Procedura : 2019/2855(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B9-0225/2019

Teksty złożone :

B9-0225/2019

Debaty :

Głosowanie :

PV 28/11/2019 - 8.9
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P9_TA(2019)0080

<Date>{25/11/2019}25.11.2019</Date>
<NoDocSe>B9-0225/2019</NoDocSe>
PDF 179kWORD 55k

<TitreType>PROJEKT REZOLUCJI</TitreType>

<TitreSuite>złożony w następstwie oświadczeń Rady i Komisji</TitreSuite>

<TitreRecueil>zgodnie z art. 132 ust. 2 Regulaminu</TitreRecueil>


<Titre>w sprawie przystąpienia UE do konwencji stambulskiej i innych środków przeciwdziałania przemocy ze względu na płeć</Titre>

<DocRef>(2019/2855(RSP))</DocRef>


<RepeatBlock-By><Depute>Arba Kokalari, Bartosz Arłukowicz, Frances Fitzgerald</Depute>

<Commission>{PPE}w imieniu grupy PPE</Commission>

<Depute>Sylwia Spurek, Pina Picierno, Maria Noichl, Birgit Sippel, Łukasz Kohut, Robert Biedroń</Depute>

<Commission>{S&D}w imieniu grupy S&D</Commission>

<Depute>María Soraya Rodríguez Ramos, Yana Toom, Abir Al-Sahlani, Petras Auštrevičius, Malik Azmani, Phil Bennion, Izaskun Bilbao Barandica, Gilles Boyer, Jane Brophy, Sylvie Brunet, Catherine Chabaud, Olivier Chastel, Fredrick Federley, Klemen Grošelj, Christophe Grudler, Ivars Ijabs, Sophia in ’t Veld, Karin Karlsbro, Ilhan Kyuchyuk, Nathalie Loiseau, Radka Maxová, Shaffaq Mohammed, Jan-Christoph Oetjen, Maite Pagazaurtundúa, Frédérique Ries, Liesje Schreinemacher, Stéphane Séjourné, Monica Semedo, Susana Solís Pérez, Ramona Strugariu, Irène Tolleret, Nils Torvalds, Hilde Vautmans, Marie-Pierre Vedrenne, Irina Von Wiese, Chrysoula Zacharopoulou</Depute>

<Commission>{Renew}w imieniu grupy Renew</Commission>

<Depute>Alice Kuhnke, Terry Reintke, Saskia Bricmont, Alexandra Louise Rosenfield Phillips, Tilly Metz, Diana Riba i Giner, Petra De Sutter, Ernest Urtasun, Kim Van Sparrentak, Rasmus Andresen, Tineke Strik, Gwendoline Delbos-Corfield, Marie Toussaint</Depute>

<Commission>{Verts/ALE}w imieniu grupy Verts/ALE</Commission>

<Depute>Eugenia Rodríguez Palop, Miguel Urbán Crespo, Idoia Villanueva Ruiz, Manuel Bompard, Leila Chaibi, Marc Botenga, Elena Kountoura, Pernando Barrena Arza, Konstantinos Arvanitis, Petros Kokkalis, Dimitrios Papadimoulis, Özlem Demirel, Alexis Georgoulis, Manon Aubry, Giorgos Georgiou, José Gusmão, Niyazi Kizilyürek, Stelios Kouloglou, Marisa Matias</Depute>

<Commission>{GUE/NGL}w imieniu grupy GUE/NGL</Commission>

</RepeatBlock-By>


B9-0225/2019

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie przystąpienia UE do konwencji stambulskiej i innych środków przeciwdziałania przemocy ze względu na płeć

(2019/2855(RSP))

