Indeks 
Teksty przyjęte
Czwartek, 21 stycznia 2016 r. - StrasburgWersja ostateczna
Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu UE-Kosowo ***
 Układy o stowarzyszeniu / pogłębione i kompleksowe strefy wolnego handlu z Gruzją, Mołdawią i Ukrainą
 Klauzula wzajemnej obrony (art. 42 ust. 7 TUE)
 Priorytety UE na posiedzenia UNHCR w 2016 r.
 Działalność Komisji Petycji w 2014 r.
 Obywatele UE - w szczególności , estońscy i brytyjscy marynarze - przetrzymywani w Indiach
 Etiopia
 Korea Północna

Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu UE-Kosowo ***
PDF 315kWORD 60k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 21 stycznia 2016 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia, w imieniu Unii, Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Kosowem, z drugiej strony (10725/2/2015 – C8-0328/2015 – 2015/0094(NLE))
P8_TA(2016)0017A8-0372/2015

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (10725/2/2015),

–  uwzględniając projekt Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Kosowem, z drugiej strony (10728/1/2015),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 217, art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (i) i art. 218 ust. 7 i 8 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0328/2015),

–  uwzględniając art. 99 ust. 1 akapity pierwszy i trzeci, art. 99 ust. 2, a także art. 108 ust. 7 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Spraw Zagranicznych oraz opinię Komisji Handlu Międzynarodowego (A8-0372/2015),

1.  wyraża zgodę na zawarcie umowy;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Kosowa.


Układy o stowarzyszeniu / pogłębione i kompleksowe strefy wolnego handlu z Gruzją, Mołdawią i Ukrainą
PDF 428kWORD 115k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 21 stycznia 2016 r. w sprawie układów o stowarzyszeniu / pogłębionych i kompleksowych stref wolnego handlu z Gruzją, Mołdawią i Ukrainą (2015/3032(RSP))
P8_TA(2016)0018RC-B8-0068/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając układy o stowarzyszeniu / pogłębione i kompleksowe strefy wolnego handlu (AA/DCFTA) między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, Mołdawią i Ukrainą, z drugiej strony,

–  uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Gruzji, Mołdawii i Ukrainy, a także niedawną rezolucję z dnia 9 lipca 2015 r. w sprawie przeglądu europejskiej polityki sąsiedztwa(1),

–  uwzględniając wspólną deklarację ze szczytu Partnerstwa Wschodniego, który odbył się w Rydze w dniach 21 i 22 maja 2015 r.,

–  uwzględniając sprawozdania z dnia 18 grudnia 2015 r. w sprawie wykonania przez Gruzję i Ukrainę planu działania na rzecz liberalizacji reżimu wizowego,

–  uwzględniając zalecenia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego dotyczące włączania społeczeństwa obywatelskiego w procesy kształtowania polityki i reform,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 i 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że Gruzja, Mołdawia i Ukraina ratyfikowały układy o stowarzyszeniu obejmujące pogłębione i kompleksowe strefy wolnego handlu (DCFTA), decydując się na ściślejszą polityczną i gospodarczą integrację z Unią Europejską oraz przeprowadzenie ambitnych reform w wielu obszarach, obejmujących m.in. demokrację, dobre rządy, praworządność i prawa człowieka;

B.  mając na uwadze, że UE uznaje europejskie aspiracje tych trzech krajów i podkreśla wartość dodaną układów o stowarzyszeniu w ich procesach reform;

C.  mając na uwadze, że dobre rządy, demokracja, praworządność i prawa człowieka pozostają kluczowymi obszarami europejskiej polityki sąsiedztwa (EPS) i stanowią podstawowe zobowiązanie, w szczególności dla wspomnianych trzech krajów, które podpisały układy o stowarzyszeniu z UE;

D.  mając na uwadze, że Rosja jest nadal pośrednio lub bezpośrednio zaangażowana w konflikty i wewnętrzne podziały występujące w trzech stowarzyszonych krajach – konflikty na okupowanych terytoriach Abchazji i Osetii Południowej (region Cchinwali) w Gruzji, kwestia Naddniestrza w Mołdawii oraz aneksja Krymu przez Rosję, a także jej udział w konflikcie toczącym się we wschodniej części Ukrainy;

E.  mając na uwadze, że ruch bezwizowy między UE a Mołdawią został wprowadzony w kwietniu 2014 r., zaś w ostatnich sprawozdaniach z grudnia 2015 r. Komisja wskazała, że Gruzja i Ukraina spełniają obecnie wymogi przewidziane w planach działania na rzecz liberalizacji reżimu wizowego;

F.  mając na uwadze, że współpraca UE z państwami Partnerstwa Wschodniego spotkała się z silnym oporem i wywołała agresywne reakcje ze strony Federacji Rosyjskiej, takie jak środki odwetowe wobec krajów stowarzyszonych; mając na uwadze, że UE i jej państwa członkowskie przyjęły szereg sankcji i środków ograniczających przeciwko Federacji Rosyjskiej i rosyjskim urzędnikom;

1.  podkreśla znaczenie układów o stowarzyszeniu obejmujących postanowienia o pogłębionych i kompleksowych strefach wolnego handlu (DCFTA); z zadowoleniem przyjmuje dotychczasowe postępy i nalega, by wykonywanie tych układów oraz pokrewnych programów stowarzyszeniowych było priorytetem UE i trzech krajów partnerskich; podkreśla, że Rada Unii Europejskiej jednogłośnie podpisała te układy o stowarzyszeniu;

2.  z zadowoleniem przyjmuje wysiłki Gruzji, Mołdawii i Ukrainy zmierzające do zapewnienia zbliżenia ustawodawstwa krajowego do standardów UE, na podstawie zobowiązań podjętych w ramach układów o stowarzyszeniu obejmujących DCFTA; zwraca uwagę, że powodzenie tego procesu zależy od wielu czynników, takich jak stabilne otoczenie polityczne, myślenie strategiczne, konkretne plany reform oraz dobre wykorzystanie międzynarodowego wsparcia finansowego i technicznego;

3.  w związku z tym wyraża poparcie dla zaangażowanej i wielowymiarowej pomocy finansowej i technicznej dostarczanej Ukrainie i Gruzji przez UE i inne instytucje finansowe, ale podkreśla, że wsparcie finansowe UE dla jej wszystkich partnerów jest uzależnione od realizacji konkretnych etapów reform; podkreśla, że Komisja powinna odgrywać kluczową rolę w ułatwianiu wdrażania układów o stowarzyszeniu obejmujących DCFTA oraz w monitorowaniu i wspieraniu właściwych organów zarówno pod względem technicznym, jak i finansowym;

4.  przypomina, że nieodzowne jest właściwe wydatkowanie udostępnionych środków finansowych i że same te środki nie wystarczą do ustabilizowania gospodarki, ani też nie uda się osiągnąć jakiegokolwiek trwałego sukcesu bez stałego zaangażowania partnerów na rzecz inicjowania i realizowania reform strukturalnych, zapewnienia wzrostu popytu krajowego i spójności społecznej;

5.  uważa, że kontrola parlamentarna jest podstawowym warunkiem demokratycznego wsparcia polityki UE; w związku z tym wzywa Komisję, aby ułatwiła Parlamentowi Europejskiemu regularne, szczegółowe i terminowe monitorowanie wykonywania układów o stowarzyszeniu obejmujących DCFTA; wzywa do nadania nowego impulsu Zgromadzeniu Parlamentarnemu Euronest oraz do ożywienia jego działalności, aby mogło skutecznie stawić czoła nowym wyzwaniom; apeluje o wymianę najlepszych praktyk oraz zawarcie protokołu ustaleń na wzór protokołu podpisanego z Radą Najwyższą Ukrainy, który mógłby służyć za przykład współpracy parlamentarnej;

6.  podkreśla znaczenie pogłębienia społecznego wymiaru partnerstwa, zgodnie z postanowieniami programów stowarzyszeniowych i odpowiednich konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy; wzywa wszystkie strony do przestrzegania zobowiązań podjętych w odniesieniu do podstawowych norm pracy norm środowiskowych;

7.  podkreśla swoje zdecydowane poparcie dla integralności terytorialnej wszystkich trzech krajów; wzywa Federację Rosyjską do zakończenia okupacji Krymu oraz do natychmiastowego zaprzestania wszelkiego bezpośredniego lub pośredniego angażowania się w konflikt trwający na Ukrainie, a także w zamrożone konflikty w Gruzji i Mołdawii; przyjmuje z zadowoleniem decyzję Rady z dnia 21 grudnia 2015 r. o rozszerzeniu sankcji gospodarczych wobec Federacji Rosyjskiej w związku z niewypełnieniem przez nią porozumień mińskich;

8.  podkreśla, że stowarzyszone kraje dobrowolnie podjęły decyzję o nawiązaniu pogłębionych stosunków z UE, że należy w pełni uszanować ich wybór i że strony trzecie nie mogą wywierać na nie presji w tym względzie; potępia w tym kontekście działania podejmowane przez Rosję w celu osłabienia lub zakłócenia proeuropejskiego kursu obranego przez trzy stowarzyszone kraje i wzywa do podjęcia działań służących zapobieganiu dezinformacji i poprawie strategicznego informowania na temat polityki i działalności UE w ramach sąsiedztwa wschodniego, jednocześnie z działaniami podejmowanymi przez unijny zespół zadaniowy East StratCom;

9.  z zadowoleniem przyjmuje najnowsze sprawozdania z postępu prac w zakresie wykonania przez Gruzję i Ukrainę ich odnośnych planów działania na rzecz liberalizacji reżimu wizowego, opublikowane przez Komisję w dniu 18 grudnia 2015 r.; oczekuje, że Rada i państwa członkowskie bez zwłoki przyznają tym dwóm krajom system bezwizowy; wyraża uznanie dla Mołdawii w związku z dobrym wykonywaniem systemu bezwizowego funkcjonującego od kwietnia 2014 r., który stanowi znakomity przykład dla całego regionu;

10.  podkreśla, że głównym celem DCFTA, w skali mikro, jest przyczynienie się do konkretnej i trwałej poprawy warunków życia zwykłych obywateli przez zapewnienie stabilności, tworzenie możliwości dla MŚP i tworzenie miejsc pracy; podkreśla, że wdrożenie DCFTA, w połączeniu z tragiczną sytuacją gospodarczą, mogłoby wywrzeć wpływ na ukraińską gospodarkę i rynek pracy oraz pociągnąć za sobą skutki społeczne, których nie należy lekceważyć; podkreśla, że stworzenie dwustronnych DCFTA z Ukrainą, Gruzją i Mołdawią jest niezwykle istotnym instrumentem nowoczesnego, przejrzystego i przewidywalnego handlu, zbliżania przepisów i stopniowej integracji gospodarczej partnerów na rynku wewnętrznym UE, a ponadto ma znaczenie dla bezpośrednich inwestycji zagranicznych, które prowadzą do tworzenia miejsc pracy i długoterminowego wzrostu gospodarczego, przy czym ostatecznym celem jest stworzenie szerszego obszaru gospodarczego opartego na zasadach Światowej Organizacji Handlu (WTO) i poszanowaniu suwerennych wyborów;

11.  podkreśla konieczność energicznej realizacji programu reform, zwłaszcza w dziedzinie sądownictwa i praworządności, oraz zwalczania korupcji i przestępczości zorganizowanej, gdyż jest to ważny warunek wstępny rozwoju społeczno-gospodarczego trzech stowarzyszonych krajów;

12.  ponownie podkreśla znaczenie włączenia społeczeństwa obywatelskiego do procesów kształtowania polityki realizowania reform; podkreśla rolę, jaką w procesie tym mogą odgrywać odpowiednie platformy społeczeństwa obywatelskiego przewidziane w układach o stowarzyszeniu, w szczególności jeśli chodzi o podnoszenie świadomości społecznej i monitorowanie wykonywania układów; wskazuje, że ważne jest wyjaśnienie obywatelom krajów stowarzyszonych korzyści płynących z wdrożenia układów o stowarzyszeniu obejmujących DCFTA i obalenie wszelkich mitów;

13.  podkreśla znaczenie postanowień układów o stowarzyszeniu obejmujących DCFTA w zakresie współpracy w dziedzinie energii w celu zapewnienia bezpieczeństwa dostaw energii oraz rozwoju konkurencyjnych, przejrzystych i niedyskryminujących rynków energii zgodnie z przepisami i normami UE, a także zapewnienia energii ze źródeł odnawialnych oraz efektywności energetycznej; popiera zamiar wspierania przez UE pełnej integracji rynku energii z Mołdawią, Ukrainą i Gruzją za pośrednictwem Wspólnoty Energetycznej;

14.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że mimo negatywnych tendencji w regionie eksport z Gruzji i Mołdawii do UE wzrósł w pierwszych 12 miesiącach wykonywania DCFTA, przy czym import UE z Gruzji zwiększył się o 15 %, a jej ogólny udział w mołdawskim eksporcie wzrósł o 62 %, i oczekuje podobnych pozytywnych tendencji w przypadku Ukrainy; wzywa Komisję do corocznego przedstawiania szczegółowych informacji na temat wdrażania DCFTA z Gruzją, Mołdawią i Ukrainą, w szczególności dotyczących mechanizmu przeciwdziałającego obchodzeniu ceł w przypadku Gruzji oraz mechanizmu przeciwdziałającego obchodzeniu ceł i klauzuli ochronnej w przypadku Mołdawii;

15.  podkreśla również, że zgodnie z art. 49 Traktatu o Unii Europejskiej każde państwo europejskie może ubiegać się o członkostwo w UE, pod warunkiem że przestrzega zasad demokracji, szanuje podstawowe wolności, prawa człowieka i prawa mniejszości oraz zapewnia praworządność;

16.  wyraża zadowolenie z udziału lub stowarzyszenia trzech omawianych krajów w programach UE, takich jak Program na rzecz konkurencyjności przedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (COSME), „Horyzont 2020”, Erasmus+, „Maria Skłodowska-Curie” i Kreatywna Europa; zauważa, że współpraca ta przynosi obopólne korzyści, umożliwiając w szczególności krajom partnerskim zapoznanie się z metodami pracy i polityką UE;

17.  z zadowoleniem przyjmuje nowy punkt ciężkości zmienionej EPS oraz zamiar zacieśnienia przez UE współpracy z naszymi partnerami w takich obszarach jak zapobieganie konfliktom, walka z terroryzmem, przeciwdziałanie radykalizacji postaw i reforma sektora bezpieczeństwa; uważa, że ta współpraca musi mieć konkretny charakter i być ukierunkowana na zaradzenie wspólnym zagrożeniom dla bezpieczeństwa oraz na podejmowanie wspólnych działań na rzecz realnego rozwiązywania konfliktów, w tym za pośrednictwem szerszego uczestnictwa w misjach i szkoleniach w dziedzinie wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (WPBiO), a także działań na rzecz nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia oraz walki z nielegalnym handlem bronią strzelecką i lekką (BSiL); ponownie wyraża wsparcie dla misji granicznej UE dla Mołdawii i Ukrainy (EUBAM), misji doradczej UE na rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine) oraz Misji Obserwacyjnej UE w Gruzji (EUMM), a także dla wysiłków podjętych w celu pokojowego rozwiązania konfliktów w tych trzech krajach;

Gruzja

18.  z zadowoleniem przyjmuje postępy dokonane przez Gruzję w ciągu ostatnich trzech lat we wszystkich obszarach objętych czterema blokami zagadnień w planie działania na rzecz liberalizacji reżimu wizowego oraz pochwala zaangażowanie wykazane w tym zakresie przez władze Gruzji;

19.  podkreśla, że wolność mediów, wolność słowa i pluralizm informacji to podstawowe wartości demokratycznego społeczeństwa; wyraża zaniepokojenie niekorzystnym wpływem, jaki przypadki takie jak sprawa nadawcy Rustavi 2 wywierają na pluralizm mediów; w związku z tym wzywa władze Gruzji, by zagwarantowały pluralizm mediów, niezależność redakcyjną i przejrzystość struktury własnościowej mediów, zwłaszcza w przeddzień wyborów parlamentarnych w 2016 r.; wyraża aprobatę dla przedstawionego przez władze gruzińskie pomysłu wysłania misji ekspertów, złożonej z doradców wysokiego szczebla i obejmującej emerytowanych sędziów Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, w celu nadzorowania toczącej się sprawy nadawcy Rustavi 2;

20.  podkreśla w związku z tym, że postępowania sądowe powinny być przejrzyste, bezstronne i wolne od nacisków politycznych; wzywa Gruzję, by kontynuowała i doprowadziła do końca reformę sądownictwa, między innymi wzmacniając niezależność tego sektora i odpolityczniając prokuraturę; jest nadal zaniepokojony brakiem rozliczalności prokuratury oraz niejasnymi kryteriami powoływania prokuratorów i śledczych; apeluje o dalsze wysiłki zmierzające do zapewnienia pełnej niezależności, skuteczności, bezstronności i profesjonalizmu w sądownictwie, w tym w prokuraturze i ministerstwie spraw wewnętrznych oraz w nowo utworzonych służbach bezpieczeństwa, obejmujące kontrolę parlamentarną działalności tych dwóch ostatnich organów; wyraża zaniepokojenie z powodu powszechnego stosowania, zwłaszcza w odniesieniu do polityków i aktywistów, tymczasowego aresztowania, które powinno być środkiem wyjątkowym stosowanym wyłącznie w nagłych i jednoznacznych sytuacjach;

21.  przypomina oświadczenie Komisji Weneckiej Rady Europy z dnia 22 września 2015 r. w sprawie nieuzasadnionej presji wywieranej na sędziów gruzińskiego trybunału konstytucyjnego i wzywa rząd Gruzji do podjęcia stosownych działań, w tym odpowiednich środków, w celu zapewnienia ochrony członkom tego trybunału i ich rodzinom, do przeprowadzenia kompleksowego dochodzenia w sprawie wszystkich przypadków zastraszania oraz do doprowadzenie sprawców przed wymiar sprawiedliwości;

22.  podkreśla, że istnienie opozycji politycznej ma fundamentalne znaczenie dla stworzenia zrównoważonego i dojrzałego systemu politycznego oraz podkreśla, że wszelkie akty przemocy wobec członków każdej partii politycznej powinny być natychmiast dokładnie zbadane; wzywa wszystkie siły polityczne w tym kraju do poprawy klimatu politycznego przez unikanie konfrontacji i polaryzowania oraz przez podjęcie ponadpartyjnego dialogu w celu wzmocnienia demokracji i praworządności;

23.  wzywa do pełnej realizacji zaleceń sformułowanych w przełomowym sprawozdaniu „Gruzja w okresie transformacji” autorstwa specjalnego doradcy UE ds. reform konstytucyjnych i prawnych oraz praw człowieka Thomasa Hammarberga;

24.  gratuluje Gruzji w związku z wprowadzeniem innowacyjnego systemu elektronicznych zamówień publicznych, który znacząco zwiększył przejrzystość, skuteczność i odpowiedzialność – kluczowe czynniki w walce z korupcją;

Mołdawia

25.  wyraża poważne zaniepokojenie faktycznym brakiem stabilności politycznej o charakterze systemowym, który utrzymuje się od wyborów parlamentarnych z dnia 30 listopada 2014 r., oraz uważa, że obecny impas polityczny w Mołdawii osiągnął punkt krytyczny, w którym grozi destabilizacją instytucji krajowych oraz zagraża gospodarce, co ma poważne skutki dla napływu bezpośrednich inwestycji zagranicznych;

26.  z zadowoleniem przyjmuje utworzenie nowego rządu po długim okresie stagnacji i nieudanych próbach stworzenia nowego rządu w dniach 4 i 13 stycznia 2016 r., wzywa siły polityczne w Mołdawii do bezzwłocznego przyspieszenia procesu reform z korzyścią dla wszystkich obywateli tego kraju, m.in. w celu spełnienia wymogów Banku Światowego i Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW); zachęca do uniknięcia tragicznych konsekwencji geopolitycznych dalszego kryzysu politycznego oraz przypomina mołdawskim partiom o konieczności wzmocnienia politycznej stabilności w celu zapewnienia trwałego sukcesu reform i wyraża nadzieję, że nowy rząd będzie w stanie osiągnąć konkretne wyniki;

27.  podkreśla, że konieczne są dalsze wysiłki na rzecz zwalczania korupcji, stworzenia niezależnego i odpolitycznionego sądownictwa, zlikwidowania korupcji politycznej oraz stabilizacji gospodarki Mołdawii; ubolewa, że z powodu braku stabilności politycznej instytucji mołdawskich i niemożności spełnienia przez nie obietnic w 2015 r. zawieszono wypłaty wsparcia z budżetu UE;

28.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby udostępniły w szerszym zakresie wszelką niezbędną wiedzę techniczną i wsparcie finansowe dla przyszłego rządu Mołdawii, idąc za przykładem unijnej grupy wsparcia dla Ukrainy, w tym poprzez oddelegowanie ekspertów i urzędników z Brukseli i stolic państw członkowskich oraz włączenie ich do administracji mołdawskiej, tak aby mogli oni na co dzień wspierać i monitorować wdrażanie reform na miejscu;

29.  wzywa władze, aby w pełni i dokładnie zbadały skandal korupcyjny i kradzież 1 mld EUR z systemu bankowego, postawiły winnych przed wymiarem sprawiedliwości i dopilnowały zwrotu skradzionych pieniędzy; uważa, że trwający kryzys bankowy wskazuje na pilną potrzebę usprawnień systemowych w ramach prawnych w celu wzmocnienia kontroli i przejrzystości w działalności sektora bankowego; wzywa w związku z tym Komisję, by uważnie monitorowała toczące się dochodzenia oraz zapewniała w razie potrzeby władzom Mołdawii specjalistyczną wiedzę i pomoc niezbędne przy prowadzeniu i finalizowaniu postępowania;

30.  apeluje o przeprowadzenie kompleksowej reformy sektora mediów oraz zagwarantowanie pełnej przejrzystości struktury własnościowej mediów; w tym względzie wyraża zaniepokojenie brakiem rzeczywistej konkurencji oraz wzywa do przyjęcia surowych przepisów dotyczących konfliktu interesów;

Ukraina

31.  przyjmuje z zadowoleniem wejście w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. pogłębionej i kompleksowej umowy o wolnym handlu (DFCTA) między UE a Ukrainą; potępia jednak fakt, że Federacja Rosyjska jednostronnie zawiesiła swoją umowę o wolnym handlu z Ukrainą, wprowadziła drastyczne ograniczenia handlowe dotyczące przywozu towarów ukraińskich do Rosji i utrudnia przewóz towarów do państw trzecich, naruszając porozumienie WTO i inne dwustronne porozumienia handlowe; apeluje do UE, aby wspierała Ukrainę w obecnych i przyszłych sporach z Rosją prowadzonych na forum WTO;

32.  podkreśla niespotykaną otwartość i starania czynione przez półtora roku przez Komisję w celu rozwiania wszelkich wątpliwości strony rosyjskiej co do skutków wdrożenia DCFTA oraz w celu znalezienia praktycznych rozwiązań; ubolewa nad tym, że strona rosyjska nie była w stanie podać konkretnych przykładów, w jaki sposób rosyjski rynek i handel mogłyby ucierpieć z powodu wejścia w życie DCFTA; ponownie podkreśla potencjalne korzyści z wdrożenia AA/DCFTA dla Rosji w postaci zwiększenia aktywności handlowej i gospodarczej oraz bardziej stabilnego sąsiedztwa; w związku z tym wzywa do zbadania dalszych możliwości prowadzenia dialogu na wysokim szczeblu;

33.  apeluje do państw członkowskich o utrzymanie w pełni operacyjnej misji Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE) z pełną obsadą kadrową; zwraca uwagę na apele rządu ukraińskiego o rozmieszczenie wzmocnionych liczebnie międzynarodowych sił pokojowych wzdłuż granicy między Ukrainą a Rosją oraz w obwodzie ługańskim i donieckim; przyznaje, że jak tylko pozwoli na to sytuacja, w ramach wypełniania postanowień porozumienia mińskiego należy zaoferować stronom konfliktu możliwość rozmieszczenia misji OBWE pod kierownictwem UE, aby wesprzeć je w realizacji takich zadań jak odminowywanie, pomoc w przygotowaniu wyborów samorządowych oraz zapewnienie wolnego dostępu organizacjom świadczącym pomoc humanitarną;

34.  wyraża poważne wątpliwości co do wykonania porozumienia z Mińska w pierwotnie uzgodnionym terminie 31 grudnia 2015 r.; przypomina, że władze rosyjskie ponoszą szczególną odpowiedzialność w tej sprawie; ponownie stwierdza, że od połowy października 2015 r. coraz liczniejsze są przypadki naruszenia zawieszenia broni, członkowie specjalnej misji obserwacyjnej OBWE nadal mają ograniczoną swobodę poruszania się, nie nastąpiło odzyskanie przez Ukrainę kontroli nad jej granicą z Rosją w całej jej rozciągłości, nie osiągnięto porozumienia co do zasad przeprowadzenia wyborów lokalnych w czasowo okupowanych obwodach ługańskim i donieckim, a także nie wszyscy jeńcy i bezprawnie przetrzymywane osoby, takie jak Nadia Sawczenko i Oleg Sencow, zostali zwolnieni;

