Indeks 
Teksty przyjęte
Czwartek, 27 listopada 2014 r. - StrasburgWersja ostateczna
Pakistan: prawo zakazujące bluźnierstwa
 Serbia: sprawa oskarżonego o zbrodnie wojenne Vojislava Šešelja
 Irak: porwania i złe traktowanie kobiet
 Niewyrażenie sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego: tymczasowy system rat składek na pokrycie wydatków administracyjnych Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji w okresie przejściowym
 Opóźnienia w rozpoczęciu realizacji polityki spójności na lata 2014-2020
 Wytyczne Komisji w sprawie oceny skutków
 25.rocznica Konwencji ONZ o prawach dziecka
 Jednolity rynek internetowy
 Niedożywienie dzieci w krajach rozwijających się

Pakistan: prawo zakazujące bluźnierstwa
PDF 385kWORD 78k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 listopada 2014 r. w sprawie Pakistanu: przepisy dotyczące bluźnierstwa (2014/2969(RSP))
P8_TA(2014)0064RC-B8-0289/2014

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Pakistanu,

–  uwzględniając art. 18 Powszechnej deklaracji praw człowieka z 1948 r. oraz art. 18 Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych z 1966 r.,

–  uwzględniając deklarację ONZ w sprawie likwidacji wszelkich form nietolerancji i dyskryminacji ze względu na wyznanie lub przekonania z 1981 r.,

–  uwzględniając sprawozdania specjalnego sprawozdawcy ONZ dotyczące wolności religii lub przekonań,

–  uwzględniając sprawozdanie specjalnej sprawozdawczyni ONZ ds. niezależności sędziów i prawników Gabrieli Knaul z dnia 4 kwietnia 2013 r., sporządzone w następstwie jej misji w Pakistanie w dniach 19–29 maja 2012 r.,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie rocznego sprawozdania dotyczącego praw człowieka i demokracji na świecie za rok 2012 oraz polityki Unii Europejskiej w tym zakresie(1), w której potępiono prześladowania chrześcijan i innych mniejszości religijnych,

–  uwzględniając wytyczne UE dotyczące propagowania i ochrony wolności religii lub przekonań(2),

–  uwzględniając przyjęty przez UE i Pakistan pięcioletni plan zaangażowania z marca 2012 r., zawierający takie priorytety jak dobre sprawowanie rządów i dialog na temat praw człowieka, a także ściśle związany z nim drugi dialog strategiczny między UE a Pakistanem z dnia 25 marca 2014 r.,

–  uwzględniając konkluzje Rady w sprawie Pakistanu z dnia 11 marca 2013 r.(3), w których przypomniano oczekiwania UE dotyczące propagowania i przestrzegania praw człowieka oraz potępiono wszelką przemoc, w tym przeciwko mniejszościom religijnym,

–  uwzględniając oświadczenie wydane w dniu 18 października 2014 r. przez rzecznika Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) w sprawie orzeczenia Sądu Najwyższego w Lahaurze podtrzymującego wyrok skazujący dla Asii Bibi w Pakistanie,

–  uwzględniając komunikat prasowy z dnia 29 października 2014 r. wydany przez delegaturę Unii Europejskiej w Pakistanie z okazji wizyty specjalnego przedstawiciela UE ds. praw człowieka w Pakistanie w dniach 26–29 października 2014 r.,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 marca 2014 r. w sprawie roli Pakistanu w regionie i jego stosunków politycznych z UE(4),

–  uwzględniając art. 135 ust. 5 oraz art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że Asia Bibi, chrześcijanka z Pendżabu, została aresztowana w 2009 r. i skazana na śmierć w 2010 r. na podstawie sekcji 295 C pakistańskiego kodeksu karnego; mając na uwadze, że w dniu 16 października 2014 r. Sąd Najwyższy w Lahaurze oddalił odwołanie Asii Bibi i utrzymał wyrok w mocy; mając na uwadze, że w dniu 24 listopada 2014 r. pozwana złożyła apelację do Sądu Najwyższego, która to procedura może trwać latami; mając na uwadze, że prezydent Pakistanu – poprzez prezydenckie ułaskawienie – może jeszcze unieważnić orzeczenie Sądu Najwyższego w Lahaurze i udzielić amnestii Asii Bibi;

B.  mając na uwadze, że w dniu 7 listopada 2014 r. Shama Bibi i Shahbaz Masih, chrześcijańskie małżeństwo, zostali pobici we wschodnim Pakistanie przez tłum oskarżający ich o palenie stron Koranu; mając na uwadze, że ich ciała spalono w ceglanym piecu, przy czym według niektórych doniesień w chwili wrzucenia do pieca byli jeszcze żywi;

C.  mając na uwadze, że wyroki śmierci ze względu na naruszenie przepisów o bluźnierstwie otrzymało w ostatnim czasie wielu obywateli Pakistanu, w tym chrześcijanin Sawan Masih za rzekomą obrazę proroka Mahometa podczas rozmowy, a także chrześcijańskie małżeństwo Shafqat Emmanuel i Shagufta Kausar za rzekome znieważenie proroka w wiadomości tekstowej;

D.  mając na uwadze, że w dniu 7 maja 2014 r. został zamordowany działacz na rzecz praw człowieka i prawnik Rashid Rehman; mając na uwadze, że kilka tygodni wcześniej Rehmanowi grożono, ponieważ bronił wykładowcy zagrożonego procesem na mocy pakistańskich przepisów o bluźnierstwie;

E.  mając na uwadze, że w październiku 2014 r. Mohammad Asghar, obywatel brytyjski pochodzenia pakistańskiego, zdiagnozowany w Wielkiej Brytanii jako umysłowo chory, a mimo to uwięziony za bluźnierstwo, został postrzelony przez strażnika więziennego; mając na uwadze, że władze prowincji zatrzymały i oskarżyły napastnika o próbę zabójstwa i że kolejnych ośmiu strażników więziennych zawieszono w funkcjach;

F.  mając na uwadze, że w dniu 5 listopada 2014 r. 45-letni szyita Tufail Haider został zabity przez prowadzącego przesłuchanie funkcjonariusza policji, którzy twierdził później, iż T. Haider wygłaszał obraźliwe uwagi pod adresem „kompanów proroka Mahometa”;

G.  mając na uwadze doniesienia, że w okresie od 1987 r. do października 2014 r. w Pakistanie oskarżono o bluźnierstwo łącznie 1438 osób, w tym 633 muzułmanów, 494 ahmadytów, 187 chrześcijan i 21 hinduistów; mając na uwadze, że od 1990 r. co najmniej 60 osób straciło życie w wyniku samosądów w przypadkach związanych z bluźnierstwem;

H.  mając na uwadze, że obecnie pod zarzutem bluźnierstwa przebywa w więzieniu kilkadziesiąt osób – w tym muzułmanie, hinduiści, chrześcijanie i in.; mając na uwadze, że dotychczas nie wykonano żadnego wyroku śmierci w oparciu o zarzut bluźnierstwa, ale wielu oskarżonych straciło życie wskutek samosądu; mając na uwadze, że niektórzy przywódcy religijni wywierają na pakistański system sądownictwa olbrzymi nacisk, aby podtrzymywać i wykonywać wyroki śmierci, które są zazwyczaj wydawane przez sądy niższej instancji; mając na uwadze, że postępowanie sądowe często trwa wiele lat i wywiera druzgoczący wpływ na niewinnych obywateli Pakistanu, ich rodziny i społeczności;

I.  mając na uwadze, że pakistańskie prawo zakazujące bluźnierstwa sprawia, iż dla mniejszości wyznaniowych niebezpieczne jest swobodne wyrażanie poglądów lub otwarte angażowanie się w działalność religijną; mając na uwadze, że powszechne nadużywanie tych przepisów jest dobrze udokumentowane; mając na uwadze, że zamiast chronić wspólnoty religijne, przepisy te wzbudziły strach w pakistańskim społeczeństwie; mając na uwadze, że wszelkie próby zreformowania przepisów lub ich stosowania zostały zduszone poprzez groźby i zabójstwa; mając na uwadze, że próby podnoszenia tych kwestii w mediach – tak w internecie, jak poza nim – często spotykają się z groźbami i prześladowaniem, w tym ze strony rządu;

J.  mając na uwadze, że Pakistan odgrywa istotną rolę we wspieraniu stabilności w Azji Południowej i można by odeń oczekiwać, aby służył przykładem, dbając o praworządność i prawa człowieka;

K.  mając na uwadze, że Pakistan ratyfikował niedawno siedem z dziewięciu głównych międzynarodowych praw człowieka – zwłaszcza Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych oraz Konwencję ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, które to dokumenty zawierają liczne postanowienia dotyczące wymiaru sprawiedliwości, prawa do rzetelnego procesu sądowego, równości wobec prawa i niedyskryminacji;

L.  mając na uwadze, że w ramach mechanizmów ochrony praw człowieka ONZ zażądano od Pakistanu uchylenia przepisów zakazujących bluźnierstwa lub przynajmniej natychmiastowego wprowadzenia zabezpieczeń, tak aby zapobiec nadużywaniu tych przepisów w celu represjonowania obywateli, którzy często pochodzą z mniejszościowych wspólnot religijnych;

M.  mając na uwadze, że UE i Pakistan podjęły niedawno decyzję o pogłębieniu i rozszerzeniu swoich stosunków dwustronnych, czego przykładem jest pięcioletni plan zaangażowania, którego realizację rozpoczęto w lutym 2012 r., oraz pierwszy dialog strategiczny UE-Pakistan z czerwca 2014 r.; mając na uwadze, że przyjęty przez UE i Pakistan pięcioletni plan zaangażowania ma na celu zbudowanie partnerstwa strategicznego i utworzenie partnerstwa na rzecz pokoju i rozwoju, opartego na wspólnych wartościach i zasadach;

N.  mając na uwadze, że Pakistan został objęty systemem GSP Plus po raz pierwszy w dniu 1 stycznia 2014 r.; mając na uwadze, że system ten „powinien stanowić silną zachętę do przestrzegania podstawowych praw człowieka i praw pracowniczych oraz zasad ochrony środowiska i dobrego zarządzaniaˮ;

1.  jest głęboko zaniepokojony i zasmucony decyzją Sądu Najwyższego w Lahaurze z dnia 16 października 2014 r. o potwierdzeniu wyroku śmierci wydanego na Asię Bibi za bluźnierstwo; wzywa Sąd Najwyższy, aby szybko i niezwłocznie rozpoczął postępowanie w tej sprawie i aby w swym orzeczeniu stał na straży praworządności i pełnego poszanowania praw człowieka;

2.  zwraca się do sądów w Pakistanie o szybkie przeprowadzenie rewizji wyroków śmierci wydanych na Sawana Masiha, Mohammada Asgara oraz Shafqata Emmanuela i jego żonę Shaguftę Kausar, a także wszystkich innych obywateli oczekujących na wykonanie wyroku śmierci za rzekome naruszenie przepisów dotyczących bluźnierstwa;

3.  zdecydowanie potępia morderstwo Shamy Bibi i Shahbaza Masiha i składa kondolencje ich rodzinom, a także rodzinom wszystkich niewinnych ofiar zamordowanych na skutek przepisów dotyczących bluźnierstwa w Pakistanie; wzywa do stawiania przed sądem sprawców takich czynów; odnotowuje decyzję rządu Pendżabu o powołaniu komisji w celu przyspieszenia śledztwa w sprawie morderstwa Shamy Bibi i Shahbaza Masiha oraz zarządzenia dodatkowej ochrony policyjnej dla okolic w tej prowincji zamieszkanych przez chrześcijan; podkreśla jednak potrzebę położenia kresu poczuciu bezkarności oraz potrzebę dogłębnych reform w celu zajęcia się kwestią przemocy wobec mniejszości religijnych, która wciąż jest wszechobecna;

4.  wyraża głębokie zaniepokojenie faktem, że kontrowersyjne prawo zakazujące bluźnierstwa jest podatne na nadużycia, które dotykają ludzi wszystkich wyznań w Pakistanie; wyraża szczególne zaniepokojenie, że przepisy dotyczące bluźnierstwa, wobec których sprzeciw publicznie wyrazili minister Shahbaz Bhatti, gubernator Salman Taseer oraz Rashid Rehman – którzy to zostali zamordowani z powodu ich stanowiska popierającego tolerancję religijną – są w coraz większym stopniu wykorzystywane w Pakistanie przeciwko grupom mniejszościowym szczególnie podatnym na zagrożenia, w tym przeciwko ahmadytom i chrześcijanom;

5.  wzywa rząd Pakistanu do przeprowadzenia dogłębnego przeglądu prawa zakazującego bluźnierstwa i jego obecnego stosowania, a w szczególności sekcji 295 B i C kodeksu karnego, w których przewiduje się obowiązkową karę dożywotniego więzienia (295 B i C) lub nawet karę śmierci (295 C) za domniemane akty bluźnierstwa, w celu uchylenia tych przepisów; wzywa rząd Pakistanu do zniesienia kary śmierci, w tym za bluźnierstwo lub apostazję, a także do wprowadzenia zabezpieczeń zapobiegających nadużywaniu przepisów prawnych dotyczących bluźnierstwa lub apostazji;

6.  wzywa władze Pakistanu do zagwarantowania niezawisłości sądów, rządów prawa i uczciwego procesu w zgodzie z międzynarodowymi normami w zakresie postępowań sądowych, w tym poprzez uwzględnienie ostatnich zaleceń specjalnej sprawozdawczyni ONZ ds. niezależności sędziów i prawników; ponadto wzywa władze Pakistanu do zapewnienia wystarczającej ochrony wszystkim osobom związanym ze sprawami o bluźnierstwo, w tym również poprzez ochronę sędziów przed naciskami z zewnątrz, ochronę oskarżonych oraz ich rodzin i społeczności przed samosądami, a także poprzez znalezienie rozwiązań dla osób uniewinnionych, które jednak nie mogą wrócić do miejsca swojego pochodzenia;

7.  przypomina, że konstytucja Pakistanu gwarantuje wolność wyznania i prawa mniejszości; przyjmuje z zadowoleniem środki, które od listopada 2008 r. rząd Pakistanu przyjął w interesie mniejszości religijnych, takie jak zagwarantowanie mniejszościom 5% miejsc pracy w sektorze publicznym, uznanie świąt niemuzułmańskich za dni wolne od pracy i ustanowienie Dnia Mniejszości Narodowych;

8.  jednakże wzywa rząd Pakistanu, by zwiększył wysiłki na rzecz lepszego zrozumienia międzywyznaniowego, by aktywnie zajął się wrogością religijną podmiotów społecznych oraz zwalczał nietolerancję religijną, akty przemocy i zastraszanie oraz przeciwdziałał poczuciu bezkarności;

9.  zdecydowanie potępia wszelkie akty przemocy skierowane przeciwko wspólnotom religijnym, a także wszelkie przejawy dyskryminacji i nietolerancji na tle religijnym i wyznaniowym; podkreśla, że prawo do wolności myśli, sumienia i wyznania należy do podstawowych praw człowieka; podkreśla ponadto, że wszyscy Pakistańczycy, niezależnie od ich wyznania i religii, zasługują na równe poszanowanie, propagowanie i ochronę ich praw człowieka;

10.  wzywa ESDZ oraz Komisję do wykorzystania wszelkich dostępnych narzędzi, w tym określonych w wytycznych UE w sprawie propagowania i ochrony wolności religii lub przekonań, w celu udzielenia pomocy wspólnotom religijnym i wywarcia presji na rząd Pakistanu, aby zintensyfikował starania na rzecz ochrony mniejszości religijnych; docenia w tym względzie wizytę w Pakistanie specjalnego przedstawiciela UE ds. praw człowieka oraz rozmowy, które tam przeprowadził;

11.  podkreśla, że przyznanie statusu GSP Plus ma charakter warunkowy z zastrzeżeniem m.in. ratyfikacji i wdrożenia 27 konwencji międzynarodowych, jak określono w załączniku VIII do nowego rozporządzenia podstawowego w sprawie GSP, z których większość dotyczy praw człowieka; podkreśla, że UE może podjąć decyzję o wycofaniu preferencji GSP Plus, jeżeli dany kraj nie jest w stanie wypełnić swych zobowiązań;

12.  wzywa ESDZ i Komisję do rygorystycznego monitorowania wypełniania przez Pakistan swych zobowiązań w ramach GSP Plus oraz do propagowania i obrony praw człowieka w Pakistanie;

13.  wzywa ESDZ i Komisję do współpracy z władzami Pakistanu w celu zreformowania sposobu, w jaki wykorzystywane są przepisy dotyczące bluźnierstwa, w tym poprzez wdrożenie środków zaproponowanych w ust. 6;

14.  zachęca rząd Pakistanu do współpracy z organami ONZ, w tym ze sprawozdawcą ONZ ds. wolności religii lub przekonań, w celu poświęcenia uwagi poważnym obawom związanym z problemami dotyczącymi praw człowieka;

15.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji Europejskiej / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, specjalnemu przedstawicielowi UE ds. praw człowieka, rządom i parlamentom państw członkowskich, sekretarzowi generalnemu ONZ, Radzie Praw Człowieka ONZ oraz rządowi i parlamentowi Pakistanu.

(1) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0575.
(2) http://www.consilium.europa.eu/uedocs/cms_Data/docs/pressdata/EN/foraff/137585.pdf
(3) http://www.consilium.europa.eu/uedocs/cms_data/docs/pressdata/EN/foraff/135946.pdf
(4) Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0208.


