Procedura : 2019/2886(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B9-0123/2019

Teksty złożone :

B9-0123/2019

Debaty :

PV 23/10/2019 - 7
CRE 23/10/2019 - 7

Głosowanie :

PV 24/10/2019 - 8.8
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P9_TA(2019)0049

<Date>{21/10/2019}21.10.2019</Date>
<NoDocSe>B9‑0123/2019</NoDocSe>
PDF 169kWORD 51k

<TitreType>PROJEKT REZOLUCJI</TitreType>

<TitreSuite>złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa</TitreSuite>

<TitreRecueil>zgodnie z art. 132 ust. 2 Regulaminu</TitreRecueil>


<Titre>w sprawie tureckiej interwencji wojskowej w północno-wschodniej Syrii i jej skutków</Titre>

<DocRef>(2019/2886(RSP))</DocRef>


<RepeatBlock-By><Depute>Tineke Strik, Petra De Sutter, Katrin Langensiepen, Margrete Auken, Hannah Neumann, Markéta Gregorová, Gina Dowding, Alice Kuhnke, Bronis Ropė, Jutta Paulus, Mounir Satouri, Heidi Hautala, Michael Bloss, Anna Cavazzini, Caroline Roose, Ernest Urtasun, Salima Yenbou, Sergey Lagodinsky, Karima Delli, Viola Von Cramon‑Taubadel, Damien Carême, Gwendoline Delbos‑Corfield, François Alfonsi, Saskia Bricmont, Ciarán Cuffe, Yannick Jadot, Catherine Rowett, David Cormand</Depute>

<Commission>{Verts/ALE}w imieniu grupy Verts/ALE</Commission>

<Depute>Fabio Massimo Castaldo</Depute>

</RepeatBlock-By>

Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B9-0123/2019

B9‑0123/2019

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie tureckiej operacji wojskowej w północno-wschodniej Syrii i jej skutków

(2019/2886(RSP))

Parlament Europejski,

 uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Syrii, w szczególności rezolucję z dnia 15 marca 2018 r.[1],

 uwzględniając konkluzje Rady w sprawie Syrii, w tym konkluzje z dnia 14 października 2019 r. w sprawie północno-wschodniej Syrii,

 uwzględniając oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, w szczególności oświadczenie z dnia 9 października 2019 r. w sprawie ostatnich wydarzeń w północno-wschodniej Syrii,

 uwzględniając oświadczenia rzecznika Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka z dni 11 i 15 października 2019 r. dotyczące Syrii,

 uwzględniając konwencje genewskie z 1949 r. i towarzyszące im protokoły dodatkowe,

 uwzględniając komunikat z Genewy z dnia 30 czerwca 2012 r.,

 uwzględniając rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie Syrii, w tym rezolucję nr 2254 z dnia 18 grudnia 2015 r.,

 uwzględniając sprawozdania Niezależnej Międzynarodowej Komisji Dochodzeniowej w sprawie Syryjskiej Republiki Arabskiej powołanej przez Radę Praw Człowieka ONZ oraz rezolucje Rady Praw Człowieka ONZ w sprawie Syrii,

 uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ 71/248 z dnia 21 grudnia 2016 r. ustanawiającą międzynarodowy, bezstronny i niezależny mechanizm wspomagający prowadzenie dochodzeń i postępowań karnych w sprawie osób odpowiedzialnych na mocy prawa międzynarodowego za najpoważniejsze zbrodnie popełnione w Syryjskiej Republice Arabskiej od marca 2011 r.,

 uwzględniając Rzymski Statut Międzynarodowego Trybunału Karnego (MTK),

 uwzględniając art. 132 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że przeciągający się konflikt w Syrii wywołał jeden z najpoważniejszych kryzysów humanitarnych w najnowszej historii i wciąż ma katastrofalne skutki dla obywateli tego kraju; mając na uwadze, że konflikt ten, podsycany i pogłębiany przez podmioty zewnętrzne, ma głęboko destabilizujący wpływ nie tylko na ogarnięty konfliktem region, ale i na dalsze obszary;

