Indeks 
Teksty przyjęte
Środa, 15 kwietnia 2015 r. - BrukselaWersja ostateczna
Uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (wniosek EGF/2014/017 FR/Mory-Ducros - Francja)
 Decyzja ustanawiająca Komitet OchronySocjalnej *
 Decyzja ustanawiająca Komitet ds. Zatrudnienia *
 Zmiana rozporządzenia określającego wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 ***
 Setna rocznica ludobójstwa w Armenii
 Międzynarodowy Dzień Romów - wrogość wobec Romów w Europie i uznanie przez UE dnia pamięci ludobójstwa Romów w czasie II wojny światowej

Uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (wniosek EGF/2014/017 FR/Mory-Ducros - Francja)
PDF 388kWORD 69k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 kwietnia 2015 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji zgodnie z pkt 13 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2014/017 FR/Mory-Ducros złożony przez Francję) (COM(2015)0068 – C8-0058/2015 – 2015/2056(BUD))
P8_TA(2015)0090A8-0124/2015

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2015)0068 – C8–0058/2015),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1927/2006(1) (rozporządzenie w sprawie EFG),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014−2020(2), w szczególności jego art. 12,

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami(3), w szczególności jego pkt 13,

–  uwzględniając procedurę rozmów trójstronnych przewidzianą w pkt 13 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r.,

–  uwzględniając pismo Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych,

–  uwzględniając pismo Komisji Rozwoju Regionalnego,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A8-0124/2015),

A.  mając na uwadze, że Unia opracowała instrumenty ustawodawcze i budżetowe w celu udzielenia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym skutkami poważnych zmian w strukturze światowego handlu lub światowego kryzysu finansowego i gospodarczego oraz z myślą o ułatwieniu im powrotu na rynek pracy;

B.  mając na uwadze, że pomoc finansowa Unii dla zwalnianych pracowników powinna być dynamiczna i powinno się jej udzielać jak najszybciej i jak najskuteczniej zgodnie ze wspólną deklaracją Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, przyjętą na posiedzeniu pojednawczym w dniu 17 lipca 2008 r., a także przy uwzględnieniu porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. w odniesieniu do przyjęcia decyzji o uruchomieniu EFG,

C.  mając na uwadze, że przyjęcie rozporządzenia w sprawie EFG odzwierciedla porozumienie osiągnięte przez Parlament i Radę w sprawie ponownego wprowadzenia kryterium uruchomienia z powodu kryzysu, zwiększenia wkładu finansowego Unii do 60% łącznych szacunkowych kosztów proponowanych działań, poprawy skuteczności rozpatrywania wniosków o uruchomienie EFG przez Komisję oraz przez Parlament i Radę dzięki skróceniu czasu oceny i zatwierdzania, w sprawie rozszerzenia zakresu kwalifikowalnych działań i beneficjentów poprzez włączenie osób samozatrudnionych i osób młodych oraz w sprawie finansowania środków zachęcających do podejmowania własnej działalności gospodarczej,

D.  mając na uwadze, że Francja złożyła wniosek EGF/2014/017 FR/Mory-Ducros o wkład finansowy z EFG w związku ze zwolnieniem 2513 pracowników w przedsiębiorstwie Mory-Ducros SAS prowadzącym działalność w sektorze gospodarki sklasyfikowanym w dziale 49 NACE Rev. 2 (transport lądowy i transport rurociągowy), przy czym do zwolnień doszło w 84 miejscach w całej Francji metropolitalnej,

E.  mając na uwadze, że złożony wniosek spełnia kryteria kwalifikowalności przewidziane w rozporządzeniu w sprawie EFG,

1.  zgadza się z Komisją, że warunki wymienione w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie EFG zostały spełnione i że w związku z tym Francja ma prawo do wkładu finansowego na mocy tego rozporządzenia;

2.  odnotowuje, że w dniu 6 października 2014 r. władze Francji przedłożyły wniosek o wkład finansowy z EFG, a w dniu 23 lutego 2015 r. Komisja przedstawiła ocenę tego wniosku; z zadowoleniem przyjmuje krótki okres oceny wynoszący niecałe pięć miesięcy;

3.  odnotowuje, że całkowite koszty wynoszą 10 087 000 EUR, z czego 35 000 EUR przeznaczone jest na kontrolę i certyfikację, oraz że wkład finansowy z EFG wynosi 6 052 200 EUR, co stanowi 60 % całkowitych kosztów;

