Procedura : 2018/2785(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : RC-B8-0333/2018

Teksty złożone :

RC-B8-0333/2018

Debaty :

PV 05/07/2018 - 4.3
CRE 05/07/2018 - 4.3

Głosowanie :

PV 05/07/2018 - 6.3

Teksty przyjęte :

P8_TA(2018)0305

WSPÓLNY PROJEKT REZOLUCJI
PDF 373kWORD 53k
4.7.2018
PE621.761v01-00}
PE621.763v01-00}
PE621.764v01-00}
PE621.765v01-00}
PE621.766v01-00}
PE621.767v01-00} RC1
 
B8-0333/2018}
B8-0335/2018}
B8-0336/2018}
B8-0337/2018}
B8-0338/2018}
B8-0339/2018} RC1

złożony zgodnie z art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu

zastępujący tym samym następujące projekty rezolucji:

B8-0333/2018 (ECR)

B8-0335/2018 (S&D)

B8-0336/2018 (EFDD)

B8-0337/2018 (ALDE)

B8-0338/2018 (PPE)

B8-0339/2018 (GUE/NGL)


w sprawie Burundi (2018/2785(RSP))


Cristian Dan Preda, Joachim Zeller, José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra, Elmar Brok, Marijana Petir, Tomáš Zdechovský, Željana Zovko, Bogdan Andrzej Zdrojewski, Ivan Štefanec, Luděk Niedermayer, Pavel Svoboda, Anna Záborská, Patricija Šulin, Lorenzo Cesa, Elisabetta Gardini, Tunne Kelam, Brian Hayes, Bogdan Brunon Wenta, Milan Zver, Csaba Sógor, Michaela Šojdrová, David McAllister, Mairead McGuinness, Adam Szejnfeld, Romana Tomc, Eduard Kukan, Giovanni La Via, Lefteris Christoforou, Deirdre Clune, Seán Kelly, Dubravka Šuica, Sandra Kalniete, Ivana Maletić, Ivo Belet, Stanislav Polčák, Jiří Pospíšil, Krzysztof Hetman, László Tőkés, Inese Vaidere w imieniu grupy PPE
Elena Valenciano, Victor Boştinaru, Soraya Post, Maria Arena w imieniu grupy S&D
Charles Tannock, Karol Karski, Anna Elżbieta Fotyga, Ruža Tomašić, Notis Marias, Monica Macovei w imieniu grupy ECR
Louis Michel, Nedzhmi Ali, Petras Auštrevičius, Beatriz Becerra Basterrechea, Izaskun Bilbao Barandica, Dita Charanzová, Gérard Deprez, Martina Dlabajová, María Teresa Giménez Barbat, Charles Goerens, Marian Harkin, Ivan Jakovčić, Ilhan Kyuchyuk, Patricia Lalonde, Valentinas Mazuronis, Javier Nart, Urmas Paet, Maite Pagazaurtundúa Ruiz, Jozo Radoš, Frédérique Ries, Robert Rochefort, Marietje Schaake, Jasenko Selimovic, Pavel Telička, Ramon Tremosa i Balcells, Viktor Uspaskich, Ivo Vajgl, Johannes Cornelis van Baalen, Hilde Vautmans, Cecilia Wikström w imieniu grupy ALDE
Marie-Christine Vergiat, Merja Kyllönen, Dimitrios Papadimoulis, Kostadinka Kuneva, Stelios Kouloglou, Patrick Le Hyaric w imieniu grupy GUE/NGL
Klaus Buchner, Jordi Solé, Margrete Auken, Bodil Valero w imieniu grupy Verts/ALE
Ignazio Corrao, Piernicola Pedicini, Isabella Adinolfi, Laura Ferrara, Rolandas Paksas, Fabio Massimo Castaldo w imieniu grupy EFDD

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie Burundi (2018/2785(RSP))  

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Burundi, w szczególności z dnia 9 lipca 2015 r.(1), 17 grudnia 2015 r.(2), 19 stycznia 2017 r.(3) oraz 6 lipca 2017 r.(4),