B. mając na uwadze, że w dniu 6 października 2019 r. prezydent Trump poinformował prezydenta Erdogana, iż nie sprzeciwi się ogłoszonym tureckim planom przeprowadzenia ofensywy wojskowej na obszarach kontrolowanych przez kurdyjskie Demokratyczne Siły Syrii (SDF) w północno-wschodniej Syrii; mając na uwadze, że wkrótce potem ogłoszono decyzję Stanów Zjednoczonych o wycofaniu stacjonujących na tym obszarze wojsk; mając na uwadze, że w dniu 9 października 2019 r. Turcja rozpoczęła operację wojskową przy wsparciu arabskich bojówek z Syrii; mając na uwadze, że władze tureckie z niepokojem przyglądają się wszelkim roszczeniom Kurdów dotyczącym samostanowienia, zarówno w obrębie tureckich granic, jak i poza nimi; mając na uwadze, że przekłada się to na ciągłe tłumienie praw do wolności wypowiedzi i udziału w życiu politycznym w południowo-wschodniej Turcji, a zarzuty dotyczące terroryzmu są powszechnie stosowane bez żadnych przekonujących dowodów; mając na uwadze, że SDF odegrały istotną rolę w walce z Daisz/ISIS i nadal odgrywają ważną rolę w zapewnianiu bezpieczeństwa na tym obszarze;

C. mając na uwadze, że od początku inwazji tureckiej zginęło wielu cywilów, głównie Kurdów, a co najmniej 300 tys. osób musiało opuścić swoje domy; mając na uwadze, że od rozpoczęcia operacji wojskowej przesiedlono 70 tys. dzieci, co najmniej czworo dzieci zginęło, a dziewięcioro innych zostało rannych w północno-wschodniej Syrii, natomiast według doniesień UNICEF-u w Turcji zginęło siedmioro dzieci; mając na uwadze, że w wyniku tych ataków 170 tys. dzieci może potencjalnie potrzebować pomocy humanitarnej;

D. mając na uwadze, że prezydent Turcji ogłosił plan utworzenia „strefy buforowej” wzdłuż północnej granicy Syrii, wskazując jednocześnie na zamiar deportacji do niej nawet 3 mln syryjskich uchodźców mieszkających obecnie w Turcji, co stanowiłoby przykład refoulement, zważywszy na niestabilną i niebezpieczną sytuację w północno-wschodniej Syrii; mając na uwadze, że przymusowe przesiedlenie ludności stanowi naruszenie międzynarodowego prawa humanitarnego i stanowi zbrodnię przeciwko ludzkości; mając na uwadze, że przymusowe przesiedlenie uchodźców do strefy buforowej miałoby również na celu zmianę struktury demograficznej północno-wschodniej Syrii;

E. mając na uwadze, że dowodzone przez Kurdów siły w Syrii osiągnęły porozumienie z reżimem Baszara al-Assada w sprawie ich obrony przed interwencją wojskową Turcji; mając na uwadze, że szczegóły tego porozumienia pozostają niejasne; mając na uwadze, że obecność sił al-Assada w północnej Syrii zwiększa ryzyko dalszej eskalacji regionalnej i konfliktu zbrojnego;

F. mając na uwadze, że w dniu 17 października 2019 r. Stany Zjednoczone i Turcja podobno uzgodniły pięciodniowe zawieszenie broni, podczas którego oczekuje się wycofania sił kurdyjskich z tego obszaru; mając na uwadze, że faktyczny stan zawieszenia broni pozostaje niejasny, mając na uwadze, że na 22 października przewidziane jest spotkanie prezydenta Erdogana z prezydentem Putinem;

G. mając na uwadze, że od początku interwencji wojskowej władze tureckie ostro rozprawiają się z każdym, kto krytykuje operację wojskową, i stosują drakońskie tureckie przepisy antyterrorystyczne; mając na uwadze, że władze tureckie wszczęły dochodzenia w sprawie ponad 500 kont w mediach społecznościowych, oskarżając ich autorów o rozpowszechnianie „propagandy terrorystycznej”; mając na uwadze, że według tureckiego ministra spraw wewnętrznych 121 osób zostało już zatrzymanych w związku z wpisami w mediach społecznościowych kwestionującymi operację wojskową; mając na uwadze, że od rozpoczęcia działań wojskowych aresztowano ponad 150 członków Ludowej Partii Demokratycznej (HDP);

H. mając na uwadze, że według ONZ istnieją wiarygodne doniesienia o doraźnych egzekucjach, w tym egzekucji kurdyjskiej polityk Hewrin Chalaf, dokonanych przez Ahrar al-Szarkiję, grupę zbrojną kojarzoną z Turcją; mając na uwadze, że doraźne egzekucje stanowią poważne naruszenie międzynarodowego prawa humanitarnego i mogą stanowić zbrodnie wojenne, za które Turcja również może zostać pociągnięta do odpowiedzialności;

