Indeks 
Teksty przyjęte
Wtorek, 6 października 2015 r. - StrasburgWersja ostateczna
Konwencja dotycząca pracy przymusowej lub obowiązkowej MOP: współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych ***
 Poddanie 4-metyloamfetaminy środkom kontroli *
 Poddanie 5-(2-aminopropylo)indolu środkom kontroli *
 Poddanie 25I-NBOMe, AH-7921, MDPV i metoksetaminy środkom kontroli *
 Poddanie 4,4'-DMAR i MT-45 środkom kontroli *
 Uruchomienie środków z Funduszu Solidarności UE: klęski naturalne w Bułgarii i Grecji w 2015 r.
 Możliwe rozszerzenie unijnej ochrony oznaczeń geograficznych na produkty nierolne
 Przepisy ogólne dotyczące europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych: szczególne środki dla Grecji ***I
 Uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji – wniosek EGF/2015/002 DE/Adam Opel - Niemcy
 Uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji: wniosek EGF/2015/003 BE/Ford Genk - Belgia
 Uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji: wniosek EGF/2015/004 IT/Alitalia - Włochy
 Rola władz lokalnych w krajach rozwijających się we współpracy na rzecz rozwoju

Konwencja dotycząca pracy przymusowej lub obowiązkowej MOP: współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych ***
PDF 319kWORD 61k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 6 października 2015 r. w sprawie projektu decyzji Rady upoważniającej państwa członkowskie do ratyfikowania, w interesie Unii Europejskiej, Protokołu z 2014 r. do Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej pracy przymusowej lub obowiązkowej z 1930 r. w odniesieniu do art. 1–4 tego protokołu dotyczących kwestii współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych (06731/2015 – C8-0078/2015 – 2014/0258(NLE))
P8_TA(2015)0325A8-0226/2015

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (06731/2015),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na podstawie art. 82 ust. 2 i art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0078/2015),

–  uwzględniając art. 99 ust. 1 akapit pierwszy i trzeci, art. 99 ust. 2 oraz art 108 ust. 7 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0226/2015),

1.  wyraża zgodę na projekt decyzji Rady;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich.


Poddanie 4-metyloamfetaminy środkom kontroli *
PDF 315kWORD 62k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 6 października 2015 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Rady w sprawie poddania 4-metyloamfetaminy środkom kontroli (10010/2015 – C8-0182/2015 – 2013/0021(NLE))
P8_TA(2015)0326A8-0265/2015

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt Rady 10010/2015,

–  uwzględniając art. 39 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej, zmienionego Traktatem z Amsterdamu, oraz art. 9 Protokołu nr 36 w sprawie postanowień przejściowych, na mocy których Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0182/2015),

–  uwzględniając decyzję Rady 2005/387/WSiSW z dnia 10 maja 2005 r. w sprawie wymiany informacji, oceny ryzyka i kontroli nowych substancji psychoaktywnych(1), w szczególności jej art. 8 ust. 3,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0265/2015),

1.  zatwierdza projekt Rady;

2.  zwraca się do Rady o poinformowanie go, jeśli uzna ona za stosowne odejście od tekstu przyjętego przez Parlament;

3.  zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do tekstu przyjętego przez Parlament;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

(1)Dz.U. L 127 z 20.5.2005, s. 32.


Poddanie 5-(2-aminopropylo)indolu środkom kontroli *
PDF 312kWORD 61k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 6 października 2015 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Rady w sprawie poddania 5-(2-aminopropylo)indolu środkom kontroli (10012/2015 – C8-0186/2015 – 2013/0207(NLE))
P8_TA(2015)0327A8-0263/2015

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt Rady 10012/2015,

–  uwzględniając art. 39 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej, zmienionego Traktatem z Amsterdamu, oraz art. 9 Protokołu nr 36 w sprawie postanowień przejściowych, na mocy których Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0186/2015),

–  uwzględniając decyzję Rady 2005/387/WSiSW z dnia 10 maja 2005 r. w sprawie wymiany informacji, oceny ryzyka i kontroli nowych substancji psychoaktywnych(1), w szczególności jej art. 8 ust. 3,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0263/2015),

1.  zatwierdza projekt Rady;

2.  zwraca się do Rady o poinformowanie go, jeśli uzna ona za stosowne odejście od tekstu przyjętego przez Parlament;

3.  zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do tekstu przyjętego przez Parlament;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

(1)Dz.U. L 127 z 20.5.2005, s.32.


Poddanie 25I-NBOMe, AH-7921, MDPV i metoksetaminy środkom kontroli *
PDF 321kWORD 62k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 6 października 2015 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Rady w sprawie poddania 2-(2,5-dimetoksy-4-jodofenylo)-N-(2-metoksybenzylo)etyloaminy (25I-NBOMe), 3,4-dichloro-N-[(1-dimetyloamino)cykloheksylometylo]benzamidu (AH-7921), 1-(1,3-benzodioksylo-5-yl)-2-pirolidyno-1-ylpentan-1-onu (MDPV) i 2-(3-metoksyfenylo)-2-(etyloamino)cykloheksanonu (metoksetaminy) środkom kontroli (10011/2015 – C8-0185/2015 – 2014/0183(NLE))
P8_TA(2015)0328A8-0264/2015

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt Rady 10011/2015,

–  uwzględniając art. 39 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej, zmienionego Traktatem z Amsterdamu, oraz art. 9 Protokołu nr 36 w sprawie postanowień przejściowych, na mocy których Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0185/2015),

–  uwzględniając decyzję Rady 2005/387/WSiSW z dnia 10 maja 2005 r. w sprawie wymiany informacji, oceny ryzyka i kontroli nowych substancji psychoaktywnych(1), w szczególności jej art. 8 ust. 3,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0264/2015),

1.  zatwierdza projekt Rady;

2.  zwraca się do Rady o poinformowanie go, jeśli uzna ona za stosowne odejście od tekstu przyjętego przez Parlament;

3.  zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do tekstu przyjętego przez Parlament;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

(1)Dz.U. L 127 z 20.5.2005, s. 32.


Poddanie 4,4'-DMAR i MT-45 środkom kontroli *
PDF 318kWORD 62k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 6 października 2015 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Rady w sprawie poddania 4-metylo-5-(4-metylofenylo)-4,5-dihydrooxazolo-2-aminy (4,4'-DMAR) i 1-cykloheksylo-4-(1,2-difenyletylo)-piperazyny (MT-45) środkom kontroli (10009/2015 – C8-0183/2015 – 2014/0340(NLE))
P8_TA(2015)0329A8-0262/2015

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt Rady (10009/2015),

–  uwzględniając art. 39 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej, zmienionego Traktatem z Amsterdamu, oraz art. 9 Protokołu nr 36 w sprawie postanowień przejściowych, na mocy których Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0183/2015),

–  uwzględniając decyzję Rady 2005/387/WSiSW z dnia 10 maja 2005 r. w sprawie wymiany informacji, oceny ryzyka i kontroli nowych substancji psychoaktywnych(1), w szczególności jej art. 8 ust. 3,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0262/2015),

1.  zatwierdza projekt Rady;

2.  zwraca się do Rady o poinformowanie go, jeśli uzna ona za stosowne odejście od tekstu przyjętego przez Parlament;

3.  zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do tekstu przyjętego przez Parlament;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

(1)Dz.U. L 127 z 20.5.2005, s.32.


Uruchomienie środków z Funduszu Solidarności UE: klęski naturalne w Bułgarii i Grecji w 2015 r.
PDF 405kWORD 66k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 6 października 2015 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej zgodnie z pkt 11 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami (klęski naturalne w Bułgarii i Grecji w 2015 r.) (COM(2015)0370 – C8-0198/2015 – 2015/2151(BUD))
P8_TA(2015)0330A8-0253/2015

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2015)0370 – C8-0198/2015),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2012/2002 z dnia 11 listopada 2002 r. ustanawiające Fundusz Solidarności Unii Europejskiej(1),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014−2020(2), w szczególności jego art. 10,

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami(3), w szczególności jego pkt 11,

–  uwzględniając pismo Komisji Rozwoju Regionalnego,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A8-0253/2015),

1.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności UE

(Tekst tego załącznika nie został powtórzony w tym miejscu, ponieważ odpowiada on końcowej wersji decyzji (UE) 2015/1872.)

(1) Dz.U. L 311 z 14.11.2002, s. 3.
(2) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.
(3) Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.


Możliwe rozszerzenie unijnej ochrony oznaczeń geograficznych na produkty nierolne
PDF 447kWORD 127k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 6 października 2015 r. w sprawie możliwego rozszerzenia ochrony oznaczeń geograficznych Unii Europejskiej na produkty nierolne (2015/2053(INI))
P8_TA(2015)0331A8-0259/2015

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Porozumienie w kwestii handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPS) Światowej Organizacji Handlu (WTO),

–  uwzględniając zieloną księgę zatytułowaną: „Wykorzystanie tradycyjnej wiedzy fachowej Europy: możliwe rozszerzenie unijnej ochrony oznaczeń geograficznych na produkty nierolne” (COM(2014)0469),

–  uwzględniając rozporządzenie (UE) nr 1151/2012 w odniesieniu do systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (zwane rozporządzeniem w sprawie jakości)(1),

–  uwzględniając rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do produktów winiarskich (zwane rozporządzeniem o jednolitej wspólnej organizacji rynków)(2),

–  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 110/2008 w sprawie napojów spirytusowych(3),

–  uwzględniając rozporządzenie (UE) nr 251/2014 w sprawie win aromatyzowanych(4),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 12 lutego 2015 r.,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 18 lutego 2015 r.,

–  uwzględniając orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej odnoszące się do oznaczeń geograficznych,

–  uwzględniając akt genewski związany z porozumieniem lizbońskim o ochronie nazw pochodzenia z dnia 31 października 1958 r., zmieniony w Sztokholmie w dniu 14 lipca 1967 r. i w dniu 28 września 1979 r., odnoszący się do własności intelektualnej i gwarantujący ochronę produktów wprowadzanych do obrotu na skalę międzynarodową i cieszących się powszechną renomą ze względu na cechy konkretnego obszaru geograficznego, z którego pochodzą,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej, a także opinie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, Komisji Handlu Międzynarodowego oraz Komisji Kultury i Edukacji (A8-0259/2015),

A.  mając na uwadze, że produkty rolne o szczególnym pochodzeniu geograficznym posiadające określone cechy lub produkowane za pomocą tradycyjnych metod mogą korzystać z jednolitego systemu ochrony oznaczeń geograficznych na poziomie UE;

B.  mając na uwadze, że według WTO oznaczenia geograficzne są „oznaczeniami służącymi do identyfikacji produktu jako pochodzącego z terytorium jednego państwa członkowskiego bądź regionu lub miejscowości na tym terytorium, w przypadkach gdy jakość, renoma lub inna określona właściwość produktu może być zasadniczo związana z jego pochodzeniem geograficznym”;

C.  mając na uwadze, że tradycyjne produkty europejskie wysokiej jakości oparte na tradycyjnej wiedzy i technikach są dziedzictwem kulturowym Unii i jako takie stanowią istotny do zachowania element życia gospodarczego i społecznego wielu regionów europejskich, ponieważ umożliwiają działalność mającą bezpośrednie odniesienie sposobu życia na szczeblu lokalnym, zwłaszcza na obszarach wiejskich, i przyczyniają się do zwiększenia ogólnej atrakcyjności danego regionu, zachowania lokalnej tożsamości, a także do promowania ich odrębności, z korzyścią dla turystyki, kultury i handlu;

D.  mając na uwadze, że takie produkty mogłyby pomóc w opracowaniu nowych strategii wspierania przedsiębiorczości na szczeblu lokalnym i regionalnym, sprzyjać utrzymaniu infrastruktury oraz rozwojowi nowej wykwalifikowanej siły roboczej związanej z danym terytorium, ze szczególnym uwzględnieniem obszarów wiejskich, regionów objętych kryzysem oraz najbardziej zmarginalizowanych, gdyż zatrudnienie w wielu z nich jest zależne od produkcji lokalnej, dającej nowy impuls szkoleniom zawodowym i rzemieślniczym, ściśle powiązanym z rozwojem danego terytorium i okręgów produkcyjnych, przy jednoczesnej ochronie i promowaniu niepowtarzalnej i urozmaiconej spuścizny każdego regionu;

E.  przypomina, że produkty nierolne stanowią integralną część naszej tożsamości i ważny element dziedzictwa kulturowego poszczególnych państw członkowskich; podkreśla, że jednym z głównych wyzwań, z jakimi boryka się ten sektor, jest stopniowy zanik tradycyjnych umiejętności i rzemiosła, oraz że ochrona oznaczeń geograficznych produktów nierolnych może stanowić bodziec do zachowania dziedzictwa kulturowego oraz tradycyjnej wiedzy, a także zagwarantować sprawiedliwe wynagrodzenie producentom, oraz autentyczność i możliwie najszerszą dostępność tych produktów;

F.  mając na uwadze, że renoma oznaczenia geograficznego stanowi wspólne dobro o charakterze niematerialnym, które, w przypadku braku ochrony, może być wykorzystywane bezpłatnie i bez ograniczeń, co prowadzi do zmniejszenia wartości produktu, a nawet utraty tego produktu;

G.  mając na uwadze, że oznaczenia geograficzne mogą mieć wysoki potencjał gospodarczy, a ich odpowiednia ochrona może przynieść znaczne korzyści, w szczególności dla MŚP i regionów UE;

H.  mając na uwadze, że europejskie regiony mogą poszczycić się wielkim bogactwem produktów nierolnych tworzonych w oparciu o tradycyjne standardy i rzemiosło bardzo wysokiej jakości, które przyczyniły się do ich renomy i stanowią integralną część kultury regionalnej i lokalnej;

I.  mając na uwadze, że organy administracji publicznej powinny chronić i promować tradycyjne produkty europejskie wysokiej jakości i ich oznaczenia geograficzne, a na wniosek ze strony sektora prywatnego umacniać ich pozycję;