35.  z zadowoleniem przyjmuje opublikowanie sprawozdania holenderskiej komisji ds. badania wypadków w sprawie strącenia lotu 17 (MH17) Malaysia Airlines, w wyniku czego śmierć poniosło 298 niewinnych cywili; popiera ustanowienie międzynarodowego trybunału karnego i wzywa Federację Rosyjską do pełnej współpracy ze społecznością międzynarodową w celu przeprowadzenia kompleksowego i bezstronnego dochodzenia oraz pociągnięcia sprawców do odpowiedzialności; wyraża ubolewanie w związku z decyzją Federacji Rosyjskiej o zablokowaniu rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie utworzenia międzynarodowego trybunału do zbadania tej zbrodni;

36.  ubolewa nad faktem, że trwająca agresja rosyjska doprowadziła do tragicznej sytuacji humanitarnej w Donbasie i że odmawia się dostępu do okupowanych regionów ukraińskim i międzynarodowym organizacjom humanitarnym; wyraża głębokie zaniepokojenie problemami humanitarnymi, jakie stwarzają warunki życia ponad 1,5 mln osób wewnętrznie przesiedlonych; jest głęboko zaniepokojony łamaniem praw człowieka na okupowanym przez Rosję Krymie, zwłaszcza tragiczną sytuacją Tatarów krymskich, oraz podkreśla potrzebę dalszej pomocy finansowej dla Ukrainy;

37.  z zadowoleniem przyjmuje nieustanne wysiłki władz ukraińskich nad realizacją planu działań na rzecz liberalizacji reżimu wizowego oraz gratuluje im pozytywnego końcowego sprawozdania z postępów w realizacji tego planu; wyraża satysfakcję w związku z przyjęciem nowych przepisów i strategii politycznych, które wzmocniły ochronę przed dyskryminacją; oczekuje od przywódców Ukrainy wywiązania się ze zobowiązań antykorupcyjnych w pierwszym kwartale 2016 r.;

38.  podkreśla, że największym wyzwaniem dla działań reformatorskich jest powszechna korupcja; przyjmuje z zadowoleniem podjęte dotychczas decyzje, takie jak ustanowienie przepisów, instytucji (krajowe biuro antykorupcyjne, krajowa agencja ds. zapobiegania korupcji i specjalny prokurator ds. korupcji) i mechanizmów antykorupcyjnych, a także utworzenie Państwowej Agencji ds. Odzyskiwania Dochodów z Korupcji; ponadto z zadowoleniem przyjmuje niedawne przyjęcie ustawy o finansowaniu partii politycznych z budżetu państwa, która wejdzie w życie w dniu 1 lipca 2016 r., oraz ustawy o zamówieniach publicznych;

39.  wyraża zrozumienie, że stan wojny na wschodzie Ukrainy stanowi znaczną przeszkodę dla wysiłków reformatorskich; wyraźnie stwierdza jednak, że powodzenie i odporność Ukrainy na działania wszelkich wrogów zewnętrznych zależy od kondycji jej gospodarki i ram prawnych, dobrze prosperującej demokracji oraz wzrostu dobrobytu;

40.  przyjmuje z zadowoleniem przeprowadzaną obecnie reformę konstytucyjną w zakresie decentralizacji i sądownictwa; przypomina, że Komisja Wenecka wydała pozytywne opinie co do obu pakietów poprawek konstytucyjnych; podkreśla potrzebę osiągnięcia dalszych postępów w tych i innych dziedzinach, zwłaszcza w gospodarce, gdzie nadal priorytetowo należy traktować lepszą regulację i demonopolizację, wraz z reformami fiskalnymi, zwiększeniem przejrzystości i stworzeniem przyjaznego klimatu dla inwestycji; wyraża niepokój o stan ukraińskiej gospodarki oraz o ogólną sytuację finansową kraju; zauważa odnotowane nieznaczne postępy w stabilizowaniu wyników gospodarczych; pochwala przełomowe porozumienie co do umorzenia długu uzyskane przez Ukrainę z jej wierzycielami we wrześniu 2015 r.; przypomina, że społeczność międzynarodowa, a zwłaszcza UE, międzynarodowe instytucje finansowe mające siedzibę w Europie, MFW i indywidualni darczyńcy krajowi obiecali bezprecedensową kwotę ok. 20 mld EUR;

41.  z zadowoleniem przyjmuje aktywne wsparcie i solidarność UE w sferze energetyki, co umożliwiło wznowienie dostaw rosyjskiego gazu na Ukrainę w sezonie zimowym 2015/2016; wzywa państwa członkowskie do pełnego wykorzystywania potencjału Ukrainy w zakresie tranzytu i do wzmocnienia współpracy, aby zabezpieczyć dostawy energii zarówno do UE, a także uniknąć budowy nowych gazociągów omijających Ukrainę, w szczególności jeśli chodzi o realizację projektu „Nord Stream II”, dotyczącego dostaw rosyjskiego gazu do Europy, który to projekt mógłby okazać się szkodliwy z punktu widzenia unijnej strategii dotyczącej dywersyfikacji źródeł energii oraz z punktu widzenia prawa UE; popiera zamiar wspierania przez UE pełnej integracji rynku energii z Ukrainą za pośrednictwem Wspólnoty Energetycznej oraz zmniejszenia zależności energetycznej bez nakładania nadmiernych obciążeń na gospodarstwa domowe; wzywa UE i rząd Ukrainy do wypracowania środków w celu zamortyzowania problemów społecznych;

42.  docenia efektywne i intensywne prace Komisji Parlamentarnej Stowarzyszenia UE-Ukraina polegające na monitorowaniu sytuacji politycznej, gospodarczej i sytuacji w zakresie bezpieczeństwa Ukrainy, jak również jej zaangażowanie i wsparcie na rzecz usprawnienia ogólnych proeuropejskich procesów reformatorskich podejmowanych przez władze ukraińskie; przypomina podpisany w 2015 r. przez Parlament Europejski i Radę Najwyższą Ukrainy protokół ustaleń ustanawiający wspólne ramy wspierania i budowania potencjału parlamentarnego między oboma parlamentami;

43.  podkreśla potrzebę wzmocnienia ukraińskiego społeczeństwa obywatelskiego, tak by mogło doradzać władzom i wspierać je w realizacji obiecanych reform oraz skutecznie działać jako czujny obserwator i demaskator; przyjmuje z zadowoleniem owocną współpracę społeczności ekspertów z Najwyższą Radą nad realizacją reform i wdrażaniem AA/DCFTA; wyraża zadowolenie z faktu, że priorytety Najwyższej Rady są ustalane w kompleksowym dialogu ze społeczeństwem obywatelskim;

44.  odnotowuje zbliżające się holenderskie referendum konsultacyjne w sprawie AA/DCFTA między UE a Ukrainą; ufa, że holenderskie społeczeństwo podejmie decyzję na podstawie zalet umowy, uznając wymierne skutki, jakie będzie ona miała dla UE i dla Holandii w szczególności;

o
o   o

45.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, państwom członkowskim, rządom i parlamentom krajów Partnerstwa Wschodniego oraz rządowi i parlamentowi Federacji Rosyjskiej, Zgromadzeniu Parlamentarnemu Euronest, Zgromadzeniu Parlamentarnemu Rady Europy oraz Zgromadzeniu Parlamentarnemu Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0272.


Klauzula wzajemnej obrony (art. 42 ust. 7 TUE)
PDF 247kWORD 83k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 21 stycznia 2016 r. w sprawie klauzuli wzajemnej obrony (art. 42 ust. 7 TUE) (2015/3034(RSP))
P8_TA(2016)0019RC-B8-0043/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając tytuł V Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), w szczególności jego art. 42 ust. 7,

–  uwzględniając art. 2 ust. 4 i art. 222 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 22 listopada 2012 r. w sprawie klauzul wzajemnej obrony i solidarności UE: wymiar polityczny i operacyjny(1),

–  uwzględniając Kartę Narodów Zjednoczonych, w szczególności postanowienia jej rozdziału VII i art. 51,

–  uwzględniając oświadczenie wygłoszone przez prezydenta Republiki Francuskiej w Kongresie Francuskim w dniu 16 listopada 2015 r., w którym stwierdził on, że Francja jest w stanie wojny,

–  uwzględniając konkluzje w sprawie obrony i bezpieczeństwa przyjęte przez Radę Europejską na posiedzeniach w dniach 19–20 grudnia 2013 r. oraz 25–26 czerwca 2015 r.,

–  uwzględniając wyniki posiedzenia Rady do Spraw Zagranicznych (ministrowie obrony) w dniu 17 listopada 2015 r.,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 i 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że w dniu 13 listopada 2015 r. w Paryżu doszło do szeregu ataków terrorystycznych, które pochłonęły życie co najmniej 130 osób ponad 26 narodowości, a od 2004 r. państwa członkowskie UE padły ofiarą kilku ataków terrorystycznych, w których życie straciło kilkaset osób, a kilka tysięcy odniosło obrażenia;

B.  mając na uwadze, że po atakach terrorystycznych w Paryżu w dniu 13 listopada 2015 r. rząd francuski oficjalnie powołał się na klauzulę wzajemnej obrony na mocy art. 42 ust. 7 TUE;

C.  mając na uwadze, że solidarność, wsparcie i wzajemna pomoc państw członkowskich, w tym przez odwołanie się do unijnych środków, należą do podstaw, na których jest zbudowana Unia Europejska;

D.  mając na uwadze, że po tym, jak Francja powołała się na klauzulę wzajemnej obrony, państwa członkowskie UE mają w stosunku do Francji obowiązek udzielenia pomocy i wsparcia przy zastosowaniu wszelkich dostępnych im środków, zgodnie z artykułem 51 Karty Narodów Zjednoczonych; podkreślając, że lepiej zapobiegać konfliktom i atakom, niż radzić sobie z ich skutkami;

E.  mając na uwadze, że zwalczanie międzynarodowego terroryzmu jest uznawane za priorytet UE, a wprowadzanie w życie zasady solidarności wymaga działania w kraju, jak i za granicą; mając na uwadze, że wewnętrzny i zewnętrzny wymiar bezpieczeństwa UE są siłą rzeczy ściśle ze sobą powiązane; mając na uwadze, że potrzebna jest wspólna strategia UE;

F.  mając na uwadze, że przewidziany w Traktatach system bezpieczeństwa i obrony nie został jeszcze w pełni wdrożony; mając na uwadze, że państwa członkowskie są odpowiedzialne za osiągnięcie postępów w dziedzinie bezpieczeństwa i obrony Unii;

G.  mając na uwadze, że UE musi zacieśnić współpracę z Organizacją Traktatu Północnoatlantyckiego (NATO), aby strategie bezpieczeństwa i obrony ustanowione przez obie organizacje stawały się w coraz większym stopniu kompatybilne, zwłaszcza wówczas gdy państwo członkowskie pada na własnym terytorium ofiarą zbrojnej agresji, w tym ataku terrorystycznego;

H.  mając na uwadze, że instytucje UE powinny bardziej aktywnie realizować politykę bezpieczeństwa i obrony oraz wspierać wdrożenie wszystkich zapisanych w Traktatach postanowień dotyczących polityki bezpieczeństwa i obrony, również tych dotyczących szczególnej roli NATO w zapewnianiu bezpieczeństwa i obrony na szczeblu europejskim i transatlantyckim; mając na uwadze, że instytucje UE muszą wspierać wszystkie państwa członkowskie w ich wysiłkach zmierzających do pełnego wdrożenia tych postanowień;

I.  mając na uwadze, że na postanowienia art. 42 ust. 6 TUE dotyczącego stałej współpracy strukturalnej powinny się powoływać te państwa członkowskie, które pragną ściśle ze sobą współpracować;

J.  mając na uwadze, że UE przyjęła strategię w dziedzinie walki z terroryzmem, która opiera się zarówno na instrumentach wspólnotowych, jak i na zasobach międzyrządowych w dziedzinie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB); mając na uwadze, że strategia ta zakłada, że działania UE służą realizacji czterech celów, a mianowicie zapobiegania, ochrony, ścigania i reagowania;

K.  mając na uwadze, że reakcja UE na terroryzm obejmuje wspieranie demokracji, dialogu i dobrych rządów, aby zwalczyć przyczyny brutalnego ekstremizmu;

1.  z najwyższą stanowczością potępia przerażające zamachy terrorystyczne popełnione przez Daisz; wyraża głębokie współczucie i solidarność ze wszystkimi ofiarami zamachów terrorystycznych i ich rodzinami oraz kieruje do nich wyrazy współczucia;

2.  z zadowoleniem przyjmuje jednomyślne wsparcie dla Francji ze strony wszystkich państw członkowskich UE; z zadowoleniem przyjmuje w szczególności gotowość wszystkich państw członkowskich do zapewnienia wszelkiej niezbędnej pomocy i wsparcia;

3.  przypomina, że na klauzulę wzajemnej obrony powołano się po raz pierwszy; jest zdania, że obecny przypadek musi przyczynić się do pobudzenia dogłębnych dyskusji politycznych na temat wielowymiarowego charakteru europejskiego bezpieczeństwa i europejskiej obrony;

4.  z zadowoleniem zauważa udostępnienie dodatkowych zdolności na walkę z terroryzmem; wzywa wszystkie państwa członkowskie do utrzymania bezwarunkowego i trwałego wsparcia oraz do utrzymywania swoich wkładów tak długo, jak to będzie konieczne; odnotowuje przewodnią rolę Francji w tym wspólnym wysiłku oraz zachęca właściwe instytucje UE do oferowania i utrzymywania niezbędnego wsparcia;

5.  uważa, że powołanie się na klauzulę wzajemnej obrony i klauzulę solidarności na mocy Traktatów ma przede wszystkim wymiar polityczny; podkreśla, że kiedy któreś państwo powołuje się na te klauzule, to odpowiednim forum debaty politycznej są zarówno Rada Europejska, jak i Parlament Europejski;

6.  wyraża obawę, że zarządzanie pomocą i wsparciem na mocy klauzuli wzajemnej obrony na zasadzie dwustronnej – a taka zasada obowiązuje w obecnym przypadku – nie będzie możliwe w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich; wzywa zatem Radę Europejską do nadania dynamiki dalszemu rozwijaniu klauzuli wzajemnej obrony oraz do wzmocnienia roli odnośnych instytucji UE jako moderatorów;

7.  ponawia zawartą we wcześniejszych rezolucjach prośbę do wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa o zaproponowanie praktycznych ustaleń i wytycznych w celu zapewnienia efektywnych działań w odpowiedzi na powołanie się przez którekolwiek z państw członkowskich na klauzulę wzajemnej obrony, a także analizy roli, jaką powinny odegrać instytucje UE w sytuacji powołania się przez państwo członkowskie na tę klauzulę; ubolewa jednak, że po tym, jak powołano się po raz pierwszy na klauzulę wzajemnej obrony, nie były dostępne żadne analizy ani wytyczne, wskutek czego w obecnej sytuacji wymagane są doraźne środki, doraźne zarządzanie i doraźna współpraca;

8.  uważa, że pilnym priorytetem pozostaje sformułowanie praktycznych ustaleń i wytycznych na wypadek powołania się państwa członkowskiego na klauzulę wzajemnej obrony w przyszłości; podkreśla, że opracowując te wytyczne, należy wziąć pod uwagę doświadczenia dotyczące pierwszego przypadku powołania się na art. 42 ust. 7;

9.  wzywa Radę i państwa członkowskie do pilnego opracowania i przyjęcia ram polityki, które pomogą w ukierunkowaniu realizacji postanowień art. 42 ust. 7 TUE i będą przewidywały ramy czasowe, klauzulę przeglądową oraz mechanizmy monitorowania; jest głęboko przekonany, że Rada powinna być informowana o wszystkich krajowych, dwustronnych lub wielostronnych działaniach w następstwie zastosowania art. 42 ust. 7 TUE i powinny one być jednocześnie upubliczniane;

10.  zauważa, że klauzula solidarności przewidziana w art. 222 TFUE umożliwiłaby oddanie do dyspozycji Francji i innych państw członkowskich bezpośrednio zaangażowanych w walkę z terroryzmem wszystkich odnośnych środków UE; przypomina, że art. 222 TFUE ma w założeniu umożliwić uporanie się z konsekwencjami ataków terrorystycznych w Europie oraz podejmuje kwestie niskiego poziomu współpracy i koordynacji między krajowymi organami ścigania w Europie;

11.  jest przekonany, że w oparciu o istniejące możliwości państw członkowskich i Unii, potrzebna jest w UE stała cywilno-wojskowa kwatera główna działająca na szczeblu strategicznym i operacyjnym oraz że struktura ta powinna otrzymać zadanie polegające na planowaniu strategicznym i ewentualnościowym, w tym planowaniu obrony zbiorowej, którą przewidziano w art. 42 ust. 7 i art. 42 ust. 2 TUE, oraz na przyszłym jej realizowaniu w ścisłej współpracy z właściwymi strukturami NATO;

12.  jest zdania, że obecne uruchomienie procesu przewidzianego w art. 42 ust. 7 TUE powinno być katalizatorem wyzwalającym potencjał wszystkich postanowień Traktatu dotyczących bezpieczeństwa i obrony, które powinny zostać następnie wykorzystane; przypomina w związku z tym znaczenie pełnego i prawidłowego wdrożenia pakietu dotyczącego obronności, w którego skład wchodzą dyrektywy: 2009/81/WE w sprawie zamówień w dziedzinie obronności oraz 2009/43/WE w sprawie transferów wewnątrzwspólnotowych;

13.  wzywa wszystkie kraje Europy, by nadal oferowały wszelkie możliwe wsparcie w walce z terroryzmem, a także przyjęły rygorystyczne podejście do tej kwestii zarówno na swoim terytorium, jak i za granicą;

14.  daje wyraz głębokiemu zaniepokojeniu faktem, że osoby grające główne role w zamachach paryskich wydają się być obywatelami krajów UE urodzonymi i mieszkającymi w UE, w związku z czym apeluje o odpowiednie środki w celu kontrolowania przerzutu broni, materiałów wybuchowych oraz przemieszczania się osób podejrzanych o działalność terrorystyczną;

15.  nalega, by państwa członkowskie stworzyły system uporządkowanej wymiany informacji i współpracy operacyjnej między służbami ds. zarządzania granicami, policją i innymi organami ścigania oraz system wymiany informacji wywiadowczych poprzez wzajemne połączenie krajowych baz danych oraz pełne wykorzystanie istniejących już ram, takich jak platforma bezpiecznej wymiany informacji i danych wywiadowczych (SIENA) Europolu oraz poprzez maksymalne wykorzystanie innych platform i usług Europolu;

16.  nalega na konieczność zastosowania kompleksowego podejścia do deradykalizacji, w tym działań na szczeblu krajowym skierowanych do młodych ludzi, zapobiegania brutalnemu ekstremizmowi i zwalczania terroryzmu, które koncentruje się na wzmocnieniu spójności społecznej, zapobieganiu przestępstwom, ukierunkowanych działaniach policji i działaniach w dziedzinie bezpieczeństwa przeprowadzanych w oparciu o precyzyjne podejrzenia i konkretne zagrożenia określone przez ludzi, a nie przez maszyny; podkreśla ponadto potrzebę zaostrzenia przepisów regulujących nabywanie i posiadanie broni, przepisów eksportowych oraz nasilenia walki z nielegalnym przemytem broni;

17.  apeluje o opracowanie wspólnej polityki zagranicznej UE w sprawie przyszłości Syrii i ogólnie Bliskiego Wschodu, w koordynacji ze wszystkimi właściwymi podmiotami jest zdania, że polityka ta powinna być integralną częścią przyszłej globalnej strategii UE;

18.  uważa, że uruchomienie klauzuli wzajemnej pomocy stanowi wyjątkową możliwość, aby ustanowić podstawy dla silnej i trwałej Europejskiej Unii Obrony; jest zdania, że dopiero gdy UE będzie dysponowała niezależnymi zdolnościami w zakresie bezpieczeństwa i zdolnościami obronnymi, będzie ona odpowiednio wyposażona i gotowa do tego, by stawić czoło ogromnym zagrożeniom dla bezpieczeństwa wewnętrznego i zewnętrznego oraz wyzwaniom w tym zakresie;

19.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji przewodniczącemu Rady Europejskiej, przewodniczącemu Komisji Europejskiej, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, sekretarzowi generalnemu Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego, sekretarzowi generalnemu ONZ, prezydentowi Stanów Zjednoczonych i sekretarzowi stanu USA ds. obrony.

(1) Dz.U. C 419 z 16.12.2015, s. 138.


Priorytety UE na posiedzenia UNHCR w 2016 r.
PDF 673kWORD 173k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 21 stycznia 2016 r. w sprawie priorytetów UE na sesje Rady Praw Człowieka ONZ w 2016 r. (2015/3035(RSP))
P8_TA(2016)0020RC-B8-0050/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka i konwencje ONZ w sprawie praw człowieka, a także protokoły fakultatywne do nich,

–  uwzględniając rezolucję nr 60/251 Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych powołującą Radę Praw Człowieka ONZ (UNHRC),

–  uwzględniając europejską konwencję praw człowieka, Europejską kartę społeczną i Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając Plan działania UE dotyczący praw człowieka i demokracji na lata 2015–2019,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Rady Praw Człowieka ONZ,

–  uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie naruszeń praw człowieka, w tym rezolucje związane z debatami dotyczącymi przypadków łamania praw człowieka, zasad demokracji i państwa prawa,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie rocznego sprawozdania dotyczącego praw człowieka i demokracji na świecie za rok 2014 oraz polityki UE w tym zakresie(1),

–  uwzględniając art. 2, art. 3 ust. 5, art. 18, art. 21, art. 27 i art. 47 Traktatu o Unii Europejskiej,

–  uwzględniając coroczne sprawozdanie Rady Praw Człowieka za rok 2015 przedłożone w Zgromadzeniu Ogólnym Narodów Zjednoczonych,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 i 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że lata 2015 i 2016 to lata obchodów ważnych rocznic, istotnych z punktu widzenia przestrzegania praw człowieka, a także zapewniania pokoju i bezpieczeństwa: 70. rocznicy powstania Organizacji Narodów Zjednoczonych, 50. rocznicy zawarcia Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych oraz Międzynarodowego paktu praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych, odpowiednio 30. i 20. rocznicy podpisania Deklaracji ONZ o prawie do rozwoju (1986 r.) oraz deklaracji pekińskiej i pekińskiej platformy działania (1995 r.), a także 15. rocznicy uchwalenia przełomowej rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa (2000 r.) oraz ustanowienia milenijnych celów rozwoju (2000 r.);

B.  mając na uwadze, że wszystkie państwa mają obowiązek dbać o poszanowanie praw człowieka bez względu na rasę, pochodzenie, religię, klasę, kastę, płeć, orientację seksualną lub kolor skóry; podkreślając swoje przywiązanie do niepodzielności praw człowieka (bez względu na to, czy są to prawa obywatelskie, polityczne, gospodarcze, społeczne czy kulturalne), które są ze sobą powiązane i wzajemnie od siebie zależne; mając na uwadze, że pozbawienie któregokolwiek z tych praw ma bezpośredni i negatywny wpływ na pozostałe; mając na uwadze, że wszystkie państwa są zobowiązane do szanowania praw podstawowych swojej ludności oraz mają obowiązek podejmowania konkretnych działań, aby ułatwić przestrzeganie tych praw na szczeblu krajowym, a także obowiązek współpracy na szczeblu międzynarodowym mającej na celu eliminowanie przeszkód na drodze do przestrzegania praw człowieka we wszystkich dziedzinach;

C.  mając na uwadze, że poszanowanie, propagowanie i ochrona uniwersalności praw człowieka stanowią część etycznego i prawnego dorobku Unii Europejskiej, a także jedną z podwalin europejskiej jedności i integralności; mając na uwadze, że spójność działań wewnętrznych i zewnętrznych w obszarze praw człowieka ma zasadnicze znaczenie dla wiarygodności polityki UE w zakresie praw człowieka poza jej granicami;

D.  mając na uwadze, że działania Unii w stosunkach z krajami trzecimi zostały określone w art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej, który potwierdza powszechność i niepodzielność praw człowieka i podstawowych wolności, a także nakłada obowiązek przestrzegania poszanowania godności człowieka, zasad równości i solidarności oraz zasad Karty Narodów Zjednoczonych i prawa międzynarodowego w działaniach UE na arenie międzynarodowej;

E.  mając na uwadze, że kwestię poszanowania praw człowieka należy uwzględniać w każdej dziedzinie polityki dotyczącej pokoju i bezpieczeństwa, współpracy w dziedzinie rozwoju, handlu i inwestycji, pomocy humanitarnej, zmiany klimatu, migracji oraz walki z terroryzmem, gdyż kwestii tych nie można rozwiązać w oderwaniu od poszanowania praw człowieka;

F.  mając na uwadze, że państwa członkowskie ONZ przyjęły program działań do roku 2030, który przedstawia wizję świata powszechnie przestrzegającego praw człowieka, szanującego godność ludzką, zasady państwa prawa, sprawiedliwości, równości i niedyskryminacji, oraz zobowiązały się do realizacji celów tego programu,

G.  mając na uwadze, że regularne sesje Rady Praw Człowieka ONZ, powoływanie specjalnych sprawozdawców, mechanizm powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka oraz specjalne procedury, w ramach których bada się sytuację w poszczególnych krajach lub podejmuje konkretne tematy, przyczyniają się do międzynarodowych wysiłków na rzecz wspierania i przestrzegania praw człowieka, demokracji i praworządności;

