Procedura : 2019/2755(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B9-0130/2019

Teksty złożone :

B9-0130/2019

Debaty :

PV 23/10/2019 - 18
CRE 23/10/2019 - 18

Głosowanie :

PV 24/10/2019 - 8.9
CRE 24/10/2019 - 8.9
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :


<Date>{21/10/2019}21.10.2019</Date>
<NoDocSe>B9‑0130/2019</NoDocSe>
PDF 150kWORD 46k

<TitreType>PROJEKT REZOLUCJI</TitreType>

<TitreSuite>złożony w następstwie pytań wymagających odpowiedzi ustnej B9‑0052/2019 i B9‑0053/2019</TitreSuite>

<TitreRecueil>zgodnie z art. 136 ust. 5 Regulaminu</TitreRecueil>


<Titre>w sprawie poszukiwania i ratownictwa na Morzu Śródziemnym</Titre>

<DocRef>(2019/2755(RSP))</DocRef>


<RepeatBlock-By><Depute>Nicola Procaccini</Depute>

<Commission>{ECR}w imieniu grupy ECR</Commission>

</RepeatBlock-By>


B9‑0130/2019

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie poszukiwania i ratownictwa na Morzu Śródziemnym

(2019/2755(RSP))

Parlament Europejski,

 uwzględniając Konwencję Narodów Zjednoczonych o prawie morza (UNCLOS),–

 uwzględniając Międzynarodową konwencję o poszukiwaniu i ratownictwie morskim (zwaną dalej „konwencją SAR”),

 uwzględniając decyzję ramową Rady 2002/946/WSiSW w sprawie wzmocnienia systemu karnego w celu zapobiegania ułatwianiu nielegalnego wjazdu, tranzytu i pobytu[1],

 uwzględniając dyrektywę Rady 2002/90/WE z dnia 28 listopada 2002 r. ustanawiającą definicję ułatwiania nielegalnego wjazdu, tranzytu i pobytu[2] (zwaną dalej „dyrektywą w sprawie ułatwiania”),

 uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej w sprawie migracji z dnia 28 czerwca 2018 r.,

 uwzględniając pytania do Rady w sprawie poszukiwania i ratownictwa na Morzu Śródziemnym (O-000024/2019 – B9‑0052/2019 i O-000025 – B9‑0053/2019),

 uwzględniając art. 136 ust. 5 i art. 132 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że według danych Międzynarodowej Organizacji ds. Migracji (IOM) liczba ofiar śmiertelnych w regionie Morza Śródziemnego zmniejszyła się w ubiegłym roku (1041 ofiar w okresie od 1 stycznia do 2 października 2019 r. w porównaniu z 1890 ofiar w tym samym okresie 2018 r.);

B. mając na uwadze, że art. 19 ust. 2 lit. g) Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza stanowi, że przepływ obcego statku uważa się za naruszający pokój, porządek publiczny lub bezpieczeństwo państwa nadbrzeżnego, jeżeli statek podejmuje na morzu terytorialnym działania polegające na przyjmowaniu na pokład lub wydawaniu jakichkolwiek towarów lub walut albo przyjmowaniu bądź wysadzaniu ze statku jakichkolwiek osób z naruszeniem ustaw lub innych przepisów celnych, skarbowych, imigracyjnych lub sanitarnych państwa nadbrzeżnego;

C. mając na uwadze, że w rozdziale I pkt 3 ust. 13 załącznika do konwencji SAR przewiduje, że „faza niebezpieczeństwa” stanowi sytuację, w której istnieje uzasadniona pewność, że dana osoba, statek lub inna jednostka jest zagrożona poważnym i bezpośrednim niebezpieczeństwem oraz że wymaga ona natychmiastowej pomocy;

D. mając na uwadze, że w rozdziale II pkt 3 ust. 2 załącznika do konwencji SAR przypomniano, że ośrodki koordynacji poszukiwania i ratownictwa i ich pododdziały są jedynymi podmiotami uprawnionymi do podejmowania ustaleń dotyczących otrzymywania ostrzeżeń o niebezpieczeństwie pochodzących z danego regionu, w którym prowadzone są działania poszukiwawczo-ratownicze;

E. mając na uwadze, że wszystkie statki prowadzące działalność na Morzu Śródziemnym mają obowiązek przestrzegania odpowiednich konwencji międzynarodowych i przepisów krajowych;

F. mając na uwadze, że według Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR) od 27 września 2019 r. libijska straż przybrzeżna uratowała lub przechwyciła 6889 osób na morzu i przywiozła je z powrotem do Libii; mając na uwadze, że UNHCR udzielił osobom, które zeszły na ląd, pomocy medycznej i dostarczył artykuły pierwszej potrzeby;

