu osiągnięcia gospodarki neutralnej pod względem klimatu do 2050 r. oraz że należy opracować standardowy test wydatków nieszkodzących klimatowi w ramach budżetu UE;

71. ubolewa, że dotacje na paliwa kopalne są coraz większe i wynoszą ok. 55 mld EUR rocznie[9]; wzywa UE i państwa członkowskie do natychmiastowego wycofania wszystkich europejskich i krajowych dopłat do paliw kopalnych;

72. podkreśla znaczenie sprawiedliwej transformacji w kierunku gospodarki bezemisyjnej oraz apeluje do państw członkowskich o wprowadzenie odpowiednich polityk i finansowania w tym zakresie; podkreśla, że wydatki UE z odnośnych funduszy mogłyby w stosownych przypadkach zapewnić dodatkowe wsparcie; podkreśla w związku z tym, że fundusz na rzecz modernizacji wesprze inwestycje w sprawiedliwą transformację w regionach uzależnionych od węgla;

Rola konsumentów i gospodarki o obiegu zamkniętym

73. podkreśla znaczący wpływ zmiany zachowań na osiągnięcie redukcji emisji gazów cieplarnianych, w tym w całym systemie żywnościowym i w sektorze transportu, a w szczególności w sektorze lotniczym; wzywa Komisję do jak najszybszego zbadania wariantów strategicznych, w tym opodatkowania ekologicznego, w celu zachęcenia do zmiany zachowań; podkreśla znaczenie, jakie w propagowaniu zmiany zachowań mają inicjatywy oddolne, takie jak Porozumienie Burmistrzów;

74. odnotowuje, że ze statystyk Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa wynika, iż całkowite spożycie mięsa i produktów pochodzenia zwierzęcego na mieszkańca w UE-28 zmalało od lat 90. XX wieku, oraz że wspieranie tego aktualnego trendu, w połączeniu ze środkami łagodzącymi po stronie podaży, może doprowadzić do znacznego obniżenia emisji z produkcji rolnej;

75. podkreśla znaczenie zastąpienia przez UE nie tylko źródeł energii, lecz w równej mierze także produktów lub materiałów, tj. zastąpienia produktów i materiałów, które zostały uzyskane z surowców kopalnych lub powodują wysokie emisje na etapie produkcji, odpowiednikami pochodzącymi ze źródeł odnawialnych;

76. podkreśla, że bardzo duża część zużycia energii, a co za tym idzie emisji gazów cieplarnianych, jest bezpośrednio związania z nabywaniem, przetwarzaniem, transportem, konwersją, wykorzystaniem i usuwaniem zasobów; podkreśla, że na każdym etapie łańcucha zarządzania zasobami możliwe są bardzo duże oszczędności; podkreśla zatem, że zwiększenie produktywności zasobów za pośrednictwem bardziej efektywnego gospodarowania zasobami i ograniczenia ich marnowania przez zastosowanie takich środków, jak ich ponowne wykorzystanie, recykling i regeneracja, może znacznie obniżyć zarówno zużycie zasobów, jak i emisje gazów cieplarnianych, poprawiając jednocześnie konkurencyjność oraz tworząc możliwości biznesowe i miejsca pracy; podkreśla efektywność kosztową środków z zakresu gospodarki o obiegu zamkniętym; podkreśla, że bardziej efektywne gospodarowanie zasobami oraz podejścia oparte na gospodarce o obiegu zamkniętym, jak również projektowanie produktów w obiegu zamkniętym pomogą doprowadzić do zmiany wzorców produkcji i konsumpcji oraz zmniejszyć ilość odpadów;

77. podkreśla znaczenie polityki produktowej, obejmującej np. ekologiczne zamówienia publiczne i ekoprojekt, które mogą znacznie przyczynić się do oszczędności energii i do ograniczenia śladu węglowego produktów przy jednoczesnym zmniejszeniu ich śladu materiałowego i całościowego wpływu na środowisko; podkreśla potrzebę ustanowienia wymogów dotyczących gospodarki o obiegu zamkniętym jako części unijnych norm ekoprojektu oraz rozszerzenia obecnej metodyki ekoprojektu na inne kategorie produktów oprócz tych związanych z energetyką;

78. zauważa, że powodzenie przejścia do Europy neutralnej dla klimatu będzie zależeć od udziału i zaangażowania obywateli, co mogą ułatwić technologie z zakresu efektywności energetycznej i produkcji energii odnawialnej na miejscu lub z pobliskich źródeł odnawialnych;

79. uważa, że należy kontynuować prace nad wiarygodnym modelem pomiaru wpływu na klimat na podstawie konsumpcji; przyjmuje do wiadomości wniosek zawarty w pogłębionej analizie Komisji, że wysiłki UE na rzecz ograniczenia emisji pochodzących z jej produkcji są w pewnym stopniu niwelowane przez przywóz towarów o wyższym śladzie węglowym, jednak UE przyczyniła się w znacznym stopniu do ograniczenia emisji w innych krajach dzięki zwiększonym przepływom handlowym i większej niskoemisyjności jej wywozu;

