Procedura : 2019/2654(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B8-0221/2019

Teksty złożone :

B8-0221/2019

Debaty :

Głosowanie :

PV 27/03/2019 - 18.18
CRE 27/03/2019 - 18.18

Teksty przyjęte :

P8_TA(2019)0317

<Date>{22/03/2019}22.3.2019</Date>
<NoDocSe>B8‑0221/2019</NoDocSe>
PDF 179kWORD 58k

<TitreType>PROJEKT REZOLUCJI</TitreType>

<TitreRecueil>złożony zgodnie z art. 106 ust. 2 i 3 Regulaminu</TitreRecueil>


<Titre>w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji udzielającej zezwolenia na określone zastosowania tritlenku chromu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (Lanxess Deutschland GmbH i inni)</Titre>

<DocRef>(D060095/03 – 2019/2654(RSP))</DocRef>


<Commission>{ENVI}Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności</Commission>

Poseł odpowiedzialny: <Depute>Bas Eickhout</Depute>

POPRAWKI

B8‑0221/2019

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie projektu decyzji wykonawczej Komisji udzielającej zezwolenia na określone zastosowania tritlenku chromu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (Lanxess Deutschland GmbH i inni)

(D060095/03 – 2019/2654(RSP))

 

Parlament Europejski,

 uwzględniając projekt decyzji wykonawczej Komisji udzielającej zezwolenia na określone zastosowania trójtlenku chromu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (Lanxess Deutschland GmbH i inni) (D060095/03),

 uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE[1] („rozporządzenie REACH”), w szczególności jego art. 64 ust. 8,

 uwzględniając opinię Komitetu ds. Oceny Ryzyka (RAC) i Komitetu ds. Analiz Społeczno-Ekonomicznych (SEAC),[2] zgodnie z art. 64 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1907/2006,

 uwzględniając art. 11 i 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającego przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję[3],

 uwzględniając wyrok Sądu z dnia 7 marca 2019 r. w sprawie T-837/16[4],

 uwzględniając projekt rezolucji Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności,

 uwzględniając art. 106 ust. 2 i 3 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że tritlenek chromu został dodany do listy kandydackiej substancji wzbudzających szczególnie duże obawy na mocy rozporządzenia REACH w 2010 r.[5] ze względu na jego klasyfikację jako substancja rakotwórcza (kategoria 1A) i mutagenna (kategoria 1B);

B. mając na uwadze, że tritlenek chromu został w 2013 r. włączony do załącznika XIV do rozporządzenia REACH[6] ze względu na tę klasyfikację, obecnie stosowane duże jego ilości, dużą liczbę zakładów, w których jest on stosowany w Unii, oraz ryzyko znaczącego narażenia pracowników[7], przy czym ostateczny termin upływa 21 września 2017 r;

C. mając na uwadze, że przedsiębiorstwa chcące nadal stosować tritlenek chromu musiały złożyć wniosek o zezwolenie do dnia 21 marca 2016 r;

D. mając na uwadze, że Lanxess i sześć innych przedsiębiorstw (zwanych dalej „wnioskodawcami”) utworzyło konsorcjum, w skład którego weszło ponad 150 przedsiębiorstw, ale wykaz członków nie jest znany, w celu złożenia wspólnego wniosku[8];

E. mając na uwadze, że po wspólnym złożeniu wniosku przed upływem terminu 21 marca 2016 r. wnioskodawcy i ich dalsi użytkownicy mieli możliwość dalszego stosowania tritlenku chromu do czasu wydania decyzji o zezwoleniu w zastosowaniu art. 58 rozporządzenia REACH w odniesieniu do zastosowań, o które wystąpili;

F. mając na uwadze, że Komisja otrzymała opinie RAC i SEAC we wrześniu 2016 r mając na uwadze, że opóźnienie Komisji w opracowaniu decyzji de facto doprowadziło do tolerowania dalszego stosowania tritlenku chromu przez półtora roku po dacie ostatecznej;

G. mając na uwadze, że głównym celem rozporządzenia REACH, w świetle jego motywu 16, zgodnie z wykładnią Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej[9], jest zapewnienie wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska;

H. mając na uwadze, że zgodnie z art. 55 oraz w świetle motywu 12 rozporządzenia REACH głównym celem udzielania zezwoleń jest zastąpienie substancji wzbudzających szczególnie duże obawy bezpieczniejszymi substancjami lub technologiami alternatywnymi;

