Procedura : 2019/2628(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B8-0226/2019

Teksty złożone :

B8-0226/2019

Debaty :

Głosowanie :

PV 28/03/2019 - 8.9
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :


<Date>{25/03/2019}25.3.2019</Date>
<NoDocSe>B8‑0226/2019</NoDocSe>
PDF 156kWORD 60k

<TitreType>PROJEKT REZOLUCJI</TitreType>

<TitreSuite>złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa</TitreSuite>

<TitreRecueil>zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu</TitreRecueil>


<Titre>w sprawie sytuacji nadzwyczajnej w Wenezueli</Titre>

<DocRef>(2019/2628(RSP))</DocRef>


<RepeatBlock-By><Depute>Elena Valenciano, Ramón Jáuregui Atondo, Francisco Assis</Depute>

<Commission>{S&D}w imieniu grupy S&D</Commission>

</RepeatBlock-By>


B8‑0226/2019

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji nadzwyczajnej w Wenezueli

(2019/2628(RSP))

Parlament Europejski,

 uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie sytuacji w Wenezueli, w szczególności rezolucję z dnia 27 lutego 2014 r. w sprawie sytuacji w Wenezueli[1], rezolucję z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie prześladowań demokratycznej opozycji w Wenezueli[2], rezolucję z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie sytuacji w Wenezueli[3], rezolucję z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie sytuacji w Wenezueli[4], rezolucję z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie sytuacji w Wenezueli[5], rezolucję z dnia 8 lutego 2018 r. w sprawie sytuacji w Wenezueli[6], rezolucję z dnia 3 maja 2018 r. w sprawie wyborów w Wenezueli[7], rezolucję z dnia 5 lipca 2018 r. w sprawie kryzysu migracyjnego oraz sytuacji humanitarnej w Wenezueli i na jej granicach lądowych z Kolumbią i Brazylią[8], rezolucję z dnia 25 października 2018 r. w sprawie sytuacji w Wenezueli[9] oraz rezolucję z dnia 31 stycznia 2019 r. w sprawie sytuacji w Wenezueli[10],

 uwzględniając opis zakresu zadań międzynarodowej grupy kontaktowej ds. Wenezueli zatwierdzony przez Sekretariat Generalny Rady w dniu 30 stycznia 2019 r.,

 uwzględniając uwagi wysokiej przedstawiciel / wiceprzewodniczącej Komisji Federiki Mogherini wygłoszone w dniu 7 lutego 2019 r. na konferencji prasowej po pierwszym posiedzeniu inauguracyjnym międzynarodowej grupy kontaktowej ds. Wenezueli,

 uwzględniając uwagi Nevena Mimicy, komisarza ds. współpracy międzynarodowej i rozwoju, wygłoszone w dniu 12 marca 2019 r. w imieniu wysokiej przedstawiciel / wiceprzewodniczącej Komisji Federiki Mogherini w sprawie sytuacji w Wenezueli,

 uwzględniając oświadczenie rzecznika z dnia 21 marca 2019 r. w sprawie ostatnich wydarzeń w Wenezueli,

 uwzględniając decyzję Rady (WPZiB) 2018/1656 z dnia 6 listopada 2018 r. zmieniającą decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w Wenezueli[11], na mocy której przedłuża się do dnia 14 listopada 2019 r. stosowanie obowiązujących obecnie ukierunkowanych środków ograniczających,

 uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r.,

 uwzględniając Międzyamerykańską kartę demokratyczną przyjętą w dniu 11 września 2001 r.,

 uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych,

 uwzględniając Międzynarodowy pakt praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych,

 uwzględniając Rzymski Statut Międzynarodowego Trybunału Karnego (MTK),

 uwzględniając konstytucję Wenezueli,

 uwzględniając sprawozdanie Zgromadzenia Narodowego Wenezueli w sprawie wydarzeń, które miały miejsce na granicy Wenezueli podczas próby przekazania pomocy humanitarnej dla kraju[12],

 uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że sytuacja w zakresie praw człowieka, demokracji i praworządności w Wenezueli stale się pogarsza; mając na uwadze, że coraz więcej osób opuszcza Wenezuelę z różnych powodów, między innymi takich, jak: brak bezpieczeństwa, przemoc, łamanie praw człowieka i pogarszanie się stanu praworządności, brak żywności, leków lub dostępu do podstawowych usług socjalnych, utrata dochodów i rosnące ubóstwo;