4.  uważa, że zwolnienia w przedsiębiorstwie Mory-Ducros SAS wiążą się z ogólnym spadkiem produkcji w Europie, który doprowadził do ograniczenia ilości towarów wymagających transportu i spowodował wojnę cenową w sektorze transportu drogowego towarów, w wyniku której od 2007 r. marża operacyjna stale się pogarsza oraz dochodzi do licznych strat w tym sektorze we Francji; zauważa, że skutkiem była fala upadłości, które objęły również przedsiębiorstwo Mory-Ducros; wnioskuje, że wydarzenia te są bezpośrednio związane z globalnym kryzysem finansowym i gospodarczym;

5.  podkreśla, że w wyniku ugody po zamknięciu przedsiębiorstwa Mory‑Ducros SAS nowo powstały podmiot MORY Global nabył 50 spośród 84 agencji i zatrudnił ponownie 2107 z 4911 pracowników, wobec czego zwolnionych zostało faktycznie 2804 pracowników;

6.  podkreśla, że ponad 17 % osób objętych proponowanymi działaniami jest w wieku od 55 do 64 lat oraz że skorzystanie przez te osoby z proponowanych środków wsparcia pomogłoby im uniknąć długotrwałego bezrobocia i wykluczenia społecznego;

7.  zauważa, że do chwili obecnej jeszcze jeden wniosek o wsparcie z EFG dotyczył sektora transportu lądowego i rurociągowego (EGF/2011/001 AT/Nieder- und Oberösterreich), a jego podstawą był również światowy kryzys gospodarczy i finansowy;

8.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że aby szybko zapewnić wsparcie pracownikom, władze Francji postanowiły rozpocząć świadczenie zwalnianym pracownikom zindywidualizowanych usług w dniu 24 lutego 2014 r., a więc na długo przed zapadnięciem decyzji o przyznaniu z EFG pomocy na zaproponowany skoordynowany pakiet, a nawet przed złożeniem odpowiedniego wniosku;

9.  zwraca uwagę, że zindywidualizowane usługi, które mają być świadczone zwolnionym pracownikom, obejmują tylko jedno działanie, które ma być realizowane przez punkt kompleksowej obsługi (Cellule de reclassement) zarządzany przez trzy agencje; zauważa, że Francja zwraca się o sfinansowanie z EFG jedynie tego punktu kompleksowej obsługi; oczekuje, że Komisja i władze francuskie będą ściśle przestrzegały zasady, zgodnie z którą płatności dla agencji będą dokonywane w ratach i na podstawie osiągniętych wyników;

10.  zauważa, że trzech wykonawców zarządzających punktem kompleksowej obsługi wybrał zarządca sądowy po konsultacjach z przedstawicielami zwolnionych pracowników, a celem było uwzględnienie jak największej części obszaru Francji metropolitalnej oraz włączenie jak największej liczby pracowników objętych pomocą;

11.  jest zdania, że dzięki monitorowaniu działalności agencji za pomocą regularnych sprawozdań pisemnych można zapewnić właściwe wykorzystanie środków z EFG, tak aby zaproponować uczestnikom indywidualną ścieżkę kariery, wystarczającą liczbę ofert pracy i pomoc przy podejmowaniu działalności gospodarczej w ramach punktu kompleksowej obsługi;

12.  przypomina, że środki z EFG mają pomóc pracownikom w znalezieniu nowej pracy dzięki szkoleniom i w żadnym wypadku nie mogą stanowić wsparcia dla agencji ani być przeznaczone na pokrycie ich kosztów administracyjnych;

13.  zauważa, że zadaniem agencji jest udzielenie pomocy zwolnionym pracownikom, zapewnienie im poradnictwa oraz wypracowanie dla nich rozwiązań umożliwiających im pozostanie na rynku pracy i znalezienie nowego zatrudnienia;

14.  uważa, że pracownicy w wieku od 55 do 64 lat są bardziej zagrożeni przedłużającym się bezrobociem i wykluczeniem z rynku pracy; wobec tego uważa, że pracownicy ci mają szczególne potrzeby, jeśli chodzi o zapewnienie im zindywidualizowanego podejścia;

15.  przypomina, że zgodnie z art. 7 rozporządzenia w sprawie EFG przy opracowywaniu skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług należy przewidywać przyszłe perspektywy rynku pracy i potrzebne umiejętności, a także pakiet ten powinien być zgodny z przejściem na zasobooszczędną i zrównoważoną gospodarkę;

16.  wyraża zadowolenie z powodu przeznaczenia środków z Europejskiego Funduszu Społecznego na dalsze aktywne instrumenty (np. dłuższe kursy szkoleniowe), których nie przewidziano we wniosku złożonym przez Francję;

17.  ubolewa z powodu braku funduszów przeznaczonych na działania komunikacyjne i promujące EFG; uważa, że reklama i działania informacyjne odgrywają ważną rolę nie tylko w kontekście atrakcyjności dla beneficjentów, ale również w związku z podkreślaniem działań Unii w sferze społecznej;

