Procedura : 2019/2817(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B9-0038/2019

Teksty złożone :

B9-0038/2019

Debaty :

PV 18/09/2019 - 7
CRE 18/09/2019 - 7

Głosowanie :

PV 18/09/2019 - 9.6
CRE 18/09/2019 - 9.6
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P9_TA(2019)0016

<Date>{12/09/2019}12.9.2019</Date>
<NoDocSe>B9-0038/2019</NoDocSe>
PDF 186kWORD 51k

<TitreType>PROJEKT REZOLUCJI</TitreType>

<TitreSuite>złożony w następstwie debaty na temat wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej – rozwój wypadków</TitreSuite>

<TitreRecueil>zgodnie z art. 132 ust. 2 Regulaminu</TitreRecueil>


<Titre>w sprawie wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej – rozwój wypadków </Titre>

<DocRef>(2019/2817(RSP))</DocRef>


<RepeatBlock-By><Depute>Guy Verhofstadt</Depute>

<Commission>{ECON}koordynator PE ds. brexitu</Commission>

<Depute>Manfred Weber</Depute>

<Commission>{PPE}przewodniczący grupy PPE</Commission>

<Depute>Iratxe García Pérez</Depute>

<Commission>{S&D}przewodnicząca grupy S&D</Commission>

<Depute>Dacian Cioloş</Depute>

<Commission>{Renew}przewodniczący grupy Renew Europe</Commission>

<Depute>Philippe Lamberts, Ska Keller</Depute>

<Commission>{Verts/ALE}współprzewodniczący grupy Verts/ALE</Commission>

<Depute>Martin Schirdewan, Manon Aubry</Depute>

<Commission>{GUE/NGL}współprzewodniczący grupy GUE/NGL</Commission>

<Depute>Antonio Tajani</Depute>

<Commission>{CONT}przewodniczący Komisji Spraw Konstytucyjnych</Commission>

</RepeatBlock-By>


B9-0038/2019

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej – rozwój wypadków

(2019/2817(RSP))

Parlament Europejski,

 uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej (TUE) i Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

 uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2000 r. („Kartę”), ogłoszoną w dniu 12 grudnia 2007 r. w Strasburgu, która weszła w życie wraz z Traktatem z Lizbony w grudniu 2009 r.,

 uwzględniając notyfikację złożoną przez premier Zjednoczonego Królestwa do Rady Europejskiej w dniu 29 marca 2017 r. zgodnie z art. 50 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej,

 uwzględniając rezolucje z dnia 5 kwietnia 2017 r. w sprawie negocjacji ze Zjednoczonym Królestwem w związku ze złożoną przez nie notyfikacją o zamiarze wystąpienia z Unii Europejskiej[1], z dnia 3 października 2017 r. w sprawie stanu zaawansowania negocjacji ze Zjednoczonym Królestwem[2], z dnia 13 grudnia 2017 r. w sprawie stanu zaawansowania negocjacji ze Zjednoczonym Królestwem[3] oraz z dnia 14 marca 2018 r. w sprawie ram przyszłych stosunków między UE a Zjednoczonym Królestwem[4],

 uwzględniając wytyczne Rady Europejskiej (art. 50) z dnia 29 kwietnia 2017 r., wydane w następstwie notyfikacji złożonej przez Zjednoczone Królestwo na mocy art. 50 TUE oraz załącznik do decyzji Rady z dnia 22 maja 2017 r., w którym ustanowiono wytyczne negocjacyjne dotyczące umowy ze Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej określającej warunki jego wystąpienia z Unii Europejskiej,

 uwzględniając wytyczne Rady Europejskiej (art. 50) z dnia 15 grudnia 2017 r. oraz załącznik do decyzji Rady z dnia 29 stycznia 2018 r. uzupełniającej decyzję Rady z dnia 22 maja 2017 r. upoważniającą do rozpoczęcia negocjacji ze Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie umowy określającej warunki jego wystąpienia z Unii Europejskiej,

 uwzględniając wspólne sprawozdanie negocjatorów z ramienia Unii Europejskiej i rządu Zjednoczonego Królestwa z dnia 8 grudnia 2017 r. w sprawie postępów poczynionych na pierwszym etapie negocjacji na mocy art. 50 TUE dotyczących uporządkowanego wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej,