Serbia: sprawa oskarżonego o zbrodnie wojenne Vojislava Šešelja
PDF 291kWORD 58k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 listopada 2014 r. w sprawie Serbii: sprawa oskarżonego o zbrodnie wojenne Wojisława Szeszela (2014/2970(RSP))
P8_TA(2014)0065RC-B8-0292/2014

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Serbii,

–  uwzględniając Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi a Republiką Serbii, który wszedł w życie dnia 1 września 2013 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 8 października 2014 r. dotyczące postępów Serbii w roku 2014 (SWD(2014)0302),

–  uwzględniając statut Międzynarodowego Trybunału ds. Ścigania Osób Odpowiedzialnych za Poważne Naruszenia Międzynarodowego Prawa Humanitarnego Popełnione na Terytorium Byłej Jugosławii od 1991 r. (ICTY),

–  uwzględniając art. 65 Regulaminu oraz dowody przedstawione przed ICTY,

–  uwzględniając art. 135 ust. 5 oraz art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że Wojisław Szeszel, przewodniczący Serbskiej Partii Radykalnej, jest oskarżony przed ICTY o takie zbrodnie jak: prześladowania ze względów politycznych, rasowych lub religijnych, deportacje, nieludzkie czyny (przymusowe przesiedlenia) (zbrodnie przeciwko ludzkości), a także o morderstwa, tortury, okrutne traktowanie, bezmyślne burzenie wsi, spustoszenia nieusprawiedliwione koniecznością wojenną, burzenie lub umyślne niszczenie obiektów wykorzystywanych do celów religijnych lub edukacyjnych, rabunek własności publicznej lub prywatnej (pogwałcenie praw i zwyczajów wojennych) w Chorwacji, Bośni i Hercegowinie oraz części Wojwodiny (Serbia), popełnione w latach 1991-1993;

B.  mając na uwadze, że ICTY został utworzony przez Organizację Narodów Zjednoczonych w 1993 r. w celu osądzenia zbrodni wojennych, do których doszło w latach 90. ubiegłego stulecia, a tym samym położenia fundamentów pod rozwiązanie konfliktu, a następnie rozwój w tym regionie;

C.  mając na uwadze, że w dniu 6 listopada 2014 r. Izba Procesowa ICTY wydała proprio motu decyzję o tymczasowym zwolnieniu Wojisława Szeszela – który spędził ponad jedenaście lat w areszcie i którego proces wciąż trwa – z uwagi na pogorszenie jego stanu zdrowia, na następujących warunkach: (i) nie będzie wpływał na świadków i ofiary; oraz (ii) stawi się przed Izbą Procesową w trybie natychmiastowym na jej wezwanie; mając na uwadze, że Wojisław Szeszel od początku procesu był wrogo nastawiony do ICTY, często przerywając, zakłócając i opóźniając postępowanie przed trybunałem, a w trzech osobnych przypadkach został oskarżony o lekceważenie sądu za zastraszanie świadków;

D.  mając na uwadze, że po powrocie do Serbii Wojisław Szeszel wygłosił publicznie w Belgradzie kilka przemówień, w których podkreślił, że nie stawi się dobrowolnie przed trybunałem, jeżeli zostanie wezwany, zapowiedział zatem zamiar naruszenia jednego z dwóch warunków jego zwolnienia;

E.  mając na uwadze, że w swoich wypowiedziach publicznych Wojisław Szeszel wielokrotnie domagał się utworzenia „Wielkiej Serbii”, publicznie wysuwając roszczenia wobec krajów sąsiadujących, w tym Chorwacji – państwa członkowskiego UE, i podżegając do nienawiści wobec obcokrajowców; mając na uwadze, że w jednym z oświadczeń dla prasy pogratulował serbskim czetnikom „wyzwolenia” Vukovaru z okazji 23. rocznicy kapitulacji tego chorwackiego miasta przed serbskimi siłami paramilitarnymi oraz armią jugosłowiańską w 1991 r. oraz związanych z tym zbrodni, naruszając tym samym zakaz wpływania na świadków; mając na uwadze, że serbskie ugrupowanie pokojowe Kobiety w Czerni zgromadziło się w Belgradzie w celu upamiętnienia ofiar oblężenia tego miasta w formie spektaklu zatytułowanego „Nigdy nie zapomnimy zbrodni w Vukovarze”;

1.  zdecydowanie potępia Wojisława Szeszela za podżeganie do wojny, nawoływanie do nienawiści i zachęcanie do roszczeń terytorialnych, a także jego próby sprowadzenia Serbii z proeuropejskiego kursu; potępia prowokacyjne działania publiczne i retorykę wojenną, które stosuje on od momentu tymczasowego zwolnienia i które ponownie otworzyły rany w psychice ofiar, związane z wojną i okropieństwami, do jakich doszło na początku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia; podkreśla, że ostatnie oświadczenia Wojisława Szeszela mogą zniweczyć postępy poczynione w obszarze współpracy regionalnej i pojednania, a tym samym zaprzepaścić wysiłki ostatnich lat;

2.  przypomina władzom serbskim o ich zobowiązaniach w ramach współpracy z ICTY oraz o zobowiązaniach Serbii jako kraju kandydującego do członkostwa w UE; z niepokojem zwraca uwagę, że brak odpowiedniej reakcji politycznej i prawnej ze strony władz serbskich wobec zachowania Wojisława Szeszela podważa zaufanie ofiar do systemu sądownictwa; zachęca serbskie władze i partie demokratyczne do potępienia wszelkich publicznych przejawów nawoływania do nienawiści lub stosowania retoryki wojennej oraz do działania na rzecz ochrony praw mniejszości i praw kulturalnych; wzywa władze serbskie do zbadania, czy Wojisław Szeszel naruszył serbskie prawo, oraz do wzmocnienia i pełnego stosowania prawodawstwa zakazującego nawoływania do nienawiści, dyskryminacji i podżegania do przemocy; popiera wszystkie partie polityczne, organizacje pozarządowe i osoby, które walczą z mową nienawiści w Serbii;

3.  wzywa ICTY i prokuratora trybunału do podjęcia działań w celu ponownego przeanalizowania istnienia przesłanek tymczasowego zwolnienia w świetle nowych okoliczności; zwraca uwagę, że różne standardy, jeżeli chodzi o praktykę stosowania zwolnienia tymczasowego przez trybunał, nie przyczynią się do osiągnięcia celów ICTY; zachęca ICTY do podjęcia zdecydowanych działań w celu odzyskania zaufania, nadwerężonego przez skandaliczne i niedopuszczalne oświadczenia publiczne Wojisława Szeszela, w tym do podjęcia wszelkich niezbędnych kroków w celu szybszego zakończenia wszystkich procesów i postępowań apelacyjnych toczących się przed trybunałem; przypomina, że pociągnięcie do odpowiedzialności zbrodniarzy wojennych jest niezbędnym warunkiem rzeczywistego i długotrwałego procesu pojednania;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, prezydentowi, rządowi i Zgromadzeniu Narodowemu Serbii, Radzie Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz p


Irak: porwania i złe traktowanie kobiet
PDF 302kWORD 74k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 listopada 2014 r. w sprawie Iraku: porywanie kobiet i znęcanie się nad nimi (2014/2971(RSP))
P8_TA(2014)0066RC-B8-0295/2014

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Iraku,

–  uwzględniając konkluzje Rady do Spraw Zagranicznych z dnia 20 października 2014 r. w sprawie kryzysu zwianego z powołaniem Państwa Islamskiego/Daesh w Syrii i w Iraku,

–  uwzględniając rezolucję S-22/1 Rady Praw Człowieka ONZ z dnia 1 września 2014 r. w sprawie stanu przestrzegania praw człowieka w Iraku w świetle nadużyć popełnianych przez tzw. Islamskie Państwo w Iraku i Lewancie i powiązane z nim ugrupowania,

–  uwzględniając raport niezależnej międzynarodowej komisji śledczej ONZ w sprawie Syryjskiej Republiki Arabskiej zatytułowany „Rządy terroru: życie po groźbą Państwa Islamskiego w Syrii” („Rule of Terror: Living under ISIS in Syria”) z dnia 14 listopada 2014 r.,

–  uwzględniając Umowę o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Republiką Iraku z drugiej strony, a także uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie umowy o partnerstwie i współpracy między UE i Irakiem(1),

–  uwzględniając rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2106 (2013) z dnia 24 czerwca 2013 r. w sprawie zapobiegania przemocy seksualnej podczas konfliktu zbrojnego i po jego zakończeniu,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r.,

–  uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych z 1966 r., którego stroną jest Irak,

–  uwzględniając konwencję ONZ w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet (CEDAW), której Irak jest sygnatariuszem, oraz rezolucję nr 1325 Rady Bezpieczeństwa ONZ (2000),

–  uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że tzw. Państwo Islamskie (ISIS) dopuściło się licznych aktów okrucieństwa zaliczanych do zbrodni przeciwko ludzkości i obejmujących masowe zabójstwa, egzekucje z rozkazu samozwańczych sądów ISIS, narzucanie surowej interpretacji prawa szariatu, przemoc seksualną wobec kobiet i dzieci, niewolnictwo, gwałt, przymusowe małżeństwa, handel ludźmi, wysiedlenia i uprowadzenia, które spowodowały katastrofalny kryzys humanitarny i wysiedlenie znacznej liczby osób z terenów znajdujących się pod kontrolą Państwa Islamskiego;

B.  mając na uwadze, że w sierpniu 2014 r. bojownicy Państwa Islamskiego weszli do północnego Iraku, spychając kurdyjskie siły Peszmergi, które przeniosły się na tereny opuszczone przez armię iracką; mając na uwadze, że miasto Sindżar zostało opanowane, strategicznie ważna zapora w Mosulu, która zaopatruje w wodę i energię elektryczną dużą część Iraku, została zajęta, a bojownicy Państwa Islamskiego dotarli na odległość 40 kilometrów od Irbil, stolicy irackiego Kurdystanu; mając na uwadze, że wiele kurdyjskich kobiet walczy w Kobani, w tym kobiety będące członkiniami i przywódczyniami sił PKK;

C.  mając na uwadze, że członkowie mniejszości etnicznych i religijnych, a w szczególności chrześcijanie, jazydzi, Turkmeni, Szabakowie, jarsenici, Sabejczycy i szyici, a także wielu Arabów i sunnitów, stali się celem ataków Państwa Islamskiego w Mosulu i okolicach, w tym w Sindżar i Tal Afar;

D.  mając na uwadze, że Human Rights Watch szacuje, że 3 133 jazydów zostało porwanych i zabitych przez Państwo Islamskie lub zaginęło od czasu ataków przeprowadzonych przez Państwo Islamskie na początku sierpnia; mając na uwadze, że lista ta obejmuje 2 305 osób, które uważa się za porwane, z czego 412 to dzieci; mając na uwadze, że Państwo Islamskie prowadzi indoktrynację porwanych jazydzkich dzieci;

E.  mając na uwadze, że w październiku 2014 r. badacze ONZ stwierdzili, że szacunkowo od 5 000 do 7 000 kobiet było przetrzymywanych w prowizorycznych aresztach, z których zostały zabrane i sprzedane do niewoli lub przekazane dżihadystom jako konkubiny; mając na uwadze, że podejrzewa się, że w samym mieście Tal Afar przetrzymywanych jest około 3500 kobiet i dzieci w pięciu aresztach;

F.  mając na uwadze, że Państwo Islamskie i inni islamscy ekstremiści w Iraku i Syrii spowodowali, iż fale uchodźców napływają do obozów dla uchodźców w Turcji, Libanie i Jordanii, w których w szczególności kobiety i dziewczęta żyją w trudnych warunkach humanitarnych i są wyjątkowo narażone na molestowanie, przemoc seksualną, przymusowe małżeństwa i inne nadużycia;

G.  mając na uwadze, że ponadnarodowy charakter Państwa Islamskiego i powiązanych ugrupowań terrorystycznych stanowi problem globalny;

H.  mając na uwadze, że Agencja ONZ ds. Uchodźców (UNHCR) jest głęboko zaniepokojona tym, czy wspólnota międzynarodowa zdoła zaspokoić pilne potrzeby związane z nadchodzącą zimą w Iraku, w szczególności w przypadku osób niedawno przesiedlonych;

I.  mając na uwadze, że jedność, suwerenność i integralność terytorialna Iraku są zasadniczymi elementami stabilności i rozwoju gospodarczego tego kraju oraz całego regionu;

1.  potępia w najostrzejszych słowach systematyczne łamanie praw człowieka i nadużycia oraz przypadki naruszenia międzynarodowego prawa humanitarnego wynikające z czynów popełnianych przez Państwo Islamskie i powiązane z nim grupy terrorystyczne zaliczanych do zbrodni wojennych i zbrodni przeciwko ludzkości; zdecydowanie potępia w szczególności wszelkie rodzaje przemocy wobec osób z uwagi na ich przynależność religijną i etniczną oraz przemoc wobec kobiet i dzieci;

2.  stanowczo potępia liczne akty okrucieństwa popełniane przez Państwo Islamskie skierowane szczególnie przeciwko kobietom zaliczane do zbrodni przeciwko ludzkości, takie jak porwania, gwałty i inne formy przemocy seksualnej, niewolnictwa oraz przymusowych małżeństw i nawróceń; podkreśla potrzebę pociągnięcia do odpowiedzialności osób odpowiedzialnych za tego rodzaju przypadki łamania praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego;

3.  podkreśla, że należy bezzwłocznie połączyć dzieci z ich rodzinami, położyć kres wymuszonym małżeństwom, a wszystkie więzione przez Państwo Islamskie osoby cywilne, w szczególności kobiety, bezzwłocznie uwolnić;

4.  wzywa rząd Iraku do ratyfikowania statutu rzymskiego ustanawiającego Międzynarodowy Trybunał Karny (MTK), aby umożliwić temu trybunałowi ściganie winnych zbrodni wojennych i zbrodni przeciwko ludzkości popełnionych przez Państwo Islamskie;

5.  wzywa rząd Iraku do wspierania i ochrony praw człowieka dzięki zaangażowaniu wszystkich części irackiego społeczeństwa w duchu jedności narodowej i pojednania oraz poszanowaniu praw człowieka i międzynarodowych praw humanitarnych w ramach działań zmierzających do konfrontacji z Państwem Islamskim; ofiaruje wsparcie dla rządu w budowaniu sprawiedliwszego, sprzyjającego integracji społeczeństwa, w którym promuje się i chroni prawa kobiet;

6.  z zadowoleniem przyjmuje starania wspólnoty międzynarodowej, w szczególności USA, mające na celu wsparcie krajowych i lokalnych władz irackich w walce z Państwem Islamskim, powstrzymanie jego ekspansji oraz zapewnienie dostępu do pomocy humanitarnej; wspiera światową koalicję zawiązaną przeciwko Państwu Islamskiemu oraz jej wysiłki w celu jego zwalczania, w tym poprzez działania wojskowe; apeluje do wspólnoty międzynarodowej o udzielenie w okresie zimy koniecznego, ratującego życie wsparcia mieszkańcom Iraku, w tym rodzinom jazydów, które nadal przebywają w górach Sindżar, gdzie bronią swoich świątyń przed atakami Państwa Islamskiego;

7.  wzywa wszystkie podmioty regionalne, aby uczyniły wszystko, co leży w ich mocy, by powstrzymać wszelką działalność prowadzoną przez podmioty urzędowe lub prywatne mającą na celu propagowanie i rozprzestrzenianie słowem i czynem skrajnej ideologii islamistycznej; wzywa wspólnotę międzynarodową, zwłaszcza UE, do ułatwiania regionalnego dialogu na temat problemów, przed jakimi stoi Bliski Wschód, oraz do włączenia doń wszystkich ważnych stron, w szczególności Iranu i Arabii Saudyjskiej;

8.  apeluje do ONZ, w szczególności do Specjalnej Sprawozdawczyni ds. Przemocy wobec Kobiet Rashidy Manjoo, aby zrobiła co w jej mocy, by odnaleźć ofiary, wszcząć dochodzenia i ustalić fakty oraz okoliczności nadużyć i przemocy wobec dziewcząt i kobiet popełnionych przez Państwo Islamskie i związane z nim grupy terrorystyczne w Iraku i Syrii, tak aby uniknąć bezkarności i zagwarantować pełną odpowiedzialność za popełnione czyny; popiera działania specjalnej przedstawiciel ONZ ds. przemocy seksualnej w czasie konfliktu Zainab Hawy Bangury;

9.  wzywa międzynarodowe agencje humanitarne pracujące w Iraku, w tym agencje ONZ, do zwiększenia dostępności usług medycznych i psychologicznych dla przesiedleńców, którzy uciekli przed Państwem Islamskim, z poświęceniem szczególnej uwagi potrzebom ofiar przemocy seksualnej i dzieci;

10.  ponownie wzywa Komisję, Europejską Służbę Działań Zewnętrznych i państwa członkowskie do podjęcia szczególnych działań z myślą o sytuacji kobiet w Iraku, do zagwarantowania im wolności i przestrzegania ich najbardziej podstawowych praw, a także do przyjęcia środków mających zapobiegać wykorzystywaniu kobiet i dzieci oraz nadużyciom i przemocy wobec nich; jest szczególnie zaniepokojony nasileniem się wszelkich rodzajów przemocy w stosunku do kobiet jazydzkich, które są więzione, gwałcone, wykorzystywane seksualnie i sprzedawane przez członków Państwa Islamskiego; wzywa w szczególności państwa członkowskie do opracowania polityki w taki sposób, aby odpowiedzieć na potrzeby ofiar oraz ustanowić mechanizm pozwalający kobietom po ciężkich przejściach z Syrii i Iraku, w szczególności kobietom jazydzkim, na otrzymanie pomocy psychologicznej dla ofiar stresu pourazowego, odpowiedniej do ich potrzeb;

11.  jest przekonany, że bezzwłocznej pomocy i ochronie humanitarnej powinny towarzyszyć długoterminowe strategie wspierające prawa społecznoekonomiczne i środki utrzymania dla powracających, uchodźców wewnętrznych i kobiet uchodźców, bardziej zdecydowane przywództwo i udział, w celu umożliwienia im wyboru trwałych rozwiązań odpowiadających ich potrzebom; uważa, że istnieje potrzeba zajęcia się konkretnym ryzykiem i szczególnymi potrzebami poszczególnych grup kobiet, które padły ofiarą różnych powiązanych wzajemnie form dyskryminacji;

12.  potępia fakt, że wraz z ekspansją Państwa Islamskiego, akty przemocy oraz morderstwa, których ofiarami padli Irakijczycy będący LGBT, spotykają się z całkowitą bezkarnością; zauważa, że chociaż Irakijczycy będący LGBT nie są jedyną grupą narażoną na ryzyko w sytuacji trwającego kryzysu i konfliktu, znajdują się oni w wyjątkowo niepewnej sytuacji, biorąc pod uwagę ograniczone wsparcie rodzinne i społeczne oraz niską ochronę rządową; zauważa, że Irakijczycy będący LGBT są nadal marginalizowani oraz w sytuacji zagrożenia w społecznościach uchodźców i w niektórych społecznościach przyjmujących; wzywa rząd Iraku do zapewnienia ochrony Irakijczykom będącym LGBT;

13.  wyraża ubolewanie, że po latach dyktatury i konfliktu, sytuacja irackich kobiet znacznie się pogorszyła; wzywa do promowania i wdrożenia rezolucji nr 1325 (2000) Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa, aby zagwarantować udział kobiet w rozstrzygnięciu konfliktu i budowie demokracji; twierdzi z mocą, że bez udziału kobiet w procesie decyzyjnym niemożliwa jest prawdziwa ochrona ani prawdziwe bezpieczeństwo kobiet w Iraku;

14.  wzywa do podjęcia wspólnych międzynarodowych wysiłków, w bliskiej współpracy z krajami, organizacjami i społecznościami muzułmańskimi, na rzecz obalenia radykalnej salafickiej/wahhabickiej ideologii, która jest podporą dla działań Państwa Islamskiego oraz powiązanych z nim grup terrorystycznych i stoi u podstaw takich działań, oraz jest rosnącym zagrożeniem dla bezpieczeństwa państw członkowskich; wzywa ESDZ i państwa członkowskie, aby w rozmowach z krajami Zatoki Perskiej wyraziły poważne obawy dotyczące trwającej indoktrynacji salafickiej/wahhabickiej w wielu krajach zamieszkiwanych w większości przez ludność muzułmańską i w społecznościach muzułmańskich na całym świecie, prowadzonej przez podmioty z tych krajów;

15.  wzywa swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Radzie, Komisji, specjalnemu przedstawicielowi UE do spraw praw człowieka, rządom i parlamentom państw członkowskich, rządowi i Izbie Reprezentantów Iraku, regionalnemu rządowi Kurdystanu, sekretarzowi generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz Radzie Praw Człowieka ONZ.