H.  mając na uwadze, że niektórzy członkowie Rady Praw Człowieka należą do grona państw dopuszczających się najpoważniejszych naruszeń praw człowieka oraz są tradycyjnie znani z braku współpracy w ramach specjalnych procedur ONZ oraz z niestosowania się do wymogów sprawozdawczych w stosunku do organów traktatowych ONZ ds. praw człowieka;

Rada Praw Człowieka ONZ

1.  z zadowoleniem przyjmuje powołanie ambasadora Choi Kyong-lima na przewodniczącego Rady Praw Człowieka ONZ w roku 2016;

2.  z zadowoleniem przyjmuje roczne sprawozdanie Rady Praw Człowieka ONZ dla Zgromadzenia Ogólnego ONZ, obejmujące 28., 29. i 30. sesję;

3.  ponownie podkreśla, że członkowie Rady Praw Człowieka ONZ powinni być wybierani spośród państw, które czuwają nad poszanowaniem praw człowieka, praworządności i demokracji, a także apeluje do państw członkowskich ONZ, by promowały między innymi stosowanie kryteriów skuteczności przestrzegania praw człowieka do wszystkich państw kandydujących do członkostwa w Radzie Praw Człowieka ONZ; wyraża zaniepokojenie naruszeniami praw człowieka w kilku nowo wybranych krajach będących członkami Rady Praw Człowieka ONZ; jest zdania, że państwa członkowskie nie powinny popierać wyboru do Rady Praw Człowieka ONZ państw, które nie czuwają nad poszanowaniem praw człowieka;

4.  podkreśla, że należy wspierać niezależność i integralność Biura Wysokiego Komisarza NZ ds. Praw Człowieka (OHCHR), tak aby mogło ono nadal wykonywać swój mandat w sposób skuteczny i bezstronny; w związku z tym apeluje o zapewnienie OHCHR odpowiedniego wsparcia i finansowania; potwierdza swoje poparcie dla specjalnych procedur oraz niezależnego statusu upoważnionych ekspertów, takich jak sprawozdawcy specjalni, które umożliwia im w pełni niezawisłe wykonywanie obowiązków, a także wzywa wszystkie państwa do współpracy w ramach tych procedur; ubolewa nad brakiem współpracy ze strony niektórych krajów;

5.  ponownie podkreśla znaczenie uniwersalnego charakteru powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka dla osiągnięcia pełnego zrozumienia sytuacji praw człowieka we wszystkich państwach członkowskich ONZ oraz ponawia swoje poparcie dla drugiego cyklu tego przeglądu, który skupia się na wdrożeniu zaleceń przyjętych w ramach pierwszego cyklu; ponownie wzywa jednak do rozpatrzenia zaleceń, które nie zostały przyjęte przez państwa w czasie pierwszego cyklu, na dalszym etapie procesu powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka;

6.  podkreśla konieczność dopilnowania, aby szerokie grono zainteresowanych podmiotów, zwłaszcza społeczeństwo obywatelskie, w pełni uczestniczyło we wszystkich obszarach prac Rady Praw Człowieka ONZ, oraz wyraża zaniepokojenie, że poważne ograniczenia utrudniają udział społeczeństwa obywatelskiego w powszechnym okresowym przeglądzie praw człowieka; wzywa państwa należące do ONZ, w tym państwa członkowskie UE, by wykorzystały powszechny okresowy przegląd praw człowieka do oceny sytuacji pod kątem przestrzegania praw człowieka na swoim terytorium oraz do wydania odnośnych zaleceń;

7.  wzywa UE do podejmowania działań następczych w związku z zaleceniami sformułowanymi w ramach powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka we wszystkich debatach na temat polityki UE z zainteresowanymi krajami, aby zbadać sposoby i środki realizacji tych zaleceń za pośrednictwem strategii krajowych i regionalnych;

8.  z zadowoleniem przyjmuje zaproponowaną przez Wysokiego Komisarza NZ ds. Praw Człowieka inicjatywę na rzecz zmian, mającą na celu zwiększenie i umocnienie globalnej obecności biur ONZ ds. praw człowieka dzięki utworzeniu ośmiu regionalnych ośrodków, których zadaniem jest ochrona i propagowanie poszanowania praw człowieka w drodze bezpośredniej współpracy z partnerami, z myślą o przełożeniu zaleceń sformułowanych w ramach mechanizmów związanych z prawami człowieka na faktyczne zmiany w terenie; przy okazji 10. rocznicy Rady Praw Człowieka ONZ apeluje o przeprowadzenie oceny wpływu Rady, w tym w odniesieniu do jej mandatu oraz wdrożenia jej rezolucji i innych decyzji;

Prawa obywatelskie i polityczne

9.  wyraża zaniepokojenie przeprowadzanymi w niektórych krajach rewizjami konstytucji, mającymi na celu zmianę ograniczeń dotyczących liczby kadencji prezydenta, co w pewnych przypadkach doprowadziło do wybuchu zamieszek na tle wyborów; ponownie potwierdza, że poszanowanie praw cywilnych i politycznych, w tym indywidualnej i zbiorowej wolności słowa, a także wolności zgromadzeń i zrzeszania się, to wyznaczniki demokratycznego, tolerancyjnego i pluralistycznego społeczeństwa;

10.  raz jeszcze podkreśla, że przeprowadzane okresowo wolne, rzetelne, powszechne i równe wybory stanowią podstawowe prawo, z jakiego powinni korzystać wszyscy obywatele zgodnie z Powszechną deklaracją praw człowieka (art. 21 ust. 3) oraz Międzynarodowym paktem praw obywatelskich i politycznych (art. 25); ponownie potwierdza, że zapewnienie wolności słowa oraz dynamicznego środowiska sprzyjającego niezależnemu i pluralistycznemu społeczeństwu obywatelskiemu stanowi warunek wstępny propagowania poszanowania praw człowieka;

11.  jest zdania, że współczesne technologie cyfrowe stanowią zarówno pomoc, jak i wyzwanie w zakresie ochrony prawa do prywatności, korzystania z wolności słowa online na całym świecie oraz bezpieczeństwa, ponieważ współczesne technologie cyfrowe mogą służyć propagandzie ekstremistycznej i terrorystycznej, a także jako kanały rekrutacji; z zadowoleniem przyjmuje w związku z tym mianowanie specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. prawa do prywatności w erze cyfrowej, którego mandat obejmuje kwestie nadzoru i prywatności, dotyczące obywateli zarówno w internecie, jak i poza nim;

12.  wzywa państwa należące do ONZ, w tym państwa członkowskie UE, do wdrożenia zaleceń specjalnego sprawozdawcy ONZ dotyczących współczesnych form rasizmu, dyskryminacji rasowej, ksenofobii oraz powiązanego z tymi kwestiami braku tolerancji, aby walczyć z rozprzestrzenianiem się rasizmu, nienawiści na tle etnicznym i wynikającej z ksenofobii, a także podburzaniem do niej w internecie oraz za pośrednictwem sieci mediów społecznościowych, poprzez podjęcie niezbędnych środków legislacyjnych, przy pełnym poszanowaniu wolności słowa i opinii;

Obrońcy praw człowieka

13.  potępia ciągłe prześladowanie i zatrzymywanie obrońców praw człowieka i przedstawicieli opozycji przez siły rządowe w wielu państwach trzecich; wyraża zaniepokojenie w związku z niesprawiedliwym i restrykcyjnym prawodawstwem, w tym ograniczeniami dotyczącymi finansowania zagranicznego, które prowadzi do ograniczania przestrzeni dla działalności społeczeństwa obywatelskiego; wzywa wszystkie rządy, by propagowały i wspierały wolność mediów, organizacje społeczeństwa obywatelskiego oraz działania obrońców praw człowieka, a także umożliwiały im prowadzenie działalności bez strachu, represji lub zastraszania;

14.  uważa, że ciągłe prześladowanie i zatrzymywanie obrońców praw człowieka i przedstawicieli opozycji przez szereg państw będących członkami Rady Praw Człowieka ONZ podważa wiarygodność tego organu; wzywa UE i jej państwa członkowskie do propagowania inicjatywy na szczeblu ONZ polegającej na opracowaniu spójnej i kompleksowej odpowiedzi na główne wyzwania, z jakimi na całym świecie mierzą się obrońcy praw człowieka pracujący nad prawami kobiet, obroną praw środowiskowych, prawa do ziemi i praw ludów tubylczych, korupcją i bezkarnością, religią, a także dziennikarze i inni obrońcy praw człowieka korzystający z mediów, w tym mediów internetowych i społecznościowych, oraz do systematycznego ujawniania ich zabójstw;

15.  wyraża ogromne zaniepokojenie nasilającymi się atakami na pracowników organizacji humanitarnych i placówki opieki zdrowotnej; przypomina, że międzynarodowe prawo humanitarne zabrania takich ataków, i wzywa strony konfliktu do poszanowania zasad tego prawa; podkreśla znaczenie poprawy bezpieczeństwa pracowników organizacji pomocowych, aby mogli skuteczniej reagować na te ataki;

Kara śmierci

16.  przypomina stanowisko UE dotyczące zerowej tolerancji dla kary śmierci oraz przypomina swój wyrażany od dawna sprzeciw wobec kary śmierci, tortur i okrutnego, nieludzkiego i poniżającego traktowania oraz karania w każdym przypadku i we wszystkich okolicznościach; podkreśla, że UE powinna kontynuować starania na rzecz wprowadzenia moratorium na wykonywanie kary śmierci, i po raz kolejny podkreśla, że zniesienie kary śmierci przyczynia się do umocnienia godności człowieka; podtrzymuje swoje stanowisko, że udzielanie krajom trzecim wsparcia w zakresie polityki antynarkotykowej, takiego jak pomoc finansowa i techniczna oraz budowanie potencjału, powinno wykluczać stosowanie kary śmierci za przestępstwa narkotykowe; popiera powołanie specjalnego sprawozdawcy ds. praw człowieka i polityki antynarkotykowej;

17.  z uznaniem stwierdza, że osiągnięto już znaczące postępy, gdyż wiele krajów zawiesiło wykonywanie kary śmierci, a inne przyjęły środki ustawodawcze prowadzące do jej zniesienia; wyraża jednak ubolewanie z powodu przywrócenia egzekucji w niektórych krajach w ciągu ostatnich kilku lat; apeluje do tych państw, które zniosły karę śmierci lub wprowadziły długoletnie moratorium na jej wykonywanie, o wypełnienie swoich zobowiązań i nieprzywracanie kary śmierci;

Wolność religii

18.  przypomina, że wolność myśli, sumienia, wyznania i przekonań jest podstawowym prawem człowieka uznanym w Powszechnej deklaracji praw człowieka oraz gwarantowanym przez art. 18 Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych; przypomina również, że wolność ta jest powiązana z innymi prawami człowieka i podstawowymi wolnościami, obejmującymi prawo do wiary lub niewiary, wolność praktykowania przekonań teistycznych, nieteistycznych lub ateistycznych oraz prawo do przyjęcia, zmiany i porzucenia lub powrotu do wybranych przez siebie przekonań; wyraża zaniepokojenie faktem, że niektóre państwa nadal nie przestrzegają standardów ONZ i stosują represje państwowe, które mogą obejmować kary cielesne, kary więzienia, niewspółmierne kary finansowe, a nawet karę śmierci, naruszając wolność religii lub przekonań; wyraża zaniepokojenie nasileniem prześladowań mniejszości ze względu na religię lub przekonania, a także bezprawnym niszczeniem ich miejsc gromadzenia się; popiera sprawozdanie Specjalnego Sprawozdawcy ONZ ds. Wolności Religii lub Przekonań na temat przemocy stosowanej „w imię religii”; wzywa UE do wdrożenia jej zaleceń w sprawie inicjatyw dotyczących dialogu międzyreligijnego;

19.  z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie UE do promowania prawa do wolności religii lub przekonań na forach międzynarodowych, w tym przez wspieranie mandatu Specjalnego Sprawozdawcy ONZ ds. Wolności Religii lub Przekonań; w pełni popiera stosowaną przez UE praktykę przejmowania wiodącej roli w Radzie Praw Człowieka i na forum Zgromadzenia Ogólnego ONZ podczas prac nad rezolucjami na ten temat; domaga się podjęcia konkretnych działań w celu ochrony mniejszości religijnych, osób niewierzących, apostatów i ateistów, będących ofiarą przepisów dotyczących bluźnierstwa; uważa, że należy podjąć działania na forach międzynarodowych i regionalnych polegające na prowadzeniu otwartego, przejrzystego i systematycznego dialogu ze stowarzyszeniami i wspólnotami religijnymi, zgodnie z art. 17 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

Prawa społeczne i gospodarcze

20.  docenia podejmowane przez Radę Praw Człowieka ONZ starania, by wszystkim prawom człowieka nadać równorzędny status i przywiązywać do nich taką samą wagę, poprzez powołanie w ramach specjalnej procedury ekspertów, którym powierzono mandat w zakresie praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych; w związku z tym podkreśla znaczenie ratyfikacji protokołu fakultatywnego do Międzynarodowego paktu praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych ustanawiającego mechanizmy dochodzeniowe i mechanizmy składania skarg;

21.  wyraża głębokie zaniepokojenie wzrostem skrajnego ubóstwa, które zagraża pełnemu korzystaniu z wszystkich praw człowieka; z zadowoleniem przyjmuje w tym względzie sprawozdanie specjalnego sprawozdawcy Rady Praw Człowieka ONZ w sprawie skrajnego ubóstwa i praw człowieka (A/HRC/29/31) i popiera proponowane przez niego rozwiązania służące wyeliminowaniu skrajnego ubóstwa; uważa, że aby walczyć z ubóstwem oraz wspierać prawa społeczno-gospodarcze, zwłaszcza poprzez ułatwianie dostępu do żywności, wody, kształcenia, opieki zdrowotnej oraz odpowiednich warunków mieszkaniowych, należy zająć się problemem rosnących nierówności;

22.  jest zdania, że korupcja, oszustwa podatkowe, niewłaściwe gospodarowanie dobrami publicznymi i brak rozliczalności stanowią zagrożenia dla równego korzystania z praw człowieka i podważają zasady demokratyczne, praworządność, uczciwe wymierzanie sprawiedliwości, usługi publiczne, np. kształcenie, oraz podstawowe świadczenia zdrowotne; uważa, że działania mające na celu zapewnienie poszanowania praw człowieka, zwłaszcza prawa do informacji, wolności słowa i zgromadzeń, niezawisłego wymiaru sprawiedliwości oraz demokratycznego uczestnictwa w sprawach publicznych, odgrywają zasadniczą rolę w zwalczaniu korupcji;

23.  podkreśla, że społeczności mniejszościowe w krajach trzecich mają szczególne potrzeby oraz że należy wspierać ich równość we wszystkich obszarach życia gospodarczego, społecznego, politycznego i kulturalnego;

24.  wzywa państwa należące do ONZ, w tym państwa członkowskie UE, aby domagały się, by wszyscy eksperci w ramach specjalnych procedur zwracali szczególną uwagę na kwestie dotyczące kobiet, osób młodych i osób niepełnosprawnych należących do ludności tubylczej oraz przedkładali w Radzie Praw Człowieka ONZ sprawozdania dotyczące tych zagadnień; apeluje do Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ), Komisji oraz państw członkowskich o wsparcie udziału ludów tubylczych w sesjach Rady Praw Człowieka ONZ; wzywa ESDZ i państwa członkowskie, by aktywnie wspierały opracowanie systemowego planu działania na rzecz ludów tubylczych, szczególnie w odniesieniu do organizowania regularnych konsultacji z ludami tubylczymi;

Biznes a prawa człowieka

25.  wspiera skuteczne i kompleksowe wdrażanie wytycznych ONZ dotyczących biznesu i praw człowieka; wzywa wszystkie państwa należące do ONZ, w tym państwa członkowskie UE, do opracowania i wdrożenia krajowych planów działania; jest zdania, że handel i prawa człowieka mogą iść w parze, a środowisko biznesu odgrywa istotną rolę w promowaniu praw człowieka i demokracji; przypomina, że UE i korporacje wielonarodowe odgrywają wiodącą rolę w promowaniu międzynarodowych norm dotyczących biznesu i praw człowieka;

26.  wzywa ONZ i UE do zajęcia się – wspólnie z wielonarodowymi i europejskimi przedsiębiorstwami – kwestią zawłaszczania ziemi i obrońców praw do ziemi, którzy są ofiarami represji przybierających m.in. formę gróźb, prześladowań, arbitralnych aresztowań, ataków i morderstw;

27.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Wysokiego Komisarza NZ ds. Praw Człowieka mającą na celu wzmocnienie projektu z zakresu rozliczalności i środków odwoławczych, aby przyczynić się do stworzenia uczciwego i skuteczniejszego systemu krajowych prawnych środków odwoławczych, zwłaszcza w przypadkach rażących naruszeń praw człowieka w sektorze biznesu; wzywa wszystkie rządy do wypełnienia spoczywających na nich obowiązków dotyczących zagwarantowania poszanowania praw człowieka i dostępu do wymiaru sprawiedliwości ofiarom, które napotykają praktyczne i prawne problemy związane z dostępem do środków odwoławczych na poziomie krajowym i międzynarodowym w kontekście naruszeń praw człowieka w sferze biznesu;

28.  zauważa, że otwarta międzyrządowa grupa robocza ds. opracowania prawnie wiążącego międzynarodowego instrumentu dotyczącego korporacji transnarodowych i innych przedsiębiorstw w odniesieniu do kwestii praw człowieka, powołana na podstawie rezolucji Rady Praw Człowieka z dnia 26 czerwca 2014 r., odbyła swoje pierwsze posiedzenie w lipcu 2015 r.; apeluje do UE o wspieranie starań o dostosowanie swoich strategii politycznych do wytycznych OECD dla przedsiębiorstw wielonarodowych i zaleca konstruktywne zaangażowanie się UE i jej państw członkowskich w debatę na temat prawnie wiążącego międzynarodowego instrumentu dotyczącego biznesu i praw człowieka w ramach systemu ONZ;

Migracja i uchodźcy

29.  wyraża zaniepokojenie najpoważniejszym kryzysem humanitarnym od czasów II wojny światowej, do którego powstania przyczyniła się coraz większa liczba osób zmuszonych do opuszczenia swoich domów w wyniku prześladowań, konfliktów zbrojnych, powszechnej przemocy i zmiany klimatu, które w poszukiwaniu ochrony i lepszego życia ryzykują życiem, wyruszając w niebezpieczną podróż; wzywa do skutecznych i skoordynowanych działań na szczeblu międzynarodowym w celu wyeliminowania podstawowych przyczyn migracji; wzywa ponadto do podejmowania większych wysiłków na szczeblu ONZ w celu stawienia czoła obecnym i przyszłym wzywaniom w zakresie migracji przez zapewnienie dostatecznego finansowania Radzie Praw Człowieka ONZ, Światowemu Programowi Żywnościowemu i innym organom ONZ zaangażowanym w zaspokajanie podstawowych potrzeb uchodźców w strefach objętych konfliktem i poza nimi; podkreśla znaczenie działalności i zaleceń specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. praw człowieka w odniesieniu do migrantów;

30.  wzywa wszystkie państwa do przyjęcia podejścia do migracji opartego na poszanowaniu praw człowieka, gwarantującego prawa migrantów i uchodźców w strategiach politycznych dotyczących migracji i procesie zarządzania migracją, ze zwróceniem szczególnej uwagi na sytuację migrantów należących do grup marginalizowanych i defaworyzowanych, takich jak kobiety i dzieci; wzywa wszystkie państwa do przeciwstawienia się przemocy ze względu na płeć wobec kobiet i dziewcząt oraz podkreśla znaczenie formułowania polityki migracyjnej z perspektywy płci, aby móc zaspokoić ich szczególne potrzeby;

31.  przypomina, że na wszystkich państwach spoczywa obowiązek poszanowania i ochrony praw człowieka wszystkich osób znajdujących się pod ich jurysdykcją, bez względu na ich obywatelstwo lub kraj pochodzenia oraz niezależnie od ich statusu imigracyjnego; przypomina, że globalna strategia w dziedzinie migracji jest ściśle związana z polityką rozwojową i humanitarną, w tym z utworzeniem korytarzy humanitarnych i wydawaniem wiz humanitarnych; ponawia swój apel o to, by wszystkie umowy o współpracy w zakresie migracji oraz umowy o readmisji z krajami spoza UE były zgodne z prawem międzynarodowym; przypomina, że powroty migrantów powinny przebiegać wyłącznie z pełnym poszanowaniem ich praw, w oparciu o świadomą decyzję, i powinny mieć miejsce tylko wówczas, gdy w swoim własnym kraju mają oni zagwarantowaną ochronę swoich praw; apeluje do rządów o położenie kresu niesłusznym aresztowaniom i zatrzymaniom migrantów; wyraża zaniepokojenie dyskryminacją wobec migrantów i uchodźców oraz łamaniem ich praw; w związku z tym wzywa państwa należące do ONZ, w tym państwa członkowskie UE, by szanowały prawo do ubiegania się o azyl i korzystania z niego;

Zmiana klimatu a prawa człowieka

32.  z zadowoleniem przyjmuje porozumienie paryskie przyjęte przez państwa-strony Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC), które obejmuje takie kwestie jak dostosowanie, łagodzenie, rozwój i transfer technologii oraz budowanie potencjału; wzywa wszystkich sygnatariuszy do wypełnienia ich zobowiązań; ubolewa nad brakiem jakiegokolwiek odniesienia do Powszechnej deklaracji praw człowieka w Ramowej konwencji ONZ w sprawie zmian klimatu (UNFCCC) i apeluje, aby wszystkie strategie polityczne i działania w ramach UNFCCC opierały się na prawach człowieka;

33.  przypomina, że negatywne skutki zmiany klimatu stanowią bezpośrednie i potencjalnie nieodwracalne globalne zagrożenie dla pełnego korzystania z praw człowieka oraz że zmiany klimatu mają poważne konsekwencje dla wrażliwych grup ludności, które już teraz mają trudności z korzystaniem ze swoich praw; z niepokojem zauważa, że zjawiska klimatyczne, takie jak podnoszenie się poziomu mórz, oraz ekstremalne zmiany pogodowe powodujące susze i powodzie doprowadzą prawdopodobnie do jeszcze większej liczby ofiar, przesiedleń ludności oraz niedoborów żywności i wody;

34.  wzywa wspólnotę międzynarodową do zajęcia się kwestią braków prawnych w pojęciu „uchodźca klimatyczny”, w tym jego ewentualną definicją międzynarodową;

Prawa kobiet

35.  z zadowoleniem przyjmuje niedawną rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2242 w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa, która stawia kobiety w centrum wszelkich działań mających na celu sprostanie globalnym wyzwaniom, obejmującym wzrost brutalnego ekstremizmu, zmiany klimatu, migrację, zrównoważony rozwój oraz pokój i bezpieczeństwo; z zadowoleniem przyjmuje wnioski globalnej analizy ONZ dotyczącej wdrożenia rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1325 w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa, w których podkreślono znaczenie przewodniej i aktywnej roli kobiet w rozwiązywaniu konfliktów i budowaniu pokoju, a także zwrócono uwagę, że udział kobiet usprawnił pomoc humanitarną, wzmocnił działania na rzecz utrzymania pokoju, ułatwił zakończenie rozmów pokojowych i przyczynił się do zwalczania brutalnego ekstremizmu; wzywa ONZ i wszystkie państwa należące do ONZ do podjęcia konkretnych działań na rzecz zapewnienia autonomii kobiet oraz ich znaczącego zaangażowania w zapobieganie konfliktom i ich rozwiązywanie oraz w proces negocjacji pokojowych i budowania pokoju poprzez zwiększenie reprezentacji kobiet na wszystkich szczeblach decyzyjnych, w tym w krajowych, regionalnych i międzynarodowych instytucjach i mechanizmach;

36.  wyraża zaniepokojenie faktem, że od czasu pojawienia się brutalnych grup ekstremistycznych, takich jak Daisz w Syrii i Iraku oraz Boko Haram w Afryce Zachodniej, przemoc wobec kobiet zyskała nowy wymiar, gdyż przemoc seksualna stała się integralną częścią celów i ideologii oraz źródłem dochodów tych grup ekstremistycznych, co stanowi dla wspólnoty międzynarodowej pilne nowe wyzwanie; wzywa wszystkie rządy i instytucje ONZ do zwiększenia zaangażowania na rzecz walki z tymi odrażającymi zbrodniami oraz przywrócenia godności kobiet, tak by uzyskały one sprawiedliwość, zadośćuczynienie i odpowiednie środki wsparcia;

37.  uważa, że jednym ze sposobów zwalczania ekstremizmu jest zagwarantowanie kobietom autonomii poprzez likwidację podstawowych nierówności między kobietami i mężczyznami, które czynią kobiety i dziewczęta podatnymi na zagrożenia w czasach konfliktu; podkreśla, jak ważne jest kontynuowanie edukacji dziewcząt w obozach dla uchodźców, w strefach konfliktów dotkniętych skrajnym ubóstwem i problemami środowiskowymi, takimi jak susza i powodzie;