–  uwzględniając zmienioną umowę z Kotonu, w szczególności jej art. 96,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka,

–  uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych z 1966 r.,

–  uwzględniając Afrykańską kartę praw człowieka i ludów,

–  uwzględniając Afrykańską kartę na rzecz demokracji, wyborów i dobrych rządów,

–  uwzględniając rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2248 (2015) z dnia 12 listopada 2015 r. oraz nr 2303 (2016) z dnia 29 lipca 2016 r. w sprawie sytuacji w Burundi,

–  uwzględniając sprawozdanie ustne komisji śledczej ONZ w sprawie Burundi (UNCI) dla Rady Praw Człowieka ONZ z dnia 27 czerwca 2018 r.,

–  uwzględniając pierwsze sprawozdanie Sekretarza Generalnego ONZ w sprawie sytuacji w Burundi opublikowane dnia 23 lutego 2017 r. oraz oświadczenie przewodniczącego Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie sytuacji politycznej i trwającej przemocy w Burundi, w którym stanowczo wezwano rząd i wszystkie strony do natychmiastowego zaprzestania i odrzucenia takiej przemocy,

–  uwzględniając komunikat prasowy Rady Bezpieczeństwa ONZ z dnia 13 marca 2017 r. dotyczący sytuacji w Burundi oraz oświadczenie przewodniczącego Rady Bezpieczeństwa ONZ z dnia 5 kwietnia 2018 r. potępiające wszystkie przypadki naruszania praw człowieka w Burundi,

–  uwzględniając sprawozdanie jednostki ONZ ds. niezależnego dochodzenia w sprawie Burundi (UNIIB) opublikowane w dniu 20 września 2016 r.,

–  uwzględniając rezolucję przyjętą przez Radę Praw Człowieka ONZ w dniu 30 września 2016 r. w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka w Burundi,

–  uwzględniając Porozumienie z Aruszy na rzecz pokoju i pojednania w Burundi (porozumienie z Aruszy) z dnia 28 sierpnia 2000 r.,

–  uwzględniając oświadczenie w sprawie Burundi wydane podczas szczytu Unii Afrykańskiej w dniu 13 czerwca 2015 r.,

–  uwzględniając decyzję w sprawie działań Rady Pokoju i Bezpieczeństwa oraz w sprawie stanu pokoju i bezpieczeństwa w Afryce (Assembly/AU/Dec.598(XXVI)) przyjętą na 26. sesji zwyczajnej zgromadzenia głów państw i szefów rządów Unii Afrykańskiej, która odbyła się w dniach 30–31 stycznia 2016 r. w Addis Abebie (Etiopia),

–  uwzględniając decyzje i oświadczenia zgromadzenia Unii Afrykańskiej (Assembly/AU/Dec.605-620(XXVII)) przyjęte i wydane na 27. sesji zwyczajnej zgromadzenia głów państw i szefów rządów Unii Afrykańskiej, która odbyła się w dniach 17–18 lipca 2016 r. w Kigali (Rwanda),

–  uwzględniając rezolucję Afrykańskiej Komisji Praw Człowieka i Ludów z dnia 4 listopada 2016 r. w sprawie stanu praw człowieka w Burundi,

–  uwzględniając oświadczenie w sprawie Burundi wydane podczas szczytu Wspólnoty Wschodnioafrykańskiej w dniu 31 maja 2015 r.,

–  uwzględniając decyzję Rady (UE) 2016/394 z dnia 14 marca 2016 r. w sprawie zakończenia procedury konsultacji z Republiką Burundi na mocy art. 96 Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony(5),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) 2015/1755 z dnia 1 października 2015 r.(6) oraz decyzje Rady (WPZiB) 2015/1763 z dnia 1 października 2015 r.(7) i (WPZiB) 2016/1745 z dnia 29 września 2016 r.(8) w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Burundi,

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 16 marca, 18 maja, 22 czerwca i 16 listopada 2015 r. oraz 15 lutego 2016 r. w sprawie Burundi,