(1) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0022.


Niewyrażenie sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego: tymczasowy system rat składek na pokrycie wydatków administracyjnych Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji w okresie przejściowym
PDF 286kWORD 55k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 listopada 2014 r. w sprawie niezgłoszenia sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 8 października 2014 r. w sprawie tymczasowego systemu rat składek na pokrycie wydatków administracyjnych Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji w okresie przejściowym (C(2014)7164 – 2014/2882(DEA))
P8_TA(2014)0067B8-0246/2014

Parlament Europejski,

–  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji z dnia 8 października 2014 r. (C(2014)7164),

–  uwzględniając pismo Komisji z dnia 23 października 2014 r., w którym Komisja zwraca się do Parlamentu o oświadczenie, że nie wyraża on sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego,

–  uwzględniając pismo Komisji Gospodarczej i Monetarnej z dnia 4 listopada 2014 r. skierowane do przewodniczącego Konferencji Przewodniczących Komisji,

–  uwzględniając art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010(1), w szczególności jego art. 65 ust. 5 lit. a), b) i c),

–  uwzględniając zalecenie dotyczące decyzji Komisji Gospodarczej i Monetarnej,

–  uwzględniając art. 105 ust. 6 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że art. 42 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 (rozporządzenie w sprawie jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji) przewiduje utworzenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (dalej „rada”) od dnia 19 sierpnia 2014 r. w formie agencji Unii Europejskiej;

B.  mając na uwadze, że art. 98 rozporządzenia w sprawie jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewiduje wymóg osiągnięcia przez radę pełnej zdolności do działania od dnia 1 stycznia 2015 r.;

C.  mając na uwadze, że rada ma posiadać niezależny budżet, który nie jest częścią budżetu Unii, i ma być finansowana ze składek sektora bankowego, w szczególności ze składek na wydatki administracyjne rady wpłacanych przez instytucje kredytowe, spółki dominujące, firmy inwestycyjne i instytucje finansowe, które podlegają rozporządzeniu w sprawie jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

D.  mając na uwadze, że art. 65 ust. 5 rozporządzenia w sprawie jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uprawnia Komisję do przyjęcia aktów delegowanych w sprawie składek, aby określić ich rodzaj i sposób obliczania, a w szczególności składki roczne niezbędne do pokrycia wydatków administracyjnych rady przed osiągnięciem przez nią pełnej zdolności do działania;

E.  mając na uwadze, że w dniu 8 października 2014 r. Komisja przyjęła, zgodnie ze wspomnianym wyżej upoważnieniem, rozporządzenie delegowane Komisji w sprawie tymczasowego systemu rat składek na pokrycie wydatków administracyjnych Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji w okresie przejściowym;

F.  mając na uwadze, że powyższe rozporządzenie delegowane może wejść w życie pod koniec okresu kontroli przez Parlament i Radę jedynie pod warunkiem, że ani Parlament, ani Rada nie zgłoszą sprzeciwu lub jeżeli przed wygaśnięciem tego terminu zarówno Parlament, jak i Rada poinformują Komisję o braku sprzeciwu; mając na uwadze, że okres kontroli został określony zgodnie z art. 93 ust. 6 rozporządzenia w sprawie jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na trzy miesiące od dnia zawiadomienia, tj. do dnia 8 stycznia 2015 r., i może być przedłużony o dalsze trzy miesiące;

G.  mając na uwadze, że dla zapewnienia sprawnego działania rady do dnia 1 stycznia 2015 r. konieczne jest jak najszybsze wprowadzenie rozwiązań służących jej finansowaniu, i musi to nastąpić bezwzględnie przed dniem 1 stycznia 2015 r., tak aby mogła ona pokryć pierwsze wydatki administracyjne (wynagrodzenia pracowników, infrastruktura, wydatki administracyjne i operacyjne) z własnych środków;

H.  mając na uwadze, że wyżej wspomniane rozporządzenie delegowane powinno zatem wejść w życie w 2014 r., przed wygaśnięciem okresu kontroli, o którym mowa w motywie F;

1.  oświadcza, że nie wyraża sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. L 225 z 30.7.2014, s. 1.


Opóźnienia w rozpoczęciu realizacji polityki spójności na lata 2014-2020
PDF 294kWORD 66k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 listopada 2014 r. w sprawie opóźnień w rozpoczęciu realizacji polityki spójności na lata 2014–2020 (2014/2946(RSP))
P8_TA(2014)0068RC-B8-0278/2014

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 4, 162 i art. 174–178,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego, a także ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006(1),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020(2),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(3),

–  uwzględniając projekt budżetu korygującego nr 3 do budżetu ogólnego na rok 2014 (COM(2014)0329),

–  uwzględniając art. 128 ust. 5 oraz art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że polityka spójności jest główną ogólnounijną inwestycyjną strategią polityczną w gospodarce realnej i stałą siłą napędową wzrostu i zatrudnienia w Europie z budżetem przekraczającym 350 mld EUR do 2020 r.; mając na uwadze, że stanowi ona trzon unijnej strategii na rzecz wyrównania regionalnych zaburzeń równowagi i nierówności, wspierania dywersyfikacji i dostosowywania do przemian w przemyśle, a także osiągnięcia spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej; mając również na uwadze, że w niektórych państwach członkowskich polityka spójności jest głównym źródłem inwestycji publicznych;

B.  mając na uwadze, że poprzez koncentrację tematyczną środki te są nakierowane na ograniczoną liczbę strategicznych celów o potencjale generowania wzrostu, takich jak innowacje i badania naukowe, agenda cyfrowa, wspieranie małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) oraz gospodarka oparta na technologiach niskoemisyjnych, a także na szkolenia, kształcenie i infrastruktura;

C.  mając na uwadze, że umowy o partnerstwie i programy operacyjne są strategicznymi narzędziami ukierunkowywania inwestycji w państwach członkowskich i regionach, zgodnie z ogólnym celem strategii „Europa 2020”, czyli inteligentnym, trwałym wzrostem gospodarczym sprzyjającym włączeniu społecznemu;

D.  mając na uwadze, że w art. 14, 16 i 29 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013 przewidziano harmonogram przedkładania i przyjmowania umów o partnerstwie i programów operacyjnych, zgodnie z którym umowy te powinny zostać przyjęte do końca sierpnia 2014 r., a programy operacyjne najpóźniej do końca stycznia 2015 r.;

E.  mając na uwadze wyraźne opóźnienie na etapie procesu programowania, w związku z którym szacuje się, że jedynie niewielka liczba programów operacyjnych (tylko około 100) zostanie przyjęta do końca 2014 r.;

F.  mając na uwadze, że na stosowny wniosek państw członkowskich Komisja przygotowała dokument roboczy w sprawie postępowania ze zobowiązaniami z 2014 r. wynikającymi z programów współfinansowanych z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Spójności, które nie zostały przyjęte przez Komisję do 31 grudnia 2014 r.;

G.  mając na uwadze, że przewidziano dwa scenariusze przyjmowania programów operacyjnych, z których każdy prowadzi do dalszych opóźnień w rozpoczęciu wdrażania, a mianowicie: (i) procedurę przeniesienia środków w przypadku programów uznawanych za gotowe do przyjęcia do dnia 31 grudnia 2014 r. oraz (ii) ponowne rozdysponowanie niewykorzystanych środków z 2014 r. w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych pociągające za sobą konieczność technicznej zmiany wieloletnich ram finansowych (WRF) w przypadku programów uznanych za niegotowe do przyjęcia do końca 2014 r.;

H.  mając na uwadze, że zgodnie z przedstawionym przez Komisję harmonogramem programy operacyjne mogłyby zostać przyjęte w ramach procedury przenoszenia środków w okresie od dnia 15 lutego do dnia 31 marca 2015 r., a w ramach procedury ponownego rozdysponowania środków – po dniu 1 maja 2015 r.;

I.  mając na uwadze, że poza opóźnieniem wdrażania w okresie programowania 2014–2020, polityka spójności boryka się również z zaległościami płatności za okres programowania 2007–2013 wynoszącymi około 23 mld EUR, co dodatkowo podważa jej wiarygodność, skuteczność i trwałość;

J.  mając na uwadze, że przewodniczący Komisji zaznaczył, iż planuje uruchomić pakiet inwestycyjny w wysokości 315 mld EUR;

1.  wyraża poważne obawy związane ze znaczącym opóźnieniem wdrażania polityki spójności na lata 2014–2020, mając zarazem świadomość wagi przyjęcia wysokiej jakości programów operacyjnych na początku okresu programowania, tak aby uniknąć konieczności ich późniejszego przeprogramowania;

2.  podkreśla, że obecne opóźnienia są wyzwaniem dla zdolności władz krajowych, regionalnych i lokalnych do skutecznego planowania i wdrażania europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych na rok 2014-2020;

3.  przypomina, że polityka spójności, wraz ze współfinansowaniem zapewnianym przez państwa członkowskie, stanowią znaczną część wydatków publicznych związanych ze wzrostem w UE; podkreśla, że należy w związku z tym jak najszybciej rozpocząć realizację nowych programów, aby zmaksymalizować skutki inwestycji, pobudzić tworzenie miejsc pracy i zwiększyć wzrost wydajności;

4.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do wykazania się odpowiedzialnością i dołożenia wszelkich starań, by przyśpieszyć przyjęcie jak największej liczby programów operacyjnych jeszcze w 2014 r., a także do dopilnowania, aby możliwie jak najwięcej programów było gotowych do przyjęcia przed dniem 31 grudnia 2014 r. w celu skorzystania z procedury przenoszenia środków zgodnie z art. 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia finansowego i art. 4 przepisów wykonawczych do tego rozporządzenia;

5.  zwraca się do Komisji, by – przywiązując dużą wagę do jakości i konieczności dalszej walki z nadużyciami – przeanalizowała wszelkie możliwości usprawnienia swoich procedur wewnętrznych w celu zadbania o to, by programy operacyjne przedłożone ponownie po terminie 24 listopada 2014 r. zostały również wzięte pod uwagę, aby zakończyć prowadzone w ich sprawie konsultacje między służbami z końcem roku i by zostały one uznane za gotowe do przyjęcia, jeżeli spełniają wymogi jakościowe;

6.  zdaje sobie sprawę, że drugi z wyżej wymienionych scenariuszy mający zastosowanie do programów operacyjnych niegotowych do przyjęcia do końca 2014 r., a mianowicie ponowne rozdysponowanie niewykorzystanych środków z 2014 r. w 2015 r. zgodnie z art. 19 WRF, wiąże się z koniecznością zmiany WRF do dnia 1 maja 2015 r., która pomimo swojego technicznego charakteru musi być zgodna z procedurą budżetu wieloletniego; zwraca się zatem do Komisji o jak najszybsze podjęcie rozmów na ten temat z Parlamentem i Radą, aby określić wiarygodny plan działania, który zapewni przyjęcie zmiany WRF w możliwie najkrótszym terminie w 2015 r.;

7.  podkreśla ponadto, że w celu zapewnienia przyjęcia programów operacyjnych konieczne jest również przyjęcie odpowiedniego projektu budżetu korygującego obejmującego odnośne środki na zobowiązania na 2015 r., co w najlepszym przypadku oznacza opóźnienie faktycznego rozpoczęcia wdrażania tych programów do połowy 2015 r.;

8.  w związku z powyższym zwraca się do Komisji, by przedstawiła Parlamentowi środki, jakie zamierza przyjąć w celu ułatwienia jak najszybszego wdrożenia programów operacyjnych, i planowany przez nią harmonogram;

9.  jest poważnie zaniepokojony statusem zaległości w płatnościach w ramach polityki spójności dotyczących programów operacyjnych na lata 2007–2013; podkreśla wagę i naglący charakter osiągnięcia porozumienia w tej sprawie do końca 2014 r. w oparciu o nowe wnioski Komisji;

10.  wzywa Komisję do wyjaśnienia wpływu opóźnień w płatnościach na rozpoczęcie wdrażania nowych programów operacyjnych oraz do przedstawienia rozwiązań umożliwiających ograniczenie szkód do minimum; apeluje ponadto do Komisji, aby w kontekście sprawozdania z wyników negocjacji przewidzianego w art. 16 ust. 3 rozporządzenia w sprawie wspólnych przepisów przeanalizowała potencjalny wpływ opóźnionego rozpoczęcia wdrażania polityki spójności na lata 2014-2020 na wzrost i zatrudnienie, a także aby przedstawiła zalecenia oparte na wyciągniętych z tego wnioskach;

11.  domaga się, aby pakiet inwestycyjny w kwocie 315 mld EUR, jaki ogłosi Komisja, całkowicie uzupełniał politykę spójności na lata 2014-2020;

12.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Regionów, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu oraz pozostałym odnośnym instytucjom.

(1) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s.320.
(2) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.
(3) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.


Wytyczne Komisji w sprawie oceny skutków
PDF 376kWORD 74k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 listopada 2014 r. w sprawie zmiany wytycznych Komisji dotyczących oceny skutków oraz w sprawie roli testu MŚP (2014/2967(RSP))
P8_TA(2014)0069RC-B8-0311/2014

Parlament Europejski,

–  uwzględniając niedawne konsultacje publiczne w sprawie zmiany wytycznych Komisji dotyczących oceny skutków oraz odnośny projekt zmienionych wytycznych,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zapewnienia niezależnych ocen skutków regulacji(1),

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 i 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że oceny skutków, jako narzędzie wykorzystywane na wczesnym etapie opracowywania przepisów, odgrywają kluczową rolę w realizowanym przez Komisję programie inteligentnych regulacji, a ich celem jest dostarczanie przejrzystych, wszechstronnych i wyważonych danych na temat skutków gospodarczych, społecznych i środowiskowych, wartości dodanej wynikającej z działań UE, spodziewanych obciążeń regulacyjnych i administracyjnych oraz kosztów i korzyści płynących z alternatywnych rozwiązań dla wszystkich zainteresowanych podmiotów;

B.  mając na uwadze, że dotychczasowe wytyczne dotyczące oceny skutków przewidują, iż w podejmowaniu decyzji o konieczności przeprowadzenia oceny skutków danej inicjatywy centralną rolę odgrywa Sekretariat Generalny Komisji i Rada ds. Oceny Skutków;

C.  mając na uwadze, że Rada ds. Oceny Skutków odgrywa ważną rolę jako główny organ kontroli jakości oceny skutków;

D.  mając na uwadze, że Traktaty zawierają klauzule horyzontalne dotyczące kwestii społecznych i środowiskowych oraz obowiązku poszanowania zasady pomocniczości i proporcjonalności, co należy uwzględniać przy określaniu i wdrażaniu polityki i działań Unii oraz prowadzić dogłębne analizy stosownych skutków wszystkich wniosków ustawodawczych;

E.  mając na uwadze, że zdaniem grupy ekspertów Komisji koszty, jakie ponoszą MŚP, by zastosować się do przepisów, mogą być dziesięciokrotnie wyższe niż w przypadku dużych przedsiębiorstw; mając w związku z tym na uwadze, że właściwe i niezależne oceny skutków mają szczególne znaczenie dla MŚP, które często napotykają większe trudności niż duże przedsiębiorstwa w przystosowaniu się do nowych wymogów prawnych i administracyjnych, a ze względu na swą wielkość w mniejszym stopniu mogą na wczesnym etapie przewidywać zmiany regulacyjne;

F.  mając na uwadze, że podstawą programu Small Business Act dla Europy z 2008 r. jest zasada „najpierw myśl na małą skalę”; mając na uwadze, że zasada ta figuruje w wytycznych dotyczących oceny skutków od 2009 r., a w innych dokumentach Komisji od 2005 r.; mając na uwadze, że zasadę tę wprowadzono z myślą o uwzględnieniu interesów MŚP na bardzo wczesnym etapie kształtowania polityki, aby powstające przepisy były bardziej przyjazne dla MŚP; mając na uwadze dostępny wachlarz narzędzi służących skutecznemu stosowaniu tej zasady, obejmujący poddawanie planowanych wniosków ustawodawczych testowi MŚP;

G.  mając na uwadze, że dotychczasowe wytyczne dotyczące oceny skutków zawierają specjalne wskazówki w formie testu MŚP, co obejmuje ewentualne środki łagodzące; mając na uwadze, że projekt zmienionych wytycznych nie zawiera żadnych postanowień dotyczących testu MŚP;