J.  mając na uwadze, że na jakość, renomę i inne właściwości danego produktu może mieć wpływ jego pochodzenie; mając na uwadze, że pewne praktyki, w tym nieprawidłowe używanie nazw, mogą mieć bardzo szkodliwy wpływ na renomę określonego produktu związaną z jego pochodzeniem;

K.  mając na uwadze, że tradycyjne produkty europejskie będące produktami wysokiej jakości, poszukiwanymi ze względu na te walory, mogą paść ofiarą uzurpatorów na szkodę zarówno konsumentów, jak i producentów;

L.  mając na uwadze, że odpowiednia ochrona oznaczeń geograficznych produktów nierolnych na szczeblu europejskim, monitorowanie, kontrola ich stosowania i zwalczanie oszustw pozwoliłyby wykorzenić proceder podrabiania i uniknąć nieuczciwej konkurencji i oszukiwania klientów;

M.  mając na uwadze, że konsumenci są coraz bardziej zainteresowani nie tylko bezpieczeństwem produktów, ale także ich pochodzeniem, autentycznością i metodami ich produkcji;

N.  mając na uwadze, że konsumentom należy umożliwić dokonywanie świadomych wyborów przy zakupie towarów, umożliwiając im identyfikację pochodzenia i jakości produktów;

O.  mając na uwadze, że obowiązujące ustawodawstwo krajowe chroniące produkty nierolne przewiduje różne poziomy ochrony w poszczególnych państwach członkowskich, co jest sprzeczne z założeniami rynku wewnętrznego i stanowi utrudnienie w skutecznej ochronie tych produktów w Europie i państwach członkowskich, w których nie są one objęte zakresem ustawodawstwa krajowego, co wskazuje na potrzebę wprowadzenia jednolitego systemu ochrony oznaczeń geograficznych w całej UE;

P.  mając na uwadze, że zharmonizowane prawodawstwo europejskie w tej dziedzinie może przynieść Unii Europejskiej wyłącznie korzyści w międzynarodowych negocjacjach handlowych;

Q.  mając na uwadze, że brak unijnego jednolitego systemu ochrony oznaczeń geograficznych produktów nierolnych stwarza nieodpowiednią i wysoce niejednorodną sytuację w Europie wynikającą z faktu, że niektóre państwa członkowskie nie oferują konkretnej ochrony, a inne mają różne definicje, procedury i poziomy ochrony w postaci krajowych i lokalnych, sektorowych czy przekrojowych przepisów, zakłócających zarówno harmonijny rozwój wspólnego rynku, jaki i jednolitą ochronę i rzeczywistą konkurencję w warunkach równości oraz mających negatywny wpływ na nie, co uniemożliwia dostarczanie konsumentom właściwych, wiarygodnych i porównywalnych informacji pozwalających im na podejmowanie bardziej świadomych decyzji, a także stanowi przeszkodę w ochronie konsumentów;

Wprowadzenie

1.  z zadowoleniem przyjmuje przedstawioną przez Komisję inicjatywę zorganizowania konsultacji z zainteresowanymi podmiotami na temat ewentualnego rozszerzenia unijnej ochrony oznaczeń geograficznych na produkty nierolne, a także wyniki konsultacji zakończonych w październiku 2014 r.; opowiada się również w zdecydowanie za objęciem produktów nierolnych unijnym systemem ochrony opartym na oznaczeniach geograficznych;

2.  uważa, że należy stworzyć na szczeblu UE instrument ochrony w ramach obszerniejszej strategii promowania unijnych produktów wysokiej jakości, w oparciu o silniejsze zobowiązanie instytucji unijnych do uznania rękodzielnictwa i produkcji rzemieślniczej za siły napędowe wzrostu oraz zakończenia realizacji wspólnego rynku, wspierając w ten sposób prestiż lokalnej produkcji wytwórczej i rzemieślniczej, wspierając rozwój gospodarki lokalnej i zatrudnienia na danym terenie, rozwijając działalność turystyczną oraz poprawiając zaufanie konsumentów;

3.  apeluje do Komisji, by niezwłocznie przedstawiła wniosek ustawodawczy w celu wprowadzenia jednolitego europejskiego systemu ochrony oznaczeń geograficznych produktów nierolnych, w następstwie wyników już przeprowadzonych konsultacji z zainteresowanymi stronami, a także dalszych analiz, zapewniając jednocześnie pełne uwzględnienie skutków nowego systemu dla producentów, ich konkurentów, konsumentów i państw członkowskich;

4.  podkreśla, że ustanowieniu takiego instrumentu muszą towarzyszyć kampanie informacyjne i komunikacyjne służące zapoznaniu producentów i konsumentów z tym nowym rodzajem oznaczenia geograficznego;

5.  jest absolutnie przekonany, że rozszerzenie ochrony oznaczeń geograficznych na produkty nierolne może mieć liczne pozytywne skutki dla obywateli, konsumentów, producentów oraz dla całej europejskiej tkanki gospodarczej i społecznej;

6.  uważa, że ten system mógłby w szczególności skuteczniej chronić konsumentów, zwiększyć ich zaufanie do oznakowanych produktów i pomagać im w dokonywaniu bardziej świadomych wyborów przy zakupie produktów, zwiększając przejrzystość i eliminując zamieszanie powodowane mylącymi oznaczeniami i opisami, zwłaszcza jeżeli informacja o istnieniu takiego systemu zostanie skutecznie rozpowszechniona; uważa, że mógłby on także przyczynić się do zwiększenia identyfikowalności i dostarczania większej ilości informacji o jakości, pochodzeniu oraz metodach i warunkach produkcji w związku z coraz większą uwagą przywiązywaną do tych aspektów przez konsumentów;

Korzyści płynące z jednolitej ochrony na szczeblu UE

7.  przypomina, że wskazane jest, by UE przyjęła przepisy dotyczące oznaczeń geograficznych dla produktów nierolnych, aby w pełni wykorzystać pozytywne efekty gospodarcze związane z ochroną odrębności i jakości takich produktów, przekazywać konsumentom wiarygodne informacje dotyczące miejsca i metody produkcji oraz chronić wiedzę fachową i miejsca pracy powiązane z tymi produktami;

8.  uważa, że takie przepisy mogą pobudzić innowacje w obszarze tradycyjnych procesów produkcji oraz powstawanie nowych podmiotów działających w obszarze produktów tradycyjnych, a także przyczyniać się do zrównoważonego charakteru miejsc pracy powstałych na słabo rozwiniętych obszarach, w szczególności dzięki zapewnianiu małym przedsiębiorstwom i mikroprzedsiębiorstwom – będącym źródłem blisko 80 % typowych wytwarzanych lokalnie produktów, które można objąć ochroną w ramach systemu oznaczeń geograficznych –zarówno możliwości zwiększenia sprzedaży za pomocą skuteczniejszej strategii marketingowej, jak i dzięki nakłanianiu ich do bliższej współpracy, zważywszy na zbiorowy charakter systemu;

9.  zaznacza, że mogłoby to skutecznie przyczyniać się do zwalczania podrabiania wyrobów, nielegalnego wykorzystywania nazwy oznaczenia geograficznego oraz innych nielegalnych praktyk, które oszukują końcowego konsumenta i są szkodliwe zwłaszcza dla mikroprzedsiębiorstw oraz MŚP legalnie produkujących znakomitą większość towarów, które potencjalnie mogą skorzystać z ochrony, lecz nie mają obecnie prawnych lub finansowych możliwości ochrony swoich interesów, co również szkodliwie wpływa na eksport tych towarów;

10.  uważa, że taka ochrona wspiera i ułatwia dostęp do wspólnego rynku i rynków spoza UE produktów europejskiego rzemiosła będących owocem tradycyjnych umiejętności i kompetencji, które przyczyniają się do zachowania cennej wiedzy posiadanej przez całe wspólnoty społeczne i terytorialne oraz stanowią zasadniczy element europejskiej spuścizny historycznej, kulturalnej, gospodarczej i społecznej;

11.  uważa, że jednolita ochrona oznaczeń geograficznych w odniesieniu do produktów nierolnych pobudziłaby rozwój technologiczny i gospodarczy na poziomie regionalnym oraz lokalnym poprzez zwiększenie liczby osób zatrudnionych przy produkcji produktów tradycyjnych;

12.  podkreśla, że jednolita ochrona oznaczeń geograficznych przyczyniłaby się nie tylko do promowania produktów tradycyjnych, ale również do uznania jakości surowców wykorzystywanych do ich produkcji oraz potrzeby zapewnienia doskonałości na wszystkich etapach procesu produkcyjnego;

13.  zwraca uwagę, że oznaczenia geograficzne są dla konsumentów gwarantem jakości produktu i uznania wiedzy fachowej oraz środkiem ochrony producentów;

14.  podkreśla, że uznanie ochrony oznaczeń geograficznych dla produktów nierolnych i tradycyjnej wiedzy specjalistycznej wysokiej jakości ma charakter zarówno defensywny, jak i ofensywny w ramach wspólnej polityki handlowej i może stanowić skuteczne narzędzie wspierania mikroprzedsiębiorstw, małych i średnich przedsiębiorstw oraz wytwórców (MŚP) w dziedzinie przeciwdziałania imitacjom i produktom podrobionym oraz zagwarantowania bardziej zrównoważonego pod względem społecznym, gospodarczym i środowiskowym podejścia do rozwoju gospodarczego w UE i poza nią, a także uczciwej konkurencji i ochrony konsumentów, dzięki czemu możliwe będzie skuteczniejsze określenie autentyczności produktu i jego jakości; uważa, że uznanie jednolitej ochrony oznaczeń geograficznych dla produktów nierolnych przyczyniłoby się również do budowania kapitału społecznego w regionach produkcji;

15.  uważa, że jednolity system unijny mógłby poprawić atrakcyjność zawodów związanych z dziedzictwem kulturowym;

16.  podkreśla, że zachowanie tradycyjnej wiedzy fachowej i tradycyjnej produkcji może pomóc powstrzymać wyludnianie się i niszczenie obszarów wiejskich oraz odpływ z nich młodych ludzi;

17.  podkreśla znaczenie aspektów kulturowych, oświatowych, społecznych i związanych ze zrównoważonym charakterem produktów nierolnych, które zostaną włączone do tego procesu, oraz zwraca uwagę na potrzebę zachowania, przekazywania i rozwoju tradycyjnej wiedzy fachowej i związanych z nią umiejętności, a także wspierania bliższej współpracy z sektorem kreatywnym, między innymi w celu podkreślenia jakości stosowanych materiałów i produktów końcowych; apeluje, aby możliwość użycia nazwy lub logo była dostępna dla wszystkich producentów z danego obszaru, którzy wytwarzają dany produkt we wskazany sposób;

18.  podkreśla, że ochrona oznaczeń geograficznych dla produktów nierolnych przyczyni się do utrzymania dziedzictwa kulturowego i artystycznego, jakie stanowią europejskie tradycje lokalne i regionalne;

19.  uznaje w tym kontekście kluczową rolę MŚP, które inwestują w wysokiej jakości tradycyjną wiedzę fachową i oferują lokalne zatrudnienie i praktyki umożliwiające szkolenie wykwalifikowanych pracowników, którzy odgrywają główną rolę w przekazywaniu tradycyjnych metod produkcji następnym pokoleniom; uznaje znaczenie inwestowania w kształcenie i szkolenie w tej dziedzinie i zachęca państwa członkowskie do optymalnego wykorzystywania dostępnych unijnych funduszy oraz programów inwestowania w szkolenia zawodowe dla specjalistów biorących udział w produkcji i promowaniu lokalnych i regionalnych, przyjaznych dla środowiska produktów rzemieślniczych i przemysłowych;

20.  zachęca państwa członkowskie do wymiany godnych naśladowania praktyk w tworzeniu i wspieraniu inicjatyw mających na celu pobudzenie tradycyjnego sektora rzemieślniczego, co mogłoby z kolei podnieść poziom wiedzy na temat lokalnego dziedzictwa kulturowego i pobudzić rozwój obszarów wiejskich;

21.  podkreśla fakt, że dobrze znane oznaczenie geograficzne mogłoby odegrać ważną rolę w promowaniu europejskich szlaków kulturowych;

22.  zwraca się do Komisji i do państw członkowskich o wspieranie międzyregionalnej i międzypaństwowej współpracy i wymiany godnych naśladowania praktyk pomiędzy klastrami produktów nierolnych i powiązanymi sektorami produkcji;

23.  podkreśla wagę oznaczeń geograficznych w szerszym kontekście praw własności intelektualnej jako sposobu ochrony wartości lokalnej, w tym infrastruktury i zatrudnienia, jak i pobudzenia rozwoju regionalnego oraz poprawienia identyfikowalności, przejrzystości i informowania konsumentów;

24.  zwraca uwagę, że produkty przemysłowe i rzemieślnicze powiązane ze swoim pochodzeniem lub zakorzenione na swoim terytorium stanowią istotny element życia gospodarczego i społecznego wielu regionów europejskich, ponieważ umożliwiają działalność niepodlegającą delokalizacji i mającą bezpośrednie odniesienie regionalne, zwłaszcza na obszarach wiejskich; podkreśla, że przyjęcie systemu ochrony produktów przemysłowych i rzemieślniczych na szczeblu europejskim, powiązanych ze swoim pochodzeniem lub zakorzenionych na danym terytorium, umożliwiłoby zachowanie oryginalności naszych produktów przemysłowych i rzemieślniczych oraz uniknięcie standaryzacji produkcji;

Stosunki z państwami trzecimi

25.  jest zdania, że otwarte wykazy wszystkich produktów, zarówno rolnych, jak i nierolnych, chronionych przez oznaczenia geograficzne, powinny zostać włączone do przyszłych umów handlowych UE z państwami nieczłonkowskimi;

26.  uważa, że mogłoby to również mieć pozytywne skutki dla stosunków handlowych, które Unia Europejska utrzymuje lub negocjuje z krajami trzecimi, co pozwoliłoby UE objąć europejskie produkty nierolne równorzędną ochroną również w ramach międzynarodowych negocjacji handlowych;

27.  uważa, że rozszerzenie ochrony oznaczeń geograficznych UE na produkty nierolne umożliwiłoby pobudzenie eksportu europejskiego i zdobycie udziałów w rynku, a jednocześnie zapewniłoby tym produktom międzynarodowe uznanie oraz umożliwiło budowanie wizerunku wysokiej jakości i renomy za pośrednictwem handlu i w ramach negocjacji handlowych;

