Procedura : 2014/3017(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : RC-B8-0012/2015

Teksty złożone :

RC-B8-0012/2015

Debaty :

Głosowanie :

PV 15/01/2015 - 11.7
CRE 15/01/2015 - 11.7
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2015)0012

WSPÓLNY PROJEKT REZOLUCJI
PDF 185kWORD 114k
14.1.2015
PE545.692v01-00}
PE547.442v01-00}
PE547.445v01-00}
PE547.447v01-00}
PE547.449v01-00} RC1
 
B8-0012/2015}
B8-0019/2015}
B8-0022/2015}
B8-0024/2015}
B8-0026/2015} RC1

złożony zgodnie z art. 123 ust. 2 i 4 Regulaminu

zastępujący tym samym projekty rezolucji złożone przez następujące grupy:

S&D (B8‑0012/2015)

Verts/ALE (B8‑0019/2015)

ECR (B8‑0022/2015)

PPE (B8‑0024/2015)

ALDE (B8‑0026/2015)


w sprawie sytuacji w Egipcie (2014/3017(RSP))


Cristian Dan Preda, Elmar Brok, Andrej Plenković, David McAllister, Tunne Kelam, Mariya Gabriel, Eduard Kukan, Daniel Caspary, Davor Ivo Stier, Michael Gahler, Fernando Ruas, Claude Rolin, Traian Ungureanu, Dubravka Šuica, Barbara Matera, Giovanni La Via, Pascal Arimont, Monica Macovei, Ivana Maletić, Lara Comi, Gabrielius Landsbergis w imieniu grupy PPE
Victor Boștinaru, Richard Howitt, Alessia Maria Mosca, Goffredo Maria Bettini, Afzal Khan, Josef Weidenholzer, Elena Valenciano, Ana Gomes, Neena Gill, Jeppe Kofod, Arne Lietz, Brando Benifei, Michela Giuffrida, Miroslav Poche, Tonino Picula, Alessandra Moretti, Liisa Jaakonsaari, Nicola Caputo, Sorin Moisă, Ricardo Serrão Santos, Andrejs Mamikins, Pier Antonio Panzeri, Tanja Fajon, Javi López, Victor Negrescu, David Martin, Soraya Post, Boris Zala, Eugen Freund w imieniu grupy S&D
Charles Tannock, Ruža Tomašić w imieniu grupy ECR
Marietje Schaake, Marielle de Sarnez, Beatriz Becerra Basterrechea, Frédérique Ries, Ivan Jakovčić, Jozo Radoš, Louis Michel, Gérard Deprez, Pavel Telička, Alexander Graf Lambsdorff, Fredrick Federley, Petras Auštrevičius, Urmas Paet w imieniu grupy ALDE
Judith Sargentini, Eva Joly, Barbara Lochbihler w imieniu grupy Verts/ALE
Fabio Massimo Castaldo, Ignazio Corrao
POPRAWKI

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji w Egipcie (2014/3017(RSP))  

Parlament Europejski,

–   uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Egiptu, w szczególności rezolucję z dnia 6 lutego 2014 r. w sprawie sytuacji w Egipcie(1) i z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie wolności słowa i zgromadzeń w Egipcie(2),

–   uwzględniając konkluzje Rady do Spraw Zagranicznych w sprawie Egiptu z sierpnia 2013 r. i lutego 2014 r.,

–   uwzględniając ostatnie oświadczenia Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych w sprawie Egiptu, w tym oświadczenia z dnia 21 września 2014 r. w sprawie zamachu bombowego w egipskim ministerstwie spraw zagranicznych i z dnia 3 grudnia 2014 r. w sprawie wyroków sądowych wydawanych w Egipcie,

–   uwzględniając oświadczenia sekretarza generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych Ban Ki-moona oraz wysokiej komisarz ONZ do spraw praw człowieka Navi Pillay z dnia 23 czerwca 2014 r. w sprawie kar więzienia dla kilku dziennikarzy oraz potwierdzenia wyroków śmierci nałożonych na szereg członków i zwolenników Stowarzyszenia Braci Muzułmanów, uwzględniając oświadczenia Sekretarza Generalnego ONZ Bana Ki-moona z dnia 25 października 2014 r. dotyczące ataków terrorystycznych w Synaju,

–   uwzględniając układ o stowarzyszeniu między UE a Egiptem z 2001 r., który wszedł w życie w 2004 r. i został rozbudowany w planie działania z 2007 r., a także sprawozdanie Komisji z dnia 20 marca 2013 r. w sprawie postępów we wdrażaniu tego układu, uwzględniając europejską politykę sąsiedztwa i najnowsze sprawozdanie w sprawie postępów dotyczące Egiptu z marca 2014 r.,