I. mając na uwadze doniesienia o atakach tureckich sił zbrojnych i powiązanych grup zbrojnych na obiekty medyczne i infrastrukturę cywilną, w tym linie energetyczne i infrastrukturę zaopatrującą w wodę; mając na uwadze, że władze kurdyjskie w al-Hasace i Ar-Rakce musiały przenieść sprzęt szpitalny, który przestał funkcjonować z powodu trwającego wzmożonego bombardowania;

J. mając na uwadze, że według SDF 10 tys. bojowników Daisz/ISIS jest obecnie przetrzymywanych w obozach kontrolowanych przez Kurdów w północno-wschodniej Syrii; mając na uwadze, że według UNHRC w lipcu 2019 r. w trzech obozach w północno-wschodniej Syrii zatrzymano 12 300 cudzoziemców związanych z Daisz/ISIS, w tym ponad 8 tys. dzieci ponad 40 różnych narodowości; mając na uwadze, że obecna sytuacja w zakresie bezpieczeństwa stwarza ryzyko odrodzenia się Daisz/ISIS w tym regionie; mając na uwadze, że zdecydowana większość tysięcy dzieci z UE lub państw trzecich, które są faktycznie powiązane lub postrzegane jako powiązane z Daisz/ISIS, znajdowała się w trzech różnych obozach w północno-wschodniej Syrii, a mianowicie w obozie al Haul, obozie al-Roj i obozie Ajn Isa; mając na uwadze, że obóz Ajn Isa został przejęty przez tureckie siły wojskowe, a los kobiet i dzieci przetrzymywanych wcześniej w tym obozie pozostaje niejasny;

K. mając na uwadze, że od rozpoczęcia konfliktu w Syrii w 2011 r. życie straciło około 500 tys. osób, w większości cywilów; mając na uwadze, że 13,1 mln osób nadal pilnie potrzebuje pomocy humanitarnej, w tym ponad 6 mln osób wysiedlonych i ponad 2,9 mln osób znajdujących się na oblężonych i niedostępnych obszarach, łącznie z uchodźcami palestyńskimi; mając na uwadze, że ponad 5 mln Syryjczyków było zmuszonych do poszukiwania schronienia za granicą, zwłaszcza w sąsiednich Libanie, Jordanii i Turcji;

L. mając na uwadze, że UE jest największym darczyńcą pomocy humanitarnej w Syrii i krajach ościennych, a od początku tego kryzysu przeznaczyła na ten cel ponad 9 mld EUR;

M. mając na uwadze, że w dniu 3 kwietnia 2017 r. Rada przyjęła strategię UE na rzecz Syrii, która określa sześć kluczowych celów: zakończenie wojny dzięki prawdziwym przemianom politycznym; promowanie konstruktywnych i pluralistycznych przemian; reagowanie na potrzeby humanitarne najbardziej poszkodowanych Syryjczyków; wspieranie demokracji, praw człowieka i wolności słowa dzięki wzmocnieniu syryjskich organizacji społeczeństwa obywatelskiego; dążenie do rozliczenia za zbrodnie wojenne oraz wzmacnianie odporności ludności syryjskiej i społeczeństwa syryjskiego;

1. stanowczo potępia turecką ofensywę wojskową w północno-wschodniej Syrii i wzywa do natychmiastowego zawieszenia broni i szybkiego wycofania tureckich oddziałów;

2. wzywa wszystkie strony konfliktu, zwłaszcza Turcję, do ścisłego przestrzegania zobowiązań wynikających z międzynarodowego prawa humanitarnego oraz do ochrony ludności cywilnej, w tym poprzez przestrzeganie zakazu prowadzenia bezpośrednich ataków na ludność cywilną i przedmioty cywilne, w tym szkoły, a także masowych i nieproporcjonalnych ataków; wzywa wszystkie strony do zapewnienia ludności cywilnej bezpiecznego przejścia i nieograniczonego dostępu do pomocy humanitarnej; wzywa wszystkie strony do każdorazowego chronienia dzieci;

3. zdecydowanie odrzuca plany Turcji dotyczące ustanowienia tzw. bezpiecznej strefy wzdłuż granicy w północno-wschodniej Syrii; podkreśla, że wszelkie przymusowe przenoszenie syryjskich uchodźców lub przesiedleńców wewnętrznych na ten obszar oraz wszelkie działania mające na celu czystki etniczne stanowiłyby poważne naruszenie art. 3 europejskiej konwencji praw człowieka, międzynarodowego prawa dotyczącego uchodźców i prawa humanitarnego, co może stanowić zbrodnię przeciwko ludzkości lub ludobójstwo; przypomina, że każdy powrót uchodźców musi być bezpieczny, dobrowolny i godny, a obecne okoliczności kategorycznie uniemożliwiają takie powroty; nalega, by UE nie udzielała takim obszarom żadnej pomocy stabilizacyjnej ani rozwojowej;