38.  podkreśla, że nie można zaprzepaścić dorobku pekińskiej platformy działania w zakresie dostępu do edukacji i opieki zdrowotnej jako podstawowego prawa człowieka; podkreśla, że powszechny dostęp do usług zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego przyczynia się do zmniejszenia umieralności noworodków i śmiertelności okołoporodowej matek; zwraca uwagę, że planowanie rodziny, opieka zdrowotna nad matkami, łatwy dostęp do środków antykoncepcyjnych i dostęp do pełnego wachlarza usług zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego to ważne elementy umożliwiające ratowanie kobietom życia oraz pomaganie im w powrocie do normalnego życia, jeżeli padły ofiarą gwałtu; podkreśla, że te strategie polityczne powinny znaleźć się w centrum współpracy na rzecz rozwoju z krajami trzecimi;

39.  podkreśla znaczenie środków wzmacniania przywództwa i udziału kobiet w procesach decyzyjnych na wszystkich szczeblach; wzywa państwa do zapewnienia równowagi płci w instytucjach publicznych i życiu publicznym, ze zwróceniem szczególnej uwagi na uczestnictwo kobiet należących do mniejszości;

40.  wzywa Komisję, ESDZ oraz wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawiciel do dalszego promowania politycznego i ekonomicznego upodmiotowienia kobiet i dziewcząt przez uwzględnianie problematyki równości płci we wszystkich zewnętrznych strategiach politycznych i programach, w tym również w ramach zorganizowanego dialogu z krajami trzecimi, oraz poprzez publiczne podnoszenie kwestii związanych z płcią i zapewnienie wystarczających środków na ten cel;

Prawa dzieci

41.  wspiera wysiłki UE na rzecz promowania praw dzieci, zwłaszcza poprzez zapewnienie dzieciom dostępu do wody, urządzeń sanitarnych, opieki zdrowotnej i kształcenia, zapewnienie rehabilitacji i reintegracji dzieci zwerbowanych do grup zbrojnych, eliminowanie pracy dzieci, tortur, uprawiania czarów przez dzieci, handlu dziećmi, małżeństw dzieci i wykorzystywania seksualnego, a także świadczenie pomocy dzieciom w konfliktach zbrojnych oraz zapewnienie im dostępu do edukacji w strefach konfliktu i w obozach dla uchodźców;

42.  przypomina, że przyjęta w 1989 r. Konwencja o prawach dziecka, która jest najszerzej ratyfikowanym międzynarodowym traktatem dotyczącym praw człowieka, określa szereg praw dzieci, w tym prawo do życia, ochrony zdrowia, nauki i zabawy, a także prawo do życia w rodzinie, ochrony przed przemocą i dyskryminacją oraz swobodnego wyrażania poglądów; wzywa wszystkich sygnatariuszy tej konwencji do wypełniania ich obowiązków;

43.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że ONZ planuje przeprowadzenie globalnej analizy mającej na celu sprawdzenie, poprzez monitorowanie i ocenę, w jaki sposób obowiązujące międzynarodowe przepisy i standardy są wdrażane w praktyce, a także ocenę konkretnych możliwości poprawy strategii politycznych i działań przez państwa; wzywa wszystkie państwa do poparcia tej analizy oraz do aktywnego uczestnictwa w niej;

44.  z zaniepokojeniem zauważa, że w 2015 r. – mimo zakazu stosowania kary śmierci w przypadku nieletnich zawartego w Konwencji NZ o prawach dziecka – w wielu krajach na całym świecie na karę śmierci skazano szereg osób za zbrodnie popełnione przed upływem 18. roku życia;

Prawa lesbijek, gejów, osób biseksualnych, transpłciowych i interseksualnych (LGBTI)

45.  wyraża zaniepokojenie utrzymywaniem się w różnych krajach dyskryminacyjnych ustaw i praktyk oraz aktów przemocy wobec osób ze względu na ich orientację seksualną i tożsamość płciową; zachęca do bacznego obserwowania sytuacji osób LGBTI w krajach, w których niedawno wprowadzono prawo godzące w te osoby; wyraża głębokie zaniepokojenie tzw. ustawami antypropagandowymi ograniczającymi wolność słowa i zgromadzeń, w tym w krajach na kontynencie europejskim;

46.  potwierdza swe wsparcie dla dalszych działań Wysokiego Komisarza NZ ds. Praw Człowieka na rzecz promowania i ochrony korzystania przez osoby LGBTI ze wszystkich praw człowieka, obejmujące zwłaszcza oświadczenia, sprawozdania i kampanię „Wolni i Równi”; zachęca Wysokiego Komisarza, by kontynuował walkę z dyskryminacyjnym prawem i praktykami; jest zaniepokojony ograniczeniami podstawowych wolności obrońców praw człowieka osób LGBTI i wzywa UE do okazania im większego wsparcia; jest zdania, że prawa podstawowe osób LGBTI będą prawdopodobnie lepiej przestrzegane, jeżeli umożliwi się tym osobom dostęp do wszystkich instytucji prawnych;

Spójność i uwzględnianie praw człowieka w działaniach UE

47.  wzywa UE do wspierania powszechności i niepodzielności praw człowieka, w tym praw obywatelskich i politycznych, gospodarczych, społecznych i kulturalnych, zgodnie z art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej oraz postanowieniami ogólnymi dotyczącymi działań zewnętrznych Unii;

48.  ponownie apeluje o to, by UE przyjęła podejście oparte na respektowaniu praw, a także by uwzględniała kwestię poszanowania praw człowieka w dziedzinie handlu, polityce inwestycyjnej, obszarze usług publicznych oraz we współpracy na rzecz rozwoju, jak również we wspólnej polityce bezpieczeństwa i obrony; podkreśla również, że polityka UE w zakresie praw człowieka powinna gwarantować spójność unijnych strategii polityki wewnętrznej i zewnętrznej, zgodnie z unijnymi zobowiązaniami traktatowymi;

49.  ponownie podkreśla ponadto znaczenie aktywnego i konsekwentnego angażowania się UE w mechanizmy ONZ dotyczące praw człowieka, zwłaszcza w działalność Trzeciego Komitetu, Zgromadzenia Ogólnego ONZ oraz Rady Praw Człowieka; uznaje wysiłki ESDZ, przedstawicielstw UE w Nowym Jorku i Genewie oraz państw członkowskich mające na celu zwiększenie spójności UE w zakresie praw człowieka na szczeblu ONZ poprzez terminowe i merytoryczne konsultacje oraz przemawianie „jednym głosem”; zachęca UE do zwiększenia wysiłków mających służyć dobitnemu przedstawianiu swojego stanowiska, w tym poprzez zintensyfikowanie coraz szerzej stosowanej praktyki inicjatyw międzyregionalnych oraz przyjmowanie roli współwnioskodawcy i lidera podczas prac nad rezolucjami; ponawia apel o większe eksponowanie działań UE na wielostronnych forach;

50.  zachęca specjalnego przedstawiciela UE ds. praw człowieka do kontynuowania poprawy skuteczności, spójności i widoczności polityki UE w zakresie praw człowieka w kontekście Rady Praw Człowieka ONZ oraz do dalszej bliskiej współpracy z Biurem Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka i mechanizmem specjalnych procedur;

51.  zdecydowanie podkreśla konieczność usprawnienia wypracowywania i koordynacji stanowisk UE na posiedzenia plenarne Rady Praw Człowieka ONZ, a także zajęcia się kwestią spójności między zewnętrzną i wewnętrzną unijną polityką w zakresie praw człowieka;

52.  przypomina znaczenie podtrzymania zinstytucjonalizowanej praktyki wysłania delegacji parlamentarnych na posiedzenia Rady Praw Człowieka ONZ oraz Zgromadzenia Ogólnego ONZ;

53.  apeluje o bardziej pryncypialne i nieselektywne zaangażowanie państw członkowskich UE w Radzie Praw Człowieka ONZ;

Bezzałogowe statki powietrzne i broń autonomiczna

54.  ponawia swój apel do Rady UE o opracowanie wspólnego stanowiska UE dotyczącego wykorzystywania uzbrojonych bezzałogowych statków powietrznych, nadając nadrzędne znaczenie poszanowaniu praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego oraz uwzględniając takie kwestie jak ramy prawne, proporcjonalność, rozliczalność, ochrona ludności cywilnej i przejrzystość; ponownie wzywa UE do zakazania opracowywania, produkcji i stosowania w pełni autonomicznej broni, która umożliwia przeprowadzanie ataków bez interwencji człowieka; nalega, aby prawa człowieka były elementem wszystkich dialogów z państwami trzecimi na temat zwalczania terroryzmu;

Walka z terroryzmem

55.   z zadowoleniem odnotowuje sporządzone przez Europejską Służbę Działań Zewnętrznych i Komisję wytyczne dotyczące zwalczania terroryzmu w celu zapewnienia poszanowania praw człowieka w ramach planowania i wdrażania projektów dotyczących pomocy w zwalczaniu terroryzmu z krajami trzecimi; przypomina w związku z tym, że poszanowanie podstawowych praw i wolności stanowi podstawę skutecznej polityki antyterrorystycznej, w tym stosowania cyfrowych technologii nadzoru; podkreśla potrzebę opracowania skutecznych strategii komunikacji w celu przeciwstawienia się działaniom propagandowym i metodom rekrutacji stosowanym przez terrorystów i ekstremistów, zwłaszcza w internecie;

Demokratyzacja

56.  zaleca, aby UE zintensyfikowała wysiłki na rzecz opracowania bardziej kompleksowego podejścia do procesów demokratyzacji, wśród których wolne i uczciwe wybory stanowią tylko jeden z elementów, aby pozytywnie przyczynić się do wzmocnienia instytucji demokratycznych; uważa, że dzielenie się najlepszymi praktykami dotyczącymi procesu transformacji w ramach strategii rozszerzenia i polityki sąsiedztwa należy wykorzystać do wsparcia i konsolidacji innych procesów demokratyzacji na całym świecie;

Rozwój a prawa człowieka

57.  podkreśla znaczenie celu zrównoważonego rozwoju nr 16 dotyczącego pokoju i sprawiedliwości w ramach programu działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030, który powinien stanowić jeden z priorytetów wszystkich działań wewnętrznych i zewnętrznych, szczególnie w odniesieniu do finansowania współpracy na rzecz rozwoju;

Sport a prawa człowieka

58.  jest poważnie zaniepokojony, że niektóre główne wydarzenia sportowe organizowane są w krajach autorytarnych, w których łamane są prawa człowieka; wzywa ONZ i państwa członkowskie UE, by podjęły tę kwestię oraz by nawiązały dialog z krajowymi zrzeszeniami sportowymi, podmiotami korporacyjnymi i organizacjami społeczeństwa obywatelskiego na temat warunków ich uczestnictwa w takich wydarzeniach, w tym w odniesieniu do mistrzostw świata w piłce nożnej organizowanych przez FIFA w Rosji w 2018 r. i w Katarze w 2022 r., a także igrzysk olimpijskich w Pekinie w 2022 r.;

Międzynarodowy Trybunał Karny

59.  ponownie wyraża pełne poparcie dla prac MTK, którego rolą jest położenie kresu bezkarności sprawców najpoważniejszych zbrodni będących przedmiotem zainteresowania wspólnoty międzynarodowej oraz zagwarantowanie sprawiedliwości ofiarom zbrodni wojennych, zbrodni przeciwko ludzkości i ludobójstwa; nadal przygląda się wszelkim próbom podważenia legitymacji trybunału lub jego niezawisłości; wzywa UE i jej państwa członkowskie do współpracy z trybunałem oraz do udzielania mu silnego wsparcia dyplomatycznego, politycznego i finansowego, w tym na forum ONZ; wzywa UE, jej państwa członkowskie, a także specjalnych przedstawicieli do aktywnego propagowania misji MTK, egzekwowania jego decyzji oraz walki z bezkarnością osób odpowiedzialnych za zbrodnie zdefiniowane w statucie rzymskim, m. in. poprzez umocnienie i rozszerzenie jego stosunków z Radą Bezpieczeństwa, a także wspieranie powszechnej ratyfikacji statutu rzymskiego i zmian z Kampali;

Państwa objęte powszechnym okresowym przeglądem praw człowieka

Gruzja

60.  z zadowoleniem przyjmuje członkostwo Gruzji w Radzie Praw Człowieka ONZ i ostatni powszechny okresowy przegląd praw człowieka dotyczący Gruzji; odnotowuje reformy ustawodawcze, które doprowadziły do pewnych postępów i usprawnień w sądownictwie i w organach ścigania, w prokuraturze, w zwalczaniu brutalnego traktowania, w dziedzinie praw dzieci, ochronie prywatności oraz danych osobowych i przesiedleńców wewnętrznych;

61.  zwraca jednak uwagę, że konieczne są dalsze wysiłki na rzecz zapewnienia pełnej niezależności wymiaru sprawiedliwości oraz na rzecz walki z brutalnym traktowaniem, zwłaszcza jeśli chodzi o tymczasowe aresztowanie i rehabilitację ofiar, rozliczalność za nadużycia organów ścigania, dochodzenia w sprawie nadużyć popełnianych w przeszłości przez urzędników państwowych oraz prawa mniejszości i prawa kobiet; podkreśla odpowiedzialność rządu w świetle międzynarodowego prawa dotyczącego praw człowieka za zapewnienie wszystkim dzieciom ochrony przed przemocą oraz apeluje o objęcie nadzorem wszystkich instytucji charytatywnych opiekujących się dziećmi; apeluje o zapewnienie rehabilitacji ofiar; pozostaje zaniepokojony brakiem wolności słowa i wolności mediów oraz brakiem dostępu obserwatorów do okupowanych regionów: Abchazji i Regionu Cchinwali/Osetii Południowej, w których wciąż powszechnie łamie się prawa człowieka; ponadto wzywa rząd gruziński, by zadbał o podjęcie działań w następstwie zaleceń wydanych w ramach powszechnego okresowego przegląd praw człowieka;

Liban

62.  pochwala Liban za prowadzoną od lat politykę otwartych granic oraz politykę przyjmowania uchodźców z Palestyny, Iraku i Syrii; podkreśla, że w kraju tym co czwarta osoba jest uchodźcą, co oznacza, że przebywa tam największa liczba uchodźców na świecie w przeliczeniu na jednego mieszkańca; wzywa Unię Europejską do ścisłej współpracy z władzami libańskimi, aby pomóc temu krajowi zapewnić dalszą ochronę praw uchodźców i azylantów, oraz do przeznaczenia większych zasobów na ten cel; w związku z tym jest zaniepokojony, że według doniesień wśród syryjskich uchodźców często dochodzi do małżeństw między dziećmi lub przymusowych małżeństw; zachęca rząd Libanu do rozważenia reformy przepisów regulujących wjazd i wyjazd z Libanu oraz pobyt w tym kraju;

63.  popiera zalecenia Komitetu ONZ ds. Likwidacji Dyskryminacji Kobiet (CEDAW), w których wezwano do zwiększenia świadomości wśród kobiet będących migrującymi pracownikami domowymi na temat przysługujących im praw człowieka na mocy konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet, której stroną jest Liban; podkreśla w szczególności potrzebę zniesienia systemu „kafala” oraz zapewnienia skutecznego dostępu do wymiaru sprawiedliwości dla kobiet będących migrującymi pracownikami domowymi, w tym przez zagwarantowanie ich bezpieczeństwa i pobytu w czasie trwania procedur prawnych i administracyjnych związanych z ich statusem;

Mauretania

64.  podkreśla, że mimo postępów osiągniętych przez rząd Mauretanii w przyjmowaniu przepisów mających na celu zwalczanie wszelkich form niewolnictwa i podobnych praktyk, brak skutecznego wdrożenia tych przepisów przyczynia się do utrzymywania się tych praktyk; wzywa władze do uchwalenia przepisów zwalczających niewolnictwo, do rozpoczęcia ogólnokrajowego, systematycznego i regularnego gromadzenia zdezagregowanych danych na temat wszelkich form niewolnictwa oraz do przeprowadzenia dogłębnej i opartej na dowodach analizy dotyczącej historii i charakteru niewolnictwa w celu wyeliminowania tej praktyki;

65.  apeluje do władz Mauretanii, by umożliwiły korzystanie z wolności słowa i zgromadzeń zgodnie z konwencjami międzynarodowymi i mauretańskim prawem krajowym; ponadto wzywa do uwolnienia Birama Dah Abeida, Bilala Ramdane i Djiby’ego Sowa, tak aby mogli oni kontynuować pokojową kampanię przeciw utrzymywaniu niewolnictwa bez lęku przed zastraszeniem lub napastowaniem;

Mjanma/Birma

66.  z zadowoleniem przyjmuje przeprowadzenie w dniu 8 listopada 2015 r. wyborów opartych na konkurencji, które stanowią ważny krok w demokratycznych przemianach w tym kraju; odnotowuje z zadowoleniem poparcie wyborców w Mjanmie na rzecz nieustannej demokratyzacji tego kraju; niepokoi się jednak ramami konstytucyjnymi tych wyborów, zgodnie z którymi 25% miejsc w parlamencie zarezerwowano dla wojska; uznaje dotychczasowe postępy w dziedzinie praw człowieka, dostrzegając jednocześnie szereg kwestii budzących poważne zaniepokojenie, takich jak prawa mniejszości oraz wolność słowa, wolność zrzeszania się i pokojowych zgromadzeń;

67.  potępia dotkliwą i powszechną dyskryminację społeczności Rohindża, którą pogłębia fakt, że społeczność ta nie posiada statusu prawnego, a także nasilenie się mowy nienawiści wobec niebuddystów; wzywa do przeprowadzenia pełnego, przejrzystego i niezależnego dochodzenia w sprawie wszystkich zgłoszonych przypadków naruszeń praw człowieka wobec społeczności Rohindża i uważa, że cztery ustawy przyjęte przez parlament w 2015 r. mające na celu „ochronę rasy i religii” zawierają elementy dyskryminacji ze względu na płeć; ponawia swój apel o to, by Biuro Wysokiego Komisarza NZ ds. Praw Człowieka (OHCHR) mogło otworzyć swoje przedstawicielstwo w tym kraju, a także wyraża zaniepokojenie, że dotychczas nie było to możliwe; podkreśla konieczność przeprowadzenia pełnej oceny wpływu na zrównoważony rozwój przed zakończeniem negocjacji w sprawie umowy inwestycyjnej między UE a Mjanmą/Birmą;

Nepal

68.  z zadowoleniem przyjmuje wejście w życie w dniu 20 września 2015 r. nowej konstytucji Nepalu, która powinna położyć podwaliny pod przyszłą polityczną stabilność i rozwój gospodarczy tego kraju; wyraża nadzieję, że pozostałe zastrzeżenia dotyczące politycznej reprezentacji mniejszości, w tym dalitów, i ustawy o obywatelstwie zostaną rozwiane w bliskiej przyszłości;

69.  ubolewa nad powszechnym brakiem odpowiedzialności za naruszenia praw człowieka popełniane przez obie strony podczas wojny domowej pomimo przyjęcia w maju 2014 r. ustawy w sprawie prawdy, pojednania i osób zaginionych; apeluje do rządu Nepalu o przystąpienie do Międzynarodowej konwencji o ochronie wszystkich osób przed wymuszonym zaginięciem; potępia ograniczenia nałożone na podstawowe wolności uchodźców tybetańskich; wzywa Indie do zniesienia nieoficjalnej blokady na nepalską gospodarkę, która w połączeniu z niszczycielskim trzęsieniem ziemi z kwietnia 2015 r. wywołuje kryzys humanitarny i wpędza kolejny milion Nepalczyków w długotrwałe ubóstwo;

Oman

70.  wyraża uznanie dla Omanu za utworzenie rządowej Krajowej Komisji Praw Człowieka i wystosowanie zaproszenia, które umożliwiło przełomową wizytę specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. prawa do pokojowego gromadzenia się we wrześniu 2014 r.; wyraża nadzieję, że te konstruktywne kroki doprowadzą do intensywniejszej współpracy Omanu z przedstawicielami ONZ ds. praw człowieka oraz niezależnymi organizacjami praw człowieka;

71.  zachęca Oman do podjęcia niezbędnych działań, by zażegnać klimat strachu i lęku panujący w kraju, na co zwrócił uwagę specjalny sprawozdawca ONZ; w dalszym ciągu niepokoi się zakazem działalności nałożonym na wszystkie partie polityczne i apeluje do rządu o jego ponowne rozpatrzenie; wzywa instytucje i państwa członkowskie UE do udzielenia pomocy technicznej i prawnej, aby pomóc Omanowi w stworzeniu bezpiecznego i prorozwojowego otoczenia dla organizacji społeczeństwa obywatelskiego;

Rwanda

72.  wyraża zaniepokojenie sytuacją w zakresie praw człowieka w Rwandzie, w tym ograniczeniami wolności słowa i zrzeszania się, kurczeniem się przestrzeni demokratycznej dla opozycyjnych partii politycznych i niezależnej działalności społeczeństwa obywatelskiego, a także brakiem warunków sprzyjających niezawisłości sądownictwa; wzywa rząd Rwandy do udostępnienia przestrzeni demokratycznej, w której swobodnie mogą działać wszystkie grupy społeczne;

73.  jest zaniepokojony niedawnymi zmianami konstytucji umożliwiającymi urzędującemu prezydentowi ubieganie się o wybór na trzecią kadencję; wzywa rząd Rwandy do przestrzegania postanowień Afrykańskiej karty na rzecz demokracji, wyborów i dobrych rządów;

Sudan Południowy

74.  z zadowoleniem przyjmuje porozumienie pokojowe podpisane przez walczące strony w dniu 28 sierpnia 2015 r. kładące kres wojnie domowej, obejmujące przejściowy podział władzy, ustalenia dotyczące bezpieczeństwa i powołanie sądu hybrydowego do rozpatrzenia wszystkich przestępstw popełnionych od chwili rozpoczęcia konfliktu; przypomina, że w wyniku konfliktu śmierć poniosło tysiące osób, a setki tysięcy ludzi stało się przesiedleńcami i uchodźcami;

75.  wzywa wszystkie strony do powstrzymania się od naruszeń praw człowieka i naruszeń międzynarodowego prawa humanitarnego, w tym stanowiących przestępstwa międzynarodowe, takie jak egzekucje pozasądowe, przemoc na tle etnicznym, przemoc seksualna związana z konfliktem, łącznie z gwałtem, a także przemoc ze względu na płeć, rekrutacja i wykorzystywanie dzieci, wymuszone zaginięcia oraz niesłuszne aresztowania i zatrzymania;

76.  z zadowoleniem przyjmuje rezolucję Rady Praw Człowieka ONZ z czerwca 2015 r. i wysłanie misji OHCHR w celu monitorowania i relacjonowania sytuacji w zakresie praw człowieka w Sudanie Południowym; wzywa Radę Praw Człowieka, by poparła powołanie specjalnego sprawozdawcy ds. Sudanu Południowego, mającego mandat do monitorowania i publicznego relacjonowania naruszeń, wspierania rządu w realizacji zaleceń, które wyda misja OHCHR, a także wydawania zaleceń dotyczących zapewnienia faktycznej rozliczalności;

Wenezuela

77.  wyraża zaniepokojenie trudną sytuacją w zakresie praw człowieka w tym kraju, wynikającą z pogorszenia się sytuacji gospodarczej, politycznej i społecznej w ostatnich latach; podkreśla, że wolność słowa, niezawisłe sądownictwo i praworządność stanowią kluczowe elementy każdego społeczeństwa demokratycznego; wzywa władze Wenezueli do natychmiastowego uwolnienia przywódców opozycji oraz wszystkich uczestników pokojowych demonstracji bezpodstawnie zatrzymanych za korzystanie z prawa do wolności wypowiedzi i praw podstawowych;

78.  z zadowoleniem przyjmuje przeprowadzenie w dniu 6 grudnia 2015 r. wyborów i utworzenie nowego Zgromadzenia Narodowego; potępia wszelkie próby utrudnienia pełnego wdrożenia wyników wyborów wyrażających wolę obywateli Wenezueli, np. zawieszenie niektórych demokratycznie wybranych posłów; przypomina, że nowy rząd będzie musiał zmierzyć się z wieloma problemami związanymi z prawami człowieka, takimi jak bezkarność i odpowiedzialność za egzekucje pozasądowe, bezpodstawne aresztowania i zatrzymania, prawo do sprawiedliwego procesu sądowego, niezawisłość sądownictwa, wolność zrzeszania się i zgromadzeń oraz wolność mediów; podkreśla, że członkostwo Wenezueli w Radzie Praw Człowieka ONZ obejmujące trzyletnią kadencję rozpoczynającą się w dniu 1 stycznia 2016 r. wiąże się ze szczególną odpowiedzialnością za poszanowanie praw człowieka;

Syria

79.   wyraża zaniepokojenie dramatyczną sytuacją w zakresie bezpieczeństwa oraz dramatyczną sytuacją humanitarną w Syrii; podkreśla znaczenie prac prowadzonych przez niezależną międzynarodową komisję śledczą ONZ do spraw Syrii; potępia celowe atakowanie ludności cywilnej, masowe i nieproporcjonalne ataki, ataki na cywilne i chronione obiekty dziedzictwa kulturowego oraz represyjne oblężenia i blokady; podkreśla konieczność zwracania szczególnej uwagi na kobiety będące ofiarami przemocy i organizacje kobiece oraz udzielania im wsparcia, a także konieczność ich udziału w pomocy humanitarnej i rozwiązywaniu konfliktów; wzywa UE i państwa członkowskie do przyczynienia się do zapewnienia, że komisja śledcza dysponuje odpowiednim finansowaniem w celu wypełniania swojego mandatu, który polega na ustalaniu faktów i okoliczności wszystkich popełnianych poważnych naruszeń praw człowieka, a tam, gdzie to możliwe, identyfikowaniu sprawców w celu dopilnowania, że sprawcy naruszeń, w tym naruszeń mogących stanowić przestępstwa wobec ludzkości, zostaną pociągnięci do odpowiedzialności, w tym poprzez przekazanie sprawy do Międzynarodowego Trybunału Karnego;