H.  mając na uwadze, że należyta ocena istotnych poprawek zgłaszanych przez Parlament do pierwotnego wniosku Komisji przynosi znaczną wartość dodaną, dając Parlamentowi silniejszą pozycję w negocjacjach trójstronnych;

Zakres zastosowania

1.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja zobowiązała się regularnie dokonywać przeglądu wytycznych dotyczących oceny skutków z myślą o doskonaleniu procedur oceny skutków;

2.  podkreśla, że Komisja powinna zapewniać jednakowo szczegółową ocenę aspektów gospodarczych, społecznych, administracyjnych i środowiskowych;

3.  jest jednak zaniepokojony faktem, że projekt zmienionych wytycznych jest o wiele mniej szczegółowy niż dotychczasowe wytyczne, jeśli chodzi o zakres zastosowania oceny skutków, oraz że w projekcie tym pozostawiono właściwej dyrekcji generalnej o wiele większy zakres uznaniowości przy podejmowaniu decyzji o konieczności przeprowadzenia oceny skutków; uważa, że należy utrzymać dotychczasową praktykę, zgodnie z którą w procesie podejmowania decyzji uczestniczy Rada ds. Oceny Skutków;

4.  jest zdania, że Komisja powinna utrzymać dotychczasowe podejście, polegające na dokonywaniu oceny skutków wszystkich inicjatyw należących do co najmniej jednej z następujących kategorii:

   a) wnioski ustawodawcze uwzględnione w Programie działalności legislacyjnej i prac Komisji,
   b) wnioski ustawodawcze nieuwzględnione w Programie działalności legislacyjnej i prac Komisji, przynoszące jasno określone skutki gospodarcze, administracyjne, społeczne i środowiskowe,
   c) inicjatywy nieustawodawcze określające przyszłe strategie polityczne (np. białe księgi, plany działania, programy wydatków i wytyczne do negocjacji dotyczących umów międzynarodowych),
   d) akty delegowane lub wykonawcze wydawane przez Komisję – a w stosownych przypadkach przez jej agencje – mogące przynosić określone, istotne skutki gospodarcze, społeczne i środowiskowe oraz obciążenia administracyjne;

5.  zauważa, że ocena skutków musi być przeprowadzona rygorystycznie, kompleksowo i w oparciu o jak najdokładniejsze, obiektywne i wyczerpujące dostępne informacje, na podstawie współmiernej analizy ukierunkowanej na cel wniosku i intencje jego autorów, aby umożliwić podjęcie świadomej decyzji politycznej;

6.  jest przekonany, że oceny skutków to istotna metoda wspomagania procesu decyzyjnego we wszystkich instytucjach UE i ważny element część procesu lepszego stanowienia prawa; przyznaje jednak, że oceny skutków nie mogą zastępować ocen i decyzji politycznych;

7.  podkreśla, że na wczesnym etapie procesu oceny skutków należy zasięgać opinii wszystkich odpowiednich zainteresowanych stron, by móc uwzględnić ich uwagi, przygotowując ocenę skutków, przed jej opublikowaniem;

8.  zauważa, że zakres oceny skutków może nie odpowiadać zakresowi przyjętych wniosków, jeżeli wnioski te zostały zmienione po przekazaniu ich kolegium komisarzy do zatwierdzenia; wnosi, by w projekcie zmienionych wytycznych ustalono, iż oceny skutków należy aktualizować w celu zadbania, że kwestie rozpatrywane w ocenach skutków pokrywają się z zakresem wniosków ostatecznie zatwierdzonych przez Komisję;

Rada ds. Oceny Skutków

9.  wyraża poważne zaniepokojenie faktem, że w projekcie zmienionych wytycznych nie określono ściślej roli Rady ds. Oceny Skutków w procesie przeprowadzania oceny skutków; zdecydowanie nalega, by odpowiadając na niniejszą rezolucję Parlamentu, Komisja zwróciła uwagę na to pominięcie i w nowej wersji projektu zmienionych wytycznych precyzyjniej określiła procedury odnoszące się do Rady ds. Oceny Skutków;

10.  uważa, że te nowe procedury powinny jasno, zrozumiale i przejrzyście określać proces przedkładania, przeglądu i ostatecznego zatwierdzania ocen skutków przedstawianych Radzie ds. Oceny Skutków;

11.  ponownie wyraża pogląd, że Komisja nie powinna przyjmować wniosków, które nie zostały zaopiniowane przez Radę ds. Oceny Skutków;

12.  przypomina ponadto Komisji, że Parlament wnosił o zwiększenie niezależności Rady ds. Oceny Skutków, a zwłaszcza o niepoddawanie jej członków kontroli politycznej; jest zdania, że w skład Rady ds. Oceny Skutków powinny wchodzić wyłącznie wysoce wykwalifikowane osoby, o kompetencjach umożliwiających ocenę przedstawionej analizy pod względem skutków gospodarczych, społecznych i środowiskowych;

13.  oczekuje, że nowa Komisja wyjaśni, w jaki sposób zamierza zająć się sprawami poruszonymi w niniejszej rezolucji, by mógł lepiej uwzględnić to podejście, przygotowując swoje stanowisko w sprawie niedawnego komunikatu Komisji dotyczącego programu sprawności i wydajności regulacyjnej REFIT, bez uszczerbku dla stanowiska Parlamentu w tej sprawie;

Test MŚP

14.  przypomina, że w przeprowadzonym w 2011 r. przeglądzie programu Small Business Act Komisja uznała za godne ubolewania, iż tylko osiem państw członkowskich włączyło test MŚP do krajowych procesów decyzyjnych; zwraca się do Komisji, by współpracowała z państwami członkowskimi nad lepszym upowszechnianiem zasad testu MŚP w procedurach krajowych, wspierając w ten sposób politykę na rzecz MŚP;

15.  wyraża zadowolenie, że w omawianym przeglądzie Komisja wyraźnie zobowiązała się do dalszego doskonalenia testu MŚP; ubolewa jednak, że wbrew tym zapowiedziom w projekcie zmienionych wytycznych dotyczących oceny skutków nawet nie wspomniano o teście MŚP;

16.  przypomina, że w programie Small Business Act Komisja zobowiązała się stosować zasadę „najpierw myśl na małą skalę” w procesie kształtowania polityki oraz że zasada ta obejmuje wykonywanie testu MŚP służącego ocenie wpływu przyszłych przepisów i inicjatyw administracyjnych na MŚP; podkreśla kluczowe znaczenie właściwego wykonywania tego testu i uważa, że można jeszcze osiągnąć istotne postępy w tej kwestii;

17.  podkreśla z naciskiem, że test MŚP, zdefiniowany w załączniku 8 do wytycznych, należy utrzymać, by uniknąć sytuacji, w której inicjatywy Komisji będą przynosić MŚP niewspółmierne konsekwencje lub stawiać je w niekorzystanej sytuacji w porównaniu z dużymi przedsiębiorstwami;

18.  podkreśla, że w takich przypadkach w ocenie skutków należy ująć warianty obejmujące mechanizmy alternatywne lub rozwiązania elastyczne, by pomóc MŚP zastosować się do danej inicjatywy (zgodnie z załącznikiem 8 pkt 4); w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje wariant polityczny zapisany w projekcie zmienionych wytycznych, polegający na wyłączaniu z góry mikroprzedsiębiorstw z zakresu wniosku ustawodawczego; uważa jednak, że automatyczne wyłączanie mikroprzedsiębiorstw może nie być najlepszym podejściem, w związku z czym rozwiązanie to należy oceniać odrębnie w poszczególnych przypadkach, odzwierciedlając politykę przenoszenia ciężaru dowodu, a zatem mikroprzedsiębiorstwa powinny pozostawać poza zakresem zastosowania wniosków, chyba że zostanie wykazane, iż powinny być tym zakresem objęte; opowiada się za tym, by w ocenie skutków rozważano możliwość wprowadzenia dostosowań i łagodniejszych przepisów dla MŚP, jeżeli nie ogranicza to nadmiernie skuteczności przepisów;

Stosowanie i monitorowanie

19.  zauważa, że ostateczny kształt aktu ustawodawczego może znacznie odbiegać od wniosku przyjętego przez Komisję; uważa, że przydatne byłoby opracowywanie zestawienia spodziewanych korzyści i kosztów w odniesieniu do przyjętych aktów ustawodawczych oraz aktualizowanie go w celu odzwierciedlenia zmian w stosunku do analizy zawartej w ocenie skutków, wynikających z poprawek wprowadzonych w procesie ustawodawczym; uważa, że praktyka taka uprościłaby monitorowanie i ocenę skutków wniosków;

Utworzenie organu doradczego ds. lepszego stanowienia prawa

20.  odnotowuje pracę wykonaną na zlecenie Komisji przez Grupę Wysokiego Szczebla Niezależnych Partnerów ds. Obciążeń Administracyjnych oraz przedstawione przez nią sprawozdanie końcowe; przypomina, że zgodnie z ostatnim komunikatem w sprawie programu sprawności i wydajności regulacyjnej REFIT (z czerwca 2014 r.) Komisja zamierza utworzyć nową grupę wysokiego szczebla, zajmującą się lepszym stanowieniem prawa, w skład której wejdą przedstawiciele zainteresowanych stron i eksperci krajowi;

21.  proponuje, by Komisja jak najszybciej utworzyła tę grupę, nadając jej formę organu doradczego wysokiego szczebla ds. lepszego stanowienia prawa, z udziałem specjalistów reprezentujących zainteresowane strony oraz ekspertów krajowych; proponuje, by organ ten, mający uzupełniać prace Komisji nad ocenami skutków, otrzymał solidny i niezależny mandat doradczy; uważa, że specjalistyczna wiedza takiego organu, w tym w dziedzinie pomocniczości i proporcjonalności, może przynieść wartość dodaną w procedurze oceny skutków i w innych inicjatywach dotyczących lepszego stanowienia prawa; wnosi, by Parlament i Rada uczestniczyły w procedurze mianowania ekspertów; sugeruje, by uwzględnić najlepsze praktyki i doświadczenia istniejących organów ds. lepszego stanowienia prawa (np. organów działających w Szwecji, Republice Czeskiej, Holandii, Zjednoczonym Królestwie i Niemczech);

22.  wzywa Komisję do przedstawienia nowego projektu zmienionych wytycznych dotyczących oceny skutków, który uwzględniać będzie kwestie podniesione w niniejszej rezolucji oraz nowo wprowadzoną strukturę Komisji, zwłaszcza rolę nowego wiceprzewodniczącego ds. lepszego stanowienia prawa;

Oceny skutków w Parlamencie

23.  apeluje o systematyczne i jak najwcześniejsze rozpatrywanie w Parlamencie, szczególnie na szczeblu komisji parlamentarnych, ocen skutków przygotowanych przez Komisję;

24.  przypomina o swojej rezolucji z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zapewnienia niezależnych ocen skutków regulacji, w której wezwał do bardziej konsekwentnego korzystania z dostępnego już instrumentu, jakim są parlamentarne oceny skutków; wzywa do udostępnienia specjalnej linii budżetowej oraz wyspecjalizowanych służb na potrzeby dokonywania ocen skutków; uważa, że sporządzanie parlamentarnych ocen skutków jest szczególnie potrzebne w przypadku wprowadzenia istotnych zmian do pierwotnego wniosku Komisji;

Oceny skutków w Radzie Europejskiej

25.  oczekuje, że Rada wywiąże się ze zobowiązania do systematycznego oceniania skutków wnoszonych przez siebie istotnych poprawek;

o
o   o

26.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji oraz Radzie.

(1) Dz.U. C 380 E z 11.12.2012, s. 31.


25.rocznica Konwencji ONZ o prawach dziecka
PDF 334kWORD 110k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 listopada 2014 r. w sprawie 25. rocznicy przyjęcia Konwencji ONZ o prawach dziecka (2014/2919(RSP))
P8_TA(2014)0070B8-0285/2014

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Konwencję ONZ o prawach dziecka, przyjętą w Nowym Jorku dnia 20 listopada 1989 r.,

–  uwzględniając Konwencję ONZ o prawach osób niepełnosprawnych, przyjętą w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r.,

–  uwzględniając artykuł 3 Traktatu o Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 24 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając program sztokholmski przyjęty w 2009 r. oraz związany z nim plan działania na okres 2010–2014,

–  uwzględniając komentarz ogólny nr 14 (2013) Komitetu Praw Dziecka ONZ w sprawie prawa dziecka do tego, by stawiać zawsze na pierwszym miejscu jego dobro,

–  uwzględniając agendę UE na rzecz praw dziecka przyjętą w lutym 2011 r.,

–  uwzględniając Konsensus europejski w sprawie rozwoju,

–  uwzględniając deklarację i plan działania przyjęte na Forum Wysokiego Szczebla w sprawie Skuteczności Pomocy, które odbyło się w Pusanie w dniach 29 listopada – 1 grudnia 2011 r.,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 5 lutego 2008 r. zatytułowany „Większy nacisk na kwestię dzieci w działaniach zewnętrznych UE” (COM(2008)0055),

–  uwzględniając wytyczne UE w sprawie promowania i ochrony praw dziecka,

–  uwzględniając wytyczne UE w sprawie dzieci w konfliktach zbrojnych,

–  uwzględniając plan działania ONZ zatytułowany „Świat przyjazny dzieciom”,

–  uwzględniając ramy strategiczne i plan działania UE na rzecz praw człowieka i demokracji,

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/36/UE z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie zapobiegania handlowi ludźmi i zwalczania tego procederu oraz ochrony ofiar, zastępującą decyzję ramową Rady 2002/629/WSiSW(1),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/93/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie zwalczania niegodziwego traktowania w celach seksualnych i wykorzystywania seksualnego dzieci oraz pornografii dziecięcej, zastępującą decyzję ramową Rady 2004/68/WSiSW(2),

–  uwzględniając strategię UE na rzecz wyeliminowania handlu ludźmi na lata 2012–2016, szczególnie przepisy dotyczące finansowania pracy nad wytycznymi w zakresie systemów ochrony dzieci oraz wymiany dobrych praktyk,

–  uwzględniając zalecenie Komisji 2013/112/UE z dnia 20 lutego 2013 r. zatytułowane „Inwestowanie w dzieci: przerwanie cyklu marginalizacji”(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 września 2013 r. w sprawie problemu pozostawianych bez opieki małoletnich w UE(4),

–  uwzględniając przyjętą w 1979 r. Konwencję ONZ w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet (CEDAW) oraz pekińską platformę działania,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 lutego 2014 r. zawierającą zalecenia dla Komisji w sprawie zwalczania przemocy wobec kobiet(5) oraz rezolucję z dnia 6 lutego 2014 r. w sprawie komunikatu Komisji pt. „Położenie kresu okaleczaniu żeńskich narządów płciowych”(6),

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 5 czerwca 2014 r. w sprawie zapobiegania wszelkim formom przemocy wobec kobiet i dziewcząt, w tym okaleczaniu żeńskich narządów płciowych, i zwalczania takiej przemocy,

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 19 maja 2014 r. w sprawie podejścia do współpracy na rzecz rozwoju, które jest oparte na prawach i obejmuje wszystkie prawa człowieka,

–  uwzględniając art. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w którym potwierdza się, że „Unia zapewnia spójność swoich poszczególnych polityk i działań, uwzględniając wszystkie swoje cele”,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 2 czerwca 2014 r. zatytułowany „Godne życie dla wszystkich: od wizji do wspólnego działania” (COM(2014)0335),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 12 kwietnia 2005 r. zatytułowany „Spójność polityki na rzecz rozwoju” (COM(2005)0134), a także konkluzje z 3166. posiedzenia Rady do Spraw Zagranicznych z dnia 14 maja 2012 r. zatytułowane „Zwiększanie wpływu unijnej polityki rozwoju – Program działań na rzecz zmian”,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że Konwencja ONZ o prawach dziecka i protokoły fakultatywne do niej stanowią normę w promowaniu i ochronie praw dziecka, ponieważ zawierają kompleksowy zbiór międzynarodowych norm prawnych z zakresu ochrony i dobrostanu dzieci;

B.  mając na uwadze, że wszystkie państwa członkowskie UE ratyfikowały Konwencję ONZ o prawach dziecka i są wyraźnie prawnie zobowiązane do promowania, ochrony i przestrzegania praw każdego dziecka w swoich jurysdykcjach;

C.  mając na uwadze, że promowanie praw dziecka jest wyraźnym celem polityki UE, a także mając na uwadze, że Karta praw podstawowych Unii Europejskiej wymaga, by we wszystkich działaniach unijnych uwzględniać przede wszystkim najlepszy interes dziecka;

D.  mając na uwadze, że w Konwencji ONZ o prawach dziecka i w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej zapisano poszanowanie prawa dziecka do bycia wysłuchanym i do tego, by jego opinie w sprawach, które go dotyczą, były uwzględniane stosownie do jego wieku i dojrzałości;

E.  mając na uwadze, że prawa dziecka – a mianowicie zasada najlepszego interesu dziecka, prawo dziecka do życia, przetrwania i rozwoju, niedyskryminacja i poszanowanie prawa dziecka do wyrażania własnych opinii – dotyczą wszystkich obszarów polityki UE;

F.  mając na uwadze, że choć od przyjęcia Konwencji ONZ o prawach dziecka 25 lat temu poczyniono pewne postępy, to nadal w wielu częściach świata – w tym w państwach członkowskich UE – łamane są prawa dziecka w rezultacie aktów przemocy, znęcania się, wykorzystywania, a także w związku z ubóstwem, wykluczeniem społecznym i dyskryminacją ze względu na religię, niepełnosprawność, płeć, tożsamość seksualną, wiek, pochodzenie etniczne, status imigranta czy rezydenta;

G.  mając na uwadze, że aby prawa miały faktycznie znaczenie, wszystkie dzieci i ich rodziny muszą mieć nieskrępowany dostęp do wymiaru sprawiedliwości oraz do sprawiedliwych, terminowych i skutecznych środków odwoławczych;