28.  uważa, że ochrona oznaczeń geograficznych dla produktów nierolnych na szczeblu UE wzmocniłaby pozycję UE w WTO, gdzie UE domaga się podniesienia standardowego poziomu ochrony, oraz że ochrona ta mogłaby pozytywnie wpłynąć na wznowienie dyskusji na temat utworzenia wielostronnego rejestru oznaczeń geograficznych w ramach dauhańskiej agendy rozwoju, co jest całkowicie zgodne z porozumieniem w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej;

29.  uważa, że ochronie oznaczeń geograficznych dla produktów nierolnych musi towarzyszyć skuteczniejsza strategia na rzecz ochrony i egzekwowania praw własności intelektualnej w państwach trzecich, tak by usprawnić narzędzia przeciwdziałania imitacjom i produktom podrobionym;

30.  uważa, że jednolita ochrona oznaczeń geograficznych dla produktów nierolnych w UE mogłaby być korzystna podczas negocjowania umów handlowych z krajami trzecimi, a także podkreśla, że niektórzy z naszych kluczowych partnerów, jak Indie i Chiny, już wprowadzili takie systemy ochrony oznaczeń geograficznych;

31.  apeluje do Komisji o uwzględnienie w przyszłym komunikacie na temat strategii UE w zakresie handlu i inwestycji spójnej i dobrze przygotowanej strategii dotyczącej wszystkich oznaczeń geograficznych, gwarantującej ich poszanowanie i uznanie;

32.  jest zdania, że rozszerzenie ochrony oznaczeń geograficznych na produkty nierolne mogłoby przyczynić się do wzmocnienia i zapewnienia większej spójności w tej kwestii pozycji UE na poziomie międzynarodowym, zarówno w obszarze dwustronnych jak i wielostronnych negocjacji handlowych, a ostatecznym celem powinno być zapewnienie wysokiego poziomu ochrony poza UE wszystkich europejskich produktów o wysokiej jakości; jest zwłaszcza zdania, że zarówno produkty rolne, jak i nierolne chronione oznaczeniem geograficznym powinny zostać w pełni uwzględnione w negocjacjach nad przyszłymi umowami handlowymi UE; uważa, że ogólnounijny system oznaczeń geograficznych wsparłby ekspansję handlową i ułatwił prowadzenie wspólnych kampanii promocyjnych poza UE;

Zasady ogólne

33.  podkreśla wagę oznaczeń geograficznych jako ważnego narzędzia poprawienia identyfikowalności i przejrzystości oraz lepszego informowania konsumentów i umocnienia roli regionów i gmin UE w ramach bardziej zrównoważonego pod względem społecznym i środowiskowym podejścia do rozwoju gospodarczego, a także podkreśla kluczową rolę tych oznaczeń w polityce handlowej UE;

34.  wyraża przekonanie, że system ten musi opierać się na najlepszych praktykach oraz przejrzystych i niedyskryminujących zasadach oraz że może być skutecznym narzędziem w walce z kopiowaniem i podrabianiem produktów oraz w zapewnieniu bardziej zrównoważonego podejścia do rozwoju gospodarczego wewnątrz UE i poza nią, z punktu widzenia gospodarki, społeczeństwa i środowiska, a także w dążeniu do poprawy ochrony konsumentów;

35.  apeluje do Komisji o wykorzystanie doświadczeń nabytych w sektorach rolnym i spożywczym, aby stworzyć system oparty na najlepszych praktykach i niedyskryminacyjnych zasadach, a także przejrzysty, skuteczny, sprawny i pozbawiony zbędnych obciążeń administracyjnych oraz odstraszających kosztów dla producentów dobrowolnie decydujących się na zarejestrowanie danego produktu w systemie oznaczeń geograficznych; jest ponadto zdania, że taki system powinien zapewniać rygorystyczną kontrolę i możliwie największą przejrzystość oraz zawierać stosowne metody postępowania w przypadku oszustw; w związku z tym apeluje do Komisji o zastosowanie niesektorowego podejścia do każdego systemu ochrony;

36.  jest zdania, że nowy system, podobnie jak miało to miejsce w przypadku produktów rolno-spożywczych, powinien stanowić intuicyjnie postrzegalną gwarancję dla konsumentów poszukujących produktów wysokiej jakości pod względem autentyczności i pochodzenia, które są zdecydowanie powiązane z danym obszarem geograficznym i dla których przedstawiono wiarygodne i jasne informacje; wyraża przekonanie, że skuteczność takiego jednolitego europejskiego systemu ochrony oznaczeń geograficznych zależna będą od tego, czy wszystkie niezbędne informacje dotrą do producentów i konsumentów; podkreśla, że system musi być przejrzysty i dawać dostępną ochronę, ponieważ ma to podstawowe znaczenie dla zaufania konsumentów i producentów;

37.  uważa, że na mocy nowych ram prawnych UE dotyczących przetargów system certyfikacji jakości oraz pochodzenia produktów mógłby być użyteczny dla organów zamawiających w kwestiach związanych ze specyfikacjami technicznymi, certyfikacją oraz kryteriami udzielenia zamówienia, w szczególności na poziomie lokalnym i regionalnym;

38.  apeluje, aby produkty te stanowiły punkt centralny projektów rozwoju regionalnego, projektów badawczych i innowacyjnych oraz programu Horyzont 2020 i funduszy spójności;

39.  jest zdania, że spójny, prosty, przejrzysty i nieuciążliwy pod względem biurokratycznym i finansowym unijny system ochrony oznaczeń geograficznych dla produktów nierolnych, dostępny zwłaszcza dla małych i średnich przedsiębiorstw, umożliwiłby UE zapewnienie równego poziomu ochrony dla takich produktów europejskich poza UE w ramach międzynarodowych negocjacji handlowych oraz byłby źródłem znacznej przewagi podczas negocjacji dwustronnych umów o wolnym handlu z partnerami handlowymi UE, jak i na szczeblu wielostronnym w ramach WTO;

40.  wyraża opinię, że utworzenie systemu jednolitej ochrony oznaczeń geograficznych dla produktów nierolnych na szczeblu UE, który obejmowałby wspólne definicje, procedury i koszty rejestracji, zakres ochrony i środki egzekwowania oraz powołanie wiarygodnego organu odpowiedzialnego za podejmowanie decyzji o przyznaniu statusu produktu nierolnego z oznaczeniem geograficznym uznawanym na szczeblu UE, a także nie obniżał standardów ochrony obowiązujących już w piętnastu państwach członkowskich, stanowiłoby najlepszy sposób na podniesienie skuteczności zarówno w UE, jak i w ramach negocjacji z krajami trzecimi;

Zakres

41.  potwierdza, że związek z terytorium jest niezbędny, żeby móc zidentyfikować odpowiednią wiedzę i określić jakość, autentyczność i cechy produktu;

42.  opowiada się za obszerniejszą definicją, która pozwoliłaby uznać powiązanie między produktem a obszarem geograficznym objętym oznaczeniem geograficznym; jest zdania, że system ochrony na szczeblu UE powinien mieć poszerzony zakres i obejmować także nazwy niegeograficzne, które są jednoznacznie kojarzone z danym miejscem;

43.  uważa, że do systemu ochrony należy włączyć znaki i symbole nietekstowe, związane jednoznacznie z danym regionem;

44.  podkreśla, że oznakowanie / znak zapewniający rozpoznawalność / znak jakości /logo w przypadku oznaczeń geograficznych produktów nierolnych powinien być prosty, łatwo rozpoznawalny, powinien odzwierciedlać regionalną lub lokalną tożsamość danego produktu i powinien być napisany przynajmniej w języku pochodzenia produktu i w języku kraju importu;

45.  podkreśla, że niektóre oznaczenia, takie jak nazwy rodzajowe czy homonimiczne oznaczenia geograficzne, muszą zostać wyłączone z zakresu ochrony oznaczeń geograficznych; dodaje w tym kontekście, że odstępstwa od art. 6 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 w sprawie oznaczeń geograficznych produktów rolnych mogą służyć za przykład;

Proces rejestracji

46.  opowiada się za obowiązkowym procesem rejestracji, aby zapewnić większe bezpieczeństwo, w szczególności w odniesieniu do wykonywania praw w razie sporu; wzywa Komisję do zaproponowania najefektywniejszego, najprostszego, najbardziej użytecznego i najłatwiej dostępnego mechanizmu rejestracji produktów, a także do zagwarantowania, aby system ten umożliwiał niedrogą, prostą i przejrzystą rejestrację, modyfikację i anulowanie procedur, oferując zainteresowanym podmiotom gwarancje prawne; wzywa Komisję do przeprowadzenia szczegółowej oceny w celu ograniczenia do minimum obciążeń finansowych i administracyjnych nakładanych na zainteresowane podmioty;

47.  podkreśla, że systemowi takiemu powinno towarzyszyć utworzenie jednolitego europejskiego standardowego publicznego rejestru produktów nierolnych objętych ochroną oznaczenia geograficznego z myślą o wspieraniu produktów rzemiosła oraz informowaniu i ochronie zarówno konsumentów, jak i producentów, przy czym należy unikać zbędnego obciążenia administracyjnego;

48.  podkreśla również, że taki system powinien charakteryzować się przekrojowym podejściem, aby zoptymalizować skutki gospodarcze i społeczne, a także znacząco zwiększyć istniejący związek między produktami a terytorium ich pochodzenia oraz poprawić przejrzystość, żeby zwiększyć wiarygodność i autentyczność produktu oraz zagwarantować jego pochodzenie i przyczynić się do poprawy jego identyfikowalności; podkreśla potrzebę regularnego weryfikowania po przyznaniu chronionej nazwy pochodzenia, czy kryteria konieczne do uzyskania tego statusu są stale przestrzegane;

49.  uważa, że rejestracja powinna przebiegać w dwóch etapach: po pierwsze, kontrole na miejscu prowadzone przez władze krajowe lub regionalne, aby upewnić się, że nic nie wpływa negatywnie na charakterystykę produktu; po drugie, należy wprowadzić jeden wspólny europejski system rejestracji, aby zapewnić zgodność ze wspólnymi kryteriami na całym obszarze UE;

50.  proponuje, aby w tym kontekście Komisja zbadała również możliwość przeniesienia uprawnień w zakresie rejestracji oznaczeń geograficznych produktów rolnych do Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego (OHIM); proponuje, by systemem tym na szczeblu unijnym zarządzał OHIM;

51.  podkreśla, że system ten powinien ograniczać koszty i obciążenia administracyjne dla przedsiębiorstw, a jednocześnie oferować wystarczające gwarancje konsumentom oraz pomagać im w dokonywaniu bardziej świadomych wyborów przy zakupie produktów;

52.  uważa, że taki system powinien pozostawić inicjatywę tworzenia oznaczeń geograficznych zainteresowanym przedsiębiorstwom, w szczególności w zakresie określania specyfikacji odpowiadającej poszczególnym oznaczeniom geograficznym;

53.  uważa, że należy zastosować elastyczne podejście do kryteriów zawartych w specyfikacji produktu, aby umożliwić, a nawet wspierać ewolucję procesu produkcji i przyszłych innowacji oraz sprzyjać im, pod warunkiem, że nie wpłynie to na jakość i autentyczność produktu końcowego;

54.  uważa, że w specyfikacji należy zawrzeć przynajmniej następujące kryteria: wykorzystane surowce, opis procesu produkcji, dowód powiązań z danym obszarem, aspekty dotyczące społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw;

55.  proponuje, by producenci, ich stowarzyszenia i organizacje branżowe byli głównymi podmiotami uprawnionymi do zwrócenia się o rejestrację oznaczeń geograficznych produktów nierolnych;

56.  uważa, że można zwrócić się do producentów o to, by wnieśli swój wkład w celu uzyskania oznaczenia geograficznego, pod warunkiem że będzie to wkład w formie jednorazowej płatności, że będzie on sprawiedliwy w stosunku do ponoszonych kosztów i stosowany w jednolity sposób w całej UE;

Środki kontrolne

57.  uważa, że należy również przewidzieć niezbędne środki skutecznego wdrożenia ochrony, którą dawałby taki instrument, niezależnie od dróg dystrybucji zastosowanych w przypadku uzurpacji; podkreśla konieczność zagwarantowania odpowiednio wysokiego poziomu ochrony oznaczeń geograficznych na rynku cyfrowym;

58.  podkreśla znaczenie kontroli jakości w świetle znacznych różnic, jakie występują miedzy producentami produktów rolnych i nierolnych (np. liczba producentów);

59.  opowiada się ponadto za wprowadzeniem systemu inspekcji, stwierdzania naruszeń i nakładania sankcji, służącego do kontroli oznaczeń geograficznych produktów wprowadzanych do obrotu w Europie;

60.  jest zdania, że w celu jak najlepszej ochrony oznaczeń geograficznych produktów nierolnych zakaz nieprawidłowego stosowania oznaczenia geograficznego nie powinien ograniczać się do ryzyka wprowadzenia w błąd opinii publicznej lub czynów nieuczciwej konkurencji, także w przypadku wyraźnego podania prawdziwego miejsca pochodzenia produktu; w tym kontekście proponuje, aby rozszerzyć zakres dodatkowej ochrony przewidzianej w art. 23 porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (porozumienie TRIPS), pierwotnie przewidzianej dla win i wyrobów alkoholowych, na oznaczenia geograficzne produktów nierolnych;

61.  sugeruje wprowadzenie otwartej dla zainteresowanych stron procedury umożliwiającej zgłoszenie sprzeciwu wobec rejestracji oznaczenia geograficznego;

62.  uważa, że mogłoby to ułatwiać wprowadzenie skutecznego i jednolitego mechanizmu nadzoru, dając w ten sposób konsumentom i producentom szansę na chronienie się przed zjawiskiem podrabiania towarów, imitacjami i innymi nielegalnymi praktykami;

Spójność z wcześniej przyjętymi aktami prawnymi

63.  uważa, że należy zapewnić spójność oznaczeń geograficznych z uprawnieniami, które już obecnie wiążą się z danym produktem, oraz że należy wziąć pod uwagę obecne najlepsze praktyki na szczeblu krajowym i lokalnym w UE;

64.  podkreśla, że relacja między znakami towarowymi a oznaczeniami geograficznymi musi zostać jasno zdefiniowana, aby uniknąć konfliktów;

65.  sugeruje, aby stosować zasady regulujące relację między znakiem towarowym a oznaczeniem geograficznym produktów rolnych do ochrony oznaczenia geograficznego produktów nierolnych;

66.  proponuje, by w przypadku państw członkowskich stosujących już środki ochronne umożliwić wprowadzenie odpowiedniego okresu transpozycji, dopuszczając jednocześnie stosowanie uzgodnień przejściowych umożliwiających współistnienie dwóch systemów przed stopniowym przejściem na mechanizm UE;

o
o   o

67.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji.