4. wyraża pełną solidarność z ludnością kurdyjską i pochwala kluczowy wkład SDF w stłumienie plagi Daisz/ISIS; wzywa UE i państwa członkowskie, aby wykorzystały wszystkie wpływy dyplomatyczne w celu zadbania o to, by interesy i historyczne żądania samostanowienia Kurdów, jak również prawa człowieka ludności zamieszkującej ten region, zostały uznane i zabezpieczone we wszelkich przyszłych ustaleniach politycznych dotyczących przyszłości Syrii; wzywa UE do zwiększenia pomocy humanitarnej dla ludności dotkniętej ostatnimi działaniami wojennymi w północno-wschodniej Syrii;

5. ubolewa nad utrzymującą się bezsilnością UE w obliczu kryzysów międzynarodowych, w tym w jej bezpośrednim sąsiedztwie, która ma bezpośrednie konsekwencje dla wewnętrznego bezpieczeństwa i stabilności UE; oczekuje, że przyszły wiceprzewodniczący / wysoki przedstawiciel wykorzysta szansę, jaką stwarza chaotyczne wycofanie sił USA, aby przejść od roli biernego obserwatora konfliktu w Syrii do roli aktywnego podmiotu dyplomatycznego, który angażuje wszystkie podmioty regionalne i lokalne; wzywa państwa członkowskie, by kierowały się wspólnym interesem w poszukiwaniu wiarygodnego, skoordynowanego i skutecznego zaangażowania UE; wzywa UE do wdrożenia cyklu mediacji i dialogów, zwłaszcza w odniesieniu do napięć między społecznościami;

6. podkreśla, że jednostronna interwencja Turcji stanowi poważne naruszenie prawa międzynarodowego, które nie powinno pozostać bezkarne; w oczekiwaniu na podjęcie przez Turcję działań naprawczych, wzywa do gruntownego przeglądu stosunków UE-Turcja; uważa, że w obecnych okolicznościach nie można podjąć żadnych prac przygotowawczych ani działań na rzecz modernizacji unii celnej UE-Turcja; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zbadania możliwości zawieszenia porozumienia o unii celnej UE-Turcja z 1995 r; wzywa również do przeglądu programów europejskich instytucji finansowych (Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju, Europejskiego Banku Inwestycyjnego) w tym kraju i uważa za konieczne zastanowienie się nad stosownością dalszego udziału Turcji w niektórych organizacjach regionalnych;

7. wzywa UE do przyjęcia ukierunkowanych środków, w tym zamrożenia aktywów i zakazów wydawania wiz, skierowanych przeciwko urzędnikom tureckim odpowiedzialnym za inwazję wojskową i wynikające z niej naruszenia międzynarodowych praw człowieka i prawa humanitarnego; w tym kontekście ponownie nalega na szybkie przyjęcie na szczeblu UE ukierunkowanego systemu sankcji za naruszanie praw człowieka;

8. z zadowoleniem przyjmuje deklarowany przez kilka państw członkowskich zamiar zaprzestania wydawania pozwoleń na przesyłanie broni do Turcji, lecz wzywa je do zadbania o to, by zawieszenie to miało również zastosowanie do tych wysyłek, na które wydano już pozwolenia, co dotyczy w szczególności Francji, Niemiec, Wielkiej Brytanii i Finlandii; uważa, że konkluzje Rady z dnia 14 października 2019 r. są niewystarczające w odniesieniu do unijnej polityki wywozu broni do Turcji, i wzywa UE i państwa członkowskie do natychmiastowego przyjęcia całkowitego embarga i zawieszenia wszelkich wywozów broni, a także wszelkiego rodzaju pomocy i usług w zakresie bezpieczeństwa i spraw wojskowych na rzecz Turcji i innych stron konfliktu w Syrii;

9. jest zbulwersowany słabą reakcją sekretarza generalnego NATO na jednostronną interwencję Turcji; uważa, że członkowie NATO powinni zająć zdecydowane stanowisko i rozważyć zawieszenie praw Turcji do głosowania w ramach tej organizacji;

