Procedura : 2019/2730(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : RC-B9-0006/2019

Teksty złożone :

RC-B9-0006/2019

Debaty :

Głosowanie :

PV 18/07/2019 - 7.4
CRE 18/07/2019 - 7.4
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P9_TA(2019)0007

<Date>{17/07/2019}17.7.2019</Date>
<RepeatBlock-NoDocSe> <NoDocSe>B9‑0006/2019</NoDocSe> }
 <NoDocSe>B9‑0008/2019</NoDocSe> }
 <NoDocSe>B9‑0009/2019</NoDocSe> }
 <NoDocSe>B9‑0010/2019</NoDocSe></RepeatBlock-NoDocSe> } RC1
PDF 169kWORD 52k

<TitreType>WSPÓLNY PROJEKT REZOLUCJI</TitreType>

<TitreRecueil>złożony zgodnie z art. 132 ust. 2 i 4 Regulaminu</TitreRecueil>


<Replacing>zastępujący tym samym następujące projekty rezolucji:</Replacing>

<TablingGroups>B9‑0006/2019 (PPE)

B9‑0008/2019 (ECR)

B9‑0009/2019 (S&D)

B9‑0010/2019 (Renew)</TablingGroups>


<Titre>w sprawie sytuacji w Wenezueli</Titre>

<DocRef>(2019/2730(RSP))</DocRef>


<RepeatBlock-By><Depute>Esteban González Pons, Michael Gahler, Dolors Montserrat, Leopoldo López Gil, Cláudia Monteiro de Aguiar, Antonio López‑Istúriz White, Paulo Rangel, Ivan Štefanec, Vladimír Bilčík, Pilar del Castillo Vera, Javier Zarzalejos, Francisco José Millán Mon, Antonio Tajani, Isabel Wiseler‑Lima, Daniel Caspary, Nuno Melo</Depute>

<Commission>{PPE}w imieniu grupy PPE</Commission>

<Depute>Kati Piri, Javi López, Tonino Picula, Isabel Santos</Depute>

<Commission>{S&D}w imieniu grupy S&D</Commission>

<Depute>Dita Charanzová, Andrus Ansip, Petras Auštrevičius, José Ramón Bauzá Díaz, Izaskun Bilbao Barandica, Jordi Cañas, Olivier Chastel, Dacian Cioloș, Martina Dlabajová, Pascal Durand, Laurence Farreng, Valter Flego, Luis Garicano, Cristian Ghinea, Klemen Grošelj, Christophe Grudler, Bernard Guetta, Irena Joveva, Pierre Karleskind, Ondřej Kovařík, Ilhan Kyuchyuk, Javier Nart, Jan‑Christoph Oetjen, Urmas Paet, Maite Pagazaurtundúa, Dragoş Pîslaru, Samira Rafaela, Frédérique Ries, María Soraya Rodríguez Ramos, Stéphane Séjourné, Michal Šimečka, Susana Solís Pérez, Nicolae Ştefănuță, Ramona Strugariu, Irène Tolleret, Dragoş Tudorache, Viktor Uspaskich, Hilde Vautmans, Marie‑Pierre Vedrenne</Depute>

<Commission>{Renew}w imieniu grupy Renew Europe</Commission>

<Depute>Anna Fotyga, Hermann Tertsch, Karol Karski, Kosma Złotowski, Jadwiga Wiśniewska, Carlo Fidanza, Nicola Procaccini, Charlie Weimers, Raffaele Stancanelli, Alexandr Vondra, Ruža Tomašić, Assita Kanko, Beata Kempa</Depute>

<Commission>{ECR}w imieniu grupy ECR</Commission>

</RepeatBlock-By>


Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji w Wenezueli

(2019/2730(RSP))