H.  mając na uwadze, że w 2012 r. zmarło 6,6 mln dzieci poniżej 5. roku życia, głównie z przyczyn możliwych do uniknięcia, a co za tym idzie pozbawiono te dzieci ich podstawowego prawa do przetrwania i rozwoju; mając na uwadze, że 168 mln dzieci w wieku od 5 do 17 lat pracuje, co narusza ich prawo do ochrony przed wykorzystywaniem gospodarczym oraz prawo do nauki i zabawy; mając na uwadze, że 11% dziewcząt wychodzi za mąż przed ukończeniem 15. roku życia, co uniemożliwia im korzystanie z prawa do zdrowia, edukacji i ochrony; mając na uwadze, że w Afryce Subsaharyjskiej nadal na każde dziesięcioro rodzących się dzieci jedno umiera przed ukończeniem 5. roku życia;

I.  mając na uwadze, że edukacja – zwłaszcza bezpłatna edukacja podstawowa dla wszystkich dzieci – to prawo podstawowe, do którego poszanowania rządy zobowiązały się w ramach Konwencji ONZ o prawach dziecka z 1989 r.; mając na uwadze, że celem na 2015 r. jest zapewnienie wszystkim chłopcom i dziewczętom możliwości ukończenia pełnego cyklu nauki na poziomie podstawowym; mając na uwadze, że pomimo pewnych postępów poczynionych w krajach rozwijających się daleko jest do realizacji tego celu;

J.  mając na uwadze, że kompleksowa edukacja seksualna stanowi integralny i ważny element procesu wzmacniania prawa chłopców i dziewcząt do dobrostanu i zdrowia, sprzyjając równości i zwalczaniu stereotypów;

K.  mając na uwadze, że kryzysy humanitarne wciąż mają destrukcyjny wpływ na dzieci oraz że w 2014 r. kryzysy, głównie związane z konfliktami, wywarły bezpośredni wpływ na życie ponad 59 mln dzieci; mając na uwadze, że obecnie liczbę dzieci-żołnierzy na świecie szacuje się na 250 000, z czego 40% to dziewczęta;

L.  mając na uwadze, że w samym tylko 2012 r. prawie 95 000 dzieci i nastolatków do 20. roku życia padło ofiarą zabójstw, prawie 1 mld dzieci w wieku od 2 do 14 lat poddawano karom fizycznym, co trzeci nastolatek w wieku od 13 do 15 lat doświadczył nękania, a około 70 mln dziewcząt w wieku od 15 do 19 lat padło ofiarami różnych form przemocy fizycznej, a także mając na uwadze, że 120 mln dziewcząt na całym świecie przymuszono do stosunków seksualnych lub innych aktów seksualnych w którymś momencie życia;

M.  mając na uwadze, że dzieci stanowią połowę ludności w krajach rozwijających się oraz że około 100 mln dzieci żyje w UE;

N.  mając na uwadze, że zgodnie z ostatnim sprawozdaniem Funduszu Narodów Zjednoczonych na rzecz Dzieci (UNICEF) w sprawie ubóstwa wśród dzieci w bogatych krajach od 2008 r. 2,6 mln dzieci znalazło się poniżej granicy ubóstwa w najzasobniejszych krajach na świecie, w związku z czym łączną liczbę dzieci żyjących w ubóstwie w krajach rozwiniętych szacuje się na 76,5 mln; mając na uwadze, że zgodnie z tym samym badaniem 7,5 mln osób młodych w UE sklasyfikowano w 2013 r. jako NEET (młodzież niekształcąca się, niepracująca ani nieszkoląca się);

O.  mając na uwadze, że przemoc wobec dzieci przybiera różne formy, obejmujące między innymi znęcanie się psychiczne, fizyczne, seksualne, emocjonalne i werbalne, zaniedbywanie i deprywację, i dochodzi do niej w różnych miejscach, także w domu, szkole, w ramach systemów opieki zdrowotnej i wymiaru sprawiedliwości, w miejscu pracy, w społecznościach i w internecie;

P.  mając na uwadze, że w agendzie UE na rzecz praw dziecka przedstawiono jasne ramy działania UE, a także mając na uwadze, że jej wdrażanie umożliwiło znaczne postępy pod względem liczby priorytetowych obszarów działania i prawodawstwa, co obejmuje utworzenie numeru infolinii umożliwiającej zgłaszanie przypadków zaginięcia dzieci, promowanie wymiaru sprawiedliwości przyjaznego dziecku, usprawnienie gromadzenia danych oraz uwzględnianie praw dziecka w działaniach zewnętrznych;

Q.  mając na uwadze, że każde dziecko to przede wszystkim dziecko, którego prawa muszą być szanowane bez dyskryminacji, niezależnie od jego samego lub jego rodziców pochodzenia etnicznego, narodowości, statusu społecznego i statusu migranta czy rezydenta;

R.  mając na uwadze, że dziewczęta i chłopcy mają po części podobne, a po części różne oczekiwania i formy socjalizacji, a także mając na uwadze, że dyskryminacja, jakiej doświadczają dziewczęta i chłopcy, różni się w zależności od wieku;

S.  mając na uwadze, że choć poczyniono znaczne postępy, zwłaszcza w zakresie walki z handlem ludźmi i wykorzystywaniem seksualnym oraz jeśli chodzi o prawa ofiar, dzieci ubiegające się o azyl i dzieci pozbawione opieki, dużo więcej pozostało jeszcze do zrobienia, aby zapewnić pełne poszanowanie praw dzieci migrujących w całej UE; mając na uwadze, że wiele dzieci pozbawionych opieki znika i ucieka po przybyciu do UE i że są one szczególnie narażone na złe traktowanie;

T.  mając na uwadze, że w związku z międzynarodowym charakterem wyzyskiwania dzieci i ich seksualnego wykorzystywania dzięki internetowi – w tym rozpowszechniania materiałów o wykorzystywaniu seksualnym dzieci oraz fenomenu predatorów cybernetycznych – zachowania te wciąż stanowią poważny problem dla organów ścigania, przy czym przestępstwa te obejmują wymuszanie zachowań seksualnych, produkowanie materiałów o wykorzystywaniu dzieci i rozpowszechnianie ich w internecie, co stanowi szczególne wyzwanie podczas śledztwa, jako że innowacje technologiczne zapewniają sprawcom, w tym predatorom cybernetycznym, łatwiejszy i szybszy dostęp do materiałów;

U.  mając na uwadze, że dzieci szczególnie dotyka ubóstwo i cięcia w systemach zabezpieczenia społecznego i kluczowych świadczeniach społecznych, jak dodatki rodzinne, oraz mając na uwadze, że od 2007 r. w UE dokonuje się coraz więcej takich cięć; mając na uwadze, że w UE, nawet po transferach socjalnych, wskaźnik zagrożenia ubóstwem w przypadku dzieci utrzymuje się na bardzo wysokim poziomie (20,3% w 2013 r.);

V.  mając na uwadze, że ramy na rzecz globalnego rozwoju na okres po 2015 r. będą okazją do zainwestowania w prawa wszystkich dzieci w każdym miejscu na świecie – niezależnie od płci dziecka, jego pochodzenia etnicznego, rasy, sytuacji ekonomicznej i statusu osoby niepełnosprawnej lub innego statusu;

1.  jest zdania, że prawa dziecka są centralnym elementem polityki UE oraz że 25. rocznica przyjęcia Konwencji ONZ o prawach dziecka jest okazją do zapewnienia pełnego poszanowania tych praw w polityce i w praktyce oraz do podjęcia dodatkowych środków, aby zagwarantować poszanowanie praw każdego dziecka na całym świecie, zwłaszcza dzieci w najtrudniejszej sytuacji;

2.  przyjmuje z zadowoleniem zobowiązanie się UE w ramach programu sztokholmskiego do opracowania zintegrowanej strategii unijnej na rzecz skutecznego promowania i ochrony praw dziecka w różnych dziedzinach polityki wewnętrznej i zewnętrznej UE oraz wspierania wysiłków państw członkowskich w tym zakresie; wzywa Komisję, by zaproponowała ambitną i kompleksową strategię na rzecz praw dziecka i odnośny plan działania na najbliższych pięć lat, wykorzystując i uaktualniając agendę UE na rzecz praw człowieka;

3.  z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie się UE do dalszego rozwijania zintegrowanych wytycznych w zakresie ochrony dzieci w celu ograniczenia fragmentacji wynikającej z reagowania na konkretne problemy dotyczące ochrony dzieci, aby zapewnić faktyczną ochronę wszystkich dzieci w całej UE przed wszystkimi formami przemocy;

4.  zwraca się do Komisji, aby monitorowała wdrażanie swojego zalecenia zatytułowanego „Inwestowanie w dzieci: przerwanie cyklu marginalizacji” w państwach członkowskich oraz przedłożyła sprawozdanie na ten temat, a także aby zapewniła dostęp do usług wysokiej jakości oraz udział dzieci; wzywa państwa członkowskie, w których wskaźniki ubóstwa dzieci są powyżej średniej, do określenia celów krajowych i do priorytetowego potraktowania inwestycji mających na celu ograniczenie ubóstwa i wykluczenia społecznego wśród dzieci i osób młodych;

5.  apeluje do UE i jej państw członkowskich o priorytetowe potraktowanie milenijnych celów rozwoju w polityce wewnętrznej i w relacjach z państwami trzecimi; podkreśla, że te cele, zwłaszcza eliminacja ubóstwa, dostęp do edukacji dla wszystkich oraz równość płci, można osiągnąć jedynie poprzez rozwijanie ogólnodostępnych usług publicznych;

6.  zwraca się do Komisji i państw członkowskich o położenie wyraźnego nacisku na kwestię dzieci i młodzieży w europejskim semestrze, rocznej analizie wzrostu gospodarczego i w zmienionej strategii „Europa 2020” w celu lepszego wdrożenia zalecenia Komisji zatytułowanego „Inwestowanie w dzieci: przerwanie cyklu marginalizacji”;

7.  zwraca się do Komisji, aby zapewniła lepszą koordynację prac swoich poszczególnych służb z myślą o skutecznym uwzględnianiu praw dziecka we wszystkich unijnych wnioskach ustawodawczych, strategiach politycznych i decyzjach finansowych oraz o monitorowaniu ich całkowitej zgodności z dorobkiem prawnym UE dotyczącym dzieci oraz z zobowiązaniami podjętymi w ramach Konwencji ONZ o prawach dziecka; apeluje do Komisji o dopilnowanie, by mandat i zasoby koordynatora ds. praw dziecka odpowiednio odzwierciedlały zobowiązanie UE do systematycznego i faktycznego uwzględniania praw dziecka;

8.  zwraca się do Komisji o skorzystanie z okazji, jaką oferuje śródokresowy przegląd wieloletnich ram finansowych, i dopilnowanie, by z funduszy unijnych skorzystały dzieci w najtrudniejszej i najbardziej niekorzystnej sytuacji;

9.  apeluje do państw członkowskich i Komisji, aby priorytetowo traktowały kwestie dotyczące dzieci przy programowaniu i wdrażaniu strategii regionalnych i strategii w zakresie spójności, takich jak europejska strategia w sprawie niepełnosprawności, unijne ramy dotyczące krajowych strategii integracji Romów oraz unijna polityka równości i niedyskryminacji; przypomina o znaczeniu ochrony i propagowania równego dostępu dzieci romskich do wszystkich praw;

10.  podkreśla, że wszystkie strategie polityczne dotyczące praw dziecka muszą uwzględniać kwestię równości płci, i apeluje o podjęcie konkretnych środków na rzecz wzmocnienia praw dziewcząt, w tym prawa do nauki i zdrowia;

11.  zwraca się do państw członkowskich o dopilnowanie, by zasada najlepszego interesu dziecka była przestrzegana we wszystkich przepisach prawnych, w decyzjach podejmowanych przez przedstawicieli rządów na wszystkich szczeblach i we wszystkich decyzjach sądowych, a także zachęca państwa członkowskie do dzielenia się najlepszymi praktykami w celu zapewnienia lepszego stosowania zasady najlepszego interesu dziecka w całej UE;

12.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do podjęcia koniecznych działań w celu dopilnowania, by wszystkie dzieci miały faktyczny dostęp do wymiaru sprawiedliwości dostosowanego do ich konkretnych potrzeb i praw, gdy występują w charakterze podejrzanych, sprawców, ofiar, czy stron w postępowaniach;

13.  apeluje do Komisji o dokonanie oceny wpływu polityki więziennictwa i systemu sądownictwa karnego na dzieci; wskazuje, że w całej UE sytuacje, w których dzieci mieszkają z rodzicami w ośrodkach detencyjnych, mają bezpośredni wpływ na prawa dziecka; podkreśla, że co roku w UE oddziela się od uwięzionego rodzica szacunkowo 800 000 dzieci, co w różny sposób wpływa na prawa dziecka;

14.  jest zdania, że dzieci łatwo jest wprowadzić w błąd, jeśli chodzi o dostęp do towarów i usług; apeluje do społeczności przedsiębiorców i zainteresowanych stron o zaprzestanie agresywnej i wprowadzającej w błąd reklamy, zarówno online, jak i offline, m.in. poprzez wdrożenie istniejących kodeksów postępowania i podobnych inicjatyw; jest zdania, że skierowane do dzieci reklamy żywności o wysokiej zawartości tłuszczu, soli czy cukru należy opracowywać odpowiedzialnie, pamiętając o coraz częstszej wśród dzieci otyłości i cukrzycy;

15.  uważa, że należy odpowiednio chronić dane osobowe dzieci w internecie oraz informować dzieci w przystępny i zrozumiały dla nich sposób o zagrożeniach i konsekwencjach wykorzystywania w internecie ich danych osobowych; podkreśla, że tworzenie profili dzieci w internecie powinno być zabronione; uważa, że wszystkie dzieci powinny mieć prawo do zdrowego i bezpiecznego otoczenia oraz możliwość zabawy;

16.  wzywa państwa członkowskie do wdrożenia dyrektywy 2011/36/UE w sprawie zapobiegania handlowi ludźmi, ponieważ większość ofiar tego procederu to dziewczęta i chłopcy padający również ofiarą pracy dzieci, wykorzystywania seksualnego i innych nadużyć; apeluje też do państw członkowskich i UE o zacieśnienie współpracy policyjnej i sądowniczej w celu zapobiegania takim przestępstwom i ich ścigania; wzywa państwa członkowskie do podjęcia środków służących zwalczaniu nielegalnego transferu dzieci, do współpracy z państwami trzecimi w celu rozwiązania problemu przemytu dzieci i handlu nimi oraz do karania sprawców za pomocą odpowiednich sankcji;

17.  uważa, że należy podjąć kroki w celu zwalczania cyberprzemocy, a dzieci, nauczyciele oraz organizacje dzieci i młodzieży muszą aktywnie uczestniczyć w uświadamianiu obywatelom tej kwestii;

18.  wzywa UE i państwa członkowskie do inwestowania w usługi publiczne dla dzieci, w tym w opiekę, edukację i zdrowie, a w szczególności w rozbudowę publicznej sieci przedszkoli, żłobków i służb użyteczności publicznej oferujących zajęcia rekreacyjne dla dzieci;

19.  ponieważ system nauczania wstępnego nie zawsze zapewnia niezbędne podstawy kształcenia, apeluje do państw członkowskich o zapewnienie obowiązkowej i bezpłatnej edukacji ponadgimnazjalnej dla wszystkich jako podstawowego warunku realizacji prawa w zakresie równości szans;

20.  wzywa państwa członkowskie do ustanowienia przepisów ustawowych chroniących lub wzmacniających prawa macierzyńskie i ojcowskie w celu zapewnienia zdrowego i stabilnego otoczenia dla dzieci w pierwszych miesiącach życia;

21.  wzywa państwa członkowskie do wdrożenia dyrektywy 2011/93/UE w sprawie zwalczania niegodziwego traktowania w celach seksualnych i wykorzystywania seksualnego dzieci oraz pornografii dziecięcej oraz do zwiększenia zdolności prawnej, możliwości technicznych i zasobów finansowych organów ścigania w celu zacieśnienia współpracy, m.in. z Europolem, aby skuteczniej rozpracowywać i rozbijać siatki osób dopuszczających się przestępstw seksualnych na dzieciach i jednocześnie stawiać na pierwszym miejscu prawa i bezpieczeństwo dzieci, które padły ofiarą tych przestępstw;

22.  apeluje o skuteczne podejście oparte na partnerstwie oraz o wymianę informacji między organami ścigania, organami sądowymi, sektorem ICT, dostawcami usług internetowych, sektorem bankowym i organizacjami pozarządowymi, w tym organizacjami dzieci i młodzieży, w celu zapewnienia praw i ochrony dzieci w internecie i uznania ich w prawie za osoby wymagające szczególnego traktowania; wzywa Komisję o wystąpienie do państw członkowskich z apelem o podjęcie działań służących walce z wszelkimi formami nękania i przemocy w internecie;

23.  uważa, że szczególnego traktowania wymagają zwłaszcza dzieci pozbawione opieki; wzywa Komisję i państwa członkowskie do wykonania rezolucji Parlamentu z dnia 12 września 2013 r. w sprawie problemu pozostawianych bez opieki małoletnich w UE; apeluje do państw członkowskich o wdrożenie całego pakietu wspólnego europejskiego systemu azylowego w celu poprawy sytuacji pozostawianych bez opieki małoletnich w UE; wzywa państwa członkowskie, aby podjęły działania na rzecz położenia kresu zatrzymaniom małoletnich migrantów w całej UE; z zadowoleniem przyjmuje wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-648/11 MA, BT, DA przeciwko Secretary of State for the Home Department, w którym stwierdzono, że państwem członkowskim odpowiedzialnym za rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu wniesionego w więcej niż jednym państwie członkowskim jest to państwo, w którym małoletni przebywa po złożeniu tam wniosku; przypomina, że osoba małoletnia pozbawiona opieki jest przede wszystkim dzieckiem, które może być w niebezpieczeństwie, i że ochrona dzieci, a nie polityka imigracyjna, musi być przewodnią zasadą państw członkowskich i UE w postępowaniu z małoletnimi pozbawionymi opieki, co zapewni poszanowanie podstawowej zasady nadrzędnego interesu dziecka;