18.  oczekuje, że władze Francji będą przestrzegać postanowień rozporządzenia w sprawie EFG dotyczących udostępniania informacji i nagłaśniania finansowanych działań, choć nie zwróciły się o środki na finansowanie działań przygotowawczych, zarządzania oraz działań informacyjnych i reklamowych;

19.  odnotowuje, że informacje na temat skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług, które mają być finansowane z EFG, obejmują dane na temat komplementarności z działaniami finansowanymi z funduszy strukturalnych; podkreśla, że władze Francji potwierdzają, iż działania kwalifikowalne nie są objęte pomocą w ramach innych instrumentów finansowych Unii; ponownie wzywa Komisję do przedstawiania w sprawozdaniach rocznych analizy porównawczej tych danych w celu zagwarantowania pełnego przestrzegania obowiązujących przepisów i zapobiegania powielaniu usług finansowanych przez Unię;

20.  docenia udoskonaloną procedurę wprowadzoną przez Komisję w następstwie wniosku Parlamentu o przyspieszone udzielanie dotacji; zwraca uwagę na presję czasu wynikającą z nowego harmonogramu oraz na potencjalne skutki dotyczące skuteczności rozpatrywania spraw;

21.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

22.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i zadbania o jej publikację w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

23.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (wniosek EGF/2014/017 FR/Mory-Ducros z Francji)

(Tekst tego załącznika nie został powtórzony w tym miejscu, ponieważ odpowiada on końcowej wersji decyzji (UE) 2015/738.)

(1) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 855.
(2) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.
(3) Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.


Decyzja ustanawiająca Komitet OchronySocjalnej *
PDF 357kWORD 59k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 15 kwietnia 2015 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady ustanawiającej Komitet Ochrony Socjalnej i uchylającej decyzję 2004/689/WE (05126/2015 – C8-0025/2015 – 2015/0802(CNS))
P8_TA(2015)0091A8-0066/2015

(Specjalna procedura ustawodawcza – konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt Rady (05126/2015),

–  uwzględniając art. 160 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8–0025/2015),

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A8–0066/2015),

1.  zatwierdza po poprawkach projekt Rady;

2.  zwraca się do Rady o poinformowanie go w przypadku uznania za stosowne odejścia od tekstu przyjętego przez Parlament;

3.  zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do projektu Rady;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Projekt Rady   Poprawka
Poprawka 1
Projekt decyzji
Motyw 3
(3)   W swoich konkluzjach z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wzmocnienia współpracy w unowocześnianiu i poprawianiu ochrony socjalnej2, Rada poparła wniosek Komisji dotyczący stworzenia mechanizmu wzmocnionej współpracy, opracowany w celu wprowadzenia w życie tego działania przez grupę urzędników wysokiego szczebla. Rada podkreśliła, że ten rodzaj współpracy powinien obejmować wszystkie formy ochrony socjalnej i, jeśli to konieczne, pomagać państwom członkowskim w poprawianiu i wzmacnianiu ich systemów ochrony socjalnej, zgodnie z ich krajowymi priorytetami. Rada przypomniała również kompetencje państw członkowskich odnośnie do organizacji i finansowania ochrony socjalnej i zatwierdziła cztery ogólne cele w ramach powszechnego wyzwania dotyczącego modernizacji systemów zabezpieczenia społecznego w rozumieniu Komisji: sprawienie, by praca była godziwie opłacana i przynosiła bezpieczny dochód; sprawienie, by emerytury były bezpieczne, a system emerytalny – zrównoważony; promowanie włączenia społecznego i zapewnienie i trwałego systemu opieki zdrowotnej o wysokiej jakości; podkreśliła również, że we wszystkich działaniach służących realizacji tych czterech celów należy uwzględniać kwestię równości pomiędzy kobietami i mężczyznami. Na koniec Rada uznała, że aspekty finansowe są wspólne dla wszystkich tych celów.
(3)   W swoich konkluzjach z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wzmocnienia współpracy w unowocześnianiu i poprawianiu ochrony socjalnej2, Rada poparła wniosek Komisji dotyczący stworzenia mechanizmu wzmocnionej współpracy, opracowany w celu wprowadzenia w życie tego działania przez grupę urzędników wysokiego szczebla. Rada podkreśliła, że ten rodzaj współpracy powinien obejmować wszystkie formy ochrony socjalnej i, jeśli to konieczne, pomagać państwom członkowskim w poprawianiu i wzmacnianiu ich systemów ochrony socjalnej, zgodnie z ich krajowymi priorytetami. Rada przypomniała również kompetencje państw członkowskich odnośnie do organizacji i finansowania ochrony socjalnej i zatwierdziła cztery ogólne cele w ramach powszechnego wyzwania dotyczącego modernizacji systemów zabezpieczenia społecznego w rozumieniu Komisji: sprawienie, by praca była godziwie opłacana i przynosiła bezpieczny dochód; sprawienie, by emerytury były bezpieczne, a system emerytalny – zrównoważony; promowanie włączenia społecznego i zapewnienie trwałego systemu opieki zdrowotnej o wysokiej jakości dla wszystkich; podkreśliła również, że we wszystkich działaniach służących realizacji tych czterech celów należy uwzględniać kwestię równości pomiędzy kobietami i mężczyznami. Na koniec Rada uznała, że aspekty finansowe są wspólne dla wszystkich tych celów.
__________________
__________________
2 Dz.U. C 8 z 12.1.2000, s. 7.
2 Dz.U. C 8 z 12.1.2000, s. 7.
Poprawka 2
Projekt decyzji
Motyw 7
(7)   W swoich konkluzjach z czerwca 2013 r. Rada Europejska stwierdziła, że należy wzmocnić wymiar socjalny UGW. Pierwszym krokiem powinno być lepsze monitorowanie i uwzględnienie sytuacji rynku pracy i sytuacji pod względem socjalnym w ramach UGW, w szczególności poprzez zastosowanie odpowiednich wskaźników dotyczących sytuacji socjalnej i zatrudnienia w ramach europejskiego semestru. Ważne jest również zapewnienie lepszej koordynacji polityki zatrudnienia i polityki socjalnej przy pełnym poszanowaniu kompetencji krajowych.
(7)   W swoich konkluzjach z czerwca 2013 r. Rada Europejska stwierdziła, że należy wzmocnić wymiar socjalny UGW. Pierwszym krokiem powinno być lepsze monitorowanie i uwzględnienie sytuacji rynku pracy i sytuacji pod względem socjalnym w ramach UGW, w szczególności poprzez zastosowanie odpowiednich wskaźników dotyczących sytuacji socjalnej i zatrudnienia w ramach europejskiego semestru. Ważne jest również zapewnienie lepszej koordynacji polityki zatrudnienia, polityki socjalnej i polityki społeczno-gospodarczej przy pełnym poszanowaniu kompetencji krajowych.