Parlament Europejski,

 uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Wenezueli, w szczególności z 27 lutego 2014 r. w sprawie sytuacji w Wenezueli[1], z 18 grudnia 2014 r. w sprawie prześladowań demokratycznej opozycji w Wenezueli[2], z 12 marca 2015 r. w sprawie sytuacji w Wenezueli[3], z 8 czerwca 2016 r. w sprawie sytuacji w Wenezueli[4], z 27 kwietnia 2017 r. w sprawie sytuacji w Wenezueli[5], z 8 lutego 2018 r. w sprawie sytuacji w Wenezueli[6], z 3 maja 2018 r. w sprawie wyborów w Wenezueli[7], z 5 lipca 2018 r. w sprawie kryzysu migracyjnego oraz sytuacji humanitarnej w Wenezueli i na jej granicach lądowych z Kolumbią i Brazylią[8], z 25 października 2018 r. w sprawie sytuacji w Wenezueli[9], z 31 stycznia 2019 r. w sprawie sytuacji w Wenezueli[10] oraz z 28 marca 2019 r. w sprawie sytuacji nadzwyczajnej w Wenezueli[11],

 uwzględniając sprawozdanie Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka z 4 lipca 2019 r. na temat Wenezueli,

 uwzględniając oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa w sprawie Wenezueli z 10 stycznia 2019 r., 26 stycznia 2019 r., 24 lutego 2019 r., 28 marca 2019 r., 4 kwietnia 2019 r., 30 kwietnia 2019 r., 18 czerwca 2019 r. oraz 16 lipca 2019 r.,

 uwzględniając sprawozdanie Organizacji Państw Amerykańskich z 8 marca 2019 r. w sprawie migrantów i uchodźców z Wenezueli,

 uwzględniając czwarte międzynarodowe posiedzenie techniczne w ramach procesu z Quito, które odbyło się w Buenos Aires 4 i 5 lipca 2019 r.,

 uwzględniając oświadczenie Grupy z Limy z 30 kwietnia 2019 r.,

 uwzględniając deklarację Grupy z Limy z 3 maja 2019 r.,

 uwzględniając oświadczenie z 3 czerwca 2019 r. ze wspólnego posiedzenia międzynarodowej grupy kontaktowej i Grupy z Limy w sprawie sytuacji w Wenezueli,

 uwzględniając decyzję Rady (WPZiB) 2018/1656 z dnia 6 listopada 2018 r. zmieniającą decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli[12], na mocy której przedłuża się do 14 listopada 2019 r. stosowanie obowiązujących obecnie ukierunkowanych środków ograniczających,

 uwzględniając Rzymski Statut Międzynarodowego Trybunału Karnego (MTK),

 uwzględniając konstytucję Wenezueli,

 uwzględniając art. 132 ust. 2 i 4 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że w latach 2018–2019 znacznie pogłębił się kryzys polityczny, gospodarczy, instytucjonalny i społeczny oraz wielowymiarowy kryzys humanitarny; mając na uwadze, że coraz większy niedobór leków i żywności, powszechne łamanie praw człowieka, hiperinflacja, ucisk polityczny, korupcja i przemoc stanowią zagrożenie dla życia ludzi i zmuszają ich do ucieczki z kraju;

B. mając na uwadze, że w dniach 19–21 czerwca 2019 r. kraj ten odwiedziła wysoka komisarz ONZ ds. praw człowieka Michelle Bachelet; mając na uwadze, że wezwała ona rząd (de facto) Wenezueli do podjęcia natychmiastowych, konkretnych środków, aby położyć kres i zaradzić poważnym udokumentowanym naruszeniom praw człowieka w kraju; mając na uwadze, że stwierdzono również, iż od ponad dziesięciu lat w Wenezueli przyjęto i wdrożono szereg ustaw, polityk i praktyk, które ograniczyły przestrzeń demokratyczną, osłabiły instytucje publiczne i wywarły niekorzystny wpływ na niezależność sądów;

C. mając na uwadze, że ponad 7 mln osób w Wenezueli potrzebuje pomocy humanitarnej; mając na uwadze, że rząd (de facto) Maduro narusza prawo do pożywienia, w tym obowiązek zadbania przez państwo, by ludność nie cierpiała głodu; mając na uwadze, że według ONZ 3,7 mln Wenezuelczyków jest niedożywionych, co jest szczególnie szkodliwe dla dzieci i kobiet w ciąży; mając na uwadze, że 94 % ludności żyje poniżej granicy ubóstwa, a 62 % w skrajnym ubóstwie; mając na uwadze, że 70 % dzieci nie uczęszcza do szkoły; mając na uwadze, że niektóre kobiety były zmuszane do seksu w zamian za pożywienie i wielokrotnie spotykały się z przemocą;