–   uwzględniając konstytucję Egiptu, przyjętą w referendum w dniach 14 i 15 stycznia 2014 r., w szczególności jej art. 65, 70, 73, 75 i 155,

–   uwzględniając egipską ustawę 107 z dnia 24 listopada 2013 r. regulującą prawo do zgromadzeń publicznych, pochodów i pokojowych demonstracji,

–   uwzględniając dekret prezydencki nr 136 z 2014 r., na mocy którego wszystkie „obiekty publiczne i newralgiczne” będą podlegały jurysdykcji wojskowej przez najbliższe dwa lata;

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 grudnia 2012 r. w sprawie strategii wolności cyfrowej w polityce zagranicznej UE(3),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 20 maja 2013 r. w sprawie wolności prasy i mediów na świecie(4),

–   uwzględniając sprawozdanie specjalne za 2013 r. Europejskiego Trybunału Obrachunkowego zatytułowane „Współpraca UE z Egiptem w zakresie sprawowania rządów”,

–   uwzględniając oświadczenie końcowe przedstawicieli unijnej misji obserwacji wyborów prezydenckich w Egipcie z dnia 22 lipca 2014 r.,

–   uwzględniając przemówienia egipskiego prezydenta Abd al-Fattaha as-Sisiego z dnia 1 stycznia 2015 r. dotyczące ekstremizmu islamskiego oraz z dnia 6 stycznia 2015 r. dotyczące potrzeby pokojowych i konstruktywnych stosunków między muzułmanami i chrześcijanami w Egipcie,

–   uwzględniając unijne wytyczne dotyczące wolności słowa w internecie i poza nim, unijne wytyczne dotyczące wpierania i ochrony korzystania ze wszystkich praw człowieka przez lesbijki, gejów, osoby biseksualne, transpłciowe i interseksualne (LGBT) oraz unijne wytyczne dotyczące obrońców praw człowieka,

–   uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych z 1966 r., którego stroną jest Egipt,

–   uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r.,

–   uwzględniając art. 123 ust. 2 i 4 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że wolność słowa i wolność zgromadzeń to niezbędne filary demokratycznego i pluralistycznego społeczeństwa; mając na uwadze, że wolność prasy i mediów jest kluczowym elementem demokracji i otwartego społeczeństwa; mając na uwadze, że w konstytucji Egiptu przyjętej w 2014 r. zapisano podstawowe wolności, w tym wolność słowa i zgromadzeń;

B.  mając na uwadze, że Egipt jest od dawna strategicznym partnerem Unii Europejskiej, podzielającym cele budowania stabilności, pokoju i dobrobytu w regionie Morza Śródziemnego i Bliskiego Wschodu; mając na uwadze, że od czasu rewolucji w 2011 r. Egipt został postawiony przed wieloma trudnymi wyzwaniami politycznymi oraz że jego obywatele potrzebują pomocy i wsparcia ze strony wspólnoty międzynarodowej, aby stawić czoła wyzwaniom gospodarczym, politycznym i związanych z bezpieczeństwem stojącym przed tym krajem;

C. mając na uwadze, że od czasu przewrotu wojskowego w czerwcu 2013 r. rząd egipski prowadzi szeroko zakrojoną kampanię arbitralnych zatrzymań, nękania, zastraszania i cenzury skierowaną przeciwko osobom krytykującym rząd, wyłącznie za korzystanie przez nich z prawa do wolności zgromadzeń, zrzeszania się i wolności słowa, w tym dziennikarzom, studentom i obrońcom praw człowieka, a także oponentom politycznym, w tym członkom Stowarzyszenia Braci Muzułmanów; mając na uwadze, że według doniesień od lipca 2013 r. ponad 40 000 osób zostało zatrzymanych w wyniku bezprecedensowych fali masowych aresztowań i szacuje się, że 1 400 demonstrantów poniosło śmierć na skutek przesadnego i arbitralnego użycia siły przez siły bezpieczeństwa; mając na uwadze, że od lipca 2013 r. wolność zrzeszania się, wolność zgromadzeń i wolność słowa pozostają obszarami budzącymi szczególny niepokój; mając na uwadze, że w raporcie Freedom House na temat wolności na świecie za 2014 r. Egipt uznano za kraj, w którym nie ma wolności;

D. mając na uwadze, że odkąd armia egipska przejęła władzę w lipcu 2013 r. w Egipcie przetrzymywanych jest tysiące protestujących i więźniów sumienia; mając na uwadze, że do aresztowań i arbitralnych zatrzymań dochodzi również po wyborze prezydenta Abd al-Fattaha as-Sisiego w maju 2014 r.; mając na uwadze, że w dniu 11 czerwca 2014 r. wyrokiem sądu skazano Alaa Abdela Fattaha, czołowego aktywistę, który odegrał wiodącą rolę w rewolucji z 2011 r., oraz inne osoby na piętnaście lat więzienia pod zarzutem złamania ustawy 107 o prawie do zgromadzeń publicznych, pochodów i pokojowych demonstracji z 2013 r. (ustawy o protestach); mając na uwadze, że inni czołowi aktywiści, w tym Mohamed Adel, Ahmed Douma i Ahmed Maher, a także prominentne działaczki na rzecz praw kobiet, takie jak Yara Sallam i Sana Seif, wciąż przebywają w areszcie; mając na uwadze, że w dniu 28 kwietnia 2014 r. sąd doraźny w Kairze zdelegalizował młodzieżowy Ruch 6 Kwietnia;