Parlament Europejski,

 uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej (TUE), Traktat o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) oraz Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej,

 uwzględniając Konwencję Rady Europy w sprawie zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej, otwartą do podpisu w dniu 11 maja 2011 r. w Stambule (zwaną dalej „konwencją stambulską”),

 uwzględniając deklarację pekińską i pekińską platformę działania, przyjęte podczas czwartej Światowej Konferencji w sprawie Kobiet w dniu 15 września 1995 r., oraz późniejsze dokumenty końcowe przyjęte na posiedzeniach specjalnych Organizacji Narodów Zjednoczonych Pekin +5 (2005 r.), Pekin +15 (2010 r.) i Pekin +20 (2015 r.),

 uwzględniając postanowienia instrumentów prawnych ONZ dotyczących praw człowieka, a w szczególności praw kobiet,

 uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Rady z 4 marca 2016 r. (COM(2016)0109),

 uwzględniając decyzję Rady (UE) 2017/865 z dnia 11 maja 2017 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej w odniesieniu do spraw związanych ze współpracą wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych[1],

 uwzględniając decyzję Rady (UE) 2017/866 z dnia 11 maja 2017 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej w odniesieniu do azylu i zasady non–refoulement[2],

 uwzględniając Konwencję wiedeńską o prawie traktatów z dnia 23 maja 1969 r., w szczególności jej art. 26 i 27,

 uwzględniając odnośne orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka,

 uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/29/UE z dnia 25 października 2012 r. ustanawiającą normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw oraz zastępującą decyzję ramową Rady 2001/220/WSiSW[3],

 uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/99/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie europejskiego nakazu ochrony[4] oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 606/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie wzajemnego uznawania środków ochrony w sprawach cywilnych[5],

 uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/36/UE z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie zapobiegania handlowi ludźmi i zwalczania tego procederu oraz ochrony ofiar, zastępującą decyzję ramową Rady 2002/629/JHA[6], oraz dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/93/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie zwalczania niegodziwego traktowania w celach seksualnych i wykorzystywania seksualnego dzieci oraz pornografii dziecięcej, zastępującą decyzję ramową Rady 2004/68/JHA[7],

 uwzględniając dyrektywę 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy[8] oraz dyrektywę Rady 2004/113/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. wprowadzającą w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług[9], która określa i potępia molestowanie i molestowanie seksualne;

 uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 4 kwietnia 2019 r. w sprawie zasięgnięcia opinii Trybunału Sprawiedliwości w kwestii zgodności z traktatami wniosków o przystąpienie Unii Europejskiej do Konwencji Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej oraz procedury tego przystąpienia[10],

 uwzględniając swoją rezolucję z 11 września 2018 r. w sprawie środków na rzecz zapobiegania mobbingowi i molestowaniu seksualnemu w pracy, przestrzeni publicznej i życiu politycznym w UE, a także zwalczania tych zjawisk[11],

 uwzględniając swoją rezolucję z dnia 26 października 2017 r. w sprawie przeciwdziałania molestowaniu i wykorzystywaniu seksualnemu w UE[12],

 uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 12 września 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej (COM(2016)01092016/0062(NLE))[13],

 uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 czerwca 2015 r. w sprawie strategii UE na rzecz równości kobiet i mężczyzn w okresie po 2015 r.[14],

 uwzględniając Wytyczne UE z dnia 8 grudnia 2008 r. w sprawie aktów przemocy wobec kobiet i zwalczania wszelkich form dyskryminacji kobiet,

 uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 3 grudnia 2015 r. zatytułowany „Strategic engagement for gender equality 2016–2019” [Strategiczne zaangażowanie na rzecz równouprawnienia płci w latach 2016–2019] (SWD(2015)0278),

 uwzględniając sprawozdanie Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA) z marca 2014 r. zatytułowane „Violence against women: an EU-wide survey” [Przemoc wobec kobiet: ankieta ogólnounijna],

 uwzględniając opinię Komisji Weneckiej z dnia 14 października 2019 r. w sprawie Armenii, dotyczącą konstytucyjnych skutków ratyfikacji Konwencji Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej,

 uwzględniając decyzję ramową Rady 2008/913/WSiSW z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwalczania pewnych form i przejawów rasizmu i ksenofobii za pomocą środków prawnokarnych[15],

 uwzględniając art. 132 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że równouprawnienie płci jest podstawową wartością UE; mając na uwadze, że prawo do równego traktowania i niedyskryminacji stanowi prawo podstawowe zapisane w traktatach oraz w karcie praw podstawowych oraz że należy zapewnić jego pełne poszanowanie;

