Procedura : 2019/2854(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B9-0118/2019

Teksty złożone :

B9-0118/2019

Debaty :

Głosowanie :

PV 24/10/2019 - 8.6
CRE 24/10/2019 - 8.6
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P9_TA(2019)0047

<Date>{21/10/2019}21.10.2019</Date>
<NoDocSe>B9‑0118/2019</NoDocSe>
PDF 158kWORD 50k

<TitreType>PROJEKT REZOLUCJI</TitreType>

<TitreSuite>złożony w następstwie oświadczenia Komisji</TitreSuite>

<TitreRecueil>zgodnie z art. 132 ust. 2 Regulaminu</TitreRecueil>


<Titre>w sprawie skutków upadłości Grupy Thomas Cook</Titre>

<DocRef>(2019/2854(RSP))</DocRef>


<RepeatBlock-By><Depute>José Ramón Bauzá Díaz, Dinesh Dhamija, Bill Newton Dunn, Caroline Nagtegaal, Izaskun Bilbao Barandica, Liesje Schreinemacher, Dita Charanzová, Dominique Riquet, Valter Flego, Ilhan Kyuchyuk, Vlad‑Marius Botoş, Iskra Mihaylova, Atidzhe Alieva‑Veli</Depute>

<Commission>{Renew}w imieniu grupy Renew</Commission>

</RepeatBlock-By>

Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B9-0118/2019

B9‑0118/2019

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie skutków upadłości Grupy Thomas Cook

(2019/2854(RSP))

Parlament Europejski,

 uwzględniając oświadczenie Komisji z dnia 21 października 2019 r. w sprawie skutków upadłości Grupy Thomas Cook,

 uwzględniając art. 195 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

 uwzględniając komunikat Komisji z dnia 30 czerwca 2010 r. pt. „Europa – najpopularniejszy kierunek turystyczny na świecie – nowe ramy polityczne dla europejskiego sektora turystycznego” (COM(2010)0352),

 uwzględniając swoją rezolucję z dnia 29 października 2015 r. w sprawie nowych wyzwań i koncepcji w zakresie promowania turystyki w Europie[1],

 uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2302 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych, w szczególności jej art. 13 dotyczący odpowiedzialności za realizację imprezy turystycznej, art. 16 dotyczący obowiązku udzielania pomocy oraz rozdział V regulujący ochronę podróżnych przed niewypłacalnością organizatora lub sprzedawcy detalicznego[2],

 uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91[3],

 uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie odszkodowania dla pasażerów w przypadku upadłości linii lotniczych[4],

 uwzględniając komunikat Komisji z dnia 18 marca 2013 r. pt. „Ochrona pasażerów w przypadku niewypłacalności linii lotniczej” (COM(2013)0129), w którym Komisja określiła środki mające na celu poprawę ochrony podróżnych w przypadku niewypłacalności linii lotniczej, w tym lepsze egzekwowanie rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady,

 uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty (wersja przekształcona), w szczególności art. 8 dotyczący okresu ważności koncesji i art. 9 dotyczący zawieszenia i cofnięcia koncesji[5],

 uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 („rozporządzenie w sprawie EFG”)[6],

 uwzględniając art. 132 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że biura podróży działają w szybko zmieniającym się i coraz bardziej konkurencyjnym otoczeniu, zarówno na rynku unijnym, jak i poza nim, i muszą dostosować się do nowych zachowań klientów i modeli biznesowych (np. rozwoju serwisów rezerwacji podróży online i ich atrakcyjnych pakietów);

B. mając na uwadze, że upadek Grupy Thomas Cook spowodowało wiele czynników, m.in. niezdolność firmy do dokonania zmiany modelu biznesowego i wprowadzenia innowacji, aby nadążyć za konkurencją w dobie gospodarki cyfrowej; 

C. mając na uwadze, że upadek we wrześniu 2019 r. biura podróży Thomas Cook, które prowadziło hotele, ośrodki wypoczynkowe, linie lotnicze w 16 krajach i obsługiwało 19 mln pasażerów rocznie, pozostawił 600 000 wczasowiczów za granicą, zmuszając rządy i firmy ubezpieczeniowe do skoordynowania ogromnej akcji ich awaryjnego sprowadzania do kraju;

D. mając na uwadze, że sytuacja finansowa Grupy Thomas Cook była już dobrze znana władzom państw członkowskich;

E. mając na uwadze, że z powodu likwidacji Grupy Thomas Cook zagrożonych jest 22 000 miejsc pracy na całym świecie, z czego 9000 w Zjednoczonym Królestwie, 2500 w Hiszpanii i ponad 1000 w Grecji; mając na uwadze, że choć przyszłość tych miejsc pracy jest wciąż niepewna, to najprawdopodobniej spowoduje istotny, zwielokrotniony efekt domina nie tylko w branży turystycznej i sektorze transportu, ale w całej gospodarce unijnej;

F. mając na uwadze, że tylko w tym roku szereg linii lotniczych takich jak Air Berlin, Alitalia, Aigle Azur, Adria Airways ogłosiło niewypłacalność, co miało poważne konsekwencje dla firm, turystyki i konsumentów;