Decyzja ustanawiająca Komitet ds. Zatrudnienia *
PDF 277kWORD 48k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 15 kwietnia 2015 r. w sprawie projektu decyzji Rady ustanawiającej Komitet ds. Zatrudnienia i uchylającej decyzję 2000/98/WE (05125/2015 – C8-0026/2015 – 2015/0801(CNS))
P8_TA(2015)0092A8-0065/2015

(Specjalna procedura ustawodawcza – konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt Rady (05125/2015),

–  uwzględniając art. 150 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8–0026/2015),

–  uwzględniając art.59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A8–0065/2015),

1.  zatwierdza projekt Rady;

2.  zwraca się do Rady o poinformowanie go w przypadku uznania za stosowne odejścia od tekstu przyjętego przez Parlament;

3.  zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do tekstu przyjętego przez Parlament;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.


Zmiana rozporządzenia określającego wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 ***
PDF 364kWORD 50k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 15 kwietnia 2015 r. w sprawie projektu rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (UE, Euratom) nr 1311/2013 określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 (05479/2015 – C8-0047/2015 – 2015/0010(APP))
P8_TA(2015)0093A8-0125/2015

(Specjalna procedura ustawodawcza – zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt rozporządzenia Rady (05479/2015),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 312 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (C8-0047/2015),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 kwietnia 2014 r. w sprawie negocjacji dotyczących wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020: wnioski, jakie należy wyciągnąć, oraz dalsze kroki(1),

–  uwzględniając art. 86 i art. 99 ust. 1 akapit pierwszy i trzeci Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Budżetowej (A8-0125/2015),

1.  wyraża zgodę na projekt rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (UE, Euratom) nr 1311/2013 określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 w postaci załączonej do niniejszej rezolucji;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

ZAŁĄCZNIK

ROZPORZĄDZENIE RADY

(UE, Euratom) 2015/....

zmieniającego rozporządzenie (UE, Euratom) nr 1311/2013

określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020

(Tekst tego załącznika nie został powtórzony w tym miejscu, ponieważ odpowiada on ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia Rady (UE) nr 2015/623.)

(1) Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0378.