I. mając na uwadze, że RAC potwierdził, że nie jest możliwe określenie pochodnego poziomu niepowodującego zmian w rakotwórczych właściwościach tritlenku chromu, który w związku z tym jest uważany za substancję, w odniesieniu do której nie jest możliwe określenie progu w rozumieniu art. 60 ust. 3 lit. a) rozporządzenia REACH; mając na uwadze, że oznacza to, iż „bezpieczny poziom narażenia” na tę substancję nie może zostać ustalony i wykorzystany jako punkt odniesienia do oceny, czy ryzyko związane z używaniem tej substancji jest należycie kontrolowane;

J. mając na uwadze, że RAC oszacował, iż udzielenie takiego zezwolenia doprowadziłoby do 50 przypadków śmiertelnych zachorowań na raka rocznie;

K. mając na uwadze, że art. 60 ust. 4 rozporządzenia REACH stanowi, że zezwolenie na stosowanie substancji, której ryzyko nie jest odpowiednio kontrolowane, może zostać udzielone jedynie wówczas, gdy zostanie wykazane, że korzyści społeczno-ekonomiczne przewyższają ryzyko dla zdrowia ludzkiego lub środowiska wynikające ze stosowania tej substancji oraz jeżeli nie istnieją odpowiednie substancje lub technologie alternatywne;

L. mając na uwadze, że wniosek dotyczy stosowania 20 000 ton tritlenku chromu rocznie;

M. mając na uwadze, że zastosowanie dotyczy bardzo dużej liczby dalszych użytkowników (ponad 4 000 zakładów) działających w sektorach przemysłu, od kosmetyków po przemysł lotniczy i kosmonautyczny, od opakowań spożywczych po przemysł motoryzacyjny, od przemysłu sanitarnego po budownictwo, przy bezprecedensowej liczbie narażonych pracowników (ponad 100 000 pracowników);

N. mając na uwadze, że wniosek formalnie dotyczy sześciu „zastosowań”; mając na uwadze, że opisy zastosowań są jednak tak ogólne, że ich zakres jest bardzo szeroki, a nawet „bardzo szeroki”[10]; mając na uwadze, że wypacza to zarówno ocenę społeczno-gospodarczą, jak i ocenę odpowiednich rozwiązań alternatywnych;

O. mając na uwadze, że art. 62 ust. 4 lit. d) rozporządzenia REACH wymaga od wnioskodawców przedstawienia raportu bezpieczeństwa chemicznego zgodnie z załącznikiem I; mając na uwadze, że musi on zawierać ocenę narażenia[11];

P. mając na uwadze, że RAC zauważył znaczną rozbieżność między zakresem złożonego wniosku a informacjami w nim zawartymi[12];

Q. mając na uwadze, że RAC stwierdził poważne luki w informacjach dostarczanych przez wnioskodawców dotyczących scenariuszy narażenia pracowników[13];

R. mając na uwadze, że w projekcie decyzji wykonawczej Komisja stwierdziła, że  wnioskodawcy nie dostarczyli niezbędnych informacji dotyczących scenariuszy narażenia pracowników[14];

S. mając na uwadze, że zamiast uznać wniosek za niezgodny z art. 60 ust. 7 rozporządzenia REACH, projekt decyzji wykonawczej Komisji wymaga jedynie, aby wnioskodawcy przedstawili brakujące dane w swoim sprawozdaniu z przeglądu w kilka lat po przyjęciu projektu decyzji[15];

T. mając na uwadze, że sprawozdanie z przeglądu, zgodnie z art. 61 rozporządzenia REACH, nie ma na celu przyznania przedsiębiorstwom dodatkowego czasu na uzupełnienie luk w informacjach, które mają być dostarczane z góry (ponieważ takie informacje mają kluczowe znaczenie dla procesu decyzyjnego), ale ma na celu zapewnienie, że informacje początkowo przedstawione we wniosku są nadal aktualne;

U. mając na uwadze, że Sąd wyraźnie stwierdził, iż warunki dołączone do zezwolenia, w rozumieniu art. 60 ust. 8 i 9 rozporządzenia REACH, nie mogą mieć na celu zaradzenia potencjalnym uchybieniom lub lukom we wniosku o zezwolenie[16];