(1) Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.
(2) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.
(3) Dz.U. L 39 z 13.2.2008, s. 16.
(4) Dz.U. L 84 z 20.3.2014, s. 14.


Przepisy ogólne dotyczące europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych: szczególne środki dla Grecji ***I
PDF 405kWORD 67k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 6 października 2015 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego w odniesieniu do szczególnych środków dla Grecji (COM(2015)0365 – C8-0192/2015 – 2015/0160(COD))
P8_TA(2015)0332A8-0260/2015

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2015)0365),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 177 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0192/2015),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  po konsultacji z Europejskim Komitetem Ekonomiczno-Społecznym,

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając opinię Komisji Budżetowej w sprawie zgodności finansowej wniosku,

–  uwzględniając zobowiązanie przedstawiciela Rady, przekazane pismem z dnia 16 września 2015 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu Europejskiego, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając pismo Komisji Rybołówstwa,

–  uwzględniając art. 59, art. 50 ust. 1 oraz art. 41 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rozwoju Regionalnego oraz opinię Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A8-0260/2015),

A.  mając na uwadze, że wniosek zmieniający rozporządzenie jest środkiem nadzwyczajnym, mającym na celu udzielenie natychmiastowego wsparcia Grecji poprzez umożliwienie jej przed końcem 2015 r. dostępu do środków finansowych Unii przeznaczonych na politykę spójności, które są nadal dostępne z okresu programowania 2007–2013, oraz ich wykorzystania, co sprawia, że przyjęcie tego wniosku jest sprawą pilną;

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 6 października 2015 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/... zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1303/2013 w zakresie szczególnych środków dla Grecji

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2015/1839.)


Uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji – wniosek EGF/2015/002 DE/Adam Opel - Niemcy
PDF 433kWORD 92k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 6 października 2015 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji zgodnie z pkt 13 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2015/002 DE/Adam Opel złożony przez Niemcy) (COM(2015)0342 – C8-0249/2015 – 2015/2208(BUD))
P8_TA(2015)0333A8-0273/2015

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2015)0342 – C8-0249/2015),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1927/2006(1) (rozporządzenie w sprawie EFG),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014−2020(2), w szczególności jego art. 12,

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami(3) (PMI z dnia 2 grudnia 2013 r.), w szczególności jego pkt 13,

–  uwzględniając procedurę rozmów trójstronnych przewidzianą w pkt 13 PMI z dnia 2 grudnia 2013 r.,

–  uwzględniając pismo Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych,

–  uwzględniając pismo Komisji Rozwoju Regionalnego,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A8-0273/2015),

A.  mając na uwadze, że Unia opracowała instrumenty ustawodawcze i budżetowe w celu udzielenia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym skutkami poważnych zmian w strukturze światowego handlu lub skutkami światowego kryzysu finansowego i gospodarczego oraz z myślą o ułatwieniu im powrotu na rynek pracy;

B.  mając na uwadze, że pomoc finansowa Unii dla zwolnionych pracowników powinna mieć charakter dynamiczny i powinno się jej udzielać jak najszybciej i jak najskuteczniej, zgodnie ze wspólną deklaracją Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji przyjętą na posiedzeniu pojednawczym w dniu 17 lipca 2008 r., a także przy należytym uwzględnieniu porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. w odniesieniu do przyjmowania decyzji o uruchomieniu Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG);

C.  mając na uwadze, że przyjęcie rozporządzenia w sprawie EFG odzwierciedla porozumienie osiągnięte przez Parlament i Radę w sprawie ponownego wprowadzenia kryterium uruchomienia z powodu kryzysu, zwiększenia wkładu finansowego Unii do 60 % łącznych szacunkowych kosztów proponowanych działań, poprawy skuteczności rozpatrywania wniosków o uruchomienie EFG przez Komisję oraz przez Parlament i Radę dzięki skróceniu czasu oceny i zatwierdzania, rozszerzenia zakresu kwalifikowalnych działań i beneficjentów poprzez włączenie osób samozatrudnionych i osób młodych oraz finansowania środków zachęcających do podejmowania własnej działalności gospodarczej;

D.  mając na uwadze, że Niemcy złożyły wniosek EGF/2015/002 DE/Adam Opel dotyczący wkładu finansowego z EFG w związku z 2881 zwolnieniami w przedsiębiorstwie Adam Opel AG, prowadzącym działalność w dziale 29 klasyfikacji NACE Rev. 2 („Produkcja pojazdów samochodowych, przyczep i naczep”)(4), oraz u jednego dostawcy;

E.  mając na uwadze, że złożony wniosek spełnia kryteria kwalifikowalności przewidziane w rozporządzeniu w sprawie EFG;

1.  zgadza się z Komisją, że warunki wymienione w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie EFG zostały spełnione i że w związku z tym Niemcy mają prawo do wkładu finansowego w wysokości 6 958 623 EUR na mocy tego rozporządzenia;

2.  zauważa, że władze Niemiec przedłożyły wniosek o wkład finansowy z EFG w dniu 26 lutego 2015 r., a dnia 14 lipca 2015 r. Komisja sfinalizowała ocenę wniosku i przekazała ją Parlamentowi dnia 1 września 2015 r.; z zadowoleniem przyjmuje krótki okres oceny wynoszący niecałe pięć miesięcy;

3.  zauważa, że w Europie Zachodniej sprzedaż samochodów drastycznie spadła, osiągając rekordowo niski poziom od 20 lat(5), oraz podkreśla, że liczba samochodów sprzedanych w Europie jest najniższa od 1997 r.; stwierdza, że wydarzenia te są bezpośrednio powiązane z ogólnoświatowym kryzysem finansowo-gospodarczym, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr (WE) 546/2009(6); podkreśla ponadto, że producenci małych i średnich pojazdów ze średniego segmentu cenowego znaleźli się w szczególnie trudnej sytuacji oraz że Adam Opel AG, będący jednym z największych graczy w średnim segmencie cenowym małych i średnich pojazdów, szczególnie dotkliwie odczuł skutki kryzysu, podczas gdy sprzedaż pojazdów z segmentu ekonomicznego oraz segmentu wysokiej jakości lub pojazdów luksusowych nie została równie mocno dotknięta kryzysem;

4.  zauważa, że liczba nowo zarejestrowanych samochodów w UE oraz państwach członkowskich EFTA spadła o 25 % między 2007 a 2013 r. (z ponad 16 mln nowo zarejestrowanych samochodów do 12 mln, według Europejskiego Stowarzyszenia Producentów Pojazdów Samochodowych); podkreśla w związku z tym, że sprzedaż samochodów firmy Opel/Vauxhall w Europie drastycznie spadła, zmniejszając się o 39% między 2007 a 2013 r.;

5.  zauważa ponadto, że Adam Opel AG stracił z powodu decyzji swojej firmy właścicielskiej, tj. przedsiębiorstwa General Motors, które zezwoliło Oplowi na prowadzenie sprzedaży wyłącznie w Europie, tym samym wykluczając Opla z rynków wschodzących na innych kontynentach; jest zdania, że polityka oszczędnościowa narzucona w europejskich krajach przyczyniła się do gwałtownego spadku sprzedaży pojazdów firmy Opel/Vauxhall;

6.  zauważa, że zwolnienia te mają znaczący niekorzystny wpływ na lokalną gospodarkę w Bochum; przypomina, że jest to miasto w Zagłębiu Ruhry, bardzo zurbanizowanej strefie przemysłowej w niemieckim kraju związkowym Nadrenia Północna-Westfalia, które podobnie jak inne tradycyjne regiony wydobycia węgla i produkcji stali zmaga się z ogromnymi wyzwaniami strukturalnymi od lat 60. XX w.; podkreśla, że stopa bezrobocia w Zagłębiu Ruhry znacznie przekracza niemiecką średnią krajową już w chwili obecnej;

7.  przypomina, że Bochum już było wspierane przez EFG po tym, jak Nokia zaprzestała tam produkcji telefonów komórkowych, co poskutkowało stratą ponad 1300 miejsc pracy; zauważa, że Outukumpu zamierza przestać produkować stal nierdzewną w Bochum pod koniec 2015 r., co doprowadzi do dalszego przemysłowego zubożenia miasta i pogorszenia sytuacji na rynku pracy na szczeblu lokalnym i regionalnym;

8.  zwraca uwagę, że do tej pory działu 29 klasyfikacji NACE Rev. 2 („Produkcja pojazdów samochodowych, przyczep i naczep”) dotyczyły 21 wnioski o wsparcie z EFG, z czego 11 zostało złożonych na podstawie kryterium globalizacji handlu, a 10 – na podstawie kryterium światowego kryzysu finansowego i gospodarczego; przypomina w tym kontekście wniosek EGF/2010/031/General Motors Belgia, będący konsekwencją zamknięcia przez Opla zakładu produkcyjnego w Antwerpii w Belgii;

9.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że aby szybko zapewnić wsparcie pracownikom, niemieckie władze postanowiły rozpocząć świadczenie zwalnianym pracownikom zindywidualizowanych usług w dniu 1 stycznia 2015 r., a więc na długo przed zapadnięciem decyzji o przyznaniu z EFG pomocy na zaproponowany skoordynowany pakiet, a nawet przed złożeniem odpowiedniego wniosku;

10.  zauważa, że zwolnieni pracownicy mogą korzystać z szeregu środków mających na celu reintegrację tych osób na rynku pracy; uważa, że szacunkowa liczba użytkowników usługi doradztwa w zakresie założenia działalności gospodarczej jest niska i wynosi zaledwie 25 ewentualnych beneficjentów;

11.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że niniejszym wnioskiem będą zarządzać oraz będą kontrolować go te same organy w ramach Federalnego Ministerstwa Pracy i Spraw Socjalnych, które zarządzają Europejskim Funduszem Społecznym i które zarządzały też poprzednimi wkładami z EFG;

12.  zauważa, że Niemcy planują następujące rodzaje środków dla zwalnianych pracowników, których dotyczy wniosek: środki odnoszące się do kształcenia zawodowego (Qualifizierungen), doradztwo zawodowe (Berufsorientierung), zajęcia grupowe/ warsztaty, doradztwo w zakresie zakładania działalności gospodarczej (Existenzgründerberatung), poszukiwanie pracy (Stellenakquise)/ targi pracy (Jobmessen), kontynuacja działań wspierających i usług doradczych (Nachbetreuung und – beratung) oraz zasiłki szkoleniowe (Transferkurzarbeitergeld);

13.  zauważa, że skoordynowany pakiet zindywidualizowanych usług sporządzono w porozumieniu z partnerami społecznymi poprzez ustanowienie spółek transferowych;

14.  zwraca uwagę, że władze zamierzają wykorzystać maksymalną dozwoloną wielkość w wysokości 35 % łącznych kosztów skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług na dodatki i zachęty w postaci zasiłków szkoleniowych (Transferkurzarbeitergeld) stanowiących 60 % lub 67 % poprzedniego dochodu netto pracownika – w zależności od sytuacji w gospodarstwie domowym beneficjenta;

15.  podkreśla, że fundusze przeznaczone na zasiłek szkoleniowy (w niniejszym przypadku Transferkurzarbeitergeld) nie mogą zastąpić obowiązku prawnego spoczywającego na państwie członkowskim lub byłym pracodawcy; wzywa zarówno Komisję, jak i państwo członkowskie do udzielenia jasnych i spójnych informacji, aby określić, w jakim stopniu zasiłek szkoleniowy (Transferkurzarbeitergeld) stanowi zobowiązanie prawne po ustanowieniu „Transfergesellschaft”; domaga się spójności zarówno w zakresie finansowania w praktyce, jak i informowania Parlamentu; w związku z powyższym oczekuje, że Komisja dostarczy kompleksową i spójną analizę oraz informacje dotyczące czynników, które wykraczają poza zobowiązania prawne państw członkowskich; przypomina swoje stanowisko, zgodnie z którym środki z EFG powinny być wykorzystane na finansowanie zasiłku szkoleniowego (Transferkurzarbeitergeld) w celu umożliwienia spółce transferowej wykroczenia poza to, co może ona zwyczajowo zrobić dla pracowników, poprzez zapewnienie bardziej zindywidualizowanych i szczegółowych środków niż byłoby to możliwe bez wsparcia z EFG; podkreśla, że Parlament będzie nadal śledził, czy EFG nie jest wykorzystywany do realizacji obowiązków spoczywających na państwie członkowskim lub przedsiębiorstwie;

16.  wzywa Komisję do opracowania spójnego podejścia do wniosków obejmujących zasiłki szkoleniowe (Transferkurzarbeitergeld) poprzez spójne definiowanie tych zasiłków w każdym wniosku oraz dokładną kontrolę i wykazanie, że określony środek faktycznie kwalifikuje się do finansowania z EFG zgodnie z art. 7 rozporządzenia w sprawie EFG i że w żaden sposób nie zastępuje on biernych środków ochrony socjalnej, a także że ryzyko podwójnego finansowania jest wykluczone;

17.  zwraca uwagę, że partnerzy społeczni uzgodnili powołanie trzech spółek transferowych w celu realizacji środków dotyczących zwolnionych pracowników, co jest zgodne z praktyką stosowaną w Niemczech; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że zwolnieni pracownicy firmy dostawczej (Johnson Controls Objekt Bochum GmbHCo. KG) również będą mieli możliwość skorzystania ze środków oferowanych przez spółki transferowe;

18.  przypomina, jak ważne jest zwiększenie szans wszystkich pracowników na zatrudnienie poprzez odpowiednie szkolenia oraz uznanie umiejętności i kompetencji zdobytych przez pracowników w trakcie kariery zawodowej; oczekuje, że szkolenia oferowane w ramach skoordynowanego pakietu będą dostosowane nie tylko do potrzeb zwolnionych pracowników, lecz także do faktycznej sytuacji gospodarczej;

19.  przypomina, że zgodnie z art. 7 rozporządzenia w sprawie EFG przy opracowywaniu skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług należy przewidywać rozwój sytuacji na rynku pracy i potrzebne umiejętności, a pakiet ten powinien ponadto wpisywać się w strategię przechodzenia na zasobooszczędną i zrównoważoną gospodarkę;

20.  odnotowuje, że informacje na temat skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług, które mają być finansowane z EFG, obejmują dane na temat komplementarności z działaniami finansowanymi z funduszy strukturalnych; podkreśla, że niemieckie władze potwierdzają, iż działania kwalifikowalne nie są objęte pomocą w ramach innych instrumentów finansowych UE; ponownie wzywa Komisję do przedstawiania w sprawozdaniach rocznych analizy porównawczej tych danych w celu zapewnienia pełnego przestrzegania obowiązujących przepisów i zapobiegania powielaniu usług finansowanych przez Unię;

21.  docenia udoskonaloną procedurę wprowadzoną przez Komisję w następstwie wniosku Parlamentu o przyspieszone udzielanie dotacji; zwraca uwagę na presję czasu wynikającą z nowego harmonogramu oraz na potencjalne skutki dla skuteczności rozpatrywania spraw;

22.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

23.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

24.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (wniosek Niemiec– EGF/2015/002 DE/Adam Opel)

(Tekst tego załącznika nie został powtórzony w tym miejscu, ponieważ odpowiada on końcowej wersji decyzji (UE) 2015/1871.)