E.  mając na uwadze, że w dniu 10 stycznia 2015 r. egipski sąd w prowincji Al-Buhajra w delcie Nilu skazał 21-letniego studenta Karima al-Bannę na trzy lata więzienia za ogłoszenie na Facebooku, że jest ateistą i za obrazę islamu;

F.  mając na uwadze, że władze Egiptu jeszcze bardziej ograniczyły wolność słowa i wolność zgromadzeń, wprowadzając represyjne prawa ułatwiające rządowi uciszanie krytyki i tłumienie protestów;

G. mając na uwadze, że wobec braku parlamentu rząd prezydenta Abd al-Fattaha as-Sisiego przyjął szereg restrykcyjnych przepisów, np. dekret prezydencki nr 136 z 2014 r., w którym wszelką własność publiczność uznano za obiekty wojskowe, czego najbardziej bezpośrednim skutkiem jest fakt, iż sądy wojskowe mogą wydawać z mocą wsteczną wyroki za wszelkie przestępstwa popełnione na własności publicznej; mając na uwadze, że Afrykańska Komisja Praw Człowieka i Ludów, interpretując Afrykańską kartę praw człowieka i ludów, której stroną jest Egipt, uznała, iż sądy wojskowe w żadnych okolicznościach nie powinny mieć właściwości do sądzenia cywilów;

H. mając na uwadze, że w powszechnym okresowym przeglądzie praw człowieka ONZ wydano 300 zaleceń, w tym uwolnienie każdego, kto został aresztowany za korzystanie z wolności wypowiedzi; mając na uwadze, że siedem organizacji praw człowieka z siedzibą w Egipcie nie wzięło udziału w przeglądzie ONZ dotyczącym wyników ich kraju ze strachu przed prześladowaniami;

I.   mając na uwadze, że wolność prasy w Egipcie wciąż podlega ogromnym naciskom, a dziennikarze nadal są przetrzymywani na podstawie bezpodstawnych zarzutów; mając na uwadze, że w 2014 r. niektórym dziennikarzom postawiono zarzuty narażania jedności narodowej i pokoju społecznego, rozpowszechniania nieprawdziwych doniesień i współpracy ze Stowarzyszeniem Braci Muzułmanów; mając na uwadze, że sąd kasacyjny, będący najwyższym sądem w Egipcie, orzekł, iż w procesie dziennikarzy telewizji Al-Dżazira Mohammeda Fahmy’ego, Petera Greste’a i Bahera Mohameda doszło do uchybień proceduralnych; mając jednak na uwadze, że zapowiedziano ponowne przeprowadzenie procesu tych trzech dziennikarzy, nie wycofując zarzutów „fałszowania informacji” i „udziału w działalności Stowarzyszenia Braci Muzułmanów”; mając na uwadze, że trzej inni dziennikarze – Sue Turton, Dominic Kane i Rena Netjes – zostali skazani zaocznie na 10 lat więzienia; mając na uwadze, że egipscy dziennikarze – Mahmoud Abdel Nabi, Mahmoud Abu Zeid, Samhi Mustafa, Ahmed Gamal, Ahmed Fouad i Abdel Rahman Shaheen – zostali skazani wyłącznie za prowadzenie zgodnej z prawem działalności; mając na uwadze, że egipskie media są krańcowo spolaryzowane (podzielone na frakcje za i przeciw Mursiemu), co zwiększa polaryzację społeczeństwa egipskiego;

J.   mając na uwadze, że w dniu 2 grudnia 2014 r. egipski sąd karny wydał tymczasowy wyrok śmierci na 188 oskarżonych w trzecim tego rodzaju masowym procesie w 2014 r.; mając na uwadze, że celem tych masowych procesów byli głównie członkowie Stowarzyszenia Braci Muzułmanów, będącego największą grupą opozycyjną w Egipcie, w grudniu 2013 r. uznaną przez rząd za organizację terrorystyczną; mając na uwadze, że wyroki te są najnowszymi w paśmie prześladowań i procesów sądowych, które są pełne nieprawidłowości proceduralnych i sprzeczne z prawem międzynarodowym; mając na uwadze, że nikt nie został pociągnięty do odpowiedzialności za nadmierne użycie przemocy w sierpniu 2013 r., kiedy siły bezpieczeństwa rozpędziły obozy na placu Rabaa Al-Adawija i zabiły 1 150 demonstrantów popierających Muhammada Mursiego;