B. mając na uwadze, że zgodnie ze wskaźnikiem równouprawnienia płci Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (EIGE) żadne z państw UE nie osiągnęło dotychczas pełnej równości kobiet i mężczyzn; mając na uwadze, że warunkiem osiągnięcia tego celu jest wyeliminowanie przemocy ze względu na płeć;

C. mając na uwadze, że zwalczanie przemocy ze względu na płeć jest jednym z priorytetów strategicznego zaangażowania UE na rzecz równouprawnienia płci w latach 2016–2019;

D. mając na uwadze, że zgodnie z definicją w konwencji stambulskiej „przemoc wobec kobiet” rozumie się jako naruszenie praw człowieka i formę dyskryminacji kobiet i oznacza wszelkie akty przemocy ze względu na płeć, które powodują lub mogą prowadzić do fizycznej, seksualnej, psychologicznej lub ekonomicznej szkody lub cierpienia kobiet, w tym również groźby takich aktów, przymus lub arbitralne pozbawianie wolności, zarówno w życiu publicznym, jak i prywatnym;

E. mając na uwadze, że pojęcie „kobietobójstwo” zostało zdefiniowane w mechanizmie monitorowania konwencji z Belém do Pará jako „gwałtowna śmierć poniesiona przez kobietę ze względu na płeć, w kontekście stosunków rodzinnych, partnerskich lub jakichkolwiek innych stosunków interpersonalnych oraz w społeczności, zadana przez inną osobę lub spowodowana bądź tolerowana przez państwo lub jego funkcjonariuszy poprzez działanie lub zaniechanie działania”[16];

F. mając na uwadze, że zgodnie z treścią konwencji stambulskiej wszystkie jej postanowienia, zwłaszcza rozwiązania chroniące prawa ofiar, będą zapewnione „bez jakiejkolwiek dyskryminacji ze względu na: płeć, płeć społeczno-kulturową, rasę, kolor skóry, język, religię, poglądy polityczne i inne, pochodzenie narodowe lub społeczne, przynależność do mniejszości narodowej, sytuację majątkową, urodzenie, orientację seksualną, tożsamość płciową, wiek, stan zdrowia, niepełnosprawność, stan cywilny, status uchodźcy, migranta lub inny”;

G. mając na uwadze, że przemoc wobec kobiet i przemoc ze względu na płeć, zarówno fizyczna, jak i psychologiczna, jest szeroko rozpowszechniona i dotyka kobiety na wszystkich szczeblach społecznych, niezależnie od wieku, wykształcenia, dochodów, pozycji społecznej czy kraju pochodzenia lub zamieszkania;

H. mając na uwadze, że przemoc wobec kobiet jest zarówno przyczyną, jak i skutkiem nierówności strukturalnych doświadczanych przez kobiety w wielu aspektach życia – w pracy, opiece zdrowotnej, dostępie do zasobów finansowych, władzy i wiedzy, a także przy zarządzaniu prywatnym czasem; mając na uwadze, że zwalczanie przemocy ze względu na płeć wymaga zrozumienia jej przyczyn i czynników sprzyjających;

I. mając na uwadze, że przy próbach tłumaczenia częstotliwości występowania przemocy wobec kobiet w naszych społeczeństwach ważne jest uwzględnienie przemocy strukturalnej lub instytucjonalnej, którą można zdefiniować jako podporządkowanie kobiet w życiu gospodarczym, społecznym i politycznym;

J. mając na uwadze, że z powodu różnic w polityce i ustawodawstwie państw członkowskich kobiety w UE nie są w jednakowym stopniu chronione przed przemocą ze względu na płeć;

K. mając na uwadze, że systemy sądownicze często nie zapewniają kobietom wystarczającego wsparcia; mając na uwadze, że w wielu przypadkach ofiara może być narażona na poniżające uwagi ze strony funkcjonariuszy organów ścigania lub znajduje się w sytuacji zależności, co zwiększa jej strach przed zgłoszeniem doświadczanej przemocy;