80.  ponawia swoje przekonanie, że trwałe rozwiązanie konfliktu syryjskiego można osiągnąć jedynie w drodze wszechstronnego porozumienia politycznego prowadzącego do prawdziwej transformacji politycznej spełniającej uzasadnione aspiracje narodu syryjskiego i pozwalającej mu na niezależne i demokratyczne określenie własnej przyszłości; z zadowoleniem przyjmuje deklarację końcową z dnia 30 października 2015 r. w sprawie wyników rozmów z Syrią prowadzonych w Wiedniu; wyraża zadowolenie w związku z przyjęciem rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2254 (2015) z dnia 18 grudnia 2015 r.;

81.  niepokoi się prześladowaniem mniejszości religijnych i etnicznych w Syrii, gdyż osoby należące do tych mniejszości – tylko ze względu na swoje wyznanie – zmuszane są do nawrócenia i oddawania czci, atakowane, okaleczane, sprzedawane do niewoli i wykorzystywane jako dawcy organów;

Burundi

82.  wyraża głębokie zaniepokojenie atakami wymierzonymi w obrońców praw człowieka, dziennikarzy i członków ich rodzin; stanowczo potępia przemoc na tle politycznym, doraźne egzekucje oraz inne przypadki naruszania praw człowieka; apeluje do władz Burundi o pilne i stanowcze położenie kresu tym przejawom przemocy i naruszeniom, a także o przeprowadzenie bezstronnych i niezależnych dochodzeń w celu pociągnięcia sprawców do odpowiedzialności i zapewnienia ofiarom możliwości dochodzenia ich praw;

83.  jest nadal głęboko zaniepokojony skutkami humanitarnymi kryzysu dla ludności cywilnej w państwie, jak i w całym regionie; wzywa UE, by dążyła do wypracowania rozwiązania akceptowalnego dla rządu oraz opozycji w celu przywrócenia pluralistycznego i demokratycznego ustroju politycznego;

84.  z zadowoleniem przyjmuje zorganizowanie w dniu 17 grudnia 2015 r. specjalnego posiedzenia Rady Praw Człowieka poświęconego zapobieganiu pogarszania się sytuacji w zakresie praw człowieka w Burundi, przy czym ubolewa nad tym, że posiedzenie to zorganizowano z opóźnieniem; apeluje o pilne wysłanie delegacji niezależnych ekspertów i zwraca się do władz Burundi o pełną współpracę z tą delegacją;

Arabia Saudyjska

85.  jest nadal głęboko zaniepokojony systematycznym naruszaniem praw człowieka w Arabii Saudyjskiej; jest poważnie zaniepokojony alarmującą liczbą wyroków skazujących na karę śmierci w Arabii Saudyjskiej w 2015 r., zarówno tych wydawanych, jak i wykonywanych; ubolewa nad masowymi egzekucjami przeprowadzonymi w ostatnich tygodniach; apeluje do Arabii Saudyjskiej o wprowadzenie moratorium na wykonywanie kary śmierci;

86.  wzywa władze Arabii Saudyjskiej do uwolnienia wszystkich więźniów sumienia, w tym laureata Nagrody im. Sacharowa Raifa Badawiego; wzywa UE, by bacznie śledziła jego sprawę;

87.  przypomina, że członkowie Rady Praw Człowieka ONZ powinni być wybierani spośród państw, które czuwają nad poszanowaniem praw człowieka, praworządności i demokracji, a warunków tych Arabia Saudyjska obecnie nie spełnia; apeluje do władz Arabii Saudyjskiej o pełną współpracę w ramach specjalnych procedur Rady Praw Człowieka ONZ oraz z Biurem Wysokiego Komisarza NZ ds. Praw Człowieka;

Białoruś

88.  z zadowoleniem przyjmuje uwolnienie pozostałych więźniów politycznych w sierpniu 2015 r. i wzywa rząd Białorusi do rehabilitacji uwolnionych więźniów politycznych i do przywrócenia im pełnych praw obywatelskich i politycznych; wyraża głębokie zaniepokojenie utrzymującymi się ograniczeniami wolności słowa, zgromadzeń i pokojowego zrzeszania się; potępia prześladowania niezależnych i opozycyjnych dziennikarzy, a także prześladowania i zatrzymania działaczy na rzecz praw człowieka; wzywa Białoruś do przyłączenia się do światowego moratorium na wykonywanie kary śmierci, co byłoby pierwszym krokiem do trwałego zniesienia tej kary; apeluje do rządu o pełną współpracę ze specjalnym sprawozdawcą oraz o zobowiązanie się na rzecz przeprowadzenia reform służących ochronie praw człowieka, w tym poprzez wdrożenie zaleceń wydanych przez specjalnego sprawozdawcę i zaleceń wydanych w ramach innych mechanizmów ochrony praw człowieka;

Proces pokojowy na Bliskim Wschodzie

89.  odnotowuje konkluzje wysokiej przedstawiciel/wiceprzewodniczącej i Rady w sprawie procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie, przyjęte dnia 18 stycznia 2016 r.; w pełni zgadza się z Radą, iż przestrzeganie międzynarodowego prawa humanitarnego i międzynarodowych praw człowieka przez wszystkie podmioty, w tym rozliczalności, stanowi podstawę pokoju i bezpieczeństwa, a izraelskie osiedla są nielegalne z punktu widzenia prawa międzynarodowego i zagrażają realizacji rozwiązania dwupaństwowego; głęboko ubolewa z powodu rezygnacji specjalnego sprawozdawcy ONZ zajmującego się sytuacją praw człowieka na terytoriach palestyńskich Makarima Wibesono;

o
o   o

90.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, specjalnemu przedstawicielowi UE ds. praw człowieka, rządom i parlamentom państw członkowskich, Radzie Bezpieczeństwa ONZ, sekretarzowi generalnemu ONZ, przewodniczącemu 69. Zgromadzenia Ogólnego ONZ, przewodniczącemu Rady Praw Człowieka ONZ, Wysokiemu Komisarzowi NZ ds. Praw Człowieka oraz sekretarzowi generalnemu Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0470.


Działalność Komisji Petycji w 2014 r.
PDF 460kWORD 159k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 21 stycznia 2016 r. w sprawie działalności Komisji Petycji w roku 2014 (2014/2218(INI))
P8_TA(2016)0021A8-0361/2015

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie wyniku obrad Komisji Petycji,

–  uwzględniając art. 10 i 11 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

–  uwzględniając znaczenie prawa do składania petycji, a także wagę bezzwłocznego informowania Parlamentu o konkretnych problemach obywateli lub rezydentów Unii, zgodnie z art. 24 i 227 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając art. 228 TFUE,

–  uwzględniając art. 44 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w którym mowa jest o prawie do składania petycji do Parlamentu Europejskiego,

–  uwzględniając postanowienia TFUE dotyczące postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, w szczególności art. 258 i 260,

–   uwzględniając art. 52, art. 215, art. 216 ust. 8, art. 217 oraz art. 218 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Petycji (A8–0361/2015),

A.  mając na uwadze, że w 2014 r. Parlament otrzymał 2714 petycji, co stanowi spadek o blisko 6% w stosunku do 2013 r., w którym do instytucji tej wpłynęło 2885 petycji; mając na uwadze, że 790 petycji uznano za dopuszczalne i nadano im dalszy bieg; mając na uwadze, że 1070 petycji uznano za niedopuszczalne; mając na uwadze, że 817 petycji uznano za dopuszczalne i zamknięto postępowanie w ich sprawie; mając na uwadze, że w przypadku 37 petycji zakwestionowano zalecenia; mając na uwadze, że z danych tych wynika, iż w 2009 r. wpłynęło o połowę więcej petycji; mając na uwadze, że nie nastąpił proporcjonalny wzrost liczby urzędników zajmujących się obsługą tych petycji;

B.  mając na uwadze, że celem rocznego sprawozdania z działalności Komisji Petycji jest przedstawienie analizy petycji otrzymanych w 2014 r. oraz omówienie ewentualnego usprawnienia procedury oraz stosunków z innymi instytucjami;

C.  mając na uwadze, że w stosunku do całkowitej liczby ludności UE liczba petycji jest raczej niewielka, co świadczy o tym, że większość obywateli nie wie jeszcze o istnieniu prawa do składania petycji oraz o jego użyteczności jako środka służącego zwróceniu uwagi instytucji europejskich i państw członkowskich na zagadnienia, które ich dotyczą i budzą ich obawy; mając na uwadze, że choć niektórzy obywatele wiedzą o istnieniu procedury petycji, to zakres kompetencji UE wciąż nie jest powszechnie znany, o czym świadczy wysoki odsetek otrzymanych petycji, które uznano za niedopuszczalne (39,4 %);

D.   mając na uwadze, że aby obywatele mieli poczucie, iż prawo do składania petycji jest przestrzegane, petycje muszą być odpowiednio rozpatrywane w trakcie całej procedury; mając na uwadze, że składający petycje to na ogół obywatele, którym zależy na udoskonaleniu naszych społeczeństw i ich przyszłym dobrobycie, mając na uwadze, że doświadczenia tych obywateli z procesu rozpatrywania ich petycji mogą ostatecznie zaważyć na ich ocenie całego projektu integracji europejskiej;

E.  mając na uwadze, że w 2014 r. zamknięto 1887 petycji, z czego 1070 uznano za niedopuszczalne; mając na uwadze, że tylko 29,1% petycji uznano za dopuszczalne i rozpatrzono, 39,4% petycji uznano za niedopuszczalne, a 30,1 % uznano za dopuszczalne i od razu zamknięto;

F.  mając na uwadze, że obywatele Unii są bezpośrednio reprezentowani przez jedyną instytucję UE, którą sami wybrali – Parlament Europejski; mając na uwadze, że prawo do składania petycji umożliwia obywatelom Unii zwrócenie uwagi wybranych przez nich przedstawicieli;

G.  mając na uwadze, że wykonując swoją pracę Parlament, a zwłaszcza Komisja Petycji, powinny zawsze stawiać na pierwszym miejscu, przed wszelkimi innymi względami czy kryteriami wydajności, obywateli i służbę im; mając na uwadze ryzyko, że przy obecnym poziomie dostępnych zasobów ludzkich w dziale petycji przestrzeganie tych podstawowych zasad nie będzie możliwe;

H.  mając na uwadze, że w pełni respektowane prawo do składania petycji może wzmocnić komunikację między Parlamentem Europejskim a obywatelami i rezydentami Unii, jeżeli na wszystkich etapach procedury składania i rozpatrywania petycji uda się stworzyć otwarty, demokratyczny, integracyjny i przejrzysty mechanizm, którego celem byłoby rozwiązywanie problemów odnoszących się przede wszystkim do stosowania prawodawstwa unijnego;

I.  mając na uwadze, że prawo do składania petycji jest zasadniczym elementem demokracji uczestniczącej;

J.  mając na uwadze, że prawo do składania petycji służy rozwiązywaniu problemów dotyczących przypadków niewłaściwego administrowania w instytucjach UE lub instytucjach krajowych przy wdrażaniu prawa UE – podobną misję pełni Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich;

K.  mając na uwadze, że petycje stanowią źródło cennych informacji dla prawodawców i organów wykonawczych, zarówno na szczeblu unijnym, jak i krajowym, zwłaszcza w odniesieniu do ewentualnych luk we wdrażaniu prawa UE; mając na uwadze, że petycje mogą być sygnałem ostrzegawczym dla państw członkowskich, które mają zaległości we wdrażaniu prawa UE;

L.  mając na uwadze, że petycje, które zostały skierowane do Komisji Petycji, były w wielu przypadkach przydatnym i bezpośrednim materiałem dla innych właściwych komisji w prowadzonych przez nie pracach legislacyjnych;

M.  mając na uwadze, że czuwanie nad właściwym przestrzeganiem podstawowego prawa do składania petycji nie jest wyłącznym obowiązkiem Komisji Petycji, lecz powinno być raczej wspólnym staraniem wszystkich komisji Parlamentu oraz pozostałych instytucji UE; mając na uwadze, że żadnej petycji nie należy zamykać przed uzyskaniem uwag od pozostałych komisji parlamentarnych;

N.  mając na uwadze, że Komisja Petycji powinna dążyć do tego, by w większym stopniu wykorzystywać swoje uprawnienia oraz ogólne i szczegółowe narzędzia komisyjne, takie jak pytania wymagające odpowiedzi ustnej i krótkie rezolucje, aby naświetlić różne kwestie będące – o czym świadczą otrzymane petycje – przedmiotem zainteresowania obywateli lub rezydentów europejskich, i przedkładać je na posiedzeniu plenarnym Parlamentu;

O.  mając na uwadze, że każda petycja musi zostać uważnie, skutecznie, niezwłocznie i przejrzyście przeanalizowana i rozpatrzona, w trybie zapewniającym przestrzeganie przysługującego członkom Komisji Petycji prawa do uczestnictwa; mając na uwadze, że każdy autor petycji musi w krótkim okresie czasu otrzymać odpowiedź na złożoną petycję zawierającą powód jej zamknięcia lub informacje o podjętych w jej sprawie krokach, a także środkach wykonawczych i nadzorczych; mając na uwadze, że lepsza koordynacja pomiędzy instytucjami na szczeblu unijnym, krajowym i regionalnym ma podstawowe znaczenie dla szybkiego rozwiązywania problemów poruszanych w petycjach;

P.  mając na uwadze, że skuteczne i niezwłoczne rozpatrywanie petycji należy zagwarantować również na przełomie kadencji parlamentarnych i podczas zmian personalnych związanych z zakończeniem kadencji;

Q.  mając na uwadze, że przez wzgląd na dopuszczalne i uzasadnione petycje Komisja Petycji Parlamentu Europejskiego nie powinna być zanadto obciążona petycjami niedopuszczalnymi lub nieuzasadnionymi;

R.  mając na uwadze, że autor petycji musi zostać szczegółowo poinformowany o powodach niedopuszczalności złożonej przez niego petycji;

S.  mając na uwadze, że petycje omawiane są podczas posiedzeń Komisji Petycji oraz że składający petycje mogą uczestniczyć w tych posiedzeniach i mają prawo przedstawić swoje petycje oraz podać bardziej szczegółowe informacje na ich temat, a tym samym aktywnie przyczynić się do prac Komisji Petycji, przekazując dodatkowe informacje członkom Komisji Petycji oraz Komisji Europejskiej, a także przedstawicielom państw członkowskich, którzy mogą być obecni na posiedzeniu; mając również na uwadze, że w 2014 r. w posiedzeniach Komisji Petycji wzięło aktywny udział 127 składających petycje; mając na uwadze, że poziom bezpośredniego uczestnictwa jest stosunkowo niski i należy go podwyższyć, m.in. przez zastosowanie środków komunikacji na odległość oraz planowanie posiedzeń w taki sposób, aby pozwolić składającym na zaplanowanie udziału w obradach komisji;

T.  mając na uwadze, że wielokrotnie po przeprowadzeniu debaty publicznej na posiedzeniu komisji petycje pozostają otwarte i przewiduje się dalsze działania w związku z nimi oraz uzyskanie dodatkowych informacji, a mianowicie dodatkowe dochodzenia Komisji Europejskiej lub komisji parlamentarnych albo też konkretne wnioski o udzielenie informacji skierowane do organów krajowych lub regionalnych;

U.  mając na uwadze, że w celu umożliwienia debat nad wieloma zagadnieniami oraz zapewnienia wysokiej jakości każdej debaty, należy zapewnić więcej czasu na posiedzenia; mając na uwadze, że posiedzenia koordynatorów grup politycznych mają kluczowe znaczenie dla zapewnienia sprawnego planowania i przebiegu prac komisji, dlatego należy przeznaczyć odpowiednią ilość czasu na ten demokratyczny proces decyzyjny;

V.  mając na uwadze, że działania Komisji Petycji opierają się na informacjach pisemnych dostarczonych przez składających petycje oraz ich wkładzie ustnym i audiowizualnym podczas posiedzeń, uzupełnionych informacjami pochodzącymi od Komisji Europejskiej, państw członkowskich, Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich lub innych organów politycznych;

W.  mając na uwadze, że w procedurze petycji należy kompleksowo zająć się problemami zgłaszanymi przez składających petycję; mając na uwadze, że procedura ta może być wieloetapowa i obejmować kilkukrotne zwracanie się o udzielenie informacji m.in. do składającego petycję, właściwych instytucji europejskich i organów krajowych;

X.  mając na uwadze, że kryteria ustalone w celu uznania petycji za dopuszczalną wymagają na mocy Traktatu i Regulaminu Parlamentu, aby petycje spełniały warunki dopuszczalności formalnej (art. 215 Regulaminu), tzn. przedmiot petycji musi dotyczyć obszarów działalności Unii Europejskiej i bezpośrednio odnosił się do składającego petycję, który musi być obywatelem lub rezydentem Unii Europejskiej; mając też na uwadze, że w związku z tym część otrzymanych petycji uznaje się za niedopuszczalne, gdyż nie spełniają one tych kryteriów formalnych; mając na uwadze, że decyzja o dopuszczalności opiera się raczej na kryteriach prawnych i technicznych i nie powinna być uzależniona od decyzji politycznych; mając na uwadze, że portal petycji powinien być skutecznym narzędziem oferującym składającym petycję niezbędne informacje i wskazówki dotyczące kryteriów dopuszczalności;

Y.  mając na uwadze, że petycje dotyczące dzieci rozpatruje się odtąd w specjalnym trybie, co wynika z faktu, że każde opóźnienie w rozpoznawaniu takich spraw ma szczególnie dotkliwe skutki dla osób, których sprawy te dotyczą;

Z.  mając na uwadze, że petycje mogą stanowić formę kontroli, opracowywania i stosowania prawa unijnego przez obywateli Unii; mając na uwadze, że petycje mogą być cennym źródłem informacji o postulatach obywateli dotyczących prawa UE i naruszeniach tego prawa, zwłaszcza w dziedzinach dotyczących środowiska naturalnego i rynku wewnętrznego, a także w obszarach związanych z uznawaniem kwalifikacji zawodowych, ochroną konsumentów i w sektorze usług finansowych;

AA.  mając na uwadze, że złożeniu petycji często towarzyszy jednoczesne złożenie skargi do Komisji Europejskiej, która to skarga może prowadzić do wszczęcia postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego lub postępowania o zaniechanie działania; mając na uwadze, że dane statystyczne (zob. 23. sprawozdanie Komisji z kontroli stosowania prawa wspólnotowego (COM(2006)0416)) wskazują, iż jedna czwarta, a nawet jedna trzecia petycji i skarg rozpatrywanych w 2014 r. wiązała się z postępowaniem w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego lub była podstawą do wszczęcia takiego postępowania; mając na uwadze, że zaangażowanie Parlamentu Europejskiego w procedurę petycji gwarantuje dodatkową kontrolę nad pracami dochodzeniowymi prowadzonymi przez właściwe instytucje UE; mając na uwadze, że żadnej petycji nie powinno się zamykać, jeśli jest w trakcie rozpatrywania przez Komisję;

AB.  mając na uwadze, że główne kwestie poruszane w petycjach dotyczą szerokiego wachlarza zagadnień, takich jak prawodawstwo środowiskowe (zwłaszcza kwestie związane z gospodarowaniem zasobami wodnymi i odpadami oraz z odwiertami w ramach poszukiwania i eksploatacji złóż węglowodorów, a także z dużymi projektami rozwoju infrastruktury), prawa podstawowe (zwłaszcza prawa dzieci i osób niepełnosprawnych, zważywszy szczególnie na to, że prawie jedna czwarta elektoratu europejskiego deklaruje pewien stopień upośledzenia lub niepełnosprawności), swobodny przepływ osób, dyskryminacja, imigracja, zatrudnienie, transatlantyckie partnerstwo handlowo-inwestycyjne (TTIP), dobrostan zwierząt, stosowanie prawa i integracja społeczna osób niepełnosprawnych;

AC.  mając na uwadze, że w dniu 19 listopada 2014 r., z rocznym opóźnieniem, uruchomiono portal internetowy Komisji Petycji, który zastąpił poprzednią elektroniczną platformę składania petycji w witrynie Europarl; celem portalu jest propagowanie prawa do składania petycji i umożliwienie obywatelom aktywniejszego udziału w życiu UE; mając ponadto na uwadze, że portal ten – jeszcze nie w pełni funkcjonalny – ma stanowić kompleksowe rozwiązanie służące zaspokojeniu szczególnych potrzeb związanych z procedurą petycji oraz ma być odpowiedniejszym narzędziem internetowym dla obywateli Unii pragnących złożyć petycje, oferującym im możliwość śledzenia na żywo statusu własnych petycji; mając na uwadze fakt, że stwierdzono szereg niedociągnięć, szczególnie jeżeli chodzi o funkcję wyszukiwania, które ograniczają rolę portalu jako publicznego rejestru petycji, a także mając na uwadze, że druga faza realizacji tego przedsięwzięcia, polegająca na usunięciu wszelkich stwierdzonych luk, powinna się już zakończyć; mając na uwadze, że portal ten może przyczynić się do usprawnienia całej procedury oraz poprawy jej widoczności wśród obywateli i członków komisji, a także będzie służył jako rejestr elektroniczny (o którym mowa w art. 216 ust. 4 Regulaminu Parlamentu), dzięki któremu obywatele mogą wyrazić lub wycofać poparcie dla petycji oraz złożyć podpis elektroniczny pod własnymi petycjami; mając na uwadze, że nowy portal został zaprojektowany z myślą o poprawie przejrzystości i interaktywności procedury petycji przy jednoczesnym zapewnieniu większej efektywności administracyjnej, co leży w interesie składających petycje, posłów i ogółu społeczeństwa; mając na uwadze, że portal internetowy powinien być narzędziem, za pomocą którego będzie można poprawić przejrzystość procedury petycji, rozszerzyć dostęp autorów petycji do informacji, a także podnieść poziom wiedzy obywateli na temat możliwości udzielenia im przez Komisję Petycji pomocy w sytuacjach, w których się znaleźli; podkreśla, że powinno się w coraz większym zakresie stosować nowe technologie informacyjno-komunikacyjne i w dalszym ciągu je promować, aby przybliżyć obywatelom prace Komisji Petycji;

AD.  mając na uwadze, że europejska inicjatywa obywatelska jest istotnym narzędziem umożliwiającym obywatelom udział w procesie podejmowania decyzji w Unii Europejskiej, którego potencjał należy w pełni wykorzystać; mając na uwadze, że instytucje europejskie (a zwłaszcza Komisja) powinny jeszcze bardziej udoskonalić europejską inicjatywę obywatelską, poprawić jej poziom reprezentatywności i powiązane z tą kwestią aspekty praktyczne, a także zapewnić jej pełne przestrzeganie i wdrożenie, co pozwoli na osiągnięcie jak najlepszych wyników w zakresie zaangażowania obywateli;

AE.  mając na uwadze, że Komisja Petycji nadal z dużym zainteresowaniem śledzi stosowanie rozporządzenia dotyczącego europejskiej inicjatywy obywatelskiej oraz że ma na uwadze zapotrzebowanie na nowe rozporządzenie, które wyeliminowałoby liczne luki, przeszkody i słabe punkty stwierdzone w aktualnym rozporządzeniu, a także uelastyczniłoby nieco sztywne obecnie ramy prawne i mechanizmy wymagane do zapoczątkowania europejskiej inicjatywy obywatelskiej oraz podjęcia w związku z nią dalszych działań, zwłaszcza w odniesieniu do gromadzenia podpisów;

AF.  mając na uwadze opinię Komisji Petycji, że po upływie trzech lat od wejścia w życie rozporządzenia nr (UE) nr 211/2011 w dniu 1 kwietnia 2012 r. należy dokonać oceny jego wdrożenia, aby stwierdzić ewentualne luki i zaproponować skuteczne rozwiązania służące przeprowadzeniu szybkiego przeglądu tego dokumentu w celu usprawnienia jego funkcjonowania;

AG.  mając na uwadze, że wysłuchania publiczne na temat zakończonych pomyślnie inicjatyw zakończyły się sukcesem oraz że zaangażowanie Komisji Petycji w te wysłuchania i jej udział w nich w charakterze komisji zaangażowanej zostały docenione przez posłów oraz społeczeństwo obywatelskie; mając na uwadze, że Komisja Petycji wspiera ten proces i oferuje swoje długoletnie doświadczenie zdobyte w kontaktach z obywatelami w służbie temu celowi; mając na uwadze, że oczekuje się, iż Komisja Europejska będzie podejmować konkretne działania następcze w przypadku każdej pomyślnie zakończonej europejskiej inicjatywy obywatelskiej;