 uwzględniając Umowę o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, zatwierdzoną przez Radę Europejską w dniu 25 listopada 2018 r. (zwaną dalej „umową o wystąpieniu”), oraz oświadczenia zawarte w protokole posiedzenia Rady Europejskiej z tego samego dnia,

 uwzględniając deklarację polityczną określającą ramy przyszłych stosunków między Unią Europejską a Zjednoczonym Królestwem zatwierdzoną przez Radę Europejską w dniu 25 listopada 2018 r. (zwaną dalej „deklaracją polityczną”),

 uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej (art. 50) z dnia 13 grudnia 2018 r.,

 uwzględniając wspólne oświadczenie uzupełniające deklarację polityczną i instrument dotyczący umowy o wystąpieniu z dnia 11 marca 2019 r.,

 uwzględniając decyzję Rady Europejskiej (UE) 2019/476 przyjętą w porozumieniu ze Zjednoczonym Królestwem z dnia 22 marca 2019 r. przedłużającą okres, o którym mowa w art. 50 ust. 3 TUE,

 uwzględniając decyzję Rady Europejskiej (UE) 2019/584 przyjętą w porozumieniu ze Zjednoczonym Królestwem z dnia 11 kwietnia 2019 r. przedłużającą okres, o którym mowa w art. 50 ust. 3 TUE,

 uwzględniając decyzję Rady (UE) 2019/642 z dnia 13 kwietnia 2019 r. zmieniającą decyzję Rady (UE) 2019/274 z dnia 11 stycznia 2019 r., która upoważnia do podpisania w imieniu Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej Umowy o wystąpieniu, z zastrzeżeniem jej zawarcia,

 uwzględniając art. 132 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że brexit jest bezprecedensowym i niefortunnym wydarzeniem, którego negatywne skutki byłyby złagodzone przez uporządkowane wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej;

B. mając na uwadze, że Zjednoczone Królestwo i UE pozostaną bliskimi sąsiadami i nadal będą je łączyły liczne wspólne interesy; mając na uwadze, że ramy takich bliskich stosunków są określone w deklaracji politycznej, zgodnie z którą można chronić te wspólne interesy i wspierać je, w tym poprzez nowe stosunki handlowe;

C. mając na uwadze, że Parlament Europejski reprezentuje obywateli UE i w całym procesie prowadzącym do wystąpienia Zjednoczonego Królestwa będzie miał na względzie ochronę ich interesów;

D. mając na uwadze, że obecnie ok. 3,2 mln obywateli z pozostałych 27 państw członkowskich (UE-27) zamieszkuje w Zjednoczonym Królestwie, a 1,2 mln obywateli Zjednoczonego Królestwa zamieszkuje w UE-27; mając na uwadze, że obywatele ci osiedlili się w innym państwie członkowskim, zrobili to na gruncie praw, jakie przysługują im na mocy prawa UE, oraz przy założeniu, że przez całe życie nadal będą korzystać z tych praw;

E. mając ponadto na uwadze dodatkowe 1,8 mln obywateli, którzy urodzili się w Irlandii Północnej i którzy na mocy porozumienia wielkopiątkowego mają prawo do obywatelstwa irlandzkiego, a tym samym mają prawo do obywatelstwa UE oraz do praw wynikających z obywatelstwa UE w miejscu ich zamieszkania;

F. mając na uwadze, że UE i Zjednoczone Królestwo, jako występujące państwo członkowskie, mają nadrzędny obowiązek zapewnienia kompleksowego i wzajemnego podejścia do ochrony praw obywateli UE mieszkających w Zjednoczonym Królestwie i obywateli Zjednoczonego Królestwa mieszkających w UE-27;

G. mając na uwadze, że niedawne oświadczenia rządu Zjednoczonego Królestwa na rzecz prowadzenia polityki obejmującej rozbieżności regulacyjne z UE budzą wątpliwości co do tego, jak ścisłe będą mogły być przyszłe stosunki gospodarcze między UE a Zjednoczonym Królestwem;

H. mając na uwadze, że wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z UE nie może w żaden sposób zagrażać procesowi pokojowemu w Irlandii Północnej ani zaszkodzić gospodarce wyspy Irlandii, do czego doszłoby w przypadku jakiegokolwiek usztywnienia granicy między Irlandią Północną a Irlandią, przy czym rozwiązanie awaryjne uzgodnione przez Zjednoczone Królestwo i UE w umowie o wystąpieniu zostało opracowane specjalnie, aby temu zapobiec, bez względu na okoliczności;