L. mając na uwadze, że w obecnej dekadzie w Europie i na świecie obserwuje się wyraźny i zorganizowany atak na równość płci i prawa kobiet, w tym prawa i zdrowie reprodukcyjne i seksualne;

M. mając na uwadze, że w badaniu FRA z 2014 r. stwierdzono, że jedna trzecia wszystkich kobiet w Europie doświadczyła przemocy fizycznej lub przemocy seksualnej co najmniej raz od ukończenia 15. roku życia, 55 % kobiet doświadczyło przynajmniej jednej formy molestowania seksualnego, 11 % doświadczyło molestowania w internecie, jedna na 20 kobiet (5 %) została zgwałcona, a więcej niż jedna na 10 padła ofiarą przemocy seksualnej z użyciem siły; mając na uwadze, że w wielu państwach członkowskich ponad połowa ofiar kobietobójstwa ginie z rąk partnera, krewnego lub członka rodziny; mając na uwadze, że jedynie 14 % ofiar zgłosiło policji najpoważniejsze przypadki doświadczonej przemocy domowej, a przypadki przemocy doświadczonej od osób obcych zgłosiło tylko 13 % ofiar, co oznacza niski poziom zgłaszania; mając na uwadze, że ruch #metoo rozwijający się w ostatnich latach zachęcił kobiety i dziewczęta do zgłaszania przypadków wykorzystywania, przemocy i molestowania;

N. mając na uwadze, że w UE nadal utrzymują się współczesne formy niewolnictwa i handlu ludźmi, którego ofiarami są głównie kobiety; mając na uwadze, że 71 % wszystkich ofiar handlu ludźmi na świecie to kobiety i dziewczęta, a trzy czwarte tych kobiet i dziewcząt jest wykorzystywane seksualnie[17];

O. mając na uwadze, że przemoc i prześladowanie w internecie często ma konsekwencje fizyczne i wiąże się poważnym ryzykiem wywołania przemocy fizycznej przez zachęcanie użytkowników internetowych do naśladowania aktów przemocy i prześladowania, o których czytali, i do popełniania takich czynów;

P. mając na uwadze, że niektóre grupy kobiet i dziewcząt, takie jak migrantki, uchodźczynie, azylantki, kobiety i dziewczęta niepełnosprawne, kobiety LBTI i kobiety romskie, narażone są na złożone i wielorakie formy dyskryminacji, w związku z czym znajdują się w jeszcze trudniejszej sytuacji, jeżeli chodzi o ryzyko przemocy ze względu na płeć, mają utrudniony dostęp do wymiaru sprawiedliwości oraz usług wsparcia i ochrony, a także nie mogą korzystać z przysługujących im praw podstawowych;

Q. mając na uwadze, że kobiety będące ofiarami przemocy ze względu na płeć oraz ich dzieci często wymagają szczególnego wsparcia i szczególnej ochrony ze względu na występujące w przypadku takiej przemocy wysokie ryzyko ponownej wiktymizacji, zastraszania i odwetu;

R. mając na uwadze, że przemoc ze względu na płeć narusza prawa człowieka, stabilność społeczną i bezpieczeństwo społeczne, a także ma szkodliwy wpływ na zdrowie publiczne, wykształcenie i możliwości zatrudnienia kobiet oraz perspektywy dla dobrobytu i rozwoju dzieci i społeczności;

S. mając na uwadze, że narażenie na przemoc fizyczną, seksualną lub psychiczną i niegodziwe traktowanie ma poważny wpływ na ofiary, co może być przyczyną trwałych szkód fizycznych, seksualnych, emocjonalnych lub psychicznych, a także szkód ekonomicznych i finansowych;

T. mając na uwadze, że wciąż mamy do czynienia ze zjawiskiem bezkarności sprawców przestępstw przeciwko kobietom, którą należy wyeliminować poprzez zadbanie o to, by sprawcy byli ścigani, a kobiety i dziewczęta będące ofiarami przemocy otrzymywały odpowiednie wsparcie i zrozumienie ze strony wymiaru sprawiedliwości; mając na uwadze, że podstawowe znaczenie ma zapewnienie szkoleń dla osób zajmujących się zwalczaniem przemocy wobec kobiet, takich jak funkcjonariusze organów ścigania, sędziowie lub osoby odpowiedzialne za wyznaczanie kierunków polityki;