D. mając na uwadze, że sytuacja zdrowotna w tym kraju jest tragiczna – w szpitalach brakuje pracowników, zaopatrzenia, leków i elektryczności, co doprowadziło w okresie od listopada 2018 r. do lutego 2019 r. do śmierci co najmniej 1 557 osób; mając na uwadze, że w czterech największych miastach w Wenezueli, w tym Caracas, brakuje od 60 do 100 % podstawowych leków; mając na uwadze, że umieralność matek wzrosła, a wiele kobiet musiało opuścić kraj, aby urodzić dziecko;

E. mając na uwadze, że ponad 3,4 mln Wenezuelczyków musiało uciec z kraju; mając na uwadze, że łączna liczba Wenezuelczyków zmuszonych do migracji przekroczy do końca 2019 r. 5 mln, będzie to zatem drugi pod względem skali kryzys migracyjny i uchodźczy na świecie; mając na uwadze, że ten przepływ migracyjny wywiera szczególną presję na kraje sąsiadujące, ale również – w coraz większej mierze – na Unię Europejską i terytoria państw członkowskich UE w regionie Karaibów;

F. mając na uwadze, że według UNHRC w ciągu minionego półtora roku podczas operacji bezpieczeństwa w Wenezueli w egzekucjach pozasądowych śmierć poniosło prawie 7 000 osób; mając na uwadze, że do prowadzenia polityki kontroli społecznej władze (de facto) wykorzystują FAES (jednostki specjalne Boliwariańskiej Policji Narodowej) i inne siły bezpieczeństwa; mając na uwadze, że rodziny osób zabitych w egzekucjach pozasądowych podczas protestów wciąż są pozbawiane prawa do poznania prawdy, dochodzenia sprawiedliwości i zadośćuczynienia;

G. mając na uwadze, że reżim stosuje tortury jako narzędzie systemowe do zastraszania i zniechęcania demonstrantów, czym wprowadza atmosferę strachu; mając na uwadze, że w sprawozdaniu UNHRC stwierdzono, iż służby bezpieczeństwa i wywiadu, w szczególności SEBIN (Boliwariańskie Narodowe Służby Wywiadowcze) i DGCIM (dyrekcja generalna kontrwywiadu wojskowego), regularnie stosują takie praktyki; mając na uwadze, że więźniowie polityczni w Wenezueli są poddawani torturom i wielu z nich przetrzymywanych jest w izolacji, bez jakiejkolwiek możliwości kontaktu z prawnikami lub członkami rodzin, którzy obawiają się o ich życie i integralność cielesną;

H. mając na uwadze, że 22 parlamentarzystów, w tym przewodniczącego Zgromadzenia Narodowego, pozbawiono immunitetu parlamentarnego; mając na uwadze, że 2 parlamentarzystów jest przetrzymywanych w areszcie, a 16 poszukiwało ochrony w ambasadach, opuściło kraj lub ukryło się;

I. mając na uwadze, że ludy tubylcze są narażone na akty przemocy i przestępstwa; mając na uwadze, że 63 członków ludów tubylczych zostało arbitralnie zatrzymanych i było torturowanych, 7 zmarło, a ponad 23 zostało rannych i musiało udać się do szpitali za granicę w celu podjęcia leczenia;

J. mając na uwadze, że górnictwo i wydobycie ropy naftowej, zwłaszcza w regionach odległych i bardzo zróżnicowanych biologicznie, pozbawia źródła utrzymania mniejszości takie jak społeczności tubylcze i społeczności czarnoskórych, które – gdy sprzeciwiają się tego rodzaju działalności i domagają swoich praw – padają ofiarą brutalnej przemocy i przesiedleń ze strony sił wojskowych, zorganizowanych grup przestępczych i ugrupowań zbrojnych;

K. mając na uwadze, że 29 czerwca 2019 r. zmarł w areszcie Rafael Acosta Arévalo, kapitan marynarki wojennej zatrzymany i torturowany w związku z zarzutem przygotowywania zamachu na Nicolása Maduro; mając na uwadze, że władze (de facto) zabrały jego ciało i nielegalnie ukrywały zwłoki przez 11 dni, zanim je pogrzebały, lekceważąc podstawowe prawa rodziny zmarłego i jej chęć odbycia żałoby;

L. mając na uwadze, że 2 lipca Rufo Chacón, 16-letni wenezuelski chłopiec, stracił wzrok po tym, jak został postrzelony w twarz przez funkcjonariuszy rządowych podczas protestu przeciwko brakowi gazu do gotowania;