I. mając na uwadze, że w porozumieniu wielkopiątkowym uznaje się „legitymację każdego wyboru swobodnie dokonanego przez większość narodu Irlandii Północnej odnośnie do statusu tego kraju”;

J. mając na uwadze, że rząd Zjednoczonego Królestwa utrzymuje, iż rozwiązanie awaryjne musi zostać usunięte z umowy o wystąpieniu, ale do tej pory nie przedstawił prawnie obowiązujących wniosków, które mogłyby je zastąpić;

K. mając na uwadze, że wydaje się, iż rząd Zjednoczonego Królestwa uczynił z „braku porozumienia” swój główny priorytet polityczny oraz że niektórzy członkowie rządu Zjednoczonego Królestwa uważają, iż wyjście Zjednoczonego Królestwa z UE przy braku porozumienia byłoby optymalnym uwieńczeniem procesu wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z UE;

L. mając na uwadze, że premier Zjednoczonego Królestwa stwierdził, że „brak porozumienia” świadczyłby o „braku umiejętności rządzenia krajem”;

M. mając na uwadze, że zgodnie ze wspólnym instrumentem dotyczącym umowy o wystąpieniu, uzgodnionym w dniu 11 marca 2019 r. ze względu na naciski ze strony Zjednoczonego Królestwa, wspólne prace nad rozwiązaniami alternatywnymi wymagają ratyfikacji umowy o wystąpieniu;

N. mając na uwadze, że wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z UE przy braku porozumienia byłoby ekonomicznie wysoce szkodliwe dla obu stron, chociaż, jak wynika z oficjalnych danych liczbowych i sprawozdań rządu Zjednoczonego Królestwa, takie straty gospodarcze byłyby nieproporcjonalnie wysokie w przypadku Zjednoczonego Królestwa, w tym jego terytoriów zamorskich;

O. mając na uwadze, że jedność instytucji UE i UE-27 nadal ma zasadnicze znaczenie i zostanie utrzymana;

Umowa o wystąpieniu i deklaracja polityczna

1. uważa, że w żywotnym interesie Zjednoczonego Królestwa oraz UE leży, aby wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z UE odbyło się w sposób uporządkowany;

2. nadal uważa, że umowa o wystąpieniu, jako środek umożliwiający takie uporządkowane wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z UE, jest sprawiedliwa i wyważona oraz w pełni uwzględnia zarówno „czerwone linie” Zjednoczonego Królestwa, jak i zasady UE;

3. zauważa, że wartość umowy o wystąpieniu polega na tym, iż daje ona pewność prawną wszystkim, których dotyczy wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z UE, oraz że w możliwie najszerszym zakresie:

 chroni prawa i wybory życiowe obywateli UE zamieszkałych w Zjednoczonym Królestwie i obywateli brytyjskich mieszkających w UE-27;

 obejmuje rozwiązanie awaryjne w odniesieniu do granicy między Irlandią a Irlandią Północną, które – wobec braku uzgodnionych rozwiązań w kontekście przyszłego porozumienia lub alternatywnych rozwiązań operacyjnych zapewniających takie same gwarancje – zapewni ochronę porozumienia wielkopiątkowego i procesu pokojowego w Irlandii Północnej oraz pozwoli uniknąć „usztywnienia” granicy, wspierając tym samym współpracę Północ-Południe i gospodarkę obejmującą całą wyspę, a także gwarantując integralność rynku wewnętrznego UE,

 stanowi podstawę do zawarcia jednolitego porozumienia finansowego ze Zjednoczonym Królestwem, obejmującego wszystkie zobowiązania prawne wynikające ze zobowiązań pozostających do realizacji oraz uwzględnia pozycje pozabilansowe, zobowiązania warunkowe i inne koszty finansowe wynikające bezpośrednio z wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z UE;

 obejmuje, zgodnie z żądaniem Zjednoczonego Królestwa i w celu zapewnienia pewności i ciągłości prawnej, a także czasu potrzebnego na negocjacje przyszłych stosunków między UE a Zjednoczonym Królestwem, okres przejściowy do dnia 31 grudnia 2020 r., który można przedłużyć jednokrotnie o maksymalnie dwa lata,

 dotyczy innych kwestii dotyczących wystąpienia, które pozwolą na uporządkowane wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z UE,

 zawiera przepisy dotyczące zarządzania, które w stosownych przypadkach chronią rolę Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w zakresie wykładni umowy o wystąpieniu;