U. mając na uwadze, że UE we współpracy ze swoimi państwami członkowskimi musi podjąć wszelkie niezbędne środki, by promować i chronić prawo wszystkich kobiet i dziewcząt do życia wolnego od przemocy, zarówno w sferze publicznej, jak i prywatnej;

V. mając na uwadze, że po ośmiu latach od zatwierdzenia konwencja stambulska nie została jeszcze ratyfikowana przez wszystkie państwa członkowskie ani przez UE;

1. potępia wszelkie formy przemocy ze względu na płeć i wyraża ubolewanie, że kobiety i dziewczęta są nadal narażone na przemoc psychiczną, fizyczną, seksualną i ekonomiczną, w tym przemoc domową, molestowanie seksualne, cyberprzemoc, uporczywe nękanie, gwałt, wczesne i przymusowe zamążpójście, okaleczanie żeńskich narządów płciowych, przestępstwa popełniane w imię tzw. „honoru”, przymusową aborcję, przymusową sterylizację, wykorzystywanie seksualne, handel ludźmi i inne formy przemocy, które stanowią poważne naruszenie ich praw człowieka i godności; jest głęboko zaniepokojony zjawiskiem kobietobójstwa w Europie, które stanowi najbardziej skrajną formę przemocy wobec kobiet;

2. wzywa Radę do pilnego zakończenia procesu ratyfikacji konwencji stambulskiej przez UE na podstawie akcesji w szerokim zakresie bez jakichkolwiek ograniczeń oraz do poparcia ratyfikacji konwencji przez wszystkie państwa członkowskie; wzywa Radę i Komisję do zadbania o pełne włączenie tej konwencji do ram prawnych i politycznych UE; przypomina, że przystąpienie UE do konwencji stambulskiej nie zwalnia państw członkowskich z jej ratyfikacji na szczeblu krajowym; wzywa państwa członkowskie do przyspieszenia negocjacji w sprawie ratyfikacji i wdrożenia konwencji stambulskiej, a w szczególności wzywa siedem państw członkowskich, które podpisały konwencję, ale jej nie ratyfikowały, aby uczyniły to niezwłocznie;

3. z całą mocą potępia podejmowane w niektórych państwach członkowskich próby wycofania już podjętych środków w zakresie wdrożenia konwencji stambulskiej i zwalczania przemocy wobec kobiet;

4. wzywa państwa członkowskie, by zapewniły właściwe wdrażanie i egzekwowanie konwencji oraz przeznaczyły odpowiednie zasoby finansowe i kadrowe na zapobieganie i przeciwdziałanie przemocy wobec kobiet i przemocy ze względu na płeć, a także na ochronę ofiar; wzywa państwa członkowskie do uwzględnienia zaleceń Grupy Ekspertów Rady Europy do spraw Przeciwdziałania Przemocy wobec Kobiet i Przemocy Domowej (GREVIO) oraz do poprawy ich ustawodawstwa w celu dostosowania go w większym stopniu do postanowień konwencji stambulskiej;

5. podkreśla, że konwencja stambulska pozostaje standardowym i kluczowym międzynarodowym narzędziem służącym wyplenieniu plagi przemocy ze względu na płeć, gdyż bazuje na całościowym, kompleksowym i skoordynowanym podejściu, którego centralnym punktem są prawa ofiar, dotyka problemów związanych z przemocą wobec kobiet i dziewcząt oraz przemocą ze względu na płeć, w tym przemocą domową, na wielu różnych płaszczyznach, przewiduje takie środki jak zapobieganie przemocy, walka z dyskryminacją, środki prawa karnego w walce z bezkarnością, ochrona i wspieranie ofiar, ochrona dzieci, ochrona azylantek i uchodźczyń, wprowadza procedury oceny ryzyka, przewiduje estymację ryzyka i efektywniejsze gromadzenie danych, a także kampanie i programy informacyjne, w tym we współpracy z krajowymi instytucjami ds. obrony praw człowieka oraz organami działającymi na rzecz równości, organizacjami społeczeństwa obywatelskiego i organizacjami pozarządowymi;