–  uwzględniając oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa (VP/HR) Federiki Mogherini z dni 28 maja 2015 r., 19 grudnia 2015 r., 21 października 2016 r. oraz 27 października 2017 r.,

–  uwzględniając oświadczenie rzecznik VP/HR z dnia 8 czerwca 2018 r. w sprawie sytuacji w Burundi,

–  uwzględniając wydane w imieniu UE oświadczenie VP/HR z dnia 8 maja 2018 r. w sprawie sytuacji w Burundi przed referendum konstytucyjnym,

–  uwzględniając oświadczenie rzecznik VP/HR z dnia 6 stycznia 2017 r. w sprawie delegalizacji Ligi Iteka w Burundi,

–  uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że Burundi doświadcza kryzysu politycznego, humanitarnego i kryzysu praw człowieka od kwietnia 2015 r., kiedy prezydent P. Nkurunziza ogłosił, że będzie się ubiegał o kontrowersyjną trzecią kadencję, czego następstwem były miesiące śmiertelnych zamieszek, w których według Międzynarodowego Trybunału Karnego (MTK) zginęły 593 osoby, według UNHCR 413 000 osób uciekło od tego czasu z kraju, a 174 000 osób zostało wewnętrznie przesiedlonych; mając na uwadze, że według Biura ONZ ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej (OCHA) 3,6 mln osób w kraju potrzebuje pomocy humanitarnej;

B.  mając na uwadze, że zmiany konstytucyjne przegłosowane w referendum obejmują rozszerzenie uprawnień prezydenta, ograniczenie uprawnień wiceprezydenta, powoływanie premiera przez prezydenta, wprowadzenie procedury zwykłej większości w celu przyjęcia lub zmiany ustawodawstwa w parlamencie, możliwość dokonywania przeglądu kwot wprowadzonych na mocy porozumienia z Aruszy oraz zakaz uczestnictwa w rządzie partii politycznych, które uzyskają mniej niż 5 % głosów; mając na uwadze, że wszystkie te zmiany stanowią zagrożenie dla porozumienia z Aruszy;

C.  mając na uwadze, że przemoc wobec przeciwników politycznych w całym kraju i ich zastraszanie nasiliły się przed referendum konstytucyjnym w dniu 17 maja 2018 r., przyjmując m.in. formę wymuszonych zaginięć i zastraszania przeciwników ww. zmian konstytucyjnych; mając na uwadze, że referendum konstytucyjne umożliwia też usuwanie wynegocjowanych postanowień porozumienia z Aruszy, co może ograniczyć pluralizm i pociągać za sobą dalsze poważne konsekwencje dla stabilności politycznej w Burundi; mając na uwadze, że pomimo zmian w konstytucji prezydent P. Nkurunziza ogłosił, że nie wystartuje w wyborach w 2020 r.;

D.  mając na uwadze, że według Amnesty International podczas oficjalnej kampanii często donoszono o aresztowaniach, pobiciach i zastraszaniu osób nawołujących do głosowania na „nie”; mając na uwadze, że referendum towarzyszyły nieustanne represje, które skłoniły katolickich biskupów Burundi do stwierdzenia, że wielu obywateli żyje w tak wielkim strachu, iż nie ośmielają się mówić, co myślą z obawy przed represjami;

E.  mając na uwadze, że komisja śledcza ONZ (UNCI) odnotowała, iż ludność Burundi nadal doświadcza przemocy politycznej, arbitralnych aresztowań, egzekucji pozasądowych, pobić, nawoływania do nienawiści oraz innych nadużyć; mając na uwadze, że Imbonerakure, liga młodzieżowa rządzącej partii politycznej, w dalszym ciągu łamie prawa człowieka i stosuje różne formy zastraszania, takie jak blokady drogowe i kontrole w niektórych prowincjach, wyłudzanie pieniędzy, napastowanie przechodniów oraz aresztowanie osób podejrzewanych o związki z opozycją, z których wiele zatrzymano, zgwałcono, pobito i torturowano, a niektóre zmarły w wyniku odniesionych obrażeń;