(1) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 855.
(2) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.
(3) Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 1893/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej NACE Rev. 2 i zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3037/90 oraz niektóre rozporządzenia WE w sprawie określonych dziedzin statystycznych (Dz.U. L 393 z 30.12.2006, s. 1).
(5) Europejskie Stowarzyszenie Producentów Pojazdów Samochodowych (ACEA), „The Automobile Industry Pocket Guide 2014–2015”, s. 57f.
(6) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 546/2009 z dnia 18 czerwca 2009 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (Dz.U. L 167 z 29.6.2009, s. 26).


Uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji: wniosek EGF/2015/003 BE/Ford Genk - Belgia
PDF 425kWORD 86k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 6 października 2015 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji zgodnie z pkt 13 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2015/003 BE/Ford Genk złożony przez Belgię) (COM(2015)0336 – C8-0250/2015 – 2015/2209(BUD))
P8_TA(2015)0334A8-0272/2015

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2015)0336 – C8-0250/2015),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1927/2006(1) (rozporządzenie w sprawie EFG),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014−2020(2), w szczególności jego art. 12,

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami(3) (porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r.), w szczególności jego pkt 13,

–  uwzględniając procedurę rozmów trójstronnych przewidzianą w pkt 13 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r.,

–  uwzględniając pismo Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych,

–  uwzględniając pismo Komisji Rozwoju Regionalnego,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A8-0272/2015),

A.  mając na uwadze, że Unia opracowała instrumenty ustawodawcze i budżetowe w celu udzielenia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym skutkami poważnych zmian w strukturze światowego handlu lub skutkami światowego kryzysu finansowego i gospodarczego oraz z myślą o ułatwieniu im powrotu na rynek pracy;

B.  mając na uwadze, że pomoc finansowa Unii dla zwolnionych pracowników powinna mieć charakter dynamiczny i powinno się jej udzielać jak najszybciej i jak najskuteczniej, zgodnie ze wspólną deklaracją Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji przyjętą na posiedzeniu pojednawczym w dniu 17 lipca 2008 r., a także przy należytym uwzględnieniu porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. w odniesieniu do przyjmowania decyzji o uruchomieniu Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG);

C.  mając na uwadze, że przyjęcie rozporządzenia w sprawie EFG odzwierciedla porozumienie osiągnięte przez Parlament i Radę w sprawie ponownego wprowadzenia kryterium uruchomienia z powodu kryzysu, zwiększenia wkładu finansowego Unii do 60% łącznych szacunkowych kosztów proponowanych działań, poprawy skuteczności rozpatrywania wniosków o uruchomienie EFG przez Komisję oraz przez Parlament i Radę dzięki skróceniu czasu oceny i zatwierdzania, w sprawie rozszerzenia zakresu kwalifikowalnych działań i beneficjentów poprzez włączenie osób samozatrudnionych i osób młodych oraz w sprawie finansowania środków zachęcających do podejmowania własnej działalności gospodarczej;

D.  mając na uwadze, że Belgia złożyła wniosek EGF/2015/003 BE/Ford Genk dotyczący wkładu finansowego z EFG w związku z 5111 zwolnieniami, do których doszło w przedsiębiorstwie Ford Genk (3701 zwolnień), prowadzącym działalność w dziale 29 klasyfikacji NACE Rev. 2 („Produkcja pojazdów samochodowych, przyczep i naczep”)(4), i u 11 dostawców i producentów niższego szczebla (1180 zwolnień), przy czym szacowana liczba zwolnionych pracowników, co do których zakłada się, że skorzystają ze środków pomocy, wynosi 4500;

E.  mając na uwadze, że złożony wniosek spełnia kryteria kwalifikowalności przewidziane w rozporządzeniu w sprawie EFG;

1.  zgadza się z Komisją, że warunki określone w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie EFG zostały spełnione i że w związku z tym na mocy tego rozporządzenia Belgia ma prawo do wkładu finansowego w wysokości 6 268 564 EUR, przy czym łączne koszty wynoszą 10 447 607 EUR;

2.  zauważa, że władze Belgii przedłożyły wniosek o wkład finansowy z EFG w dniu 24 marca 2015 r., a dnia 14 lipca 2015 r. Komisja sfinalizowała ocenę wniosku i przekazała ją Parlamentowi dnia 1 września 2015 r.; z zadowoleniem przyjmuje krótki okres oceny wynoszący niecałe pięć miesięcy;

3.  odnotowuje, że w latach 2007–2012 produkcja samochodów osobowych w UE-27 zmniejszyła się o 14,6 % oraz że w tym samym okresie Chiny ponad dwukrotnie zwiększyły swój udział w rynku produkcji samochodów osobowych; stwierdza, że wydarzenia te są bezpośrednio związane z istotnymi zmianami w strukturze światowego handlu spowodowanymi globalizacją;

4.  przypomina, że pierwsza fala zwolnień w Ford Genk w 2013 r. doprowadziła do złożenia pierwszego wniosku o wsparcie z EFG, który również umotywowany był globalizacją i który jest obecnie wdrażany(5), jak również że niniejszy drugi wniosek dotyczy zwolnień, które rozpoczęły się w Ford Genk w 2014 r. i trwały do ostatecznego zamknięcia fabryki w grudniu 2014 r.;

5.  zauważa, że belgijski przemysł samochodowy odnotował spadek produkcji o 15,58 %, natomiast produkcja światowa wzrosła o 18,9 %;

6.  przypomina, że Ford Genk był największym pracodawcą w prowincji Limburgia; zauważa, że zwolnienia wyrządziły znaczne szkody dla gospodarki Limburgii, powodując utratę ponad 8000 miejsc pracy (w tym pośrednią utratę miejsc pracy), przy czym większość zwolnionych osób to obywatele Unii w wieku od 30 do 54 lat, wzrost stopy bezrobocia na poziomie od 1,8 do 2 punktów procentowych (wzrost stopy bezrobocia w regionie o 29,4 %, z 6,8 % do 8,8 % ), spadek PKB o 2,6–2,9 % oraz potencjalny spadek wydajności pracy o 10,9 % ze względu na duże znaczenie przemysłu samochodowego dla wydajności pracy w regionie;

7.  zwraca uwagę, że dotychczas działu 29 klasyfikacji NACE Rev. 2 („Produkcja pojazdów samochodowych, przyczep i naczep”) dotyczyły 22 wnioski o wsparcie z EFG, z czego 12 zostało złożonych na podstawie kryterium globalizacji handlu, a 10 — na podstawie kryterium światowego kryzysu finansowego i gospodarczego; proponuje zatem, aby Komisja opracowała analizę dotyczącą rynków w Azji i Ameryce Południowej, aby unijni producenci mogli dowiedzieć się więcej o nowych wymogach dotyczących pozwoleń na przywóz i nauczyć, jak zwiększyć obecność i konkurencyjność na tych rynkach;

8.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że aby szybko zapewnić wsparcie pracownikom, władze belgijskie postanowiły rozpocząć świadczenie zwalnianym pracownikom zindywidualizowanych usług w dniu 1 stycznia 2015 r., a więc na długo przed zapadnięciem decyzji o przyznaniu z EFG pomocy na zaproponowany skoordynowany pakiet, a nawet przed złożeniem odpowiedniego wniosku;

9.  zauważa, że Belgia planuje trzy rodzaje środków dla zwalnianych pracowników, których dotyczy wniosek: (i) indywidualna pomoc w poszukiwaniu pracy, zarządzanie sprawami oraz ogólne usługi informacyjne, (ii) szkolenia i przekwalifikowanie oraz (iii) dodatki i zachęty;

10.  z zadowoleniem przyjmuje, że zwolnieni pracownicy mogą korzystać z dużej różnorodności proponowanych środków obejmujących liczne działania związane z indywidualną pomocą w poszukiwaniu pracy, zarządzaniem sprawami i ogólnymi usługami informacyjnymi oraz szkolenia i przekwalifikowanie, które zapewnia również były pracodawca;

11.  zauważa, że skoordynowany pakiet zindywidualizowanych usług sporządzono w porozumieniu z objętymi pomocą beneficjentami, ich przedstawicielami, partnerami społecznymi, lokalnymi, regionalnymi i krajowymi organami publicznymi odpowiedzialnymi za zatrudnienie, instytucjami szkoleniowymi, a także zainteresowanym przedsiębiorstwem;

12.  przypomina, jak ważne jest zwiększenie szans wszystkich pracowników na zatrudnienie poprzez odpowiednie szkolenia oraz uznanie umiejętności i kompetencji zdobytych przez pracowników w trakcie kariery zawodowej; oczekuje, że szkolenia oferowane w ramach skoordynowanego pakietu będą dostosowane nie tylko do potrzeb zwolnionych pracowników, lecz także do faktycznej sytuacji gospodarczej;

13.  podkreśla, że celem środków w zakresie szkolenia zawodowego powinno być zwiększenie szans pracowników na zatrudnienie i powinny one być dostosowane do faktycznego zapotrzebowania na rynku pracy; zauważa jednocześnie, że środki w zakresie szkolenia i przekwalifikowania powinny uznawać i rozwijać konkretne umiejętności i kompetencje, które zwolnieni pracownicy zdobyli, pracując w branży motoryzacyjnej i w przedsiębiorstwach będących jej dostawcami;

14.  przypomina, że zgodnie z art. 7 rozporządzenia w sprawie EFG przy opracowywaniu skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług należy przewidywać rozwój sytuacji na rynku pracy i potrzebne umiejętności, a pakiet ten powinien ponadto wpisywać się w strategię przechodzenia na zasobooszczędną i zrównoważoną gospodarkę;

15.  odnotowuje, że informacje na temat skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług, które mają być finansowane z EFG, obejmują dane na temat komplementarności z działaniami finansowanymi z funduszy strukturalnych; podkreśla, że władze belgijskie potwierdzają, iż działania kwalifikowalne nie są objęte pomocą w ramach innych instrumentów finansowych UE; ponownie wzywa Komisję do przedstawiania w sprawozdaniach rocznych analizy porównawczej tych danych w celu zapewnienia pełnego przestrzegania obowiązujących przepisów i zapobiegania powielaniu usług finansowanych przez Unię;

16.  z zadowoleniem przyjmuje, że władze planują wykorzystać większość dostępnych funduszy na zindywidualizowane usługi, a tylko 4,94% łącznych środków skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług zostanie wykorzystane na dodatki i zachęty, czyli dużo poniżej maksymalnego dozwolonego poziomu wynoszącego 35%;

17.  docenia udoskonaloną procedurę wprowadzoną przez Komisję w następstwie wniosku Parlamentu o przyspieszone udzielanie dotacji; zwraca uwagę na presję czasu wynikającą z nowego harmonogramu oraz na potencjalne skutki dla skuteczności rozpatrywania spraw;

18.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

19.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

20.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (wniosek Belgii – EGF/2015/003 BE/Ford Genk)

(Tekst tego załącznika nie został powtórzony w tym miejscu, ponieważ odpowiada on końcowej wersji decyzji (UE) 2015/1869.)

(1) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 855.
(2) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.
(3) Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 1893/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej NACE Rev. 2 i zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3037/90 oraz niektóre rozporządzenia WE w sprawie określonych dziedzin statystycznych (Dz.U. L 393 z 30.12.2006, s. 1).
(5)EGF/2013/012 BE/Ford Genk (COM(2014)0532).


Uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji: wniosek EGF/2015/004 IT/Alitalia - Włochy
PDF 426kWORD 85k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 6 października 2015 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji zgodnie z pkt 13 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2015/004 IT/Alitalia z Włoch) (COM(2015)0397 – C8-0252/2015 – 2015/2212(BUD))
P8_TA(2015)0335A8-0274/2015

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2015)0397 – C8-0252/2015),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1927/2006(1) (rozporządzenie w sprawie EFG),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014−2020(2), w szczególności jego art. 12,

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami(3) (PMI z dnia 2 grudnia 2013 r.), w szczególności jego pkt 13,

–  uwzględniając procedurę rozmów trójstronnych przewidzianą w pkt 13 PMI z dnia 2 grudnia 2013 r.,

–  uwzględniając pismo Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych,

–  uwzględniając pismo Komisji Rozwoju Regionalnego,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A8-0274/2015),

A.  mając na uwadze, że Unia opracowała instrumenty ustawodawcze i budżetowe w celu udzielenia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym skutkami poważnych zmian w strukturze światowego handlu lub skutkami światowego kryzysu finansowego i gospodarczego oraz z myślą o ułatwieniu im powrotu na rynek pracy;

B.  mając na uwadze, że pomoc finansowa Unii dla zwolnionych pracowników powinna mieć charakter dynamiczny i powinno się jej udzielać jak najszybciej i jak najskuteczniej, zgodnie ze wspólną deklaracją Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji przyjętą na posiedzeniu pojednawczym w dniu 17 lipca 2008 r., a także przy należytym uwzględnieniu PMI z dnia 2 grudnia 2013 r. w odniesieniu do przyjmowania decyzji o uruchomieniu Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG);

C.  mając na uwadze, że przyjęcie rozporządzenia w sprawie EFG odzwierciedla porozumienie osiągnięte przez Parlament i Radę w sprawie ponownego wprowadzenia kryterium uruchomienia z powodu kryzysu, ustalenia wkładu finansowego Unii na 60% łącznych szacunkowych kosztów proponowanych działań, poprawy skuteczności rozpatrywania wniosków o uruchomienie EFG przez Komisję oraz przez Parlament i Radę dzięki skróceniu czasu oceny i zatwierdzania, rozszerzenia zakresu kwalifikowalnych działań i beneficjentów poprzez objęcie pomocą osób samozatrudnionych i osób młodych oraz finansowania środków zachęcających do podejmowania własnej działalności gospodarczej;

D.  mając na uwadze, że Włochy złożyły wniosek EGF/2015/004 IT/Alitalia dotyczący wkładu finansowego z EFG w związku z 1 249 zwolnieniami w przedsiębiorstwie Gruppo Alitalia, prowadzącym działalność w dziale 51 klasyfikacji NACE Rev. 2 („Transport lotniczy”)(4) w regionie Lacjum zaliczanym do poziomu 2 klasyfikacji NUTS(5), przy czym szacowana liczba zwolnionych pracowników, co do których zakłada się, że skorzystają ze środków pomocy, wynosi 184;

E.  mając na uwadze, że złożony wniosek spełnia kryteria kwalifikowalności przewidziane w rozporządzeniu w sprawie EFG;

1.  zgadza się z Komisją, że warunki wymienione w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie EFG zostały spełnione i że w związku z tym na mocy tego rozporządzenia Włochy mają prawo do wkładu finansowego w wysokości 1 414 848 EUR;

2.  zauważa, że władze Włoch przedłożyły wniosek o wkład finansowy z EFG w dniu 24 marca 2015 r., a dnia 7 sierpnia 2015 r. Komisja zakończyła ocenę wniosku i przekazała ją Parlamentowi dnia 1 września 2015 r.; z zadowoleniem przyjmuje krótki okres oceny wynoszący niecałe pięć miesięcy;

3.  zauważa, że międzynarodowy rynek transportu lotniczego przechodzi poważne zakłócenia gospodarcze, w szczególności na spadek udziału UE w rynku i ogromny wzrost liczby pasażerów przewożonych przez przewoźników z krajów Zatoki Perskiej i z Turcji, który nastąpił kosztem przewoźników europejskich takich jak Alitalia;

4.  przypomina, że chociaż skutki kryzysu gospodarczego i finansowego w mniejszym stopniu wpłynęły na zatrudnienie w Lacjum niż na zatrudnienie na poziomie krajowym, każdy dodatkowy wzrost liczby bezrobotnych wywiera presję na system świadczeń CIG(6);

5.  zauważa, że do chwili obecnej działu 51 klasyfikacji NACE Revision 2 (Transport lotniczy) dotyczył jeszcze jeden wniosek o wsparcie z EFG(7), który był również uzasadniony globalizacją handlu.

6.  z zadowoleniem przyjmuje propozycję władz włoskich, by skupić się na aktywnym poszukiwaniu pracy i działaniach szkoleniowych, w tym na schemacie ponownego zatrudnienia dla zwolnionych pracowników w wieku ponad 50 lat;

7.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że aby szybko zapewnić wsparcie pracownikom, władze Włoch postanowiły rozpocząć świadczenie zwalnianym pracownikom zindywidualizowanych usług w dniu 1 kwietnia 2015 r., na długo przed zapadnięciem decyzji o przyznaniu z EFG pomocy na zaproponowany skoordynowany pakiet;

8.  zauważa, że wydatki na działania określone w art. 7 ust. 4 rozporządzenia w sprawie EFG – działania przygotowawcze, zarządzanie, działania informacyjne i reklamowe oraz kontrolę i sprawozdawczość – stanowią stosunkowo wysoki udział w kosztach całkowitych (3,99%);

9.  ubolewa, że spośród 1249 osób kwalifikujących się do otrzymania wsparcia jedynie 184 osoby (14,7%) – tj. nieznaczny odsetek wszystkich zwolnionych pracowników – zostaną objęte proponowanymi działaniami;

10.  wyraża zadowolenie, że wszystkie 184 osoby objęte pomocą mają skorzystać z usług zindywidualizowanych;

11.  zauważa, że Włochy planują pięć rodzajów środków dla zwalnianych pracowników, których dotyczy wniosek: (i) rejestracja i ocena umiejętności, (ii) pomoc w aktywnym poszukiwaniu pracy, (iii) szkolenia, (iv) zwrot kosztów mobilności i (v) świadczenia z tytułu zatrudnienia osób powyżej 50. roku życia;

12.  zauważa, że świadczenia i zachęty ograniczają się do kosztów mobilności i świadczeń z tytułu zatrudnienia i pozostaną na poziomie nieprzekraczającym maksymalnej dozwolonej kwoty wynoszącej 35% łącznych kosztów skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług, zgodnie z wymogami rozporządzenia w sprawie EFG;

13.  z zadowoleniem przyjmuje świadczenia z tytułu zatrudnienia osób powyżej 50. roku życia; jest zdania, że sposób zróżnicowania wypłacanych świadczeń będzie stanowił zachętę dla zatrudniania zwolnionych pracowników na lepszych warunkach;

14.  zauważa, że skoordynowany pakiet zindywidualizowanych usług sporządzono w porozumieniu z partnerami społecznymi, akredytowanymi agencjami, które udzielają wsparcia w poszukiwaniu pracy, oraz pracownikami;

15.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że akredytowane agencje, które udzielają pracownikom wsparcia w aktywnym poszukiwaniu pracy, są opłacane na podstawie osiągniętych wyników;

16.  przypomina, że zgodnie z art. 7 rozporządzenia w sprawie EFG przy opracowywaniu skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług wspieranego z EFG należy przewidywać rozwój sytuacji na rynku pracy i potrzebne umiejętności, a pakiet ten powinien ponadto wpisywać się w strategię przechodzenia na zasobooszczędną gospodarkę;

17.  przypomina, jak ważne jest zwiększenie szans wszystkich pracowników na zatrudnienie poprzez odpowiednie szkolenia oraz uznanie umiejętności i kompetencji zdobytych przez pracowników w trakcie kariery zawodowej; oczekuje, że szkolenia oferowane w ramach skoordynowanego pakietu będą dostosowane nie tylko do potrzeb zwolnionych pracowników, lecz także do faktycznej sytuacji gospodarczej;

18.  odnotowuje, że informacje na temat skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług, które mają być finansowane z EFG, obejmują dane na temat komplementarności z działaniami finansowanymi z funduszy strukturalnych; podkreśla, że władze Włoch potwierdzają, że działania kwalifikowalne nie są objęte pomocą z innych instrumentów finansowych UE; ponownie wzywa Komisję do przedstawiania w sprawozdaniach rocznych analizy porównawczej tych danych w celu zapewnienia pełnego przestrzegania obowiązujących przepisów i zapobiegania dublowaniu usług finansowanych przez Unię;

19.  docenia udoskonaloną procedurę wprowadzoną przez Komisję w następstwie wniosku Parlamentu o przyspieszone udzielanie dotacji; zwraca uwagę na presję czasu wynikającą z nowego harmonogramu oraz na potencjalne skutki dla skuteczności rozpatrywania spraw;

20.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

21.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

22.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (wniosek z Włoch – EGF/2015/004 IT/Alitalia)

(Tekst tego załącznika nie został powtórzony w tym miejscu, ponieważ odpowiada on końcowej wersji decyzji (UE) 2015/1870.)

(1) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 855.
(2) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.
(3) Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 1893/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej NACE Revision 2 i zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3037/90 oraz niektóre rozporządzenia WE w sprawie określonych dziedzin statystycznych (Dz.U. L 393 z 30.12.2006, s. 1).
(5) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1046/2012 z dnia 8 listopada 2012 r. wykonujące rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1059/2003 w sprawie ustalenia wspólnej klasyfikacji jednostek terytorialnych do celów statystycznych (NUTS) w zakresie przekazywania szeregów czasowych dla nowego podziału regionalnego (Dz.U. L 310 z 9.11.2012, s. 34).
(6) Cassa Integrazione Guadagno (CIG) jest dodatkiem do wynagrodzenia mającym zapewnić pewien poziom dochodu pracownikom, którym uniemożliwiono wykonywanie przypisanych im zadań. CIG jest uruchamiany w przypadku przerwania lub ograniczenia działalności produkcyjnej w wyniku restrukturyzacji, reorganizacji przedsiębiorstwa, kryzysu korporacyjnego lub procedury upadłości, które mają poważne konsekwencje dla rynku pracy na poziomie lokalnym. CIG jest instrumentem zapobiegającym zwolnieniom pracowników dzięki umożliwieniu przedsiębiorstwom uniknięcia kosztów tymczasowo niewykorzystywanej siły roboczej w oczekiwaniu na wznowienie normalnej działalności produkcyjnej. CIG często jest jednak pierwszym krokiem na drodze do wszczęcia procedury mobilności (mobilità).
(7) EGF/2013/014 FR/Air France (COM(2014)0701).


Rola władz lokalnych w krajach rozwijających się we współpracy na rzecz rozwoju
PDF 457kWORD 122k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 6 października 2015 r. w sprawie roli władz lokalnych w krajach rozwijających się we współpracy na rzecz rozwoju (2015/2004(INI))
P8_TA(2015)0336A8-0232/2015

Parlament Europejski,

–  uwzględniając deklarację milenijną ONZ z dnia 8 września 2000 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie przyjęte w lipcu 2014 r. przez Otwartą Grupę Roboczą ONZ ds. Celów Zrównoważonego Rozwoju,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 listopada 2014 r. w sprawie UE i globalnych ram rozwoju po roku 2015(1),

–  uwzględniając sprawozdanie przyjęte w dniu 8 sierpnia 2014 r. przez Międzyrządowy Komitet Ekspertów ONZ ds. Finansowania Zrównoważonego Rozwoju,

–  uwzględniając deklarację ministerialną Forum Politycznego Wysokiego Szczebla ds. Zrównoważonego Rozwoju z lipca 2014 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie milenijnych celów rozwoju z 2014 r.,

–  uwzględniając dokument końcowy spotkania na wysokim szczeblu w Mexico City w kwietniu 2014 r. Globalnego partnerstwa w sprawie skutecznej współpracy na rzecz rozwoju,

–  uwzględniając sprawozdanie z dnia 31 października 2014 r. pt. „Dialog w sprawie umiejscowienia programu działań na rzecz rozwoju na okres po 2015 r.” sporządzone przez Program Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju (UNDP), Globalną Grupę Zadaniową(2) oraz Program Narodów Zjednoczonych ds. Osiedli Ludzkich,

–  uwzględniając sprawozdanie z 2014 r. Grupy Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju pt. „Dostarczenie programu działania na okres po 2015 r.: szanse na poziomie krajowym i lokalnym”,

–  uwzględniając sprawozdanie UNDP z 2014 r. w sprawie rozwoju społecznego zatytułowane „Podtrzymując postęp ludzki: redukowanie słabych punktów i budowanie wytrzymałości”,

–  uwzględniając sprawozdanie podsumowujące Sekretarza Generalnego ONZ w sprawie programu działań na okres po 2015 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie ONZ zatytułowane „Równouprawnienie płci: tabela postępów. Rok 2012”, w którym ocenia się poprawę w zakresie kwestii dotyczących równouprawnienia płci w ramach ośmiu milenijnych celów rozwoju,

–  uwzględniając wynik konferencji ONZ „Środowisko i rozwój” z 1992 r. oraz sprawozdanie z będącej jej wynikiem konferencji w sprawie zrównoważonego rozwoju, która odbyła się w Rio de Janeiro (Brazylia) w dniach 20–22 czerwca 2012 r.,

–  uwzględniając przyjęte w maju 2013 r. sprawozdanie panelu wysokiego szczebla ONZ ds. programu działań na rzecz rozwoju na okres po 2015 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie z czerwca 2012 r. przygotowane przez Zespół Zadaniowy Systemu ONZ ds. Programu Działań ONZ na rzecz Rozwoju po 2015 r. dla Sekretarza Generalnego ONZ pt. „Dążenie ku przyszłości, jakiej pragniemy dla wszystkich”,

–  uwzględniając stambulski program działania na rzecz krajów najsłabiej rozwiniętych na lata 2011–2020,

–  uwzględniając deklarację i plan działania przyjęte w grudniu 2011 r. na spotkaniu wysokiego szczebla w Pusanie w Korei Południowej poświęconym skuteczności pomocy rozwojowej,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka i ramy prawne w dziedzinie praw człowieka,

–  uwzględniając deklarację paryską w sprawie skuteczności pomocy oraz program działania z Akry,

–  uwzględniając Deklarację o prawie do rozwoju z 1986 r.,

–  uwzględniając Konsensus europejski w sprawie polityki rozwoju(3) oraz Unijny kodeks postępowania w sprawie komplementarności i podziału pracy w ramach polityki na rzecz rozwoju(4),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 15 maja 2013 r. pt. „Wzmocnienie pozycji samorządów lokalnych w krajach partnerskich w celu poprawy zarządzania i zwiększenia skuteczności w dziedzinie rozwoju” (COM(2013)0280),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 22 października 2013 r. w sprawie lokalnych władz i społeczeństwa obywatelskiego: zaangażowanie Europy we wspieranie zrównoważonego rozwoju(5) oraz konkluzje Rady z dnia 22 lipca 2013 r. w sprawie władz lokalnych i rozwoju,