6. potępia ataki na konwencję stambulską i kampanie przeciwko niej oparte na celowej błędnej interpretacji i fałszywym przedstawianiu jej treści opinii publicznej;

7. zdecydowanie potwierdza, że odmowa świadczenia usług w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego oraz związanych z tym praw stanowi formę przemocy wobec kobiet i dziewcząt, oraz podkreśla, że Europejski Trybunał Praw Człowieka kilkakrotnie orzekał, że restrykcyjne prawo aborcyjne i niewdrażanie przepisów narusza prawa kobiet w kontekście praw człowieka;

8. podkreśla, że kampanie informacyjne mające na celu zwalczanie stereotypów płciowych i przemocy patriarchalnej oraz promowanie zerowej tolerancji wobec molestowania i przemocy ze względu na płeć są podstawowymi narzędziami walki z tą formą łamania praw człowieka; uważa, że szersze strategie edukacyjne o profilu antydyskryminacyjnym stanowią kluczowe narzędzie zapobiegania wszelkim formom przemocy, w szczególności przemocy ze względu na płeć, zwłaszcza wśród młodzieży;

9. podkreśla, że aby środki służące zwalczaniu przemocy ze względu na płeć były bardziej skuteczne, powinny im towarzyszyć działania mające na celu promowanie upodmiotowienia i niezależności ekonomicznej kobiet będących ofiarami przemocy;

10. zwraca się do Komisji i państw członkowskich o zapewnienie odpowiednich szkoleń, procedur i wytycznych uwrażliwiających na kwestię płci, które umieszczą prawa ofiary w centrum uwagi wszystkich specjalistów pracujących z ofiarami aktów przemocy ze względu na płeć, aby uniknąć dyskryminacji, traumatyzacji lub ponownej wiktymizacji w trakcie postępowań sądowych, medycznych i policyjnych; wzywa do wprowadzenia takich ulepszeń, aby zachęcić do częstszego zgłaszania takich przestępstw;

11. przypomina, że jest zwolennikiem przeznaczenia środków w wysokości 193,6 mln EUR na działania zapobiegające i przeciwdziałające wszelkim formom przemocy ze względu na płeć oraz na wsparcie pełnego wdrożenia konwencji stambulskiej w ramach programu „Prawa i Wartości”, a także podkreśla znaczenie przyznania wystarczających środków finansowych również na szczeblu państw członkowskich;

12. wzywa Komisję, aby w następstwie oceny skutków dokonała przeglądu obowiązującej decyzji ramowej UE w sprawie zwalczania pewnych form i przejawów rasizmu i ksenofobii za pomocą środków prawnokarnych, tak by uwzględniała ona podżeganie do nienawiści ze względu na płeć, orientację seksualną, tożsamość płciową i cechy płciowe;

13. wzywa państwa członkowskie do zapewnienia pełnego wdrożenia i egzekwowania już obowiązujących odpowiednich przepisów;

14. wzywa Komisję i państwa członkowskie do zapewnienia lepszej dostępności i porównywalności wysokiej jakości zdezagregowanych danych dotyczących przemocy ze względu na płeć dzięki współpracy z Eurostatem, Europejskim Instytutem ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (EIGE) oraz Agencją Praw Podstawowych zgodnie z zobowiązaniami wynikającymi z konwencji w odniesieniu do gromadzenia danych i badań; ponownie wzywa Komisję do utworzenia europejskiego obserwatorium monitorującego przemoc ze względu na płeć w oparciu o dokładne i porównywalne dane (na wzór utworzonego przez EIGE Państwowego Obserwatorium ds. Przemocy wobec Kobiet);