B. mając na uwadze, że według Biura Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka (OHCHR) 87 % ludności Wenezueli żyje w ubóstwie, a poziom skrajnego ubóstwa wynosi 61,2 %; mając na uwadze, że w 2018 r. w ramach ogólnokrajowego badania przeprowadzonego przez trzy prestiżowe uniwersytety wenezuelskie stwierdzono, że 80 % gospodarstw domowych w Wenezueli było dotkniętych brakiem bezpieczeństwa żywnościowego, a w 2017 r. każdy z respondentów stracił na wadze średnio 11 kg;

C. mając na uwadze, że na wezwanie tymczasowego prezydenta Juana Guaidó w dniu 23 lutego USA próbowały przekazać Wenezueli na granicach z Kolumbią i Brazylią pomoc humanitarną o wartości 20 mln USD – ostatecznie próba ta nie powiodła się; mając na uwadze, że rząd Wenezueli zamknął granice z krajami sąsiadującymi 48 godzin przed wspomnianą interwencją; mając na uwadze, że Wenezuela zablokowała również drogę morską między Wenezuelą a pobliską holenderską wyspą karaibską Curaçao, gdzie również gromadzono pomoc; mając na uwadze, że Międzynarodowy Komitet Ruchu Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca stwierdził we wspólnym oświadczeniu, że nie może się zaangażować, powołując się na „podstawowe zasady bezstronności, neutralności i niezależności”;

D. mając na uwadze, że w dniu 28 stycznia 2019 r. USA przyjęły nowy zestaw sankcji wobec Petróleos de Venezuela S.A. (PdVSA); mając na uwadze, że do dnia 28 kwietnia 2019 r. obywatele USA mogli uczestniczyć we wszystkich transakcjach i działaniach związanych z zakupem i przywozem ropy naftowej i produktów ropopochodnych z PdVSA; mając na uwadze, że po upływie 90-dniowego okresu dostosowania, o ile nie uzyskają upoważnienia Biura Kontroli Aktywów Zagranicznych (OFAC), obywatele USA nie będą mogli nabywać ropy naftowej ani produktów ropopochodnych od przedsiębiorstwa PdVSA lub jakiegokolwiek innego podmiotu, którego przedsiębiorstwo to jest właścicielem, bezpośrednio lub pośrednio; mając na uwadze, że przed tymi wydarzeniami USA odbierały około 40 % wenezuelskiego eksportu i były największym klientem PdVSA i kluczowym źródłem nakładów produkcyjnych; mając na uwadze, że w dniu 31 stycznia 2019 r., odnosząc się do Wenezueli, specjalny sprawozdawca ONZ ds. negatywnego wpływu jednostronnych środków przymusu stwierdził, że „przymus, czy to militarny, czy gospodarczy, nie może nigdy być wykorzystywany do dążenia do zmiany rządu w suwerennym państwie. Stosowanie sankcji przez podmioty zewnętrzne w celu obalenia wybranego rządu stanowi naruszenie wszystkich norm prawa międzynarodowego”[13];

E. mając na uwadze, że w dniu 7 marca 2019 r. ogólnokrajowa awaria zasilania elektrycznego spowodowała chaos w całym kraju, paraliż portów lotniczych i szpitali oraz odcięcie usług telefonicznych i internetowych, a także dostaw wody; mając na uwadze, że według Izby Handlowej w Maracaibo około 500 przedsiębiorstw zostało splądrowanych w czasie zamieszek, a niezliczone osoby zostały ranne w starciach między szabrownikami, pracownikami ochrony, członkami gangów i siłami bezpieczeństwa;

F. mając na uwadze, że awaria systemu energetycznego doprowadziła do pogorszenia infrastruktury opieki zdrowotnej w kraju i do zagrożenia zdrowia publicznego i bezpieczeństwa obywateli; mając na uwadze, że niedobory leków i środków ochrony zdrowia, likwidowanie podstawowej infrastruktury w placówkach opieki zdrowotnej oraz emigracja pracowników służby zdrowia doprowadziły do stopniowego spadku zdolności operacyjnych służby zdrowia;