V. mając na uwadze, że w opinii SEAC podkreślono ponadto znaczną niepewność w analizie rozwiązań alternatywnych przedstawionych przez wnioskodawców, co znalazło również odzwierciedlenie w projekcie decyzji wykonawczej Komisji[17];

W. mając na uwadze, że w świetle art. 55 i art. 60 ust. 4 rozporządzenia REACH wnioskodawca musi udowodnić, że nie istnieją odpowiednie substancje lub technologie alternatywne dla zastosowań, o które złożył wniosek;

X. mając na uwadze, że wykazano dostępność odpowiednich rozwiązań alternatywnych dla wielu zastosowań wskazanych we wniosku, które mają zostać objęte zezwoleniem[18];

Y. mając na uwadze, że Sąd przypomniał Komisji, iż w celu prawnego udzielenia zezwolenia zgodnie z art. 60 ust. 4 rozporządzenia REACH musi ona zweryfikować wystarczającą ilość informacji istotnych i możliwych do zweryfikowania, aby stwierdzić, że dla któregokolwiek z zastosowań objętych wnioskiem nie są dostępne żadne odpowiednie rozwiązania alternatywne, albo że w dniu przyjęcia zezwolenia pozostająca niepewność co do braku dostępnych rozwiązań alternatywnych jest znikoma[19];

Z. mając na uwadze, że w tym przypadku niepewność co do analizy rozwiązań alternatywnych jest daleka od znikomej[20];

AA. mając na uwadze, że fakt, iż „zastosowania”, o które wnioskodawcy zdecydowali się wystąpić, są bardzo szerokie, nie może uzasadniać niepełnej analizy rozwiązań alternatywnych;

AB. mając na uwadze, że art. 62 rozporządzenia REACH nie przewiduje żadnego zwolnienia z obowiązku informowania przedsiębiorstw składających wspólny wniosek jako konsorcjum;

AC. mając na uwadze, że zezwolenie zaproponowane przez Komisję stanowi zatem naruszenie art. 60 ust. 7 i 4 rozporządzenia REACH;

AD. mając ponadto na uwadze, że kilku dalszych użytkowników objętych projektem decyzji wykonawczej Komisji złożyło już osobne wnioski o udzielenie zezwolenia; mając na uwadze, że RAC i SEAC wydały już opinie na temat niektórych z tych wniosków; mając na uwadze, że niektóre zezwolenia dla dalszych użytkowników zostały już udzielone;

AE. mając jednak na uwadze, że wśród bardzo szerokich zastosowań wspólnego wniosku wnioskodawców mogą występować szczególne wnioski, w przypadku których dalsi użytkownicy nie złożyli oddzielnego wniosku o udzielenie zezwolenia, ale w przypadku których mogą zostać spełnione warunki określone w art. 60 ust. 4 rozporządzenia REACH;

AF. mając na uwadze, że takie zastosowania mogą dotyczyć ważnych obszarów;

AG. mając na uwadze, że w związku z tym właściwe byłoby, wyjątkowo, umożliwienie takim dalszym użytkownikom, którzy nie złożyli jeszcze konkretnego wniosku, złożenia oddzielnego wniosku w krótkim terminie;

1. uważa, że projekt decyzji wykonawczej Komisji przekracza uprawnienia wykonawcze przewidziane w rozporządzeniu (UE) nr 1907/2006;

2. wzywa Komisję do wycofania projektu decyzji wykonawczej i przedłożenia nowego projektu odrzucającego wniosek o zezwolenie;

3. wzywa Komisję do starannej oceny, czy możliwe jest udzielenie jakichkolwiek zezwoleń w pełnej zgodności z rozporządzeniem REACH w odniesieniu do konkretnych zastosowań objętych wnioskiem złożonym przez wnioskodawców;

4. wzywa Komisję do przyznania, w drodze wyjątku, dalszym użytkownikom, których zastosowanie jest objęte wnioskiem składanym przez wnioskodawców, ale w odniesieniu do których nie złożono jeszcze oddzielnego wniosku o zezwolenie, możliwości złożenia własnego wniosku w krótkim terminie;

5. wzywa RAC i SEAC do szybkiej oceny tych wniosków, w tym do odpowiedniego sprawdzenia, czy wnioski te zawierają wszystkie niezbędne informacje określone w art. 62 rozporządzenia REACH;

6. wzywa Komisję do szybkiego podjęcia decyzji w odniesieniu do tych wniosków w pełnej zgodności z rozporządzeniem REACH;

7. wzywa RAC i SEAC do zaprzestania przyjmowania wniosków, które nie zawierają informacji, które należy dostarczyć zgodnie z art. 62 rozporządzenia REACH;

8. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

 

[1] Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1.