Setna rocznica ludobójstwa w Armenii
PDF 200kWORD 57k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 kwietnia 2015 r. w sprawie setnej rocznicy ludobójstwa Ormian (2015/2590(RSP))
P8_TA(2015)0094RC-B8-0342/2015

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Konwencję ONZ w sprawie zapobiegania i karania zbrodni ludobójstwa z 1948 r.,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 18 czerwca 1987 r. w sprawie politycznego rozwiązania kwestii ormiańskiej(1),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie rocznego sprawozdania dotyczącego praw człowieka i demokracji na świecie za rok 2013 oraz polityki UE w tym zakresie(2),

–  uwzględniając Protokół w sprawie nawiązania stosunków dyplomatycznych między Republiką Armenii a Republiką Turcji oraz Protokół w sprawie rozwoju stosunków między Republiką Armenii a Republiką Turcji, podpisane w Zurychu w dniu 10 października 2009 r.;

–  uwzględniając wypowiedź Jego Świątobliwości Papieża Franciszka z dnia 12 kwietnia 2015 r.,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 i 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że 2015 r. przypada setna rocznica ludobójstwa Ormian popełnionego w Imperium Osmańskim;

B.  mając na uwadze, że coraz więcej państw członkowskich i parlamentów narodowych uznaje ludobójstwo Ormian popełnione w Imperium Osmańskim;

C.  mając na uwadze, że jednym z głównych motywów integracji europejskiej jest pragnienie, by już nigdy nie dopuścić do wojen i zbrodni przeciwko ludzkości w Europie;

D.  mając na uwadze, że Turcja i Armenia zainicjowały proces normalizacji stosunków dyplomatycznych, podpisując w 2009 r. w Zurychu protokoły w sprawie nawiązania i rozwoju stosunków;

E.  mając na uwadze, że pielęgnowanie pamięci o przeszłości ma nadrzędne znaczenie, gdyż bez prawdy i upamiętnienia nie jest możliwe pojednanie;

1.  w przededniu setnej rocznicy tych wydarzeń składa hołd milionowi i pięciuset tysiącom niewinnych ormiańskich ofiar ludobójstwa popełnionego w Imperium Osmańskim; w duchu europejskiej solidarności i sprawiedliwości przyłącza się do upamiętnienia setnej rocznicy ludobójstwa Ormian; wzywa Komisję i Radę do włączenia się w upamiętnienie tego wydarzenia;

2.  przypomina swoją rezolucję z dnia 18 czerwca 1987 r., w której między innymi uznał, iż tragiczne wydarzenia, które miały miejsce w latach 1915–1917 na terytorium Imperium Osmańskiego i których ofiarą byli Ormianie, stanowią zbrodnię ludobójstwa w rozumieniu Konwencji ONZ w sprawie zapobiegania i karania zbrodni ludobójstwa z 1948 r.; potępia wszelkie przypadki zbrodni przeciwko ludzkości i ludobójstwa oraz głęboko ubolewa nad próbami ich negowania;

3.  składa hołd niewinnym ofiarom wszelkich aktów ludobójstwa i zbrodni przeciwko ludzkości; proponuje ustanowienie międzynarodowego dnia pamięci o zbrodniach ludobójstwa, aby wciąż na nowo przypominać o prawie wszystkich ludów i narodów na świecie do pokoju i godności;

4.  podkreśla, że odpowiednio wczesne zapobieganie ludobójstwu i zbrodniom przeciwko ludzkości oraz skuteczne karanie za te czyny powinno należeć do głównych priorytetów wspólnoty międzynarodowej i Unii Europejskiej;

5.  z zadowoleniem przyjmuje – jako krok we właściwym kierunku – oświadczenia prezydenta Republiki Turcji Recepa Tayyipa Erdoğana oraz premiera Republiki Turcji Ahmeta Davutoğlu, w których złożyli oni kondolencje i uznali zbrodnie przeciw Ormianom zamieszkującym Imperium Osmańskie; zachęca Turcję, by potraktowała upamiętnienie setnej rocznicy ludobójstwa Ormian jako ważną okazję do kontynuowania wysiłków na rzecz pogodzenia się ze swoją przeszłością – w tym do otwarcia archiwów – i uznania ludobójstwa Ormian, a tym samym utorowania drogi prawdziwemu pojednaniu między narodami Turcji i Armenii;

6.  wyraża uznanie dla słów wygłoszonych przez Jego Świątobliwość Papieża Franciszka dnia 12 kwietnia 2015 r., w których w duchu pokoju i pojednania upamiętnił setną rocznicę ludobójstwa Ormian;

7.  wzywa Turcję do poszanowania i pełnego wykonania zobowiązań podjętych w celu ochrony dziedzictwa kulturowego, a w szczególności do przeprowadzenia w dobrej wierze pełnej ewidencji zniszczonego lub zrujnowanego w minionym stuleciu na jej terytorium dziedzictwa kulturowego Ormian i innych grup ludności;