F.  mając na uwadze, że w okresie referendalnym w 2018 r. organizacje na rzecz praw człowieka zgłaszały przypadki kurczącej się przestrzeni społeczeństwa obywatelskiego i degradacji przestrzeni medialnej zarówno na poziomie krajowym, jak i lokalnym; mając na uwadze, że od 2015 r. lokalne organizacje pozarządowe i obrońcy praw człowieka są w coraz większym stopniu zagrożeni i atakowani przez rząd, stale pogarszają się też wolność prasy oraz warunki pracy dziennikarzy; mając na uwadze, że prywatne media i dziennikarze zapłacili już wysoką cenę w walce z rządem, m.in. stając się celem aresztowań, egzekucji pozasądowych i wymuszonych zaginięć, a niekiedy piętnowania przez rząd jako przestępcy lub nawet terroryści;

G.  mając na uwadze, że Reporterzy bez Granic sklasyfikowali Burundi na 159. miejscu wśród 180 krajów w światowym rankingu wolności prasy w 2018 r.;

H.  mając na uwadze, że wielu działaczy na rzecz praw człowieka skazano na długie kary więzienia, w szczególności Germaina Rukukiego, który pracuje dla Stowarzyszenia Katolickich Prawników w Burundi i którego skazano na 32 lata, a inni są przetrzymywani w więzieniach w oczekiwaniu na proces, jak np. Nestor Nibitanga; mając na uwadze, że uchwalono restrykcyjne ustawy mające na celu kontrolę lokalnych i międzynarodowych organizacji pozarządowych; mając na uwadze, że niektóre organizacje zmuszono do zawieszenia działalności, a inne definitywnie zamknięto, jak np. Ligę ITEKA, FOCODE i ACAT; mając na uwadze, że wielu liderów i obrońców praw człowieka wygnano, a ci, którzy pozostają w kraju, znajdują się pod ciągłą presją lub są zagrożeni aresztowaniem; mając na uwadze, że Emmanuel Nshimirimana, Aimé Constant Gatore i Marius Nizigama zostali skazani na kary pozbawienia wolności od 10 do 32 lat, a Nestorowi Nibitandze grozi kara do 20 lat więzienia; mając na uwadze, że zaginiony od niemal dwóch lat dziennikarz Jean Bigirimana jest jedną z wielu ofiar wymuszonych zaginięć, do których doszło w następstwie kryzysu;

I.  mając na uwadze, że w październiku 2017 r. sędziowie MTK upoważnili swojego prokuratura do wszczęcia dochodzenia w sprawie przestępstw podlegających jurysdykcji Trybunału, rzekomo popełnionych w Burundi lub przez obywateli Burundi poza tym krajem w okresie od dnia 26 kwietnia 2015 r. do dnia 26 października 2017 r.; mając na uwadze, że począwszy od dnia 27 października 2017 r. Burundi stało się pierwszym państwem, które wystąpiło z MTK po tym, jak w kwietniu 2016 r. Trybunał postanowił wszcząć postępowanie wyjaśniające w sprawie przemocy i naruszeń praw człowieka oraz ewentualnych przestępstw przeciwko ludzkości w tym kraju, podczas gdy reżim bezkarnie dopuszcza się dalszych zabójstw;

J.  mając na uwadze, że obecność oddziałów burundyjskich w misjach pokojowych pozwala prezydentowi P. Nkurunzizie ukrywać realne problemy wewnętrzne i prezentować Burundi jako czynnik stabilizujący w innych krajach w sytuacji kryzysowej, w czasie gdy samo Burundi doświadcza bezprecedensowego kryzysu naznaczonego rażącymi naruszeniami praw człowieka; mając na uwadze, że postępując w ten sposób, Burundi uzyskuje ogromne sumy pieniędzy, które nie są rozdzielane z korzyścią dla ludności; mając na uwadze, że nie jest możliwe przeprowadzenie pokojowych, wolnych, demokratycznych i niezależnych wyborów bez demobilizacji bojówek Imbonerakure;