–  uwzględniając art. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), który potwierdza, że „Unia zapewnia spójność swoich poszczególnych polityk i działań, uwzględniając wszystkie swoje cele”,

–  uwzględniając art. 208 TFUE, który stanowi, że: „Przy realizacji polityk, które mogłyby mieć wpływ na kraje rozwijające się, Unia bierze pod uwagę cele współpracy na rzecz rozwoju”,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 5 lutego 2015 r. pt. „Globalne partnerstwo na rzecz eliminacji ubóstwa i zrównoważonego rozwoju po roku 2015” (COM(2015)0044),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 2 czerwca 2014 r. zatytułowany „Godne życie dla wszystkich: od wizji do wspólnego działania” (COM(2014)0335),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 13 maja 2014 r. zatytułowany „Większa rola sektora prywatnego w osiąganiu trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu w krajach rozwijających się” (COM(2014)0263),

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 30 kwietnia 2014 r. – pakiet zatytułowany „Podejście oparte na prawach, obejmujące wszystkie prawa człowieka, na rzecz unijnej współpracy rozwojowej” (SWD(2014)0152),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 27 lutego 2013 r. zatytułowany „Godne życie dla wszystkich: eliminacja ubóstwa i zapewnienie światu zrównoważonej przyszłości” (COM(2013)0092),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 12 września 2012 r. zatytułowany „Korzenie demokracji i zrównoważonego rozwoju: Współpraca Europy ze społeczeństwem obywatelskim w dziedzinie stosunków zewnętrznych” (COM(2012)0492),

–  uwzględniając dokument zatytułowany „W kierunku ustanowienia ram rozwoju po 2015 r.”, będący wynikiem konsultacji społecznych w sprawie przygotowania stanowiska UE, które w dniach od 15 czerwca do 15 września 2012 r. przeprowadziła Komisja Europejska,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 8 października 2008 r. zatytułowany „Władze lokalne: Podmioty rozwoju” (SEC(2008)2570),

–  uwzględniając wspólne oświadczenie Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w ramach Rady, Parlamentu Europejskiego i Komisji w sprawie polityki rozwojowej Unii Europejskiej, zatytułowane „Konsensus Europejski”(6),

–  uwzględniając Europejską kartę współpracy rozwojowej na rzecz sprawowania władzy na szczeblu lokalnym, która została ogłoszona w dniu 16 listopada 2008 r. podczas Europejskich Dni Rozwoju,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 12 kwietnia 2005 r. zatytułowany „Spójność polityki na rzecz rozwoju” (COM(2005)0134), a także konkluzje z 3166. posiedzenia Rady do Spraw Zagranicznych z dnia 14 maja 2012 r. zatytułowane „Zwiększanie wpływu unijnej polityki rozwoju: Program działań na rzecz zmian”,

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 24 lutego 2015 r. zatytułowaną „Godne życie dla wszystkich: od wizji do wspólnego działania”,

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 9 października 2013 r. zatytułowaną „Wzmocnienie pozycji samorządów lokalnych w krajach partnerskich w celu poprawy zarządzania i zwiększenia skuteczności w dziedzinie rozwoju”,

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 9 czerwca 2010 r. zatytułowaną „Pakiet wiosenny: plan działań UE na rzecz realizacji milenijnych celów rozwoju”,

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 22 kwietnia 2009 r. zatytułowaną „Władze lokalne: Podmioty rozwoju”,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 233/2014 z dnia 11 marca 2014 r. ustanawiające Instrument Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju na lata 2014–2020(7),

–  uwzględniając swoje stanowisko z dnia 2 kwietnia 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Europejskiego Roku Rozwoju (2015)(8),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 czerwca 2013 r. w sprawie milenijnych celów rozwoju – określenie ram po 2015 r.(9),

–  uwzględniając konkluzje Rady do Spraw Zagranicznych z dnia 19 maja 2014 r. w sprawie podejścia do współpracy na rzecz rozwoju, opartego na prawach i obejmującego wszystkie prawa człowieka,

–  uwzględniając konkluzje Rady do Spraw Zagranicznych z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania eliminacji ubóstwa i zrównoważonego rozwoju po 2015 r.,

–  uwzględniając wspólną deklarację AKP–UE w sprawie programu działań na rzecz rozwoju po roku 2015 z dnia 20 czerwca 2014 r.,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rozwoju (A8-0232/2015),

A.  mając na uwadze, że władze lokalne – będące podmiotami państwowymi i instytucjonalnymi niezbędnymi do sprawowania władzy na szczeblu lokalnym, do wykształcenia się demokracji oddolnej i do trwałego rozwoju terytorialnego w oparciu o uczestnictwo i demokratyczny wyraz lokalnej społeczności – będą miały do odegrania istotną rolę w realizacji celów na okres po 2015 r.;

B.  mając na uwadze, że władze lokalne odgrywają kluczową rolę w definiowaniu, organizacji i osiąganiu celów rozwojowych;

C.  mając na uwadze, że władze lokalne stanowią silny łącznik pomiędzy społeczeństwem a krajowymi oraz globalnymi celami programu na okres po 2015 r.;

D.  mając na uwadze, że władze lokalne odgrywają kluczową rolę w ochronie populacji szczególnie wrażliwych w państwach niestabilnych pozostających w kryzysie oraz w krajach o średnich dochodach;

E.  mając na uwadze, że nowe globalne ramy na rzecz zrównoważonego rozwoju stanowią okazję do zapewnienia szerokiego udziału organizacji społeczeństwa obywatelskiego, samorządów lokalnych i parlamentów narodowych; mając na uwadze, że wzmocnienie pozycji władz lokalnych oraz organizacji społeczeństwa obywatelskiego jest niezbędne do zapewnienia prawidłowego, przejrzystego i odpowiedzialnego rządzenia;

F.  mając na uwadze, że UE jest silnie zaangażowana we wspieranie władz lokalnych w krajach rozwijających się, mając na celu zmniejszenie biedy oraz osiągnięcie milenijnych celów rozwoju, jak i wzmocnienie demokratycznego charakteru rządzenia na poziomie lokalnym;

G.  mając na uwadze, że przedstawiciele władz samorządowych i lokalnych wnieśli wkład w sesje Otwartej Grupy Roboczej ds. Zrównoważonych Celów Rozwoju Zgromadzenia Generalnego ONZ, a Globalna Grupa Zadaniowa współprowadziła wraz z UNDP oraz Programem Narodów Zjednoczonych ds. Osiedli Ludzkich konsultacje ONZ pt. „Lokalizacja programu działań na rzecz rozwoju na okres po 2015 r.”;

H.  mając na uwadze, że w sprawozdaniu podsumowującym w sprawie programu działań na rzecz rozwoju na okres po 2015 r. Sekretarz Generalny ONZ podkreśla, iż nowy program działań na rzecz rozwoju musi być transformacyjny, powszechny i skupiony na ludziach oraz winien opierać się na prawach człowieka i zasadach praworządności; mając na uwadze, że Sekretarz Generalny wzywa do budowania innowacyjnych partnerstw z uwzględnieniem władz lokalnych, jako głównych podmiotów wdrażających ten program na poziomie najbliższym obywatelom;

I.  mając na uwadze, że większość krytycznych celów i wyzwań globalnej agendy rozwoju na okres po 2015 r. zależeć będzie od działań lokalnych i silnych partnerstw;

J.  mając na uwadze, że według prognoz ziemska populacja wzrośnie do 2050 r. z ok. 7 mld do 9,3 mld ludzi, przy czym główna część tego wzrostu ma przypaść na kraje rozwijające się, w szczególności ich obszary miejskie; mając na uwadze, że nadmierna urbanizacja zagraża zrównoważonemu charakterowi rozwoju we wszystkich jego aspektach;

K.  mając na uwadze, że dwa i pół miliarda nowych mieszkańców obszarów miejskich potrzebować będzie dostępu do kształcenia, usług medycznych, zatrudnienia, żywności, systemów sanitarnych, transportu, mieszkań i elektryczności; mając na uwadze, że stawia to kluczowe wyzwania przed władzami lokalnymi i regionalnymi oraz miejskimi, które są odpowiedzialne za świadczenie tych usług;

L.  mając na uwadze, że deklaracja z Rio podkreśla fakt, iż ludy tubylcze i ich społeczności mają do odegrania kluczową rolę w zarządzaniu środowiskiem i jego rozwoju; mając na uwadze, że rządy powinny uznać i należycie wspierać odrębność, kulturę i zainteresowania tych grup oraz umożliwić im skuteczne uczestnictwo w osiąganiu zrównoważonego rozwoju;

M.  mając na uwadze, że ograniczanie ubóstwa jest niejednolite, zaś nierówności pomiędzy krajami, jak i wewnątrz krajów, które zwiększyły się zarówno w krajach rozwiniętych, jak i rozwijających się, stanowią znaczące wyzwanie z punktu widzenia rozwoju;

N.  mając na uwadze, że konflikty charakteryzujące się przemocą oraz kryzysy humanitarne w dalszym ciągu niweczą wysiłki na rzecz rozwoju; mając na uwadze, że grupy szczególnie wrażliwe, takie jak kobiety, dzieci i osoby starsze, ponoszą w większym stopniu skutki konfliktów wojskowych oraz kryzysów, oraz że władze lokalne są kluczowymi i działającymi w pierwszej linii podmiotami, które mogą zapobiegać konfliktom i zarządzać nimi;

O.  mając na uwadze, że wciąż potrzebne są dodatkowe działania, aby obniżyć o połowę odsetek ludzi cierpiących głód, gdyż na niedożywienie narażone są 162 mln małych dzieci; mając na uwadze, że ukryty głód można zdefiniować jako niedobór mikroelementów, który może mieć nieodwracalne skutki dla zdrowia, jak również konsekwencje społeczno-ekonomiczne związane ze zmniejszeniem wydajności pracowników;

P.  mając na uwadze, że zmiana klimatu i degradacja środowiska naturalnego zagrażają ograniczeniu ubóstwa i stanowią poważne wyzwanie dla władz lokalnych, gdyż w pierwszym rzędzie pływają one na społeczności lokalne;

Q.  mając na uwadze, że w odpowiedzi na wzrost demograficzny na skalę globalną należy stworzyć więcej nowych i godziwych miejsc pracy; mając na uwadze, że sektor prywatny tworzy bardzo dużo miejsc pracy zarówno w krajach rozwiniętych, jak i w krajach rozwijających się, a zatem może być ważnym partnerem w zwalczaniu ubóstwa;

R.  mając na uwadze, że pomoc w dalszym ciągu odgrywa wyjątkową rolę w ograniczaniu ubóstwa, prowadząc do przełomu w krajach rozwijających się; mając na uwadze, że pomoc powinna być lepiej ukierunkowana, tak aby mogła zaspokajać potrzeby ludności znajdującej się w najbardziej niekorzystnej sytuacji; mając na uwadze, że sama pomoc nie jest wystarczająca, a zatem trzeba się odwołać do innowacyjnych źródeł finansowania;

S.  mając na uwadze, że mobilizacja międzynarodowych, publicznych oraz prywatnych środków finansowych będzie kluczowa dla propagowania zrównoważonego lokalnego rozwoju;

T.  mając na uwadze, że UE i jej kraje członkowskie – będące największymi oficjalnymi dawcami pomocy rozwojowej, ale również najważniejszymi twórcami strategii politycznych i podmiotami zajmującymi się zdecentralizowaną współpraca – powinny zatem pozostać siłą napędową w kolejnej fazie negocjacji w ramach ONZ, zwłaszcza w zakresie realizacji celów zrównoważonego rozwoju;

U.  mając na uwadze, że art. 208 TFUE stanowi, iż zmniejszenie ubóstwa jest głównym celem polityki Unii na rzecz rozwoju, oraz ustanawia spójność polityki na rzecz rozwoju;

I.Władze lokalne jako podmioty rozwoju a rola Unii Europejskiej

1.  przypomina, iż partnerstwo z Pusanu oferuje coraz szersze forum dla nowych podmiotów rozwoju, takich jak podmioty lokalne i regionalne;

2.  podkreśla, że nowe wytyczne podane w komunikacie Komisji Europejskiej w sprawie władz samorządowych i uznania ich roli jako interesariuszy państwowych stanowią istotny krok naprzód w nowym programie działań Unii Europejskiej na rzecz rozwoju;

3.  podkreśla, że te nowe wytyczne należy przełożyć w sposób konkretny na współpracę europejską zarówno w postaci 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR), jak i Instrumentu Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju;

4.  podkreśla, że planowanie strategiczne na poziomie krajowym i lokalnym jest absolutnie konieczne do propagowania oraz integracji trzech głównych wymiarów rozwoju: społecznego, gospodarczego i środowiskowego;

5.  wyraża zadowolenie ze wsparcia udzielonego na rzecz wzmocnienia zdolności władz lokalnych w postaci linii budżetowej przeznaczonej na władze lokalne – w szczególności ze wsparcia na rzecz wzmocnienia struktur koordynacyjnych władz lokalnych zarówno na szczeblu krajowym, jak i regionalnym i ogólnoeuropejskim – a także z realizacji partnerstwa na szczeblu UE;

6.  uznaje ważną rolę władz lokalnych w krajach rozwijających się; zachęca do tworzenia partnerstw pomiędzy władzami lokalnymi w państwach członkowskich UE a władzami lokalnymi w krajach rozwijających się w dziedzinach takich jak szkolenia i potencjał ludzki, aby umożliwić czerpanie większych korzyści, takich jak lepsze planowanie w zakresie ochrony środowiska naturalnego;

7.  ocenia, że te struktury koordynacyjne odgrywają istotną rolę w zakresie wsparcia technicznego i metodologicznego na rzecz rozwoju zdolności lokalnych poprzez ułatwianie wymiany wiedzy fachowej z myślą o wspieraniu procesu decentralizacji i świadczeniu podstawowych usług; uważa, że stanowią one również odpowiednią platformę dialogu politycznego, umożliwiającą wysłuchanie głosu władz lokalnych na wszystkich szczeblach sprawowania rządów;