G. mając na uwadze, że w kwietniu 2019 r. brytyjski organ lotnictwa cywilnego wydał Grupie Thomas Cook kolejną dwunastomiesięczną koncesję;

H. mając na uwadze, że dla wielu konsumentów nie było jasne, jakie są ich uprawnienia do odszkodowania i które elementy rezerwacji obejmuje ubezpieczenie;

I. mając na uwadze, że Europa to najpopularniejszy kierunek turystyczny na świecie, a jej udział w rynku w 2018 r. wyniósł 50,8 %; mając na uwadze, że turystyka odpowiada – bezpośrednio i pośrednio – za 10,3 % całkowitego PKB UE-28 i liczba ta do 2027 r. ma wzrosnąć do 11,2 %, a unijna branża turystyczna zatrudnia według szacunków 12,3 mln osób;

J. mając na uwadze, że turystyka pozostaje jedną z głównych sił napędowych, jeśli chodzi o tworzenie miejsc pracy w UE i na świecie, oraz przyczynia się do wzrostu zatrudnienia i rozwoju gospodarczego wszystkich państw członkowskich, a zwłaszcza krajów Europy Południowej, które szczególnie dotknął kryzys finansowy i gospodarczy;

K. mając na uwadze, że branża turystyczna domaga się zwiększenia koordynacji na szczeblu UE i jasnej polityki turystycznej z odpowiednim wsparciem budżetowym; mając na uwadze, że w unijnej polityce turystycznej należy uwzględnić fakt, że różne sektory odgrywające kluczową rolę w turystyce, takie jak transport czy hotelarstwo, podlegają różnym obszarom w ramach UE;

L. mając na uwadze, że unijna pomoc dla zwalnianych pracowników powinna być dynamiczna i udzielana jak najszybciej i jak najskuteczniej;

M. mając na uwadze, że Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) został utworzony z myślą o dodatkowym wsparciu dla pracowników dotkniętym skutkami poważnych zmian w strukturze światowego handlu oraz trwającego światowego kryzysu finansowego i gospodarczego;

1. podkreśla, że Grupa Thomas Cook zajmowała się różnymi obszarami, takimi jak noclegi, transport czy rekreacja, a jej działalność miała wpływ na różne rodzaje konsumentów i firm, co oznacza, że jej upadek podlega prawu Unii i państw członkowskich;

2. zauważa znaczne wysiłki, jakie zgodnie z prawem unijnym podjęto podczas akcji sprowadzania turystów do kraju; wyraża jednak ubolewanie z powodu negatywnego wpływu upadłości Grupy Thomas Cook na tysiące turystów, których rezerwacje zostały automatycznie anulowane, w związku z czym wielu z nich utknęło za granicą, nie mając do wyboru żadnych alternatywnych rozwiązań, jeśli chodzi o powrót, co pociągnęło za sobą ogromną niepewność prawa w branży i poważny brak ochrony konsumentów;

3. apeluje do Rady o przyjęcie podejścia ogólnego w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, aby wypracować kompleksowe ramy praw pasażerów, które objęłyby zagadnienia takie jak wykaz nadzwyczajnych okoliczności, progi stosowane do celów odszkodowania za odwołanie i opóźnienie lotu czy odszkodowanie w przypadku spóźnienia na lot przesiadkowy; ubolewa nad faktem, że od lutego 2014 r. Radzie nie udało się osiągnąć porozumienia;

4. uważa, że nagłego upadku Grupy Thomas Cook można było uniknąć i że można było lepiej zorganizować zaprzestanie działalności; wzywa Komisję, by przyjrzała się przyczynom likwidacji Grupy Thomas Cook z uwzględnieniem faktu, że negatywne zmiany w sytuacji finansowej firmy były od dawna znane, i oceniła, czy można było podjąć środki zapobiegawcze, by uniknąć jej nagłego upadku;

5. wyraża zastrzeżenia co do decyzji o wydaniu koncesji Grupie Thomas Cook, zważywszy na jej sytuację finansową; apeluje w związku z tym do Komisji, by dopilnowała ściślejszego przestrzegania przez organy państw członkowskich wydające koncesje art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1008/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego zawieszenia i cofnięcia koncesji w przypadku pojawienia się wyraźnych oznak problemów finansowych lub niewypłacalności; uważa ponadto, że państwa członkowskie powinny wydawać liniom lotniczym tymczasowe koncesje, które pozwoliłyby sprowadzić turystów do kraju po ogłoszeniu niewypłacalności; apeluje do UE, by w zmienionym rozporządzeniu położyła większy nacisk na obowiązek dokonania oceny wyników finansowych przewoźników lotniczych przez państwa członkowskie udzielające koncesji;

6. zwraca uwagę, że rozwiązanie problemu, jakim jest upadek biura podróży rozmiarów Grupy Thomas Cook, nie kończy się w momencie sprowadzenia do kraju jego klientów, wypłacenia odszkodowań i zwrotów, lecz wręcz przeciwnie, dużo poważniejszy okaże się prawdopodobnie jego przyszły wpływ na połączenia transportowe, turystykę i zatrudnienie;