G. mając na uwadze, że trudno jest określić ilościowo wpływ kryzysu na zdrowie publiczne, ponieważ wenezuelskie ministerstwo zdrowia przestało publikować kluczowe statystyki dotyczące zdrowia publicznego w 2016 r.; mając na uwadze, że w latach 2012–2016 liczba zgonów niemowląt wzrosła o 63 %, a umieralność matek ponad dwukrotnie; mając na uwadze, że od 2016 r. w regionie rozprzestrzeniają się ogniska chorób zwalczanych drogą szczepień, takich jak odra i błonica; mając na uwadze, że w latach 2016–2017 w Wenezueli odnotowano największy wzrost liczby zachorowań na malarię na świecie, a w 2015 r. wskaźniki zachorowań na gruźlicę były najwyższe w kraju od 40 lat; mając na uwadze, że w latach 2017–2018 u większości pacjentów zakażonych wirusem HIV przerwano leczenie z powodu braku leków[14];

H. mając na uwadze, że ogniska i rozprzestrzenianie się epidemii chorób zakaźnych w połączeniu z pogarszającymi się podstawowymi usługami zdrowia publicznego zagrażają zdrowiu państwa i regionu, w którym przebywa 90 % z 3 mln migrantów z Wenezueli, którzy wyemigrowali od 2015 r.; mając na uwadze, że Wysoki Komisarz ONZ ds. Uchodźców (UNHCR) spodziewa się, że do końca 2019 r. liczba migrantów osiągnie 5 mln, jeżeli sytuacja będzie się utrzymywać;

I. mając na uwadze, że w dniu 18 lutego 2019 r. trzem posłom do Parlamentu Europejskiego z grupy PPE odmówiono wstępu do kraju; mając na uwadze, że w dniu 7 marca 2019 r. niemiecki ambasador w Wenezueli otrzymał 48 godzin na opuszczenie kraju;

J. mając na uwadze, że w dniu 31 stycznia 2019 r. Rada Europejska zdecydowała o ustanowieniu międzynarodowej grupy kontaktowej ds. Wenezueli; mając na uwadze, że w opisie zakresu jej zadań stwierdzono, że jej celem jest – „w ograniczonych ramach czasowych 90 dni – propagowanie pomiędzy kluczowymi podmiotami międzynarodowymi wspólnego zrozumienia i bardziej skoordynowanego podejścia w odniesieniu do sytuacji w tym państwie, z myślą o pokojowym i demokratycznym rozwiązaniu bieżącego kryzysu [...] dzięki przeprowadzeniu nowych wyborów – przy zapewnieniu wszelkich gwarancji wolnego i uczciwego procesu wyborczego, monitorowanego przez niezależnych międzynarodowych obserwatorów. Grupa nie ma odgrywać roli mediatora, ale ma wesprzeć proces zmian politycznych, który następnie będzie mogła dalej umacniać i utrwalać”;

K. mając na uwadze, że UE jest niezmiennie przekonana, iż pokojowe, demokratyczne rozwiązanie polityczne jest jedyną drogą trwałego wyjścia z kryzysu w Wenezueli, i podejmuje kontakty z partnerami międzynarodowymi i regionalnymi, aby znaleźć sposób na to, by przyczynić się do stworzenia warunków niezbędnych do podjęcia przez odpowiednie podmioty w Wenezueli wiarygodnego procesu politycznego; mając na uwadze, że wcześniejsze próby zażegnania kryzysu na drodze negocjacji i dialogu nie przyniosły wymiernych rezultatów;

L. mając na uwadze, że w przeciwieństwie do Grupy z Limy czy mechanizmu z Montevideo międzynarodowa grupa kontaktowa jest obecnie jedyną inicjatywą polityczną mającą dostęp do wszystkich zainteresowanych stron w Wenezueli, zarówno w regionie, jak i w społeczności międzynarodowej; mając na uwadze, że obecnie grupa dąży do powołania grupy roboczej ds. wdrażania pomocy międzynarodowej, która pozostawałaby pod kierownictwem ONZ, aby zagwarantować dostawy pomocy humanitarnej przez wyspecjalizowane jednostki zgodnie z zasadami międzynarodowymi i z zachowaniem podejścia ukierunkowanego ściśle na potrzeby; mając na uwadze, że według uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym zasad celem jest zabezpieczenie i rozszerzenie przestrzeni dla dostaw neutralnej i bezstronnej pomocy udzielanej osobom w potrzebie;