UE i globalne działania w dziedzinie klimatu

80. podkreśla znaczenie wzmożonych inicjatyw i stałego dialogu na odpowiednich forach międzynarodowych oraz skutecznej dyplomacji klimatycznej służących zachęcaniu do podejmowania podobnych decyzji politycznych podnoszących poziom ambicji w dziedzinie klimatu w innych regionach i państwach trzecich; wzywa UE do zwiększenia własnego finansowania działań związanych ze zmianą klimatu i aktywnego działania na rzecz zachęcania państw członkowskich do zwiększania pomocy w postaci finansowania działań w związku ze zmianą klimatu (w formie pomocy rozwojowej, a nie pożyczek) w państwach trzecich, która powinna uzupełniać zagraniczną pomoc rozwojową, nie powinna być natomiast liczona podwójnie, jednocześnie jako pomoc rozwojowa i pomoc w postaci finansowania działań w związku ze zmianą klimatu;

81. podkreśla, że szczyt klimatyczny Organizacji Narodów Zjednoczonych we wrześniu 2019 r. będzie dla przywódców momentem na ogłoszenie podniesienia poziomu ambicji pod względem wkładów ustalanych na poziomie krajowym; uważa, że UE powinna z dużym wyprzedzeniem przyjąć stanowisko w sprawie aktualizacji wkładów ustalanych na poziomie krajowym, tak aby jej uczestnictwo w szczycie było poprzedzone właściwym przygotowaniem i ścisłą współpracą z międzynarodową koalicją stron wspierającą większe ambicje w dziedzinie klimatu;

82. podkreśla znaczenie wzmocnienia interoperacyjności między instrumentami polityki UE a ich odpowiednikami w państwach trzecich, w szczególności mechanizmami ustalania opłat za emisję gazów cieplarnianych; wzywa Komisję do kontynuowania i zintensyfikowania współpracy i wsparcia w zakresie rozwoju mechanizmów ustalania opłat za emisję gazów cieplarnianych poza Europą w dążeniu do zwiększonego ograniczenia emisji i osiągnięcia równych warunków działania na szczeblu globalnym; podkreśla znaczenie ustanowienia zabezpieczeń środowiskowych w celu zapewnienia faktycznej i dodatkowej redukcji emisji gazów cieplarnianych; wzywa zatem Komisję, by opowiedziała się za rygorystycznymi i trwałymi międzynarodowymi przepisami, aby zapobiec lukom w rachunkowości oraz dwukrotnemu uwzględnianiu środków;

°

° °

83. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

 

[1] Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0430.

[2] Program Narodów Zjednoczonych ds. Ochrony Środowiska, „Sprawozdanie w sprawie rozbieżności między potrzebami a perspektywami w zakresie redukcji emisji z 2018 r.”, s. 10.

[3] Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1999 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie zarządzania unią energetyczną i działaniami w dziedzinie klimatu, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 663/2009 i (WE) nr 715/2009, dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 94/22/WE, 98/70/WE, 2009/31/WE, 2009/73/WE, 2010/31/UE, 2012/27/UE i 2013/30/UE, dyrektyw Rady 2009/119/WE i (EU) 2015/652 oraz uchylenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 (Dz.U. L 328 z 21.12.2018, s. 1).

[4] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE z dnia 21 października 2009 r. ustanawiająca ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów związanych z energią (Dz.U. L 285 z 31.10.2009, s. 10).

[6] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/844 z dnia 30 maja 2018 r. zmieniająca dyrektywę 2010/31/UE w sprawie charakterystyki energetycznej budynków i dyrektywę 2012/27/UE w sprawie efektywności energetycznej (Dz.U. L 156 z 19.6.2018, s. 75).

[7] Van Dingenen, R., Crippa, M., Maenhout, G., Guizzardi, D., Dentener, F., „Global trends of methane emissions and their impacts on ozone concentrations” [Globalne trendy w zakresie emisji metanu oraz ich wpływ na stężenia ozonu], EUR 29394 EN, Urząd Publikacji Unii Europejskiej, Luksemburg, 2018, ISBN 978-92-79-96550-0, doi:10.2760/820175, JRC113210.

[8] Sprawozdanie końcowe z Panelu Wysokiego Szczebla ds. Europejskiej Inicjatywy Ścieżek Obniżania Emisyjności, Dyrekcja Generalna Komisji Europejskiej ds. Badań i Innowacji, listopad 2018.

[9] Ceny i koszty energii w Europie, COM(2019)0001, s. 10–11.

Ostatnia aktualizacja: 13 marca 2019Informacja prawna