Procedura : 2019/2881(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : RC-B9-0145/2019

Teksty złożone :

RC-B9-0145/2019

Debaty :

PV 24/10/2019 - 3.3
CRE 24/10/2019 - 3.3

Głosowanie :

PV 24/10/2019 - 8.3

Teksty przyjęte :

P9_TA(2019)0044

<Date>{23/10/2019}23.10.2019</Date>
<RepeatBlock-NoDocSe> <NoDocSe>B9‑0145/2019</NoDocSe> }
 <NoDocSe>B9‑0150/2019</NoDocSe> }
 <NoDocSe>B9‑0152/2019</NoDocSe> }
 <NoDocSe>B9‑0153/2019</NoDocSe></RepeatBlock-NoDocSe> } RC1
PDF 164kWORD 47k

<TitreType>WSPÓLNY PROJEKT REZOLUCJI</TitreType>

<TitreRecueil>złożony zgodnie z art. 144 ust. 5 i art. 132 ust. 4 Regulaminu</TitreRecueil>


<Replacing>zastępujący tym samym następujące projekty rezolucji:</Replacing>

<TablingGroups>B9‑0145/2019 (Verts/ALE)

B9‑0150/2019 (Renew)

B9‑0152/2019 (S&D)

B9‑0153/2019 (PPE)</TablingGroups>


<Titre>w sprawie projektu nowego kodeksu karnego w Indonezji</Titre>

<DocRef>(2019/2881(RSP))</DocRef>


<RepeatBlock-By><Depute>Michael Gahler, Tomáš Zdechovský, Eva Maydell, Lefteris Christoforou, Loucas Fourlas, Loránt Vincze, Vladimír Bilčík, Željana Zovko, Karlo Ressler, Romana Tomc, Tomasz Frankowski, Luděk Niedermayer, Magdalena Adamowicz, Isabel Wiseler‑Lima, Milan Zver, Maria Walsh, Roberta Metsola, Krzysztof Hetman, Sandra Kalniete, Stanislav Polčák, Jiří Pospíšil, Inese Vaidere</Depute>

<Commission>{PPE}w imieniu grupy PPE</Commission>

<Depute>Kati Piri</Depute>

<Commission>{S&D}w imieniu grupy S&D</Commission>

<Depute>Katalin Cseh, Atidzhe Alieva‑Veli, Petras Auštrevičius, Malik Azmani, Phil Bennion, Izaskun Bilbao Barandica, Sylvie Brunet, Dita Charanzová, Olivier Chastel, Anna Júlia Donáth, Laurence Farreng, Valter Flego, Luis Garicano, Barbara Ann Gibson, Klemen Grošelj, Christophe Grudler, Bernard Guetta, Svenja Hahn, Martin Hojsík, Antony Hook, Irena Joveva, Karin Karlsbro, Elsi Katainen, Ondřej Kovařík, Ilhan Kyuchyuk, Nathalie Loiseau, Karen Melchior, Urmas Paet, Maite Pagazaurtundúa, Frédérique Ries, María Soraya Rodríguez Ramos, Michal Šimečka, Susana Solís Pérez, Ramona Strugariu, Viktor Uspaskich, Hilde Vautmans, Marie‑Pierre Vedrenne</Depute>

<Commission>{Renew}w imieniu grupy Renew</Commission>

<Depute>Heidi Hautala, Hannah Neumann, Ernest Urtasun</Depute>

<Commission>{Verts/ALE}w imieniu grupy Verts/ALE</Commission>

<Depute>Fabio Massimo Castaldo</Depute>

</RepeatBlock-By>

POPRAWKI

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie projektu nowego kodeksu karnego w Indonezji

(2019/2881(RSP))

 