10. podkreśla, że należy dopilnować, aby rozliczono wszystkie przypadki naruszeń międzynarodowego prawa humanitarnego, w tym ostatnich zbrodni wojennych popełnionych w trakcie inwazji tureckiej; wzywa UE i jej państwa członkowskie, aby wspierały proces dokumentowania tych naruszeń oraz nalegały na przeprowadzenie wnikliwego i bezstronnego dochodzenia w tej sprawie, a także na ściganie sprawców; wzywa członków Rady Bezpieczeństwa ONZ do dalszego analizowania tej kwestii oraz do rozważenia skierowania sprawy do MTK;

11. apeluje do Turcji, by rozliczyła winnych naruszeń popełnionych przez bojówki działające w jej imieniu; przypomina władzom tureckim, że zostaną pociągnięte do odpowiedzialności za wszystkie naruszenia popełnione przez ich siły zbrojne lub bojówki działające w ich imieniu, w tym za zabójstwo Hewrin Chalaf i inne doraźne zabójstwa;

12. wyraża skrajne zaniepokojenie zwiększonym ryzykiem rozproszenia się bojowników Daisz/ISIS oraz ponownym pojawieniem się zagrożenia ze strony dżihadu w wyniku wtargnięcia Turcji do Syrii; wzywa państwa członkowskie do repatriacji wszystkich swoich obywateli, którzy są obecnie przetrzymywani pod zarzutem bycia bojownikami Daisz/ISIS, jak również członków ich rodzin i dzieci, a także do zapewnienia niezbędnej rehabilitacji, reintegracji oraz, w razie potrzeby, do postawienia ich przed wymiarem sprawiedliwości zgodnie z międzynarodowymi standardami;

13. wzywa państwa członkowskie do nawiązania kontaktu z władzami odpowiedzialnymi za te obozy oraz do opracowania skoordynowanych strategii politycznych w celu aktywnej identyfikacji dzieci bojowników Daisz/ISIS, które pochodzą z UE, lub innych rzekomo terrorystycznych grup, które znajdują się w północno-wschodniej Syrii, oraz do ich repatriacji z uwagi na eskalację przemocy; wyraża ubolewanie z powodu braku dotychczasowego działania państw członkowskich UE oraz braku koordynacji na szczeblu UE; wzywa Komisję i Europejską Służbę Działań Zewnętrznych (ESDZ) do odgrywania czynnej roli w tym procesie;

14. wzywa wszystkie zaangażowane podmioty do zapewnienia wszystkim dzieciom dostępu do pomocy humanitarnej, usług i pomocy w ramach obozów, w tym w obozie al-Haul; wzywa zatem wszystkie strony oraz rząd Syrii, by zagwarantowały podmiotom zajmującym się pomocą humanitarną natychmiastowy dostęp do obozów w celu zapewnienia dostaw podstawowych towarów, żywności, czystej wody i lekarstw;

15. zdecydowanie potępia trwające prześladowanie przez władze tureckie wszystkich osób krytykujących lub kwestionujących operację wojskową, w tym aresztowanie ponad 150 członków partii HDP oraz dochodzenia w sprawie ponad 500 kont w mediach społecznościowych, których właścicieli oskarżono o rozpowszechnianie „propagandy terrorystycznej”; potępia też rozprawianie się z wolnością środków przekazu oraz nękanie dziennikarzy relacjonujących działania wojskowe; wzywa Turcję do wycofania wszystkich zarzutów wobec osób zatrzymanych wyłącznie z powodu korzystania z prawa do wolności słowa; oczekuje, że UE będzie monitorować i publicznie potępiać trwające w Turcji prześladowanie wolności słowa i krytyki operacji wojskowej;

16. apeluje o to, by wszelkie inicjatywy dyplomatyczne podejmowane przez Rosję nie podważały wysiłków ONZ na rzecz wypracowania rozwiązania politycznego; potwierdza w tym kontekście niezmiennie nadrzędny charakter prowadzonego przez ONZ procesu genewskiego oraz popiera wysiłki specjalnego wysłannika ONZ Geira Pedersena na rzecz rzeczywistych przemian politycznych zgodnych z rezolucjami Rady Bezpieczeństwa ONZ; wzywa UE i jej państwa członkowskie do opowiedzenia się za zwiększeniem roli ONZ w procesie prowadzącym do osiągnięcia pokoju i stabilności w Syrii; ponownie zwraca uwagę na znaczenie kobiet jako jednego z elementów procesu rozwiązywania konfliktu zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1325; podkreśla również znaczenie włączenia syryjskich organizacji społeczeństwa obywatelskiego oraz wszystkich mniejszości etnicznych i religijnych do rozmów o przyszłości Syrii i strukturze zarządzania tym krajem;