7. ubolewa nad tym, że osobom na wczasach all inclusive łatwiej było uzyskać informacje i pomoc niż klientom, którzy zarezerwowali oddzielnie loty i noclegi;

8. wzywa Komisję, by zaapelowała do państw członkowskich o stworzenie jasnych i przejrzystych krajowych systemów zabezpieczeń; zauważa jednak, że choć w wielu państwach członkowskich takie systemy już istnieją, to nie zawsze jest jasne, czy obejmują one daną rezerwację;

9. uważa, że skala upadku Grupy Thomas Cook miała poważne negatywne konsekwencje dla sektora turystycznego Unii Europejskiej – pozostającej najpopularniejszym kierunkiem turystycznym na świecie – a w szczególności dla państw członkowskich uzależnionych od turystyki i Grupy Thomas Cook, zwłaszcza w miejscach takich jak Baleary, Wyspy Kanaryjskie, Rodos czy Kreta; podkreśla, że zanim upadła Grupa Thomas Cook, w tych regionach żyjących z turystyki zaplanowano już usługi turystyczne, zwłaszcza hotelarskie, i dokonano wielu rezerwacji na następny sezon, i dlatego jest zdania, że państwa członkowskie powinny zapewnić wsparcie niezbędne, by złagodzić negatywny wpływ tej sytuacji na liczne firmy;

10. ponawia apel do Komisji o określenie mechanizmu skutecznej koordynacji i współpracy między państwami członkowskimi, władzami regionalnymi i lokalnymi oraz instytucjami finansowymi w sektorze turystyki i przyjęcie w budżecie unijnym specjalnej linii budżetowej poświęconej turystyce, zwłaszcza w kontekście następnych wieloletnich ram finansowych na lata 2021–2027, z myślą o przeznaczeniu konkretnych środków na wsparcie dla unijnej polityki turystycznej;

11. uważa, że turystyka i transport są w sposób oczywisty ściśle powiązane; przypomina, że transport jest nieodłączną częścią branży turystycznej, a turystyka rozwija się, gdy dostępne są lepsze systemy transportu; apeluje zatem o to, by jeden z komisarzy odpowiedzialny był za kwestie transportu, mobilności i turystyki, i zwraca się do nowego przewodniczącego Komisji, by podjął niezbędne kroki w tym celu;

12. gorąco apeluje do państw członkowskich, które ucierpiały na likwidacji Grupy Thomas Cook, by natychmiast rozpoczęły działania na rzecz zwolnionych pracowników, takie jak wsparcie, doradztwo, integracja, szkolenia, przekwalifikowanie i szkolenia zawodowe, wsparcie w tworzeniu firm i pomoc w otwieraniu nowych firm kwalifikujących się do wsparcia finansowego z EFG;

13. wzywa państwa członkowskie i Komisję, by w ostateczności rozważyły środki pomocy państwa, które mogą złagodzić negatywny wpływ gospodarczy na firmy, miasta, regiony i miejscowości turystyczne oraz poważne konsekwencje dla zatrudnienia;

14. zwraca się do Komisji, by oceniła sposób, w jaki obowiązujące przepisy unijne i odpowiednie ustawodawstwo państw członkowskich pozwoliły przeprowadzić tę szeroko zakrojoną akcję sprowadzania turystów do kraju; zauważa, że kryzys spowodowany upadłością Grupy Thomas Cook nie jest odosobnionym przypadkiem i może znowu zdarzyć się w przyszłości; wzywa w związku z tym Komisję, aby oceniła możliwość podjęcia konkretnych działań lub środków, które zapobiegłyby ponownemu wystąpieniu takich sytuacji, tym samym wzmacniając ochronę konsumentów i praw pasażerów;

15. zwraca się do Komisji o dokonanie przeglądu obowiązujących przepisów unijnych z zakresu upadłości linii lotniczych, ochrony konsumentów, imprez turystycznych i praw pasażerów w świetle niedawnego upadku Grupy Thomas Cook, i zastanowienie się nad potrzebą uściślenia i udoskonalenia prawodawstwa oraz wprowadzenia innych środków pozwalających uniknąć w przyszłości podobnych sytuacji;

16. apeluje do Komisji o podwojenie starań na rzecz stworzenia prawdziwego jednolitego rynku cyfrowego i udzielenie niezbędnego wsparcia, aby pomóc unijnym przedsiębiorstwom w przejściu na gospodarkę cyfrową i nowe modele biznesowe dzięki odpowiednim programom finansowania i systemowi dostępu do finansowania, a także szkoleniom i promowaniu cyfrowego myślenia o biznesie;

17. zobowiązuje swego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

 

[1] Dz.U. C 355 z 20.10.2017, s. 71.

[2] Dz.U. L 326 z 11.12.2015, s. 1.

[3] Dz.U. L 46 z 17.2.2004, s. 1.

[4] Dz.U. C 285E z 21.10.2010, s. 42.

[5] Dz.U. L 293 z 31.10.2008, s. 3.

[6] Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 855.

Ostatnia aktualizacja: 23 października 2019Informacja prawna