M. mając na uwadze, że międzynarodowa grupa kontaktowa powołała również grupę roboczą ds. wyborów, wspieraną przez ekspertów ds. wyborów; mając na uwadze, że aby przeprowadzić wolne i uczciwe wybory, w pierwszej kolejności muszą zostać mianowani nowi członkowie instytucji wenezuelskich odgrywających kluczową rolę w nadzorze nad tymi wyborami, w szczególności Krajowej Rady Wyborczej i Sądu Najwyższego, oprócz innych potencjalnych instytucji, takich jak Generalna Izba Kontroli; mając na uwadze, że innym kluczowym aspektem byłoby przywrócenie praw wszystkich przywódców politycznych i partii do kandydowania i uczestnictwa w wyborach;

N. mając na uwadze, że w ostatnich dniach wenezuelskie siły bezpieczeństwa zatrzymały kilku członków gabinetu tymczasowego prezydenta Juana Guaidó, w tym członków jego rodziny, w celu osłabienia jego środowiska politycznego; mając na uwadze, że 21 marca 2019 r. wenezuelskie siły bezpieczeństwa zatrzymały Roberta Marrero, szefa gabinetu Juana Guaidó, oraz siłą wtargnęły do domu Sergia Vergary, członka Zgromadzenia Narodowego ze stanu Táchira, nie zważając na jego immunitet parlamentarny;

1. wyraża solidarność z ludnością Wenezueli i deklaruje pełne wsparcie dla Wenezuelczyków, którzy cierpią z powodu skutków poważnego kryzysu humanitarnego i politycznego;

2. przywołuje swoje wcześniejsze stanowisko kategorycznie odrzucające wszelkie propozycje lub próby rozwiązania kryzysu mogące implikować użycie przemocy lub interwencję militarną; potwierdza swoje wcześniejsze stanowisko, zgodnie z którym pokojowe, demokratyczne i pluralistyczne rozwiązanie jest jedyną drogą trwałego wyjścia z obecnego impasu politycznego i spowodowanego przez niego poważnego kryzysu społecznego i humanitarnego;

3. ponownie wyraża pełne poparcie dla Zgromadzenia Narodowego, które jest prawomocnym i demokratycznym organem władzy w Wenezueli i którego uprawnienia – w tym prerogatywy i bezpieczeństwo jego członków – powinny zostać przywrócone i szanowane; przypomina o uznaniu i poszanowaniu konstytucyjnej roli Zgromadzenia Narodowego; popiera wniosek Międzyamerykańskiej Komisji Praw Człowieka o przyjęcie środków zabezpieczających na rzecz członków Zgromadzenia;

4. wzywa do natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia wszystkich osób przetrzymywanych z uwagi na to, że są członkami rodziny tymczasowego prezydenta Juana Guaidó lub członkami jego ekipy; ponawia wcześniejsze apele kierowane do rządu Wenezueli o natychmiastowe zaprzestanie represjonowania przywódców politycznych, dziennikarzy i członków opozycji;

5. zwraca się do Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ), aby kontynuowała współpracę z opozycją, rządem oraz podmiotami międzynarodowymi i regionalnymi za pośrednictwem międzynarodowej grupy kontaktowej, dążąc do osiągnięcia dwóch głównych celów: po pierwsze, wsparcia dostaw pomocy humanitarnej do Wenezueli na zasadach uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym, a po drugie, wypracowania wspólnego zrozumienia przez główne zaangażowane podmioty czynników, które pozwolą na pokojowe wyjście z kryzysu, oraz metod, jakimi można doprowadzić w kraju do pokojowego i demokratycznego rozwiązania w drodze nowych i wiarygodnych wyborów prezydenckich;