4. zauważa, że podstawowe opcje Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do granicy między Irlandią a Irlandią Północną są i pozostaną takie same, bez względu na rząd; przypomina, że rząd Zjednoczonego Królestwa odrzucił pierwszą propozycję UE dotyczącą rozwiązania awaryjnego wyłącznie dla Irlandii Północnej, a następnie zwrócił się z wnioskiem o jej zmianę, by odpowiadała ona temu, co znajduje się obecnie w umowie o wystąpieniu; wyraża gotowość powrotu do rozwiązania awaryjnego wyłącznie dla Irlandii Północnej, ale podkreśla, że nie wyrazi zgody na zawarcie umowy o wystąpieniu bez rozwiązania awaryjnego;

5. zauważa, że rozwiązanie awaryjne jest popierane przez zdecydowaną większość partii politycznych reprezentowanych w Zgromadzeniu Irlandii Północnej oraz, według ostatnich badań, przez większość obywateli Irlandii Północnej;

6. przypomina, że rozwiązanie awaryjne ma być stosowane tylko jako ostateczny środek tymczasowy i z zadowoleniem przyjmuje wszystkie środki, które wyraźnie to wskazują; z zadowoleniem przyjmuje w szczególności to, że – jak przewidziano w samej umowie o wystąpieniu – prace i inwestycje mają na celu zbadanie, w jaki sposób można w przyszłości wykorzystać alternatywne rozwiązania oparte na nowych technologiach, aby zapewnić brak twardej granicy na wyspie Irlandii;

7. zauważa, że te alternatywne rozwiązania są dopuszczalne tylko wtedy, gdy umożliwiają uniknięcie fizycznej infrastruktury na granicy lub związanych z nią kontroli, ochronę gospodarki całej wyspy, zachowanie porozumienia wielkopiątkowego, w tym utrzymanie warunków niezbędnych do kontynuowania współpracy Północ-Południe, oraz zapewnienie integralności rynku wewnętrznego UE;

8. uważa, że do Zjednoczonego Królestwa należy przedstawienie na piśmie propozycji takich alternatywnych rozwiązań, które będą w pełni operacyjne, obejmą wszystkie kontrole przeprowadzane na zewnętrznych granicach UE, będą zgodne z pkt 43 i 49 wspólnego sprawozdania z dnia 8 grudnia 2017 r. i będą mogły uwzględniać wszelkie przyszłe rozbieżności regulacyjne między Zjednoczonym Królestwem a UE; ubolewa, że pomimo oświadczeń niektórych członków o dostępności alternatywnych rozwiązań, rząd Zjednoczonego Królestwa nie przedstawił dotychczas prawnie obowiązujących wniosków, które mogłyby zastąpić rozwiązanie awaryjne;

9. zauważa, że deklaracja polityczna określająca ramy przyszłych stosunków między UE a Zjednoczonym Królestwem jest zgodna z rezolucją Parlamentu Europejskiego z dnia 14 marca 2018 r. w sprawie ram przyszłych stosunków między UE a Zjednoczonym Królestwem, w której wzywa się do zawarcia układu o stowarzyszeniu, oraz ze szczegółowym wkładem komisji parlamentarnych; deklaracja ta odzwierciedla wybory dokonane przez Zjednoczone Królestwo w odniesieniu do zakresu i stopnia jej przyszłych stosunków z UE;

10. wyraża gotowość do przekształcenia deklaracji politycznej w dokument o bardziej formalnym i prawnym charakterze określający cel, jakim jest ustanowienie układu o stowarzyszeniu między UE a Zjednoczonym Królestwem o tak bliskim charakterze, że nawet przy braku wykonalnych alternatywnych ustaleń rozwiązanie awaryjne nie będzie musiało zostać zastosowane;