24.  wzywa wszystkie państwa członkowskie do wdrożenia norm określonych w Konwencji ONZ o prawach dziecka w odniesieniu do dzieci pozbawionych opieki rodzicielskiej oraz w wytycznych ONZ w sprawie opieki zastępczej dla dzieci; apeluje do Komisji, aby wykorzystywała fundusze strukturalne UE do wspierania przejścia od usług instytucjonalnych do usług przeznaczonych dla danej społeczności; wzywa Komisję, w świetle licznych spraw, w których zarzucano organom państwowym niektórych państw członkowskich przeprowadzanie przymusowej adopcji bez zgody rodziców, do przedstawienia konkretnych środków zapewniających, że praktykom adopcyjnym stosowanym w państwach członkowskich będzie przyświecać zasada nadrzędnego interesu dziecka;

25.  apeluje do wszystkich państw członkowskich o ułatwianie łączenia rodzin w sposób przychylny, humanitarny i w szybkim trybie zgodnie z art. 10 Konwencji ONZ o prawach dziecka;

26.  podkreśla, że potrzebne jest bardziej skoordynowane podejście do kwestii odnalezienia zaginionych dzieci w UE; wzywa państwa członkowskie do zacieśnienia współpracy policyjnej i sądowej w sprawach transgranicznych dotyczących zaginionych dzieci oraz do stworzenia linii telefonicznych mających ułatwiać poszukiwanie zaginionych dzieci i udzielać wsparcia dzieciom, które padły ofiarą niegodziwego traktowania; apeluje do państw członkowskich, aby ułatwiły sprawne przystąpienie Maroka, Singapuru, Federacji Rosyjskiej, Albanii, Andory, Seszeli, Gabonu i Armenii do Konwencji dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (konwencja haska z 1980 r.);

27.  apeluje do Komisji, aby przy okazji przeglądu rozporządzenia (WE) nr 2201/2003 dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej wzięła poważnie pod uwagę nadrzędny interes dziecka z uwagi na luki we wdrażaniu i egzekwowaniu tego rozporządzenia w państwach członkowskich w zakresie praw rodzicielskich i prawa pieczy nad dzieckiem;

28.  potępia wszystkie formy przemocy wobec dzieci, nadużycia fizyczne, seksualne i werbalne, przymusowe małżeństwa, pracę dzieci, prostytucję, handel, tortury, zabójstwa honorowe, okaleczanie żeńskich narządów płciowych, wykorzystywanie dzieci jako żołnierzy i żywe tarcze, deprywację, zaniedbywanie i nieprawidłowe odżywianie; jest zdania, że tradycji, kultury i religii nie wolno nigdy wykorzystywać jako usprawiedliwienia dla przemocy wobec dzieci; apeluje do państw członkowskich do wywiązywania się z obowiązków i zwalczania wszelkich form przemocy wobec dzieci, w tym poprzez formalne zakazanie i sankcjonowanie kar cielesnych na dzieciach; wzywa państwa członkowskie do pogłębienia współpracy i dialogu z państwami trzecimi, uświadamiania praw dziecka i propagowania ich przestrzegania na całym świecie;

29.  potępia wykorzystywanie dzieci w działaniach zbrojnych i terrorystycznych oraz do celów o takim charakterze; przypomina o znaczeniu udzielania wsparcia psychologicznego i pomocy wszystkim dzieciom, które były świadkiem przemocy lub padły ofiarą działań wojennych; z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę UE „Dzieci pokoju” i podkreśla znaczenie zapewnienia dostępu do edukacji wszystkim dzieciom, które ucierpiały w wyniku konfliktu; apeluje do wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa o wsparcie kampanii ONZ „Dzieci, nie żołnierze” mającej na celu położenie kresu – do roku 2016 – rekrutacji dzieci i wykorzystywaniu ich jako żołnierzy przez krajowe siły bezpieczeństwa;

30.  apeluje do wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel o priorytetowe traktowanie praw dziecka we wszystkich działaniach zewnętrznych UE w celu ich skutecznego uwzględniania m.in. w rozmowach na temat praw człowieka, umowach handlowych, procesie akcesyjnym i w europejskiej polityce sąsiedztwa, a także w stosunkach z grupą państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP), zwłaszcza krajami objętymi konfliktem; wzywa wiceprzewodniczącą Komisji / wysoką przedstawiciel do przedkładania Parlamentowi co roku sprawozdania na temat wyników osiągniętych w zakresie działań zewnętrznych UE skupiających się na dzieciach;

31.  apeluje do Komisji o uwzględnianie praw dziecka we współpracy na rzecz rozwoju i w pomocy humanitarnej w celu zapewnienia odpowiedniego finansowania i zwiększenia poziomu ochrony dzieci dotkniętych sytuacjami nadzwyczajnymi lub katastrofami spowodowanymi przez człowieka czy klęskami żywiołowymi, dzieci zmuszonych do migracji na terenie własnego kraju i dzieci-uchodźców; podkreśla znaczenie łączenia pomocy doraźnej, odbudowy i rozwoju, przede wszystkim w przypadku przedłużających się kryzysów, a także wykorzystywania innowacji i nowych technologii w strategiach politycznych i programach UE z myślą o lepszym propagowaniu praw dziecka w kwestiach związanych z rozwojem i w sytuacjach nadzwyczajnych;

32.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Pokojową Nagrodę Nobla za rok 2014 przyznano wspólnie Kailashowi Satyarthiemu i Malali Yousafzai za ich poświęcenie obronie praw dziecka, w szczególności prawa wszystkich dzieci do nauki; pozytywnie ocenia publiczne poparcie przez sieć laureatów Nagrody im. Sacharowa inicjatyw na rzecz uczulania ludzi na przypadki przemocy wobec dzieci; uważa, że inicjatywy te jednoznacznie potwierdzają ważną rolę społeczeństwa obywatelskiego i organizacji międzynarodowych we wspieraniu, w propagowaniu i ochronie praw zapisanych w Konwencji ONZ o prawach dziecka;

33.  podkreśla, jak ważną rolę w propagowaniu praw dziecka odgrywają partnerzy społeczni i władze lokalne, a także wzywa Komitet Regionów i Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny do podjęcia działania i sporządzenia opinii, dzięki czemu instytucje te włączą się w pełni w propagowanie praw dziecka w strategiach politycznych UE;

34.  apeluje do instytucji UE, państw członkowskich, władz lokalnych, partnerów społecznych i społeczeństwa obywatelskiego o połączenie sił i współpracę na wszystkich szczeblach na rzecz poprawy sytuacji dzieci w UE i na całym świecie; pozytywnie ocenia i popiera Manifest praw dziecka, opracowany wspólnie przez UNICEF i 14 organizacji propagujących prawa dziecka, a także zachęca do tego, aby więcej posłów do Parlamentu Europejskiego i parlamentarzystów krajowych podpisało manifest i zostało „obrońcami praw dziecka”;

35.  wyraża chęć utworzenia w Parlamencie Europejskim – w oparciu o Manifest praw dziecka –intergrupy ds. praw i dobrostanu dzieci, będącej stałym organem odpowiedzialnym za propagowanie praw dziecka we wszystkich dziedzinach polityki i działaniach Parlamentu Europejskiego zarówno w wymiarze wewnętrznym, jak i zewnętrznym; popiera w związku z tym inicjatywę wyznaczenia w każdej komisji parlamentarnej „punktów kontaktowych” ds. praw dziecka w celu dopilnowania, by prawa dziecka były uwzględniane w każdej dziedzinie polityki i w każdym przyjmowanym tekście ustawodawczym;

36.  za ważne uważa zwiększenie udziału dzieci w działaniach parlamentarnych PE zgodnie z praktykami ustanowionymi przez Unię Międzyparlamentarną i UNICEF; apeluje do Komisji, państw członkowskich i władz lokalnych, aby zbadały sposoby na zwiększenie zaangażowania dzieci i nastolatków w proces decyzyjny; zachęca do wykorzystywania nowych technologii i innowacji do konsultacji z dziećmi i młodzieżą oraz do zwiększenia udziału dzieci w tym procesie;

37.  apeluje do państw członkowskich o niezwłoczne ratyfikowanie wszystkich protokołów fakultatywnych do Konwencji ONZ o prawach dziecka;

38.  wzywa Komisję i wiceprzewodniczącą Komisji / wysoką przedstawiciel do zbadania sposobów i możliwości przystąpienia przez UE jednostronnie do Konwencji ONZ o prawach dziecka;

39.  wzywa USA, Somalię i Sudan Południowy do ratyfikowania Konwencji ONZ o prawach dziecka, przez co ratyfikowałyby ją wszystkie państwa na świecie;

40.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych, Komitetowi Regionów, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu, sekretarzowi generalnemu ONZ, przewodniczącemu Komitetu Praw Dziecka ONZ oraz dyrektorowi generalnemu UNICEF.

(1) Dz.U. L 101 z 15.4.2011, s. 1.
(2) Dz.U. L 335 z 17.12.2011, s. 1.
(3) Dz.U. L 59 z 2.3.2013, s. 5.
(4) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0387.
(5) Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0126.
(6) Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0105.


Jednolity rynek internetowy
PDF 232kWORD 91k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 listopada 2014 r. w sprawie wspierania praw konsumentów na jednolitym rynku cyfrowym (2014/2973(RSP))
P8_TA(2014)0071B8-0286/2014

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 3 ust. 3 oraz art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 9, 10, 12, 14, 16, 26, 36, art. 114 ust. 3 oraz art. 169 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności jej art. 7, 8, 11, 21, 38 oraz 52,

–  uwzględniając procedurę współdecyzji 2013/0309 dotyczącą wniosku w sprawie rozporządzenia ustanawiającego środki dotyczące europejskiego jednolitego rynku łączności elektronicznej i mające na celu zapewnienie łączności na całym kontynencie (COM(2013)0627),

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 23 kwietnia 2013 r. zatytułowany „Plan działania na rzecz handlu elektronicznego na lata 2012-2015 – sytuacja w 2013 r.” (SWD(2013)0153),

–  uwzględniając 26. tabelę wyników rynku wewnętrznego Komisji z dnia 18 lutego 2013 r.,

–  uwzględniając sprawozdania Komisji z 2014 r. dotyczące tabeli wyników agendy cyfrowej,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 11 stycznia 2012 r. zatytułowany „Spójne ramy na rzecz wzmocnienia zaufania na jednolitym rynku cyfrowym handlu elektronicznego i usług online” (COM(2011)0942),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 czerwca 2013 r. w sprawie nowego europejskiego programu na rzecz konsumentów(1),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie stosowania dyrektywy 2005/29/WE dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 grudnia 2013 r. w sprawie wykorzystania potencjału chmury obliczeniowej w Europie(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 lipca 2013 r. w sprawie stworzenia jednolitego rynku cyfrowego(4),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 grudnia 2012 r. w sprawie stworzenia jednolitego rynku cyfrowego(5),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie strategii na rzecz wzmocnienia praw szczególnie wrażliwych konsumentów(6),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 20 kwietnia 2012 r. pt. „Konkurencyjny jednolity rynek cyfrowy – administracja elektroniczna jako projekt przewodni”(7),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 listopada 2011 r. w sprawie nowej strategii dla polityki ochrony konsumentów(8),

–  uwzględniając studium Departamentu Politycznego A z 2013 r. dotyczące metod tworzenia powszechnego społeczeństwa cyfrowego w UE,

–  uwzględniając studium Departamentu Politycznego A z 2013 r. pt. „Entertainment x.0 to boost broadband deployment” [Rozrywka x.0, aby pobudzić wprowadzanie łączy szerokopasmowych],

–  uwzględniając swoje zalecenie dla Rady z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie utrwalenia bezpieczeństwa i podstawowych wolności w internecie(9),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 marca 2014 r. w sprawie realizowanych przez NSA amerykańskich programów nadzoru, organów nadzoru w różnych państwach członkowskich oraz ich wpływu na prawa podstawowe obywateli UE oraz na współpracę transatlantycką w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych(10),

–  uwzględniając studium Departamentu Politycznego A z 2013 r. dotyczące dyskryminacji konsumentów w obrębie jednolitego rynku cyfrowego,

–  uwzględniając wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 8 kwietnia 2014 r. w sprawach połączonych C-293/12 i C-594/12, na mocy którego dyrektywa o zatrzymywaniu danych została uznana za nieważną,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że jednolity rynek cyfrowy jest jednym z obszarów rozwoju, które – choć wiążą się z wyzwaniami – oferują możliwości osiągnięcia znacznych korzyści pod względem efektywności mogących sięgać 260 mld EUR rocznie, przyczyniając się tym samym do wyjścia Europy z kryzysu;

B.  mając na uwadze, że realizacja europejskiego jednolitego rynku cyfrowego zaowocowałaby utworzeniem milionów miejsc pracy i potencjalnie umożliwi podwyższenie europejskiego PKB o 4% do 2020 r.;

C.  mając na uwadze, że sam sektor aplikacji do smartfonów ma do roku 2018 potroić swe przychody z 2013 r., tworząc w tym okresie 3 mln miejsc pracy;

D.  mając na uwadze, że Parlament zlecił wykonanie badania mającego na celu przeanalizowanie kosztów niepodejmowania działań na szczeblu europejskim w dziedzinie jednolitego rynku cyfrowego, w którym podkreślono konieczność postrzegania rozwiązań cyfrowych jako szansy dla konsumentów, obywateli i przedsiębiorstw, nie zaś jako zagrożenia;

E.  mając na uwadze, że Unia musi wspierać masowe przyjęcie posługiwania się chmurą obliczeniową w Europie, jako że jest ona silnym motorem wzrostu gospodarki europejskiej; mając na uwadze, że wspomniane badanie oferuje dowody na spodziewane znaczne zyski wynikające z szybkiego jej rozwoju;

F.  mając na uwadze, że przeszkody na drodze udziału konsumentów w jednolitym rynku cyfrowym wiążą się z praktykami dyskryminacyjnymi, takimi jak ograniczanie dostawy usług do niektórych krajów lub terytoriów, zwykła odmowa sprzedaży, automatyczne przekierowywanie oraz nieuzasadniona dywersyfikacja warunków sprzedaży;

G.  mając na uwadze, że pełne korzyści jednolitego rynku muszą obejmować bezpieczne, skuteczne, konkurencyjne i innowacyjne płatności mobilne oraz płatności elektroniczne;

H.  mając na uwadze, że priorytetem na jednolitym rynku cyfrowym są ochrona danych osobowych i prywatności oraz bezpieczeństwo cybernetyczne i bezpieczeństwo sieci elektronicznych i łączności elektronicznej, gdyż są one podstawowymi warunkami jego funkcjonowania i zbudowania zaufania do niego ze strony obywateli i konsumentów;

I.  mając na uwadze, że szeroki dostęp do bezpiecznego, szybkiego internetu oraz usług cyfrowych w całej Europie leży w interesie publicznym oraz stanowi podstawę wzrostu społecznego i gospodarczego, konkurencyjności, włączenia społecznego i jednolitego rynku;

J.  mając na uwadze, że badania, rozwój i innowacje w gospodarce cyfrowej pomogą utrzymać Europie pozycję konkurencyjną w perspektywie średnio- i długoterminowej;

K.  mając na uwadze fakt, że szybki rozwój sieci szerokopasmowych o dużej prędkości ma kluczowe znaczenie dla rozwoju produktywności europejskiej oraz powstawania nowych i małych przedsiębiorstw, które mają szansę stać się liderami w różnych sektorach, np.: opieki zdrowotnej, wytwórstwa i usług;

L.  mając na uwadze, że sektor prywatny, wspierany przez konkurencyjne i sprzyjające inwestycjom ramy regulacyjne, powinien odgrywać główną rolę we wdrażaniu i modernizacji sieci szerokopasmowych;

M.  mając na uwadze, że jednolity rynek cyfrowy jest jednym z najbardziej innowacyjnych sektorów gospodarki, a zatem odgrywa główną rolę w konkurencyjności gospodarki europejskiej i przyczynia się do wzrostu gospodarczego dzięki rozwojowi handlu elektronicznego, a jednocześnie ułatwia przedsiębiorstwom przestrzeganie przepisów administracyjnych i finansowych oraz oferuje konsumentom szerszy wybór towarów i usług;

N.  mając na uwadze, że jednolity rynek cyfrowy nie tylko oferuje korzyści gospodarcze, ale również ma głęboki wpływ na codzienne życie polityczne, społeczne i kulturalne konsumentów i obywateli UE;

O.  mając na uwadze, że konkurencyjny jednolity rynek cyfrowy nie może istnieć bez szybkich, wysoko wydajnych sieci szerokopasmowych i telekomunikacyjnych we wszystkich regionach UE, w tym regionach najbardziej oddalonych;

P.  mając na uwadze, że istniejąca i wciąż pogłębiająca się przepaść cyfrowa wywiera bezpośredni negatywny wpływ na rozwój jednolitego rynku cyfrowego, zarówno pod względem dostępu do internetu, jak i umiejętności cyfrowych;

Q.  mając na uwadze, że priorytetem na jednolitym rynku cyfrowym są ochrona danych osobowych i prywatności oraz bezpieczeństwo komunikacji i sieci elektronicznych, gdyż są to podstawowe warunki jego funkcjonowania i zapewnienia zaufania do niego ze strony obywateli i konsumentów;

R.  mając na uwadze, że rynki online – jeżeli mają się rozwijać i poszerzać – muszą być elastyczne i przyjazne konsumentom;

S.  mając na uwadze, że handel elektroniczny jest ważnym uzupełnieniem handlu offline oraz główną siłą napędową dokonywanych przez konsumentów wyborów, a także konkurencji i innowacji technologicznych, a tym samym przyczynia się do zbliżania Unii Europejskiej do gospodarki opartej na wiedzy;

T.  mając na uwadze, że wolna konkurencja i równe warunki działania przedsiębiorstw, które będą sprzyjały inwestycjom, są niezwykle ważne dla tego sektora gospodarki, ponieważ zapewnią jego długofalowy trwały rozwój z korzyścią dla użytkowników końcowych; mając na uwadze, że rzeczywista konkurencja skutecznie napędza racjonalne inwestycje i może przynieść korzyści konsumentom pod względem wyboru, ceny i jakości;

U.  mając na uwadze, że w niektórych obszarach jednolitego rynku cyfrowego istnieją słabe punkty spowodowane nadmierną koncentracją rynku i dominującą pozycją operatorów;