6. wzywa ESDZ, aby aktywnie promowała porozumienie w sprawie dostarczania pomocy humanitarnej i dopilnowała, aby była ona przekazywana za pośrednictwem Organizacji Narodów Zjednoczonych na zasadach uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym; wyraża poparcie dla grupy roboczej ds. wdrażania pomocy międzynarodowej i przypomina swoje wcześniejsze apele o pilne zapewnienie dostaw pomocy humanitarnej do kraju, aby ulżyć ludności w jej cierpieniach; apeluje do instytucji UE o dołożenie wszelkich starań, aby dopilnować udzielania pomocy UE na miejscu, i potępia rząd Wenezueli za brak zezwolenia na wjazd pomocy do kraju pomimo potrzeb ludności;

7. zaleca, aby ESDZ, prowadząc działania, starała się uzyskać maksymalne wsparcie państw w regionie i dążyła do aktywnego uczestnictwa ONZ, jeśli chodzi o pomoc humanitarną i porozumienia polityczne mające doprowadzić do rozwiązania kryzysu w Wenezueli;

8. uznaje kluczową rolę, jaką w związku z kryzysami regionalnymi odgrywały w przeszłości władze kubańskie, i wzywa ESDZ, aby zbadała wraz z Kubą możliwości stworzenia przestrzeni dla pokojowego, demokratycznego i wynegocjowanego rozwiązania kryzysu;

9. popiera prace grupy roboczej ds. wyborów przy międzynarodowej grupie kontaktowej i wzywa wszystkie strony do współpracy przy opracowywaniu środków budowy zaufania, takich jak uwolnienie więźniów politycznych, zniesienie zakazu wobec polityków opozycji oraz ustanowienie zrównoważonej Krajowej Rady Wyborczej; oczekuje, że gdy zapanują sprzyjające warunki i otworzy się przestrzeń dla politycznego, demokratycznego i pokojowego wyjścia z kryzysu, należy zapoczątkować proces mediacyjny na rzecz dialogu politycznego między Wenezuelczykami, gdyż jest to jedyny możliwy sposób na rozwiązanie kryzysu;

10. wzywa władze Wenezueli do wszczęcia dochodzenia w sprawie wydarzeń, które miały miejsce 23 i 24 lutego 2019 r., aby wyjaśnić, kto ponosi odpowiedzialność za domniemane ofiary wśród ludności tubylczej wspólnoty Pemón; popiera wniosek Zgromadzenia Narodowego skierowany do Międzyamerykańskiej Komisji Praw Człowieka o przyjęcie środków zabezpieczających na rzecz tubylczej wspólnoty Pemón;

11. wyraża uznanie dla pracy organizacji międzynarodowych, platform obywatelskich i pracowników służby zdrowia udzielających wsparcia w celu poprawy sytuacji; popiera wniosek Zgromadzenia Narodowego skierowany do Międzyamerykańskiej Komisji Praw Człowieka o przyjęcie środków zabezpieczających na rzecz pracowników służby zdrowia oraz przypomina rządowi Wenezueli, że powinien chronić organizacje humanitarne i ich personel w terenie;

12. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii ds. polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, prawowitemu tymczasowemu prezydentowi Republiki i Zgromadzeniu Narodowemu Boliwariańskiej Republiki Wenezueli, rządom i parlamentom Grupy z Limy, Europejsko-Latynoamerykańskiemu Zgromadzeniu Parlamentarnemu oraz sekretarzowi generalnemu Organizacji Państw Amerykańskich.

 

[1] Dz.U. C 285 z 29.8.2017, s. 145.

[2] Dz.U. C 294 z 12.8.2016, s. 21.

[3] Dz.U. C 316 z 30.8.2016, s. 190.

[4] Dz.U. C 86 z 6.3.2018, s. 101.

[5] Dz.U. C 298 z 23.8.2018, s. 137.

[6] Dz.U. C 463 z 21.12.2018, s. 61.

[7] Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0199.

[8] Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0313.

[9] Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0436.

[10] Teksty przyjęte, P8_TA(2019)0061.

[11] Dz.U. L 276 z 7.11.2018, s. 10.

[12] Boliwariańska Republika Wenezueli, 2019, „Informe sobre los sucesos ocurridos en puntos de frontera relacionados con el intento de ingreso de la Ayuda Humitaria” https://comunidadenmovimiento.cl/wp-content/uploads/2019/03/Informe-AN-sobre-hechos-ocurridos-el-23-y-24F-1.pdf

Ostatnia aktualizacja: 27 marca 2019Informacja prawna