K. mając na uwadze, że większość (lecz nie wszystkie) wyroków śmierci wydanych w marcu i kwietniu 2014 r. w masowych procesach przeciwko członkom Stowarzyszenia Braci Muzułmanów oraz rzekomym zwolennikom obalonego prezydenta Muhammada Mursiego zostało zamienionych na kary dożywotniego więzienia;

L.  mając na uwadze, że obecnie więzionych jest 167 wybranych w 2011 r. deputowanych do obu izb parlamentu;

M. mając na uwadze, że w dniu 29 listopada 2014 r. były prezydent Hosni Mubarak, urzędujący podczas jego rządów były minister spraw wewnętrznych Habib al-Adli oraz sześciu innych pomocników zostało wypuszczonych po oddaleniu zarzutów o morderstwo i korupcję w oparciu o błąd techniczny; mając na uwadze, że w dniu 13 stycznia 2015 r. egipski sąd kasacyjny uchylił wyrok dla byłego prezydenta Hosniego Mubaraka oraz jego dwóch synów za defraudację i nakazał przeprowadzenie ponownego procesu, uzasadniając swoją decyzję niewłaściwym zastosowaniem procedur prawnych;

N. mając na uwadze, że te niedawne praktyki sądowe budzą poważne wątpliwości co do niezawisłości wymiaru sprawiedliwości i jego zdolności do pociągania winnych do odpowiedzialności; mając na uwadze, że w szczególności wyroki śmierci mogą osłabić szanse na trwałą stabilność w Egipcie;

O. mając na uwadze, że Egipt stoi przed poważnymi wyzwaniami gospodarczymi, między innymi ucieczką zagranicznych pieniędzy, rosnącą inflacją, bezrobociem i szybko rosnącym długiem publicznym, oraz przed wyzwaniami związanymi z bezpieczeństwem wynikającymi ze globalnego zagrożenia, jakie stanowi terroryzm; mając na uwadze, że krytyczną sytuację bezpieczeństwa na półwyspie Synaj, gdzie setki żołnierzy giną z rąk działających w tym rejonie dżihadystów; mając na uwadze, że w dniu 24 października 2014 r. co najmniej 33 żołnierzy zostało zabitych w ataku terrorystycznym; mając na uwadze, że w tym rejonie akty terroru są niemal codziennością; mając na uwadze, że rząd nakazał wypędzenie tysięcy mieszkańców Rafah oraz wyznaczył 500-metrową strefę buforową wzdłuż granicy z Gazą; mając również na uwadze, że w dniu 24 października 2014 r. na półwyspie ogłoszono stan wyjątkowy; mając na uwadze, że sieci przestępcze wciąż działają na szlakach handlu ludźmi i przemytu ludzi wiodących do i z Synaju;

P.  mając na uwadze, że artykuł 75 egipskiej konstytucji stanowi, że wszyscy obywatele mają prawo do zakładania pozarządowych stowarzyszeń i fundacji na zasadach demokratycznych; mając na uwadze, że proponowane nowe przepisy jeszcze bardziej ograniczyłyby działalność krajowych i zagranicznych organizacji pozarządowych, które w szczególności są zaniepokojone nowymi projektami prawa mającymi na celu uniemożliwienie dostarczania terrorystom i innym ugrupowaniom zbrojnym pieniędzy i sprzętu, lecz które mogą zablokować dostęp do organizacji pozarządowych funduszy zagranicznych, od których zależy istnienie wielu z nich; mając na uwadze, że dekret prezydencki z dnia 21 września 2014 r. zmieniający kodeks karny nakłada poważne kary, w tym kary dożywocia, na członków organizacji pozarządowych otrzymujących wsparcie finansowe z zagranicy na niejasno sprecyzowany cel polegającym na „szkodzeniu interesom narodowym”;

Q. mając na uwadze przemówienie wygłoszone przez prezydenta as-Sisiego na uniwersytecie w Kairze, dotyczące potrzeby modernizacji i reformy myśli islamskiej;

R.  mając na uwadze, że według doniesień pogłębia się przemoc wobec kobiet, pomimo przyjęcia nowej ustawy w sprawie molestowania seksualnego, która zdaniem egipskich organizacji pozarządowych działających na rzecz praw kobiet nie jest jeszcze stosowana; mając na uwadze, że egipskie działaczki znajdują się w wyjątkowo trudnej sytuacji i często, z powodu pokojowej działalności, jaką prowadzą, są ofiarami przemocy, agresji seksualnej i innych form poniżającego traktowania; mając na uwadze, że pomimo wydania w 2008 r. prawa uznającego za przestępstwo okaleczanie narządów płciowych kobiet, praktyka ta nadal jest rozpowszechniona, a ściganie sprawców okaleczania dziewcząt nie jest skuteczne;