K.  mając na uwadze, że sytuacja społeczno-gospodarcza w Burundi stale się pogarsza i że w światowym rankingu PKB na mieszkańca kraj ten zajmuje przedostatnie miejsce; mając na uwadze, że około 3,6 mln Burundyjczyków (30 % ludności) potrzebuje pomocy, a 1,7 mln osób cierpi na skutek braku bezpieczeństwa żywnościowego; mając na uwadze, że ubóstwo pogłębiło się po wprowadzeniu „dobrowolnej” składki na wybory w 2020 r., która jest często pobierana przymusowo przez Imbonerakure i wynosi ok. 10 % lub więcej miesięcznego wynagrodzenia urzędnika służby cywilnej;

L.  mając na uwadze, że podczas 30. szczytu Unii Afrykańskiej i 19. szczytu Wspólnoty Wschodnioafrykańskiej organizacje te wyraziły zaangażowanie na rzecz pokojowego rozwiązania sytuacji politycznej w Burundi w drodze pluralistycznego dialogu na bazie porozumienia z Aruszy z dnia 28 sierpnia 2000 r.;

M.  mając na uwadze, że wielu partnerów dwustronnych i wielostronnych zawiesiło pomoc finansową i techniczną dla rządu Burundi ze względu na sytuację panującą w tym kraju; mając na uwadze, że UE zawiesiła bezpośrednie wsparcie finansowe dla administracji Burundi, w tym wsparcie budżetowe, lecz mieszkańcom tego kraju będzie w dalszym ciągu zapewniać wsparcie i pomoc humanitarną;

N.  mając na uwadze, że UE i USA przyjęły ukierunkowane i indywidualne sankcje wobec Burundi; mając na uwadze, że w dniu 23 października 2017 r. Rada przedłużyła obowiązywanie unijnych środków ograniczających wobec Burundi do dnia 31 października 2018 r.; mając na uwadze, że środki te obejmują zakaz podróżowania i zamrożenie aktywów i są skierowane przeciwko konkretnym osobom, których działania uznano za podważające demokrację lub utrudniające znalezienie politycznego rozwiązania kryzysu w Burundi;

O.  mając na uwadze, że w dniu 28 czerwca 2018 r., na swojej 38. sesji, Rada Praw Człowieka ONZ przyjęła wyniki powszechnego okresowego przeglądu poświęconego Burundi; mając na uwadze, że Burundi przyjęło 125 z 242 zaleceń przeglądowych, odrzucając w szczególności te zalecenia, w których wzywano do podjęcia praktycznych działań mających na celu poprawę sytuacji w zakresie praw człowieka w tym kraju;

P.  mając na uwadze, że Trybunał Konstytucyjny podtrzymał wyniki referendum z dnia 17 maja 2018 r. i odrzucił petycję opozycji dotyczącą domniemanego zastraszania i nadużyć;

1.  wyraża głębokie zaniepokojenie powszechną bezkarnością i łamaniem praw człowieka, w tym egzekucjami pozasądowymi, torturami, wymuszonymi zaginięciami i arbitralnymi zatrzymaniami; przypomina Burundi o tym, że jako członek Rady Praw Człowieka ONZ ma obowiązek wznowienia działań i kontynuowania pełnej współpracy z komisją śledczą ONZ i z zespołem trzech ekspertów ONZ oraz udzielenia wstępu do kraju specjalnemu sprawozdawcy ONZ ds. obrońców praw człowieka;

2.  wzywa rząd Burundi do pełnego przestrzegania porozumienia z Aruszy jako głównego instrumentu na rzecz pokoju i stabilności w tym kraju; wzywa rząd Burundi do wywiązania się z międzynarodowych zobowiązań prawnych dotyczących praw człowieka i praw obywatelskich oraz do propagowania i ochrony wolności słowa i prawa zrzeszania się zapisanych w Międzynarodowym pakcie praw obywatelskich i politycznych, którego Burundi jest stroną;