AH.  mając na uwadze fakt, że z powodu dużego obciążenia pracą Komisji Petycji oraz ze względu na konieczność wzmocnienia zasobów ludzkich w sekretariacie komisji nie przeprowadzono żadnej misji informacyjnej dotyczącej petycji, które rozpatrywano w 2014 r.; mając na uwadze, że w przyszłości odbywać się będą jednak misje informacyjne dotyczące konkretnych petycji;

AI.  mając na uwadze, że liczba misji informacyjnych powinna wrócić do normalnego poziomu w 2016 r., ponieważ należą one do szczegółowych uprawnień tej komisji i są zasadniczym elementem jej prac, jeśli chodzi o kontakty z obywatelami oraz władzami w poszczególnych państwach członkowskich; mając na uwadze, że członkowie uczestniczący w misjach biorą również we wszystkich powiązanych działaniach, w tym w sprawozdawczości;

AJ.  mając na uwadze obowiązki Komisji Petycji względem Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich, do którego zadań należy rozpatrywanie skarg kierowanych przez obywateli UE w związku z niewłaściwym administrowaniem w instytucjach i organach UE i któremu poświęcone są sprawozdania roczne Komisji Petycji sporządzane na podstawie własnego sprawozdania rocznego Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich; mając na uwadze, że na podstawie art. 204 Regulaminu Parlamentu Komisja Petycji w sposób aktywny i bezpośredni uczestniczyła w 2014 r. w organizowaniu wyborów Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich; mając na uwadze, że ponowny wybór Emily O’Reilly na pięcioletnią kadencję w grudniu 2014 r. odbył się w sposób skuteczny i przejrzysty;

AK.  mając na uwadze, że Komisja Petycji jest członkiem europejskiej sieci rzeczników praw obywatelskich, do której należą również komisje petycji parlamentów narodowych – jeżeli takowe w nich działają – oraz mając na uwadze, jak ważne jest, aby parlamenty państw członkowskich powołały własne komisje petycji, aby wzmocnić te już istniejące oraz aby usprawnić współpracę między nimi;

1.  podkreśla, że Komisja Petycji podejmie pracę na rzecz umożliwienia obywatelom i rezydentom Unii pewnego udziału w obronie i promowaniu ich praw oraz w sprawowaniu kontroli nad prawidłowym stosowaniem przepisów wspólnotowych, ponieważ dzięki składanym petycjom można zapoznać się z obawami obywateli i w rozsądnym terminie znaleźć rozwiązania zgłaszanych przez nich problemów; zwraca uwagę, że dopuszczalne petycje powinny zostać rozpatrzone w terminie 9 miesięcy po wpłynięciu petycji do Komisji Petycji; powtarza, że lepsza koordynacja pomiędzy instytucjami na szczeblu unijnym, krajowym i regionalnym a innymi organami ma podstawowe znaczenie dla szybkiego rozwiązywania problemów poruszanych w petycjach;

2.  podkreśla, że Komisja Petycji (pełniąca funkcję punktu kontaktowego dla obywateli), Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich i europejska inicjatywa obywatelska to podstawowe instrumenty umożliwiające obywatelom większe zaangażowanie w życie polityczne, w związku z czym należy zapewnić im przejrzysty i właściwy dostęp do tych instrumentów, a także ich sprawne funkcjonowanie; podkreśla, że instrumenty te są odpowiedzialne za wpieranie obywatelstwa europejskiego oraz wzmacnianie widoczności i wiarygodności instytucji UE; wzywa instytucje UE do uwzględnienia w większym stopniu pracy wykonywanej przez Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich; domaga się dodatkowych mechanizmów umożliwiających społeczeństwu pośredni udział w procesie podejmowania decyzji w instytucjach europejskich;

3.  podkreśla, że poprawa współpracy z władzami krajowymi, regionalnymi i lokalnymi w kwestiach związanych ze stosowaniem prawa unijnego jest niezbędna, aby zbliżać się do obywateli i umacniać legitymację demokratyczną oraz pogłębiać odpowiedzialność w procesie podejmowania decyzji w Parlamencie Europejskim; zwraca uwagę, że współpracę usprawnia aktywna wymiana informacji na wszystkich szczeblach instytucji i że ma ona kluczowe znaczenie w kwestii rozwiązywania problemów zgłaszanych przez autorów petycji; ubolewa, że w niektórych przypadkach władze krajowe, regionalne i lokalne nie reagują na wnioski zgłaszane przez Komisję Petycji;

4.  ostrzega przed utrzymującymi się zaległościami w rozpatrywaniu petycji, które wynikają z ograniczonych zasobów ludzkich, jakimi dysponuje sekretariat Komisji Petycji, co bezpośrednio rzutuje na czas rozpatrywania petycji, a szczególnie ustalanie ich dopuszczalności; jest zdania, że takie opóźnienia są niedopuszczalne wobec dążenia do doskonałości w świadczeniu usług, jako że nie tylko podważają skuteczne prawo do petycji, ale również rzutują na wiarygodność instytucji europejskich w oczach zainteresowanych obywateli; nawołuje, by właściwe instancje polityczne i administracyjne Parlamentu, we współpracy z Komisją Budżetową, znalazły odpowiednie rozwiązanie pozwalające sprawić, by Komisja Petycji prowadziła swe prace w duchu traktatów;

5.  podkreśla , że konieczne jest, aby składający petycje otrzymywali szczegółowe wyjaśnienie powodów stwierdzenia niedopuszczalności petycji lub jej zamknięcia w przypadku jej niezasadności;

6.  wzywa Komisję Petycji i ewentualnie komisje parlamentarne odpowiedzialne za zmiany Regulaminu, aby wprowadziły wyraźną strukturę rozróżniającą kryteria dopuszczalności petycji od zasad określania jej zasadności, jak również kryteria pozostawienia petycji otwartą od warunków jej zamknięcia oraz jasno przedstawiły tę strukturę potencjalnym składającym petycję;

7.  podkreśla ważną rolę Komisji Europejskiej w dziedzinie pomocy w rozpatrywaniu spraw zgłaszanych przez składających petycje i zwraca się do niej, by w drodze wprowadzenia urzędowego harmonogramu na bieżąco sprawowała aktywny nadzór nad niektórymi przedsięwzięciami zgłaszanymi przez autorów petycji, w przypadku których naruszono prawo UE lub może nastąpić naruszenie prawa UE; wzywa Komisję Europejską, by jako strażniczka traktatów podejmowała działania w przypadkach niewłaściwej transpozycji prawa unijnego lub braku jego transpozycji zgłaszane w licznych petycjach kierowanych do Parlamentu; wzywa również Komisję Europejską, aby przy tym bardziej zdecydowanie korzystała z możliwości wszczęcia postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego; podkreśla, że wszczynając postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, nie należy dopuszczać do powstawania wrażenia, iż większe państwa cieszą się szczególnymi względami; zwraca się do Komisji Europejskiej, aby na bieżąco informowała Komisję Petycji o przebiegu i konkretnych wynikach postępowań w sprawie uchybień bezpośrednio związanych z daną petycją;

8.  wzywa Komisję Europejską do pełnego zaangażowania się w procedurę petycji, w szczególności poprzez prowadzenie postępowań w sprawie dopuszczalnych spraw skierowanych do jej instancji, a ostatecznie do terminowego przedstawiania autorom petycji dokładnych i aktualnych odpowiedzi pisemnych; oczekuje, że odpowiedzi te będą rozwijane w debatach ustnych dotyczących tych kwestii, które odbywać się będą podczas posiedzeń publicznych Komisji Petycji; jest zdania, że aby zachować wiarygodność instytucjonalną Komisję powinien w takich debatach reprezentować odpowiedniej rangi urzędnik; uważa, że jako strażniczka traktatów Komisja powinna w większym stopniu zagłębiać się w treść spraw, uwzględniając ducha stosownego prawodawstwa unijnego;

9.  apeluje, aby w ramach zachowania przejrzystości i w duchu rzetelnej współpracy pomiędzy poszczególnymi instytucjami UE, Komisja Europejska ułatwiała dostęp do dokumentów zawierających wszelkie informacje odnoszące się do unijnych procedur pilotażowych, w szczególności w przypadkach dotyczących złożonych już petycji, w tym do wymian zapytań i odpowiedzi pomiędzy Komisją a zainteresowanym państwem członkowskim, przynajmniej po zakończeniu procedury;

10.  podkreśla znaczenie aktywnego monitorowania przez Komisję oraz podejmowania przez nią w odpowiednim czasie działań zapobiegawczych, gdy istnieją wiarygodne dowody, że niektóre planowane i ogłoszone przedsięwzięcia mogą naruszać prawodawstwo UE; wyraża zaniepokojenie w związku z obserwowaną obecnie w Komisji Europejskiej tendencją do wstrzymywania dochodzeń odnośnie do części merytorycznej wielu petycji wyłącznie ze względów proceduralnych; nie zgadza się z ponawianymi sugestiami, aby zamknąć wiele dochodzeń dotyczących konkretnych petycji bez odpowiedniego zbadania poruszanych w nich kwestii i uważa, że postępowanie takie jest niezgodne z rolą Komisji jako organu stojącego na straży traktatów; wzywa do zwrócenia jeszcze baczniejszej uwagi na zgłaszane przez autorów petycji sprawy dotyczące przypadków ewentualnego naruszania prawodawstwa UE przez samą Komisję, np. w zakresie publicznego dostępu do dokumentów gwarantowanego na mocy konwencji z Aarhus oraz do podejmowania działań następczych w tych sprawach;

11.  podkreśla, jak ważne jest, aby Komisja Europejska aktywnie udzielała szczegółowych odpowiedzi na petycje w możliwie najkrótszym terminie;

12.  mając na uwadze specyficzny charakter pracy Komisji Petycji, a także duże obciążenie pracą związane z kontaktami z tysiącami obywateli i rezydentów, którzy co roku składają petycje, domaga się podwyższenia liczby pracowników w sekretariacie tej komisji;

13.  podkreśla potrzebę poprawy komunikacji z obywatelami w zakresie rozpatrywania składanych przez nich wniosków;

14.  uważa, że ogromne znaczenie ma zacieśnienie współpracy z parlamentami narodowymi, ich właściwymi komisjami i rządami państw członkowskich oraz zachęcanie władz państw członkowskich do transpozycji i stosowania unijnego prawa z zachowaniem pełnej przejrzystości; podkreśla znaczenie współpracy z Komisją Europejską i państwami członkowskimi w celu skuteczniejszej i bardziej przejrzystej obrony praw obywateli oraz zachęca do udziału przedstawicieli państw członkowskich w posiedzeniach; podkreśla, że najwyżsi rangą przedstawiciele Rady i Komisji powinni uczestniczyć w posiedzeniach Komisji Petycji i w organizowanych przez nią wysłuchaniach, gdy omawiane kwestie wymagają zaangażowania tych instytucji; powtarza wezwanie zawarte w swojej rezolucji z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie wyniku działalności Komisji Petycji w roku parlamentarnym 2013(1) do nawiązania intensywnego, zorganizowanego dialogu z państwami członkowskimi, w szczególności w drodze regularnych spotkań z członkami krajowych komisji petycji lub innych właściwych organów;

15.  wzywa państwa członkowskie UE, aby uregulowały ustawowo obowiązek powołania dobrze funkcjonujących komisji petycji w parlamentach narodowych, co znacznie zwiększyłoby skuteczność współpracy Komisji Petycji PE z parlamentami narodowymi;

16.  uważa, że należy zintensyfikować współpracę z pozostałymi komisjami Parlamentu poprzez zwracanie się do nich o opinie na temat petycji, zapraszanie ich członków do udziału w debatach dotyczących kwestii podlegających zakresowi kompetencji danej komisji, aktywniejsze zaangażowanie się w ich prace nad niektórymi sprawozdaniami w charakterze komisji opiniodawczej, szczególnie sprawozdaniami dotyczącymi należytej transpozycji i stosowania prawa unijnego w państwach członkowskich; zwraca się do właściwych komisji, by przeanalizowały przekazane im petycje oraz przekazały uwagi niezbędne do ich właściwego rozpatrzenia;

17.  podkreśla rosnące znaczenie Komisji Petycji jako komisji prowadzącej kontrole, powinna stanowić punkt odniesienia, jeżeli chodzi o transpozycję i wdrażanie prawodawstwa europejskiego na szczeblu administracyjnym w państwach członkowskich; ponawia wezwanie do przeprowadzania większej liczby debat politycznych podczas posiedzeń plenarnych, a także do bardziej szczegółowego i jaśniejszego komunikowania się z obywatelami Europy w sprawie petycji, co wyraził w powyższej rezolucji w sprawie wyniku działalności Komisji Petycji w roku parlamentarnym 2013 r.;

18.  wyraża ubolewanie, że składający petycje nie mogą częściej przedstawiać swoich spraw bezpośrednio na posiedzeniach Komisji Petycji, po części z braku czasu na organizację posiedzeń oraz z powodu niewystarczającej liczby pracowników w sekretariacie tej komisji; wzywa do wcześniejszego powiadamiania składających petycje o rozpatrywaniu ich wniosków i ich przedkładaniu komisji; wyraża poparcie dla częstszego korzystania z wideokonferencji lub wszelkich innych środków, dzięki którym składający petycje mogą czynnie uczestniczyć w pracach Komisji Petycji, nawet jeśli nie mogą być fizycznie obecni na jej posiedzeniach;

19.  wzywa do niezwłocznego utworzenia w Parlamencie nieoficjalnej sieci petycji, w której skład wejdą posłowie reprezentujący wszystkie komisje parlamentarne, w celu zagwarantowania sprawnej i skutecznej koordynacji prac dotyczących petycji, co przyczyni się do sprawniejszego korzystania z prawa do petycji;

20.  podkreśla ważną rolę, jaką mają do odegrania pozostałe komisje Parlamentu Europejskiego, rozpatrując na posiedzeniach sprawy należące do zakresu ich kompetencji, które poruszane są w petycjach, oraz w stosownych przypadkach wykorzystując otrzymane petycje jako źródło informacji w procedurach ustawodawczych;

21.  wyraża ubolewanie, że nie wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej przyjęły kartę praw podstawowych oraz że wiele osób uważa, że nie jest ona stosowana w sposób jasny, co jest źródłem rozczarowania; ponadto wyraża ubolewanie, że UE jako taka nie przyjęła jeszcze europejskiej konwencji praw człowieka w rozumieniu art. 6 ust. 2 TUE oraz że obywatele Unii nie mają wystarczającego dostępu do informacji na temat procedur obowiązujących w tym zakresie; ubolewa nad sztywną interpretacją przez Komisję Europejską art. 51 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, który stanowi, że postanowienia karty mają zastosowanie do instytucji, organów i jednostek organizacyjnych i agencji Unii przy poszanowaniu zasady pomocniczości oraz do państw członkowskich wyłącznie w zakresie, w jakim stosują one prawo Unii; przypomina, że Komisja Europejska – powołując się na art. 51 Karty – często stwierdzała brak możliwości podjęcia działań w dziedzinie praw podstawowych w sytuacji, gdy Komisja Petycji zwracała się do niej z taką prośbą; podkreśla, że oczekiwania obywateli wykraczają często poza zakres ściśle prawnych postanowień Karty; zwraca się do Komisji Europejskiej o aktywniejsze działania na rzecz spełniania oczekiwań obywateli oraz o opracowanie nowego podejścia do interpretacji art. 51;

22.  zwraca uwagę na ważną pracę, jaką Komisja Petycji wykonała w kontekście wdrażania Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych; w związku z tym uwzględnia uwagi końcowe Komitetu do spraw Praw Osób Niepełnosprawnych ONZ w sprawie sprawozdania wstępnego Unii Europejskiej(2); podkreśla, że ramom Unii Europejskiej powinny towarzyszyć odpowiednie zasoby, zgodnie z wymogami Konwencji; w związku z tym wzywa do poprawy wydajności Komisji Petycji i jej sekretariatu, aby umożliwić jej właściwe wypełnianie powierzonej jej roli ochronnej; domaga się powołania specjalnego urzędnika odpowiedzialnego za rozpatrywanie spraw powiązanych z niepełnosprawnością; podkreśla gotowość Komisji Petycji do bliskiej współpracy z komisjami parlamentarnymi zaangażowanymi w sieć Parlamentu Europejskiego dotyczącą niepełnosprawności; podkreśla potrzebę dalszych wysiłków i działań ze strony tej komisji na rzecz ochrony osób niepełnosprawnych, takich jak działania zmierzające do szybkiej ratyfikacji traktatu z Marrakeszu;

23.  podkreśla obawy obywateli wobec negocjacji w sprawie transatlantyckiego partnerstwa handlowo-inwestycyjnego (TTIP), w których uczestniczy Komisja Europejska, na co zwrócono uwagę w licznych petycjach złożonych w 2014 r.; podkreśla, jak ważne jest, aby Komisja Europejska w trybie pilnym wdrożyła zalecenia Europejskiej Rzecznik Praw Obywatelskich w tej sprawie;

24.  zwraca uwagę na opinię Komisji Petycji w sprawie zaleceń dla Komisji Europejskiej w sprawie negocjacji nad TTIP, w której to opinii, podobnie jak w licznych złożonych petycjach, Komisja Petycji odrzuca instrument rozstrzygania sporów między inwestorem a państwem i ubolewa nad odrzuceniem europejskiej inicjatywy obywatelskiej w sprawie TTIP;

25.  ubolewa, że niektóre państwa członkowskie nie ratyfikowały jeszcze Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych i wzywa je do jak najszybszego podpisania i ratyfikowania jej;

26.  wzywa UE i państwa członkowskie do podpisania i ratyfikowania Protokołu fakultatywnego do Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych;

27.  wzywa państwa członkowskie do niezwłocznego podpisania i ratyfikowania Traktatu z Marrakeszu w sprawie ułatwienia dostępu do opublikowanych utworów drukowanych osobom niewidomym i słabowidzącym oraz osobom z niepełnosprawnościami uniemożliwiającymi zapoznawanie się z drukiem;

28.  podkreśla szczególną uwagę, z jaką traktowane są niektóre petycje dotyczące projektu poszukiwania i eksploatacji ewentualnych złóż ropy na Wyspach Kanaryjskich; przyznaje, że składający petycje, którzy – motywowani troską o środowisko naturalne – sprzeciwiali się temu projektowi, w znaczący sposób przyczynili się do nadania bardziej przejrzystego charakteru toczącej się wokół niego debacie; przyznaje, że kwestie ochrony środowiska nadal mają pierwszorzędne znaczenie dla składających petycje, co wyraźnie pokazuje, iż państwa członkowskie wciąż nie są w stanie sprostać oczekiwaniom w tej dziedzinie; zwraca uwagę, że spora liczba tych petycji dotyczy gospodarowania odpadami, bezpieczeństwa zaopatrzenia w wodę, energii jądrowej, szczelinowania hydraulicznego i ochrony gatunków zwierząt;

29.  zwraca uwagę na dużą liczbę złożonych petycji, w których potępiono stosowanie techniki szczelinowania hydraulicznego w wydobyciu gazu i ropy z podglebia, oraz w których wskazano na skutki stosowania tej techniki dla środowiska, gospodarki i społeczeństwa ;

30.  szczególnie krytycznie ocenia praktykę dzielenia zgłaszanych spraw na mniejsze części, którą systematycznie stosuje się w sprawach dotyczących dużych przedsięwzięć infrastrukturalnych lub wiertniczych, będących przedmiotem licznych petycji z zakresu ochrony środowiska;

31.  zwraca uwagę na obawy składających petycje związane z zarzutami o niesprawiedliwe traktowanie odczuwane podczas procedur administracyjnych i sądowych dotyczących separacji i rozwodu rodziców, w których porusza się również kwestie opieki nad małymi dziećmi i przymusowych adopcji; zauważa w tym kontekście, że w niektórych państwach członkowskich i w przypadku par mieszanych istnieje możliwość dyskryminacji ze względu na przynależność państwową na korzyść małżonka będącego obywatelem państwa członkowskiego, w którym toczy się postępowanie sądowe, a ze szkodą dla małżonka niebędącego obywatelem tego państwa, co wiąże się z poważnym oraz często negatywnym i dramatycznym wpływem na prawa dziecka; podkreśla, że Komisję Petycji informowano o podobnych sytuacjach występujących w wielu państwach członkowskich (w Niemczech, zwłaszcza w związku z działalnością Jugendamt, tj. Urzędu ds. Dzieci i Młodzieży, we Francji, Holandii, Słowacji, Danii i Norwegii) i dlatego też z zadowoleniem przyjmuje przegląd rozporządzenia Bruksela IIa planowany na 2016 r.; zwraca uwagę, że w 2105 r. w ramach Komisji Petycji powstała nowa grupa robocza, której zadaniem jest szybka i spójna reakcja w podobnych sytuacjach; grupa ta odbyła wizytę informacyjną w Zjednoczonym Królestwie w celu zbadania tego rodzaju skarg na miejscu;

32.  podkreśla, że wpłynęło wiele petycji, w których ostro krytykuje się politykę migracyjną, handlową i zagraniczną UE w odniesieniu do jej zgodności z przepisami mającym na celu gwarantowanie praw człowieka osób migrujących, i w których ostrzega się przed skutkami takiej polityki; podkreśla, że wszystkie agencje, organy i instytucje UE, w tym Frontex, muszą cały czas gwarantować przestrzeganie praw człowieka i karty praw podstawowych w obrębie swoich działań;

33.  z zadowoleniem przyjmuje organizowany z inicjatywy Komisji Europejskiej od 2007 r. doroczny dialog społeczny „Europejskie Forum Praw Dziecka”, którego celem jest wspieranie praw dzieci za pomocą wewnętrznych i zewnętrznych środków UE; zwraca uwagę, że w dialogu tym uczestniczą przedstawiciele państw członkowskich UE, rzecznicy praw dziecka, Komitet Regionów, Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny, Rada Europy, UNICEF i szereg organizacji pozarządowych;

34.  podkreśla różnorodność tematów poruszanych w petycjach składanych przez obywateli, wśród których znajdują się prawa podstawowe, prawa człowieka, prawa osób niepełnosprawnych, rynek wewnętrzny, prawo środowiskowe, stosunki pracy, polityka migracyjna, umowy handlowe, zagadnienia związane ze zdrowiem publicznym, dobro dziecka, transport, prawa zwierząt i dyskryminacja; domaga się dalszej specjalizacji prac Komisji Petycji w obszarach głównych strategii politycznych, do których odnoszą się autorzy petycji; domaga się przyznania dodatkowych zasobów sekretariatowi Komisji Petycji, aby mogła ona zająć się ogromną liczbą petycji dotyczących szerokiego wachlarza tematów, jakie otrzymuje;

35.  jest zdania, że organizacja wysłuchań publicznych stanowi ważne narzędzie umożliwiające analizę problemów zgłaszanych przez obywateli; pragnie zwrócić uwagę na wysłuchanie publiczne zorganizowane wraz z Komisją Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności w ramach europejskiej inicjatywy społecznej pt. „Dostęp do wody prawem człowieka” oraz na wysłuchanie zorganizowane wspólnie z Komisją Prawną w związku z europejską inicjatywą obywatelską pt. „Jeden z nas”; uważa, że europejska inicjatywa obywatelska jest ponadnarodowym instrumentem wspierającym demokrację uczestniczącą i pośrednią, który po przyjęciu nowego rozporządzenia może umożliwić bardziej bezpośredni udział społeczeństwa w kształtowaniu unijnych strategii politycznych i prawodawstwa, którymi należy się zająć; potwierdza swoje zobowiązanie do aktywnego uczestnictwa w organizowaniu wysłuchań publicznych dotyczących inicjatyw, które udało się uruchomić; zobowiązuje się do nadania priorytetowego znaczenia na szczeblu instytucjonalnym kwestii skuteczności tego procesu, który jest elementem demokracji uczestniczącej, a w stosownych przypadkach do podjęcia następczych działań legislacyjnych; z zadowoleniem przyjmuje ułatwienia dla osób niepełnosprawnych dostępne podczas wysłuchań, takie jak syntezatory mowy;

36.  ubolewa nad reakcją Komisji na kilka pomyślnych europejskich inicjatyw obywatelskich i nad bardzo ograniczonymi działaniami podjętymi w reakcji na jedyny instrument demokracji międzynarodowej w UE;

37.  zwraca uwagę na niektóre rezolucje przyjęte w 2014 r., na przykład rezolucję z 12 marca 2014 r. w sprawie sprawozdania na temat obywatelstwa UE – 2013 r.: „Obywatele UE: Twoje prawa, Twoja przyszłość”(3), które wywołało dyskusję na temat harmonizacji uprawnień emerytalnych, a także czynnego i biernego prawa wyborczego; zwraca uwagę na swe sprawozdanie roczne Komisji z działalności Komisji Petycji w 2013 r., (A7-0131/2014) a także na swą rezolucję z dnia 15 stycznia 2015 r. w sprawie sprawozdania rocznego dotyczącego działalności Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w 2013 r.(4), zwłaszcza w odniesieniu do porozumienia w sprawie TTIP;