8.  zwraca się do Armenii i Turcji, by skorzystały z przykładów pomyślnego pojednania między europejskimi narodami i skupiły się na programie działań, który na pierwszym miejscu stawia współpracę między narodami; ufa, że przyczyni się to do historycznego pojednania między Ormianami a Turkami w duchu prawdy i wzajemnego szacunku; popiera inicjatywy społeczeństwa obywatelskiego w Turcji i Armenii zmierzające do normalizacji stosunków; wzywa Turcję i Armenię, by przystąpiły do normalizacji wzajemnych stosunków poprzez bezwarunkową ratyfikację i wdrożenie protokołów w sprawie nawiązania stosunków dyplomatycznych, otwarcie granic oraz aktywne pogłębianie wzajemnych stosunków, ze szczególnym odniesieniem do współpracy transgranicznej i integracji gospodarczej;

9.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich, rządowi i parlamentowi Republiki Armenii, a także rządowi i parlamentowi Republiki Turcji.

(1) Dz.U. C 190 z 20.7.1987, s. 119.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0076.


Międzynarodowy Dzień Romów - wrogość wobec Romów w Europie i uznanie przez UE dnia pamięci ludobójstwa Romów w czasie II wojny światowej
PDF 300kWORD 70k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 kwietnia 2015 r. z okazji Międzynarodowego Dnia Romów – antycyganizm w Europie i uznanie przez UE dnia pamięci o ludobójstwie Romów podczas drugiej wojny światowejPj (2015/2615(RSP))
P8_TA(2015)0095B8-0326/2015

Parlament Europejski,

–  uwzględniając preambułę Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), w szczególności akapit drugi oraz akapity od czwartego do siódmego,

–  uwzględniając między innymi art. 2, art. 3 ust. 3 akapit drugi oraz art. 6 i 7 TUE,

–  uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2000 r., ogłoszoną w dniu 12 grudnia 2007 r. w Strasburgu, która weszła w życie wraz z Traktatem z Lizbony w grudniu 2009 r.,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie strategii UE w dziedzinie integracji Romów(1), komunikat Komisji z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie unijnych ram dotyczących krajowych strategii integracji Romów do 2020 r. (COM(2011)0173), komunikat Komisji z dnia 2 kwietnia 2014 r. w sprawie sprawozdania z wdrażania Unijnych ram dotyczących krajowych strategii integracji Romów (COM(2014)0209) oraz zalecenie Rady z dnia 9 grudnia 2013 r. w sprawie skutecznych środków integracji Romów w państwach członkowskich,

–  uwzględniając wyniki badania pilotażowego dotyczącego Romów z 2011 r., przeprowadzonego przez Agencję Praw Podstawowych,

–  uwzględniając Konwencję ramową Rady Europy o ochronie mniejszości narodowych oraz Europejską konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności,

–  uwzględniając przyjętą w dniu 1 lutego 2012 r. deklarację Komitetu Ministrów Rady Europy na temat nasilającego się w Europie antycyganizmu i rasistowskiej przemocy wobec Romów,

–  uwzględniając zalecenie nr 13 Europejskiej Komisji przeciwko Rasizmowi i Nietolerancji (ECRI) dotyczące ogólnej polityki zwalczania antycyganizmu i dyskryminacji Romów,

–  uwzględniając kompleksowy plan działania przyjęty przez państwa należące do OBWE, w tym państwa członkowskie UE oraz kraje kandydujące, którego celem jest poprawa sytuacji Romów i Sintich na obszarze OBWE i w którym państwa zobowiązują się między innymi do zwiększenia wysiłków mających na celu zagwarantowanie Romom i Sintim możliwości odgrywania pełnej i równoprawnej roli w naszych społeczeństwach, a także wyeliminowanie dyskryminacji wobec nich,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że według szacunków w Europie mieszka 10–12 mln Romów i są oni największą mniejszością etniczną w Europie;

B.  mając na uwadze, że słowo „Romowie” jest stosowane w niniejszej rezolucji do określenia różnych powiązanych grup w całej Europie, zarówno prowadzących osiadły, jak i wędrowny tryb życia, takich jak Romowie, Wędrowcy, Sinti, Manusze, Kalé, Romaniczale, Bojasze, Aszkali, Egipcjanie, Jenisze, Domowie i Lomowie, które mogą różnić się od siebie pod względem kultury i stylu życia;

C.  mając na uwadze, że antycyganizm będący szczególnym rodzajem rasizmu wymierzonym przeciwko Romom, jest ideologią opartą na wyższości rasowej, formą odczłowieczenia i rasizmu instytucjonalnego żywiącą się dyskryminacją historyczną, której przejawami są między innymi przemoc, mowa nienawiści, wyzysk, stygmatyzacja i dyskryminacja w najbardziej jaskrawej formie;

D.  mając na uwadze, że antycyganizm jest jednym z głównych powodów dyskryminacji i marginalizacji, jakiej Romowie historycznie doświadczali w wielu krajach europejskich;