S.  mając na uwadze, że w ostatnich miesiącach nastąpiła eskalacja aresztowań gejów; mając na uwadze, że doszło do serii nalotów policji na miejsca podejrzewane o to, że są miejscami spotkań homoseksualistów w Egipcie; mając na uwadze, że społeczność LGBT jest prześladowana i publicznie wyszydzana; mając na uwadze, że organizacja Egipska Inicjatywa na rzecz Praw Osobistych szacuje, iż w ostatnich 18 miesiącach co najmniej 150 osób zostało aresztowanych pod zarzutem rozwiązłego zachowania; maja na uwadze, że w dniu 12 stycznia 2015 r. egipski sąd wypuścił na wolność 26 mężczyzn aresztowanych miesiąc wcześniej w nalocie na łaźnię publiczną w Kairze i skazanych za „zachęcanie do rozwiązłego zachowania”;

T.  mając na uwadze, że wybory prezydenckie w Egipcie w 2014 r. odbyły się w atmosferze poważnie ograniczonej przestrzeni dla wolności słowa oraz tłumienia wszelkich form sprzeciwu i krytyki, w tym zgłoszonych przez organizacje praw człowieka; mając na uwadze, że wybory parlamentarne zostały oficjalnie zaplanowane na dni 21 marca i 25 kwietnia 2015 r.;

U. mając na uwadze, że sektor naftowy zawsze najbardziej przyciągał zagraniczne inwestycje w Egipcie, a ropa jest najważniejszym towarem eksportowym Egiptu; mając na uwadze, że w ramach wparcia nowego rządu Egipt otrzymał darmowe dostawy ropy naftowej z państw Zatoki Perskiej; mając na uwadze, że rząd przyjmuje deklarowany plan wycofania dotacji w sektorze energii w ciągu 5 lat poczynając od lipca 2014 r. oraz ma na celu wdrożenie planu dystrybucji paliw z wykorzystaniem inteligentnych kart w kwietniu 2015 r., aby uzyskać kontrolę nad przemytem ropy naftowej do krajów sąsiadujących oraz zorientować się, jakie jest dokładne zapotrzebowanie na paliwo;

V. mając na uwadze, że od czasów styczniowej rewolucji w 2011 r. Egipt przystępował do negocjacji z MFW co najmniej raz, i ubiegał się o pożyczkę w kwocie 4,8 mld USD, lecz negocjacje wstrzymano po 30 czerwca 2013 r.; mając na uwadze, że kraje utrzymywały kontakty, a eksperci z MFW odwiedzili Egipt w listopadzie 2014 r., aby przeprowadzić konsultacje w sprawie art. IV oraz ocenić sytuację finansową i gospodarczą kraju;

W. mając na uwadze, że poziom zaangażowania UE w Egipcie powinien opierać się na zachętach, zgodnie z zasadą „więcej za więcej” europejskiej polityki sąsiedztwa oraz powinien zależeć od postępów reform instytucji demokratycznych, praworządności i praw człowieka;

X. mając na uwadze, że UE jest tradycyjnie głównym partnerem handlowym Egiptu i w 2013 r. odpowiadała za 22,9% egipskiego handlu, a także zajmuje pierwsze miejsce zarówno jako partner Egiptu w zakresie wywozu, jak i przywozu; mając na uwadze, że po posiedzeniu grupy zadaniowej UE-Egipt Komisja zobowiązała się do udzielenia dodatkowego wsparcia finansowego dla Egiptu na łączną kwotę niemal 800 mln EUR; mając na uwadze, że na tę kwotę składa się 303 mln EUR w formie dotacji (90 mln EUR ze środków programu Spring, 50 mln jako element dotacji w ramach operacji pomocy mikrofinansowej, a pozostała część pochodzi z sąsiedzkiego funduszu inwestycyjnego) oraz 450 mln w postaci pożyczek (pomoc makrofinasowa); mając jednak na uwadze, że UE uruchomi to wsparcie finansowe wyłącznie, jeżeli spełnione zostaną niezbędne warunki polityczne i demokratyczne, a także pod warunkiem dalszej demokratyzacji, umacnianej i w pełni integrującej, przy pełnym poszanowaniu praw człowieka i praw kobiet;

Y. mając na uwadze, że w dniu 16 czerwca 2014 r. Stavros Lambrinidis, specjalny przedstawiciel UE ds. praw człowieka, odwiedził Kair i spotkał się z prezydencją, Radą Szury i przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego; mając na uwadze, że rozmowy dotyczyły głównie przygotowań nowej ustawy o organizacjach pozarządowych, i podkreślano także znaczenie, jakie UE przywiązuje do kluczowej roli społeczeństwa obywatelskiego w Egipcie;