Parlament Europejski,

 uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Indonezji,

 uwzględniając umowę o partnerstwie i współpracy między UE a Indonezją, która weszła w życie 1 maja 2014 r.,

 uwzględniając 7. dialog dotyczący praw człowieka między UE a Indonezją, który odbył się 1 lutego 2018 r.,

 uwzględniając 8. rundę negocjacji w sprawie umowy o wolnym handlu między UE a Indonezją, która odbyła się w czerwcu 2019 r.,

 uwzględniając projekt kodeksu karnego przedstawiony 15 września 2019 r.,

 uwzględniając zasady z Yogyakarty,

 uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 10 grudnia 1948 r.,

 uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych (MPPOiP) z 1966 r., ratyfikowany przez Indonezję w 2006 r.,

 uwzględniając Konwencję ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania z 1987 r.,

 uwzględniając wytyczne UE w sprawie kary śmierci,

 uwzględniając art. 144 ust. 5 i art. 132 ust. 4 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że Indonezja jest czwartym pod względem liczby ludności państwem świata, na tle regionu jest stabilną demokracją, krajem z najliczniejszą większością muzułmańską, zamieszkanym przez zróżnicowane społeczeństwo liczące 265 milionów obywateli różnych wyznań, o różnych korzeniach etnicznych, reprezentujących wiele języków i kultur;

B. mając na uwadze, że rząd Indonezji zaproponował projekt kodeksu karnego w celu zmiany jego obecnej wersji; mając na uwadze, że prace nad projektem zakończono 15 września 2019 r.;

C. mając na uwadze, że w projekcie kodeksu karnego znalazły się artykuły, które stanowią naruszenie praw kobiet, mniejszości religijnych i osób LGBTI, a także wolność słowa i zrzeszania się;

D. mając na uwadze, że we wrześniu w całej Indonezji tysiące osób, w tym studentów, protestowały przeciwko projektowi kodeksu karnego i wzywały do zawieszenia jego przyjęcia;

E. mając na uwadze, że z powodu masowych protestów 20 września prezydent Indonezji nakazał indonezyjskiemu parlamentowi odroczyć przyjęcie projektu; mając na uwadze, że decyzja w tej sprawie znajduje się obecnie w rękach indonezyjskiej Izby Reprezentantów;

F. mając na uwadze, że art. 2 projektu kodeksu karnego, który odnosi się do „praw zwyczajowych”, uznano za niejasny, ponieważ nie wymienia się w nim przestępstw zagrożonych karą i można go wykorzystać do zalegalizowania setek istniejących na szczeblu lokalnym i dyskryminacyjnych przepisów szariatu;

G. mając na uwadze, że w projekcie kodeksu karnego przewiduje się karę pozbawienia wolności do jednego roku za seks pozamałżeński; mając na uwadze, że przepis ten skutkuje penalizacją stosunków między osobami tej samej płci; mając na uwadze, że artykuł ten umożliwi wszczynanie postępowań karnych przeciw osobom zatrudnionym w branży usług seksualnych;

H. mając na uwadze, że w projekcie kodeksu karnego stwierdza się, że osoby, które nie pozostają w związku małżeńskim, ale mieszkają razem, mogą zostać prawomocnie skazane na karę sześciu miesięcy pozbawienia wolności;

I. mając na uwadze, że stosunki seksualne między osobami tej samej płci nie są oficjalnie uznawane przez władze Indonezji i w związku z tym wyraźnie znajdują się na celowniku władz; mając na uwadze, że w Indonezji dochodzi do bezprecedensowej liczby brutalnych i dyskryminacyjnych ataków, a także wielu przypadków nękania osób LGBTI, wzrasta także liczba nienawistnych ataków na osoby LGBTI;

J. mając na uwadze, że przepisy zawarte w projekcie kodeksu karnego rozszerzają zakres obowiązujących przepisów o bluźnierstwie; mając na uwadze, że od czasu przyjęcia przepisów o bluźnierstwie w 1965 r. ponad 150 osób, w większości należących do mniejszości religijnych, skazano za bluźnierstwa; mając na uwadze, że przepisy o bluźnierstwie stanowią zagrożenie dla mniejszości religijnych w świetle rosnącej nietolerancji wobec mniejszości w tym kraju;