38.  z zadowoleniem przyjmuje decyzję Komisji Europejskiej dotyczącą kontynuacji działań zainicjowanych w 2013 r. w ramach „Europejskiego Roku Obywateli” poprzez położenie większego nacisku na wybory europejskie (które odbyły się w dniach 22–25 maja 2014 r.); z zadowoleniem odnosi się do zadeklarowanego przez Komisję zamiaru informowania obywateli o udostępnionych im narzędziach umożliwiających im uczestnictwo w europejskim procesie podejmowania decyzji, a także do zamiaru udzielania im przy tej okazji informacji i na temat przysługujących im praw i oddanych do ich dyspozycji instrumentów demokratycznych służących obronie ich interesów; podkreśla, że należy podejmować dalsze wysiłki na rzecz podnoszenia poziomu wiedzy na temat wyborów europejskich, mając na uwadze, że w wielu państwach członkowskich frekwencja wyborcza w wyborach w 2014 r. wyniosła poniżej 50%;

39.  podkreśla, jak ważne jest dołożenie starań, by Komisja Petycji posiadała w pełni operacyjny portal internetowy, na którym obywatele mogą zarejestrować się, złożyć petycję, umieścić dokumenty towarzyszące, wyrazić poparcie dla przyjętych już petycji, a także uzyskiwać informacje na temat zaawansowania procesu rozpatrywania złożonych przez nich petycji oraz otrzymywać powiadomienia w postaci automatycznie generowanych wiadomości e-mail na temat zmian statusu petycji i za pośrednictwem którego mogą oni bezpośrednio kontaktować się z urzędnikami UE, aby uzyskać jasne, czytelne informacje na temat postępów w badaniu spraw poruszonych w petycjach; ubolewa, że portal ten nie został wprowadzony w przewidywanych ramach czasowych i że wiele ze spodziewanych funkcji portalu nadal nie jest dostępnych; nalega, aby właściwe organy administracyjne przyspieszyły działania na rzecz ukończenia realizacji pozostałych etapów projektu, a także wyeliminowały wszelkie pozostałe niedociągnięcia; zwraca uwagę, że należy podjąć dalsze działania na rzecz poprawy przejrzystości procedury petycji;

40.  apeluje o wspólne podejście Parlamentu Europejskiego, parlamentów narodowych i organów niższych szczebli w państwach członkowskich oraz odpowiednich organów odwoławczych, aby uświadomić obywatelom, na jakim szczeblu i w jakiej instancji mogą złożyć petycję;

41.  domaga się skutecznej oceny pracowników sekretariatu Komisji Petycji, której celem miałoby być osiągnięcie adekwatności sekretariatu pod względem jakościowym i ilościowym, mając na uwadze dużą akumulację petycji oraz utrzymujące się opóźnienia w ich rozpatrywaniu; jest zdania, że właściwe rozpatrywanie dopuszczalnych petycji, a także przedstawianie ich autorom odpowiednich informacji zwrotnych ma kluczowe znaczenie, jeżeli chodzi o wzmacnianie powiązań pomiędzy europejskim społeczeństwem obywatelskim a instytucjami europejskimi;

42.  podkreśla potrzebę zapewnienia obywatelom bardziej konstruktywnych informacji za pośrednictwem strony internetowej Komisji Petycji, a w tym celu – organizacji szkoleń w państwach członkowskich;

43.  podkreśla ważną rolę sieci SOLVIT, w ramach której regularnie ujawniane są i rozwiązywane problemy związane z wdrażaniem przepisów dotyczących rynku wewnętrznego; nalega, aby Komisja uaktualniła to narzędzie, by umożliwić dostęp do wszystkich informacji w nim zawartych członkom Komisji Petycji i informowała ich o sprawach związanych z zarejestrowanymi petycjami;

44.  podkreśla potrzebę pogłębienia współpracy między Komisją Petycji a pozostałymi instytucjami i organami UE, a także władzami krajowymi w państwach członkowskich; uznaje umacnianie dialogu i systematycznej współpracy z państwami członkowskimi, zwłaszcza z komisjami petycji w parlamentach narodowych, za kwestię kluczową; zaleca, aby parlamenty państw członkowskich, które nie posiadają jeszcze komisji petycji, utworzyły je; jest zdania, że wizyta komisji petycji parlamentu szkockiego w dniu 2 grudnia 2014 r. była przykładem takiej współpracy oraz że takie partnerstwo umożliwi wymianę wzorcowych praktyk, dzielenie się zdobytym doświadczeniem oraz opracowanie systematycznej i skutecznej praktyki przekazywania petycji właściwym organom;

45.  podkreśla, że ścisła współpraca z państwami członkowskimi ma ogromne znaczenie dla prac Komisji Petycji; zachęca państwa członkowskie do odgrywania aktywnej roli w reagowaniu na petycje dotyczące stosowania i przestrzegania prawa unijnego, a także przywiązuje szczególną wagę do obecności i aktywnej współpracy przedstawicieli państw członkowskich na posiedzeniach Komisji Petycji; zwraca uwagę na obecność przedstawicieli rządu greckiego na posiedzeniu w dniu 10 lutego 2014 r., podczas którego dokonano prezentacji sprawozdania z misji informacyjnej w Grecji (w dniach 18–20 września 2013 r.) na temat gospodarowania odpadami;

46.  przypomina, że misje informacyjne są jednym z najważniejszych instrumentów badawczych, jakimi dysponuje Komisja Petycji, przewidzianych w przepisach, mimo iż w 2014 r. nie odbyła się żadna taka misja; uważa, że konieczne jest, by procedura rozpatrywania petycji, szczególnie w odniesieniu do niezbędnych misji informacyjnych, nie ustawała również w okresie między wyborami a ukonstytuowaniem się nowego Parlamentu, oraz wzywa komisje Parlamentu do wprowadzenia odpowiednich ustaleń w tym zakresie; zwraca uwagę, że misje takie powinny skutkować wysuwaniem konkretnych zaleceń mających na celu rozwiązanie problemów autorów petycji; oczekuje, że Komisja Petycji wznowi regularną działalność w dziedzinie misji informacyjnych od 2016 r.;

47.  zwraca się do Grecji o uwzględnienie zaleceń sformułowanych w sprawozdaniu z misji informacyjnej dotyczącym gromadzenia odpadów i lokalizacji składowisk odpadów w Grecji, które przyjęto w lutym 2014 r.; zwraca się do Komisji Europejskiej o uważne kontrolowanie sposobu wykorzystania środków przeznaczanych na zbieranie odpadów; zwraca się do państw członkowskich o przestrzeganie przepisów dyrektyw unijnych w dziedzinie recyklingu odpadów;

48.  przykłada dużą wagę do obecności przedstawicieli państw członkowskich na posiedzeniach Komisji Petycji i aktywnego udziału w nich; wyraża zadowolenie z powodu obecności przedstawicieli władz publicznych zainteresowanego państwa członkowskiego, ich aktywnego udziału i współpracy; zachęca wszystkie państwa członkowskie do aktywnego udziału w procedurze petycji;

49.  podkreśla znaczenie współpracy z Europejskim Rzecznikiem Praw Obywatelskich oraz udziału Parlamentu Europejskiego w europejskiej sieci rzeczników praw obywatelskich; wyraża uznanie dla doskonałych stosunków instytucjonalnych między Europejskim Rzecznikiem Praw Obywatelskich a Komisją Petycji; szczególnie docenia regularny wkład Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w prace Komisji Petycji przez cały rok;

50.  z zadowoleniem oczekuje na zintensyfikowanie współpracy z komisjami petycji w parlamentach narodowych i regionalnych państw członkowskich, w których komisje takie istnieją; zobowiązuje się udzielać pomocy w zakresie tworzenia takich komisji w pozostałych państwach członkowskich, które byłyby zainteresowane ich powołaniem;

51.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji oraz sprawozdania Komisji Petycji Radzie, Komisji, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich, rządom i parlamentom państw członkowskich, ich komisjom petycji oraz ich krajowym rzecznikom praw obywatelskich lub organom o podobnych kompetencjach.

(1) Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0204.
(2) Przyjęte przez komitet ONZ podczas 14. posiedzenia (w dniach 17 sierpnia – 4 września 2015 r.); zob.: http://tbinternet.ohchr.org/_layouts/treatybodyexternal/Download.aspx?symbolno=CRPD%2fC%2fEU%2fCO%2f1&Lang=en.
(3) Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0233.
(4) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0009.


Obywatele UE - w szczególności , estońscy i brytyjscy marynarze - przetrzymywani w Indiach
PDF 322kWORD 67k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 21 stycznia 2016 r. w sprawie estońskich i brytyjskich marynarzy zatrzymanych w Indiach (2016/2522(RSP))
P8_TA(2016)0022RC-B8-0085/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka,

–  uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych (MPPOiP), w szczególności jego art. 9, 10 i 14,

–  uwzględniając Konwencję ONZ w sprawie prawa morza (UNCLOS),

–  uwzględniając art. 135 ust. 5 oraz art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że w dniu 12 października 2013 r. załoga statku MV Seaman Guard Ohio, mającego bazę w USA, pływającego pod banderą Sierra Leone i należącego do prywatnego właściciela, licząca 35 osób (w tym 14 Estończyków i 6 Brytyjczyków, a także obywateli Indii i Ukrainy), została aresztowana w stanie Tamilnad (Indie) pod zarzutem nielegalnego posiadania broni na wodach Indii;

B.  mając na uwadze, że załoga uczestniczyła najwyraźniej w operacji antypirackiej, nie prowadziła agresywnych działań przeciwko obywatelom Indii i niezmiennie zaprzecza, jakoby dopuściła się jakichkolwiek czynów niezgodnych z prawem;

C.  mając na uwadze, że zarzuty wkrótce oddalono, jednak organy indyjskie wniosły apelację, a sąd najwyższy nakazał kontynuowanie procesu; mając na uwadze, że w tym czasie załoga nie mogła opuścić Indii ani pracować;

D.  mając na uwadze, że między władzami Indii a ich brytyjskimi i estońskimi odpowiednikami nawiązano intensywne i regularne kontakty na wysokim szczeblu, w tym na szczeblu ministrów i premierów; mając na uwadze, że w ramach tych kontaktów złożono wniosek o szybki powrót 14 estońskich i 6 brytyjskich członków załogi, zwracając uwagę na trudną sytuację finansową i niepokój ich rodzin;

E.  mając na uwadze, że w dniu 12 stycznia 2016 r. wszystkich 35 marynarzy i strażników skazano na maksymalny wymiar kary, czyli pięć lat „ścisłego więzienia”, i nałożono na nich grzywny w wysokości 3 000 rupii (INR) (40 EUR); mając na uwadze, że znajdują się oni obecnie w więzieniu w Palajamkottaj (stan Tamilnad); mając na uwadze, że rozważają oni odwołanie się od wyroku w przepisowym terminie 90 dni;

F.  mając na uwadze, że taki obrót rzeczy był zaskoczeniem i wywołał konsternację w wielu kręgach;

1.  szanuje suwerenność Indii na jej terytorium i na obszarze jej jurysdykcji oraz uznaje uczciwość indyjskiego systemu sądowniczego;

2.  podziela uzasadnione obawy i wyczulenie Indii wynikające z niedawnych doświadczeń mających związek z terroryzmem;

3.  zdaje sobie sprawę, że rzeczone osoby miały według doniesień uczestniczyć w operacji antypirackiej i że wykazano, iż obecność oddziałów obrony na pokładzie to jedyna i najskuteczniejsza metoda przeciwdziałania piractwu, przez co ich działania zasługują na poparcie wspólnoty międzynarodowej, w tym Indii;

4.  apeluje do władz Indii, by zapewniły rozpatrywanie sprawy załogi MV Seaman Guard Ohio z pełnym poszanowaniem praw człowieka i innych uprawnień przysługujących oskarżonym na mocy prawa, zgodnie z obowiązkami zapisanymi w poszczególnych podpisanych przez Indie kartach, umowach i konwencjach dotyczących praw człowieka;

5.  wzywa władze Indii, by działały w tej sprawie życzliwie, zakończyły postępowanie sądowe jak najszybciej i uwolniły wszystkich członków załogi do czasu zakończenia postępowania, by zminimalizować konsekwencje ponoszone przez nich i ich rodziny;

6.  zaleca, by Indie rozważyły podpisanie dokumentu z Montreux z dnia 18 września 2008 r., który określa m.in. zasady stosowania prawa międzynarodowego do działań prywatnych prywatnych firm wojskowych i ochroniarskich;

7.  podkreśla, że UE i jej państwa członkowskie od wielu lat utrzymują z Indiami doskonałe stosunki; apeluje do Indii i zainteresowanych krajów europejskich o zapewnienie, by omawiany incydent nie wpłynął negatywnie na ich ogólne stosunki; podkreśla znaczenie bliskich stosunków gospodarczych, politycznych i strategicznych między Indiami a państwami członkowskimi UE i samą UE;

8.  wzywa UE i Indie do zacieśnienia współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa na morzu i zwalczania piractwa, w tym dzięki rozwijaniu międzynarodowej doktryny i obowiązujących procedur działania, by w pełni wykorzystać potencjał wynikający z roli odgrywanej przez Indie w tym regionie; ponadto jest głęboko przekonany, że przyczyni się to do zapobiegania podobnym spornym sprawom w przyszłości;

9.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa oraz rządowi i parlamentowi Indii.


Etiopia
PDF 260kWORD 96k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 21 stycznia 2016 r. w sprawie sytuacji w Etiopii (2016/2520(RSP))
P8_TA(2016)0023RC-B8-0082/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie sytuacji w Etiopii oraz ostatnią debatę plenarną na ten temat, przeprowadzoną w dniu 20 maja 2015 r.,

–  uwzględniając oświadczenie rzecznika Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) z dnia 23 grudnia 2015 r. w sprawie niedawnych starć w Etiopii,

–  uwzględniając wspólne oświadczenie Wiceprzewodniczącej Komisji/ Wysokiej Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa Federiki Mogherini oraz ministra spraw zagranicznych Federalnej Demokratycznej Republiki Etiopii Tedrosa Adhanoma, z dnia 20 października 2015 r.,

–  uwzględniając komunikat prasowy dotyczący spotkania Wiceprzewodniczącej Komisji/ Wysokiej Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa Federiki Mogherini z ministrem spraw zagranicznych Federalnej Demokratycznej Republiki Etiopii Tedrosem Adhanomem, które odbyło się w dniu 13 stycznia 2016 r.,

–  uwzględniając oświadczenie rzecznika ESDZ z dnia 27 maja 2015 r. w sprawie wyborów w Etiopii,

–  uwzględniając oświadczenie, które w dniu 10 lipca 2015 r. wydał David Kaye, Specjalny Sprawozdawca ONZ ds. Promocji i Ochrony Prawa do Wolności Opinii i Wypowiedzi, w sprawie uwolnienia etiopskich dziennikarzy;

–  uwzględniając ostatni przeprowadzony przez Radę Praw Człowieka ONZ powszechny okresowy przegląd praw człowieka,

–  uwzględniając umowę z Kotonu,

–  uwzględniając konstytucję Federalnej Demokratycznej Republiki Etiopii przyjętą w dniu 8 grudnia 1994 r., w szczególności przepisy rozdziału III dotyczącego praw podstawowych i podstawowych wolności, praw człowieka i praw demokratycznych,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka,

–  uwzględniając Konwencję przeciwko torturom i innemu okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu lub karaniu, ratyfikowaną przez Etiopię w 1994 r.,

–  uwzględniając Afrykańską kartę praw człowieka i ludów,

–  uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych ONZ,

–  uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że w dniu 24 maja 2015 r. przeprowadzono ostatnie wybory parlamentarne, w których wyniku Etiopski Ludowo-Rewolucyjny Front Demokratyczny (EPRDF) utrzymał się przy władzy i zdobył wszystkie miejsca w parlamencie krajowym, co zawdzięcza po części nieistnieniu w procesie wyborczym przestrzeni na wypowiedzi krytyczne lub odmienne od obowiązujących; mając na uwadze, że majowe wybory federalne odbyły się w powszechnej atmosferze zastraszenia i obaw co do niezależności państwowej komisji wyborczej; mając na uwadze, że EPRDF sprawuje władzę od 24 lat, czyli od czasu obalenia rządu wojskowego w 1991 r.;

B.  mając na uwadze, że w ciągu ostatnich dwóch miesięcy największy region Etiopii, Oromia, ojczyzna największej spośród grup etnicznych zamieszkujących ten kraj, stała się areną masowych protestów przeciwko rozszerzeniu granic miejskich Addis Abeby, oznaczającemu dla rolników ryzyko wygnania z ich własnej ziemi;

C.  mając na uwadze, że według międzynarodowych organizacji obrońców praw człowieka siły bezpieczeństwa odpowiedziały na generalnie pokojowe protesty, zabijając co najmniej 140 manifestantów i raniąc wielu kolejnych, a wydarzenia te mogą stanowić największy kryzys w Etiopii od czasu aktów przemocy z okresu wyborów w 2005 r.; mając na uwadze, że z kolei rząd przyznał tylko, iż zginęło kilkadziesiąt osób oraz 12 członków sił bezpieczeństwa;

D.  mając na uwadze, że w dniu 14 stycznia 2016 r. rząd zdecydował anulować kwestionowany plan rozwoju miasta na szeroką skalę; mając na uwadze, że realizacja planu oznaczałaby dwudziestokrotne zwiększenie powierzchni miasta; mając na uwadze, że ekspansja Addis Abeby już spowodowała wysiedlenie milionów rolników z ludu Oromów i wpędziła ich w ubóstwo;

E.  mając na uwadze, że Etiopia to kraj niezwykle zróżnicowany wyznaniowo i kulturowo; mając na uwadze, że część największych wspólnot etnicznych, zwłaszcza Oromowie i Somalijczycy (lud Ogaden), jest marginalizowanych z korzyścią dla Amharów i Tigrajczyków i ma niewielki udział wśród reprezentantów politycznych;

F.  mając na uwadze, że podczas brutalnego tłumienia protestów w regionie Oromii organy etiopskie arbitralnie zatrzymały szereg pokojowych manifestantów, dziennikarzy i przywódców partii opozycyjnych; mając na uwadze, że aresztowanym grożą tortury i inne formy maltretowania;

G.  mając na uwadze, że rząd określa przeważnie pokojowych manifestantów mianem terrorystów, stosując do nich przepisy ustawy antyterrorystycznej nr 652/2009 i wysyłając przeciwko nim oddziały wojska;

H.  mając na uwadze, że w dniu 23 grudnia 2015 r. został zatrzymany Bekele Gerba, wiceprzewodniczący Krajowego Kongresu Oromów (OFC), największej legalnie zarejestrowanej partii politycznej w regionie Oromii; mając na uwadze, że Bekele Gerba został przewieziony do więzienia, a wkrótce potem – według doniesień – znalazł się w szpitalu; mając na uwadze, że jego obecne miejsce pobytu nie jest znane;

I.  mając na uwadze, że w ciągu ostatnich tygodni inni przywódcy OFC zostali arbitralnie zatrzymani lub mówi się, że nałożono na nich areszt domowy;

J.  mając na uwadze, że nie po raz pierwszy etiopskie siły bezpieczeństwa są zamieszane w łamanie praw człowieka w reakcji na pokojowe protesty, a także mając na uwadze, że wiadomo, iż rząd Etiopii systematycznie ogranicza wolność słowa i zrzeszania się oraz zakazuje obywatelom wyrażania opinii odmiennych od obowiązujących i sprzeciwiania się polityce rządu, ograniczając w ten sposób przestrzeń działań obywatelskich i politycznych, w tym przez wszczynanie politycznie umotywowanych postępowań na podstawie drakońskiej ustawy antyterrorystycznej, dziesiątkowanie niezależnych mediów, eliminowanie istotnej działalności społeczeństwa obywatelskiego i tłumienie działań partii opozycyjnych;

K.  mając na uwadze, że w grudniu 2015 r. arbitralnie zatrzymani zostali czołowi działacze, np. Getachew Shiferaw (redaktor naczelny Negere Ethiopia), Yonathan Teressa (działający w internecie) i Fikadu Mirkana (pracownik rada i telewizji Oromia), którym jednak władze Etiopii nie postawiły jeszcze zarzutów;

L.  mając na uwadze, że rząd Etiopii nakłada odstraszające ograniczenia na niezależne media i organizacje społeczeństwa obywatelskiego; mając na uwadze, że według spisu przeprowadzonego w 2014 r. przez Komitet Obrony Dziennikarzy (CPJ) Etiopia zajmuje czwarte miejsce na świecie, jeśli chodzi o więzienie dziennikarzy, gdyż za kratami znalazło się w tym kraju 17 dziennikarzy, 57 pracowników mediów uciekło z kraju w ciągu ostatnich pięciu lat, a szereg niezależnych wydawnictw zamknięto w wyniku nacisków rządowych; mając na uwadze, że Etiopia zajmuje również czwarte miejsce na opracowanej przez CPJ w 2015 r. liście dziesięciu państw o najostrzejszej cenzurze;

M.  mając na uwadze, że wielu więźniów sumienia, w tym dziennikarzy i członków partii opozycyjnych, zatrzymanych w ostatnich latach tylko dlatego, że w uprawniony sposób korzystali z przysługującej im wolności słowa i wypowiedzi, nadal przebywa w więzieniu; mając na uwadze, że część z nich została skazana w nieuczciwych procesach, procesy niektórych jeszcze trwają, inni są nadal przetrzymywani bez postawienia zarzutów, a należą do nich: Eskinder Nega, Temesghen Desalegn, Solomon Kebede, Yesuf Getachew, Woubshet Taye, Saleh Edris i Tesfalidet Kidane;

N.  mając na uwadze, że w czerwcu 2014 r. aresztowany został Andargachew Tsege, obywatel brytyjsko-etiopski i przywódca partii opozycyjnej żyjący na wygnaniu; mając na uwadze, że Andargachew Tsege został kilka lat wcześniej zaocznie skazany na śmierć, a od chwili aresztowania przebywa w celi śmierci w niemal całkowitej izolacji;

O.  mając na uwadze, że etiopska ustawa o organizacjach i stowarzyszeniach dobroczynnych wymaga od organizacji broniących działaczy, by 90 % funduszy na ich działalność pochodziła ze źródeł lokalnych, co doprowadziło do spadku działalności organizacji społeczeństwa obywatelskiego i zaniku wielu z nich; mając na uwadze, że Etiopia odrzuciła zalecenia dotyczące zmiany ustawy o organizacjach i stowarzyszeniach dobroczynnych oraz ustawy antyterrorystycznej, wydane przez niektóre państwa podczas analizowania stanu poszanowania praw człowieka w ramach powszechnego okresowego przeglądu przeprowadzonego przez Radę Praw Człowieka w maju 2014 r.;

P.  mając na uwadze, że rząd Etiopii de facto nałożył powszechną blokadę na etiopską część regionu Ogaden, posiadającego bogate zasoby ropy naftowej i gazu; mając na uwadze, że podejmowane przez międzynarodowe media i organizacje humanitarne próby działania w tym regionie i przekazywania z niego informacji są postrzegane jako działania przestępcze, podlegające karze na podstawie ustawy antyterrorystycznej; mając na uwadze doniesienia o zbrodniach wojennych i poważnych przypadkach łamania praw człowieka, których wobec ludu Ogaden dopuszcza się wojsko i rządowe oddziały paramilitarne;

Q.  mając na uwadze, że Etiopia, drugi pod względem liczby ludności kraj w Afryce, ma – według istniejących sprawozdań – najszybciej rozwijającą się gospodarkę na tym kontynencie, a średnia stopa wzrostu w ostatniej dekadzie wynosi 10 %; mając jednak na uwadze, że nadal jest to jedno z najbiedniejszych państw, którego PNB na mieszkańca wynosi 632 USD; mając na uwadze, że pod względem wskaźnika rozwoju społecznego Etiopia zajęła w 2014 r. 173. miejsce spośród 187 krajów;

R.  mając na uwadze, że Etiopia odgrywa kluczową rolę w regionie oraz cieszy się politycznym poparciem zachodnich darczyńców i większości krajów regionu, co zawdzięcza głównie roli, jaką odgrywa jako kraj siedziby Unii Afrykańskiej (UA), oraz udziałowi w misjach pokojowych ONZ oraz partnerskiej współpracy z krajami Zachodu w dziedzinie bezpieczeństwa i pomocy;

S.  mając na uwadze, że trwający szybki wzrost gospodarczy (obejmujący poważne inwestycje zagraniczne, w tym w rolnictwie, budownictwie i sektorze produkcji, szeroko zakrojone projekty rozwojowe, np. budowę tamy i elektrowni wodnej oraz zakładanie plantacji, a także powszechne wydzierżawianie ziemi, często zagranicznym przedsiębiorstwom) oznacza wygnanie wielu ludzi, w tym rolników i pasterzy, z ich domów;

T.  mając na uwadze, że art. 40 ust. 5 Konstytucji Etiopii gwarantuje etiopskim pasterzom prawo do darmowych terenów na potrzeby wypasu i upraw oraz prawo do pozostania na swojej ziemi;

U.  mając na uwadze, że Etiopia jest sygnatariuszem umowy z Kotonu, która stanowi w art. 96, że poszanowanie praw człowieka i podstawowych wolności jest podstawowym elementem współpracy AKP-UE,

V.  mając na uwadze, że Etiopia zmaga się z największą powodzią od dziesięcioleci, co pogarsza sytuację w zakresie bezpieczeństwa żywnościowego i powoduje poważne wygłodzenie i niekontrolowanie padanie bydła; mając na uwadze, że w wyniku powodzi, brutalnych walk o zdziesiątkowane zasoby i suszy blisko 560 tys. osób zostało wewnętrznie przesiedlonych; mając na uwadze, że według szacunków rządu Etiopii, z powodu powodzi 10,1 mln ludzi, z czego połowę stanowią dzieci, znajduje się w sytuacji kryzysowej i potrzebuje natychmiastowej pomocy żywnościowej;