V.  mając na uwadze, że wyzwanie związane z rozdrobnieniem rynku i brakiem interoperacyjności w Unii Europejskiej jest przeszkodą dla szybkiego rozwoju jednolitego rynku cyfrowego;

W.  mając na uwadze, że stanowiska pracy tworzone dzięki jednolitemu rynkowi cyfrowemu wymagają zwykle wysokich kwalifikacji i są dobrze opłacane, a zatem stanowią ważny wkład w tworzenie trwałych miejsc pracy o wysokiej jakości;

X.  mając na uwadze, że Komisja powinna przeciwdziałać praktykom monopolistycznym, które mają wpływ na pluralizm mediów, zarówno pod względem własności, jak i dostarczania treści, ponieważ dostęp do informacji jest kluczem do rozkwitu demokracji;

1.  wzywa państwa członkowskie i Komisję, aby – w drodze stałych działań na rzecz wdrożenia obowiązujących przepisów i egzekwowania tych przepisów w ramach nadrzędnej strategii – zajęły się wszystkimi istniejącymi przeszkodami, które utrudniają rozwój jednolitego rynku cyfrowego, a jednocześnie upewniły się, że środki są objęte oceną skutków, perspektywiczne i dostosowane do ery cyfrowej; uważa, że działania te muszą się znaleźć w centrum działań UE mających na celu generowanie wzrostu gospodarczego i tworzenie miejsc pracy oraz zwiększenie konkurencyjności i odporności Unii w skali gospodarki światowej;

2.  podkreśla, że wszelkie wnioski ustawodawcze związane z jednolitym rynkiem cyfrowym muszą być zgodne z Kartą praw podstawowych UE, tak aby zawarte w niej prawa były w pełni chronione w środowisku cyfrowym;

3.  zwraca w szczególności uwagę na potencjał handlu elektronicznego, który według szacunków mógłby przynieść konsumentom oszczędności w wysokości ponad 11,7 mld EUR rocznie, gdyby podczas zakupów online mogli oni wybierać z pełnej gamy unijnych towarów i usług;

4.  z zadowoleniem przyjmuje wzrost handlu elektronicznego, a jednocześnie odnotowuje w niektórych państwach członkowskich dominującą pozycję tylko nielicznych podmiotów w bezpośredniej sprzedaży towarów lub jako rynkowej platformy dla innych sprzedawców towarów; podkreśla, że na szczeblu europejskim potrzebne jest monitorowanie i zapobieganie nadużywaniu takiej dominującej pozycji w odniesieniu do dostępności towarów dla konsumentów oraz opłat pobieranych od MŚP za korzystanie z takich platform rynkowych;

5.  podkreśla konieczność opanowania i zwalczenia przepaści cyfrowej, aby w pełni wykorzystać potencjał jednolitego rynku cyfrowego oraz umożliwić włączenie wszystkich obywateli – niezależnie od ich dochodów, sytuacji społecznej, miejsca zamieszkania, zdrowia czy wieku – do społeczeństwa ery cyfrowej;

6.  zauważa w szczególności konieczność zajęcia się przeszkodami w handlu elektronicznym, które nadal napotykają konsumenci i przedsiębiorcy, w tym usługami online, dostępem do treści cyfrowych, zapobieganiem oszustwom, rejestracją stron internetowych, promocjami cenowymi i etykietowaniem;

7.  wzywa Komisję, by zadbała o szybkie wdrożenie jednolitego rynku usług oraz o wdrożenie i egzekwowanie przepisów, takich jak dyrektywa o prawach konsumentów, alternatywne metody rozwiązywania sporów i internetowe rozstrzyganie sporów, zapewniając jednocześnie ograniczenie obciążeń administracyjnych;

8.  apeluje o szybkie przyjęcie nowego zmodernizowanego pakietu dotyczącego ochrony danych, aby zapewnić odpowiednią równowagę między wysokim poziomem ochrony danych osobowych, bezpieczeństwem użytkowników i kontrolą własnych danych osobowych a stabilnym, przewidywalnym otoczeniem legislacyjnym, w którym na wzmocnionym jednolitym rynku następuje rozkwit przedsiębiorstw z korzyścią dla użytkowników końcowych, równymi warunkami działania sprzyjającymi inwestycjom i środowiskiem zwiększającym atrakcyjność UE jako miejsca prowadzenia działalności gospodarczej; wzywa Komisję i państwa członkowskie do przeznaczenia odpowiednich zasobów na zwalczanie cyberprzestępczości za pomocą środków legislacyjnych i w drodze współpracy w egzekwowaniu prawa zarówno na szczeblu krajowym, jak i unijnym;

9.  podkreśla konieczność zapewnienia równych warunków działania przedsiębiorstwom działającym na jednolitym rynku cyfrowym z myślą o ich konkurencyjności; w związku z tym wzywa Komisję do właściwego egzekwowania unijnych reguł konkurencji, tak aby zapobiec nadmiernej koncentracji rynku i nadużywaniu dominującej pozycji oraz monitorować konkurencję pod względem powiązanych treści i usług;

10.  zauważa, że przedsiębiorstwom na jednolitym rynku cyfrowym trzeba zapewnić równe warunki działania, aby zagwarantować dynamiczną gospodarkę cyfrową w UE; podkreśla, że ścisłe egzekwowanie unijnych reguł konkurencji na jednolitym rynku cyfrowym będzie miało decydujące znaczenie dla wzrostu rynku, dostępu konsumentów i oferty dla nich oraz konkurencyjności w perspektywie długofalowej; podkreśla znaczenie przyznania konsumentom takiej samej ochrony online, z jakiej korzystają oni na tradycyjnych rynkach;

11.  zwraca się do Komisji, by przedstawiła inicjatywę dotyczącą przedsiębiorczości cyfrowej, jako że ma ona kluczowe znaczenie dla tworzenia miejsc pracy oraz powstawania nowatorskich pomysłów, w tym środków poprawy dostępu przedsiębiorców do środków finansowych (np. w drodze pozyskiwania wiedzy na zasadzie crowdsourcing) oraz dla zaoferowania drugiej szansy przedsiębiorcom, którzy ponieśli porażkę w prowadzeniu działalności gospodarczej;

12.  wzywa Radę, aby dokonała szybkich postępów i rozpoczęła negocjacje z Parlamentem na temat wniosku w sprawie rozporządzenia ustanawiającego środki dotyczące europejskiego jednolitego rynku łączności elektronicznej i mające na celu zapewnienie łączności na całym kontynencie, gdyż definitywnie położyłoby to kres opłatom roamingowym w UE, zapewniło większą pewność prawa w zakresie neutralności sieci i poprawiło ochronę konsumentów w obrębie jednolitego rynku cyfrowego; jest zdania, że rozporządzenie to mogłoby stanowić kluczowy krok dla zrealizowania jednolitego europejskiego rynku łączności ruchomej;

13.  jest zdania, że Komisja powinna podjąć działania w celu stworzenia i zapewnienia otoczenia legislacyjnego, które będzie pewne pod względem prawnym i będzie sprzyjało zachęcaniu przedsiębiorstw rozpoczynających działalność, mikroprzedsiębiorstw i MŚP do kreatywności i innowacji;

14.  podkreśla konieczność równego traktowania całego ruchu internetowego, bez dyskryminacji, ograniczeń lub ingerencji, niezależnie od nadawcy, odbiorcy, rodzaju, treści, urządzenia, usługi lub aplikacji;

15.  zauważa, że rynek wyszukiwania online ma szczególne znaczenie dla zapewnienia konkurencyjnych warunków na jednolitym rynku cyfrowym z uwagi na potencjalne przekształcenie się wyszukiwarek w podmioty kontrolujące przepływ informacji oraz możliwość skomercjalizowania wtórnego wykorzystania uzyskanych informacji; w związku z tym wzywa Komisję do zdecydowanego egzekwowania unijnych reguł konkurencji w oparciu o informacje od wszystkich istotnych podmiotów i z uwzględnieniem całej struktury jednolitego rynku cyfrowego, aby zapewnić środki naprawcze, które rzeczywiście przynoszą korzyści konsumentom, użytkownikom internetu i przedsiębiorstwom działającym w sieci; wzywa ponadto Komisję, aby zastanowiła się nad wnioskami mającymi na celu oddzielenie wyszukiwarek od innych usług komercyjnych jako jednym z ewentualnych długofalowych środków służących osiągnięciu wymienionych wyżej celów;

16.  ponadto wzywa Komisję, by rychło podjęła działania, żeby zbadać potencjalne rozwiązania zmierzające do zrównoważonej, sprawiedliwej i otwartej struktury wyszukiwania internetowego;

17.  podkreśla, że przy korzystaniu z wyszukiwarek przez użytkowników proces wyszukiwania i jego wyniki powinny być bezstronne, żeby zachować niedyskryminacyjny charakter wyszukiwania internetowego, zapewnić większą konkurencję i wybór dla użytkowników i konsumentów oraz zachować różnorodność źródeł informacji; dlatego zauważa, że indeksacja, ewaluacja, prezentacja i ranking stosowane przez wyszukiwarki muszą mieć bezstronny i przejrzysty charakter; wzywa Komisję, by zapobiegała wszelkim nadużyciom we wprowadzaniu do obrotu przez operatorów wyszukiwarek usług powiązanych;

18.  z zadowoleniem przyjmuje zapowiedź dalszych badań Komisji w sprawie praktyk stosowanych w wyszukiwarkach i rynku cyfrowego w ogólności;

19.  podkreśla znaczenie, jakie ma zapewnienie skutecznych i wyważonych ram ochrony praw autorskich i praw własności intelektualnej, dostosowanych do realiów gospodarki cyfrowej;

20.  zachęca do szybkiego przyjęcia i wprowadzenia w życie międzynarodowych przepisów ułatwiających dostęp użytkowników niepełnosprawnych do treści cyfrowych oraz do dzieł drukowanych dzięki ich digitalizacji;

21.  z zadowoleniem przyjmuje zawarcie traktatu z Marrakeszu w sprawie ułatwienia dostępu osób słabowidzących do książek oraz zachęca wszystkich sygnatariuszy do ratyfikacji tego traktatu; uważa, że traktat z Marrakeszu to pozytywny krok naprzód, ale wiele należy jeszcze zrobić, aby otworzyć dostęp do treści dla osób niepełnosprawnych, oprócz osób dotkniętych upośledzeniem wzroku; podkreśla znaczenie dalszego zwiększania dostępności w szerokim spektrum obszarów – od praw autorskich i wyszukiwarek po operatorów sieci telekomunikacyjnych;

22.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, by dalej rozwijały i wdrażały unijne i krajowe ramy regulacyjne, żeby umożliwić zintegrowany i bezpieczny rynek płatności online i płatności realizowanych za pośrednictwem urządzeń przenośnych, przy jednoczesnym zapewnieniu ochrony danych konsumentów i klientów; podkreśla w związku z tym, że niezbędne są jasne i przewidywalne przepisy określone w prawodawstwie;

23.  przypomina, że przetwarzanie w chmurze może stać się potężnym instrumentem rozwoju jednolitego rynku cyfrowego i może przynieść korzyści gospodarcze, zwłaszcza dla MŚP, dzięki ograniczeniu infrastruktury IT i innych kosztów; podkreśla w związku z tym, że jeżeli usługi przetwarzania w chmurze będą świadczone jedynie przez niewielką liczbę dużych usługodawców, w ich rękach gromadzić się będzie coraz większa ilość informacji; ponadto przypomina, że przetwarzanie w chmurze wiąże się także z ryzykiem dla użytkowników, zwłaszcza jeśli chodzi o dane wrażliwe; apeluje o prawidłowe wdrożenie strategii europejskiej, aby zagwarantować konkurencyjność i bezpieczeństwo przetwarzania w chmurze;

24.  wzywa Komisję, by objęła przodującą rolę w propagowaniu międzynarodowych standardów i specyfikacji dotyczących chmury obliczeniowej, co umożliwi gwarantujące prywatność, rzetelne, dostępne, w wysokim stopniu interoperacyjne, pewne i energooszczędne usługi przetwarzania w chmurze będące nieodłączną częścią przyszłej polityki przemysłowej Unii; podkreśla, że niezawodność, bezpieczeństwo i ochrona danych są niezbędne dla zapewnienia zaufania konsumentów i konkurencyjności;

25.  podkreśla konieczność zapewnienia bezpieczeństwa internetu online, w szczególności jeśli chodzi o dzieci, oraz zapobiegania wykorzystywaniu dzieci przez wprowadzenie środków wykrywania i usuwania z internetu nielegalnych obrazów niegodziwego traktowania dzieci oraz umożliwienie stosowania środków zapobiegających dostępowi dzieci i nastolatków do treści obwarowanych ograniczeniami wiekowymi;

26.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.

(1) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0239.
(2) Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0063.
(3) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0535.
(4) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0327.
(5) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0468.
(6) Dz.U. C 264 E z 13.9.2013, s. 11.
(7) Dz.U. C 258 E z 7.9.2013, s. 64.
(8) Dz.U. C 153 E z 31.5.2013, s. 25.
(9) Dz.U. C 117 E z 6.5.2010, s. 206.
(10) Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0230.


Niedożywienie dzieci w krajach rozwijających się
PDF 320kWORD 91k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 listopada 2014 r. w sprawie niedożywienia i niewłaściwego żywienia dzieci w krajach rozwijających się (2014/2853(RSP))
P8_TA(2014)0072B8-0253/2014

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r., a zwłaszcza jej art. 25, w którym uznaje się prawo do wyżywienia za część prawa do odpowiedniego poziomu życia,

–  uwzględniając Międzynarodowy pakt praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych, a zwłaszcza jego art. 11, w  którym uznaje się „prawo (…) do odpowiedniego poziomu życia (…), włączając w to wyżywienie”, jak również „podstawowe prawo (…) do wolności od głodu”,

–  uwzględniając przyjęty w 2008 r. Protokół fakultatywny do Międzynarodowego paktu praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych czyniący z prawa do wyżywienia prawo, które można egzekwować na szczeblu międzynarodowym,

–  uwzględniając Konwencję o prawach dziecka ONZ, w szczególności jej art. 24 ust. 2 lit. c) i art. 27 ust. 3,

–  uwzględniając deklarację w sprawie światowego bezpieczeństwa żywnościowego przyjętą na światowym szczycie żywnościowym zwołanym przez Organizację ds. Wyżywienia i Rolnictwa ONZ (FAO) w Rzymie w 1996 r.,

–  uwzględniając wytyczne dotyczące prawa do wyżywienia przyjęte przez FAO w 2004 r., które wskazują państwom, jak realizować zobowiązania dotyczące prawa do wyżywienia,

–  uwzględniając milenijne cele rozwoju, w szczególności cel 1 (zlikwidowanie skrajnego ubóstwa i głodu do 2015 r.) oraz cel 4 (ograniczenie umieralności dzieci),

–  uwzględniając Konwencję o wsparciu żywnościowym przyjętą w 2012 r.,

–  uwzględniając ogólne sprawozdanie i sprawozdanie podsumowujące zawarte w dokonanej pod auspicjami ONZ międzynarodowej ocenie wpływu nauk i technologii rolniczych na rozwój, opublikowane w 2009 r.(1),

–  uwzględniając raport Funduszu Narodów Zjednoczonych na rzecz Dzieci (UNICEF) w sprawie niedożywienia dzieci na świecie w 2009 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie pt. „Agroekologia a prawo do pożywienia” sporządzone przez specjalnego sprawozdawcę ONZ ds. prawa do pożywienia, które zostało zaprezentowane na 16. sesji Rady Praw Człowieka ONZ w dniu 8 marca 2011 r.,

–  uwzględniając wystawę Expo 2015 w Mediolanie, poświęconą tematowi „Wyżywić planetę: energia do życia”,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 31 marca 2010 r. zatytułowany „Pomoc humanitarna w zakresie żywności” (COM(2010)0126),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 31 marca 2010 r. zatytułowany „Unijne zasady ramowe dotyczące wsparcia krajów rozwijających się w zakresie wyzwań związanych z bezpieczeństwem żywnościowym” (COM(2010)0127),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 3 października 2012 r. zatytułowany „Podejście UE do kwestii odporności: wyciąganie wniosków z kryzysu bezpieczeństwa żywnościowego” (COM(2012)0586),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 12 marca 2013 r. zatytułowany: „Zwiększenie roli żywienia matek i dzieci w pomocy zewnętrznej: ramy polityki UE” (COM(2013)0141),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 27 września 2011 r. w sprawie zasad ramowych Unii Europejskiej dotyczących wsparcia krajów rozwijających się w zakresie wyzwań związanych z bezpieczeństwem żywnościowym(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie podejścia UE do kwestii odporności i działań zmniejszających ryzyko związane z klęskami żywiołowymi w krajach rozwijających się: wyciąganie wniosków z kryzysu bezpieczeństwa żywnościowego(3),

–  uwzględniając pytanie do komisji na temat niedożywienia dzieci w krajach rozwijających się (O-000083/2014 – B8‑0041/2014),

–  uwzględniając projekt rezolucji Komisji Rozwoju,

–  uwzględniając art. 128 ust. 5 i art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że blisko miliard osób wciąż cierpi głód, a co najmniej 225 mln dzieci na świecie poniżej piątego roku życia cierpi z powodu skrajnego i chronicznego niedożywienia, a także opóźnień w rozwoju spowodowanych chronicznym niedożywieniem dzieci i matek, i szacuje się, że co roku w krajach rozwijających się umiera 2,6 mln takich dzieci;

B.  mając na uwadze, że według wskaźników i map ukrytego głodu na świecie(4) około dwa miliardy ludzi na świecie − lub jedna na trzy osoby w krajach rozwijających się − cierpią na przewlekły niedobór niezbędnych witamin i minerałów (mikroskładników odżywczych), który to stan, znany jako „ukryty głódˮ, drastycznie zwiększa ich podatność na infekcje i zaburzenia rozwojowe oraz podatność potomstwa na wady wrodzone;

C.  mając na uwadze, że według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) niedożywienie jest zdecydowanie najpoważniejszą przyczyną umieralności dzieci i powoduje 35% chorób u dzieci poniżej piątego roku życia;