1.  podkreśla, że UE przywiązuje duże znaczenie do współpracy z Egiptem jako ważnym sąsiadem i partnerem; podkreśla istotną rolę Egiptu, jeśli chodzi o stabilność w regionie; podkreśla, że solidaryzuje się narodem egipskim, oraz zobowiązuje się do dalszego wspierania Egiptu w procesie tworzenia instytucji demokratycznych, poszanowania i ochrony praw człowieka oraz promowania sprawiedliwości społecznej i bezpieczeństwa; apeluje do rządu Egiptu, by wypełniał swoje zobowiązania międzynarodowe jako ważny podmiot w południowej części regionu Morza Śródziemnego;

2.  przypomina rządowi Egiptu, że długoterminowe powodzenie Egiptu i jego mieszkańców zależy od ochrony powszechnych praw człowieka oraz ustanowienia i umocowania demokratycznych i przejrzystych instytucji, również zaangażowanych w ochronę podstawowych praw obywateli; w związku z tym wzywa władze Egiptu do pełnego wdrożenia zasad zapisanych w konwencjach międzynarodowych;

3.  wyraża poważne zaniepokojenie trwającymi ograniczeniami praw podstawowych, w szczególności wolności słowa, prawa zrzeszania się i zgromadzeń, a także pluralizmu politycznego i praworządności w Egipcie; wzywa do zaprzestania wszelkich aktów przemocy, podżegania, nawoływania do nienawiści, napastowania, zastraszania i cenzury, dokonywanych przez organy państwowe, służby i siły bezpieczeństwa oraz inne grupy w Egipcie wobec przeciwników politycznych, demonstrantów, dziennikarzy, blogerów, studentów, działaczy związkowych, obrońców praw kobiet, podmiotów społeczeństwa obywatelskiego i mniejszości; potępia przesadne stosowanie przemocy wobec protestujących;

4.  wzywa do natychmiastowego i bezwarunkowego zwolnienia wszystkich więźniów sumienia, wszystkich osób przetrzymywanych za pokojowe korzystanie z przysługującej im wolności słowa czy prawa zrzeszania się i zgromadzeń, a także osób przetrzymywanych za rzekomą przynależność do Stowarzyszenia Braci Muzułmanów; wzywa władze Egiptu, by zapewniły prawo do uczciwego procesu zgodnie z międzynarodowymi standardami; apeluje do władz Egiptu, by podjęły konkretne działania w celu zapewnienia pełnego wdrożenia przepisów nowej konstytucji dotyczących podstawowych praw i wolności, w tym wolności słowa i zgromadzeń;

5.  podkreśla, że poszanowanie wolności prasy, informacji i poglądów (w internecie i poza nim), a także pluralizmu politycznego to fundament demokracji; wzywa władze Egiptu, by zagwarantowały w kraju korzystanie z tych swobód bez arbitralnych ograniczeń i cenzury, a także by zapewniły wolność słowa; jest zdania, że wszyscy dziennikarze muszą mieć prawo do informowania o sytuacji w Egipcie bez obawy, że będą prześladowani, więzieni czy zastraszani lub że ograniczana będzie przysługująca im wolność słowa lub poglądów;

6.  apeluje do władz Egiptu, by przeprowadziły szybkie, bezstronne i niezależne dochodzenia w sprawie zarzutów nadmiernego użycia siły, brutalnego traktowania i innych naruszeń praw człowieka, w tym nadużyć seksualnych, popełnionych przez siły porządkowe w czasie protestów, a także by ukarały sprawców, przyznały ofiarom odszkodowania oraz ustanowiły niezależny mechanizm monitorowania i śledzenia zachowania sił bezpieczeństwa; wzywa Egipt do ratyfikowania statutu rzymskiego i przystąpienia do systemu Międzynarodowego Trybunału Karnego (MTK);

7.  wzywa władze Egiptu, by uchyliły wyroki śmierci wydane bez zachowania zasad rzetelnego procesu, obejmującego poszanowanie praw oskarżonych, oraz by odwołały restrykcyjne i niezgodne z konstytucją przepisy poważnie ograniczające podstawowe prawa człowieka i wolności, zwłaszcza dekret prezydencki nr 136 z 2014 r.; apeluje do władz o unieważnienie wszystkich wyroków wydanych przez sądy wojskowe wobec cywilów od lipca 2013 r.; wzywa do zwolnienia przetrzymywanych obecnie 167 deputowanych wybranych do parlamentu w 2011 r.; wzywa władze do natychmiastowego wprowadzenia oficjalnego moratorium na wykonywanie kary śmierci, co stanowi pierwszy krok na drodze do całkowitego jej zniesienia;