15. podkreśla, że ustanowienie formalnych procedur zgłaszania przypadków molestowania seksualnego w miejscu pracy oraz przeprowadzenie specjalnych szkoleń i kampanii informacyjnych pełni istotną rolę jako sposób egzekwowania zasady poszanowania godności w miejscu pracy oraz wdrażania podejścia „zero tolerancji” jako normy; uważa, że instytucje europejskie powinny dawać przykład w tym zakresie;

16. wzywa przewodniczącego Parlamentu Europejskiego, Prezydium i administrację Parlamentu do kontynuowania działań mających na celu zadbanie o to, by Parlament Europejski był miejscem pracy wolnym od molestowania i seksizmu, oraz do wdrożenia następujących środków, zgodnie z postulatami przyjętymi w rezolucji z 2017 r. w sprawie przeciwdziałania molestowaniu i wykorzystywaniu seksualnemu w UE: 1) zlecenie audytu zewnętrznego dwóch istniejących komisji ds. przeciwdziałania molestowaniu w Parlamencie Europejskim oraz publiczne udostępnienie wyników tego audytu; 2) reforma składu organów ds. przeciwdziałania molestowaniu polegająca na włączeniu do nich zewnętrznych ekspertów prawnych, medycznych i terapeutycznych z pełnym prawem głosu; oraz 3) wprowadzenie obowiązkowych szkoleń na temat szacunku i poszanowania godności w miejscu pracy dla wszystkich posłów do PE i wszystkich kategorii pracowników;

17. z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie nowo wybranej przewodniczącej Komisji Europejskiej do dołożenia większych starań w walce z przemocą ze względu na płeć, do lepszego wsparcia ofiar, do priorytetowego potraktowania kwestii przystąpienia UE do konwencji stambulskiej oraz do wykorzystania możliwości, jakie daje traktat, w celu dodania przemocy wobec kobiet do katalogu czynów uznawanych przez UE za przestępstwa;

18. zwraca się do Komisji, aby w kolejnej europejskiej strategii  na rzecz równouprawnienia płci za kwestię priorytetową uznała walkę z przemocą na tle płciowym poprzez włączenie do tej strategii odpowiednich środków politycznych, ustawodawczych i nieustawodawczych;

19. wzywa Komisję do przedstawienia aktu prawnego w sprawie zapobiegania i przeciwdziałania wszelkim formom przemocy ze względu na płeć, w tym przemocy wobec kobiet i dziewcząt; w związku z tym zobowiązuje się do zbadania wszelkich możliwych środków, w tym dotyczących cyberprzemocy, poprzez skorzystanie z prawa do inicjatywy ustawodawczej przewidzianego w art. 225 TFUE;

20. wzywa Komisję i Radę do uruchomienia „klauzuli pomostowej”, zapisanej w art. 83 ust. 1 TFUE, w celu włączenia przemocy wobec kobiet i dziewcząt oraz innych form przemocy ze względu na płeć do katalogu czynów uznawanych przez UE za przestępstwa;

21. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom państw członkowskich oraz Zgromadzeniu Parlamentarnemu Rady Europy.

 

[1] Dz.U. L 131 z 20.5.2017, s. 11.

[2] Dz.U. L 131 z 20.5.2017, s. 13.

[3] Dz.U. L 315 z 14.11.2012, s. 57.

[4] Dz.U. L 338 z 21.12.2011, s. 2.

[5] Dz.U. L 181 z 29.6.2013, s. 4.

[6] Dz.U. L 101 z 15.4.2011, s. 1.

[7] Dz.U. L 335 z 17.12.2011, s. 1.

[8] Dz.U. L 204 z 26.7.2006, s. 23.

[9] Dz.U. L 373 z 21.12.2004, s. 37.

[10] Teksty przyjęte, P8_TA(2019)0357.

[11] Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0331.

[12] Dz.U. C 346 z 27.9.2018, s. 192.

[13]  Dz.U. C 337 z 20.9.2018, s. 167.

[14] Dz.U. C 407 z 4.11.2016, s. 2.

[15] Dz.U. L 328 z 6.12.2008, s. 55.

Ostatnia aktualizacja: 27 listopada 2019Informacja prawna