Brak porozumienia

11. przypomina, że zgodnie z art. 50 TUE w przypadku braku porozumienia lub przedłużenia okresu, o którym mowa w art. 50 ust. 3 TUE, Traktaty przestaną mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa od dnia 1 listopada 2019 r.;

12. podkreśla, że jeżeli Zjednoczone Królestwo miałoby wystąpić z UE bez porozumienia, odpowiedzialność za to w całości spoczywałaby na rządzie Zjednoczonego Królestwa; zwraca ponadto uwagę na skutki, jakie takie wystąpienie bez porozumienia miałoby dla granicy między Irlandią Północną a Irlandią, a także dla funkcjonowania i realizacji porozumienia wielkopiątkowego;

13. zwraca uwagę na silną opozycję w Izbie Gmin i poza nią wobec decyzji o zawieszeniu parlamentu Zjednoczonego Królestwa do dnia 14 października 2019 r., która czyni możliwość wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z UE bez porozumienia bardziej prawdopodobną;

14. jednocześnie z zadowoleniem przyjmuje środki planowania gotowości i reagowania na wypadek braku porozumienia przyjęte przez instytucje UE i UE-27; zauważa, że są one jednostronne, leżą w interesie UE i mają tymczasowy charakter; podkreśla ponadto, że nie mają one takich samych skutków jak porozumienie umożliwiające uporządkowane wystąpienie lub powielenie korzyści wynikających z członkostwa w UE, czy warunki okresu przejściowego przewidzianego w umowie o wystąpieniu; z zadowoleniem przyjmuje ostatnie wnioski przedstawione przez Komisję w dniu 4 września 2019 r. i zobowiązuje się do jak najszybszego zajęcia się nimi, w szczególności w odniesieniu do udzielania pomocy finansowej małym i średnim przedsiębiorstwom, aby ograniczyć do minimum obciążenia wynikające z procedur administracyjnych;

15. zauważa, że w przypadku braku umowy o wystąpieniu nie może być mowy o okresie przejściowym ani o „mini-umowach”, które miałyby złagodzić zakłócenia związane z nieuporządkowanym wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z UE;

16. podkreśla, że dalsze negocjacje między UE a Zjednoczonym Królestwem po wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa z UE bez porozumienia mogą mieć miejsce jedynie pod warunkiem że Zjednoczone Królestwo wywiąże się ze swoich obowiązków i zobowiązań dotyczących poszanowania praw obywateli, ustaleń finansowych i porozumienia wielkopiątkowego we wszystkich jego częściach;

17. zauważa, że w przypadku wystąpienia bez porozumienia zobowiązania finansowe i inne zobowiązania Zjednoczonego Królestwa nadal będą w mocy; potwierdza, że w takim przypadku odmówi wyrażenia zgody na jakiekolwiek porozumienie lub porozumienia między UE a Zjednoczonym Królestwem, chyba że Zjednoczone Królestwo wywiąże się ze swoich zobowiązań;

18. przypomina, że gdy takie zobowiązania zostaną wypełnione, negocjacje w sprawie przyszłych stosunków między UE a Zjednoczonym Królestwem będą wymagać zapewnienia silnych gwarancji i równych warunków działania w celu ochrony rynku wewnętrznego UE i uniknięcia sytuacji, w której przedsiębiorstwa z UE będą potencjalnie narażone na nieuczciwą konkurencję; przypomina w związku z tym o warunkach określonych w rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 14 marca 2018 r., zwłaszcza w odniesieniu do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony środowiska, zatrudnienia i konsumentów; zauważa, że żadna umowa o wolnym handlu, która nie przestrzega tych poziomów ochrony, nie zostanie ratyfikowana przez Parlament Europejski;

19. przypomina, że ochrona praw i wyborów życiowych – w tym statusu zatrudnienia i uprawnień socjalnych – obywateli UE mieszkających w Zjednoczonym Królestwie i obywateli brytyjskich mieszkających w UE-27 pozostaje głównym priorytetem i że należy podjąć wszelkie starania w celu zapewnienia, aby wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z UE nie miało wpływu na tych obywateli;