8.   wzywa Unię Europejską do wspierania zdecentralizowanej współpracy jako środka wdrażania ram rozwoju na okres po 2015 r.; wzywa zatem Komisję, aby rozważyła możliwość uczynienia z decentralizacji głównego obszaru finansowania w przypadku jej instrumentów finansowania pomocy zewnętrznej, zaczynając od inicjatywy zdolności obronnych (DCI) oraz Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR), a także aby nasiliła działania w celu uwzględnienia władz lokalnych jako pełnoprawnych interesariuszy w realizacji 11. EFR w krajach partnerskich i regionach oraz w odniesieniu do pomocy sektorowej i budżetowej; zwraca się do państw członkowskich o zarezerwowanie w ich programach rozwojowych odpowiedniego miejsca dla władz lokalnych oraz o koordynację działań z działaniami Komisji i innych państw członkowskich;

II.Dialog polityczny, mobilizacja zasobów finansowych i prezentacja sprawozdań finansowych

9.  podkreśla, że należy w sposób bardziej sprawiedliwy przekazywać zasoby finansowe ze szczebla krajowego na szczebel samorządowy, do miast i gmin;

10.  podkreśla, że w trwającym procesie decentralizacji konieczne jest zachęcanie rządów poszczególnych państw do przekazywania części krajowych środków budżetowych samorządom regionalnym i lokalnym; uważa, że w tym celu należy bardziej wesprzeć zwiększenie zdolności finansowych i budżetowych władz lokalnych także poprzez ich stowarzyszenia;

11.  ocenia, że część europejskiej pomocy budżetowej powinna być bezwzględnie przeznaczana na finansowanie samorządów terytorialnych;

12.  podkreśla, jak ważne jest nawiązanie wśród samorządów terytorialnych rzeczywistego dialogu politycznego w ramach współpracy europejskiej, co pozwoli na ocenę czynionych postępów oraz wskazanie trudności i perspektyw zwiększenia skuteczności pomocy na szczeblu lokalnym;

13.  domaga się zinstytucjonalizowania tego dialogu w oparciu o dotychczasowe struktury koordynacyjne w poszczególnych ramach współpracy;

III.Rola władz lokalnych we wdrażaniu milenijnych celów rozwoju: wnioski na przyszłość

14.  podkreśla, że milenijne cele rozwoju ujawniły kluczową rolę władz lokalnych w walce z ubóstwem oraz świadczeniu usług dla społeczności, takich jak zaopatrzenie w wodę i systemy sanitarne, podstawowa opieka zdrowotna czy kształcenie;

15.  z zadowoleniem przyjmuje szerzenie się inicjatyw dotyczących zdecentralizowanej współpracy na rzecz rozwoju oraz wykorzystywania mechanizmów współpracy pomiędzy miastami;

16.  podkreśla konieczność przeznaczenia dodatkowych środków na wzmocnienie zdolności zdecentralizowanych organów władzy, tak aby mogły one świadczyć wysokiej jakości usługi publiczne, gwarantować równość szans i budować spójność społeczną;

17.  ubolewa, że w milenijnych celach rozwoju nie uwzględniono w sposób wystarczający znaczenia lokalnego wymiaru rozwoju; ubolewa, że programy rozwoju nie uwzględniają też w sposób wystarczający wymiaru kulturowego, który jest niezbędnym elementem umożliwiającym zrozumienie lokalnego kontekstu; apeluje o uwzględnienie wymiaru kulturowego w lokalnych, krajowych i międzynarodowych strategiach ograniczania ubóstwa;

18.  ubolewa nad faktem, iż bieżące milenijne cele rozwoju nie są wystarczająco jasne w kwestii dostosowywania globalnych celów do dynamiki krajowej i lokalnej;

IV.Definicja programu działań na rzecz rozwoju na okres po 2015 r.: wyzwania i możliwości

19.  uważa, że proces na okres po 2015 r. powinien dawać jasną wizję wdrożenia wyników konferencji Rio+20, która uznaje rolę władz lokalnych;

20.  podkreśla, jak ważne jest określenie wiarygodnych założeń i wskaźników dotyczących celów zrównoważonego rozwoju, które uwzględniałyby kontekst, potrzeby i obawy lokalnej ludności; zwraca się do UE o wzmocnienie roli władz lokalnych i o uwzględnienie ich wiedzy fachowej w innych celach zrównoważonego rozwoju;

21.  zwraca się do UE o dalsze poświęcanie szczególnej uwagi władzom lokalnym w planowaniu i realizacji strategii rozwoju oraz w dziedzinie przepływów pomocy finansowej przeznaczonej na rozwój; podkreśla, że będzie to wymagało prawdziwie partycypacyjnego procesu, prowadzonego już od wczesnego etapu rozwoju, oraz że w związku z tym należy uznać i wzmocnić zdecentralizowaną pomoc publiczną; podkreśla konieczność zapewnienia im większego udziału w definiowaniu strategii rozwoju;

22.  apeluje do Unii o czuwanie nad tym, by władze lokalne były lepiej reprezentowane w negocjacjach międzynarodowych służących przyjęciu programu działań na rzecz rozwoju na okres po 2015 r., a także na Międzynarodowej Konferencji w sprawie Finansowania Rozwoju oraz na 21. międzynarodowej konferencji stron w sprawie klimatu;

23.  zwraca się do UE o dalsze wspieranie celu autonomicznego miast i osad ludzkich;

V.Potrzeba odnowienia efektywnego globalnego partnerstwa (z organizacjami społeczeństwa obywatelskiego, sektorem prywatnym itd.)

24.  zwraca się do UE o przyczynianie się do wzmacniania partnerstw wielu interesariuszy w celu odpowiednio dostosowanego wdrażania na szczeblu lokalnym programu działań na okres po 2015 r.;

25.  zwraca się do UE o jasne zdefiniowanie i podział obowiązków pomiędzy partnerów;

VI.Partnerstwa z sektorem prywatnym

26.  przypomina, iż sektor publiczny będzie kluczowym czynnikiem wspomagającym i wdrażającym nowy globalny program na rzecz rozwoju, oraz podkreśla, że zasadniczym elementem jego skuteczności będzie mobilizacja środków publicznych i wzmocnienie systemu podatkowego opartego na zdolności podatkowej obywateli oraz na sprawiedliwym wynagradzaniu przejrzystej eksploatacji zasobów naturalnych;

27.  ponownie podkreśla, że należy wspierać wykształcanie się klasy średniej dzięki promowaniu przedsiębiorczości prywatnej, zwłaszcza wśród osób młodych i kobiet;

28.  podkreśla, jak ważne jest wzmacnianie lokalnych, mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw w tworzeniu miejsc pracy i wspieraniu trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu, zwłaszcza za pomocą publiczno-prywatnych strategii politycznych;

29.  podkreśla potrzebę wdrożenia skutecznych mechanizmów rozliczalności oraz zdefiniowania obowiązkowych zabezpieczeń społecznych i środowiskowych;

VII.Partnerstwo ze społeczeństwem obywatelskim

30.  zauważa, że globalna agenda rozwoju na okres po 2015 r. wymaga zmiany roli i wpływu organizacji społeczeństwa obywatelskiego; uważa, że państwa członkowskie powinny ściśle współpracować z organizacjami społeczeństwa obywatelskiego poprzez ustanawianie mechanizmów regularnego dialogu w celu uzyskania skuteczności, która pozwoliłaby na otrzymywanie pozytywnych informacji zwrotnych od społeczeństwa obywatelskiego;

VIII. Wspieranie krajowej rozliczalności i budowanie zdolności

31.  podkreśla, iż rządy muszą być rozliczalne zarówno wobec krajowych interesariuszy, jak i wobec społeczności międzynarodowej;

32.  podkreśla znaczenie przejrzystości i propagowania dialogów między wieloma interesariuszami dla wzmacniania udziału lokalnych kultur, ludów tubylczych, migrantów oraz mniejszości;

33.  zauważa, że konieczne są zdecydowane działania mające na celu poprawę zdolności władz lokalnych w zakresie świadczenia usług publicznych;

34.  podkreśla, że należy wspierać dobre sprawowanie władzy na szczeblu lokalnym za pomocą promowania zasad odpowiedzialności, przejrzystości, uczestnictwa, reaktywności i praworządności;

35.  zachęca do tworzenia platform lokalnych konsultacji w ramach planowania budżetowego;

36.  podkreśla pilną potrzebę reformy usług gromadzenia danych urzędowych;

IX.Ludy tubylcze a planowanie rozwoju

37.  podkreśla, iż ludy tubylcze powinny być głęboko zaangażowane w przygotowywanie planów rozwoju i inwestycji na szczeblu lokalnym i regionalnym;

38.  zwraca się do rządów krajowych i władz lokalnych o: a) wzmocnienie lokalnego ustawodawstwa w celu ustanowienia uznawalności tradycyjnych ustaleń odnośnie do struktury rolnictwa; b) współpracę z tradycyjnymi organami władzy w zakresie gospodarki zasobami naturalnymi; c) zajęcie się kwestiami dotyczącymi płci oraz relacji międzypokoleniowych wśród ludów tubylczych; d) ochronę wiedzy tubylczej; e) wzmocnienie zdolności ludów tubylczych do uczestnictwa w planowaniu rozwoju;

X.Transfer technologii

39.  podkreśla, iż rządy krajowe i władze lokalne powinny tworzyć środowisko sprzyjające transferowi technologii;

40.  uważa, że taka współpraca powinna również obejmować inwestycje bardziej długoterminowe;

XI.Miasta i osady ludzkie

41.  pochwala mobilizację i zaangażowanie miast afrykańskich w ramach przygotowań do konferencji Organizacji Narodów Zjednoczonych Habitat III poświęconej mieszkalnictwu i zrównoważonemu rozwojowi obszarów miejskich; zwraca się do Komisji o wspieranie tych procesów mobilizacji oraz o to, by w planach dotyczących partnerstwa uwzględniła wsparcie zarządzania procesem zrównoważonej urbanizacji;

42.  z zadowoleniem przyjmuje decyzję Otwartej Grupy Roboczej w sprawie uwzględnienia oddzielnego celu dotyczącego zrównoważonego rozwoju miejskiego;

43.  podkreśla, że trzeba przyjąć podejście terytorialne, aby zająć się takimi kwestiami, jak gospodarka odpadami i ubóstwo miejskie, zmniejszenie nierówności, wzmocnienie pozycji obywateli, demokracja integracyjna i uczestnicząca, innowacyjna koncepcja infrastruktury, świadczenie usług, gospodarka gruntami, udział miast w globalnych zmianach środowiskowych oraz ich wpływ na ekosystemy, ograniczenie ryzyka klęsk żywiołowych, zmniejszanie zużycia energii itd.;

44.  podkreśla, że należy wspierać kraje rozwijające się oraz najmniej rozwinięte, w tym poprzez pomoc finansową i techniczną;

XII.Dobre rządzenie oraz walka z korupcją

45.  podkreśla, iż współpraca międzynarodowa mająca na celu rozwiązanie problemu nielegalnych przepływów finansowych powinna zostać wzmocniona, aby zapewnić równe warunki działania w obszarze opodatkowania przedsiębiorstw lokalnych i międzynarodowych;

46.  podkreśla, że decentralizacja władzy jest skutecznym narzędziem umożliwiającym zwalczanie korupcji, w tym korupcji rodzącej się w korporacjach wielonarodowych, oraz przyczyniającym się do unowocześniania administracji publicznej i zaspokajania potrzeb ludności poprzez reformy gospodarcze i społeczne;

XIII. Większa mobilizacja zasobów

47.  podkreśla, iż należy rozważyć twórcze i sprawiedliwe mechanizmy finansowe;

48.  podkreśla, jak ważna jest mobilizacja zasobów krajowych na szczeblu lokalnym dla powodzenia programu działań na okres po roku 2015, gdyż jest to kluczowy element realizacji strategii i polityk rozwoju na szczeblu zarówno krajowym, jak i lokalnym; podkreśla w tym kontekście potrzebę pilnego ujednolicenia zdolności władz lokalnych krajów partnerskich w dziedzinie podatków gminnych i planowania budżetu; z zadowoleniem przyjmuje stopniowe wprowadzanie centrów monitorowania finansów lokalnych, które zasługują na większe wsparcie ze strony Unii Europejskiej;

49.  uważa, że w celu poprawy warunków życia społeczności, w szczególności na obszarach wiejskich, bardziej skuteczne są działania na szczeblu lokalnym oraz że jednym z poważnych wyzwań dla władz lokalnych i organów krajowych jest zachęcanie do stopniowej reintegracji sektora nieformalnego bez jednoczesnego zniechęcania do innowacji;

50.  zwraca się do Banku Światowego oraz międzynarodowych instytucji finansowych o uaktualnienie strategii politycznych w zakresie zabezpieczeń środowiskowych i społecznych;

51.  przypomina, iż władze lokalne stoją na pierwszej linii walki z rosnącą liczbą kryzysów, a jednocześnie przez większość czasu brakuje im zdolności oraz środków do opracowania skutecznej reakcji;

52.  wzywa Komisję do wspierania mobilizacji innowacyjnych źródeł finansowania współpracy zdecentralizowanej, zwłaszcza instrumentów opartych na łączeniu pożyczek i dotacji, które nie są jeszcze dostosowane do zaspokajania szczególnych potrzeb władz lokalnych;

53.  wzywa zatem Unię Europejską, aby zasilała budżety przeznaczone na finansowanie zdecentralizowane, niezbędne dla rozwoju lokalnego;

o
o   o

54.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2014)0059.
(2) Globalna Grupa Zadaniowa ds. Samorządów Lokalnych i Regionalnych w sprawie programu działań na rzecz rozwoju na okres po 2015 r. przed konferencją HABITAT III.
(3) Dz.U. C 46 z 24.2.2006, s. 1.
(4) Konkluzje Rady 9558/07 z dnia 15.5.2007 r.
(5) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0432.
(6) Dz.U. C 46 z 24.2.2006, s. 1.
(7) Dz.U. L 77 z 15.3.2014, s. 44.
(8) Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0269.
(9) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0283.

Informacja prawna