M. mając na uwadze, że w odpowiedzi na kryzys UE uruchomiła 117,6 mln EUR na pomoc nadzwyczajną i pomoc rozwojową, przy czym współdziała z ludnością znajdującą się w trudnej sytuacji zarówno w Wenezueli (60 % środków finansowych), jak i w krajach sąsiadujących (40 %); mając na uwadze, że jak dotąd środki zebrane przez ONZ na regionalny plan działania na rzecz uchodźców i migrantów stanowią jedynie około 22 % całkowitej wnioskowanej kwoty (159 mln USD z kwoty 738 mln USD, o którą zaapelowano);

1. ponownie wyraża głębokie zaniepokojenie z powodu niezwykle trudnego stanu nadzwyczajnego w Wenezueli, który poważnie zagraża życiu obywateli tego kraju;

2. ponownie wyraża pełne poparcie dla prawowitego tymczasowego prezydenta Juana Guaidó oraz dla Zgromadzenia Narodowego, które jest prawomocnym i demokratycznym organem władzy w Wenezueli i którego uprawnienia – w tym prerogatywy i bezpieczeństwo jego członków – powinny być przywrócone i szanowane; potępia uchylenie immunitetu parlamentarnego 22 parlamentarzystów i uwięzienie dwóch członków parlamentu; ponownie wyraża zaniepokojenie z powodu nieprawomocności wyborów prezydenckich z maja 2018 r.;

3. potępia ostre represje i przemoc, których skutkiem są zabici i ranni; wyraża solidarność z obywatelami Wenezueli i składa szczere kondolencje rodzinom i przyjaciołom ofiar;

4. podkreśla – zgodnie ze sprawozdaniem wysokiej komisarz ds. praw człowieka UNHRC M. Bachelet – bezpośrednią odpowiedzialność Nicolása Maduro oraz sił zbrojnych i wywiadu pozostających w służbie jego bezprawnego reżimu za masowe stosowanie przemocy, która ma wstrzymać proces przemian demokratycznych i przywracania praworządności w Wenezueli; potępia stosowanie – w każdych okolicznościach – praktyki arbitralnych zatrzymań, tortur i egzekucji pozasądowych, których zakazują konwencje międzynarodowe, w tym te, których Wenezuela jest sygnatariuszem;

5. potępia – zgodnie ze sprawozdaniem wysokiej komisarz ds. praw człowieka UNHRC M. Bachelet – nadużycia funkcjonariuszy organów ścigania i brutalne represje stosowane przez siły bezpieczeństwa; wzywa do ustanowienia – przy wsparciu wspólnoty międzynarodowej – bezstronnego i niezależnego mechanizmu krajowego do zbadania egzekucji pozasądowych dokonanych w trakcie operacji bezpieczeństwa, aby zagwarantować, że sprawcy zostaną pociągnięci do odpowiedzialności, a rodziny ofiar uzyskają zadośćuczynienie i będą mogły liczyć na ochronę przed zastraszaniem i odwetem;

6. pilnie wzywa do zagwarantowania dostępności żywności, leków i usług opieki zdrowotnej, ze szczególnym uwzględnieniem opieki nad matkami i dziećmi; wzywa władze (de facto) Wenezueli do dopilnowania, by pomoc humanitarna była rozdzielana pomiędzy całą ludność, bez żadnych uprzedzeń politycznych;

7. podkreśla potrzebę zaprzestania, publicznego potępienia i ukarania wszelkich aktów prześladowania i selektywnych represji ze względów politycznych, a także zapobiegania im; wzywa do uwolnienia wszystkich osób bezpodstawnie pozbawionych wolności;

8. przypomina, że należy powstrzymać wszelkie akty zastraszania ludności tubylczej i ataki skierowane przeciwko niej, w tym przeciw przywódcom, oraz że władze powinny zapewnić jej ochronę i podjąć wszelkie niezbędne środki w celu ochrony jej praw indywidualnych i zbiorowych, w tym prawa do ziemi;