K. mając na uwadze, że projekt kodeksu karnego ogranicza informowanie o antykoncepcji i dostęp do środków antykoncepcyjnych wszystkim osobom poniżej 18. roku życia; mając na uwadze, że ograniczony dostęp do środków antykoncepcyjnych ma szczególnie dotkliwe skutki w przypadku grup marginalizowanych, które już teraz najbardziej cierpią z powodu epidemii HIV;

L. mając na uwadze, że w projekcie kodeksu karnego stwierdza się, że kobietę poddającą się zabiegowi aborcji można prawomocnie skazać na cztery lata pozbawienia wolności; mając na uwadze, że kto udziela pomocy kobiecie ciężarnej, która chce dokonać aborcji, może zostać prawomocnie skazany na karę nawet pięciu lat pozbawienia wolności;

M. mając na uwadze, że we wrześniu Indonezja przyjęła kontrowersyjne prawo, które osłabia narodową komisję do spraw. walki z korupcją, która od czasu utworzenia w 2002 r. z powodzeniem oskarżyła setki polityków; mając na uwadze, że przepisy obowiązującego kodeksu karnego, ustawy o elektronicznym systemie informacji i transakcji oraz przepisy antyterrorystyczne są wykorzystywane do bezpodstawnego ograniczania działalności obrońców praw człowieka;

N. mając na uwadze, że obrońcy praw człowieka stali się celem ataków, gdyż piętnują łamanie praw człowieka, zwłaszcza w związku z protestami w Papui Zachodniej; mając na uwadze, że od wybuchu protestów co najmniej 40 osób zginęło, a co najmniej 8 tysięcy rdzennych Papuasów i innych obywateli Indonezji zostało wysiedlonych z Papui Zachodniej; mając na uwadze, że dziennikarzom i niezależnym organom ONZ wielokrotnie odmawiano dostępu do tego regionu;

O. mając na uwadze, że w latach 2015–2018 na karę śmierci skazano ponad 40 osób, a w Indonezji w celi śmierci nadal przebywa ponad 300 więźniów; mając na uwadze, że kara śmierci jest okrutną, nieludzką i poniżającą karą, sprzeczną z prawem do życia;

1. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że stosunki między UE a Indonezją opierają się na wspólnych wartościach, czyli demokracji i dobrych rządach, poszanowaniu praw człowieka oraz wspieraniu pokoju, stabilności i postępu gospodarczego;

2. wyraża głębokie zaniepokojenie z powodu zawartych w projekcie zmienionego kodeksu karnego Indonezji przepisów dopuszczających dyskryminację ze względu na płeć, wyznanie i orientację seksualną, a także dyskryminację mniejszości;

3. z aprobatą przyjmuje zarządzenie prezydenta Joko Widodo o odroczeniu przyjęcia projektu; wzywa parlament Indonezji do gruntownego przeglądu projektu kodeksu karnego w celu dostosowania go do międzynarodowych standardów praw człowieka oraz do usunięcia wszelkich dyskryminacyjnych przepisów;

4. wzywa indonezyjskie władze do uchylenia wszystkich przepisów prawnych ograniczających podstawowe prawa i wolności oraz do dostosowania wszelkich przepisów do międzynarodowych standardów praw człowieka i międzynarodowych zobowiązań podjętych przez Indonezję;

5. wzywa władze Indonezji do ochrony praw osób LGBTI przez ściganie wszelkich skierowanych przeciwko nim prześladowań oraz depenalizację homoseksualizmu w drodze zmiany kodeksu karnego; apeluje do indonezyjskich urzędników o powstrzymanie się od podburzających oświadczeń przeciwko osobom LGTBI, gdyż jeszcze bardziej je to stygmatyzuje; zachęca władze Indonezji do wspierania dialogu politycznego z głównymi podmiotami społeczeństwa obywatelskiego, tak aby promować i chronić powszechne stosowanie praw człowieka;

6. wzywa do przeglądu przepisów o bluźnierstwie, ponieważ stwarzają one zagrożenie dla mniejszości religijnych i ateistów; popiera zalecenia ONZ dotyczące uchylenia artykułów 156 i 156 a kodeksu karnego, ustawy o zapobieganiu nadużyciom i zniesławianiu religii, ustawy o transakcjach i danych elektronicznych, zmiany przepisów antyterrorystycznych i wycofania zarzutów przeciwko osobom oskarżonym o bluźnierstwo i zaprzestanie ich ścigania;