E.  mając na uwadze, że wielu Romów nadal żyje w nędzy i boryka się ze skrajnym wykluczeniem społecznym i skrajną dyskryminacją;

F.  mając na uwadze, że sytuacja europejskich Romów, którzy są zakorzenioną w historii częścią społeczeństwa wielu krajów europejskich i nie wywodzą się z jednego kraju rodzimego oraz wnoszą wkład w Europę jako jej obywatele, różni się od sytuacji innych mniejszości narodowych w Europie, co uzasadnia przyjęcie specyficznych środków na szczeblu europejskim; mając na uwadze, że Romowie są częścią kultury i wartości europejskich;

G.  mając na uwadze, że kobiety romskie często doświadczają dyskryminacji z wielu przyczyn jednocześnie i dyskryminacji krzyżowej ze względu na płeć i pochodzenie etniczne oraz mają ograniczony dostęp do zatrudnienia, edukacji, opieki zdrowotnej, opieki społecznej i procesów decyzyjnych; mając na uwadze, że dyskryminacja może pojawić się w głównym nurcie społeczeństwa w kontekście rosnącego antyromskiego rasizmu, lecz również w społecznościach, w których żyją kobiety romskie, ze względu na ich płeć;

H.  mając na uwadze, że w komunikacie Komisji z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie unijnych ram dotyczących krajowych strategii integracji Romów do 2020 r. zaapelowano do państw członkowskich o przyjęcie lub dalszy rozwój kompleksowego podejścia do integracji Romów i poparcie szeregu wspólnych celów; mając na uwadze, że w swoim zaleceniu z dnia 9 grudnia 2013 r. Rada zwróciła się do państw członkowskich o podjęcie skutecznych działań politycznych, aby zapewnić równe traktowanie Romów i poszanowanie ich praw podstawowych, w tym prawa do równego dostępu do edukacji, zatrudnienia, opieki zdrowotnej i mieszkalnictwa;

I.  mając na uwadze, że Organizacja Narodów Zjednoczonych ustanowiła 27 stycznia, dzień wyzwolenia obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau, Międzynarodowym Dniem Pamięci o Ofiarach Holokaustu;

J.  mając na uwadze, że według szacunków co najmniej 500 000 Romów zostało zgładzonych w czasie drugiej wojny światowej przez nazistów i inne reżimy oraz ich sojuszników, a także mając na uwadze, że w niektórych krajach zgładzono ponad 80% ludności romskiej; mając na uwadze, że podczas drugiej wojny światowej w Zigeunerlager (obozie dla Cyganów) w Auschwitz-Birkenau zagazowano co najmniej 23 000 Romów, a w ciągu jednej nocy, z 2 na 3 sierpnia 1944 r. zabito w tym obozie 2 897 Romów, głównie kobiet, dzieci i osób starszych; mając zatem na uwadze, że organizacje romskie ogłosiły dzień 2 sierpnia dniem pamięci o wszystkich romskich ofiarach tego ludobójstwa;

K.  mając na uwadze, że ludobójstwo Romów, którego dopuścili się naziści i inne reżimy oraz ich sojusznicy podczas drugiej wojny światowej, jest wciąż mało znanym faktem, a zatem nie jest on uznany przez ogół społeczeństwa i często z tego powodu nie uczy się o nim w szkołach, przez co Romowie są „zignorowanymi” ofiarami ludobójstwa z czasów drugiej wojny światowej;

L.  mając na uwadze, że w celu propagowania pokoju, pojednania, demokracji i praw człowieka w Europie należy bezwzględnie upamiętnić zbrodnie przeciwko ludzkości i rażące przypadki łamania praw człowieka; mając na uwadze, że należy w pełni uznać ludobójstwo Romów w Europie, odpowiednio do wagi przestępstw nazistów i innych reżimów, które miały na celu fizyczne wyeliminowanie z Europy Romów, jak również Żydów i innych grup;

M.  mając na uwadze, że uznanie i upamiętnienie ludobójstwa Romów w czasie drugiej wojny światowej jest ważne, aby móc we właściwych przypadkach zadośćuczynić Romom za krzywdy wyrządzone im przez nazistów i inne reżimy oraz ich sojuszników w czasie drugiej wojny światowej;

N.  mając na uwadze, że uznanie ludobójstwa Romów w czasie drugiej wojny światowej oraz ustanowienie specjalnego europejskiego dnia pamięci stanowiłoby zatem ważny symboliczny krok w walce z antycyganizmem i przyczyniłoby się do zwiększenia ogólnej wiedzy o historii Romów w Europie;