D.  mając na uwadze, że prawie 20 mln dzieci nadal cierpi z powodu poważnego niedożywienia zarówno w kontekście sytuacji nadzwyczajnych, jak i poza takimi sytuacjami, oraz mając na uwadze, że tylko 10% tych dzieci ma dostęp do leczenia;

E.  mając na uwadze, że stan odżywienia dzieci w wieku pięciu lat lub młodszych zależy w dużym stopniu od stanu odżywienia ich matek podczas ciąży i karmienia piersią;

F.  mając na uwadze, że niedożywienie jest również przyczyną zachorowalności i utraty wydajności oraz utrudnia rozwój społeczny i gospodarczy w krajach rozwijających się;

G.  mając na uwadze, że osoby, którym udaje się przeżyć pomimo niedożywienia, często do końca życia cierpią na deficyt możliwości fizycznych i intelektualnych, który ogranicza ich zdolność do nauki i wejścia na rynek pracy, co powoduje, że osoby takie z pokolenia na pokolenie są uwięzione w błędnym kole chorób i ubóstwa;

H.  mając na uwadze, że w związku z wpływem zmiany klimatu na produkcję rolną, a co za tym idzie – także na żywienie, liczba niedożywionych dzieci najprawdopodobniej wzrośnie;

I.  mając na uwadze, że jedną z istotnych przyczyn głodu w krajach rozwijających się jest ogromna bieda na obszarach wiejskich i miejskich, spotęgowana przez migrację z obszarów wiejskich wynikającą z faktu, że wiele osób nie jest w stanie utrzymać się z pracy w małych gospodarstwach rolnych;

J.  mając na uwadze, że 25 lat po przyjęciu Konwencji o prawach dziecka niektóre państwa będące jej stroną nie zdołały stworzyć warunków pozwalających na zapewnienie dzieciom dostępu do odpowiedniej żywności;

K.  mając na uwadze, że na światowym szczycie dotyczącym żywności w 1996 r. rządy potwierdziły prawo do wyżywienia i zobowiązały się do zmniejszenia liczby osób głodnych i niedożywionych o połowę – z 840 do 420 mln – do 2015 r.; mając jednak na uwadze, że liczba osób głodnych i niedożywionych, zwłaszcza dzieci, w ostatnich latach wzrosła, głównie wskutek kryzysów żywnościowych z 2008 i 2011 r.;

L.  mając na uwadze, że różne międzynarodowe instrumenty prawne łączą prawo do wyżywienia z innymi prawami człowieka, a zwłaszcza z prawem do życia, utrzymania się, zdrowia, własności, edukacji i wody;

M.  mając na uwadze, że prawo do wyżywienia i dobrego żywienia dla wszystkich ma podstawowe znaczenie dla osiągnięcia milenijnych celów rozwoju (MCR); mając na uwadze, że żywienie jest powiązane z większością, jeśli nie z wszystkimi MCR, które są z kolei ściśle powiązane wzajemnie;

N.  mając na uwadze, że organizacje międzynarodowe potwierdzają, iż produkcja żywności jest wystarczająca, aby wyżywić całą ludność świata, oraz że niedożywienie dzieci jest związane z brakiem bezpieczeństwa żywnościowego i ubóstwem w gospodarstwach domowych, wykluczeniem, niewłaściwą opieką i zwyczajami żywieniowymi, niezdrowym środowiskiem w gospodarstwach domowych i nieodpowiednimi usługami zdrowotnymi;

O.  mając na uwadze, że prawo do pożywienia oraz dobrego odżywiania ma zasadnicze znaczenie dla budowania odpornych rodzin i społeczności oraz umacniania ich zdolności do skracania długich okresów regeneracji po wystąpieniu sytuacji wyjątkowej, w kontekście charakteryzującym się zwiększeniem liczby i skali klęsk;

P.  mając na uwadze, że optymalny stan wyżywienia występuje wtedy, gdy dzieci mają dostęp do zróżnicowanej i bogatej w składniki odżywcze żywności po przystępnych cenach, do odpowiednich praktyk w zakresie opieki dla matek i dzieci oraz do odpowiednich usług zdrowotnych i zdrowego środowiska, w tym bezpiecznej wody, urządzeń sanitarnych i dobrych praktyk w zakresie higieny;

1.  wskazuje, że przyczyny niedożywienia dzieci są liczne, zaś większość z nich – począwszy od niewydajnych struktur gospodarczych, nierównej dystrybucji zasobów lub ich niezrównoważonego wykorzystywania, złego zarządzania, zbytniego uzależnienia od poszczególnych upraw i praktykowania upraw monokulturowych, przez dyskryminację kobiet i dzieci, zły stan zdrowia spowodowany niewydolnymi systemami opieki zdrowotnej, po braki w edukacji, zwłaszcza matek – zależy od człowieka, a zatem można ich uniknąć;

2.  domaga się, aby władze publiczne zagwarantowały trzy wymiary prawa do wyżywienia i dobrego odżywiania: dostępność (oznaczającą możliwość wyżywienia się bezpośrednio z ziemi uprawnej czy dzięki innym zasobom naturalnym lub ustanowienie dobrze funkcjonujących systemów dystrybucji, przetwarzania i wprowadzania do obrotu); dostęp (oznaczający zagwarantowanie zarówno gospodarczego, jak i fizycznego dostępu do żywności); oraz adekwatność (oznaczającą, że żywność musi być bezpieczna i musi zaspokajać żywieniowe potrzeby każdego, z uwzględnieniem wieku, warunków życia, stanu zdrowia, zatrudnienia, płci, kultury i religii);

3.  podkreśla fakt, że z punktu widzenia cyklu życia okres, w którym zaspokojenie potrzeb pokarmowych dziecka jest najważniejsze, to pierwsze 1000 dni życia, w tym okres ciąży, ponieważ dziecko w tym okresie ma zwiększone potrzeby żywieniowe, aby mogło podołać szybkiemu wzrostowi i rozwojowi, a także ponieważ jest ono bardziej podatne na infekcje i w pełni zależne od innych w zakresie odżywiania, opieki zdrowotnej i interakcji społecznych;

4.  ponownie stwierdza, że rozwiązanie problemu niedożywienia dzieci i matek wymaga zintegrowanego podejścia i skoordynowanego działania w wielu sektorach mających wpływ na niedożywienie, takich jak sektor zdrowia, edukacji, rolnictwa, wody, dostępu do energii i urządzeń sanitarnych, i równocześnie odpowiedzialnego zaangażowania wszystkich zainteresowanych stron, w związku z czym wzywa Komisję i państwa członkowskie do przyjęcia spójnych, długoterminowych strategii rozwoju oraz podjęcia wysiłków na rzecz ograniczenia niedożywienia, również w kontekście sytuacji kryzysowych i interwencji humanitarnych;

5.  wzywa UE do zwiększenia – w ramach unijnych programów pomocy rozwojowej – wsparcia dla zrównoważonej drobnej i średniej produkcji rolnej oraz rolnictwa chłopskiego, nastawionych głównie na zaspokojenie lokalnego zapotrzebowania, oraz do inwestowania w plany krajowe, które należy wdrażać na szczeblu lokalnym we współpracy z rolnikami i ich przedstawicielami, władzami lokalnymi i regionalnymi oraz organizacjami społeczeństwa obywatelskiego;

6.  wyraża uznanie dla postępów dokonanych w ostatnich latach w zakresie zwalczania niedożywienia dzieci, o czym świadczą wskaźniki postępu w osiąganiu milenijnego celu rozwoju 1; uważa jednak, że liczba dzieci umierających lub cierpiących z powodu niedożywienia pozostaje nieakceptowalnie wysoka, co przyczynia się do utrzymywania błędnego koła ubóstwa i głodu;

7.  podkreśla zatem, że zwalczanie niedożywienia dzieci i zapewnianie powszechnego dostępu do odpowiedniego pożywienia powinno pozostać jednym z najważniejszych założeń programu na okres po 2015 r. w ramach celu likwidacji głodu, ze szczególnym apelem o likwidację do końca 2030 r. wszelkich form niedożywienia i realizację do 2025 r. uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym celów dotyczących zmniejszenia poziomów niedowagi i zahamowania wzrostu u dzieci poniżej piątego roku życia;

8.  jest zdania, że ograniczenie środków na rolnictwo w ramach 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR) w porównaniu z 9. EFR było błędem; apeluje zatem do Rady o zastanowienie się nad tym i podjęcie działań naprawczych z myślą o 11. EFR;

9.  podkreśla znaczenie woli politycznej w przeciwdziałaniu niedożywieniu; z zadowoleniem przyjmuje plan działania na rzecz poprawy stanu wyżywienia (SUN), opracowany przez Stały Komitet ONZ ds. Żywienia, aby przyśpieszyć postępy w zakresie żywienia, zwłaszcza w krajach będących w najtrudniejszej sytuacji, z udziałem różnych zainteresowanych stron, w tym agencji ONZ posiadających mandat w zakresie wyżywienia; wzywa Komisję i państwa członkowskie do wprowadzenia w życie zasad przedstawionych w tym planie działania; apeluje do Komisji o rozwijanie i ustrukturyzowanie uczestnictwa w inicjatywie SUN organizacji społeczeństwa obywatelskiego i organizacji w terenie, mających bezpośredni kontakt z drobnymi producentami i ich rodzinami;

10.  z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie Komisji do zainwestowania 3,5 mld EUR w latach 2014–2020 w cel poprawy odżywiania w niektórych najbiedniejszych państwach na świecie i wzywa Komisję, aby zwiększyła swoje zobowiązania w zakresie specjalnych interwencji na rzecz odżywiania, tak aby zrealizować swój cel polegający na zmniejszeniu o 7 mln, do roku 2025, liczby dzieci poniżej piątego roku życia cierpiących na zahamowanie wzrostu;

11.  podkreśla, że kobiety odgrywają kluczową rolę w żywieniu dzieci i bezpieczeństwie żywnościowym, ponieważ karmią piersią, produkują, kupują, przygotowują i rozdają posiłki rodzinne, opiekują się dziećmi i chorymi oraz zapewniają odpowiednią higienę; zwraca uwagę, że choć 60 % przypadków chronicznego głodu wykrywa się u kobiet i dziewcząt, to właśnie kobiety wytwarzają 60–80 % żywności w krajach rozwijających się;

12.  podkreśla fakt, że kobiety, mimo iż są odpowiedzialne za około 80 % upraw w Afryce, oficjalnie posiadają jedynie 2 % gruntów; ponadto podkreśla, że z danych dotyczących ostatnich programów realizowanych w Indiach, Kenii, Hondurasie, Ghanie, Nikaragui i Nepalu wynika, iż w gospodarstwach domowych prowadzonych przez kobiety występuje większe bezpieczeństwo żywnościowe, lepsza opieka zdrowotna i większe ukierunkowanie na kształcenie niż w gospodarstwach domowych prowadzonych przez mężczyzn;

13.  podkreśla, że istnieje ścisły związek między poziomem wykształcenia kobiety a zwyczajami żywieniowymi jej rodziny; apeluje zatem o usunięcie przeszkód – związanych z nierównościami na tle płci – w alfabetyzacji i kształceniu, aby zwiększyć dostęp kobiet do edukacji;

14.  apeluje tym samym o uwzględnienie wymiaru płci i promowanie upodmiotowienia kobiet we wszystkich strategiach politycznych mających na celu zwalczanie niedożywienia dzieci;

15.  podkreśla, że niedożywienie kobiet w ciąży ma destruktywny wpływ na noworodki i może nieodwracalnie zahamować przyszły rozwój dziecka; w związku z tym wzywa do zwrócenia szczególnej uwagi na ochronę zdrowia i praw kobiet oraz do uznania szkoleń na temat odżywiania się za integralną część programów edukacyjnych i programów nauczania dla dziewcząt;

16.  podkreśla znaczenie umiejętności czytania i pisania jako potężnego narzędzia zwalczającego ubóstwo i wspierającego rozwój gospodarczy; podkreśla zatem znaczenie wspierania edukacji dziewcząt, ponieważ inwestowanie w dziewczęta poprawia szanse na zdrowsze i bardziej produktywne życie dla nich samych i ich przyszłych dzieci;

17.  podkreśla, że zjawisko niedożywienia dzieci występuje głównie w krajach rozwijających się, lecz nie tylko wśród ludności wiejskiej, ale również na obszarach miejskich; jest zatem zdania, że jednym z kluczowych sposobów eliminacji głodu dzieci jest polityka rolna i reformy mające na celu umożliwienie drobnym rolnikom produkowania w sposób skuteczniejszy i bardziej zrównoważony, aby zapewnić wystarczającą ilość pożywienia dla nich samych oraz ich rodzin;

18.  podkreśla, że nierozwiązanie w odpowiednim czasie problemu niedożywienia dzieci, zarówno dzięki współpracy na rzecz rozwoju, jak i w ramach interwencji humanitarnych, może zagrozić wszystkim wymiarom rozwoju ludzkiego, osłabić krajowe programy edukacyjne, obciążyć krajowe wydatki na zdrowie i spowolnić rozwój społeczno-gospodarczy krajów rozwijających się, powodując w nich straty gospodarcze, które oszacowano na 2 do 8 % PKB tych krajów;

19.  przypomina, że niedobory mikroskładników odżywczych, które wywołują około 7 % globalnego obciążenia chorobami, mają poważne konsekwencje dla rozwoju fizycznego i poznawczego niemowląt i małych dzieci; podkreśla fakt, że w 20 krajach o najwyższych wskaźnikach ukrytego głodu (18 z nich znajduje się w Afryce Subsaharyjskiej, a dwa − Indie i Afganistan − leżą w Azji) zahamowanie wzrostu, anemia wynikająca z niedoboru żelaza oraz niedobór witaminy A występują u zdecydowanej większości dzieci w wieku przedszkolnym;

20.  zwraca uwagę, że niedożywienie dzieci nie wynika jedynie z niedoboru pożywienia i braku infrastruktury, ale również z problemów z dystrybucją żywności i nieodpowiednim dostępem do niej oraz z braku siły nabywczej, szczególnie w kontekście wysokich cen żywności, dodatkowo zwiększonych spekulacjami na rynkach towarowych; zauważa, że brak siły nabywczej dotyka przede wszystkim mieszkańców miast, którzy nie mają możliwości wytwarzania własnej żywności; w związku z tym uważa, że ważna jest ochrona drobnych rolników i tradycyjnych metod upraw;

21.  apeluje do Komisji o nawiązanie współpracy z państwami uczestniczącymi w Expo 2015 w celu uruchomienia w oparciu o temat „Wyżywić planetę: energia do życia” wspólnej inicjatywy, która spowodowałaby podjęcie zobowiązań i określenie wiążących celów w dziedzinie zwalczania głodu i niedożywienia, a także opracowanie zróżnicowanych strategii mających zastosowanie od rolnictwa po współpracę;

22.  uznaje, że poprawa poziomu wyżywienia dzieci i matek oraz ogólnie bezpieczeństwo żywieniowe będą wymagać skutecznych i skoordynowanych działań w zakresie wielu strategii i sektorów, co obejmuje: skuteczny i zrównoważony rozwój obszarów wiejskich, strategie dotyczące użytkowania gruntów i wody, odpowiednie usługi zdrowotne, bezpieczną wodę i usługi sanitarne, odpowiednie praktyki w zakresie opieki dla matek i dzieci, ochronę środowiska morskiego i innych ekosystemów oraz różnorodności biologicznej, problem wylesiania i łagodzenie zmian klimatu, ograniczenie ryzyka klęsk żywiołowych i gotowość na ich wystąpienie, zrównoważoną produkcję i konsumpcję, zrównoważony i pewny dostęp do energii, handel, rybołówstwo, włączenie społeczne i godne zatrudnienie;

23.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do włączenia żywienia, bezpieczeństwa żywnościowego i zrównoważonego rolnictwa do wszystkich strategii rozwoju z myślą o ochronie i promowaniu żywienia i zapewnieniu całościowego podejścia na wszystkich poziomach, od lokalnego po globalny; zwraca się odpowiednio do Rady i Komisji o nadanie pierwszeństwa żywieniu jako kluczowemu celowi rozwoju w instrumentach współpracy rozwojowej, zwłaszcza w 11. EFR i w nowym Instrumencie Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju;

24.  podkreśla, że aby zyskać na skuteczności, programy rozwojowe i programy działania w sytuacjach nadzwyczajnych muszą być ze sobą ściśle powiązane, aby uprzedzać kryzysy żywnościowe i zapobiegać im, wspierać ograniczanie szkód i ułatwić powrót do normalnej sytuacji;

25.  wzywa rządy państw rozwijających się do zapewnienia warunków sprzyjających lepszemu żywieniu dzieci poprzez udoskonalone strategie polityczne, koordynację krajowych planów i strategii dotyczących żywienia z programami darczyńców oraz zarządzanie i odpowiedzialność względem obywateli; zachęca do nadania większej przejrzystości budżetom krajów rozwijających się, np. poprzez monitorowanie budżetu, tak by można było lepiej ocenić liczbę i jakość projektów dotyczących niedożywienia;

26.  podkreśla, że konieczne są ulepszone i skoordynowane dane dotyczące niedożywienia i niedoboru mikroskładników odżywczych, aby można było lepiej wspierać programy interwencyjne oraz zapewniać ukierunkowane i przemyślane wsparcie zainteresowanym krajom;

27.  zwraca się do Komisji i państw członkowskich o uruchomienie długoterminowych inwestycji i zasobów finansowych na rzecz żywienia we współpracy z różnymi podmiotami, takimi jak agencje ONZ, G8/G20, kraje wschodzące, organizacje międzynarodowe i pozarządowe, instytucje akademickie, organizacje społeczeństwa obywatelskiego oraz sektor prywatny, a także wzywa do uczynienia z żywienia priorytetu dla finansowania innowacyjnego;

28.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Stałemu Komitetowi ONZ ds. Żywienia.

(1) http://www.unep.org/dewa/Assessments/Ecosystems/IAASTD/tabid/105853/Default.aspx
(2) Dz.U. C 56 E z 26.2.2013, s. 75.
(3) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0578.
(4) Global Hidden Hunger Indices and Maps: An Advocacy Tool for Action.

Informacja prawna