7. z zaniepokojeniem zwraca uwagę na zawarte w projekcie kodeksu karnego ograniczenie swobodnego rozpowszechniania kluczowych informacji na temat zdrowia seksualnego; zachęca do zapewnienia kobietom i dziewczętom niecenzurowanych informacji o antykoncepcji i planowaniu rodziny;

8. zdecydowanie stwierdza, że dostęp do zdrowia, w tym do zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego, jest prawem człowieka; podkreśla, że należy zagwarantować odpowiednią i przystępną cenowo opiekę w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego, w tym edukację seksualną i informacje z tej dziedziny, planowanie rodziny, metody antykoncepcyjne, a także bezpieczną i legalną aborcję; zauważa, że usługi te są ważne dla ratowania życia kobiet, ograniczania umieralności niemowląt i dzieci oraz zapobiegania chorobom przenoszonym drogą płciową, w tym HIV/AIDS;

9. ponownie wzywa władze do wprowadzenia moratorium na wszystkie egzekucje z myślą o zniesieniu kary śmierci; zwraca uwagę, że zalecenie to zostało przyjęte przez Indonezję w ostatnim cyklu powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka w 2017 r.;

10. wzywa do stałego i ścisłego monitorowania stanu praw człowieka w Indonezji, szczególnie przez regularne sprawozdania składane przez delegaturę Unii Europejskiej w Indonezji i Brunei; apeluje do delegatury Unii Europejskiej w Indonezji i Brunei oraz do państw członkowskich, by dołożyły wszelkich starań w celu zapewnienia nadzwyczajnej ochrony i wsparcia zagrożonych osób;

11. wyraża ubolewanie w związku z przyjęciem nowych przepisów antykorupcyjnych, zgodnie z którymi komisja do spraw walki z korupcją z niezależnego organu zamieni się w agencją rządową, i wzywa do dokonania przeglądu tego prawodawstwa;

12. wyraża zaniepokojenie przemocą w Papui Zachodniej; wzywa władze Indonezji do przeprowadzenia niezależnego dochodzenia w sprawie niedawnych protestów w Papui Zachodniej; apeluje o powściągliwość w rozmieszczaniu sił bezpieczeństwa w tym regionie; wzywa rząd Indonezji, by rozwiązał konflikt w Papui Zachodniej dialogiem politycznym; zwraca się do władz Indonezji o zapewnienie urzędnikom ONZ, organizacjom pozarządowym i dziennikarzom nieograniczonego dostępu do Papui Zachodniej;

13. wzywa Indonezję do rozszerzenia stałego zaproszenia dla przedstawicieli wszystkich specjalnych procedur Rady Praw Człowieka ONZ, które powinno obejmować swobodny dostęp do całego kraju;

14. apeluje do rządu Indonezji, by wywiązał się ze wszystkich zobowiązań oraz by przestrzegał, chronił i stał na straży praw i wolności zapisanych w Międzynarodowym pakcie praw obywatelskich i politycznych;

15. podkreśla znaczenie zawarcia wiążących i możliwych do wyegzekwowania przepisów w sprawie poszanowania praw człowieka w umowie o wolnym handlu między UE a Indonezją, która jest obecnie przedmiotem negocjacji;

16. z zadowoleniem przyjmuje nieprzerwany doroczny dialog na temat praw człowieka między UE i Indonezją oraz oczekuje na kolejny dialog w listopadzie;

17. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Wiceprzewodniczącemu Komisji / Wysokiemu Przedstawicielowi Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich, rządowi i parlamentowi Indonezji, sekretarzowi generalnemu Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN), Międzyrządowej Komisji ds. Praw Człowieka ASEAN oraz Radzie Praw Człowieka ONZ.

 

 

Ostatnia aktualizacja: 23 października 2019Informacja prawna