G. mając na uwadze, że w okresie do 30 września 2019 r. 7759 migrantów otrzymało od IOM pomoc w dobrowolnym powrocie ze względów humanitarnych w celu powrotu z Libii do 33 krajów pochodzenia, a 7077 spośród tych migrantów otrzymało wsparcie z kryzysowego funduszu powierniczego UE dla Afryki;

H. mając na uwadze, że 26 września 2019 r. UNHCR ewakuował z Libii 66 uchodźców i osób ubiegających się o azyl znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji do nowo stworzonego kryzysowego mechanizmu tranzytowego w Kigali w Rwandzie;

I. mając na uwadze, że według danych włoskiego ministerstwa spraw wewnętrznych z 29 września 2019 r. Tunezja jest głównym krajem wyjazdu w kierunku Włoch;

J. mając na uwadze, że wspólna deklaracja intencji w sprawie kontrolowanej procedury nadzwyczajnej, podpisana na Malcie 23 września 2019 r., jest mało precyzyjnym zobowiązaniem do stosowania bardziej przewidywalnego i skuteczniejszego tymczasowego mechanizmu solidarności w celu zapewnienia zejścia na ląd migrantów przyjmowanych na pełnym morzu przez statki; mając na uwadze, że deklarację tę popierają obecnie bardzo nieliczne państwa członkowskie;

K. mając na uwadze, że decyzja ramowa 2002/946/WSiSW w sprawie wzmocnienia systemu karnego w celu zapobiegania ułatwianiu nielegalnego wjazdu, tranzytu i pobytu określa minimalne zasady dotyczące sankcji karnych za ułatwianie nielegalnego wjazdu, jak określono w dyrektywie Rady 2002/90/WE, nawet jeżeli ułatwianie to nie służy korzyściom finansowym, a także obejmuje tymi przepisami nielegalny tranzyt, podżegaczy i wspólników;

L. mając na uwadze, że w myśl dyrektywy Rady 2002/90/WE przemytnikiem ludzi jest każda osoba, która umyślnie pomaga osobie niebędącej obywatelem państwa członkowskiego we wjeździe lub tranzycie przez terytorium państwa członkowskiego z naruszeniem przepisów tego państwa dotyczących wjazdu lub tranzytu cudzoziemców; mając na uwadze, że zgodnie z prawem UE ułatwienie nielegalnej migracji nie musi wiązać się z korzyściami finansowymi;

M. mając na uwadze, że w modelach działania przemytników zasady poszukiwania i ratownictwa zapisane w prawie międzynarodowym są nadużywane i że przemytnicy wykorzystują do celów prowadzenia działalności przestępczej obecność na Morzu Śródziemnym prywatnych statków należących do organizacji pozarządowych; mając na uwadze, że przemytnicy bardzo szybko reagują na wszelkie nagłe zmiany sytuacji politycznej zarówno na szczeblu europejskim, jak i krajowym;

N. mając na uwadze, że w celu ostatecznego rozbicia modelu działania przemytników, a tym samym zapobieżenia tragicznym ofiarom śmiertelnym, a także w celu wyeliminowania zachęty do podejmowania niebezpiecznych podróży, Rada i Komisja powinny niezwłocznie przeanalizować koncepcję zakładającą stworzenie regionalnych platform wysiadkowych, w ścisłej współpracy z odpowiednimi państwami trzecimi, a także z UNHCR i IOM, zgodnie z konkluzjami Rady z dnia 28 czerwca 2018 r.;

O. mając na uwadze, że wypracowanie stałego podejścia do poszukiwania i ratownictwa oraz stworzenie stałego mechanizmu relokacji osób, które zostały uratowane na morzu, stanowią niezamierzone, acz ważne czynniki przyciągające, gdyż zachęcają większą liczbę migrantów do podejmowania niebezpiecznych prób przedostania się przez morze, co prowadzi do wzrostu liczby tragicznych i niepotrzebnych ofiar śmiertelnych;

P. mając na uwadze, że krajowe i dobrowolne programy przesiedleń stanowią rzeczywistą alternatywę dla niebezpiecznych dróg migracji w przypadku osób faktycznie potrzebujących ochrony międzynarodowej;

Q. mając na uwadze, że długoterminowe podejście do rozwoju Afryki, służące wyeliminowaniu pierwotnych przyczyn nielegalnej migracji, przyczyniłoby się do ograniczenia wyjazdu migrantów ekonomicznych i klimatycznych z ich krajów pochodzenia;