17. z zadowoleniem przyjmuje niedawne powołanie komitetu konstytucyjnego dzięki mediacji ONZ i innych podmiotów; wzywa wszystkie strony, by nadal poważnie angażowały się w działania na rzecz politycznego rozwiązania konfliktu w Syrii; przypomina, że nie może być mowy o trwałym zbrojnym rozwiązaniu konfliktu, i wzywa wszystkie jego strony do pełnego zastosowania się do rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ apelujących o natychmiastowe zaprzestanie działań wojennych, zniesienie wszystkich oblężeń, zapewnienie pełnego i nieograniczonego dostępu do pomocy humanitarnej w całym kraju i ochronę pracowników organizacji humanitarnych przez wszystkie strony;

18. jest wciąż poważnie zaniepokojony zniknięciem obrończyni praw człowieka i laureatki Nagrody im. Sacharowa Razan Zaitouneh, która w grudniu 2013 r. została najprawdopodobniej porwana w Dumie przez ugrupowanie zbrojne Dżajsz al-Islam i do dziś jej los jest nieznany; apeluje o utworzenie unijnej grupy zadaniowej w celu koordynacji i zintensyfikowania wysiłków zmierzających do ustalenia miejsca jej pobytu i zapewnienia jej uwolnienia;

19. pozytywnie postrzega zaangażowanie UE na rzecz bieżącej pomocy humanitarnej dla sąsiadów Syrii, zwłaszcza Turcji, która nadal przyjmuje miliony uchodźców; wzywa jednak państwa członkowskie do wykazania znacznie większego zaangażowania w podział odpowiedzialności, aby umożliwić uchodźcom uciekającym ze stref wojny w Syrii znalezienie ochrony poza bezpośrednim regionem sąsiadującym poprzez wzmocnienie unijnego programu przesiedleń, wprowadzenie humanitarnych programów przyjmowania oraz wprowadzenie uproszczonego łączenia rodzin i bardziej elastycznych przepisów wizowych; podkreśla, że środki finansowe udostępniane w ramach deklaracji UE-Turcja powinny być ograniczone do zaspokajania interesów i potrzeb uchodźców;

20. wzywa UE i jej państwa członkowskie do ścisłego przestrzegania zasady non-refoulement, do powstrzymania się od odsyłania syryjskich uchodźców do Turcji, dopóki grozi im deportacja do północno-wschodniej Syrii, oraz do publicznego wypowiedzenia się przeciwko trwającemu przymusowemu odsyłaniu Syryjczyków przebywających obecnie w krajach sąsiadujących z Syrią;

21. zdecydowanie potępia bezkarność, którą nadal cieszą się sprawcy poważnych przestępstw popełnionych w czasie konfliktu w Syrii, a zwłaszcza reżim Assada; uważa, że brak rozliczania za zbrodnie sprzyja kolejnym okrucieństwom oraz potęguje cierpienie ofiar; nalega zatem na konieczność pociągnięcia do odpowiedzialności wszystkich sprawców, także poprzez zastosowanie jurysdykcji uniwersalnej, oraz zapewnienia odszkodowań dla ofiar; przypomina też państwom członkowskim, że na mocy prawa międzynarodowego są zobowiązane do aresztowania i zatrzymania podejrzanych o popełnienie przestępstw obejmujących akty okrucieństwa, jeżeli znajdą się oni na ich terytorium;

22. przypomina, że wszelkie środki podejmowane w celu zwalczania Daiszu i innych ugrupowań terrorystycznych figurujących w wykazie Rady Bezpieczeństwa ONZ muszą być ściśle zgodne z przepisami prawa międzynarodowego; przypomina państwom członkowskim i ich sojusznikom, w szczególności USA, o potrzebie zapewnienia przejrzystości, rozliczalności i pełnego przestrzegania międzynarodowego prawa humanitarnego i praw człowieka w ramach ich udziału w wysiłkach międzynarodowej koalicji oraz w ich współpracy wojskowej ze stronami konfliktu;

23. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich, sekretarzowi generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych, specjalnemu wysłannikowi ONZ i Ligi Państw Arabskich do Syrii oraz stronom zaangażowanym w konflikt w Syrii.

[1] Dz.U. C 162 z 10.5.2019, s. 119.

Ostatnia aktualizacja: 23 października 2019Informacja prawna