8.  zwraca się do władz Egiptu o uchylenie ustawy o protestach z listopada 2013 r. oraz o przystąpienie do rzeczywistego dialogu z organizacjami społeczeństwa obywatelskiego i ekspertami z dziedziny prawa w celu przyjęcia zgodnych z międzynarodowymi standardami przepisów dotyczących zrzeszania się i zgromadzeń, a także w celu ochrony prawa do zakładania stowarzyszeń zapisanego w art. 75 konstytucji Egiptu, w tym prawa do otrzymywania i przekazywania środków finansowych; wzywa właściwe organy, by dokonały przeglądu nowego projektu ustawy dotyczącej organizacji pozarządowych przedstawionego przez ministerstwo solidarności społecznej; apeluje, by zapewnić zgodność tej nowej ustawy z konstytucją Egiptu oraz ze wszystkimi traktatami międzynarodowymi, których Egipt jest sygnatariuszem;

9.  przypomina rządowi egipskiemu, że jest on odpowiedzialny za zapewnienie bezpieczeństwa wszystkim obywatelom niezależnie od ich poglądów i przynależności politycznej lub wyznania; podkreśla z naciskiem, że tylko stworzenie naprawdę pluralistycznego społeczeństwa, w którym szanuje się różnorodne poglądy i style życia, może zapewnić długotrwałą stabilność i bezpieczeństwo w Egipcie, a także wzywa władze Egiptu, by zobowiązały się do dialogu i niestosowania przemocy oraz do pluralistycznego sprawowania rządów;

10. z zadowoleniem przyjmuje i popiera działania podjęte przez rząd Egiptu na rzecz poszanowania praw i wolności wspólnot religijnych; przypomina, że art. 235 konstytucji Egiptu stanowi, iż nowo wybrany parlament w czasie pierwszej kadencji musi przyjąć ustawę regulującą kwestię budowy i odnowy kościołów w sposób gwarantujący chrześcijanom swobodę wykonywania praktyk religijnych; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Abd al-Fattah as-Sisi jako pierwszy prezydent Egiptu wziął udział w mszy celebrowanej w kościele w Kairze w koptyjską wigilię Bożego Narodzenia, i wyraża przekonanie, że stanowi to ważną, symboliczną deklarację dążenia do zbudowania jedności w egipskim społeczeństwie;

11. podkreśla znaczenie Egiptu jako podmiotu na scenie międzynarodowej i wyraża nadzieję, że nadal będzie on odgrywał aktywną rolę w zainicjowaniu prawdziwych negocjacji pokojowych, które zakończą konflikt arabsko-izraelski, oraz że wniesie konstruktywny wkład w dążenie do stabilności w regionie Morza Śródziemnego, obecnie szczególnie w Libii i na Bliskim Wschodzie; wzywa do natychmiastowego i bezwarunkowego zwolnienia wszystkich porwanych obywateli Egiptu przetrzymywanych obecnie w Libii, w tym 20 egipskich Koptów porwanych w dniu 3 stycznia 2015 r.; potwierdza, że UE jest gotowa do współpracy z Egiptem jako partnerem w regionie, by stawić czoła tym poważnym zagrożeniom;

12. zdecydowanie potępia niedawne ataki terrorystyczne na półwyspie Synaj oraz wszelkie akty terroryzmu wymierzone w Egipt; przekazuje szczere wyrazy współczucia rodzinom ofiar; podkreśla, że UE i wspólnota międzynarodowa muszą zająć zdecydowane stanowisko i współpracować z Egiptem w walce z terroryzmem; wzywa władze Egiptu, by dołożyły wszelkich starań w celu powstrzymania działalności sieci przestępczych wciąż aktywnych na szlakach wykorzystywanych przez handlarzy ludźmi i przemytników na Synaju;

13. przypomina władzom Egiptu o ich krajowych i międzynarodowych zobowiązaniach prawnych oraz wzywa je do priorytetowego potraktowania ochrony i wspierania praw człowieka oraz do zagwarantowania odpowiedzialności za łamanie praw człowieka, w tym dzięki niezawisłemu i bezstronnemu wymierzaniu sprawiedliwości;

14. zauważa, że spadek cen ropy naftowej doprowadzi bezpośrednio do obniżenia dopłat do energii, co jest największym wyzwaniem, przed jakim stoją porewolucyjne reżimy od czasów rewolucji z 25 stycznia; obawia się, że ten spadek może mieć ogromny wpływ na wiele planów rządu, z których najważniejszym jest dążenie do utrzymania bezpiecznych rezerw dewizowych;

15. wzywa rząd Egiptu, by w pełni wdrożył krajowe strategie na rzecz walki z przemocą wobec kobiet oraz na rzecz eliminacji wszelkich form dyskryminacji i aby w całym tym procesie zapewnił rzeczywiste konsultacje z organizacjami kobiecymi oraz innymi organizacjami społeczeństwa obywatelskiego, a także rzeczywisty udział tych grup i organizacji;