[3] Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13.

[6] Rozporządzenie Komisji (WE) nr 348/2013 z dnia 17 kwietnia 2013 r. zmieniające załącznik XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (Dz.U. L 108 z 18.4.2013, s. 1).

[9] Wyrok Trybunału z 7 lipca 2009 r., S.P.C.M. SA i inni przeciwko Secretary of State for the Environment, Food and Rural Affairs, C-558/07, ECLI:EU:C:2009:430, § 45.

[10] Zob. opinia RAC/SEAC na temat zastosowania 2, s. 25, lub na temat zastosowania 5, s. 61.

[11] REACH, załącznik I, sekcja 5.1.

[12] „RAC odnotowuje rozbieżność w każdym zgłoszonym zastosowaniu, [....] między a) całkowitą liczbą potencjalnych lokalizacji, które zdaniem wnioskodawcy [....] mogą być objęte niniejszym wnioskiem (do 1 590 lokalizacji, jak podano w SEA) [dla zastosowania 2], b) liczbą członków CTAC (150+) oraz c) podanymi danymi dotyczącymi zmierzonego narażenia (od 6 do 23 lokalizacji dla zastosowań 1-5)”.

[13] „Największa niepewność wynika z braku wyraźnego związku między OC [warunki operacyjne], RMM [środki zarządzania ryzykiem] a wartościami narażenia dla konkretnych zadań i lokalizacji, które mogłyby w uzasadniony sposób reprezentować wniosek. RAC postrzega to jako istotną słabość wniosku” (opinia RAC na temat zastosowania 2, s. 12).

[14] „RAC stwierdził, że istnieją znaczne wątpliwości dotyczące narażenia pracowników ze względu na ograniczoną dostępność zmierzonych danych dotyczących narażenia. Ponadto RAC stwierdził, że powszechny brak informacji kontekstowych utrudnił ustalenie związku między warunkami operacyjnymi i środkami zarządzania ryzykiem opisanymi we wniosku a deklarowanymi poziomami narażenia w odniesieniu do poszczególnych zadań i lokalizacji, co uniemożliwiło RAC dalszą ocenę. Niepewności te dotyczą wiarygodności i reprezentatywności danych dotyczących narażenia oraz tego, w jaki sposób odnoszą się one do istniejących szczególnych środków zarządzania ryzykiem”, projekt decyzji, motyw 7.

[15] Projekt decyzji, motyw 25 i art. 8.

[16] Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2019 r., Szwecja przeciwko Komisji, ECLI:EU:T:2019:144, pkt 82 i 83.

[17] „Ze względu na bardzo szeroki zakres zamierzonych zastosowań SEAC nie mógł wykluczyć ewentualnej niepewności co do technicznej wykonalności rozwiązań alternatywnych dla ograniczonej liczby konkretnych zastosowań objętych opisem zastosowań, których dotyczy wniosek”, projekt decyzji, motyw 14.

[19] Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2019 r., Szwecja przeciwko Komisji, ECLI:EU:T:2019:144, pkt 86.

[20] „Zdaniem wnioskodawcy wnioski, w przypadku których zastąpienie jest już możliwe, nie są i tak objęte wnioskiem. Wnioskodawca nie określa jednak takich wniosków ani związanych z nimi wymagań technicznych. SEAC uważa, że podejście wnioskodawcy do rozwiązania tej kwestii nie jest w pełni właściwe i podkreśla potrzebę wykazania przez wnioskodawcę w sposób bardziej konkretny, że zastąpienie miało miejsce tam, gdzie było już to rzeczywiście możliwe. Można było to osiągnąć poprzez przeprowadzenie bardziej precyzyjnej i specyficznej dla danego zastosowania oceny rozwiązań alternatywnych”, opinia SEAC w sprawie zastosowania 2, s. 25.

Ostatnia aktualizacja: 25 marca 2019Informacja prawna