9. podkreśla, że w poszukiwaniu źródeł dochodów pozwalających wyjść z kryzysu gospodarczego należy powstrzymać się od podejmowania wielkich projektów, które stanowią zagrożenie dla środowiska, klimatu i źródeł utrzymania społeczności lokalnych; apeluje o bezwarunkową ochronę na obszarach oddalonych ludów tubylczych i osób czarnoskórych broniących środowiska przed działalnością taką jak wydobywanie złota na terenie Arco Minero del Orinoco w Wenezueli;

10. zwraca uwagę na coraz poważniejszy kryzys migracyjny w całym regionie i pochwala wysiłki i solidarność krajów sąsiadujących, w szczególności Kolumbii, Ekwadoru i Peru; zwraca się do Komisji o dalszą współpracę z tymi krajami, nie tylko przez dostarczanie pomocy humanitarnej, ale również przez zapewnienie większych zasobów i za pośrednictwem polityki rozwoju;

11. ponownie stwierdza, że pokojowe, demokratyczne i pluralistyczne rozwiązanie jest jedyną drogą trwałego wyjścia z obecnego impasu politycznego i spowodowanego nim poważnego kryzysu społecznego i humanitarnego; podkreśla, że w toczącym się dialogu trzeba uwzględnić plan działania przyjęty przez Zgromadzenie Narodowe Wenezueli; popiera trwający proces, który prowadzony jest z pomocą Norwegii, i z zadowoleniem przyjmuje osiągnięte przez obie strony porozumienie w sprawie podjęcia dialogu na rzecz pokoju; podkreśla, że aby proces ułatwiania dialogu zakończył się sukcesem, należy wdrożyć minimalne środki budowy zaufania; podkreśla, że wyłącznym celem dialogu musi być stworzenie warunków, które umożliwią organizację wolnych, przejrzystych i rzetelnych wyborów prezydenckich w oparciu o uzgodniony kalendarz, na zasadach sprawiedliwych dla wszystkich stron, zgodnie z zasadą przejrzystości i w obecności wiarygodnych międzynarodowych obserwatorów;

12. wzywa Radę do nałożenia dodatkowych sankcji wymierzonych w państwowe władze (de facto) odpowiedzialne za łamanie praw człowieka i represje; uważa, że organy UE muszą ograniczyć swobodę przemieszczania się tych osób oraz zamrozić ich aktywa i anulować wizy, co powinno odnosić się także do najbliższych członków ich rodzin;

13. zwraca się do wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, by kierowała polityką UE w związku z sytuacją w Wenezueli i kontynuowała współpracę z grupą kontaktową i z demokratycznymi państwami regionu reprezentowanymi przez Grupę z Limy;

14. ponownie wyraża poparcie dochodzeń prowadzonych przez Międzynarodowy Trybunał Karny (MTK) w sprawie rozlicznych zbrodni i aktów represji popełnionych przez reżim wenezuelski; wzywa UE i państwa członkowskie, żeby przyłączyły się do inicjatywy kilku państw-stron MTK mającej na celu zbadanie zbrodni przeciwko ludzkości popełnionych przez rząd (de facto) Maduro i pociągnięcie winnych do odpowiedzialności;

15. popiera inicjatywę powołania komisji śledczej przy UNHRC w celu ustalenia osób odpowiedzialnych za systematyczne łamanie praw człowieka w Wenezueli;

16. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii ds. polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, prawowitemu tymczasowemu prezydentowi Republiki i Zgromadzeniu Narodowemu Boliwariańskiej Republiki Wenezueli, rządom i parlamentom Grupy z Limy, Europejsko-Latynoamerykańskiemu Zgromadzeniu Parlamentarnemu oraz sekretarzowi generalnemu Organizacji Państw Amerykańskich.

[1] Dz.U. C 285 z 29.8.2017, s. 145.

[2] Dz.U. C 294 z 12.8.2016, s. 21.

[3] Dz.U. C 316 z 30.8.2016, s. 190.

[4] Dz.U. C 86 z 6.3.2018, s. 101.

[5] Dz.U. C 298 z 23.8.2018, s. 137.

[6] Dz.U. C 463 z 21.12.2018, s. 61.

[7] Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0199.

[8] Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0313.

[9] Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0436.

[10] Teksty przyjęte, P8_TA(2019)0061.

[11] Teksty przyjęte, P8_TA(2019)0327.

[12] Dz.U. L 276 z 7.11.2018, s. 10.

Ostatnia aktualizacja: 17 lipca 2019Informacja prawna