3.  po raz kolejny potępia zastraszanie, represje, przemoc i nękanie, których ofiarami są dziennikarze, zwolennicy opozycji i obrońcy praw człowieka; wzywa władze Burundi do przestrzegania praworządności i podstawowych praw człowieka, takich jak wolność wypowiedzi i wolność mediów, oraz do niezwłocznego i bezwarunkowego uwolnienia Germaina Rukukiego, Nestora Nibitangi, Emmanuela Nshimirimany, Aimé Constanta Gatorego i Mariusa Nizigamy, pięciu obrońców praw człowieka, którzy są przetrzymywani wyłącznie za swoją pracę na rzecz praw człowieka, lecz zostali oskarżeni przez władze o działanie zagrażające wewnętrznemu bezpieczeństwu państwa; domaga się, by władze burundyjskie wszczęły dochodzenie w sprawie sytuacji dziennikarza Jeana Bigirimany;

4.  potępia decyzję Burundi o wystąpieniu z MTK; popiera kontynuację postępowania wyjaśniającego MTK w związku z licznymi przestępstwami i aktami represji w Burundi; apeluje do UE, aby nadal domagała się rozliczenia za przestępstwa popełnione w Burundi; oczekuje, że Burundi wznowi i będzie kontynuować współpracę z MTK, biorąc pod uwagę fakt, że walka z bezkarnością, ściganie wszelkich przypadków łamania praw człowieka oraz rozliczalność są nadal niezbędne do rozwiązania kryzysu i znalezienia trwałego pokojowego rozwiązania;

5.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie ustne komisji śledczej ONZ w sprawie Burundi i wyraża uznanie dla jej istotnych prac związanych z dokumentowaniem trwającego kryzysu praw człowieka w tym kraju;

6.  podkreśla swoje obawy związane z sytuacją humanitarną w obliczu 169 000 osób wewnętrznie przesiedlonych, 1,67 mln osób potrzebujących pomocy humanitarnej i ponad 410 000 mieszkańców Burundi przybywających do krajów sąsiednich w poszukiwaniu schronienia; pochwala wysiłki krajów przyjmujących i wzywa rządy w regionie do dopilnowania, by powrót uchodźców był dobrowolny, opierał się na świadomej decyzji i przebiegał z dbałością o bezpieczeństwo i godność;

7.  wyraża jednak ubolewanie z powodu powolnych postępów w dialogu wewnątrzburundyjskim prowadzonym przez Wspólnotę Wschodnioafrykańską i z powodu braku zaangażowania rządu Burundi w tym względzie oraz wzywa wszystkie strony, w szczególności władze burundyjskie, do podjęcia działań na rzecz pilnego wznowienia tego dialogu i zorganizowania go w prawdziwie pluralistycznych ramach i bez warunków wstępnych;

8.  apeluje o odnowione, skoordynowane podejście między Unią Afrykańską, Unią Europejską, Komisją Gospodarczą ONZ ds. Afryki (ECA) oraz ONZ jako całością; ubolewa nad faktem, że rząd Burundi nie bierze pod uwagę sprawozdań Sekretarza Generalnego ONZ, rezolucji Rady Praw Człowieka ONZ w Genewie, decyzji Unii Afrykańskiej ze stycznia 2018 r. ani działań mediacyjnych ECA; zachęca partnerów dwustronnych i wielostronnych oraz rząd Burundi do kontynuowania dialogu z myślą o tym, by rząd Burundi stworzył warunki sprzyjające wznowieniu pomocy; wzywa wszystkie zainteresowane strony w Burundi do aktywnego udziału w tym procesie; ponownie wyraża poparcie dla procesu mediacji przy wsparciu ze strony Unii Afrykańskiej i specjalnego przedstawiciela Sekretarza Generalnego ONZ;