1. przypomina o wynikającym z prawa międzynarodowego obowiązku pomocy osobom znajdującym się w niebezpieczeństwie; wzywa wszystkie statki publiczne i prywatne prowadzące działania poszukiwawczo-ratownicze do przestrzegania instrukcji udzielanych przez właściwy ośrodek koordynacji poszukiwania i ratownictwa oraz do współpracy zarówno z władzami państw członkowskich, jak i z agencją Frontex, aby zapewnić należytą ochronę zarówno życia migrantów, jak i bezpieczeństwa państw członkowskich;

2. wzywa wszystkie podmioty w regionie Morza Śródziemnego zaangażowane w działania poszukiwawczo-ratownicze do przekazywania właściwym organom odpowiedzialnym za takie działania informacji dotyczących osób znajdujących się w niebezpieczeństwie na morzu;

3. przypomina, że państwa członkowskie powinny podjąć środki niezbędne do zapewnienia, aby przestępstwa określone w art. 1 i 2 dyrektywy 2002/90/WE podlegały skutecznym, proporcjonalnym i odstraszającym karom, które mogą skutkować ekstradycją;

4. przypomina, że zgodnie z prawodawstwem UE dotyczącym ułatwiania nielegalnej migracji państwa członkowskie są uprawnione do oceny w poszczególnych przypadkach, czy dana operacja poszukiwawczo-ratownicza prowadzona przez statki prywatne ogranicza się wyłącznie do pomocy humanitarnej;

5. wzywa państwa członkowskie do zapewnienia jak największej przejrzystości rejestracji statków organizacji pozarządowych, aby zagwarantować jasne informacje na temat pochodzenia ich finansowania;

6. przypomina, że państwa członkowskie są w pełni uprawnione do stosowania prawa krajowego podczas dokonywania oceny poprzedzającej wydanie zezwolenia na wejście statków organizacji pozarządowych do portów znajdujących się w ich jurysdykcji;

7. przypomina, że organizacje międzynarodowe działające w terenie aktywnie pracują nad sprawną ewakuacją osób potrzebujących ochrony międzynarodowej, które znajdują się w ośrodkach detencyjnych w Libii, oraz że te same organizacje prowadzą obecnie projekty pilotażowe, aby doprowadzić do powrotu osób, które nie potrzebują ochrony międzynarodowej, do kraju pochodzenia;

8. zwraca uwagę, że migranci ewakuowani z ośrodków detencyjnych w Libii mogą uzyskać ochronę w państwach trzecich innych niż państwa członkowskie lub bezpiecznie powrócić do tych państw;

9. podkreśla, że jedynym sposobem zmniejszenia liczby ofiar śmiertelnych na morzu jest powstrzymanie nowych niebezpiecznych wyjazdów;

10. wzywa Radę i Komisję do niezwłocznego przeprowadzenia analizy koncepcji zakładającej stworzenie regionalnych platform wysiadkowych, w ścisłej współpracy z odpowiednimi państwami trzecimi, a także z UNHCR i IOM, w celu ostatecznego rozbicia modelu działania stosowanego przez przemytników;

11. wzywa państwa członkowskie do wzmożenia wysiłków na rzecz ustanowienia dobrowolnych programów przesiedleń – jako alternatywy dla niebezpiecznych dróg migracji do Unii Europejskiej – skierowanych do tych migrantów, którzy faktycznie potrzebują ochrony międzynarodowej;

12. wzywa Komisję do zaproponowania racjonalnych i wykonalnych strategii politycznych w celu upewnienia się, że tylko migranci rzeczywiście potrzebujący ochrony międzynarodowej przybywają do Unii Europejskiej oraz że korzystają oni z bezpiecznych dróg dojazdu;

13. wzywa Komisję do konstruktywnych działań służących wzmocnieniu współpracy z głównymi państwami trzecimi pochodzenia i tranzytu w celu wdrożenia długoterminowych rozwiązań, które pozwolą zająć się podstawowymi przyczynami migracji gospodarczej i klimatycznej;

14. zwraca się do państw członkowskich o rozważenie wprowadzenia bardziej strukturalnego systemu nadzoru wyjazdów z Libii oraz o ocenę możliwości zastosowania blokady morskiej u wybrzeży Libii w celu powstrzymania działalności przestępczej prowadzonej przez przemytników;

15. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, Fronteksowi, Europejskiemu Urzędowi Wsparcia w dziedzinie Azylu, Europolowi i Międzynarodowej Organizacji ds. Migracji.

 

[1] Dz.U. L 328 z 5.12.2002, s. 1.

[2] Dz.U. L 328 z 5.12.2002, s. 17.

Ostatnia aktualizacja: 23 października 2019Informacja prawna