20. wyraża zaniepokojenie z powodu wdrożenia przez Zjednoczone Królestwo systemu przyznawania statusu osoby osiedlonej i wysokiej liczby wnioskodawców, nawet 42 % według najnowszych oficjalnych danych ze Zjednoczonego Królestwa, którym przyznano jedynie status wstępnie osiedlonych; przypomina, że można tego uniknąć, jeżeli Zjednoczone Królestwo zdecyduje się na procedurę administracyjną, która ma charakter deklaratywny i nakłada ciężar dowodu na władze Zjednoczonego Królestwa w przypadku zakwestionowania takiej deklaracji; w związku z tym wzywa Zjednoczone Królestwo do dokonania przeglądu jego podejścia;

21. zachęca Zjednoczone Królestwo i UE-27 do przyjęcia środków zapewniających pewność prawa obywatelom UE zamieszkałym w Zjednoczonym Królestwie i obywatelom brytyjskim mieszkającym w UE-27; przypomina swoje stanowisko, zgodnie z którym UE-27 powinna stosować spójne i jak najprzychylniejsze podejście do ochrony praw obywateli brytyjskich mieszkających w tych państwach członkowskich;

22. wyraża głębokie zaniepokojenie faktem, że niedawne i sprzeczne ogłoszenia wydane przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych w odniesieniu do swobodnego przepływu po dniu 31 października 2019 r. spowodowały bardzo niekorzystną dla obywateli UE mieszkających w Zjednoczonym Królestwie niepewność, co wiąże się z ryzykiem, że ogłoszenia te mogą pogłębić wrogość w stosunku do nich, a także negatywnie wpłynąć na ich zdolność do egzekwowania przysługujących im praw;

23. przypomina, że wielu obywateli Zjednoczonego Królestwa wyraziło zdecydowany sprzeciw wobec utraty praw, z których obecnie korzystają na mocy art. 20 TFUE; proponuje, aby UE-27 zbadała, w jaki sposób można załagodzić tę sytuację w ramach prawa pierwotnego UE, przy pełnym poszanowaniu zasady wzajemności, równości, symetrii i niedyskryminacji;

Przedłużenie okresu obowiązywania art. 50

24. zauważa, że w dniu 9 września 2019 r. uchwalono ustawę parlamentu Zjednoczonego Królestwa zobowiązującą rząd Zjednoczonego Królestwa do wystąpienia z wnioskiem o przedłużenie umowy, jeżeli do dnia 19 października 2019 r. nie osiągnięto porozumienia z UE;

25. wskazuje, że poprze przedłużenie okresu przewidzianego w art. 50, jeżeli istnieją powody i cel takiego przedłużenia (np. w celu uniknięcia wystąpienia przy braku porozumienia, przeprowadzenia wyborów ogólnych lub referendum, uchylenia art. 50 lub zatwierdzenia umowy o wystąpieniu), oraz że nie ma to negatywnego wpływu na pracę i funkcjonowanie instytucji UE;

26. przypomina, że nie przystąpi do głosowania nad udzieleniem zgody dopóki Parlament Zjednoczonego Królestwa nie zatwierdzi umowy z UE;

°

° °

27. przyjmuje do wiadomości decyzję rządu Zjednoczonego Królestwa, by w obecnej sytuacji nie wyznaczać kandydata na komisarza do następnej Komisji Europejskiej ani nie wysyłać przedstawicieli Zjednoczonego Królestwa na niektóre posiedzenia UE od dnia 1 września 2019 r.; podkreśla, że nie wpłynie to na zdolność instytucji UE do sprawnego działania i potwierdza, że jeśli chodzi o Parlament Europejski brytyjscy posłowie do Parlamentu Europejskiego będą nadal, do czasu wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z UE, posłami do PE ze wszystkimi prawami i obowiązkami; przypomina, że dopóki Zjednoczone Królestwo pozostaje państwem członkowskim będzie nadal korzystać ze swoich praw i jest związane zobowiązaniami wynikającymi z Traktatów, w tym zasadą lojalnej współpracy;

°

° °

28. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie Europejskiej, Radzie Unii Europejskiej, Komisji, parlamentom państw członkowskich oraz rządowi Zjednoczonego Królestwa.

[1] Dz.U. C 298, z 23.8.2018, s. 24.

[2] Dz.U. C 346 z 27.9.2018, s. 2.

[3] Dz.U. C 369, z 11.10.2018, s. 32.

[4] Dz.U. C 162, z 10.5.2019, s. 40.

Ostatnia aktualizacja: 16 września 2019Informacja prawna