9.  wyraża uznanie dla pomocy udzielonej przez partnerów dwustronnych i wielostronnych w łagodzeniu sytuacji humanitarnej i wzywa społeczność międzynarodową do dalszego świadczenia pomocy w odpowiedzi na potrzeby humanitarne w tym kraju; zachęca Komisję do zapewnienia dodatkowej bezpośredniej pomocy dla ludności w 2018 r.; podkreśla, że powrót do klasycznego trybu współpracy wymaga powrotu do praworządności i demokracji, w tym do zwalczania bezkarności i ochrony obywateli burundyjskich;

10.  jest zaniepokojony tym, że trwający kryzys polityczny może przekształcić się w konflikt etniczny w wyniku stosowania propagandy, oświadczeń podżegających do nienawiści lub nawoływania do przemocy oraz utożsamiania oponentów, członków społeczeństwa obywatelskiego, dziennikarzy i Tutsi z „wrogami reżimu”, których należy wyeliminować; wzywa wszystkie strony w Burundi do powstrzymania się od wszelkich zachowań lub komunikatów, które mogą zaostrzyć przemoc, pogłębić kryzys lub wywrzeć negatywny wpływ na stabilność w regionie w perspektywie długoterminowej;

11.  jest nadal głęboko zaniepokojony faktem, że nowa konstytucja, przyjęta w drodze referendum w dniu 17 maja 2018 r., może być początkiem znoszenia starannie wynegocjowanych przepisów określonych w porozumieniu z Aruszy, które przyczyniły się do zakończenia wojny domowej w Burundi;

12.  potwierdza swoje poparcie dla decyzji UE, podjętej po przeprowadzeniu konsultacji z władzami Burundi na mocy art. 96 umowy z Kotonu, o zawieszeniu bezpośredniego wsparcia finansowego dla rządu Burundi i z zadowoleniem przyjmuje wprowadzenie przez UE ograniczeń w podróżowaniu oraz środków prowadzących do zamrożenia aktywów wobec osób odpowiedzialnych za zamachy na budowanie pokoju i za naruszenia praw człowieka;

13.  domaga się zaprzestania wszelkich dalszych płatności na rzecz oddziałów burundyjskich i różnych kontyngentów burundyjskich zaangażowanych w misje pokojowe ONZ i UA; przyjmuje do wiadomości zapowiedź prezydenta Nkurunzizy, że w 2020 r. nie będzie ubiegał się o kolejną kadencję; apeluje do społeczności międzynarodowej o dokładne śledzenie sytuacji w Burundi, bez względu na oświadczenie prezydenta Nkurunzizy dotyczące wyborów w 2020 r.;

14.  odwołuje się do zdecydowanej deklaracji wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel z dnia 8 maja 2018 r. w sprawie rozpoczęcia końcowej fazy przygotowań do referendum konstytucyjnego, które odbyło się w dniu 17 maja 2018 r.; wyraża ubolewanie z powodu braku zgodnego podejścia różnych grup społecznych i politycznych w Burundi, braku oficjalnych informacji publicznych na temat kluczowych elementów projektu konstytucji oraz ścisłej kontroli dziennikarzy i mediów;

15.  przypomina rządowi Burundi, że warunki przeprowadzania pluralistycznych, wiarygodnych i przejrzystych wyborów w 2020 r. obejmują prawo do wolności wypowiedzi, dostępu do informacji i istnienia wolnego obszaru, w którym obrońcy praw człowieka mogą wypowiadać się bez zastraszania lub obawy przed represjami;

16.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji rządowi i parlamentowi Burundi, Radzie Ministrów AKP-UE, Komisji, Radzie, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich UE, krajom członkowskim i instytucjom Unii Afrykańskiej, a także Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych.

 

 

(1)

Dz.U. C z 11.8.2017, s. 137.

(2)

Dz.U. C z 24.11.2017, s. 190.

(3)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0004.

(4)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0310.

(5)

Dz.U. L 73 z 18.3.2016, s. 90.

(6)

Dz.U. L 257 z 2.10.2015, s. 1.

(7)

Dz.U. L 257 z 2.10.2015, s. 37.

(8)

Dz.U. L 264 z 30.9.2016, s. 29.

Ostatnia aktualizacja: 4 lipca 2018Informacja prawna