16. wyraża oburzenie z powodu nasilającej się kampanii przeciwko egipskiej wspólnocie lesbijek, gejów, osób biseksualnych i transpłciowych (LGBT); wzywa egipskie władze, aby zaprzestały karania osób LGBT na mocy „ustawy o walce z rozwiązłością” za wyrażanie swojej orientacji seksualnej i zgromadzenia, oraz do uwolnienia wszystkich osób LGBT aresztowanych i więzionych na mocy tej ustawy;

17. wzywa władze egipskie do pełnej współpracy w ramach mechanizmów ONZ z zakresu praw człowieka, w tym do zatwierdzenia nierozpatrzonych wniosków o wjazd kilku sprawozdawców specjalnych ONZ, a także do wywiązania się z podjętego przez Egipt zobowiązania dotyczącego otwarcia regionalnego biura urzędu Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka;

18. powtarza, że zgodnie z ustaleniami unijnej misji obserwacji wyborów wybory prezydenckie, które odbyły się w 2014 r., były niezgodne z międzynarodowymi standardami i nie odbyły się przy pełnym poszanowaniu praw podstawowych zapisanych w nowoprzyjętej konstytucji, ze względu na, przede wszystkim, ograniczenie wolności słowa i zgromadzeń oraz niewystarczające przepisy dotyczące finansowania kampanii, prawa do startowania w wyborach oraz prawa do głosowania; apeluje do egipskiego rządy, aby nie powtórzył błędów popełnionych w wyborach prezydenckich w przygotowaniach do wyborów parlamentarnych zapowiedzianych na dni 21 marca i 25 kwietnia 2015 r.; zauważa, że w obecnej sytuacji wysyłanie misji obserwacji wyborów jest niewskazane, ponieważ mogłoby to poważnie podważyć wiarygodność instrumentu obserwacji wyborów;

19. apeluje o wspólną strategię państw członkowskich wobec Egiptu; ponownie wzywa Radę, wiceprzewodniczącą/wysoką przedstawiciel i Komisję do czynnej współpracy w zgodzie z zasadą warunkowości („więcej za więcej”) oraz o uwzględnienie w stosunkach dwustronnych z Egiptem i w ramach finansowego wsparcia udzielanego temu krajowi poważnych wyzwań gospodarczych, przed jakimi stoi Egipt; ponawia apel o wprowadzenie jednoznacznych i wspólnie uzgodnionych wskaźników w tym zakresie; ponownie zapewnia o swoim zobowiązaniu do udzielenia narodowi egipskiemu pomocy w procesie prowadzącym do reform demokratycznych i gospodarczych;

20. zachęca przedstawicieli delegatury UE i ambasad państw członkowskich UE w Kairze do obecności na znaczących politycznie procesach sądowych egipskich i zagranicznych dziennikarzy, blogerów, związkowców i działaczy społeczeństwa obywatelskiego w kraju;

21. ponownie wzywa wiceprzewodniczącą/wysoką przedstawiciel do wyjaśnienia konkretnych środków przyjętych w odpowiedzi na decyzję Rady do Spraw Zagranicznych o przeglądzie pomocy UE dla Egiptu, nawiązując również do sprawozdania Trybunału Obrachunkowego z 2013 r.; zwraca się w szczególności o wyjaśnienia kwestii: (i) planowanego programu reformy wymiaru sprawiedliwości; (ii) unijnych programów wsparcia budżetowego; (iii) programu wsparcia handlu i rynku wewnętrznego; oraz (iv) udziału Egiptu w regionalnych programach UE, takich jak Euromed Police i Euromed Justice; wzywa Komisję do wyjaśnienia zabezpieczeń przewidzianych w programach finansowanych z sąsiedzkiego funduszu inwestycyjnego w związku z ryzykiem korupcji oraz z podmiotami gospodarczymi i ekonomicznymi kontrolowanymi przez wojsko;

22. apeluje o wprowadzenie ogólnounijnego zakazu eksportu do Egiptu technologii inwigilacyjnych i obserwacyjnych, które można wykorzystać do szpiegowania i represjonowania obywateli; zgodnie z porozumieniem z Wassenaar wzywa do zakazu eksportu sprzętu dla sił bezpieczeństwa i sprzętu wojskowego, który może być wykorzystany do tłumienia pokojowych protestów lub przeciwko unijnym interesom strategicznym i interesom w zakresie bezpieczeństwa;

23. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, parlamentom i rządom państw członkowskich oraz prezydentowi i rządowi tymczasowemu Arabskiej Republiki Egiptu.

(1)

Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0100.

(2)

Teksty przyjęte, P8_TA(2014)0007.

(3)

Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0470.

(4)

Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0274.

Informacja prawna