W.  mając na uwadze, że Etiopia jest stałym kierunkiem napływu migrantów oraz przyjęła około 700 tys. uchodźców, głównie z Sudanu Południowego, Erytrei i Somalii; mając na uwadze, że w dniu 11 listopada 2015 r. UE i Etiopia podpisały wspólny program w obszarze migracji i mobilności w celu wzmocnienia dwustronnej współpracy i dialogu w dziedzinie migracji;

1.  zdecydowanie potępia niedawne nadmierne użycie siły przez siły bezpieczeństwa w regionie Oromii oraz we wszystkich pozostałych regionach Etiopii, oraz zwiększoną liczbę przypadków łamania praw człowieka; składa wyrazy współczucia rodzinom ofiar i apeluje o natychmiastowe uwolnienie wszystkich osób więzionych za skorzystanie z przysługującego im prawa do pokojowych zgromadzeń i wolności wypowiedzi;

2.  przypomina rządowi Etiopii o ciążącym na nim obowiązku zagwarantowania praw podstawowych, w tym dostępu do wymiaru sprawiedliwości i prawa do sprawiedliwego procesu, z godnie z Afrykańską kartą praw człowieka i ludów oraz innymi międzynarodowymi i regionalnymi instrumentami praw człowieka, w tym umową z Kotonu, a w szczególności jej art. 8 i 96;

3.  wzywa do przeprowadzenia wiarygodnego, przejrzystego i niezależnego dochodzenia w sprawie zabicia demonstrantów i innych domniemanych przypadków łamania praw człowieka w związku z protestami oraz wzywa rząd do postawienia sprawców przed właściwymi organami wymiaru sprawiedliwości;

4.  wzywa rząd Etiopii, aby respektował Powszechną deklarację praw człowieka oraz Afrykańską kartę praw człowieka i ludów, w tym prawo do pokojowych zgromadzeń, wolności wypowiedzi i stowarzyszeń; wzywa rząd, aby niezwłocznie zaprosił specjalnego sprawozdawcę ONZ ds. wolności pokojowego zgromadzania się i zrzeszania oraz innych ekspertów ONZ ds. praw człowieka, do wizyty w Etiopii, aby ocenić sytuację na miejscu;

5.  z zadowoleniem przyjmuje decyzję rządu o całkowitym wstrzymaniu specjalnego planu centralnego dla obszaru Addis Ababy i Oromii; wzywa do niezwłocznego podjęcia włączającego i przejrzystego dialogu politycznego z rządem, partiami opozycyjnymi, przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego i lokalnej ludności w celu zapobiegania dalszej przemocy i radykalizacji ludności;

6.  podkreśla, że wolne i niezależne media mają zasadnicze znaczenie dla zagwarantowania świadomego, aktywnego i zaangażowanego społeczeństwa i wzywa władze Etiopii do zaprzestania blokowania swobodnego przepływu informacji, również przez zakłócanie transmisji i nękanie dziennikarzy, i do poszanowania praw lokalnego społeczeństwa obywatelskiego i mediów oraz ułatwienia dostępu niezależnych dziennikarzy i obserwatorów praw człowieka do wszystkich regionów Etiopii; przyjmuje do wiadomości niedawne uwolnienie blogerów „Zone 9” i sześciu dziennikarzy;

7.  zwraca się do władz Etiopii, aby zaprzestały stosowania przepisów antyterrorystycznych (oświadczenie o walce z terrorem nr 652/2009) do represjonowania przeciwników politycznych, dysydentów, obrońców praw człowieka, innych podmiotów społeczeństwa obywatelskiego i niezależnych dziennikarzy; wzywa również etiopski rząd do przeprowadzenia przeglądu ustawy antyterrorystycznej, tak aby była ona zgodna z międzynarodowym prawem i zasadami dotyczącymi praw człowieka;

8.  potępia nadmierne ograniczenia dotyczące pracy w dziedzinie praw człowieka określone w proklamacji na temat organizacji charytatywnych i stowarzyszeń, które blokują dostęp organizacji praw człowieka do podstawowych funduszy, nadają agencji ds. organizacji charytatywnych i stowarzyszeń nadmierne uprawnienia pozwalające na ingerencje w działalność organizacji praw człowieka, co jeszcze bardziej naraża ofiary łamania praw człowieka, ponieważ łamana jest zasada poufności;

9.  wzywa władze Etiopii, by zapobiegały wszelkiej dyskryminacji ze względu na pochodzenie etniczne lub wyznanie oraz zachęcały do pokojowego i konstruktywnego dialogu między wszystkimi społecznościami i działały na rzecz takiego dialogu;

10.  z zadowoleniem przyjmuje etiopski plan działania z 2013 r. na rzecz praw człowieka i wzywa do bezzwłocznego i pełnego wdrożenia tego planu;

11.  wzywa władze do wdrożenia w szczególności zalecenia Grupy Roboczej ds. Arbitralnych Zatrzymań Rady Praw Człowieka oraz do bezzwłocznego uwolnienia posiadającego brytyjskie obywatelstwo politycznego aktywisty Andargachewa Tsege'a;

12.  oświadcza, że poszanowanie praw człowieka i praworządności ma kluczowe znaczenie dla polityki UE na rzecz promowania rozwoju w Etiopii i w całym Rogu Afryki; wzywa Unię Afrykańską, by przyjrzała się uważniej sytuacji politycznej, gospodarczej i społecznej w Etiopii, kraju, w którym znajduje się jej siedziba;

13.  wzywa UE, która jest największym darczyńcą Etiopii, do skutecznego monitorowania programów i polityk, aby zagwarantować, że pomoc rozwojowa płynąca z UE nie przyczyni się do łamania praw człowieka w Etiopii, w szczególności w wyniku programów związanych z przesiedlaniem rolników i pasterzy, oraz do rozwoju strategii na rzecz zminimalizowania wszelkich negatywnych skutków przesiedleń w obrębie projektów rozwojowych finansowanych przez UE; podkreśla, że UE powinna dozować swoje wsparcie finansowe w zależności od sytuacji praw człowieka w Etiopii oraz od stopnia, w jakim rząd Etiopii wspiera reformy na rzecz demokratyzacji;

14.  wzywa rząd, by włączył lokalne społeczności do dialogu na temat wdrażania wszelkich projektów rozwojowych na dużą skalę; wyraża zaniepokojenie z powodu rządowego programu przymusowych przesiedleń;

15.  wyraża głębokie zaniepokojenie z powodu panujących obecnie tragicznych w skutkach warunków klimatycznych w Etiopii, które doprowadziły do pogorszenia się sytuacji humanitarnej w tym kraju; wzywa UE, by wspólnie z partnerami międzynarodowymi zwiększyła wsparcie dla etiopskiego rządu i ludności; z zadowoleniem przyjmuje zapowiedzianą niedawno przez UE pomoc finansową i wzywa Komisję Europejską, by zagwarantowała, że pilnie zostaną przekazane dodatkowe fundusze;

16.  przypomina, że Etiopia jest ważnym krajem docelowym i tranzytowym migrantów oraz osób ubiegających się o azyl, lecz również krajem pochodzenia takich osób oraz, że przyjęła ona największą grupę uchodźców w Afryce; w związku z tym przyjmuje do wiadomości przyjęcie przez UE i Etiopię wspólnego programu w obszarze migracji poruszającego kwestie uchodźców, kontroli na granicach i walki z handlem ludźmi; wzywa również Komisję Europejską, by uważnie monitorowała wszystkie projekty ostatnio rozpoczęte w ramach Funduszu powierniczego UE dla Afryki;

17.  jest poważnie zaniepokojony sytuacją społeczno-ekonomiczną, w jakiej znajduje się ludność Etiopii, w szczególności kobiety, mniejszości, uchodźcy i osoby przesiedlone, których liczba stale rośnie, w związku z kryzysem i brakiem stabilności w regionie; ponownie zapewnia o swoim wsparciu dla wszystkich organizacji humanitarnych działających na miejscu oraz dla sąsiadujących krajów przyjmujących uchodźców; popiera apele wspólnoty międzynarodowej i agencji humanitarnych o zwiększenie pomocy dla uchodźców i osób przesiedlonych;

18.  podkreśla, że, aby osiągnąć cele zrównoważonego rozwoju potrzebne są plany inwestycji publicznych z prawdziwego zdarzenia, w szczególności w dziedzinie oświaty i zdrowia; wzywa władze Etiopii, by skuteczniej zobowiązały się do realizacji tych celów;

19.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji rządowi i parlamentowi Etiopii, Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Radzie Ministrów AKP-UE, instytucjom Unii Afrykańskiej, Sekretarzowi Generalnemu ONZ i Parlamentowi Panafrykańskiemu.


Korea Północna
PDF 337kWORD 89k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 21 stycznia 2016 r. w sprawie Korei Północnej (2016/2521(RSP))
P8_TA(2016)0024RC-B8-0083/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Korei Północnej,

–  uwzględniając oświadczenie wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa Federiki Mogherini z dnia 6 stycznia 2016 r. w sprawie rzekomej próby jądrowej w KRLD,

–  uwzględniając oświadczenie sekretarza generalnego ONZ z dnia 6 stycznia 2016 r. w sprawie próby jądrowej ogłoszonej przez Koreańską Republikę Ludowo-Demokratyczną,

–  uwzględniając rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1718(2006), 1874(2009), 2087(2013) i 2094(2013), które jednoznacznie zakazują Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej przeprowadzania prób jądrowych,

–  uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka w Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej,

–  uwzględniając raport ONZ z kwietnia 2015 r. zatytułowany „Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna w 2015 r. – potrzeby i priorytety”,

–  uwzględniając rezolucję Rady Praw Człowieka ONZ z dnia 27 marca 2015 r. w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka w Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej,

–  uwzględniając sprawozdanie komisji śledczej do spraw sytuacji w zakresie praw człowieka w Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej z dnia 7 lutego 2014 r.,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka, Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych, Międzynarodowy pakt praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych, Konwencję o prawach dziecka oraz Konwencję w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet, których stroną jest Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna,

–  uwzględniając Konwencję w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania z 1984 r.,

–  uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że Rada Unii Europejskiej i Rada Bezpieczeństwa ONZ potępiły przeprowadzony w dniu 6 stycznia 2016 r. przez KRLD „udany test bomby wodorowej”, który jest wyraźnie sprzeczny z zobowiązaniami międzynarodowymi tego kraju wynikającymi z rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ;

B.  mając na uwadze, że rozprzestrzenianie broni jądrowej, chemicznej i biologicznej oraz środków jej przenoszenia stanowi zagrożenie dla pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego; mając na uwadze, że KRLD wystąpiła z Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej (NPT) w 2003 r., od 2006 r. przeprowadza próby jądrowe, a w 2009 r. oficjalnie ogłosiła, że stworzyła broń atomową, co oznacza wyraźny wzrost zagrożenia zwiększeniem jej potencjału jądrowego; mając na uwadze, że dalsze prowadzenie nielegalnego programu jądrowego i programu rakietowych pocisków balistycznych jest poważnym naruszeniem międzynarodowych zasad nierozprzestrzeniania broni jądrowej i grozi zwiększeniem napięć w regionie;

C.  mając na uwadze, że ze swoją skoncentrowaną na zastosowaniach wojskowych gospodarką państwo to jest dalekie od osiągnięcia wyznaczonego przez siebie celu, jakim jest stworzenie silnego i zamożnego narodu, a jego dążenie do pozyskania broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia prowadzi do coraz większej izolacji i ubóstwa obywateli tego kraju;

D.  mając na uwadze, że UE zdecydowanie popiera koncepcję denuklearyzacji Półwyspu Koreańskiego i uznaje, że wznowienie rozmów sześciostronnych ma zasadnicze znaczenie dla zapewnienia pokoju, bezpieczeństwa i stabilności w regionie;

E.  mając na uwadze, że ukierunkowanie KRLD na inwestycje wojskowe można uznać za karalne zaniedbanie podstawowych potrzeb jej obywateli w świetle faktu, że około 70 procent z 24,6 mln mieszkańców tego kraju dotyka problem braku bezpieczeństwa żywnościowego, a prawie 30 procent dzieci poniżej piątego roku życia jest skrajnie niedożywionych;

F.  mając na uwadze, że w KRLD od wielu lat panuje bardzo trudna sytuacja w zakresie praw człowieka; mając na uwadze, że reżim KRLD prawie w ogóle nie współpracował z ONZ i odrzucił wszystkie rezolucje Rady Praw Człowieka ONZ i Zgromadzenia Ogólnego ONZ dotyczące praw człowieka w Korei Północnej; mając na uwadze, że nie współpracował on ze specjalnym sprawozdawcą ONZ ds. sytuacji w zakresie praw człowieka w tym kraju i odrzucił wszelką pomoc wysokiej komisarz ONZ ds. praw człowieka w ramach specjalnych procedur;

G.  mając na uwadze, że w następstwie rezolucji Rady Praw Człowieka z dnia 27 marca 2015 r. odbyło się spotkanie północnokoreańskich dyplomatów z Marzukim Darusmanem, specjalnym sprawozdawcą Rady Praw Człowieka ds. praw człowieka w Korei Północnej;

H.  mając na uwadze, że Unia Europejska jest obrońcą i orędownikiem praw człowieka i demokracji na świecie; mając na uwadze, że dialog na temat praw człowieka między UE a KRLD został zawieszony przez KRLD w 2013 r.; mając na uwadze, że UE i KRLD przeprowadziły jedną rundę dialogu politycznego w czerwcu 2015 r.;

I.  mając na uwadze, że komisja śledcza ONZ zbadała „regularne, powszechne i poważne naruszenia praw człowieka” w Korei Północnej oraz wydała sprawozdanie na ten temat dnia 7 lutego 2014 r.; mając na uwadze, że komisja śledcza stwierdziła w swoim sprawozdaniu, że naruszenia praw człowieka, jakich dopuszcza się Pjongjang, „nie mają precedensu we współczesnym świecie”, a także odnotowała „niemal całkowite stłumienie wolności myśli, sumienia i religii, a także swobody wyrażania opinii, wolności słowa, prawa do informacji i wolności zrzeszania się”; mając na uwadze, że komisja śledcza stwierdziła, iż w wielu przypadkach naruszenia praw człowieka stanowią zbrodnie przeciwko ludzkości; mając na uwadze, że od 2014 r. sytuacja w zakresie praw człowieka w KRLD uległa pogorszeniu;

J.  mając na uwadze, że rząd KRLD nie zezwala na istnienie żadnej opozycji politycznej, przeprowadzanie wolnych i sprawiedliwych wyborów, ogranicza wolność mediów, wolność wyznania, wolność zrzeszania się, wolność zawierania układów zbiorowych i swobodę przemieszczania się;

K.  mając na uwadze, że KRLD posiada rozległy i dobrze zorganizowany system bezpieczeństwa, który ściśle monitoruje życie niemal każdego obywatela i nie pozwala na korzystanie z żadnej z podstawowych swobód w tym kraju;

L.  mając na uwadze, że władze państwowe KRLD regularnie dopuszczają się pozasądowych egzekucji i arbitralnych aresztowań oraz odpowiadają za zniknięcia obywateli, w tym uprowadzenia cudzoziemców, przetrzymując ponad 100 000 osób w więzieniach i obozach „reedukacji”;

M.  mając na uwadze, że ludność KRLD od dziesięcioleci boryka się z zacofaniem, niskim poziomem opieki zdrowotnej i wysokim poziomem niedożywienia matek i dzieci, w kontekście izolacji politycznej i gospodarczej, częstych klęsk żywiołowych oraz światowych podwyżek cen żywności i paliwa; mając na uwadze, że KRLD narusza prawo swoich obywateli do żywności;

1.  zdecydowanie potępia czwartą próbę jądrową przeprowadzoną dnia 6 stycznia 2016 r., uznając ją za niepotrzebną i niebezpieczną prowokację oraz za naruszenie odnośnych rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ i poważne zagrożenie dla pokoju i stabilności na Półwyspie Koreańskim i w Azji Północno-Wschodniej; opowiada się za tym, aby po tej próbie jądrowej wspólnota międzynarodowa zdecydowała o nałożeniu poważnych i skutecznych sankcji;

2.  wzywa KRLD, aby powstrzymała się od dalszych prowokacyjnych działań i w sposób całkowity, weryfikowalny i nieodwracalny zrezygnowała z dalszego prowadzenia swojego programu jądrowego i programu rakietowych pocisków balistycznych, a także by zaprzestała prowadzenia wszelkich związanych z tym działań i natychmiast zapewniła zgodność z jej zobowiązaniami międzynarodowymi, w tym z rezolucjami Rady Bezpieczeństwa ONZ i Rady Zarządzających MAEA oraz innymi międzynarodowymi normami dotyczącymi rozbrojenia i nierozprzestrzeniania; wzywa KRLD do niezwłocznego podpisania i ratyfikacji Traktatu o całkowitym zakazie prób jądrowych oraz do dotrzymania swoich zobowiązań określonych we wspólnym oświadczeniu z rozmów sześciostronnych z dnia 19 września 2005 r.;

3.  potwierdza pragnienie znalezienia dyplomatycznego i politycznego rozwiązania problemu jądrowego w KRLD; ponownie wyraża poparcie dla rozmów sześciostronnych i wzywa do ich wznowienia; domaga się większego zaangażowania ze strony wszystkich uczestników rozmów; wzywa KRLD do ponownego podjęcia konstruktywnych kontaktów ze wspólnotą międzynarodową, w szczególności z uczestnikami rozmów sześciostronnych, tak by doprowadzić do trwałego pokoju i bezpieczeństwa na wolnym od broni jądrowej Półwyspie Koreańskim, uznając, że jest to najlepszy sposób zapewnienia KRLD bardziej dostatniej i stabilnej przyszłości;

4.  jest przekonany, że nadszedł odpowiedni czas na podjęcie przez wspólnotę międzynarodową konkretnych działań kładących kres bezkarności sprawców; oczekuje, że osoby, na których spoczywa największa odpowiedzialność za zbrodnie przeciwko ludzkości popełnione w KRLD, odpowiedzą za swoje czyny, staną przed Międzynarodowym Trybunałem Karnym i zostaną objęte ukierunkowanymi sankcjami;

5.  podkreśla, że wspólnota międzynarodowa zdecydowanie zbyt długo przygląda się bezczynnie naruszeniom opisanym w sprawozdaniu komisji śledczej, z których wiele stanowi zbrodnie przeciwko ludzkości;

6.  wzywa rząd KRLD do niezwłocznego wdrożenia zaleceń komisji śledczej;

7.  wzywa rząd Chińskiej Republiki Ludowej do wykorzystania swoich większych wpływów politycznych i gospodarczych w KRLD, aby zapobiec dalszej eskalacji tej sytuacji; wzywa Chińską Republikę Ludową do podjęcia we współpracy ze wspólnotą międzynarodową wszelkich niezbędnych kroków na rzecz przywrócenia pokoju i stabilności na Półwyspie Koreańskim; zwraca uwagę, że Chińska Republika Ludowa poparła rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2094(2013); zwraca uwagę na konsensus wśród członków Rady Bezpieczeństwa ONZ w odpowiedzi na niedawną próbę jądrową KRLD;

8.  wzywa rząd Chińskiej Republiki Ludowej, aby zgodnie ze swymi zobowiązaniami jako strona konwencji ONZ dotyczącej statusu uchodźców nie odmawiał uchodźcom z Korei Północnej, którzy przekraczają granicę z Chinami, prawa do ubiegania się o azyl i nie zawracał ich siłą do Korei Północnej, lecz aby chronił ich podstawowe prawa człowieka; wzywa UE do wywarcia w tym celu presji dyplomatycznej; ponawia apel do wszystkich krajów, do których przybywają uchodźcy z KRLD, aby przestrzegały konwencji genewskiej z 1951 r. i protokołu z 1967 r. i nie odsyłały żadnych północnokoreańskich uchodźców do KRLD;

9.  z zadowoleniem przyjmuje rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka w Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej, którą poparły wszystkie państwa członkowskie UE; wzywa UE i jej państwa członkowskie, aby nadal podejmowały działania w celu poprawy trudnej sytuacji praw człowieka w KRLD;

10.  wzywa wiceprzewodniczącą Komisji/ wysoką przedstawiciel Federikę Mogherini do wykorzystania ekspertów z Republiki Korei przy określaniu strategii UE wobec KRLD; wzywa wiceprzewodniczącą Komisji/ wysoką przedstawiciel do monitorowania rozwoju sytuacji w KRLD i do przedstawienia Parlamentowi sprawozdania na ten temat, aby kwestia praw człowieka w KRLD pozostała istotnym elementem unijnej agendy politycznej; uważa, że UE ma do odegrania konstruktywną rolę dzięki krytycznemu zaangażowaniu wobec rządu KRLD;

11.  wyraża głębokie zaniepokojenie ciągłym pogarszaniem się sytuacji w zakresie praw człowieka w KRLD; wzywa rząd KRLD do wypełnienia zobowiązań wynikających z instrumentów praw człowieka, których jest stroną, oraz do zapewnienia organizacjom humanitarnym, niezależnym obserwatorom praw człowieka i specjalnemu sprawozdawcy ONZ ds. sytuacji w zakresie praw człowieka w KRLD dostępu do tego kraju i niezbędnej współpracy;

12.  wzywa rząd KRLD, aby natychmiast przestał stosować praktykę systematycznego tłumienia praw człowieka jako narzędzia politycznego służącego kontroli i monitorowaniu własnych obywateli;

13.  zdecydowanie potępia systematyczne i szerokie stosowanie kary śmierci w KRLD; wzywa rząd KRLD do ogłoszenia moratorium na wykonanie wszystkich wyroków śmierci z myślą o zniesieniu kary śmierci w najbliższej przyszłości; wzywa KRLD do zaprzestania pozasądowych egzekucji i położenia kresu wymuszonym zaginięciom, do uwolnienia więźniów politycznych oraz zezwolenia obywatelom na swobodne podróżowanie, zarówno na obszarze kraju, jak i poza jego terytorium; wzywa KRLD do zapewnienia krajowym i międzynarodowym mediom wolności wypowiedzi i wolności prasy oraz do zezwolenia obywatelom na wolny od cenzury dostęp do internetu;

14.  wzywa rząd KRLD do rezygnacji ze państwowego programu pracy przymusowej, w ramach którego zagraniczne kraje zatrudniły nielegalnie dziesiątki tysięcy północnokoreańskich pracowników, głównie w górnictwie, przy wyrębie lasów, w przemyśle tekstylnym i budownictwie, i który był źródłem twardej waluty pomocnej w utrzymaniu reżimu; zwraca uwagę, że w tym przypadku odpowiedzialność za ochronę praw pracowniczych rozszerza się na państwa przyjmujące, które powinny zapewnić ochronę norm pracy i praw człowieka;

15.  potępia surowe ograniczenia wolności myśli, sumienia, religii i wyznania, wolności słowa i wolności wyrażania poglądów, wolności zgromadzeń i zrzeszania się, a także dyskryminację opartą na systemie songbun, który klasyfikuje ludzi na podstawie przypisywanej przez państwo klasy społecznej i urodzenia oraz bierze pod uwagę poglądy polityczne i religijne;

16.  wyraża szczególne zaniepokojenie dramatyczną sytuacją żywnościową panującą w tym kraju oraz jej wpływem na prawa gospodarcze, społeczne i kulturalne ludności; wzywa Komisję do kontynuowania istniejących programów pomocy humanitarnej oraz utrzymania istniejących kanałów komunikacji z KRLD, a także do dopilnowania, aby pomoc bezpiecznie docierała do grup ludności, do których jest skierowana; wzywa władze KRLD do zapewnienia wszystkim obywatelom dostępu do żywności i pomocy humanitarnej w zależności od potrzeb i zgodnie z zasadami humanitarnymi;

17.  wzywa władze KRLD do pilnego rozwiązania problemu systematycznych uprowadzeń osób oraz do przekazania wszelkich informacji na temat obywateli państw trzecich, w tym obywateli Japonii i Republiki Korei, w odniesieniu do których istnieją podejrzenia, że w ostatnich dziesięcioleciach zostali uprowadzeni przez północnokoreańskich agentów, a także do umożliwienia uprowadzonym, którzy wciąż są przetrzymywani, natychmiastowego powrotu do swoich krajów;

18.  wzywa KRLD do dalszej konstruktywnej współpracy z partnerami międzynarodowymi w celu osiągnięcia konkretnej poprawy sytuacji praw człowieka w tym kraju, w tym za pomocą dialogu, oficjalnych wizyt w tym kraju oraz częstszych kontaktów osobistych;

19.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, Specjalnemu Przedstawicielowi UE ds. Praw Człowieka, rządowi i parlamentowi Koreańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej, rządowi i parlamentowi Republiki Korei, rządowi i parlamentowi Chińskiej Republiki Ludowej, rządowi i parlamentowi Stanów Zjednoczonych, rządowi i parlamentowi Federacji Rosyjskiej, rządowi i parlamentowi Japonii, specjalnemu sprawozdawcy ONZ ds. sytuacji w zakresie praw człowieka w KRLD oraz sekretarzowi generalnemu ONZ.

Informacja prawna