1.  wyraża głębokie zaniepokojenie nasileniem się antycyganizmu, który przejawia się między innymi retoryką antyromską i brutalnymi atakami na Romów w Europie, w tym zabójstwami, które są sprzeczne z normami i wartościami Unii Europejskiej i stanowią istotną przeszkodę w skutecznej integracji społecznej Romów i w zapewnieniu pełnego poszanowania ich praw człowieka;

2.  podkreśla, że dyskryminacja i marginalizacja nigdy nie są spowodowane przyrodzoną słabością osób lub grup, których dotyczy taka dyskryminacja i marginalizacja, lecz wynikają głównie z niezdolności głównego nurtu społeczeństwa do uznania praw osób oraz z niezdolności do zapewnienia niezbędnych struktur, dzięki którym pojedyncze osoby mogłyby korzystać z tych praw;

3.  wzywa państwa członkowskie do skutecznego wdrożenia dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne, aby zapobiegać i położyć kres dyskryminacji Romów, zwłaszcza w dziedzinie zatrudnienia, edukacji i dostępu do mieszkalnictwa;

4.  podkreśla, że konieczne jest zwalczanie antycyganizmu na każdym szczeblu i wszelkimi środkami, oraz podkreśla, że zjawisko to jest szczególnie uporczywą, brutalną, nawracającą i powszechną formą rasizmu; wzywa państwa członkowskie do dalszego nasilenia walki z antycyganizmem w ramach krajowych strategii integracji Romów, promując najlepsze praktyki;

5.  z zadowoleniem przyjmuje zaangażowanie społeczności romskich i organizacji pozarządowych we wdrażanie krajowych strategii integracji Romów oraz apeluje o ich dalsze zaangażowanie w opracowywanie, monitorowanie, ocenę i wdrażanie tych strategii;

6.  podkreśla, że należy dopilnować, by do krajowych strategii integracji Romów włączono specyficzne środki na rzecz praw kobiet i uwzględniania aspektu płci, oraz by podczas oceny i corocznego monitorowania każdego elementu krajowych strategii integracji Romów zwracano uwagę na perspektywę praw kobiet i równości płci;

7.  wzywa państwa członkowskie i Komisję do priorytetowego traktowania dzieci przy wdrażaniu unijnych ram dotyczących krajowych strategii integracji Romów oraz ponownie zapewnia, jak ważne jest wspieranie równego dostępu dzieci romskich do mieszkalnictwa, opieki zdrowotnej, edukacji i godnych warunków życia;

8.  wzywa państwa członkowskie do skutecznego wdrożenia decyzji ramowej Rady 2008/913/WSiSW z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwalczania pewnych form i przejawów rasizmu i ksenofobii za pomocą środków prawnokarnych, aby skutecznie zwalczać antycyganizm, retorykę antyromską i brutalne ataki na Romów, jak też aprobowanie i negowanie ludobójstwa Romów oraz rażące pomniejszanie jego wagi;

9.  przypomina, że Romowie są częścią kultury europejskiej i wspólnych wartości, a zatem zachęca państwa członkowskie i inne kraje europejskie do podjęcia tematu historii Romów za pomocą dialogu z obywatelami i młodzieżą, zwłaszcza na temat ludobójstwa Romów w czasie drugiej wojny światowej;

10.  zdecydowanie i jednoznacznie potępia wszelkie formy rasizmu i dyskryminacji, z którymi borykają się Romowie, i podkreśla, że jeśli środki w innych dziedzinach mają poskutkować, należy skutecznie zająć się zjawiskiem antycyganizmu;

11.  wzywa w związku z tym Komisję do skutecznego monitorowania i oceny przestrzegania przez państwa członkowskie podstawowych wartości UE; wzywa Komisję do dopilnowania, by we wszystkich państwach członkowskich przestrzegano praw podstawowych, demokracji i praworządności, do skutecznego monitorowania i oceny przestrzegania przez państwa członkowskie tych wartości oraz do reagowania na wszelkie ewentualne powtarzające się naruszenia;

12.  z powagą uznaje zatem historyczny fakt ludobójstwa Romów, które miało miejsce podczas drugiej wojny światowej;

13.  wzywa państwa członkowskie do oficjalnego uznania tego ludobójstwa i innych form prześladowania Romów, takich jak deportacja i internowanie, jakie miały miejsce w czasie drugiej wojny światowej;

14.  oświadcza, że w celu upamiętnienia ofiar ludobójstwa Romów podczas drugiej wojny światowej należy ustanowić dzień europejski, który należy nazwać Europejskim Dniem Pamięci o Ofiarach Holokaustu Romów;

15.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich i krajów kandydujących, Radzie Europy, OBWE oraz Organizacji Narodów Zjednoczonych.

(1) Dz.U. C 199 E z 7.7.2012, s. 112.

Informacja prawna